ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος"

Transcript

1 ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος (Στα αποσπάσματα που ακολουθούν σκιαγραφούνται τα πορτρέτα δύο ηρωίδων του μυθιστορήματος. Οι τίτλοι των «κεφαλαίων» είναι της μεταφράστριας) ΛΙΟΥΜΠΑ Το μικρό ισόγειο σπίτι τεράστια κουζίνα, δυο μικρά δωμάτια βρισκόταν στη μέση ενός λαχανόκηπου με φράχτη γύρω. Ήταν το τελευταίο του χωριού, στο νότιο άκρο, κοντά στο ακρωτήρι της χερσονήσου. Απ την κουζίνα είχες άπλετη θέα στη θάλασσα και σ ένα τμήμα του νησιού απέναντι. Τα δωμάτια έβλεπαν σε πλαγιές με βράχια που κατηφόριζαν το γκρίζο, φαλακρό βουνό. Είχαν περάσει πάνω από εννιά χρόνια απ όταν η Λιούμπα εγκαταστάθηκε σ αυτό το σπίτι. Πάνω από δέκα, από εκείνη την καλοκαιρινή νύχτα που της πήραν τον αγαπημένο της. Η εικόνα πάγωσε μέσα της όχι απλά σαν μια ανάμνηση του παρελθόντος ατέλειωτη η στιγμή του απέραντου πόνου τη συνόδευε πια πάντα: το χαλικόστρωτο μονοπατάκι στον κήπο με απαστράπτον λευκό χρώμα που λαμπύριζε στο φεγγαρόφωτο, οι δυο ξένοι άνδρες κι ο Αντρέι, που τους ακολουθούσε αλυσοδεμένος. Κι ύστερα η κηδεία στην πόλη, και η εξέγερση. Εκείνη επέμεινε να τον κρατήσει σπίτι της για λίγο, εκείνη έφταιγε που καθυστέρησε το φευγιό του, εκείνη έφταιγε που τον σκότωσαν. Αυτό σκέφτονταν όλοι, αυτό κι η ίδια. Ένας μάρτυρας σαν τον Αντρέι είχε βέβαια δικαίωμα να έχει μάνα, η αρραβωνιαστικιά όμως είναι και άχρηστη, μπορεί και ύποπτη. Πέρασε καιρός ώς να χωνέψουν πως η κοπέλα αυτή ήταν ένα πρόσωπο με σάρκα και οστά. Οι κάτοικοι του διπλανού χωριού, όχι του δικού της, την πήραν στην προστασία τους, της έδωσαν αυτό το σπίτι να μένει, που ο ιδιοκτήτης του είχε εξαφανιστεί (κανείς δεν ήξερε πού) και τη βοηθούσαν πότε πότε. Η Μάρα πήγε να τη βρει όταν χήρεψε κι εκείνη. Μα έτσι αμίλητη που ήταν, η Λιούμπα αναρωτιόταν τι λόγο είχε να ρθει. Μόλις λίγο πριν φύγει τη ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, κι αν ήθελε να πάει μαζί της στην πόλη, να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Ο Αντρέι ήταν τότε έξι χρόνια πεθαμένος. Δεν περίμενε βέβαια ακόμα να συμβεί κάποιο θαύμα, όμως ζούσε ακόμα με τη σκέψη του. Και με τη συνείδηση της ενοχής της. Ένα χρόνο μετά την αναζήτησε ο Ντγιούρα. Έφερε μαζί του μια ελαιογραφία, πορτρέτο του Αντρέι, κι ένα βιβλίο. Εκεί, της είπε, είχε χρησιμοποιήσει πολύ υλικό από την ιστορία του. Ο παράξενος αυτός άνδρας με τα γοητευτικά μάτια έμεινε λίγες εβδομάδες στο χωριό, στο σπίτι του δάσκαλου Μπούγκατ. Κάθε βράδι πήγαινε και την έβλεπε. Κι εκείνη, για πρώτη φορά ένιωσε πάλι την καρδιά της να χτυπάει. Ένα βράδι με καταιγίδα την κατέκλυσε τόσο πολύ αυτό το συναίσθημα, που δεν ήξερε πώς να κρύψει τον πόθο της. Όμως εκείνος δεν έδειχνε να καταλαβαίνει. Ίσα ίσα μάλιστα εκείνη τη στιγμή της μιλούσε για μια γυναίκα, που πάντα την άφηνε κι εκείνη πάντα τον έφερνε πίσω κοντά της. Η Λιούμπα ευχόταν να ρθει η ώρα να φύγει. Όμως εκείνος έμεινε, περίμενε την επιστροφή της «κυρίας με το λάσο». Ήρθε λοιπόν μια μέρα, κι εκείνος, ενώ ήταν να φύγει, έμεινε στο χωριό άλλη μια βδομάδα. Φεύγοντας, της υποσχέθηκε να της γράφει. Ύστερα το ξέχασε. Το πορτρέτο και το βιβλίο την αναστάτωσαν. Και στα δυο διέκρινε έναν Αντρέι που δεν θύμιζε τον άνδρα που είχε αγαπήσει. Ήταν δυνατόν να μην τον ήξερε τελικά καλά; Έφταιγε μήπως που ήταν πολύ νέα και κουτή, ή 1

2 μήπως εκείνος δεν της είχε ξανοιχτεί; Άρα πενθούσε κάποιον που δεν την είχε αγαπήσει. Μόλις τότε συνειδητοποίησε πως εφτά χρόνια ήταν πολλά. Ζούσε βέβαια, δούλευε σ εκείνο το ταβερνάκι κι έβγαζε τα απαραίτητα όπως όλοι στο χωριό, όμως ήταν πια είκοσι οχτώ χρονών, ανύπαντρη, κι ήταν απίθανο να τη ζητήσει κανείς. Για το χωριό ήταν η χήρα κι αυτό της έμελλε να είναι, για πάντα. Πέρασαν μήνες και μετά χρόνια, περίμενε μήπως φανεί πάλι η Μάρα και της προτείνει πάλι να τη βοηθήσει, να την πάρει μαζί της στην πόλη. Τίποτα. Ύστερα ξέσπασε ο πόλεμος. Και τότε οι φίλοι του Αντρέι τη θυμήθηκαν. Χρειαζόντουσαν το σπίτι της. Από τότε η Λιούμπα ανήκε σ αυτούς. Έκανε το σύνδεσμο ανάμεσα στον Πράσινο Όρμο και στη στεριά. Όταν οι άνθρωποι της Μάρα κλείστηκαν στο καταφύγιο, έμεινε για καιρό χωρίς νέα τους. Κι όμως η ίδια μπορούσε να παρακολουθεί απ την κουζίνα της την κίνηση στο λόφο, εκεί που οι φίλοι της περίμεναν την επίθεση. Το χάραμα την ξύπνησαν οι πρώτοι πυροβολισμοί κι έτρεξε στο κήπο, στον πέτρινο φράχτη. Έμεινε εκεί ως το μεσημέρι, όταν τα πράγματα ηρέμησαν εντελώς. Τώρα ήταν βράδι κι η Λιούμπα καθόταν δίπλα στην κρύα κουζίνα. Έπρεπε να ανάψει φωτιά, να φτιάξει έστω μια σούπα να φάει, όμως εκείνη ένιωθε σαν δαρμένη αδύνατον να κουνήσει απ την καρέκλα. Έγειρε λοιπόν το κεφάλι της στο στήθος και περίμενε να της έρθει η δύναμη να σηκωθεί. Όχι, δεν θα άναβε φωτιά, δεν θα έτρωγε, θα έπεφτε αμέσως στο κρεβάτι να κοιμηθεί. «Δεν αντέχω άλλο!» είπε χαμηλόφωνα. «Πραγματικά, δεν αντέχω άλλο!». Το άκουσμα της φωνής της της έκανε καλό. Τράβηξε επιτέλους τα χέρια της απ το τραπέζι και μάζεψε τα μαλλιά της απ το πρόσωπο. Τη μέρα εκείνη ούτε χτένα δεν είχε περάσει από πάνω τους, ούτε το προσωπό της είχε πλύνει, ούτε δουλειά στο σπίτι έκανε καμιά. Η λάμπα πετρελαίου έκαιγε ακόμα απ τη νύχτα. Τα σπίρτα δίπλα. Άναψε ένα για να χει φως. Λίγο ακόμα και θα ταν έτοιμο το χαλί που της είχαν παραγγείλει οι Μπούγκατ, όμως εκείνη δεν μπορούσε να τους το δώσει. Γιατί αυτός έγινε προδότης. Ήταν ένας συμπαθητικός, κάπως ασθενικός κύριος, είχε μια συμπαθητική γυναίκα κι η κόρη τους ήταν τόσο, μα τόσο όμορφη το ομορφότερο παιδί του χωριού! Όμως είχε προδώσει. Όχι σαν τον Ιούδα, όχι για λεφτά. Ή μήπως; Άναψε φωτιά. Μια τόσο κρύα νύχτα έπρεπε να φάει κάτι ζεστό! Ύστερα θα πήγαινε στον Γκέζεριτς. Αυτός δεν ήταν σαν τον Μπούγκατ. Ήξερε τα πάντα, κι όμως κρατούσε το στόμα του κλειστό. Ήσυχοι άνθρωποι κι αυτός κι η γυναίκα του και τα τρία τους παιδιά. Και στο χωριό όλοι τους εκτιμούσαν, όμως ούτε τους αγαπούσαν, ούτε τους μισούσαν, ούτε τους φθονούσαν. Ο Γκέζεριτς πρέπει να ήξερε τι συνέβη απέναντι, κι αν υπήρχε ακόμα ελπίδα. Ακούστηκαν βήματα που πλησίασαν. Όχι, δεν ήταν το περπάτημα του Γκέζεριτς. Ήταν δισταχτικά βήματα. Τώρα σταμάτησαν. Κάποιος κοίταζε απ το παράθυρο. Πήρε τη μασιά, βεβαιώθηκε με μια ματιά πως η πόρτα του δωματίου πίσω της ήταν ανοιχτή. Στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να κλειστεί εκεί μέσα, να κλειδώσει, να πηδήξει απ το παράθυρο και να τρέξει στο χωριό. Ο ξένος κοίταξε πάλι. Ήθελε λοιπόν να διαπιστώσει μην ήταν και κανείς άλλος στο σπίτι. Να ταν αυτός ο Ντόινο Φάμπερ που θα της έφερναν εκεί; Πλησίασε στο τραπέζι, σήκωσε ψηλά τη λάμπα για να δει το πρόσωπό του. Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα. Διέκρινε τον Ντγιούρα μόνο όταν πλησίασε αρκετά, ήταν τόσο αλλαγμένος με τα γένια. 2

