JOHANNE FLODERO, Μ Α Τ ΤΗ /E Γ EVANGELIUM. Mag. SVECANAM. METAPHRASIN. Jähannes. lindlof, pmsjde. Ej US QU Ε QUARUM, PARTEN! VI.

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "JOHANNE FLODERO, Μ Α Τ ΤΗ /E Γ EVANGELIUM. Mag. SVECANAM. METAPHRASIN. Jähannes. lindlof, pmsjde. Ej US QU Ε QUARUM, PARTEN! VI."

Transcript

1 _ Ό. Ό. EXERCITATIONES PHILOLOGICiE IN Μ Α Τ ΤΗ /E Γ EVANGELIUM Ej US QU Ε METAPHRASIN SVECANAM. QUARUM, PARTEN! VI. et CONSENS. AMPLISS. FACULT. PHILOSOPH. IN REGIA AC ADEMI A UPSAL1ENSI, pmsjde Mag. JOHANNE FLODERO, Gr^ec. Lit, PROF. K eg. et Ord. Fl B UCK VENTJLANDAM SISF1T STIPFNDIAkIUS rosslethlanus. Jähannes lindlof, ST0CKH0LM1ENSIS. IN AUD. CAROL. MAJ. DIE VIk APRIL. ANM MDCCLXV. Heris Ante Meridiem Solitis.? UPSALI JE.

2 VIRO SUMME TEVERENDO ET AMPLISSIMO S. S. THEOL. DOCTOKI CELEBERRIMO, SA- CRiE REGLE MAJESTATIS A SACRIS SU- PREMO, ECCLESI/E S:CTi NICOLAI PASTORI MERITISSIMO ET VIGILANTISSIMO, CON- SISTORII STOCKEI O LME NS IS PRiESIDI GRAVISSiMO, REG. TRIV. SCHOLA- RUMQVE ORBIS HO'LMl/E EPHO- RO ADCURATISSiMO, NEC NON VIRO SUMME REVERENDO ΑΤ<λ CELEBERRIMO Dno 3OH. j. AMNELL S. S. THEOL. PROFESSOR! REG. sr ORD. CON- SISTORII UTRIUSQVE ADSESSORI GRAVISS. PR/EPOSITO LAGUNDENS! et PASTORI IN WAXALA LAUDATISS1MO. Sacras Hafce Pagellas dtdicatas eije ' voluit zf deluit AU CT. et RESP.

3 «Matth. CAPUT. IL V. 12. Km χςημμτισ&εντεε xccr' ονο&ς μη άνακχμ-φαι τrqcs Ήξω- ) Το χξηματίζβΐν, in ter cetera, eile refponia dare petentibus & confulentibus, ex Lexicographis notum eil: &reter-tur in hoc figttificatu & addcum, öracula reddentem fciicitantibus, & ad Magiftratus, cum lega&is «gentibus: cujus poilerioris exempla notionis ex POLYßIO eruta videas a RAPHELIO #). Neqve tarnen, dum de Deo dicitur, admonitionem notat femper & revelationem, antegreita roga'ione vel prece elicitam, Ted generatim χ^ημοίτΐζειν dicitur Deus, dum arcana ratione cujusquam admonet hominem, Γίνε confuluerit i- pfe, live nihil tale opinanti fui fruendi copiam dederit numen: id qvod ex illis con/lat DIODORI verbis b), quibus faeerdotes ait Aithiopum > nuntium, qvuum ipils placuerit, ad regem mitten*, illumque ut vita fe privet monere, caufiam preetexentes ths sxs άυτοϊς rcivra κεχξίψ.ατίγμ'οίΐ. Qui verbi noilri ufus optime illuflrat hunc Évangeliitac locurn, qvum etjam heic Ma gi dicantur χξημα,τίζϊσ&αι, nulla licet, qvantum qvidem conftat, illorum antecefferit interrogatio: id intereil, quod in aftiva forma adhibetur a DIODORO, innasfiva vero a Μ ATTHfEQ: & audtor eft CASAUBONUS in pailivo ienfu extra Ν. T. libros non occurrere. at licet id forte verum fit, Γι profanarum Pcriptores rerum tantum intelligantur, neqvaqvam tarnen conceden- L 2 dum rf) Annot. Piniol in N. 7. h) conf. CASP. FR. MUNTHÉ olß P/M. in MAITR/EI. Ev.

