Το παλιό γνωστό σκηνικό είναι πια. Η λαϊκή πάλη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα!

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Το παλιό γνωστό σκηνικό είναι πια. Η λαϊκή πάλη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα!"

Transcript

1 δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) Σάββατο 16 Μάη 2015 χρόνος 32ος φ Κλιμακώνονται οι ιμπεριαλιστικοί εκβιασμοί Διαχείριση της υποταγής της αναζητά η κυβέρνηση Η λαϊκή πάλη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα! Πολιτικές εγγυήσεις από τους ιμπεριαλιστές για διέξοδο; Η αποδοχή του πολιτικού πλαισίου της εξάρτησης από τη μεριά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ οδηγεί κατευθείαν στη λήψη αντιλαϊκών αντεργατικών μέτρων όσο και αν ορκίζονται σε δήθεν «κόκκινες γραμμές» και στην «προστασία» συνταξιούχων και εργαζόμενων. σελ. 11 Το παλιό γνωστό σκηνικό είναι πια για τα καλά πάλι στερεωμένο: «Χρειαζόμαστε -κατεπειγόντως- τη δόση, πρέπει να κάνουμε συμφωνία». Στη στερέωση του συμβάλλουν βέβαια τα παλιά και «νέα» κόμματα του συστήματος και της υποτέλειας, ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ - αξιοποιώντας και στηριζόμενα στους ιμπεριαλιστικούς εκβιασμούς, πιέζουν και «επιχειρηματολογούν», νύχτα μέρα, πως τα ιμπεριαλιστικά δεσμά πρέπει να μείνουν και να προστεθούν και άλλα, πως πρέπει να σφαγιαστούν και άλλο τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, αλλιώς η χώρα δεν έχει προοπτική! Όμως την κούρσα προς τα νέα αντιλα κά μέτρα, τον δρόμο της ανανέωσης και του βαθέματος της υποταγής την οδηγεί και τον έχει ανοίξει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Αυτή είναι που στο όνομα της «ελπίδας» για τον λαό, εδώ και πάνω από τρεις μήνες, με λόγια και έργα έχει χτίσει ξανά τον «τοίχο», το «αδιέξοδο» που μοιάζει ανυπέρβλητο. Αυτή είναι που στο όνομα της διαπραγμάτευσης επιχειρεί να πείσει λαό και νεολαία πως πρέπει να παραιτηθούν από τα δικαιώματά τους και τις κατακτήσεις τους και να υποταχθούν στο πλαίσιο της βαρβαρότητας. Ξέχασαν πως μαζί με την Ελλάδα «θα άλλαζε» και η Ευρώπη, άφησαν στην άκρη τα αφηγήματα των «νέων ανέμων» και των νέων συσχετισμών εντός των κυρίαρχων δυνάμεων στην ΕΕ (ξεθώριασαν και τα Podemos) και έχουν μόνο μια έγνοια: να παραλύσουν τον λαό, να τον βάλουν να προσκυνήσει τη νέα υποταγή, τον νέο σφαγιασμό του, με αυτούς στο κυβερνητικό τιμόνι και χωρίς σημαντικούς τριγμούς στο δικό τους πολιτικό μπλοκ. Για να περάσουν έτσι στην επόμενη φάση τους, εδραιωμένοι ως δύναμη του συστήματος και ως φορέας της επίθεσής του. συνέχεια στη σελ. 2 Ν απελευθερωθούν άμεσα οι αγωνιστές της ATIK! Να μην εκδοθούν πουθενά και να τους χορηγηθεί πολιτικό άσυλο! ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ: ΑΘΗΝΑ Μοναστηράκι: Σάββατο 16 Μάη, 11:30 π.μ. Περιστέρι: Σάββατο 16 Μάη, 11 π.μ., στον Πεζόδρομο Χαλάνδρι: Σάββατο 16 Μάη, 12 μ., στην Πλ. Χαλανδρίου άφνη: Σάββατο 16 Μάη, 11 π.μ., Πλατεία Καλογήρων, σταθμός Μετρό άφνης Πετρούπολη-Καματερό: Σάββατο 16 Μάη, 11 π.μ., λαϊκή αγορά Πετρούπολης ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Παρέμβαση ενημέρωσης: Τρίτη 19 Μάη 2015, Άγαλμα Βενιζέλου, 7 μ.μ. Παρέμβαση ιαμαρτυρίας: Σάββατο 23 Μάη 2015, Γερμανικό Προξενείο (Λεωφ. Μεγάλου Αλεξάνδρου), 11 π.μ. Συγκέντρωση-Πορεία: Τρίτη 19 Μάη, 7 μ.μ., Προπύλαια Έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης στα ΕΛΠΕ Η ευθύνη της εργοδοσίας είναι αδιαμφισβήτητη. Τα δικά της συμφέροντα εξυπηρετούσαν όλες οι αποφάσεις που αύξησαν δραματικά τον κίνδυνο τόσο για όσους δουλεύουν στις εγκαταστάσεις, μόνιμους και "εργολαβικούς", όσο και για τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι ότι αυτή η τάση της εργοδοσίας να αυξάνει την πίεση, την ένταση και το χρόνο δουλειάς είναι αντικειμενική γιατί είναι αποτέλεσμα της τάσης για μέγιστο κέρδος. Τα Βαλκάνια (ξανά) στο μάτι του κυκλώνα σελ. 9 Αν και σαφώς είναι, προς το παρόν, παρακινδυνευμένο να βγάλουμε συμπεράσματα για το βάθος των εξελίξεων ή, για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, εάν τα Βαλκάνια θα είναι ένα επιπλέον αυριανό θερμό μέτωπο, ωστόσο μπορούμε να υπογραμμίσουμε πως η κατάσταση στα Βαλκάνια περιπλέκεται επικίνδυνα. σελ Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τις φοιτητικές εκλογές Το πολιτικό κενό που υπάρχει στους φοιτητικούς συλλόγους δεν επιτρέπει εφησυχασμούς και χαρές. Οι πανηγυρισμοί των αριστερών δυνάμεων, που με το ένα χέρι ανεμίζουν τη σημαία για να διαφημίσουν το καλό τους αποτέλεσμα, ενώ με το άλλο συνεχίζουν να συμβάλλουν με τη στάση τους στην αποσυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, ελάχιστα πρέπει να συγκινούν. σελ. 15

2 2 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 Κλιμακώνονται οι ιμπεριαλιστικοί εκβιασμοί. Διαχείριση της υποταγής της αναζητεί η κυβέρνηση συνέχεια από σελ. 1 Η λαϊκή πάλη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα! Καθόλου δεν πρέπει βέβαια να συμμεριστεί ο λαός το σχέδιο αυτό, να ανεχθεί και να στηρίξει τη νέα εκκόλαψη για λογαριασμό του συστήματος. Γιατί αν το σχέδιο ευοδωθεί, κάθε φιλολαϊκή κορόνα θα ξεπληρωθεί με άγρια επίθεση. Και γιατί οι δικαιώσεις που «προσφέρει» η κυβέρνηση (όπως με τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ) δεν είναι κυβερνητικό έργο, αλλά έργο του αγώνα που υπήρξε! Και για να μην είναι έωλες και αντιστρέψιμες αυτές οι «προσφορές», ο λαός πρέπει να στραφεί σε αυτό το έργο! Στο έργο της ενίσχυσης από τη δική του πλευρά της ταξικής πάλης, που στις σημερινές ιδιαίτερες συνθήκες έχει ισχυρές προϋποθέσεις να τροποποιήσει τα δεδομένα και να δείξει πως κάθε άλλο παρά αντικειμενικό είναι το «αδιέξοδο» που το σύστημα, οι υπηρέτες του αλλά και με τον τρόπο τους οι ρεφορμιστικές δυνάμεις εμφανίζουν απέναντι στον λαό. Ας δούμε όμως κάποια βασικά στοιχεία της πολιτικής κατάστασης όπως έχει ως τώρα διαμορφωθεί. Σε πορεία κορύφωσης οι ιμπεριαλιστικοί εκβιασμοί Ακατάπαυστη είναι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού η παραγωγή δημοσιευμάτων και σεναρίων που εκτιμούν ή και προεξοφλούν σε διάφορες μορφές μια «ανατροπή» των σημερινών όρων σύνδεσης της χώρας με τη δυτική συμμαχία (και ιδιαίτερα με την ΕΕ/ΟΝΕ) και μια -ως εκ τούτου- δραματική κατάρρευσή της. Από το Grexit ως τη χρεοκοπία εντός ευρώ και το λεγόμενο διπλό νόμισμα πάνε και έρχονται οι απειλές και η δημιουργία συνθηκών τρόμου. Αυτή η επιχείρηση που είναι αναμενόμενο να ενταθεί το αμέσως επόμενο διάστημα καθώς πρέπει να αποφασιστεί λύση για το ελληνικό ζήτημα, και εννοείται σύμφωνα με τις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις και ανάγκες, απηχεί ακόμα και πραγματικές σκέψεις κέντρων και δυνάμεων. Ωστόσο και ανεξάρτητα από εκτιμήσεις για τις πιθανότητες τέτοιων εξελίξεων η καταιγίδα αυτών των σεναρίων προωθεί έτσι κι αλλιώς συγκεκριμένους στόχους και έχει συγκεκριμένους αποδέκτες. Πρώτον, αποτελεί