3 «Ναι, εγώ είμαι», είπε με μια βραχνάδα στη φωνή, πέρασε γρήγορα από δίπλα της και πήγε να ζεστάνει τα χέρια του στη φωτιά «τραβήξτε τις κουρτίνες, κι αν υπάρχουν πατζούρια, κλείστε τα! Έρχομαι από πέρα. Έφτασα νωρίς το πρωί, αλλά έπρεπε να μείνω κρυμμένος στους θάμνους. Δώστε μου κάτι να φάω». «Αμέσως!» είπε εκείνη, «μόνο να κλείσω μια στιγμή τα πατζούρια. Τι έγινε;» «Δεν ξέρω πώς τελείωσε. Πεταχτείτε εσείς με τη βάρκα αύριο και δείτε αν μπορείτε να έρθετε σ επαφή. Θα σας περιμένω να γυρίσετε και μετά θα φύγω. Με κοιτάτε περίεργα, ε; Δεν με αναγνωρίσατε ακόμα; Ο Ντγιούρα είμαι, που είχα έρθει εδώ μια φορά, έμενα στον Μπούγκατ, δεν θυμάστε;» «Και φύγατε μια Τρίτη απόγευμα. Και πριν φύγετε ήρθατε ακόμα μια φορά, να μ αποχαιρετίσετε. Τα σύκα είχαν ωριμάσει. Τα φάγατε με πολλή όρεξη, και μάλιστα ο χυμός τους λέκιασε το άσπρο σας σακάκι. Έπλυνα το λεκέ με ζεστό νερό και» «Και σας είπα πως θα σας γράψω, αλλά δεν έγραψα λέξη. Έτσι δεν είναι, Λιούμπα;» Τον κοίταξε, το πρόσωπό του ήταν λερωμένο, το μέτωπο είχε ματώσει, μάλλον στα ξερόκλαδα. Έβαλε τη μπλε λεκανίτσα με ζεστό νερό πάνω στο νεροχύτη, του έδωσε μια καθαρή πετσέτα και σαπούνι. Ο Ντγιούρα έφαγε λίγες κουταλιές σούπα, μετά ζήτησε συγνώμη, ήταν ψόφιος, είχε ανάγκη να κοιμηθεί αμέσως. Για λόγους ασφάλειας θα πλάγιαζε με τα ρούχα, άρα δεν χρειαζόταν κρεβάτι, μια κουβέρτα ήταν αρκετή. Στο άλλο δωμάτιο είχε κρεβάτι και στρωσίδια στο μπαούλο, είπε η Λιούμπα. Όμως δεν ήθελε ούτε ν ακούσει, της ζήτησε να του δείξει αμέσως το μικρότερο δωμάτιο. Μόνο ένα κερί ακόμα ήθελε κι ήταν εντάξει. Θα πεφτε ξερός για ύπνο. Η Λιούμπα βγήκε απ το σπίτι και κοίταξε κάτω, προς το χωριό. Σ όλα τα σπίτια είχε ακόμα φως. Δεν ήταν άλλωστε αργά, μόνο για κείνην ήταν η μέρα τόσο βασανιστικά μεγάλη. Στο σπίτι του Μπούγκατ είχε φως σε τρία δωμάτια. Εξ αιτίας αυτού του προδότη αναγκάστηκε ο Ντγιούρα να μείνει μια ολόκληρη μέρα κρυμμένος στους θάμνους. Ένα μόνο φως, μάλλον κερί, έφεγγε στο σπίτι του Γκέζεριτς. Προχώρησε στην άλλη μεριά του κήπου. Ένας υγρός άνεμος έφτανε απ τη θάλασσα. Πέρα, στο καταφύγιο, υπήρχε απόλυτο σκοτάδι. Παραμέρισε τη βαριά πέτρα μπροστά στη συρμάτινη πόρτα και προχώρησε πάλι προς το σπίτι. Για πρώτη φορά, από τότε που έμενε εκεί, το σπιτικό της ήταν σαν όλα τα σπίτια του κόσμου. Είχε έναν άνδρα μέσα, κι όχι μια γυναίκα μόνη στην ερημιά της. Έβαλε στην πόρτα την κλειδωνιά, κάθισε στο τραπέζι, άρχισε να τρώει, αργά, με πολλές σκέψεις ανάμεσα σε κάθε μπουκιά. Η μάχη απέναντι, η άφιξη του Ντγιούρα. Που θυμόταν την υπόσχεσή του, την οποία ωστόσο δεν κράτησε που της ζήτησε να πάει το πρωί με τη βάρκα απέναντι, αν και ήξερε τους κινδύνους για κείνην βέβαια. Και πού ήταν αυτή η γυναίκα, που τον πήρε με το γαλάζιο αυτοκίνητο και φύγαν απ το χωριό; Και το ότι αυτή τη στιγμή ο Ντγιούρα κοιμόταν κάτω απ την ίδια στέγη μ εκείνην, γιατί δεν την αναστάτωνε καθόλου; Αφού τόσο πολύ το είχε επιθυμήσει, τόσες φορές το είχε φτιάξει με το νου της, μ όλες τις λεπτομέρειες, πως θα ρχόταν μια νύχτα και θα έμενε μαζί της. Και να που ήρθε, νύχτα ήταν, πράγματι, μα το που ήρθε είχε να κάνει με τον πόλεμο, όχι μ εκείνην. Πήρε τη λάμπα και πήγε στο δωμάτιό της. Ασφαλώς ο Ντγιούρα κοιμόταν ήδη, όμως δεν ακουγόταν η ανάσα του. Τρόμαξε. Α όχι, σκέφτηκε, θα κάθεται εκεί μέσα και θα συλλογιέται. Κι αυτά που συλλογιέται τα κρατάει για τον εαυτό του. Δεν είναι απ αυτά που τα κουβεντιάζεις με μια χωριάτισσα σαν εμένα. Καθώς την έπαιρνε ο ύπνος 3

4 σκέφτηκε έκπληκτη πως η απρόσμενη άφιξη του Ντγιούρα την ξάφνιασε ίσα για μια στιγμή μονάχα ή και καθόλου. Ο Ντγιούρα σηκώθηκε τα χαράματα, άναψε το κερί, κοίταξε το ρολόι. Ήταν η συνηθισμένη ώρα. Σηκώθηκε τρεκλίζοντας, βγήκε απ την κουζίνα στο κήπο, χάθηκε λίγο ψάχνοντας τον απόπατο, γύρισε πάλι στο κρεβάτι του. Η λιποθυμική κατάσταση κι η ανυπόφορα ξινή γεύση υποχώρησαν λίγο λίγο. «Κάθε πρωί πεθαίνω κι από λίγο». Αυτό το «λίγο» δεν τον ικανοποιούσε, μα ούτε κι έβρισκε άλλη λέξη να του πηγαίνει καλύτερα. Όμως δεν υπήρχε άλλη λέξη: δεν ήταν «σχεδόν», ούτε «απλά», ούτε «δοκιμαστικά». Ακόμα κι ο θάνατος δεν θα ήταν έκπληξη. Τίποτα σχεδόν εκτός από την απογοήτευση για τον πατέρα του δεν τον είχε εκπλήξει, τα γεγονότα της ζωής ήταν πάντα τα αναμενόμενα: το πρώτο αγκάλιασμα, η πρώτη φιλολογική επιτυχία. Τώρα θα μπορούσε να σηκωθεί, να πάει στο δωμάτιο της Λιούμπα, να την ξυπνήσει αυτή η γυναίκα τον πόθησε κάποτε, γι αυτό εκείνος δεν την αγάπησε. Τώρα όμως ήθελε να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα στη ζωή του. Θα την ξυπνούσε λοιπόν, θα της έλεγε πως θέλει να την παντρευτεί. Σε λίγους μήνες, ας πούμε στο έβγα του Απρίλη, θα επέστρεφε και θα διναν λόγο. Μόνο να το τονίσει: «γιατί θέλω ν αρχίσω μια καινούργια ζωή» κι ύστερα να βγει απ το δωμάτιο. Στην αρχή αυτή θα μείνει άναυδη, ύστερα θα σηκωθεί, θα χτενίσει τα μαλλιά της, θα φορέσει τη ρόμπα της Αλλά μπορεί και να μην έχει ρόμπα. Ήταν απελπιστικά φτωχή, η πιο φτωχή στο χωριό. Η Μάρα τής είχε στείλει λεφτά, αλλά δεν τα χρησιμοποίησε για τον εαυτό της. Θα της φέρω απ το Ζάγκρεμπ ένα νεγκλιζέ. Όχι, απ το Σπλιτ κιόλας θα της το πάρω και θα της το στείλω. Δεν της έγραψα ούτε μια φορά. [ ] «Λιούμπα, σήκω! Ξημέρωσε. Εδώ ο κόσμος πεθαίνει από αβεβαιότητα κι εσείς κοιμάστε. Έλεος πια!» Η Λιούμπα εμφανίστηκε την ίδια στιγμή, ντυμένη. «Έχω μόνο καφέ από κριθάρι και κιχώριο, δεν ξέρω αν τον πίνετε. Και ζεστό γάλα. Έφερα απ του Γκέζεριτς, έχει αγελάδα. Είναι σύντροφος, ξέρετε. Ο μόνος εδώ πέρα, αφότου ο Μπούγκατ πήγε με τους άλλους. Ξέρει τα πάντα. Και πως εσείς είστε εδώ. Τη νύχτα είχε πάει απέναντι. Το περίπτερο του καταφύγιου καταστράφηκε, όμως το υπόλοιπο σπίτι είναι στη θέση του. Οι Ουστάσι έχασαν ένα τανκ κι ολόκληρο το πλήρωμα ενός τεθωρακισμένου κι έφυγαν. Είχαν δυο ακόμα τεθωρακισμένα κι ένα ακόμα τανκ. Χτες βράδι τα φόρτωσαν για να τα πάνε πίσω στο Σπλιτ. Ή στη Μακάρσκα κανείς δεν ξέρει ακριβώς». «Γιατί δεν λες κάτι για τη Μάρα;» τη διέκοψε. «Για τη Μάρα;» επανέλαβε η Λιούμπα κατακόκκινη, και γιατί της φώναξε και γιατί της μίλησε στον ενικό «η Μάρα είναι πληγωμένη, βαριά, αλλά δεν υπάρχει κίνδυνος. Στην κοιλιά. Τη στιγμή που οι Ουστάσι νόμιζαν πως όλα έχουν τελειώσει κι άνοιξαν το ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο, η ομάδα της Μάρα πέρασε στην αντεπίθεση ρίχνοντας χειροβομβίδες στο εσωτερικό του και σκότωσαν όσους ήταν μέσα. Ο μηχανικός απ το Σεράγιεβο είναι κι αυτός τραυματίας ο γιατρός αναγκάστηκε να του κόψει το ένα χέρι. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν οχτώ που είναι εντελώς καλά και έντεκα τραυματίες οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν. Ο Κραλ ζήτησε να σας πούμε να ειδοποιήσετε τον Πρεβεντίνι πως έπιασαν τη βαρονέσα. Την διαπόμπεψαν χτες στο χωριό με το κομπινεζόν της, ξυπόλητη. Της κρέμασαν κι ένα στεφάνι από σκόρδα στο λαιμό. Δεν βρέθηκε κανείς να παρέμβει». 4