4 72 Matth. IT. v. i2. dum putamusj Γι heic etjam alii notan tur. JOSEPHUS utique c) non a facrorum ufu auaorum abhorrente mo do ioqvitur de Meie:hs riv σκηνών, inqvit,ha-ίων ε%ξημοίτιζετο, 7ΐ?ξ άν ύέϊτο, σι&,ξοί r5 Ex quo loco for te non inepte iuppleveris Evangelife verba, acljestis vpcibttsj Tiacd τδ EvS. Quomodo alias Sacri Scriptores exprefle deiignäre f everunt cauilamp unde χξ'τ,ματιcy.c-s cm anar. Π c enim loq/itur LUCAS d)\ yffif f,v αυτω ν,εχεημοίησι/.hov νττο τ& 7νεύματος τ5 οίγία. Qva: verba VULGA'J US -NT ERL FAS reddit: 6c refponfnm aeeeperat a Sp. Sana o & SVECUS: och hade pådt (var af den ^ Heliga Anda. At reprehenduntur a non nullis hoc no un i ne, qvod refponfo locus non efh, nifi prisceilerit interrogario. Verum ficut rc α.7;..κξ!νε$ <χι in G rare o icrmene freqventer uiurpatur, etil nu!lus,ia'tem apertus, fermo ptseivit, Fa 'erjuni in latina lingva refponfuui dici pofeft Termo vel admonitio, nulla anregrdla interrogatione: qvomodo Ioqvitur AMBROSIÜS: hona mens, qva ftne refponfi cceleftis ( h. e. di vi na: admonitionis fyvgrapha, Tentamen arripuit, geminos laitdis frucius acqvirit tibi Sed ut q ve lic tarnen tmnino urgemus retinenda eile vocabula ifta, qvum alia iuppetant aptiora ad exprimendarö vim ts χμιματ'ζεσ&οα: 8t qvidem, Eve BI 7 AM iecuti reddide imus χξημ^ταβέντες, divintus admoniti, five, FRASMO prajeunte, dixerimus, oraculo monitiy vel oraculo accepto, ίο tis expreflerimus qvid valeat grarcum verbum. NEqve incommode SVE CUS habet : Sedan fing o th > uppenbat elfe, cui, Γι ii.a vifum filén t, ad di ρ o teit, af Gud, utf HFUMANNUS apertius indicat cauilam oraculi; darauf vurde ihnen imtrau?ne von gott eingegeben. Uni nec iiiud reticendum, το κοίτ Weeg reae verti, im träum, ad cujus imitationem c) Antiqv. Jnd. Z. III. c. ßt dj II 2<f,

5 Matth. II. v. 12. nem Svethice dixerimus, t en dröm, melius hoc vocabulo exprimente Grarcum (W^qvam, qvod noiier habet Metaphrailes, fomn e). Nocturno oraculo admoniti funt, μ-η ccvccy.iάμ-φαι πς6ί;ήςω$φ9 iibi obiervanda eil graeca ilruclura, qua verba jubendi, qyaeque tacite jubendifpo-, teflatern involvunt, infinitivo junguntur:'εχξηματίζοντο * μη άνακάμψαι divinitus admoniti junt non reverti, vel*.magis latine, ne reverterentur: Κάμπτειν eil, in cufcvitatem flceiere, in de άνακάμπτειν rcfleclcre, cujus pafiivum άνοέκάμπτε&οα eil meurvari, refleeli, Sed itepe tarnen το άνακάμπψειν paflive ufurpatur, ut a* PHILONE; fi-αυσαν Jg etύξοοε επιφανειοος ανακάμπτει πάλιν. Quomodo etjam ufurpatur dum revertendi iignificatum habet, ut apud DIODORUM: μεχξις ccv hs 'aiγυπτον ανακάμψη, <5: in Ν. T. ut alias frcfjvenceb#/ ), ita in hoc quoqve loco. Sed fciendum tnmén eil, durn άυτοπαβοοσ ufurpatur pro ΙπανελΒεΤν, eilipfin eile accufativi cafus, ut άνακάμπτειν fit pro ανακάμπτει εαυτόν, vel dfipov, refleclere fe ipfum vel curiurn. Svethice reddideris ανακάμπζειν, vanda em, fara tiubakes: q vem eun* 'dem fenfum aliis verbis éxprimit SVECUS interpres: att the icke fkulle komma igen till Merodes. Ιλι άλλης c db άνεχάξησαν hs την χωξav αυτών) alla via, quam q ute per-hierofolymam ducebat, regredi iunt in regionem vel patriam fuam: ut emm χωςεω eil eo, proficifcor, ita άναχοϊξεω eil retrocedo, reventor, &c χωξος, χάξα, & χωξίον in geilere notant fedem* vel locum, ubi q vis commoratur. SVECUS interpres tranfitum narrationis facit adjello adverbio fedan, cui refpondens nulluni in gra?co textu occnrrit, totumqve cemma ita redd i t: Sedan finge de uppenbarelfe - - o chjoro fa en annan vag hem i fitt land igen: neqve id invito no- L 3 Hrj e) Conf. anee adnotata funt ad V. 20. cap. /. f) vid AB. XFIIL 2U Hebr, XL ij. 73