βοήθεια στην κυβέρνηση και συνολικά στις δυνάμεις του συστήματος στον βαθμό που «δικαιολογεί» έναντι του λαού την ανάγκη αποδοχής όλων των ιμπεριαλιστικών απαιτήσεων, γιατί χωρίς αυτήν την αποδοχή η χώρα οδηγείται στο «χάος», χωρίς την «αναγκαία» πρόσδεση με τους μεγάλους «συμμάχους και εταίρους». Δεύτερον, και βέβαια σε συνδυασμό με τη χρηματοδοτική ασφυξία και το μαρτύριο της σταγόνας που οι ιμπεριαλιστές έχουν επιβάλει, στοχεύει στην επιτάχυνση και στο βάθεμα της υποταγής της κυβέρνησης στις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις. Στον βαθμό που η κυβέρνηση διαπραγματεύεται σήμερα για λογαριασμό της αστικής τάξης αιτούμενη περιθώρια κίνησης, ελαφρύνσεις και κουρέματα, η στόχευση αυτή αφορά ταυτόχρονα συνολικά την αστική τάξη. Τρίτον, η επιχείρηση αυτή επιδιώκει να δημιουργήσει τις απαιτούμενες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες με βάση τις οποίες θα προκύψει η απαιτούμενη για το σύστημα αναμόρφωση συνολικά του πολιτικού συστήματος και της κυβερνητικής του σύνθεσης συμπεριλαμβανομένης. Μάλιστα και σχετικά με αυτόν τον στόχο έχουν ήδη υπάρξει πολλές ανοιχτές και κυνικές παρεμβάσεις εκπροσώπων των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Για όλους αυτούς τους στόχους υπάρχουν βασικές συμφωνίες αλλά και αντιθέσεις-διαφοροποιήσεις ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Έχουν κοινό τόπο την ένταση της λεηλασίας της χώρας και το χτύπημα των εργατών και του λαού, αλλά διαγκωνισμούς για το ποιος θα αρπάξει τα φιλέτα και την «ιδιοκτησία» των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που θέλουν να προωθήσουν. Έχουν κοινό τόπο το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό (να μείνει η Ελλάδα «αεροπλανοφόρο» της Δύσης), ιδιαίτερα στις συνθήκες ανάφλεξης σε Β. Αφρική, Μ. Ανατολή, Αν. Μεσόγειο και κυρίως στην Ουκρανία, αλλά και ταυτόχρονα αντιθέσεις για το ποια «ειδικότερα» δυτικά συμφέροντα θα υπηρετεί το «αεροπλανοφόρο». Σε πιο «δυσχερή» θέση σε σχέση με αυτό το πλέγμα των αντιθέσεων βρίσκονται οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ που ο καθένας πρέπει να λογαριάσει, εκτός από τις ΗΠΑ (και την κλιμάκωση της έντασης με τη Ρωσία που οι Αμερικάνοι τους έχουν ουσιαστικά επιβάλει) και τους υπόλοιπους της Ευρώπης! Τα τελευταία θερμά και αιματηρά γεγονότα στο Κουμάνοβο της πγδμ και συνολικά η κατάσταση αυτής της χώρας αναδεικνύουν ξανά πολλές πλευρές αυτής της διάστασης. Γιατί αναδεικνύουν συνολικά τον βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ στην εύφλεκτη ευρωπαϊκή «γειτονιά» των Βαλκανίων. Γιατί αν η περίπτωση (υπόθεση) του αγωγού φυσικού αερίου Turkish Stream, που από την Ελλάδα θα συνέχιζε σε πγδμ - Σερβία για να βγει στην κεντρική Ευρώπη, ήταν έστω σιωπηλά επιθυμητή από τους Ευρωπαίους, η κατάσταση που δημιουργεί στις χώρες αυτές των Βαλκανίων η αμερικανική παρέμβαση και παρουσία δείχνει πως η υπόθεση αυτή είναι το λιγότερο έωλη! Σε αυτό το κουβάρι των αντιθέσεων βρίσκεται μπλεγμένο και το αποκαλούμενο ελληνικό ζήτημα και ακριβώς γι αυτό έχει τραβήξει ήδη αρκετά η απάντησή του και η διευθέτησή του από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι ταυτόχρονα αντιμέτωπες με σειρά ζητημάτων. Και από την άλλη, και ιδιαίτερα οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης, εξαιτίας των πολλών ανοιχτών ζητημάτων που αντιμετωπίζουν μέσα στην ήπειρό τους, έχουν πολύ περιορισμένη τη δυνατότητα «ευρύχωρων» πολιτικών αποφάσεων σαν αυτές που πήραν π.χ. με την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ ή στην ΟΝΕ. Και επιδιώκουν ασκώντας τη μέγιστη πίεση και τους εκβιασμούς να υπερασπιστούν και να ενισχύσουν τα κάθε είδους ερείσματα που έχουν διαμορφώσει στη χώρα. Σημείο καμπής των κυβερνητικών επιλογών Αν για κάτι δεν πρέπει να κατηγορηθεί το κυβερνητικό κέντρο είναι πως δεν έχει επίγνωση των πραγματικών όρων του ζητήματος που διαχειρίζεται, παρ όλο που συνολικά η κυβέρνηση και τα δύο κόμματα που τη στηρίζουν θυμίζουν κάποιες φορές άτακτο γαϊτανάκι με την πληθώρα προτάσεων και δηλώσεων που θέτουν σε κυκλοφορία. Ωστόσο το κυβερνητικό κέντρο ξέρει, γι αυτό και όλα τα στοιχεία της πραγματικής πολιτικής του τείνουν και επιδιώκουν να διαμορφώσουν σχέσεις και να βρουν στηρίγματα στα βασικά κέντρα εξουσίας. Αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό στα λεγόμενα εθνικά θέματα και στα ζητήματα του ρόλου της χώρας στην περιοχή, όπου οι πραγματικές κυβερνητικές επιλογές (άξονας με Αίγυπτο και Ισραήλ, στάση στο Κυπριακό και τα Ελληνοτουρκικά, η «συμβολική» κίνηση για την αναβάθμιση των αμερικανικών αεροσκαφών, η στάση στα συμβούλια του ΝΑΤΟ ) είναι επιλογές που υπηρετούν και στηρίζονται στις αμερικανονατοϊκές επιλογές και κατευθύνσεις. Πρόκειται για όρο «εκ των ων ουκ άνευ» για μια κυβέρνηση στην Ελλάδα της ιμπεριαλιστικής δυτικής εξάρτησης, πόσο μάλλον για τη σημερινή με τις «ανορθογραφίες» της και την επιδίωξη να τις ξεπεράσει και να συνδεθεί οργανικά με τους αφέντες, ντόπιους και ξένους. Παράλληλα με αυτά βέβαια και ενώ οι δυνάμεις των BRICS έχουν την ανάγκη να προπαγανδίσουν την επιδίωξη διαμόρφωσης της δικιάς τους διεθνούς αυλής, κάποιοι κυβερνητικοί αρέσκονται να φαντασιώνονται διέξοδο στην «προοπτική» σύνδεσης της Ελλάδας με την τράπεζα των BRICS, περίπου όπως ο λαγός τα «βάζει» με την τίγρη στο γνωστό ανέκδοτο. Ωστόσο όλα αυτά είναι αναγκαία αλλά όχι αρκετά. Το κρίσιμο ήταν και παραμένει να γίνει συγκεκριμένη πολιτική πράξη η απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου. Να υπάρξει συγκεκριμένη απόφαση-συμφωνία με ΕΕ και ΔΝΤ για τη συνέχιση της επίθεσης στον λαό και στην εργατική τάξη, για τη συνέχιση της έντασης των ροών καταλήστευσης της χώρας. Επί του θέματος αυτού λένε -και η κυβέρνηση και οι «θεσμοί» των ιμπεριαλιστών και των μηχανισμών τους- ότι υπάρχει μεγάλη πρόοδος! Γράφονται και κυκλοφορούν ένα σωρό στοιχεία αυτής της προόδου: από την εκποίηση των λιμανιών Πειραιά και Θεσσαλονίκης και την κατάργηση των «πρόωρων» (ποιος αλήθεια ορίζει τη «σωστή» ώρα;) συντάξεων και το πετσόκομμα των επικουρικών, μέχρι μια νέα άγρια φοροεπιδρομή πολλαπλών μορφών στο εναπομείναν λαϊκό εισόδημα. Η δε κοινή δήλωση Τσίπρα - Γιουνκέρ, που θέλει οι εργασιακές σχέσεις να ακολουθήσουν τα «μοντέρνα ευρωπαϊκά πρότυπα» ξεσηκώνει ακόμα περισσότερες ανησυχίες, μια και είναι γνωστό πως στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις είναι πολλά τα εκατομμύρια των επισφαλώς και ελαστικά απασχολουμένων! Παρ όλα αυτά η «πρόοδος δεν είναι αρκετή», λένε οι θεσμοί, το αδιέξοδο επιτείνεται και το κυβερνητικό κέντρο αναζητεί το επόμενο βήμα υποταγής που μπορεί να κάνει. Κυκλοφορούν ήδη την «ιδέα» να αρχίσουν να νομοθετούν τα μέχρι τώρα συμφωνηθέντα μέτρα -χωρίς να έχει υπάρξει συνολική συμφωνία- σαν έκφραση και απόδειξη της «καλής τους θέλησης», για να ζητήσουν με βάση αυτά μερική έστω άρση της πιστωτικής