5 «Αν ο Γκέζεριτς, λέω, παράδειγμα, μαζί με τον Κραλ έφερναν τη Μάρα εδώ στο σπίτι σου να την κρύψεις, θα μπορούσες να τη φροντίσεις μέχρι να γίνει καλά. Σφαίρα στην κοιλιά είναι σοβαρό πράγμα και η Μάρα είναι πολύ αδύναμη». «Ο Γκέζεριτς είπε πως εκδόθηκε στο Σπλιτ μια επικήρυξη για σας. Δυο φωτογραφίες, μία με κανονικά γένια και μια με μουστάκι. Φοβάται πως δεν θα καταφέρετε να περάσετε εύκολα. Χρειάζεστε μια περούκα. Πρέπει να ξυριστείτε και να ντυθείτε σαν για κηδεία». «Αν ξυρίσω τα γένια θα φαίνομαι λιγότερο άσχημος», είπε και κάθισε στο τραπέζι. «Ο καφές δεν ήταν κακός. Με θες για άντρα σου, Λιούμπα;» Τον κοίταξε. Τα μεγάλα, σκούρα μάτια της που τα σκίαζαν τα ανασηκωτά φρύδια είχαν μεγάλο άνοιγμα το ένα απ τ άλλο. Πρόσωπο οβάλ, σταράτο, έντονα ζυγωματικά. Μια γυναίκα τριάντα δυο χρονών, συνηθισμένη να βλέπει τις εβδομάδες να περνούν χωρίς κανείς να ρίχνει βλέμμα επάνω της. Φορούσε ένα ξεβαμμένο γαλάζιο φόρεμα. Άτσαλα είχε πλέξει τα μαλλιά της κοτσίδα. Δεν είχε γεράσει από τότε, ούτε είχε ασχημύνει, σκέφτηκε, όμως παραιτήθηκε απ τη νιότη της πώς κάποιος εγκαταλείπει έναν τόπο όπου για καιρό πολύ περίμενε τον ερχομό ενός προσώπου χαμένου από καιρό; Κάπως έτσι. «Είμαι, νομίζω, δεκάξι χρόνια μεγαλύτερός σου, Λιούμπα, όχι όμως τόσο μεγάλος που να μην μπορώ να κάνω παιδιά. Και θέλω ν αρχίσω τη ζωή μου απ την αρχή από κάθε άποψη». Κούνησε το κεφάλι της, ξερόβηξε. «Όχι», είπε «όχι. Δεν μου γράψατε τότε, δεν με συμπονέσατε καθόλου. Τώρα βρήκατε να ρθετε, που ούτε ανάγκη σας έχω, ούτε σας αγαπώ πια;» «Εντάξει, τώρα όμως είμαι εγώ εκείνος που έχει ανάγκη από συμπόνια». «Δεν είναι έτσι, γιατί δεν με αγαπάτε». «Έχεις δίκιο», παραδέχτηκε ο Ντγιούρα. Να τα παρατήσω, σκέφτηκε η σκηνή παίχτηκε, τέλειωσε. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι ένας επίλογος. Με περούκα και πένθιμη φορεσιά στην ίδια μου την κηδεία. Αφήνω πίσω τρεις συζύγους κι ούτε μια χήρα. «Έτσι είναι, Λιούμπα. Δεν σ αγαπάω. Όμως αυτό θα ήταν το καινούργιο για μένα. Πάντα η κορυφή της πυραμίδας είναι επάνω οι πρώτες στιγμές είναι η ευτυχία, κάθε αρχή είναι μια εκπλήρωση. Η δεύτερη γουλιά ήταν πάντα κακή, δηλητηριώδης, αηδιαστική σαν απόνερα. Με σένα θα είναι όλα αλλιώς τη ζωή μου μαζί σου δεν θα τη μετρήσω με στιγμές, αλλά με χρόνια. Πίστεψέ με, θα σ αγαπήσω στο τέλος, αν βέβαια δεν προλάβουν να με κρεμάσουν». Μάζεψε σιωπηλή το τραπέζι, ύστερα έφτιαξε και τα δωμάτια. Όταν επέστρεψε, έπιασε να φτιάχνει το χαλί. Φαινόταν πως είχε κλάψει. [ ] Είχε πια ξημερώσει όταν ξύπνησε. Στο τραπέζι της κουζίνας βρήκε μια δέσμη χαρτιά και δίπλα ένα γράμμα. Ο Ντγιούρα την παρακαλούσε να φυλάξει το χειρόγραφο και να το δώσει στον Ντόινο, όταν επιτέλους θα ερχόταν. Και να τον συγχωρέσει για τον πόνο που της προκάλεσε και παλιά και τώρα. «Στο σταυροδρόμι της ζωής, εκεί που σταματούν οι ερωτήσεις όπως: τι άλλο μέλλει να μου συμβεί; κι αρχίζει κανείς να ψάχνει να βρει τι μου συνέβη; Με τι γέμισα τη ζωή μου; τότε είναι που αρχίζει ο πανικός». Στο τέλος την ευχαριστούσε για όλα. «Αυτή τη φορά υπόσχομαι να γράψω, και μάλιστα όχι μια φορά», έλεγε στο υστερόγραφο. 5

6 Φυλλομέτρησε το χειρόγραφο, διάβασε σκόρπια μερικές παραγράφους όχι δεν ήταν κάτι που την αφορούσε. Έβαλε το χειρόγραφο και το γράμμα στη χαρτονένια κούτα όπου φύλαγε τις φωτογραφίες, κάτω κάτω. Βγήκε έξω, κοίταξε πέρα, προς το νησί. Το πήγαινε για βροχή κι είχε κουφόβραση. Τον ένιωθες τον σιρόκο. Στράφηκε προς την άλλη μεριά, είδε τα σπίτια του Μπούγκατς και του Γκέζεριτς. Όλα τα σπίτια ήταν γεμάτα ανθρώπους. Μόνο το δικό της ήταν πάλι άδειο. Ώρα ν ανάψει φωτιά. (Σ. 115 κ.εξ.) [ ] Μόλις σαράντα τρεις ώρες αργότερα αντίκρισαν το καμπαναριό του νησιού. Μισή ώρα μετά έφτασαν στον Πράσινο Όρμο. Φως πουθενά. Ο Ντόινο έριξε τα σινιάλα. Δυο σύντομα, δυο μεγάλα με το άσπρο φως, ένα μεγάλο, ένα σύντομο, ένα μεγάλο με το κόκκινο. Καμιά απάντηση. Τα επανέλαβε τέσσερις φορές. Στο τέλος κάτι σάλεψε απέναντι. Άναψε ένα έντονο λευκό φως, άρα δεν ήταν οι δικοί του. Φαίνεται πως οι Ουστάσι κατέλαβαν στο μεταξύ τον όρμο. Άρα δεν είχαν παρά να κάνουν επιτόπου στροφή και να φύγουν προς τη χερσόνησο. Την είχαν άλλωστε προβλέψει αυτή την πιθανότητα. Σφαίρες ξοπίσω τους μαστίγωναν την επιφάνεια του νερού. Πιθανότατα ήταν ένας δυο φρουροί, γι αυτό και δεν εμπιστεύτηκαν τις δυνάμεις τους να τους κυνηγήσουν με καμιά μηχανοκίνητη βάρκα. Τελικά ο Ντόινο αναγνώρισε τους πασσάλους και τις σανίδες της πισίνας. Άρα μπορούσε πια να προσανατολιστεί. Ύστερα από λίγο έπιασαν στεριά. «Εμείς πάμε πάνω, στο χωριό, εσύ θα μείνεις εδώ στο πλοίο. Δε με γουστάρεις, το ξέρω, δε μ εμπιστεύεσαι. Όμως μας έχεις στο χέρι κι εμείς δεν θ αφήσουμε το πλοίο στην τύχη του. Αν όμως στο μεταξύ συμβεί κάτι, μετά θα σου πάρουν οι άλλοι το παραδάκι κι εμείς θα έχουμε περάσει το διάολό μας για το τίποτα. Μα κι εσύ δεν θα χεις τι να το κάνεις το καράβι. Δεν ξέρω, σκέψου τη Νόρμα αν εμένα δε με λυπάσαι καθόλου. Στο φινάλε εμείς ότι ήταν να κάνουμε, το κάναμε». [ ] Ο Ντόινο τού μέτρησε τα χρήματα, ο Λόνγκο έκανε φως με τη μικρή λάμπα, κι ύστερα χάθηκαν οι δυο τους στη στροφή του δρόμου. Έφερε το μπόγο του απ το καράβι, πήγε στους θάμνους, γδύθηκε εντελώς, έστυψε το πουκάμισό του κι έτριψε μ αυτό το κορμί του. Φόρεσε καθαρά εσώρουχα, στεγνές κάλτσες, από πάνω το πανωφόρι και τα σκληρά παπούτσια του Λουίτζι. Κάθισε εκεί να περιμένει, οι θάμνοι κρατούσαν λιγάκι τη βροχή. Κι ενώ κοίταζε προς το νησί, που το περίγραμμά του διαγραφόταν αχνά, συνειδητοποίησε πως αυτές τις τελευταίες ώρες δεν σκέφτηκε ούτε μια στιγμή τη Μάρα, τον Ντγιούρα ή τον Ζανό. Επέστρεφε τώρα από την πιο βαθιά μοναξιά που είχε γνωρίσει ποτέ. Τώρα που ήταν στ αλήθεια μόνος, βρήκε το δρόμο να γυρίσει στους δικούς του. Δεν ήταν πιο αισιόδοξος από πριν, όμως ένιωθε δεμένος μ εκείνους στους οποίους ανήκε. Είναι που ακουμπάει το δέρμα μου σε στεγνά ρούχα, είπε μέσα του. Και που νιώθω στέρεο έδαφος κάτω απ τα πόδια μου. Η βροχή σταμάτησε. Ετρεχε πέρα δώθε ανάμεσα στους θάμνους. Κάπου έπεσε σ ένα χαντάκι, βαθύ, μακρύ αρκετά ένα φέρετρο. Τα φύλλα μέσα δεν ήταν πολύ υγρά. Σαν ν άκουσε βήματα. Κρύφτηκε γρήγορα σ ένα θάμνο. Δεν ήθελε να φανερώσει το λάκκο του. Οι δυο τους κατηφόριζαν το χαλικόστρωτο μονοπάτι. Είχαν εύκολα βρει το σπίτι, χτύπησαν, τα έκαναν όλα όπως τους συμβούλεψε ο Πιέτρο στη Λαγκόστα. Φύλλο δεν κουνήθηκε. Ύστερα ήρθε κάποιος και τους είπε σε σπασμένα ιταλικά που ίσα ίσα καταλάβαιναν ότι ο δάσκαλος βγήκε προδότης κι είχε φύγει απ το χωριό εδώ και 6