6 74 Matth. IF. v ίίτί genio fermonis, q vem neqve violaile putabitur, Γι q^is alia ufus forma diceret: och efter de fingo Upenlarelfe (befallning ) af Gud i en drom, att ej re!a till hakas till Merodes 3 Jå fora tbe en annan väx hem till ßtt land igen. * V. 13 Αναχκς-ήσάντων oe κυτών) fc. Μdyων, qvum jam Ma gi diice ittflent Bethlehema, fuam r.epetituri patriam Sv'K- CUS 3 nar the vore hortfame3 confentiente ANGL,O Jlnd voben hey vero departed 3 qvi particulam Grivcorum ös.., tranfitioni infervienten, exprimit conjunclione And: neqvc qvidqvam öbflat, qvominus, ne hoc comma ab antecedente diflolvatur, iifiusmodi vocula etjam in fveca verfione addatur : och nar de voro hortfame : vel når de nu voro bortf.rne (hade reft ti ibakes), dyysgce ro fa φάμ νεται κατ ονας τω Ιωσήφ, λίγων) Etjam heic attentione rem narraturus dig nä ni 3 utitur illi excitandee infervitura vocula lob: β tå uppenbarades Herrans fingel ffofeph i β innen, habet SV.ECVS interpres. in qua veriione nihil, quod jure reprehendatur, invenimus, nifi forte dicere velimus, το φαίνεται in forma eile media ilgnificatus reciproci, atque ideo potius reddendum eile, uppenbarade ßg, qvam uppenbarades3 ut enim φάινω eil: in tueein profero, oftendo, ita medium φαίνομαι eil oßendo me ipjum ; prodeo in lucem. Deinde, qvod fupra monuimus, etjam heic recurrit, nempe ονας non icmnum notare, iedfomnium, & Π c comma hoc ita reddi pofle; fi tå uppen barade ßg Herrans Ån gel for Jofeph. uti en drom. Quomodo ANGLUS habet; the ängel af the lord appeard to Jofeph in a dream, & GALLUS: Lange du feigneur appa rat dans wie Jonge a jfofeph, Εγεβεις παξάλαβε το TtaAlcv rßj rrjv μητεςα αυτά) Experreaus accipe puerulum, ut Beza redd i 13 vel, quod vulgata fcrt verßo,\furge & fume, ad cujus exemplum adof-