ασφυξίας. Το μόνο που -προς το παρόν- τους «κρατάει», είναι ο - βάσιμος- φόβος ότι τα μέτρα θα ψηφιστούν αλλά θα κριθούν «ανεπαρκή» από τους «συμμάχους και εταίρους» και έτσι θα βρεθούν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση! Παράλληλα γυροφέρνουν γύρω από την ιδέα του δημοψηφίσματος ή των εκλογών, ως μια διέξοδο και με στόχο όχι βέβαια την αποτροπή μιας επώδυνης συμφωνίας, αλλά με τη λογική που το «υιοθέτησε» ο Σόιμπλε και όχι μόνο αυτός: μια πολιτική μανούβρα που θα «δικαιολογήσει» την ανάγκη της συμφωνίας και που θα αναδιατάξει τις πολιτικές δυνάμεις και θα συγκροτήσει εκ νέου το κυβερνητικό όχημα και το μέτωπο που θα προωθήσει και θα στηρίξει την επίθεση στον λαό. Αν «έλειπε» ο λαός θα είχε ήδη ψηφιστεί η συμφωνία με τα πιο άγρια μέτρα! Καταφεύγουμε σε αυτή την «αφαίρεση» για να τονίσουμε όσο πιο έντονα τον ρόλο, τις δυνατότητες που έχει και ιδιαίτερα στις παρούσες συνθήκες ο λαός και η πάλη του. Με τους ιμπεριαλιστές να έχουν πολλαπλά μέτωπα και οξυμένες τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Με τα «παραδοσιακά» και κλασικά κόμματα του συστήματος σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένα. Με τη μεγαλοαστική τάξη να έχει «χάσει» τους μεσαίους κοινωνικούς συμμάχους της, τουλάχιστον από τη θέση της ενεργητικής συστράτευσης μαζί της. Με μια κυβέρνηση που - τουλάχιστον ακόμα- δεν μπορεί να παίξει αποφασιστικά τον ρόλο που της αντιστοιχεί για λογαριασμό του συστήματος. Όλα αυτά επιχειρηματολογούν για τις αυξημένες δυνατότητες που έχει σήμερα μια μαζική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα να τροποποιήσει τα δεδομένα, να ανοίξει ρήγματα στην επίθεση, να βραχυκυκλώσει ακόμα περισσότερο την εξέλιξή της αλλά και τα πολιτικά σχέδια του συστήματος που επείγεται να «ωριμάσει» τις συνθήκες για να δώσει και άλλα χτυπήματα στον λαό. Εξάλλου το «αργόσυρτο» των διαδικασιών για τη συμφωνία, τα «ορόσημα» που μετατίθενται από τον Απρίλη στον Μάη και τον Ιούνη και από τα Γιούρογκρουπ στις Συνόδους Κορυφής κοκ, αλλά και ο τρόπος που -όλως αιφνιδίως!- «βρέθηκαν τα λεφτά» για τη δόση του Μάη στο ΔΝΤ, μαρτυρούν από τη μεριά τους το ίδιο πράγμα: τις δυσκολίες, τις τριβές, τις αντιθέσεις και αντιφάσεις που υπάρχουν εντός των δυνάμεων του συστήματος μέσα και έξω από τη χώρα. Αλλά και τα ψέματα -που καθόλου δεν πρέπει να τα παίρνει τοις μετρητοίς ο λαόςγια τους «λογαριασμούς» που μας εμφανίζουν κάθε μέρα για να μας βεβαιώσουν πως «δεν πάει άλλο», «δεν βγαίνουμε» και άρα «πρέπει να συμμορφωθούμε»! Μπορούν λοιπόν και πρέπει οι εργαζόμενοι και η νεολαία να «περιπλέξουν» παραπέρα την κατάσταση, βάζοντας στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο τη μόνη φωνή που λείπει. Τη δική τους! Τη φωνή που διαδηλώνει, απεργεί και διεκδικεί! Δουλειά, μισθούς, αυξήσεις, ασφάλιση, περίθαλψη, σπουδές, ειρήνη, ελευθερίες! Έχουμε επίγνωση ότι ενάντια σε αυτήν την προοπτική μάχονται λυσσασμένα με πολλούς τρόπους οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση που απαιτεί και καλλιεργεί την παράλυση του λαού. Που τον θέλει να «προσεύχεται» για τη διάσωση των λειψάνων που έχουν απομείνει από τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του, διάσωση μάλιστα που θα επιτευχθεί με την ευλογία των αρχιερέων της βαρβαρότητας, των ιμπεριαλιστών! Έχουμε επίσης επίγνωση ότι απέναντι σε αυτή την αναγκαιότητα να βγει ο λαός στους δρόμους του αγώνα και της μαζικής διεκδίκησης, βρίσκονται και δυνάμεις που καταχωρούνται στην αριστερά! Η ηγεσία του ΚΚΕ που με τη γραμμή των προτάσεων νομοσχεδίων, των δημάρχων, των διοικήσεων των ΑΕΙ κ.λπ. που «πρέπει να αρνηθούν» τη δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων που επέβαλε η τελευταία ΠΝΠ, κλείνει και κόβει τον δρόμο του κινήματος για τον λαό και τη νεολαία. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που με διαδηλώσεις για το «χρέος» υιοθετεί αυτούσιο τον εκβιασμό του συστήματος και επιμένει να αναζητεί μια «αντιφατική κυβέρνηση» που θα υλοποιήσει το μεταβατικό της πρόγραμμα, παραιτούμενη και αυτή από κάθε προσπάθεια να βγει ο λαός από τη γωνία. Παρ όλα αυτά και κόντρα σε όλα αυτά επιμένουμε! Γιατί με τον λαό στην άκρη, είτε έτσι είτε αλλιώς, θα προχωρήσει η επίθεση, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με νέα σκληρά μέτρα. Γιατί δεν είμαστε καθόλου πρόθυμοι να ενταχθούμε στην αριστερά που κατηγορεί τον λαό ότι «δεν καταλαβαίνει», για να δικαιολογήσει γιατί η ίδια (καταλαβαίνει ή δεν καταλαβαίνει) δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της στο πεδίο της ταξικής πάλης. Γιατί καμιά ανάλυση της κατάστασης, όσο διεισδυτική και αν θεωρεί ότι είναι, είναι κουτσή και τελικά άχρηστη για τη λαϊκή υπόθεση αν δεν βάζει στη συγκεκριμένη κατάσταση τον ρόλο που πρέπει και μπορεί να αναλάβουν οι μάζες των εργατών, του λαού και της νεολαίας! Προλεταριακή Σημαία Κωδ.3112 Εκδόσεις ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ, Αστική μη κερδοσκοπική εταιρία Διευθύνεται αϖό Συντακτική Εϖιτροϖή Εκδότης: Γρ. Κωνσταντόϖουλος Υϖεύθυνος Σύνταξης: Β. Σαµαράς Εδρα: Γραβιάς 10-12, Αθήνα, Τηλ: Θεσ/νίκη, Εγνατία 126 Τηλ:

3 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 3 ΣΑΜΟΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΛΕΣΜΑ Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι εχθροί μας. Είναι θύματα των πολέμων και των πολιτικών ερήμωσης που επιβάλλουν στις χώρες οι ΗΠΑ, η ΕΕ και οι σύμμαχοί τους ανά τον κόσμο. Είναι θύματα των ίδιων δυνάμεων και πολιτικών που λεηλατούν τη χώρα μας και τα δικαιώματα μας. Γι αυτό χρειάζεται ενωμένοι, μαζί, να αντιμετωπίσουμε τους κοινούς μας εχθρούς. Γι αυτό πρέπει να αναδείξουμε μαζικά και μαχητικά την αλληλεγγύη μας ενάντια στους μεγάλους δυνάστες των λαών που αιματοκυλούν τον πλανήτη και ρημάζουν τις ζωές μας. Απαιτούμε-διεκδικούμε: Να κλείσουν τα κέντρα κράτησης μεταναστών! Ανθρώπινη υποδοχή και φιλοξενία, πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επαρκής δωρεάν σίτιση, ειδική μέριμνα για όλους τους ανηλίκους, νομική αρωγή και διερμηνεία! Νομιμοποίηση των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας, χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων σε όσους επιθυμούν να συνεχίσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη, άμεση παροχή ασύλου σε όλους τους πρόσφυγες! Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, και των Ευρωπαίων! Καλούμε σε μαζική παρέμβαση το Σάββατο 16 Μαΐου στο Καρλόβασι, στην κεντρική πλατεία, στις 6 το απόγευμα. Προτείνουμε και επιδιώκουμε μέσα από μια όσο το δυνατόν ευρύτερη σύσκεψη σωματείων, φορέων και συλλογικοτήτων τη διαμόρφωση μιας κινηματικής Πρωτοβουλίας που θα συσπειρώνει τον λαό και τη νεολαία του νησιού στον αγώνα αυτό, για την αντιμετώπιση του ζητήματος από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών και συμφερόντων. ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ- ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ ΕΚΤΟΣ ΤΑΞΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ Αποψη του βασικού μισθού στα 751 ευρώ και των συλλογικών συμβάσεων; Μήπως δεν είναι σαφής υποχώρηση το άνοιγμα του δήθεν κοινωνικού διαλόγου με τους εργοδοτικούς φορείς και τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ για το ζήτημα αυτό; Μήπως δεν είναι άλλοθι για μια εντυπωσιακή κωλοτούμπα, η οποία προετοιμάζεται και μέσα από την αρνητική γνωμοδότηση που έλαβε το νομοσχέδιο για τα εργασιακά μέσω της ΟΚΕ (της οποίας προεδρεύει ο πάλαι ποτέ εργατοπατέρας της ΓΣΕΕ, Χρ. (Πολυζωγόπουλος); Σύμφωνα, λοιπόν με την ΟΚΕ, οι κοινωνικοί εταίροι είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα από τη δημόσια διοίκηση τις αντοχές των επιχειρήσεων και τις ανάγκες των εργαζομένων!!! Και αφού, λοιπόν, αυτοί γνωρίζουν τις ανάγκες μας διατυπώνουν την αντίθεση τους σε διατάξεις του νομοσχεδίου που αφορούν τις ωριμάνσεις, την ικανότητα των εργοδοτικών οργανώσεων για σύναψη συμβάσεων ανεξάρτητα από το τι ορίζει το καταστατικό τους, την επαναφορά της αρχής της ισχύος της ευνοϊκότερης διάταξης Μαύρα μαντάτα για τις «κόκκινες γραμμές» άφνη-υμηττός: Τιμήθηκε την Κυριακή 10 Μάη η 71η επέτειος της θυσίας των νεολαίων μαχητών στο «Κάστρο του Υμηττού» Με συγκέντρωση στις 10/5 στην Πλατεία του Υμηττού και πορεία προς το μικρό κτίσμα που έχει μείνει στην ιστορία ως «Κάστρο του Υμηττού», η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία άφνης-υμηττού, και Ηλιούπολης, τίμησε την 71η επέτειο απ τη θυσία των αγωνιστών ΕΠΟΝιτών μαχητών του «Κάστρου», ημήτρη Αυγέρη, Κώστα Φωλτόπουλου και Θάνου Κιοκμενίδη, που έδωσαν τη ζωή τους στις 28/4/1944 στο χώρο αυτό, μαχόμενοι τους γερμανούς φασίστες κατακτητές. Ο γιορτασμός «έδεσε» και με την 70ή επέτειο της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών. Στη συγκέντρωση διαβάστηκε ομιλία εκ μέρους της ΛΑ-ΑΑΣ καθώς και από νεολαίο αγωνιστή. Στη συγκέντρωση και την πορεία στους δρόμους της γειτονιάς φωνάχτηκαν αντιφασιστικά και αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα, συνδέοντας το «χθες» με το «σήμερα», και έκαναν θετική αίσθηση στον κόσμο. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με είσοδο του κόσμου στο χώρο του κτίσματος του «Κάστρου», όπου υπάρχει και σχετικό μουσείο. ύσκολο να θυμηθεί κανείς πόσες και ποιες ήταν οι «κόκκινες γραμμές» που αρχικά έθετε προς τα ιμπεριαλιστικά κέντρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και η δυσκολία δεν οφείλεται στη λειψή μας μνήμη ή στη αδυναμία μας να μετρήσουμε ή να κατανοήσουμε. Η πραγματική δυσκολία βρίσκεται στο ότι αυτές οι γραμμές ποτέ δεν ήταν πραγματικά κόκκινες. Και ας λέει ό,τι θέλει ο Σκουρλέτης, ο υπουργός Εργασίας. εν ήταν ποτέ κόκκινη η γραμμή που αφορούσε τα φορολογικά. Γιατί ο ΕΝΦΙΑ, τον οποίο όλα τα κυβερνητικά στελέχη στηλίτευαν ως έναν βαθιά άδικο φόρο, παραμένει για το 2015 και βλέπουμε. Βλέπετε, τα 2,6 δισ. ευρώ, που ισοδυναμούν με τις εισπράξεις του 2015 από τον ΕΝΦΙΑ, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα (είναι άλλο ζήτημα -που δεν απασχολεί την κυβέρνηση- το εάν ο λαός αντέχει να τα δώσει). Τον ΕΝΦΙΑ πολλοί εμίσησαν, τα 2,6 δισ. κανείς (κυβερνητικός). Γιατί η αύξηση του αφορολόγητου στα ευρώ παραμένει στα αζήτητα, στις υποσχέσεις που έφεραν τα εκλογικά ποσοστά, αλλά σκόνταψαν στο δημοσιονομικό αντίκτυπο που θα είχαν, όπως εκτίμησαν τα στελέχη του Brussels Group. Γιατί ήδη εξετάζονται τα δήθεν εναλλακτικά σενάρια για την επιβολή ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ. Συντελεστής που - όπως συζητιέται- μπορεί να κυμαίνεται έως και στο 19%, ξετινάζοντας το λαϊκό εισόδημα, αφού βασικά έξοδα της λαϊκής οικογένειας, όπως ρεύμα, νερό, τρόφιμα, εισιτήρια που σήμερα επιβαρύνονται με ΦΠΑ 13% θα εκτοξευθούν στα ύψη. εν ήταν ποτέ κόκκινη η γραμμή που αφορούσε τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί το «κατάπτυστο» ΤΑΙΠΕ ποτέ δεν καταργήθηκε. Απλά άλλαξε διοίκηση. Και τώρα -όπως υπόσχεται ο Βαρουφάκης- θα πουλάει σε καλύτερες τιμές. Ξεκίνησε με τον ΟΠΑΠ και θα συνεχίσει «δυναμικά» με ΟΛΠ και λιμάνια, με τα περιφερειακά αεροδρόμια, τους σιδηρόδρομους, τη ΕΣΦΑ, το Ελληνικό και πάει λέγοντας. εν ήταν ποτέ κόκκινη η γραμμή που αφορούσε το χρέος. Γιατί από την πρώτη στιγμή οι «εταίροι» ιμπεριαλιστές πήραν τις σαφείς διαβεβαιώσεις ότι οι οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας προς αυτούς θα ικανοποιηθούν πλήρως. Γιατί τα περί λογιστικού ελέγχου του χρέους είναι για να παίζει η Σακοράφα, η Κωνσταντοπούλου και διάφοροι εξωκοινοβουλευτικοί που έχουν καταπιεί αμάσητο το παραμύθι. Γιατί χωρίς κανέναν δισταγμό μπήκε χέρι σε διάφορα αποθεματικά ανά τη χώρα, προκειμένου να μην μείνει παραπονεμένο το ΝΤ, ακόμη και στου ΟΑΕ με τα επιδόματα-κοροϊδία που δίνει σε έναν άνεργο στους εφτά. Και μήπως είναι, άραγε, κόκκινες οι γραμμές που αφορούν τα εργασιακά και το ασφαλιστικό; Και γιατί δηλαδή να είναι αυτές πιο κόκκινες από τις άλλες; Μήπως δεν έκανε πίσω η κυβέρνηση στην επαναφορά για τον εργαζόμενο σε περίπτωση συρροής συμβάσεων, αλλά και τη λειτουργία του Οργανισμού Μεσολάβησης και ιαιτησίας (ΟΜΕ ), με τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής και την κατάργηση της δυνατότητας προσβολής της απόφασης στη ικαιοσύνη και φυσικά με την επαναφορά του κατώτατου μισθού, δηλαδή με το σύνολο σχεδόν του νομοσχεδίου! Τι σημαίνει, άραγε, «δημοσιονομικά βιώσιμο» και «δίκαιο» ασφαλιστικό σύστημα, όπως αυτό που προτείνει ο Βαρουφάκης; Τι σημαίνει «εξορθολογισμός των ασφαλιστικών ταμείων»; Μήπως όλα αυτά δεν είναι προχώρημα στις ίδιες αντιδραστικές ράγες που έστρωσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους απανωτούς αντιασφαλιστικούς νόμους και την ίδια ακριβώς ορολογία; Μήπως δεν σημαίνουν περικοπές στα δικαιώματα συνταξιοδότησης (ξεκινώντας από τις λεγόμενες πρόωρες συντάξεις) και στο ύψος των συντάξεων (ξεκινώντας από τις υψηλές συντάξεις που, βέβαια, είναι ελάχιστες); Σε ποια, λοιπόν, κοινωνική και πολιτική βάση μπορεί να πατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να επιμείνει στις «κόκκινες γραμμές» σε αντιπαράθεση με τους ιμπεριαλιστές «εταίρους»; Μήπως στη μοναδική που απέμεινε, δηλαδή στο λαό και την εργατική τάξη; Μα φυσικά θα αστειεύεστε! Αφού αυτούς φρόντισε να τους βάλει στο περιθώριο πολύ πριν τις 25 Γενάρη του Και μάλιστα, από τότε και μετά φρόντισε να στρώσει το έδαφος με τέτοιο τρόπο ώστε η εκλογική του στήριξη να συμβαδίζει με απόψεις περί πάσης θυσίας παραμονής στην ΕΕ και το ευρώ, και επίτευξης συμφωνίας, όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις. ηλαδή, φρόντισε να στρώσει το έδαφος για την πλήρη αποδοχή της ολοκληρωτικής υποταγής του στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα. Αν στο μεταξύ αντέξει. Γιατί είναι αλήθεια ότι βαδίζει σε μια λεπτή κόκκινη κλωστή.