7 κάμποσο καιρό. Ύστερα είπε πως ο Λουίτζι πρέπει να πάει αμέσως στο σπίτι, γιατί όπου να ναι θ αρχίσουν ν ανησυχούν για τον κύριο. Θα ερχόταν μια νεαρή γυναίκα. Όχι αμέσως, σε μια δυο ώρες. Το καράβι όμως έπρεπε να έχει εξαφανιστεί πριν ξημερώσει. «Άρα πρέπει να φύγουμε αμέσως, σε μια ώρα χαράζει. Αν θες έλα μαζί μας τώρα όμως!» Τους κοίταζε από μακριά, που σήκωσαν πανιά κι έφυγαν βολίδα. Ύστερα έβγαλε τα ρούχα του απ το θάμνο, πήγε στο χαντάκι, έβγαλε τα πολλά φύλλα, ξάπλωσε, βάλθηκε να χαζεύει τα γυμνά κλαδιά από πάνω του, που σάλευαν στο απαλό αεράκι. Ο ουρανός πάνω απ τα κεφάλια μας κι η συνείδηση στο στέρνο μας, σκέφτηκε. Επανέλαβε τα λόγια χαμηλόφωνα, ξανά και ξανά, χωρίς να σκέφτεται πιθανούς συνειρμούς και νοήματα. Αυτά τον προστάτεψαν από επώδυνες σκέψεις, ήταν το νανούρισμα που του έφερε ύπνο. Κοιμήθηκε με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και τα δάχτυλά του, υγρά, χωμένα στις μασχάλες. Ξύπνησε σχεδόν αμέσως με μια αγωνία: «Παραδόθηκα μόνος μου, παραδίνομαι μόνος μου», άκουγε μέσα του. Όμως ήταν πολύ κουρασμένος. Οι ψαράδες τρόμαξαν όταν είδαν το πλοιαράκι που περιπολούσε, τον έριξαν στο νερό, τον ανέβασαν πάλι, με το πάσο τους, οριακά αργά. Το ότι ζούσε ακόμα ήταν σύμπτωση έτσι δεν είχε υποχρεώσεις απέναντι σε κανέναν, ούτε καν στον εαυτό του. «Ναι, αυτή είναι η βαρκαρόλα», είπε ευδιάθετα «αυτήν παίζουν πάντα όταν έχουμε πόλεμο. Αλλά μόνο στα σοκάκια που έχει ήλιο, γιατί οι λατερνατζήδες κρυώνουν εύκολα». «Όχι, όχι και πάλι όχι», είπε μια γυναίκα, έτοιμη να πάρει φωτιά «πάντα σας άρεσε να λέτε τέτοια πράγματα, και στο τέλος δε βγαίνουν ποτέ αληθινά. Θα πρεπε να ντρέπεστε». Γύρισε το πρόσωπό του, ήθελε να δείξει στη Ρέλι τον τύπο με τη λατέρνα, κι είδε τη μηλιά, που την είχε χτυπήσει κεραυνός. Τώρα ήξερε ακριβώς πού βρίσκεται δεν είχε ανάγκη κανέναν να του δείξει το δρόμο. Να, εκεί ήταν κι ο οδοντωτός σιδηρόδρομος, όμως το τρένο δεν περνούσε πια. Δεν πείραζε όμως, αυτός ήταν ήδη επάνω. Ο Δούναβης είχε το κίτρινο χρώμα του πηλού. Μα γιατί οι άνθρωποι στην πόλη δεν ανάβουν τα φώτα; Προφανώς πιστεύουν πως συνεχίζεται η απεργία της επιχείρησης ηλεκτρισμού. Όμως εμείς τη χάσαμε την απεργία. Παράξενο που δεν το ξέρουν. Το όριο ανάμεσα σε μέρα και νύχτα ήταν ευδιάκριτο. Το σκοτάδι άρχιζε ακριβώς στη δεξιά διακλάδωση του καναλιού με το Δούναβη. Έτσι κι αλλιώς ο ίδιος δεν είχε λόγο να μείνει άλλο στο Λέοπολντσμπεργκ. Δεν ήθελε ν αφήσει τον Στέτεν να περιμένει. Στην αρχή του φάνηκε αλλόκοτο, γελοίο που η γυναίκα έκανε μπάνιο στο χώμα. Κοντοστάθηκε, περίμενε να του κάνει νόημα. «Γκέρντα», φώναξε, «είσαι γυμνή;» Εκείνη έστρωσε τα μαλλιά της και πέρασε το χέρι της στα στήθη της, σαν να ήθελε να τα ζεστάνει. «Δεν έθαψα τον εαυτό μου», του είπε χωρίς να τον κοιτάζει «απλά βουλιάζω στον τάφο μου. Και δεν είμαι η Γκέρντα, ποτέ δεν ήμουν η Γκέρντα, ποτέ». Τον έπιασε πανικός, έτρεμε σύγκορμος. Έτρεξε προς το μέρος της. Τώρα έβλεπε καθαρά, πως το δέρμα της ήταν ηλιοκαμένο. Μόνο το στήθος ήταν λευκό. Η φωνή της ακούστηκε θλιμμένη: «Θα πρεπε να ντρέπεστε, να με φωνάζετε συνέχεια Γκέρντα. Ειδικά μάλιστα σε μια τέτοια στιγμή»*. Άπλωσε το χέρι του να την τραβήξει επάνω. Όμως εκείνη χάθηκε ξαφνικά. Ούρλιαξε, ο πόνος ήταν αφόρητος. Έπεσε καταγής. Ο Στέτεν έσκυψε από πάνω του. «Θα περάσει», του είπε «οι νεκροί συγχέουν την ταυτότητα των ζωντανών όχι από άγνοια, από αδιαφορία. Καταλαβαίνετε Γκέρντα, Γκάμπι». «Μα δεν είμαι νεκρός, καθηγητά». [*Παλιά ερωμένη του Φάμπερ, που τον είχε προδώσει στη Γκεστάπο. Τ. Α, Η καμένη βάτος). «Οι επιζώντες έχουν ανάγκη τη νεκροφάνεια, ο νεκρός τι να την κάνει», απάντησε ο Στέτεν και συνέχισε το δρόμο του. Ύστερα χάθηκε πίσω από την τεράστια πύλη ενός σπιτιού με γυαλιστερά πόμολα. 7

8 Μισοξύπνησε. Αυτό είναι λοιπόν, είπε μέσα του έχω σχεδόν πεθάνει. Άλλη μια στιγμή και θα τελειώσουν όλα. Τι ωραία! Τελικά είναι όλα τόσο απλά. Διέσχισε τους πλημμυρισμένους δρόμους. Το νερό τού έφτανε ως τα γόνατα. Μια κοπέλα τού έκανε νόημα πίσω απ το παράθυρό της. Ήθελε βοήθεια, σίγουρα, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο δρόμο. Θέλησε ν ανοίξει την πόρτα, αδύνατον. Η κοπέλα ρώτησε τραχιά: «Μα τι θέλετε τελικά;» «Εσείς με φωνάξατε», είπε εκείνος σε πλήρη σύγχυση. «Όχι εγώ, το παιδί!» απάντησε αυτή και σήκωσε ψηλά ένα παιδάκι. Ήταν ο Ζανό, αλλά πολύ πιο μικρός. «Ζανό, εγώ είμαι, γύρισα!» φώναξε ο Ντόινο. Άπλωσε το χέρι του, το τζάμι έγινε θρύψαλα. Ο Ζανό φώναξε έντρομος. Δεν τον αναγνώρισε. Ξάπλωσε πάλι. Σταγόνες νερού έσταζαν απ τα κλαδιά. Έκλεισε τα μάτια του. Το κρύο τον είχε διαπεράσει ολόκληρο, είχε φωλιάσει μέσα του. Όμως σε λίγο κοιμήθηκε πάλι. Στην άκρη του δρόμου τρεμόφεγγαν τα κεριά, όμως κανείς δεν έδειχνε να δίνει σημασία. Οι άνθρωποι περπατούσαν πίσω απ τις αλογάμαξες. Ρώτησε κάποιον με γένια, γιατί κανείς δεν ανέβαινε στις άμαξες, όμως εκείνος κούνησε βουβός το κεφάλι του, δείχνοντας τα κεριά. Ο Ντόινο κατάλαβε μεμιάς πως ήταν τα φώτα του Σαββάτου και πως απαγορευόταν να μετακινούνται με αμάξι. Έτρεξε πίσω του: «Για τα παιδιά επιτρέπεται. Και οπωσδήποτε για τον Ζανό, που δεν είναι Εβραίος», είπε. Έτρεξε να βρει το παιδί, αδύνατον. Κανείς δεν του μιλούσε. Τότε θυμήθηκε πως ήταν νεκρός. Ακόμα κι αν έβρισκε τον Ζανό, δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ν ανέβει στην άμαξα. Δεν είχε δικαίωμα ν αγγίξει κανένα ανθρώπινο πλάσμα. Κατηφόρισε την πλαγιά και πήγε να βρει τους λευκοφορεμένους άνδρες. «Η ενδυμασία μας είναι βέβαια κάπως γελοία», είπε ο Στέτεν «σκεφθείτε όμως πως θα ήταν ακόμα πιο γελοίο να ερχόμασταν με τις βαλίτσες. Άντε να βρεις αχθοφόρο εδώ πέρα». «Λογικό, με τέτοιο κρύο Κι εγώ κρυώνω αφόρητα». «Όχι, Δίων. Αυτό είναι ανάμνηση. Δεν μπορεί να κρυώνετε, διότι είστε νεκρός. Είναι εντυπωσιακό που το ξεχνάτε συνέχεια. Τόσες φορές σας το είπα! Α, να μην το ξεχάσω: δεν έπρεπε να παντρευτείτε τη Νόρμα». «Μα δεν την παντρεύτηκα», αμύνθηκε ο Ντόινο, όμως ο Στέτεν είχε κιόλας φύγει. Όλο ήταν πια μια πλάνη. Ο καθηγητής είχε πεθάνει από καιρό, είχε πνιγεί στην Αδριατική. Οι ναύτες τον μπέρδεψαν με κάποιον άλλο και τον πέταξαν στη θάλασσα. Ο οδηγός είπε: «Καλύτερα να κατέβετε αμέσως απ το τρένο!» Ο Ντόινο αρνήθηκε. Δεν μπορούσε να πηδήξει αν δεν έκοβε ταχύτητα. Ο οδηγός όμως δεν υποχωρούσε με τίποτα έβγαλε τη σφυρίχτρα απ την τσέπη και σφύριξε. Ήταν μια μελωδία που ο Ντόινο ήξερε καλά, μα δεν μπορούσε να θυμηθεί από πού. Το κεφάλι του πονούσε. Είχε μισοξυπνήσει. Μια γυναίκα τραγουδούσε. Λίγο λίγο άρχισε να ξεχωρίζει τα λόγια. Τώρα τα έπιασε καλά. Ήταν ένα παλιό τραγούδι, και η τραγουδίστρια είχε αλλάξει το όνομα της κοπέλας: Μάρα, αντί Κάγια. Στάθηκε ακίνητος, με κλειστά μάτια. Αρκετά! Ο λάκκος τού ανήκει, γιατί να σηκωθεί πάλι και ν αρχίσει απ την αρχή. Αφού το τέλος ήταν πια τόσο κοντά. Είχε φως, σίγουρα ο ουρανός ήταν γαλάζιος, σίγουρα έλαμπε ο ήλιος. Έδωσε μια και σηκώθηκε. Κοίταξε πρώτα μακριά. Το γαλάζιο τ ουρανού ένα με το γαλάζιο της θάλασσας, ο ήλιος έλουζε τα σπίτια στο φως.. Μια νεαρή γυναίκα στεκόταν δίπλα στο θάμνο. Τώρα γύρισε προς το μέρος του. Θέλησε να σηκώσει το πόδι του, να βγει απ το λάκκο, αδύνατον. Σκοτάδι απλώθηκε ξαφνικά κι όλα γύριζαν. Είχε συνείδηση ότι λιποθύμησε. Σκέφτηκε πως πρέπει να προσπαθήσει να έρθει στα συγκαλά του, και θα περνούσε ο ίλιγγος. Ήταν όμως αργά. Έπεσε. 8