7 Matth. II. v. 13. J 75 adornatur Svecana Metaphrafis: flott upp och tag : neqve ita fme fundamento rcdditur griecum eysq$e)s, etii enim ro iyégeiv excitandi nocionem habet, non altera tarnen exempio deiiituitur fignificatio, qua denotat furgere, uti antea ad V. 14. Cap. I. probavimus. Qyemadmodum ergo ANGLUS habet, arife^ Gallus, levs toi, LUTHE- RUS, flehe auf & HEUMANNUS, mache dich auf, ita Svethice re^le dixerimus, ftatt up och tag till tig,, pofteriori phraii optime exprimente vim verbi πα,ςοίλαβεϊν, ut quod fit, adjumere //'i, adjüngere Tibi aliquem. AN- GLUS fimplici contentus verbo, dicit: take tbe Foung childe, atque iic etjaaa addito adjectivo Foiinge bene ei fert in grrcco textu occurrens diminutivum Ttct^lov. Neque, fi Svethice ejus poteitatem efferre veiimus, inepte dieeremus, tag thet Ulla harnet till tig; iic enim Gallus reddit το οrafslov^ le petit enfant, & IJJTHERUS Kindlin. K all φευ^/ε eis ohyv7itov } Et fuge i. e. celereter concede in digyptum : iignificat enim φεύγειν non tantum furtim feie iubducere, ied etjam feftinanter ir.e & aliqvöje conferre, Sic, fervente inter Heroas contentione, qvum Achilles minaretur ie diicelturum eile, ita ilium apud Homcrum^) adloquitur Agamemnon: φευ. ye y.ocw ε\ Τα %ycs επΐσσυτοω - - i, e. abi celeriter -. Sed vero, fi vel maxime proprie fic dicla fuga non fuiflet, qute heic Jofepho imperatur, nulla tamen'eile ra tio videtur, cur ab interprefe Svecano ufurpatum bum ver- fly abjiciamus, qvum, qure demum cunque τω φευysiv notio vindicetur, ejus vim exprimere videatur. Κα) )cö; εν.ει εωc οίν εnrω ε οι) SVECUS: och hlif der fa långe jag jdgev tig till. Neqve id incommode ; iignificatenim eoos etjam quamdiu, ut apud Hcrodotum> eoos äv veov h-> quahidiu juvenis fueris: ut adeo perinde forepec il icrig) Fl, a. v. ij$.

8 - -» 76 Matth, II. v. 13. r "» β» fcripturn eilet: «w äy χελΐνά, qvamdiu ergo jußfero, S'vcthice: få lange jag befaller (varder betallandes ). Nifi forte dicerc conveniat, το εως civ heic ftgniiicare ustqve dum, dsnecy atque refpici ad novum accipiendum man datum de reuitu in pa triam, qvaii icriptum eilet: Ifn 'é&s olv κελεύω σε, ie, άν%κρμπτειν} doncc ego jußero teredire% Hunc fenfum ante oculos habuit H'EUMANNUS, ita [reddens comma hoc: und bleibe alda biß ich dir (vei ter) befehle : ad cujus exempium metap.hrafeos, iea fcrme adornaveris fvecanam verlionem. 01h blif der, tid deß βατfager tig till. (tili deß jag varder gifvandes tig vidare befälηing.) Μέλλει yd ξ ftjreiv το τruioljv τ8 άτϊολεσαι ccvto) Futurum enim efi, ut Merodes qu&rat puernlum ad eum perdendum, reddunt Beza & VULGATUS interpres. AN- GLUS habet; For Merodes villfeck the Moung cbilde. GAL- LUS car Merodes cher.cbera le petit enfant. LUTHERUS den 'es iß for handen, daß Merodes dafs Kindleinfache, ad cu jus imitationen! SVF.CUS reddit: ty det fkql komma der tili, at Merodet Jkaü Jaha efter barnet. Qyorum μετα,ψξοσsdv nemo non feiiciter adiecutus eil fenfum grgeci textus: rfμέλλω ehim infinitivo jundum futuri noeiotiem includit & exponitur non nunqvam βύλομοοι, επ&υμω. Et licet ζψιτεΐν in hoc fpeciali fignificatu fit doiofe qva> rere:^eu fen in Elias clicif, a PAUL,O h) excitatus,-$f.r8r tarnen noilro ßka i i ta adjiciatur detsrminatei (Ii βeligen ßka ) haut putamus e re eile, qvum qvalis illa βτνσιαία, fat is indicent verba fequenth: rä άητ.ολέσοοι αυτό, qji quivis videt ellipitn eile fupplendam σι T>;r^u%'(v adjecta vocula Ivsxct, ut, fui convenienter iermonis ge ni ο, rede dicat SVECUS till att förgöra det; η am ro cftt^^fidem "qpqi^t ' -,άτγμτειν&ν, qvomodo Gallus dicic foiirt/e faire- jihurir. d ' r- V. 14- h) Rom. XII. 3.