4 4 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 Ν απελευθερωθούν άμεσα οι αγωνιστές της ATIK! Να μην εκδοθούν πουθενά και να τους χορηγηθεί πολιτικό άσυλο! υναμώνει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα το κίνημα υποστήριξης και αλληλεγγύης στους τούρκους αγωνιστές της ATIK (Συνομοσπονδία Τούρκων Εργατών στην Ευρώπη), που βρέθηκαν στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών του ιμπεριαλισμού απ τις 15 και τις 18 του Απρίλη. Φαίνεται ότι η πλούσια αγωνιστική δράση που έχει αναπτύξει η ΑΤΙΚ νόμιμη οργάνωση των Τούρκων μεταναστών στη Γερμανία, που «κρατάει» απ τα μέσα της δεκαετίας του 70 (ως ATIF)- η μαζικότητά της και οι πρωτοβουλίες της έχουν ενοχλήσει ιδιαίτερα τις αστικές τάξεις και τον ιμπεριαλισμό (ιδιαίτερα τον γερμανικό) καθώς και το αντιδραστικό καθεστώς της Τουρκίας. Οι επτά αγωνιστές που συνελήφθησαν στη Γερμανία (15/4), σύμφωνα με τους λεγόμενους «αντιτρομοκρατικούς νόμους» 129Α και 129Β του γερμανικού υπουργείου ικαιοσύνης, ο ένας που συνελήφθη στην Ελβετία (15/4), ο ένας στη Γαλλία (18/4) και οι τέσσερις αρχικά στην Ελλάδα (15 και 18/4) σε μια συντονισμένη, όπως είναι ολοφάνερο, επιχείρηση, δεν κατηγορούνται για κάποιες συγκεκριμένες πράξεις. Κατηγορούνται ότι είναι μέλη του ΚΚ Τουρκίας /Μαρξιστικού-Λενινιστικού (TKP/M-L) που το αντιδραστικό κράτος της Τουρκίας χαρακτηρίζει ως «παράνομο» και «τρομοκρατικό», όπως και όλες τις αριστερές επαναστατικές οργανώσεις. Στην πραγματικότητα κατηγορούνται για τις ιδέες τους και για την αγωνιστική τους δράση. Γεγονός που μέσα σ ένα πλαίσιο εντεινόμενης φασιστικοποίησης, όξυνσης της κρίσης του συστήματος, των ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών και της άγριας επίθεσης ενάντια σους λαούς σ όλα τα μέτωπα δεν μπορεί να είναι «ανεκτό»! Οι αγωνιστές αυτοί έχουν φυλακιστεί στο παρελθόν στην Τουρκία για τους αγώνες τους, πολλοί έχουν βασανιστεί κι έχουν συμμετάσχει και σε απεργίες πείνας (δες και προηγούμενο φύλλο «Π.Σ.») και το ενδεχόμενο να πέσουν στα χέρια των τουρκικών αρχών θα θέσει την ίδια τους τη ζωή σε σοβαρό κίνδυνο! Στην Ευρώπη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, εκδίδονται ψηφίσματα υποστήριξης, καθώς και συγκεντρώσεις έξω απ τις φυλακές, όπως στη Νυρεμβέργη στις 9 και 10/5, στο Αουγκσμπουργκ στις 10/5, καθώς και στο Μόναχο, όπου Γερμανοί, Τούρκοι και Κούρδοι φώναζαν συνθήματα για την απελευθέρωση των Erhan Akturk, Seyit Ali Ugur και Banu Büyükavcı. Σε έκδοση ψηφισμάτων και σε άλλες μορφές διαμαρτυρίας προχώρησαν η «ιεθνής Επιτροπή για τους πολιτικούς κρατούμενους», η γυναικεία οργάνωση «8 März Bündnis» (8 Μάρτη Συμμαχία), η «ιεθνής Επιτροπή για την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους» UPO- DUTAK και η Ένωση συνδικάτων κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης και δέρματος Τουρκίας «DERITES SENTIKASI». Στη Σουηδία, επίσης, 20 πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, αλλά και γνωστές προσωπικότητες, έστειλαν στις 25/4 επιστολές στους πρέσβεις της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας, ζητώντας την άμεση απελευθέρωση των αγωνιστών της ATIK. Η απαίτηση αυτή φωνάχθηκε και κατά τις διαδηλώσεις της Πρωτομαγιάς στο Αμβούργο, στη Στουτγάρδη, στη Φράιζαϊχάιμ, στη Νυρεμβέργη, στο Λονδίνο, στην Ελβετία, στο Ινσμπουργκ στην Αυστρία, στην Τουρκία, στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Όλα αυτά αποτελούν έκφραση της αλληλεγγύης και της κοινής πάλης των λαών ενάντια στα σχέδια των κοινών τους εχθρών, των ιμπεριαλιστών. Στη χώρα μας κρατούνται οι αγωνιστές Gültekin Erol, Kaya Turgut, Pektaş Deniz, ενώ η αγωνίστρια Ozdemir Arzu, η οποία μάλιστα διασώθηκε μετά από κινητοποίηση, καθώς οι ελληνικές αρχές αποπειράθηκαν να την απελάσουν στην Τουρκία, απαλλάχθηκε στις 30/4 απ την κατηγορία για «παράνομη είσοδο στη χώρα», παρ όλο που είχε υποβάλει άμεσα αίτηση πολιτικού ασύλου. Οι πιέσεις που ασκούνται απ τον γερμανικό ιμπεριαλισμό προς τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛΛ για την έκδοση των αγωνιστών αυτών πρέπει να θεωρούνται δεδομένες. Όπως και η ευθύνη της κυβέρνησης για οτιδήποτε τους συμβεί, σε περίπτωση που τους εκδώσει. Κι αυτό, πέρα απ τις «διαδικαστικές» και νομικές δικαιολογίες για την ισχύ απαίτησης του ευρωεντάλματος. Οι ελληνικές αρχές, όπως φάνηκε ξανά, εφαρμόζουν πειθήνια τις εντολές των ιμπεριαλιστών και ταυτίζονται με την πολιτική που αυτοί επιβάλλουν. Αυτό φάνηκε και με την απόφαση του Συμβουλίου Εφετών στις 12/5, για την έκδοση του αγωνιστή Pektaş Deniz στη Γαλλία, που έχει γερμανική υπηκοότητα και για τον οποίο έχουν εκδοθεί δύο ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης για την πολιτική του δράση, ένα απ τη Γαλλία κι ένα απ τη Γερμανία. Μόνο η ανάπτυξη ενός επίμονου και μαζικού κινήματος υποστήριξης και αλληλεγγύης προς τους αγωνιστές αυτούς, μέσα από κινητοποιήσεις, παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, έκδοση ψηφισμάτων διαμαρτυρίας, παραστάσεις και όποιες άλλες πρωτοβουλίες, μπορεί να σώσει τη ζωή τους και να πετύχει την απελευθέρωση και τη μη έκδοσή τους! Έκβαση που θα αποτελέσει νίκη και του ελληνικού λαού, αλλά και θετική παρακαταθήκη για την υποστήριξη συνολικότερα των αγωνιστών πολιτικών προσφύγων στη χώρα μας. Δραστηριότητες της Επιτροπής Υποστήριξης Στις 30/4 μετά από κάλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ) και συμμετοχή των οργανώσεων Μ-Λ ΚΚΕ, ΝΑΡ, ΕΚΚΕ (εκπροσωπώντας και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ΚΟΕ, Κόντρα, Ροσινάντε, ΑΡΑΝ και Παρέμβαση συγκροτήθηκε η Επιτροπή Υποστήριξης. Στη συνέχεια δήλωσαν πως στηρίζουν την Επιτροπή και ο ημοκρατικός Πολιτιστικός Σύλλογος Κουρδιστάν και η Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης (Τούρκοι πολιτικοί πρόσφυγες στη χώρα μας). Η Επιτροπή κατέληξε σε κείμενο προκήρυξη αλληλεγγύης στους αγωνιστές της ATIK, καταγγέλλοντας επίσης και το συνολικότερο πογκρόμ ενάντια στους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες στη χώρα μας. Πραγματοποίησε παρεμβάσεις και εξορμήσεις τις οποίες και θα εντείνει, προχώρησε στην έκδοση αφίσας και στη διοργάνωση συγκέντρωσης διαδήλωσης για την Τρίτη 19/5, στις 7 μ.μ. στα Προπύλαια. Τη ευτέρα 11/5, αντιπροσωπεία της Επιτροπής πραγματοποίησε παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» και συναντήθηκε με τον Γ.Γ. Αναγνωστάκη, εξουσιοδοτημένο απ τον Πανούση, όπου του τέθηκαν τα αιτήματα της απελευθέρωσης, της μη έκδοσης και του πολιτικού ασύλου για τους αγωνιστές της ATIK, τονίζοντας τις ευθύνες της κυβέρνησης εάν δεν ικανοποιηθούν, με τον ίδιο να δηλώνει κατά κάποιον τρόπο «αναρμόδιος» σε λήψη τέτοιων αποφάσεων. Ανάλογη ήταν και η στάση του Γ.Γ. Ανθρωπίνων ικαιωμάτων Παπαϊωάννου εξουσιοδοτημένου απ τον Παρασκευόπουλο- αν και σε κλίμα μεγαλύτερης «κατανόησης», κατά την παράσταση της Επιτροπής στο υπουργείο ικαιοσύνης, την Τετάρτη 13/5. Η Επιτροπή κατήγγειλε με ελτίο Τύπου, στις 12/5, την απόφαση του Συμβουλίου Εφετών για την έκδοση του Pektaş Deniz στη Γαλλία. Την Πέμπτη 14/5 διοργάνωσε Συνέντευξη Τύπου για το θέμα στην ΕΣΗΕΑ. Άλλες δραστηριότητες πέραν της Επιτροπής περιλαμβάνουν την παρέμβαση με μπλοκ των αγωνιστών της ATIK στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς και την κυκλοφορία αφίσας και μπροσούρας στα ελληνικά. Στις 3/5 οι κρατούμενοι της ATIK στις φυλακές Κορυδαλλού Gültekin Erol, Kaya Turgut και Pektaş Deniz, απηύθυναν «Γράμμα προς τον εργαζόμενο ελληνικό λαό και την κοινή γνώμη». Οι δραστηριότητες και οι πρωτοβουλίες της Επιτροπής Υποστήριξης πρέπει να συνεχιστούν και να ενταθούν μέχρι την ικανοποίηση των στόχων για απελευθέρωση μη έκδοση και χορήγηση πολιτικού ασύλου στους αγωνιστές αυτούς. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΡΙΤΗ 19 ΜΑΗ, 7μμ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ Χανιά Επίμονα και αποφασιστικά οι σύντροφοι της Κ.Ο. Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) και της Πρωτοβουλίας Αντίστασης συνεχίζουν εδώ και βδομάδες την καμπάνια αλληλεγγύης στους τούρκους αγωνιστές της ΑΤΙΚ που η κυβέρνηση συνεχίζει να κρατάει έγκλειστους στον Κορυδαλλό. Με αίτημα την άμεση απελευθέρωσή τους και την παροχή πολιτικού ασύλου έχουν ήδη εκδοθεί και συνεχίζουν να εκδίδονται ψηφίσματα από μια σειρά μαζικούς φορείς. Μεταξύ αυτών το Εργατικό Κέντρο Χανίων, το Νομαρχιακό τμήμα της Α Ε Υ, το.σ. και η γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Χανίων, ο σύλλογος ασκάλων και Νηπιαγωγών ν. Χανίων, ο σύλλογος φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης, η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ, ο σύλλογος εργαζομένων Γενικού Νοσοκομείου Χανίων κ.λπ. Επίσης έχουν γίνει μια σειρά εξορμήσεις με τηλεβόα και μοίρασμα προκήρυξης στο κέντρο της πόλης, αναρτώνται συνεχώς πανό και ανακοινώσεις Τύπου. Η Πρωτοβουλία Αντίστασης, παρ ότι δεν βρήκε ανταπόκριση από άλλες συλλογικότητες στη σχετική σύσκεψη που κάλεσε στις 8 του Μάη, προχωρά στη διοργάνωση ανοιχτής συγκέντρωσης την Τρίτη 19 Μάη, με αμείωτη και συνεχή την προσπάθεια συντονισμού και κοινής δράσης με αριστερές οργανώσεις της πόλης. Ήδη από τη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς μια σειρά συνθήματα της οργάνωσής μας όπως «τρομοκράτες είναι οι ιμπεριαλιστές, λευτεριά στους τούρκους αγωνιστές» συνδέουν στην όλη καμπάνια την απαίτηση απελευθέρωσης των τούρκων συντρόφων με την ανάγκη συστράτευσης των λαών (ιδιαίτερα της γύρω περιοχής) ενάντια στη φασιστικοποίηση, τους εθνικισμούς και τους πολέμους που τροφοδοτούν συνεχώς οι ιμπεριαλιστές.