9 Δυο χρυσά ρεύματα ζέστης τον περιέβαλαν και ενώνονταν στην πλάτη του. Καλοσυνάτα, απαλά χέρια τον βύθιζαν σε μια θερμή πηγή. Ύστερ από λίγο συνήλθε. Άνοιξε τα μάτια του. Η γυναίκα ήταν από πάνω του. Ένιωθε τα χέρια της που κρατούσαν το κορμί του, κάτω απ το πουκάμισό. Τα χέρια του ήταν τυλιγμένα γύρω της. Ένιωθε το ζεστό της δέρμα, το στήθος, την πλάτη. Το πρόσωπό του ήταν υγρό, απ τα δικά του ή τα δικά της δάκρια. «Έκλαιγες;» ρώτησε, στην αρχή γερμανικά, μετά κροατικά γιατί είδε πως δεν καταλάβαινε. «Ναι, με παίρνουν εύκολα τα κλάματα», απάντησε. Η φωνή της ήταν βαθιά, σκοτεινή. Όλα επάνω της ήταν σκοτεινά: τα μαλλιά, τα μάτια, το πανωφόρι, το φουστάνι όλα εκτός απ το φαρδύ μέτωπο, τη λεπτή μύτη, τα κοριτσίστικα μάγουλα και τα γεμάτα χείλη. «Ξέρεις ποιος είμαι;» «Βέβαια. Είσαι ο Ντόινο, φίλος του Αντρέι. Εγώ είμαι η Λιούμπα. Άλλαξα πολύ από τότε, εσύ όχι. Άντε, πάμε τώρα. Είναι επικίνδυνο να μείνουμε κι άλλο εδώ πέρα». Ακούγοντας τ όνομά της τράβηξε αμέσως τα χέρια του. Εκείνη σηκώθηκε και κούμπωσε τη μπλούζα της. Ο Ντόινο ένιωσε σαν σε εφιάλτη. Άτσαλα ξεβράζονταν οι αναμνήσεις, παρελθόν και παρόν γίνονταν ένα. Εδώ ήταν το μέρος όπου ήρθε να ξαποστάσει λίγο ο Αντρέι όταν τον κυνηγούσαν οι δολοφόνοι του. Θα μπορούσε να έχει σωθεί, όμως αυτή η γυναίκα, η Λιούμπα, τον παρέσυρε να μείνει. Είχε στο σακούλι της ψωμί και τυρί, και τέσσερις χειροβομβίδες. Τις δυο τις έβαλε στην τσέπη του Ντόινο. Διέσχισαν το δάσος και τη λόχμη. Εκείνη πήγαινε κάθε τόσο μπροστά και κοίταζε γύρω μην είναι κανείς. Ανάμεσα του διηγιόταν τι έγινε στο νησί απέναντι. Έμαθε λοιπόν πως ο ερχομός του ήταν ανώφελος. (Σ. 138 κ. εξ.) [ ] Ο Κραλ πέθανε κατά τις εννιά το βράδι, τον έθαψαν μετά τα μεσάνυχτα. Έπρεπε να βιαστούν γιατί οι Ουστάσι με τους Γερμανούς μαζί έσφιγγαν λίγο λίγο τον κλοιό γύρω από τη ρημαγμένη ταξιαρχία. «Θα τα καταφέρουμε κι αυτή τη φορά να διαφύγουμε», είπε ο Μλάντεν, αφού εξήγησε σε κάθε ομάδα τα καθήκοντά της. Το πίστεψαν όλοι, όμως για πρώτη φορά τους κυρίεψε η βεβαιότητα πως οι νίκες τους ήταν απλώς τα στάδια μιας πορείας προς το αναπόφευκτο τραγικό τέλος. Το ότι ο φυσικός θάνατος αυτού του απλού πολίτη που βρέθηκε ανάμεσά τους, αυτού του μικρόσωμου ασθενικού ανθρώπου που κουβαλούσε πάντα μαζί του την ιατρική τσάντα, δημιούργησε αίσθηση πιο βαθιά από το θάνατο τόσων και τόσων συντρόφων ήταν κάτι δυσεξήγητο όμως αυτό συνέβη. Εκείνη τη νύχτα η πηγή της ελπίδας τους έδειξε ξαφνικά να στερεύει. Για πρώτη φορά τους εγκατέλειψε η πίστη σ ένα πιο αισιόδοξο μέλλον. Κάθε μέρα ο Ντόινο και οι βοηθοί του τους μετέφεραν τις πιο σημαντικές ειδήσεις απ όλον τον κόσμο. Ειδήσεις ενθαρρυντικές αναμφίβολα, αλλά πολύ μακροπρόθεσμα. Η νίκη θα έρθει, σκέφτονταν, μα πολύ αργά για μας. Πριν από το θάνατο του Κραλ, οι άνδρες της ταξιαρχίας έδιναν βάση σε ειδήσεις που κανείς δεν ήξερε από πού τις μάθαιναν, περί απόβασης των Συμμάχων στην Αδριατική ακτή ή περί μαζικών αποβάσεων από αέρος, και περίμεναν εδώ και μήνες, από μέρα σε μέρα, να συμβεί το θαύμα. Και καθώς η ελπίδα τους ανανεωνόταν καθημερινά δεν απογοητεύονταν ποτέ. Μόλις τώρα, τη νύχτα εκείνη, μετά από την ταφή του Κραλ, τους κυρίεψε μια τέτοια απόγνωση ήταν πια αμφίβολο, αν θα είχαν κουράγιο να πολεμήσουν. 9

10 Κι όμως, τις επόμενες μέρες πολέμησαν με μεγαλύτερη μανία παρά ποτέ. Σαν λυσσασμένοι ρίχνονταν στον εχθρό, και του κατάφεραν πιο βαριές απώλειες από ποτέ. Όμως κι απ τους δικούς τους τριακόσιους πενήντα άνδρες, μόνο εκατόν ενενήντα έμειναν αλώβητοι. Ανάμεσα στους τραυματίες ήταν και η Λιούμπα. Τίποτα δεν μπορούσε να απαλύνει τους αφόρητους πόνους της. Το μαρτύριό της κράτησε δυο μέρες και μια νύχτα. Μια έκφραση απορίας δεν έφευγε απ τα ορθάνοιχτα μάτια της πότε πότε ούρλιαζε σαν να γεννούσε. Η Μάρα κι ο Ντόινο ήταν στο πλευρό της και τη φρόντιζαν συνέχεια. Εναλλάξ της κρατούσαν και τα δυο χέρια. Τις τελευταίες ώρες παραληρούσε, το παράπονό της ήταν σαν μικρού κοριτσιού. Οι άνδρες ήρθαν να πουν στη «μητερούλα» το τελευταίο αντίο. Όμως δεν αναγνώριζε πια κανέναν. Τις τελευταίες στιγμές τής έπεσε ο πυρετός. «Κρίμα, Ντόινο, που δεν είσαι παπάς», είπε «θέλω να με θάψετε σε κοιμητήριο. Αλλά, ποιος ξέρει, μπορεί και να μην πεθάνω. Το χειρότερο πέρασε». Τα πουλιά κελαηδούσαν στα δέντρα. Δειλά το φθινόπωρο έβαφε τα φύλλα στο δικό του χρώμα. Χαρούμενα κελάρυζε το νερό μιας πηγής. Η ετοιμοθάνατη πήρε το βλέμμα της απ το δακρυσμένο πρόσωπο του Ντόινο, αφέθηκε στο άκουσμα των πουλιών, ανασήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε μέσα απ τα κλαδιά πέρα στις βουνοκορφές, το μοναδικό λευκό σύννεφο σε γαλάζιο φόντο. Άφησε μια φωνή, μια φωνή άγρια, σαν ξένη. Χρειάστηκε να περιμένουν ως αργά τη νύχτα για να την μεταφέρουν μέσα απ τα λιβάδια στο κοιμητήριο. Ξύπνησαν τον παπά του χωριού, με απειλές τον ανάγκασαν να ψάλλει κανονικά τη νεκρώσιμη ακολουθία. Έβρεχε τη νύχτα εκείνη. Η φθινοπωρινή βροχή που θα ξεπλύνει τα τελευταία μας απομεινάρια, σκέφτηκαν όσοι είχαν επιβιώσει μετά από εκείνη την τελευταία διάσκεψη, όπου ο Βλάντκο επέμεινε, για τελευταία φορά, να πάνε να ενωθούν με καμιά μεγαλύτερη μονάδα. (Σ. 205 κ. εξ.) ΜΟΥΖΙΝΣΚΑ, Η ΠΟΛΩΝΕΖΑ ΜΑΙΑ «Άντε φευγάτε, αλλιώς θα πέσει ξύλο που θα το θυμάστε σ όλη σας τη ζωή! Πες τους το, βρε Ουκρανέ, στη γλώσσα τους. Ελάτε αύριο ή μεθαύριο, θα χει ακόμα μπόλικο πράμα». «Μα τους το πα», απάντησε ο Ουκρανός εθνοφύλακας σε σπασμένα γερμανικά «δε θέλουν πράμα, μόνο να δούνε. Έτσι, να περιμένουν να δουν». «Ωχού, καλά κατάλαβα!» απάντησε ο Γερμανός φρουρός «αφού οι άνθρωποι είναι κλέφτες, αλήτες του κερατά!» «Εντάξει μωρέ, θα τους διώξω. Μα, να ξέρετε, αυτοί είναι τώρα ευτυχισμένοι που καθάρισε η Βόλινα απ τους Εβραίους, ήρθαν να δούνε, να ευχαριστηθεί το μάτι τους». Ήταν ένα τσούρμο άνδρες και γυναίκες, με σακιά και τσεκούρια στον ώμο κι είχανε μάλιστα φέρει μαζί τους χειροκίνητα έλκηθρα. Και τώρα τους ζητούσαν να γυρίσουν μ άδεια χέρια στο χωριό Αλλά τι να περιμένεις απ τους Πρώσους; Όλα δικά τους τα θέλουν! Κι αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο, γιατί αυτοί οι Εβραίοι δεν ήταν Γερμανοί, άρα οι περιουσίες τους ανήκαν κανονικά στους χωρικούς του Μπάρτσι και του Λιάνοφ. «Άντε, πέστε ένα Χάιλ Χίτλερ και πάτε σπίτι σας», τους είπε ο Ουκρανός «το βασικό είναι που γλυτώσαμε απ αυτούς του ψωριάρηδες τους Εβραίους. Τους μισούς θα τους ξεκάνουν στο δρόμο για την πόλη, τους άλλους στο στρατόπεδο. Κι εσείς, με τη βοήθεια του Θεού, θα ρθείτε αύριο και θα πάρετε ό,τι λαχταράει η ψυχή σας». 10