9 Matth; ΙΓ. ν V. 14 Ό όε lyeq&eis ποίξόλκβε τό 7ΐκιϋΐον-κκ) r*)v μγ\rfoo άυτ8 νυκτός, expefre&us verο accepit pueruhim efc. uti BE ZA reddit, vel rectius forte, quum vero furrexi(jet, ad- fiimßt nam rc éye^ec9«/ cur potius heic, ut fupra, reddatur jurgere, quam expergifci, eile vidétur ratio: non ergo foiicitanda eil S ve ca η a ver do: ZZot flod up och tog, vel, fl ma vis: när han nu hade ftigit up, hem har net, quomodo ÄNGLUS habet: ^ avofe, be took tbe young chiide and bis motber, idque, hy night; νυκτός ic. ewo<r, nifi forte eonvenientius fuerit dicere, genitivum dependere a fuppreila pr^pofitione tv), cujus u- fum non nunquam eile novimus tempus defignare. Verba Tunt perfpicua, Κα) άνεχωςήσεv εις c&iyvnrcv.) obfervamus tantum prårpoåtionem bum av«, cum qua ver- %ωξείν compofitum eil, idem heic valere quod χνξίς, feörfim, ut κνοίχω^ϊν fit feorfum ire, fecedere: fupra vero, dum Magi dicuntur κνκχωςησοα, idem fonat clvcc, quod πάλιν, atque fic habet verbum οίνκχωξείν y duplicem fignrficatum, pro duplici ri άνκ ufu in compofitione, & notat non tantum redire, reverti unde quis yenerit, verum etjam fecedere aliquo, vel periculi evitandi, vel otii quarrendi vel alia caufla. Hoc ienfu di- Clt Chriltus i) ad αυλητο&ς γ.κ) τον οχλον όεοξυβόμενον ά* νκχωξεϊτε, fecedite, & de Juda dicitur k): κνεχωξησε κοα κπόγζκτο, iéceffit in locum folkarium. hinc κνοοκεχούξηκως τόπος vocatur fecejjüs, locus (ecretior. Quum ergo SVECUS interpres heic άνεχάφ\σε redda t flydde, meu tern Evangelifta: fatis adfecutus videtur ; non enim aliud fignificare vult, nifi Jofephum inilantis evitandi pericu li caufla, feflinato itinere clam ieceffiile in Aigyptum: Quomodo GALLUS habet, fe retira en Egypte, Sed ne- M " que i) MATTH. IX. 24. k) MATTH. XXFIl

10 7g Matth ΙΓ. ν. τ f. que a notione verbi hu jus rece Hille videbimur, ii dicamus: och for undan, refle till /Egypten, uti ÅNGLUS reddit: And deparied into Egipte. V. s 5. Ka; riv EU εως της τελευτης τ 'Ηξο'Α 1 och lief ther intill Herodis dåd, vel, ii nativam της τελευτης notionem exprimere voluerisj till Herodis lejnads ßut; Nam τελεν* τη proprie η etat fin em cujuscutique rei, fic μυ&οιο τελεντη apud HOMERUM eil finis iermonis, ut, vel non monentibus nobis, conftet, dum abfolute poiita vox τελεντη mortem defignat, eile ellipfin geh itivi ßlz vel ßters, quomodo plene loquitur HO Μ F.RUS /): 'Év&cc Y-k τοι, Μενέλαε, φοονη βϊοτοιο τελίυτη, Quemadmödum et-jam, dum verbum' cognatum τελεντ ν muriendi notionem admittk, addere convenit accufativum ß'ov. C'hcc πληξ'ωβη το ξπβεν υπ ο τ8 γχΐξΐ'β Λα Τ8 τϊξοφηψβ, λέγοντος). Quse'heic occurrunt verba eadem funt cum illisyquse propheticum excitaturus ora^ulum adfert Evangelifta, C. I. v. 22., ut qua? ad ifium notata funt locum, huc quoque quadrent. Videlicet, qvum non ideo tan tum dicere conveniat V. T. oracula impleta eile, ut ipfe eventns fidem eis adderet, non inepte feciite purabimur, fi quidem dixerimus το Ίνοο non eile άιτιαταν, ied h- βαταν, non finem denotans, fed eventum & confequentiam, hoc ferme fenfu: quod Dens in iegyptum ablegaverit filium fuurn, inde eum poftmodo evocaturus, impletum eft, quod Deus per Prophetam cecinit; ex Aigypto voeavi filium rreum. Έ cctyvtttb εν/λεσοο τον ύϊόν μ8.) Α CELSO, JU- LTANÖ ah sque Evangelien religionis oibribus id vitio verti ΜΑΤΊΉ/ΈΟ novimus, quod ad Meffiam heic traxe- /) IL η. ν. ίοβ.