5 Σάββατο 16 Μάη 2015 Ψηφίσματα Συμπαράστασης Ψηφίσματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης που κατήγγειλαν τη σύλληψη των τεσσάρων αγωνιστών της ATIK στη χώρα μας, «επακόλουθο της πολιτικής που εφαρμόζει η Ελλάδα και συνολικά η ΕΕ ενάντια σε όποιον αγωνίζεται», όπως αναφέρεται, έχουν υπογραφεί από δεκάδες μαζικούς φορείς εργαζομένων και νεολαίας και συνεχίζουν να υπογράφονται. Τα ψηφίσματα καταγγέλλουν μια πολιτική που «στο όνομα της λεγόμενης «αντιτρομοκρατίας» οδήγησε το τελευταίο διάστημα σε διάφορες χώρες της ΕΕ σε σωρεία συλλήψεων αγωνιστών από την Τουρκία». Καταγγέλλονται και όσοι «στηρίζουν και προωθούν αυτή την πολιτική», που «συγκαλύπτουν με τον πιο χυδαίο τρόπο το πραγματικό πρόσωπο του τούρκικου κράτους. Προσπαθούν να κρύψουν ότι πραγματικοί τρομοκράτες των λαών είναι το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός». Απαιτείται, τέλος, η άμεση απελευθέρωση, η μη απέλαση και η χορήγηση πολιτικού ασύλου. Μέχρι στιγμής, ψηφίσματα έχουν εκδώσει οι παρακάτω φορείς:.σ. της Ο.Λ.Μ.Ε., Εκτελεστική Επιτροπή της Π.Ο.Ε. Η.Ν., ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΑΜΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΝΙΩΝ ΝΤ Α Ε Υ Ν. ΧΑΝΙΩΝ Σ φοιτητικών Συλλόγων ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ Παν/μιου του Αιγαίου, ΑΣΟΕΕ, ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΘΗΝΑΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΗΝΑΣ, ΓΕΩΛΟΓΙΚΟΥ ΑΘΗΝΑΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, Ο ΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΓΕΩΠΟΝΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ,, ΣΓΤΚΣ ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (Σ.Ε.Φ.Κ.) ΝΤ Α Ε Υ ΣΑΜΟΥ ΝΤ Α Ε Υ ΞΑΝΘΗΣ Ε ΟΘ ΝΤ Α Ε Υ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ, Α ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Β ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ, Β ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ, Γ ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Γ ΕΛΜΕ ΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, Ε ΕΛΜΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΕΛΜΕ ΧΑΝΙΩΝ και Γενική Συνέλευση, ΕΛΜΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ, ΕΛΜΕ ΗΜΑΘΙΑΣ ΕΛΜΕ ΙΚΑΡΙΑΣ - ΦΟΥΡΝΩΝ, ΕΛΜΕ ΚΙΛΚΙΣ (Γενική Συνέλευση), ΕΛΜΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΕΛΜΕ ΧΑΛΚΙ ΙΚΗΣ, ΕΛΜΕ ΝΟΤΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΕΛΜΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ - Ν. ΣΜΥΡΝΗΣ - ΜΟΣΧΑΤΟΥ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠ/ΚΩΝ Ν. ΣΕΡΡΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ «ΘΡΙΑΣΙΟΥ» ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ «Γ.ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Γ.Ν.ΑΘΗΝΩΝ «Γ.ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ» ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΙΚΑΡΙΑΣ ΕΝΩΣΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ ΙΟΡΘΩΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΗΘΟΠΟΙΩΝ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑ ΑΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΧΑΝΙΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Ι ΙΩΤΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝ ΙΑ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΜΦΙΑΛΩΜΕΝΩΝ ΠΟΤΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΕΣ ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ-ΘΡΑΚΗΣ-ΗΠΕΙΡΟΥ ΣΥΝ ΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ Β.ΕΛΛΑ ΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΑ ΚΑΙ ΗΜΟΤ.ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ Ν. ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ Β' ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΑΝΑΤ. ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε.Ν. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ" ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΣΚΑΛΩΝ-ΝΗΠΙΑΓ/ΓΩΝ ΥΠΑΙΘΡΟΥ Ν. ΘΕΣΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕ ΛΑΓΚΑ Α ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ Α'ΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΣΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΣΚΑΛΩΝ - ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ Ν.ΧΑΝΙΩΝ Σ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΗΜΟΥ ΑΦΝΗΣ-ΥΜΗΤΤΟΥ Σ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΕΚΤΟΣ ΣΧΕ ΙΟΥ- ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕ ΟΝΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ Αντιφασιστικό ίκτυο Λεμεσού, ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ. (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Ταξική Επαναστατική Συσπείρωση), Γρανάζι, Συσπείρωση Ατάκτων, Bağımsızlık Yolu, Devrimci Komünist Birlik ΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΧΑΛΑΝ ΡΙΟΥ «ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ» ΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ- ΜΕΝΕΜΕΝΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΑΡ/ΜΑ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ ΠΑΝΕΛ. ΕΝΩΣΗΣ ΣΥΝΤΑΞ. ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΛ. ΦΟΡΕΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΜΑ ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΧΩΡΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ Ανακοινώσεις καταγγελίας επίσης έχουν εκδώσει το ΚΚΕ(μ-λ), η Λαϊκή Αντίσταση Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και η Ο.Κ..Ε. ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 5 Γράμμα κρατουμένων της ΑΤΙΚ Προς τον εργαζόμενο ελληνικό λαό και την κοινή γνώμη Είμαστε Τούρκοι πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές Κορυδαλλού, που μας συνέλαβε η Ελληνική Αστυνομία καθ υπαγόρευση της Γερμανικής αστυνομίας. Μας συνέλαβαν με την κατηγορία ότι είμαστε μέλη της οργάνωσης TKP/ML, σε επιχείρηση με επίκεντρο τη Γερμανία. Όσους από μας συνέλαβαν στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία και εδώ, προσπαθούν να μας χαρακτηρίσουν τρομοκράτες και προαναγγέλλουν ότι η πολιτική μας δραστηριότητα είναι τρομοκρατική. Όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν τον φάκελο της γερμανικής αστυνομίας είναι οι δραστηριότητές μας με βάση τη δομή και τις δημοκρατικές διαδικασίες της ΑΤΙΚ (Συνομοσπονδία Τούρκων Εργατών στην Ευρώπη). Η ΑΤΙΚ ιδρύθηκε το 1986 και είναι ο φορέας οργάνωσης των δεκάδων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Όλες οι υφιστάμενες ενώσεις, ιδιαίτερα στη Γερμανία, είναι νόμιμες. Όλες οι διαδικασίες και οι δραστηριότητες είναι νόμιμες και δίκαιες. Επιπλέον, πουθενά στον κόσμο δεν μπορεί να θεωρηθούν τρομοκρατικές πράξεις οι δραστηριότητες που αντιτίθενται στις επιθέσεις και στην καταπίεση που υφίστανται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες εργαζόμενοι. Δεν μπορεί να είναι τρομοκράτες αυτοί που πραγματοποιούν αυτές τις δραστηριότητες. Το φασιστικό τουρκικό κράτος χαρακτηρίζει τις πολιτικές μας απόψεις και πεποιθήσεις τρομοκρατικές. Μας στέρησε εντελώς τις πολιτικές μας ελευθερίες. Γι' αυτόν τον λόγο δεκάδες χρόνια