11 Το πλήθος σκόρπισε απρόθυμα. Μερικοί πήγαν στην πλατεία να δουν άλλη μια φορά το πτώμα του ραβίνου, με μαύρη φορεσιά, σαν μαύρο κοράκι ασάλευτο. Τη γενειάδα τού την είχαν ξεριζώσει, λίγα μακριά ξανθά μαλλιά κρέμονταν στο στήθος. Τα μάτια, ορθάνοιχτα. «Αφήστε το νεκρό στην ησυχία του!» φώναξε ένας ηλικιωμένος «τον είχαν για άγιο οι δικοί του και με τους άγιους πρέπει να προσέχουμε. Κι εκτός αυτού, τι δουλειά έχουμε εμείς» Όμως σαν είδε πως τα λόγια του δεν είχαν καμιά επίδραση, πλησίασε κι αυτός να πάρει μερτικό. Δύο τσακώνονταν για το μαύρο καφτάνι, που το τραβούσαν μαζί μ όλη τους τη δύναμη απ το νεκρό, μέχρι που το σκισαν. Ο ηλικιωμένος άρχισε να λύνει τα κορδόνια των παπουτσιών αυτά ήθελε μόνο μα τον πλάκωσε ένας νεαρός στις κλωτσιές, αναίσθητο τον άφησε πάνω στο χιόνι. Καμιά δωδεκαριά είχαν πέσει όλοι μαζί πάνω απ το ραβίνο κι ένας φώναζε ξανά και ξανά: «Τσίτσιδο να τον αφήσουμε, τσίτσιδο όλα δικά μας είναι, όλα!» «Καταραμένο κρύο!» είπε ο Μπέλε «γιατί τ ανεχτήκατε όλ αυτά και δεν τους διώξατε με τη μία;» Ο στρατιώτης σκέφτηκε λίγο τι να απαντήσει. Άλλωστε το μόνο που τον ένοιαζε εκείνη τη στιγμή ήταν να πάει κοντά στη σόμπα να ζεσταθεί. «Έπρεπε να τους ρίξετε», συμπλήρωσε η Μουζίνσκα, η Πολωνέζα μαία «αυτοί είναι ικανοί να μπουκάρουν στα σπίτια και τα σηκώσουν ολόκληρα. Και τι θα μείνει μετά για μας!» «Εντάξει, δεν είναι κι ακριβώς έτσι, άλλωστε έχουμε βάλει φύλακες παντού. Άντε, πάμε να ρίξουμε κι εμείς μια ματιά στα σπίτια. Λέω να τιμήσουμε πρώτον αυτό το γερο ραβίνο». «Που να πάρει, τι ακαταστασία είν αυτή», είπε μουτρωμένος ο Μπέλε, μπαίνοντας στο πρώτο δωμάτιο «σωστό πολωνέζικο μπουρδέλο!» «Είναι που τους αφήσαμε να πάρουν πράγματα μαζί τους. Ένας θεός ξέρει πόσο χρυσάφι και χρυσαφικά χώσανε μάνι μάνι στα μπογαλάκια τους», εξήγησε η Μουζίνσκα. «Όχι πολωνέζικο εβραίικο μπουρδέλο!», πρόσθεσε θυμωμένη. Ο Μπέλε τη λοξοκοίταξε. Μόνο στο κρεβάτι είναι όμορφη, όρθια και ντυμένη δε λέει τίποτα, η πουτάνα η Πολωνέζα καιρός να την ξεφορτωθώ. Λάθος μεγάλο που της έβγαλα ταυτότητα Γερμανίδας στην καταγωγή. Αν δεν ήμουνα τόσο αισθηματίας, θα χα φτάσει τώρα πολύ πιο ψηλά, σκέφτηκε. «Αυτό υποτίθεται πως ήταν το δωμάτιο προσευχής τι γελοιότητα!» είπε. «Ορίστε! Εκεί, μπροστά στη ντουλάπα κρεμόταν πάντα ένα χρυσοκέντητο χαλί τοίχου. Έκανε φτερά. Εγώ στο πα, αυτοί οι βρωμο-εβραίοι πήραν ό,τι είχε αξία», πετάχτηκε κι η μαία θυμωμένη. Άνοιξε τα φύλλα της ντουλάπας, το χαλί τοίχου ήταν εκεί, προσεχτικά διπλωμένο, δίπλα σε κάτι παράξενα αντικείμενα στημένα όρθια, σαν ακέφαλες κούκλες ντυμένες με γαλάζιο και κόκκινο μετάξι. «Ρολά περγαμηνής είναι, όλα τα ψέματα που πιστεύουν αυτοί είναι γραμμένα μέσα και γι αυτό είναι άγια, υποτίθεται. Λοιπόν, Μαράκι, δεν μου δίνεις σε παρακαλώ απ την τσέπη σου αυτά που σούφρωσες; Άντε, πριν αγριέψει ο θείος!». «Μα, γλυκιέ μου Μπέλεχεν, αφού εγώ τα βρήκα πρώτη», είπε λαχανιαστά. Ο Μπέλε της έβαλε τα χέρια στην πλάτη, της άδειασε τις τσέπες και βάλθηκε να παρατηρεί προσεχτικά τα χρυσά αντικείμενα: μικρά χέρια με τεταμένο τον δείχτη σελιδοδείκτες ή κάτι τέτοιο, δεν είχε σημασία πάντως αν ήταν ατόφιος χρυσός θα τον έλιωναν, για να μην υπάρξουν αργότερα τίποτα εκπλήξεις. 11

12 «Εγώ τα βρήκα, είναι δικά μου», επανέλαβε η γυναίκα. «Βούλωσ το!» της φώναξε «και δε μου λες, εσύ πώς και τα ξέρεις όλα εδώ μέσα πού ήταν το χαλί τοίχου κι όλα τ άλλα; Καλά το σκέφτηκε εγώ, μού λεγες ψέματα τόσον καιρό, σκρόφα, Εβραία!» «Ωραία πλάκα εγώ, Εβραία, χα χα!» είπε εκείνη καγχάζοντας. Όμως την ίδια στιγμή ο Μπέλε έσκυψε το κεφάλι του από πάνω της, τα βαριά του βλέφαρα σκέπαζαν σχεδόν τα μάτια, το κοκκινωπό μουστάκι έτρεμε. Εκείνη τρόμαξε μεμιάς, κατάλαβε ξαφνικά πως ο τύπος ήταν ικανός να την καθαρίσει επιτόπου και δεν ήταν και κανείς εκεί να την προστατέψει. Έκλεισε τα μάτια της, σήκωσε με κόπο τα χέρια της, τον αγκάλιασε στο λαιμό κι άρχισε βιαστικά να του ψιθυρίζει κάτι χαζά, πρόστυχα ερωτόλογα. Έλεγε, έλεγε, σαν ξόρκια ακούγονταν τα λόγια της, που μόνο αυτά μπορούσαν ν αποτρέψουν το θανάσιμο κίνδυνο, μέχρι που της κόπηκε η ανάσα. Ο Μπέλε σήκωσε τελικά το κεφάλι του κι έκανε ένα βήμα πίσω. «Είσαι άπληστη, αλήτισσα σαν όλους τους συμπατριώτες σου», είπε χωρίς να την κοιτάζει «μ έκλεβες πάντα, το ξέρω. Τώρα όμως τέρμα. Και με πρόδωσες για λεφτά. Σήμερα το πρωί έλειπαν είκοσι οχτώ Εβραίοι στο προσκλητήριο. Άρα το ήξεραν από πριν και το σκασαν. Αν το πάρει χαμπάρι ο Κούτσερα είμαι χαμένος». Κόκκινες τρίχες και στα χέρια, τι αηδία! σκέφτηκε η γυναίκα. Θέλει να με ξεφορτωθεί, το γουρούνι. Κύριος σου λέει! Μ είχε να περιμένω κατάχαμα, τσίτσιδη, μέχρι να με φωνάξει στο κρεβάτι του. Τι τράβηξα, Θεέ μου απ αυτό το κτήνος Και να θέλει να του δίνω λογαριασμό και για το τελευταίο γρόσι! Λοιπόν, μόνο ο Κούτσερα μπορεί να με σώσει. Αρκεί να βγω από δω μέσα! Αχ, Παναγίτσα μου, βόηθα με εσύ, αυτή τη φορά μονάχα, και θα κάνω εγώ ό,τι μου πεις, όλα θα τα κάνω Ο Μπέλε τράβηξε τις περγαμηνές με την Τορά απ τη ντουλάπα και τις έριξε στο πάτωμα. Βρήκε ασημένια αντικείμενα, κάτι σαν ταμπελίτσες, και σκεπάσματα από μετάξι. Ύστερα άνοιξε ένα συρτάρι, είχε κύπελα μέσα, ένα χρυσό το έβαλε στην τσέπη του. «Άντε πάμε, δεν έχει τίποτ άλλο ενδιαφέρον», είπε «λοιπόν! Με τους Εβραίους καθαρίσαμε, πάμε τώρα να δούμε τι γίνεται με τους Πολάκους.* Έχει γεμίσει ο τόπος προδότες που καραδοκούν την πρώτη ευκαιρία να μας τη φέρουν. Τέλος πάντων, εσύ μπορεί να μην είσαι Εβραία, μπορείς φέρεις αποδείξεις. Τράβα τώρα στα χωριά, ρώτα και φέρε μας ονόματα!». [* Υποτιμητικός χαρακτηρισμός για τους Πολωνούς] Καμιά απάντηση. Γυρνάει, η μαία είχε γίνει καπνός. Καλύτερα, σκέφτηκε. Ένας φτωχοδιάβολος είναι η κακομοίρα, πέρα που είναι άπληστη κι αναξιόπιστη Καριόλα Σλάβα Το θέμα είναι να τραβάς τα λουριά, να δείχνεις πάντα ποιος είναι τ αφεντικό. Μόνο να μην είσαι αισθηματικός με τους ανθρώπους δεν το αξίζουν. Τι περίεργο πράμα αυτό το σπίτι. Δείχνει να μένουν άνθρωποι μέσα, κι ας μην υπάρχει ψυχή. Νεκρική σιγή. Και τώρα ο ραβίνος είναι ξάπλα στο χιόνι, πεθαμένος φρίκη! Το να καθαρίσεις κάποιον είναι μια ιστορία, να συνηθίσεις όμως στα κουφάρια Αυτά τα ορθάνοιχτα μάτια, τι αλλόκοτο πράγμα Κλείστε τα μάτια σας! Όμως οι νεκροί δεν υπακούν σε προσταγές σωστά, αφού έτσι κι αλλιώς δεν φοβούνται μην πάθουν τίποτα. Πολιτικά, θα ήταν πιο έξυπνο να μην σκοτώνεις κανέναν τότε έχεις πιο πολλή εξουσία. Γιατί από κάποιον που τα χει κακαρώσει δεν έχεις να περιμένεις και τίποτα. Τέλος πάντων τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα. Άντε να φύγω απ αυτό το σπίτι! Ο φρουρός απ έξω έδωσε αναφορά πως ήρθαν δυο αυτοκίνητα απ την πόλη, έφεραν και τον Κούτσερα. Ο Μπέλε έτρεξε στην Κομαντατούρ, όπου του είπαν να περιμένει, ο αρχηγός θα ρχόταν όπου να ναι. 12

13 «Η Πολωνέζα τού την έπεσε στα ίσια και τον πήγε σπίτι της. Κάτι μου βρωμάει εδώ πέρα!» του ψιθύρισε ο γραμματέας. «Μπα, δεν νομίζω να κάνει φασαρία ο κύριος Κούτσερα», απάντησε ο Μπέλε. Με το γραμματέα μπορούσε να μιλήσει ανοιχτά, αυτή τη φορά όμως τον έτρωγε ο φόβος. «Είναι κι αυτό το ζήτημα με τους είκοσι οχτώ, τι λέτε κι εσείς Χένινγκ;». «Ναι, εδώ που τα λέμε η τελευταία λίστα δεν ταιριάζει με τις προηγούμενες. Όμως εμένα μ απασχολεί αυτή η Μουζίνσκα. Ήμουνα, ξέρετε, στο Οπάτοφ, και ξέρω πια καλά πως ο Κούτσερα τα θέλει όλα δικά του, δεν ανέχεται να πάρει άλλος ούτε μπουκιά απ το ψητό. Ό,τι βουτήξει αυτός, έχει δίκιο να το πάρει. Ό,τι πάρει άλλος, το κλέβει απ το γερμανικό λαό. Αν δει την αποθήκη με τα χαλιά, που δεν του είπε κανείς τίποτα γι αυτά, είναι κι Αυστριακός, βλέπετε». Απότομα άνοιξε η πόρτα, μπήκε ένας κοντόχοντρος άνδρας και πίσω του η ακολουθία του, κάτι θεόρατοι νεαροί. «Αναφορά!» ούρλιαξε ο Κούτσερα με διαπεραστική, γυναικεία φωνή, δίνοντας μια γερή καμτσικιά στο τραπέζι. Ο Μπέλε χτύπησε τα τακούνια του κι έδωσε αναφορά σε στάση προσοχής θάρρος δεν είχε να κάτι το παραμικρό με δική του πρωτοβουλία. Οι νεαροί μπράβοι ούτε που τον κοίταζαν, όμως εκείνος ήξερε πως περίμεναν από στιγμή σε στιγμή ένα νεύμα. Και δεν ήταν τα ρεβόλβερ τους που φοβόταν τόσο, όσο τις γροθιές τους. Ο αρχηγός είχε δώσει διαταγή να ψάξουν το σπίτι του ασφαλώς η Μουζίνσκα τού είχε δώσει πληροφορίες, κι έτσι ο Μπέλε δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να απαντάει με ένα «ναι» σε όλες τις ερωτήσεις. Ναι, είχε δώσει λάθος νούμερα σχετικά με την παραγωγή της Βόλινα, για να μπορέσει να κρατήσει για τον εαυτό του τα μισά χαλιά ναι, είχε κατασχέσει χρυσό και συνάλλαγμα, και πάλι δεν έδωσε αναφορά, για να επωφεληθεί ο ίδιος κ.λπ. Πράγματι, δεν είχε λόγο να πει ψέματα, και να τα ρίξει στον γραμματέα Χένινγκ και στους άλλους. Η μόνη κατηγορία, η πιο βαριά, στην οποία έπρεπε να αμυνθεί με όλες του τις δυνάμεις, κι είχε έτσι κι αλλιώς τη συνείδησή του ήσυχη, ήταν για την εξαφάνιση των είκοσι οχτώ. Ευτυχώς βρήκε το καλύτερο επιχείρημα που θα μπορούσε να πείσει αυτόν τον χοντρό νάνο: «Τι λόγο είχα να τους ειδοποιήσω; Τι θα μπορούσαν να μου δώσουν, που δεν θα μπορούσα να το πάρω έτσι κι αλλιώς μόνος μου;» Ο Κούτσερα μαλάκωσε. Δεν θα έδινε αναφορά για τα χαλιά και το συνάλλαγμα που, φυσικά, θα κρατούσε ο ίδιος για τον εαυτό του. Όμως η υπόθεση με τις λίστες δεν ήταν τόσο απλή. «Θα σας αφήσω εδώ μερικούς άνδρες μου και πάρτε κι εσείς μερικούς Ουκρανούς πολιτοφύλακες. Μέσα στις επόμενες 24 ώρες θέλω να έχει κλείσει το θέμα. Οι φυγάδες δεν μπορεί να έχουν φτάσει μακριά. Αύριο πριν τις εννιά το πρωί τους θέλω, νεκρούς ή ζωντανούς (προτιμώ το δεύτερο) στην πόλη. Ελπίζω να είναι ξεκάθαρο τι παίζεται εδώ πέρα για σας. Όσο για τα υπόλοιπα, τα ξεχνάμε. Α, κι αυτή η σκρόφα η Πολωνέζα και πολλά ξέρει και πολλά λέει. Θέλω να καθαρίσετε και μ αυτό το θέμα εντάξει, Μπέλε;» [σ. 251 κ. εξ.) 13

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω.