11 Ma tα. II. v. i f. ι ζ. 19 traxerit, qure populo Ifraelitico ex Aigyptiaca fervitute> miniilerio Mofis, educencio pronuntiafle videtur Prophette: at, licet noflri iimites propofiti tranhliiite ar~ gueremur, fi quidem hujus vindicias oraculi ageremus, & Evangelifiam cum Propheta in gratiam reduceremus, nobis tarnen temperare non poiiumus, quominus moneamus, fl vel maxime verum eilet, primario & diredle de gente Ifraelitica locutum eile Pröphetam, immerito tarnen hoc nomine dicam icribi MATTHAO, qvum non infrequenter accidere ioleat, ut V T ei> iata a io fine propofita, infcriptisn T ad Meifiam accommqdentur, ron prius impleta dkenda, quam u- trumque η acta fint complementum,a(terum in tvpo, in antitypo alterum. Et Γι in horum clailem conjicere placuerit ifthoc HOSET, diclum, hunc ferme habebimus non incommodum fenfum: Deus juilit 6 Ii um iuum fiecedere in ZEgyptum, inde mox rediturum, ätque iic, quod egreilu Ifraelitarum ex Tgypto myilice adumbrare vo'uit numen, completum eil, ut huc etiam rcfpexifte videri queat Propheta, dum cecinit, 0*"ΙΪ00 Quam Ha^br^am iententiam ad verbum expreitlt Evangeliila,?j* uiyv7ir8 εκοίλεσκ rev viev μ.8> atque iic receillt non nihil a verilone rar o, ita prophetise verba reddentium: n&j ε diyv7it8 μετεκοίλεσα rcl τέκνα dw T8. Ut vero de metaphrafi horum verhorum Svecana quidquam inoneamus e re non eile pntamus, qvum verba fint clariffima, ita fvethice exprefia, ut nuilus reliftus fit epicrifi locus. ^ v. ϊ 6. T orε Ηξω^ης Ιαων orι ενεπάαχβτ] οίτιο rar f/ccyc-jy, ISv* λίαν.) Ύιιτη Her odesy qvum a vidi(fet fe dehfum ejfe Magis, excanctüit valde, reddit BEZA, & quidem recle, a'que ac ijvecus: nar Herodes nit fäg, att han var lejviken af the v\fe män > blef han ganfka vred. Eli enim Μ 2, εμττάί-

12 Matth. IT. ν. τ 6. εμπαφίν οίτΐο τ τταιζειν, ludere, déd u clu m iliujere, hdificari, reddiiurque fvethice non inepte begabba, befpotta, g-drtf 7?/?rr /z/ någon, quo ienfu de ie loquitur Chriitus apud Μ ATTH/IUM Ife): οτοίξαοισητιν αυτόν Ιις το Ιμτ.χαfat, & mihtes apud eundem Evangeliitum ;.?) yow7iet^s'oivtes' tvstxafov ccut&, ic. r< Χς&ψ. A t in hoc ίοco malumus reddere το εμπαίζει ν befvika, bedraga, rvar, quam begabba vel befpotta, ita tarnen, ut interpretari debeamus, deeeptionem iilam ab Herode aeeeptam fuiile loco ignominiae & contemeionis, quae inde conceptam iram vehementius incendifle exiltimanda eil; quare etiam Evangeliila dich Herodem, hoc compe^to, $υμω$ψμ λίαν, valde excanduiile, ita enim potius reddendum puto verb um.βυμω^ψαι, quam, ut VULGA- TUS habet Interpres, iratum efe, & liquidem Svecum blifva förbittrad, vehementiorem, ex loquendi uiu,de fignaret animi excandeicentiam, quam blijva vred, ow, poitet in hujus locum illud fubfticui. Kod ατχοςείλχ? ανειλε 7reevras Τ8$ παι^αζ rbs h β"ή$' λεεμ x&f tv π,ασι rots c olois ocvrvjs) & mifßs, nempe carnificibus, ut BEZA habet, vel quod ERASMUS ad iit, iatellitibus, interfecit cmnes pneros, qui in Bethleem erant, toto confinio ejus. Licet enim ro απρςειλας hoc loco abfolute ponatur, dicendum tarnen, eile eil ipii η accuia t i v i alicujus, ut αποςέιλας iit quafi, άποςέιλας παίίονποv8s vel TicuåoKspoQocs: neque tarnen opus eil, ut ad Hebraifmum confugiamus, etfi enim i ila loquendi forma ab Hebrad fermonis genio non abludit, ut cui convenienter verbum j"fe hoc modo ab (oj ute poni fve verk, quomodo Pialtes habet: o) DWO hoc mi nus tarnen i ila lingvse propria cenfenda eil, quod eqatn a probatiitimis fcriptoribus Graccis frequentatur. Cui lu- il* m) XX. ij>. n) XXFIL 2# o) Pf FIL 4.