είμαστε αντιμέτωποι με φυλακίσεις, βασανιστήρια, ακόμη και με δολοφονίες. Η αλληλεγγύη για τους τούρκους αγωνιστές της ΑΤΙΚ δυναμώνει! Σ αυτήν την επίθεση δεν είναι μόνοι, όπλο τους η αλληλεγγύη! Σ όλη την Ευρώπη γίνονται εκδηλώσεις, εκδίδονται ψηφίσματα και πολύμορφες δράσεις αλληλεγγύης και διεκδίκησης της απελευθέρωσης των κρατουμένων της ΑΤΙΚ. Στη Νυρεμβέργη στις 10 του Μάη, στις 4μμ έγινε συγκέντρωση μπροστά από τις φυλακές. Στη συγκέντρωση συμμετείχαν τούρκικες και γερμανικές συλλογικότητες. Η συγκέντρωση ξεκίνησε με συνθήματα «Λευτεριά στον Erhan Akturk», «Ζήτω η επαναστατική αλληλεγγύη» και συνεχίστηκε με ανακοινώσεις των συμμετεχόντων. Από την πλευρά της Linke Liste η εκπρόσωπος Marion Padua, από το MLPD ο Johannes Ruprecht και ένας φίλος από το Medya Volkshaus ανακοίνωσαν την αλληλεγγύη τους στους συλληφθέντες. Στο Αουγκσμπουργκ, την ίδια μέρα, παρά τη βροχή, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση μπροστά στη φυλακή όπου κρατείται ο Seyit Ali Ugur με αίτημα την απελευθέρωσή του, φωνάζοντας συνθήματα «Ζήτω ο αγώνας μας ο επαναστατικός», «Λευτεριά στον Seyit Ali Ugur. Στην ομιλία αναφέρθηκε «Θα διαψευστούν όσοι περιμένουν να παραιτηθούμε και να λυγίσουμε! Τον δίκαιο και νόμιμο αγώνα μας θα συνεχίσουμε!». Οι κρατούμενοι, ακούγοντας τα συνθήματα των συγκεντρωμένων, απάντησαν από τη φυλακή με το σύνθημα «Θάνατος στο φασισμό». Στη Νυρεμβέργη στις 6 του Μάη, η γυναικεία οργάνωση 8 März Bündnis (8 Μάρτη Συμμαχία) ταχυδρομεί κάρτες με σύνθημα: «Λευτεριά στον Dr. Banu Büyükavcı και τους άλλους συλληφθέντες της ΑΤΙΚ». Το ίδιο γίνεται από τους αλληλέγγυους Γερμανούς, Τούρκους και Κούρδους στη φυλακή του Μονάχου όπου κρατείται ο Dr. Banu Büyükavcı. Η συγκέντρωση μπροστά στις φυλακές της Νυρεμβέργης το Σάββατο το μεσημέρι για τους 12 συλληφθέντες της ΑΤΙΚ, με τη συμμετοχή όλων των προοδευτικών, των δημοκρατικών Γερμανών και Το τουρκικό κράτος επιδιώκει να προσεταιριστεί σε αυτή την κατεύθυνση αρκετά κράτη της Ευρώπης και να τα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Η επιχείρηση ενάντια στην ΑΤΙΚ είναι το προϊόν αυτής της τακτικής. Οι πολιτικές μας απόψεις και η δραστηριότητά μας θεωρούνται τρομοκρατικές από την πλευρά της «δημοκρατικής» Ευρώπης. Βιώνουμε επιθέσεις στα σπίτια μας, συλλήψεις και φυλακίσεις. Στερούμαστε την πολιτική μας ελευθερία. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε κατηγορηθεί ποτέ για παραβίαση των νόμων των ευρωπαϊκών χωρών, συλλαμβανόμαστε και κατηγορούμαστε σαν τρομοκράτες. Απέναντι σε αυτούς που δημιουργούν τους πολέμους και σε αυτούς που τους στηρίζουν, που από κοινού δολοφονούν εκατομμύρια ανθρώπους, που οδηγούν χιλιάδες πρόσφυγες «στους δρόμους της ελπίδας», αυτούς που με εντολές και αποφάσεις τους ξεκινούν οικονομικούς πολέμους, που υποθηκεύουν τις ζωές των φτωχών λαών της Ευρώπης και τους καταδικάζουν στη φτώχεια, στην ανεργία και στην εξαθλίωση, οι αγώνες και οι απόψεις των αγωνιστών δεν είναι τρομοκρατικές. Καλούμε όλους τους Έλληνες εργαζομένους, τους δημοκράτες, τους προοδευτικούς, τους επαναστάτες, να ευαισθητοποιηθούν απέναντι σε αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση. ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΔΕΚΤΕΣ ΟΙ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ, ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΜΑΣ! Erol Gültekin, Turgut Kaya, Deniz Pektaş Φυλακές Κορυδαλλού, 3 Μάη 2015 των οργανώσεων των μεταναστών, προκάλεσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και του δημοκρατικού κινήματος. Από το ψήφισμα της Διεθνούς επιτροπής για τους πολιτικούς κρατούμενους της 9 Μάη Να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους! «Με οδηγίες του γερμανικού κράτους πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις, που οδήγησαν σε κρατήσεις, της ηγεσίας και των μελών της ΑΤΙΚ, πρώτα στη Γερμανία και μετά σε άλλες χώρες της Ευρώπης» Συνέχεια στη σελ. 8

6 6 Προλεταριακή Σημαία ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Σάββατο 16 Μάη 2015 ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2015 «Στους ταξικούς αγώνες η προοπτική της ανατροπής και του σοσιαλισμού» Αθήνα Με κεντρικό σύνθημα «Στους ταξικούς αγώνες η προοπτική της ανατροπής και του σοσιαλισμού» η Λα κή Αντίσταση-ΑΑΣ πραγματοποίησε τη συγκέντρωσή της στην Ομόνοια για το γιορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Κάλεσμα που είχε σαν στόχο να αναδείξει το ιδιαίτερο πολιτικό στίγμα αυτής της προσπάθειας, δηλαδή την ανάγκη ενίσχυσης της αντιιμπεριαλιστικής, αντικαπιταλιστικής, αντιδιαχειριστικής γραμμής στο κίνημα, σε αντιπαράθεση με τη γραμμή της υποταγής και των αυταπατών. Η μαζική αυτή συγκέντρωση ξεκίνησε με τις ομιλίες εκπροσώπων της Λα κής Αντίστασης-ΑΑΣ, του ΚΚΕ(μ-λ), του Μ-Λ ΚΚΕ και της Ταξικής Πορείας. Στη συνέχεια, και ενώ είχε διαλυθεί η άμαζη συγκέντρωση των ΕΚΑ-ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στην Πλατεία Κλαυθμώνος, ακολούθησε πορεία του μπλοκ της Λα κής Αντίστασης-ΑΑΣ προς τη Βουλή μέσω της οδού Σταδίου, με ιδιαίτερο παλμό και ζωντάνια. Σημαντικό στοιχείο αποτέλεσε η μαζική παρουσία νεολαίας που καταγράφτηκε και στο μαζικό μπλοκ των Αγωνιστικών Κινήσεων. Στην πορεία συμμετείχε και πανό της ΑΤΙΚ, της Συνομοσπονδίας Τούρκων Εργατών στην Ευρώπη, καταγγέλλοντας την οργανωμένη επιχείρηση ομαδικών συλλήψεων μελών της που έγινε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης στα μέσα του Απρίλη, και απαιτώντας την απελευθέρωσή τους και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Νωρίτερα, στη συγκέντρωση της Ομόνοιας, είχε διαβαστεί και χαιρετισμός της ΑΤΙΚ προς τη συγκέντρωση. Ολοκληρώνοντας την πορεία του στα Προπύλαια, το μπλοκ της Λα κής Αντίστασης-ΑΑΣ κατήγγειλε την προκλητική καταπάτηση του Ασύλου από τα ΜΑΤ, τα οποία μάλιστα είχαν έντονη παρουσία σε όλη την διάρκεια της πορείας και τα οποία έδειχναν να επιστρέφουν στις παλιές, γνώριμες τακτικές τους, αποκλείοντας επιδεικτικά τους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα. Μαζική ήταν και η συγκέντρωση στο Μουσείο, αλλά και αυτή του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα. Ωστόσο, η συνολική εικόνα ήταν αυτή μιας άμαζης Πρωτομαγιάς, αντίστοιχης με το κλίμα απραξίας και αποσυγκρότησης που χαρακτηρίζει το εργατικό κίνημα. Απραξία που βολεύει μια χαρά την δήθεν «αριστερή» κυβέρνηση στο να παζαρεύει τους συμβιβασμούς της με τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της ΕΕ και του ΔΝΤ και να βγάζει «δεκάρικους» στις συγκεντρώσεις των εργατοπατέρων. Ηράκλειο Με μικρή συμμετοχή κόσμου γιορτάστηκε η Εργατική Πρωτομαγιά στο Ηράκλειο. Ήταν από τις πιο άμαζες των τελευταίων χρόνων, γεγονός που δείχνει τις ευθύνες τόσο του Εργατικού Κέντρου όσο και γενικότερα των εργατοπατέρων. Η Λα κή Αντίσταση-ΑΑΣ συμμετείχε με δικό της μπλοκ στη συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου. Πραγματοποίησε προσυγκέντρωση στον χώρο του Καπετανάκειου και με μπλοκ κατευθύνθηκε στον χώρο του ΕΚΗ όπου συμμετείχε στην πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Στο μπλοκ, το οποίο στήριξαν με τη συμμετοχή τους οι δυο