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω. 1 Εδώ και λίγες μέρες, ένα από τα πάνω δόντια μου κουνιόταν και εγώ το πείραζα με τη γλώσσα μου και μερικές φορές με πονούσε λίγο, αλλά συνέχιζα να το πειράζω. Κι έπειτα, χτες το μεσημέρι, την ώρα που

Διαβάστε περισσότερα

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός»

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 «Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» (Πόντος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ το Δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: -Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας! Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι: Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα.

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. 1. Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. Καιρό είχες να ρθεις, Κλουζ, μου είπε ο κύριος Κολχάαζε, ανοιγοκλείνοντας το ψαλίδι του επικίνδυνα κοντά στο αριστερό μου αυτί. Εγώ τα αγαπώ τ αυτιά μου. Γι αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Τζήκου Βασιλική Το δίλημμα της Λένιας 1 Παραμύθι πού έχω κάνει στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που είχε τίτλο: «Γνωρίζω το σώμα μου, το αγαπώ και το φροντίζω» με την βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα

Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα Ρόμπερτ Μανσκ Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Κάποτε υπήρχε μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Ελισάβετ Ζούσε σε ένα κάστρο και είχε ακριβά ρούχα πριγκίπισσας Επρόκειτο

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2007-2008 Τάξη: Γ 3 Όνομα: Η μύτη μου είναι μεγάλη. Όχι μόνο μεγάλη, είναι και στραβή. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με λένε Μυτόγκα. Μα η δασκάλα τα μαλώνει: Δεν

Διαβάστε περισσότερα

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ Copyright Συνοδινού Ράνια Follow me on Twitter: @RaniaSin Smashwords Edition ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της αγάπης

Το παραμύθι της αγάπης Το παραμύθι της αγάπης Μια φορά και ένα καιρό, μια βασίλισσα έφερε στον κόσμο ένα παιδί τόσο άσχημο που σχεδόν δεν έμοιαζε για άνθρωποs. Μια μάγισσα που βρέθηκε σιμά στη βασίλισσα την παρηγόρησε με τούτα

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα...

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Αμέσως έβγαλα το κινητό από τη θήκη και έστειλα μήνυμα στο κινητό της μαμάς πού

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό:

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: - "Η πρώτη απάντηση είναι 1821, η δεύτερη Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η τρίτη δεν ξέρουμε ερευνάται

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ»

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» 2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» Δεν είχε καλά χαράξει και η κυρία Μαίρη άνοιξε το μαγαζί. Πέταξε τα

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011)

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) 3 ο βραβείο Βασιλεία Παπασταύρου 1 ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ερυθραίας 2 Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Καραγκιόζης

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Ήταν ο Σοτός στην τάξη και η δασκάλα σηκώνει την Αννούλα στον χάρτη και τη ρωτάει: Αννούλα, βρες μου την Αμερική. Σην βρίσκει η Αννούλα και ρωτάει μετά τον Σοτό η δασκάλα: -Σοτέ, ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Κεφάλαιο 5 Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Έφτασε μια μισάνοιχτη πόρτα, ένα μικρό κενό στο χώρο και το χρόνο, σαν ένα ασήμαντο λάθος της Ιστορίας για να πέσει η Πόλη. Εκείνο

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε!

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε! 20 Χειμώνας σε μια πλατεία. Χιονίζει σιωπηλά. Την ησυχία του τοπίου διαταράσσουν φωνές και γέλια παιδιών. Μπαίνουν στη σκηνή τρία παιδιά: τα δίδυμα, ο Θανούλης και ο Φανούλης, και η αδελφή τους η Μαριάννα.

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ g Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους ένα παραµύθι τεχνολογίας και ζαχαροπλαστικής. ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ Μια ιστορία της. Λίνα ΣΤΑΡ!!! Τ.Ε.Ε. ΕΙ ΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΡΟΥ Μαθήτρια: Λίνα Βαρβαρήγου (Λίνα

Διαβάστε περισσότερα

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική Πόλεμος για το νερό Συγγραφική ομάδα Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική 3 ο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου Τάξη ΣΤ1 Θεσσαλονίκη 2006 ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ Άκουγα

Διαβάστε περισσότερα

Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα

Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Εκδόσεις Λευκή Σελίδα ΠΑΡΑΜΥΘΙ Κέλλυ Παντελίδη Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Διορθώσεις: Ελένη Ζαφειρούλη Σελιδοποίηση: Γιάννης Χατζηχαραλάμπους Μακέτα εξωφύλλου:

Διαβάστε περισσότερα

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα.

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα. Ήρθε ένας νέος μαθητής στην τάξη. Όλοι τον αποκαλούν ο «καινούριος». Συμφωνείς; 1 Δεν είναι σωστό να μη φωνάζουμε κάποιον με το όνομά του. Είναι σαν να μην τον αναγνωρίζουμε. Σωστά. Έχει όνομα και με αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ.

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό. Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ένα πρωινό, ξύπνησε ο

Διαβάστε περισσότερα

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Ο Μικρός Πρίγκιπας Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα Διασκευή: Ανδρονίκη 2 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νεαρό αγόρι, που του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει. Μια μέρα ζωγράφισε ένα βόα

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΕΓΓΟΝΟΣ: Παππού, γιατί προτιμάς να βάζεις κανέλα και όχι κύμινο στα σουτζουκάκια; ΠΑΠΠΟΥΣ: Το κύμινο είναι κομματάκι δυνατό. Κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου;

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Λίγα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε σε μια παλιά αποθήκη. Η νύχτα φαινόταν ατελείωτη. Κανείς δεν κυκλοφορούσε. Τα

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις µικρές γοργόνες και ήταν πολύ ευτυχισµένος. Όµως, ήταν

Διαβάστε περισσότερα

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... Ο γιος του ψαρά κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ψαράς που δεν είχε παιδιά. Κάποια μέρα, εκεί που πήγαινε με

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού»

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 «Η τύχη του άτυχου παλικαριού» (Κοζάνη - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

Γρίφος 1 ος Ένας έχει μια νταμιτζάνα με 20 λίτρα κρασί και θέλει να δώσει σε φίλο του 1 λίτρο. Πώς μπορεί να το μετρήσει, χωρίς καθόλου απ' το κρασί να πάει χαμένο, αν διαθέτει μόνο ένα δοχείο των 5 λίτρων

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια εδώ Δεκαοχτώ ψωμιά

Διαβάστε περισσότερα

Δώρα Μωραϊτίνη. Μυθιστόρημα. Εκδόσεις CaptainBook.gr

Δώρα Μωραϊτίνη. Μυθιστόρημα. Εκδόσεις CaptainBook.gr Δώρα Μωραϊτίνη G Μυθιστόρημα Εκδόσεις CaptainBook.gr Σ εκείνους που μου έδωσαν ζωή, στην Αλεξάνδρα και στον Ανδρέα. Σε αυτούς που εγώ έδωσα ζωή, στη Ράνια και στον Ντίνο. Μα και σε αυτούς που αποζητούν

Διαβάστε περισσότερα

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ 2014-2015 Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ Η τουρκική εισβολή μέσα από φωτογραφίες Εργασίες από τα παιδιά του Γ 2 Το πρωί της 20 ης Ιουλίου 1974, οι Κύπριοι ξύπνησαν από τον ήχο των σειρήνων. Ο ουρανός ήταν

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά Στη γιαγιά Φωτούλα, που δεν πρόλαβε να το διαβάσει, γιατί έφυγε ξαφνικά για τη γειτονιά των αγγέλων. Και στον παππού Γιώργο, που την υποδέχτηκε εκεί ψηλά,

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 Έμπλεη ευγνωμοσύνης, με βαθιά

Διαβάστε περισσότερα

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι.

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι. 0001 00:00:11:17 00:00:13:23 Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18 Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10 Ναι. 0004 00:01:06:17 00:01:07:17 Σου έδειξα τη φωτογραφία; 0005 00:01:07:17 00:01:10:10

Διαβάστε περισσότερα

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript 1. Announcement Καλημέρα, παιδιά. Θα ήθελα να δώσετε μεγάλη προσοχή σε ό,τι πω σήμερα, γιατί όλες οι ανακοινώσεις είναι πραγματικά πολύ σημαντικές. Λοιπόν ξεκινάμε: Θέμα πρώτο: Αύριο η βιβλιοθήκη του σχολείου

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ - Α,α,α,α,α,α,α! ούρλιαξε η Νεφέλη - Τρομερό! συμπλήρωσε η Καλλιόπη - Ω, Θεέ μου! αναφώνησα εγώ - Απίστευτα τέλειο! είπε η Ειρήνη και όλες την κοιτάξαμε λες και είπε

Διαβάστε περισσότερα

Μετεωρολογία. Αν σήμερα στις 12 τα μεσάνυχτα βρέχει, ποια είναι η πιθανότητα να έχει λιακάδα μετά από 72 ώρες;

Μετεωρολογία. Αν σήμερα στις 12 τα μεσάνυχτα βρέχει, ποια είναι η πιθανότητα να έχει λιακάδα μετά από 72 ώρες; Ονόματα Η μητέρα της Άννας έχει άλλους τρεις μεγαλύτερους γιους. Επειδή έχει πάθος με τα χρήματα, τους έχει βαφτίσει ως εξής: Τον μεγάλο της γιο "Πενηνταράκη", τον μεσαίο "Εικοσαράκη" και τον μικρότερο

Διαβάστε περισσότερα

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα)

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μπήκα στο χωριό, νύχτωνε πια, οι πόρτες όλες σφαλιχτές, μες στις αυλές τα σκυλιά μυρίστηκαν

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις. Α ομάδα ΕΡΓΑΣΙΕΣ 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Ελάτε να ζήσουμε τα όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Χριστούγεννα (μέσα από ιστορίες και χριστουγεννιάτικα παιχνίδια) 1 Στόχοι: Μέσα από διάφορες

Διαβάστε περισσότερα

Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι;

Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι; ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι; Κανένα από αυτά τα ζώα. Στο απόλυτο σκοτάδι είναι αδύνατο να δει κανείς ο,τιδήποτε. Ποια δουλειά

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας...