13 biennium. Matth. II. v. 16. g! luftrand# rci infervientia complura exempla congefta vi deas a RAPHKLIO />);utvero ifla eilipfis in patria verfione impleatur, fermonis genius exigere non videtur, & fenfus verborum manifeflus eil : fände nt och låt få ihiål alla [venbarn. Videlicet grsecum rous generis eit communis, & puerum notans & puellam, uter ver o inteliigatur fexus lätis adjedlus articulus definit, at in Svethico idiomate aiiae additte voculte alterutrius indicium fexus peragunt, fic ot rotilss infantes mafculi a Sveco Metaphraile vocantur Svenbarn, aiioquin piltebarn dicendi. Necandos autem curavit Merodes τråvrocs ris παΐlas (alla piltebarn) ris h βγβλαΐμ, fe. cvtccs, jom voro (funnos) i Bethleem, ngsj h πασι reis oficis ccurvjs, och i alla theß granför, in omni urbis Bethleemiticte territorio, ut enim Colonia? [territorium, cujus Cicero meminit, u- niverftas dicitur agrorum, quos illa inträ fines fuos coércet, ita urbis territorium vocari potefl, quidquid a- grorum inträ civitatis fines continetur. Adeo fcilicet dilatavit Merodes faevitiap locum, ut non Cives tantum oppicn, fed quidquid prasterea colonorum habuit circumjacens.tracdus, ejus fenferint furorem. Επο lieras foj χοιτωτεξω) a bimatu & panlo infra^ vel, ut MACRGBIUS loquitur, inträ bimatnm: ita aptius enim dicimus, quam, quod BEZA aliique habent, a bimu. lo vel bimulis. Eil enim Vieris non genitivus mafculini <W»jV, quod bimulum notat vel biennem, fed a neurro Bieres, quod, atque a c cetera omnia neutra adjeflivorum, loco fubdantivi ufurpatur; ut ro herk idern.fit, i heri» quod, Dum ergo Evangeliila dicit, Merodem occidendos curavilte τxccvrus ras πccllcts απ c lie ras ^ xccrceτέςω, indicat biennes pueros omnes eneflos Ν fuiile, p) Annot. Philol in N. T. ex Ρ QLP'B10 & ex XE- NOPHONTE ad MATTH. XL 2, 3.

14 % 2 Matth. ΤΙ. ν. 16. fuiile,&qui paullo infra ii tam apatis metam fubfiftebant; neque adeo inepte i ta reddi hoc comma poteih Hart lat flå ihiäl alla piltsbara - fem vero 2 år gamle, och något derund ev, q nom od o & LUTHE RUS & HRUMANNÜS germanice transferunt, die da zveyiärig und darunter wer. ren. Huic qmsi Evangelifta:, απo fsråe, fimiiis occurrit apud Ariflotelem q) qui de cervis ita loquitur: αποβάλ λει όε τού yjqoera μονον ελχφοϊ κατ eras, dqfdgevoe οίπο iteras \ i. e. Cervus dimittlt cornua iua initio facto a bimatu, vel qvum biennis effc. Κατα τον %ξόνον, ov ηκξ'ιβνσε 7rc&qd των μ.dyων) fecundum tempus, quod exqnifiverat ex magis, h. e habita ratione illius temporis, quo ex indicio Magorum compererat fiellam primum vifam fuifle, ut, fi illa nati regis in dex fuiflet, inveniretur ipie in illorum numero puerorum, qui inträ biennium editi in lucem ellent: quod vero fupra v. 7. occurrens verbum άκςιβζν de Herocfé ufurpatur, adcuratiitime inquirentein tempus, quo Hel la apparuit, eqam heic ufurpatur, ut, qua; de ufu & poteflate illius verbi ad ifhim locum obfervata funt, nunc e re non fit repetiiffe: reddatur vero etjam heic tc dygtfisv, noga, gvanneligen utforfka ; efter den tid, Jom han hade noga utforfkat af de vije män. q) Hiß. AnimaU L, II, c. ι. ρ. m. 21η.