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Διαβάστε αποσπασματικά το παραμύθι: Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Το παραμύθι είναι και για αγοράκι αλλά, για της ανάγκες του δείγματος σας παρουσιάζουμε πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα

Διαβάστε περισσότερα

Αυήγηση της Οσρανίας Καλύβα στην Ειρήνη Κατσαρού

Αυήγηση της Οσρανίας Καλύβα στην Ειρήνη Κατσαρού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας χωριάτης κι ήτανε φτωχός. Είχε ένα γάιδαρο και λίγα τάλαρα. Εσκέφτηκε τότε να βάλει τα τάλαρα στην ουρά του γαϊδάρου και να πάει να τον πουλήσει στο παζάρι στην πόλη. Έτσι

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!»

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!» Ημερομηνία 27/4/2015 Μέσο Συντάκτης Link www.thinkover.gr Ανδριάνα Βούτου http://www.thinkover.gr/2015/04/27/stefanos-livos/ Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι.

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΙΑΣ ΠΑΡΕΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. Αμέσως χάρηκαν πολύ, αλλά κι απογοητεύτηκαν ταυτόχρονα όταν έμαθαν ότι θα ήταν ένα

Διαβάστε περισσότερα

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ Π Ε Ν Τ Ε Ν Ε Α Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ / Κανιάρης Μην πας στο Ντητρόιτ Ουρανός-λάσπη Ζώα κυνηγούν ζώα Η μητέρα του καλλιτέχνη πάνω σε

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΟ-ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ Ονοματεπώνυμο: Κωνσταντίνα Γεωργακάκου

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ

Διαβάστε περισσότερα

Ο Φώτης και η Φωτεινή

Ο Φώτης και η Φωτεινή Καλλιόπη Τσακπίνη Ο Φώτης και η Φωτεινή Μια ιστορία για ένα παιδί με αυτισμό Επιστημονική επιμέλεια: Σοφία Μαυροπούλου Εικονογράφηση: Κατερίνα Μητρούδα Βόλος 2007 Περιεχόμενα Προλογικό σημείωμα...1 Ο

Διαβάστε περισσότερα

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού Σχολείο Ετος: 2013-2014 Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη γιαγιά μου Όνομα Μαθήτριας: Νικολέττα Χρίστου Τάξη: Γ 4 Όνομα Καθηγήτριας: Σταυρούλας Ιωάννου Λεμεσός

Διαβάστε περισσότερα

Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ -ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ

Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ -ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ Α ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ -ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ Δ.Ε. 13: «Τι μπορεί να μάθει ο άνθρωπος για το Θεό. Προσέγγιση της γιορτής της Μεταμόρφωσης» (σελίδες εγχειριδίου 69-76) Δ.Ε. 19: «Η μνήμη των Αγίων, αφορμή για

Διαβάστε περισσότερα

Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια

Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια ...... Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια Στον Ευθύμη και την Κωνσταντίνα. Διορθώσεις: Νέστορας Χούνος Σελιδοποίηση - Μακέτα εξωφύλλου: Ευθύµης Δηµουλάς 2010 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΡΙΚΗ & EKΔOΣEIΣ «AΓKYPA» Δ.A. ΠAΠAΔHMHTPIOY

Διαβάστε περισσότερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου 1o ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΜΟΥΡΝΙΩΝ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ : ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗ ΑΝΝΑ Συστάσεις Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Πουπουλένιος : εγώ! ένα μικρό σπουργίτι Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου Ντίνος και Ελπίδα

Διαβάστε περισσότερα

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς. Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς. Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου 1 ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου ΠΡΟΣΩΠΑ: Εμπενίζερ Σκρουτζ Τζέικομπ Μάρλεη (συνέταιρος του Σκρουτζ) Μπομπ Κράτσιτ (υπάλληλος του Σκρουτζ) Η γυναίκα

Διαβάστε περισσότερα

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΤΙΤΛΟΣ: «ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ» «Στερνή μου γνώμη, να σε είχα πρώτα», λέει ο σοφός λαός μας. Και πόσο δίκιο έχει, μονολογεί ο Κωνσταντής,

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Με τους μαθητές τις μαθήτριες και τη δασκάλα της P2ELa 2013-2014 Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ- ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ Μια μέρα ξεκινήσαμε από τις Βρυξέλλες

Διαβάστε περισσότερα

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Πιστοποίηση Επάρκειας της Ελληνομάθειας 18 Ιανουαρίου 2013 A2 Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Ερώτημα 1 (7 μονάδες) Διαβάζετε

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Λέει ο Σοτός στη μαμά του: - Μαμά, έμαθα να προβλέπω το μέλλον! - Μπα; Κάνε μου μια πρόβλεψη! - Όπου να είναι θα έρθει ο γείτονας να μας πει να πληρώσουμε το τζάμι που του έσπασα!!! Ενώ ο πατέρας διαβάζει

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ»

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» 3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ Ο ήλιος εκείνο το πρωινό κρύφτηκε

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους;

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους; Τι έχει τέσσερις τοίχους; Ένα δωμάτιο. Τι υπάρχει απέναντι από το πάτωμα; Το ταβάνι η οροφή. Πού υπάρχουν λουλούδια και δέντρα; Στον κήπο. Πού μπορώ να μαγειρέψω; Στην κουζίνα. Πού μπορώ να κοιμηθώ; Στο

Διαβάστε περισσότερα

«Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια»

«Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #39 «Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια» (Ρόδος Δωδεκάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #39 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ Πέρος Ζαχαρίας Ζαχαρίας Πέρος ψευδώνυμο, του σπουδαστή της Αντιρύπανσης Ζαχαρία Περογαμβράκη. Στην Κοζάνη ασχολήθηκε με το Θέατρο σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, συμμετείχε σε μία ταινία

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα, που μέχρι και ο ήλιος αναγκάστηκε να φορέσει

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα, που μέχρι και ο ήλιος αναγκάστηκε να φορέσει Κατευθυνόμενη συμμετοχική δουλειά όλης της τάξης 2ο Δημοτικό Σχολείο Συκεών Θεσσαλονίκης Τάξη Γ1 2005-2006 Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα,

Διαβάστε περισσότερα

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ Α ΜΕΡΟΣ Μικρό, σύγχρονο οικογενειακό διαμέρισμα. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής βλέπουμε δυο παιδικά δωμάτια, ένα στ αριστερά κι ένα στα δεξιά. Από το εσωτερικό τους καταλαβαίνουμε αμέσως ότι αριστερά

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά Δράση 2 Σκοπός: Η αποτελεσματικότερη ενημέρωση των μαθητών σχετικά με όλα τα είδη συμπεριφορικού εθισμού και τις επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή! Οι μαθητές εντοπίζουν και παρακολουθούν εκπαιδευτικά βίντεο,

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η μαμά έχει στομία

Όταν η μαμά έχει στομία Coloplast Όταν η μαμά έχει στομία Μια αληθινή ιστορία ζωής Εισαγωγή Αυτό το φυλλάδιο γράφτηκε από την Tina η οποία έχει κάνει επέμβαση στομίας. Η επέμβαση έγινε το 1994, τη στιγμή που ο γιος της ήταν ακόμα

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Μια φορά κι έναν καιρό στην Ισπανία υπήρχε ένας μικρός ταύρος που το όνομά του ήταν Φερδινάνδος. Όλοι οι άλλοι μικροί

Διαβάστε περισσότερα

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Σε γέννησε η σιωπή και σ έθρεψε η δίψα, μα βρέθηκες γυμνός, γερτός και πονεμένος στα δίχτυα τού «γιατί». Ρυάκι ήταν ο λόγος σου τραγούδι στην ψυχή σαν βάλσαμο κυλούσε

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ 1 Πάλης ξεκίνηµα Πάλης ξεκίνηµα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι λευτεριάς λίπασµα Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους µήνυµα στέλνουν Απάντηση

Διαβάστε περισσότερα

ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2013. Χρόνος: 1 ώρα. Οδηγίες

ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2013. Χρόνος: 1 ώρα. Οδηγίες ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2013 ΤΑΞΗ Α ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ 19/05/2013 Χρόνος: 1 ώρα Οδηγίες 1. Έλεγξε ότι το γραπτό που έχεις μπροστά σου αποτελείται από τις σελίδες 1-11. 2. Όλες τις

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02 Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year Η Αλφαβητοχώρα Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα Η μέρα έμοιαζε συνηθισμένη στην Αλφαβητοχώρα. Ο κύριος ې διαφήμιζε τα φρέσκα λαχανικά του στο μανάβικο δείχνοντας με καμάρι πως το μαρούλι είχε ακόμα την πρωινή

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Επιμέλεια εργασίας: Παναγιώτης Γιαννόπουλος Περιεχόμενα Ερώτηση 1 η : σελ. 3-6 Ερώτηση 2 η : σελ. 7-9 Παναγιώτης Γιαννόπουλος Σελίδα 2 Ερώτηση 1 η Η συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ Α ΣΚΗΝΗ: (Αυγό+κότα) ΑΥΓΟ: Γεια σας, εγώ είμαι ο Μήτσος. Ζω σ αυτό το κοτέτσι σαν όλα τα αυγά. Βαρέθηκα όμως να μαι συνέχεια εδώ. Θέλω να γνωρίσω όλον τον κόσμο. Γι αυτό σκέφτομαι

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα, για μικρούς αλλά και για μεγάλους (αυτισμός) Τα παιδιά είναι ελεύθερα να ζωγραφίσουν τις παρακάτω σελίδες όπως αυτά αισθάνονται... Μαρία Κωνσταντινοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ. ( Ακούγεται κλάμα μωρού )

ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ. ( Ακούγεται κλάμα μωρού ) ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ Σκηνικό : Υπόγειο. Γύρω τραυματίες και γυναικόπαιδα. Πρόσωπα : Χρήστος Καψάλης ( γερο-πρόκριτος ) Παπα-Θανάσης Λένω, Κατίνα, Μαριγώ, Βαγγέλιώ, Νικολιός, Χρηστάκης, Τούρκος 1 ος, Τούρκος 2

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα.

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ο χαρούμενος βυθός Σχόλιο [D2]: Σπανουδάκης Κύματα Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ψαροτουφεκάδες, δύτες και ψαράδες

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2010 Ύμνος της ομάδας «Ευαγγέλιο» Βιβλία και μαθήματα ζωγραφισμένα σχήματα και τόσα βοηθήματα να μη δυσκολευτώ Απ όλους τόσα έμαθα

Διαβάστε περισσότερα

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα.

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα. Μια μέρα πήγαμε στην παιδική χαρά με τις μαμάδες μας. Ο Φώτης πάντα με το κορδόνι στο χέρι. Αν και ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερός μου, ένιωθα πως έπρεπε πάντα να τον προστατεύω. Σίγουρα δεν ήταν σαν όλα τα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΔΙΔΑΣΚΩΝ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ:

Διαβάστε περισσότερα

Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ ΣΤ (ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤ ΤΑΞΗΣ)

Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ ΣΤ (ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤ ΤΑΞΗΣ) Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ ΣΤ (ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤ ΤΑΞΗΣ) Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μακρινό χωριό σε μια χώρα πανέμορφη. Τα σπίτια του ήταν μικρά και παραμυθένια.

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του»

«Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του» 6/θ Δημοτικό Σχολείο Πολυδενδρίου Τάξη Γ «Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του» Ζνα παραμφθι για το δικαίωμα των παιδιών ςτη φιλία, ςτο παιχνίδι και ςτο ςεβαςμό τησ προςωπικότητάσ τουσ. 6/Θ Δθμοτικό Σχολείο

Διαβάστε περισσότερα