οργανώσεις, ΚΚΕ(μλ) και Μ-Λ ΚΚΕ, συμμετείχαν και αρκετοί ανένταχτοι αγωνιστές δείχνοντας τις δυνατότητες που έχει η ΛΑ-ΑΑΣ. Μοιράστηκε πλατιά το έντυπο υλικό, συζήτησε με κόσμο και με τη συνθηματολογία της προσπάθησε να θέσει τα ζητήματα της περιόδου. Την αναγκαιότητα να βγει ο λαός στο προσκήνιο να αντιδράσει στις πολιτικές που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές, να θέσει στην πρώτη γραμμή της πάλης του την έξοδο από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Την Πέμπτη 30 Απρίλη μέλη της ΛΑ-ΑΑΣ πραγματοποίησαν παρέμβαση στο κέντρο της πόλης με προκήρυξη. Θεσσαλονίκη Με κεντρικό σύνθημα στο πανό της «Με τους αγώνες, την Ταξική και Διεθνιστική Αλληλεγγύη ενάντια στο Κεφάλαιο, τον Ιμπεριαλισμό και το Φασισμό» τίμησε την εργατική Πρωτομαγιά η Λα κή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και στη Θεσσαλονίκη με συγκέντρωση στην Καμάρα. Το μπλοκ της χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερη μαζικότητα και μαχητικότητα. Νεολαίοι και συνταξιούχοι, εργαζόμενοι και άνεργοι πύκνωσαν τις γραμμές του. Σ αυτό συμμετείχαν με πανό το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ- Λ ΚΚΕ, ενώ τα βλέμματα τράβηξε το πανό της Πρωτοβουλίας Νέων Εργαζομένων και Ανέργων («Χωρίς Χανιά Ηκινηματική νηνεμία που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας αποτυπώθηκε και στις φετινές συγκεντρώσεις που έγιναν στα Χανιά για την επέτειο της Πρωτομαγιάς. Η συμμετοχή των εργαζομένων και της νεολαίας ήταν εμφανώς μικρότερη από αντίστοιχες συγκεντρώσεις πριν από το 2012, αλλά ακόμη και από την περσινή. Οι εργατοπατέρες του Εργατικού Κέντρου και Νομ. Κέντρου της ΑΔΕΔΥ, μη θέλοντας αλλά και αδυνατώντας να κινητοποιήσουν κόσμο, κουβάλησαν μόνο τις Αυταπάτες, με Αντίσταση και Αγώνα Μαζικό, να χαράξουμε το δρόμο της νεολαίας») που τέθηκε επικεφαλής. Την Καμάρα εξάλλου επέλεξαν ως τόπο συγκέντρωσης αρκετοί εργαζόμενοι και νέοι, συλλογικότητες και σωματεία που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τους εργατοπατέρες των ΕΚΘ-ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Συμμετείχαν μεταξύ άλλων το σωματείο της ΒΙΟΜΕ, εργαζόμενοι της ΕΡΤ, το σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου, εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ (Πρωτοβουλία για την ενότητα) καθώς και πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Υπήρχαν πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, του ΕΕΚ, της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο χρέος κ.ά. Aπηύθυναν χαιρετισμούς και εκφώνησαν λόγους εργαζόμενοι-συνδικαλιστές από διάφορους εργασιακούς χώρους, ανάμεσά τους και εκπρόσωπος της Ταξικής Πορείας και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών. Ακολούθησε πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης -Εθνικής Αμύνης, Τσιμισκή, Βενιζέλου- μέχρι το σημείο που υπήρχε το μνημείο του καπνεργάτη, στη συμβολή Βενιζέλου και Εγνατίας, τόπο της δολοφονίας πολλών απεργών-εργατών τον ηρωικό Μάη του Με τα συνθήματά της η Λα κή Αντίσταση ΑΑΣ έδωσε το δικό της στίγμα ενάντια στην επίθεση που υφίστανται οι εργαζόμενοι από ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, ενώ έντονο αντιιμπεριαλιστικό τόνο έδωσε κατά το πέρασμα της πορείας από το αμερικάνικο προξενείο και από το μνημείο του Γρ. Λαμπράκη στο σημείο δολοφονίας του. Λιγοστός ήταν ο κόσμος που ακολούθησε την ηγεσία του ΕΚΘ, που οργάνωσε συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους, ενώ μαζική ήταν η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο άγαλμα του Βενιζέλου, με αισθητή και πάλι τη συμμετοχή των απεργών εργατών της Κόκα-Κόλα. ταμπέλες τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την παρουσία τοπικών βουλευτών συμμετείχε δι αντιπροσώπων. Σίγουρα μικρότερη και η παρουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των φοιτητών της Ενωτικής Πρωτοβουλίας. Όσο για το ΠΑΜΕ, πραγματοποίησε συγκέντρωση στην πλατεία Οι συναγωνιστές που πλαισιώνουν την Πρωτοβουλία Αντίστασης κινήθηκαν τις προηγούμενες μέρες στο κέντρο της πόλης, αλλά και σε εργασιακούς χώρους και μοίρασαν χιλιάδες προκηρύξεις. Πλατιά διακινήθηκε επίσης και η προκήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ), τόσο την ημέρα της Πρωτομαγιάς αλλά και τις προηγούμενες. Την 1η Μάη συγκεντρώθηκαν έξω απ το Δημαρχείο Χανίων, έκαναν πορεία μέχρι την πλατεία Δημοτικής Αγοράς και από εκεί πραγματοποιήθηκε κοινή πορεία σε συνεννόηση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία ακολούθησε και το σύνολο σχεδόν των συγκεντρωμένων, μια και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εργατοπατέρες δεν στόχευαν να «κουράσουν με πορείες». Βόλος Πολύ κάτω από τις περιστάσεις η απεργιακή συγκέντρωση, όπου παντελής ήταν η απουσία των εργατικών σωματείων τα οποία «αντικαθιστούσαν» κάποια μέλη των διοικήσεων με μοναδικό «καθήκον» την κατάθεση στεφανιού στο μνημείο των αγωνιστών εργατών που έπεσαν νεκροί από αστυνομία-στρατό το Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ούτε πανό στη συγκέντρωση, δείγμα της γενικότερης κατεύθυνσής του και ιδιαίτερα σε μια περιοχή, όπου έχει εκλέξει 5 βουλευτές. Από τη μεριά των συναγωνιστών της Λα κής Αντίστασης-ΑΑΣ υπήρξε μια καλή παρουσία με αντιιμπεριαλιστικά-αντικαπιταλιστικά συνθήματα στην πορεία, ενώ μοιράστηκε και η προκήρυξή της για την Πρωτομαγιά. Σάμος Σ τη συγκέντρωση η ΛΑ-ΑΑΣ συμμετείχε με δικό της μπλοκ, το οποίο πλαισίωσαν φοιτητές και εργαζόμενοι. Η συμμετοχή των εργαζομένων στο φετινό γιορτασμό ήταν μικρή, αφού δεν ξεπέρασε τα 150 άτομα. Η παρατεταμένη κινηματική απραξία, σε συνδυασμό με το κλίμα αναμονής και προσμονής που καλλιεργείται συστηματικά, τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από το μεγαλύτερο τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, είχαν την αντανάκλασή τους στη συμμετοχή του κόσμου. Η αδιέξοδη γραμμή του ΠΑΜΕ δεν καταφέρνει να συσπειρώσει γύρω της εργαζομένους, και τα σωματεία που ελέγχει παραμένουν σφραγίδες. Πάντως είναι ενδεικτικό ότι και τα σωματεία των εκπαιδευτικών δεν είχαν συγκροτημένη παρουσία στην Πρωτομαγιά ως συνέπεια και των συγχύσεων που επικρατούν στο εσωτερικό τους. Τέλος, είναι ενδεικτική η απουσία του ΣΥΡΙΖΑ από την απεργία, που αποκαλύπτει την τεράστια απόσταση που τον χωρίζει από τις πραγματικές λα κές ανάγκες και τα εργατικά ζητήματα.

7 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ Προλεταριακή Σημαία 7 Αποτελέσματα εκλογών για το 17ο συνέδριο της ΟΛΜΕ Χανιά ΨΗΦΙΣΑΝ ΑΚΥΡΑ-ΛΕΥΚΑ ΕΓΚΥΡΑ Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών Συνεργαζόμενες Εκπαιδευτικές Κινήσεις 364/4 313/4 Πρωτοβουλία - Πρέμβαση - Εκπαιδευτικών 87/1 93/1 Εκπαιδευτική Συνεργασία 26 ΑΚΕ 35 Παρέμβαση Εκπαιδευτικών για τη ρήξη και την ανατροπή 157/2 118/1 Ενωτική Συσπείρωση Eκπαιδευτικών 57/1 Αυτόνομη Ομάδα Καθηγητών 60 Αγ. Συνεργ. (ΠΑΜΕ) 61/1 43 Με απόφασή του στις 21 Απρίλη όρισε το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων την 7η Μα ου για να πραγματοποιηθεί η Γεν. Συνέλευση και οι εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το 17ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Δυο χρόνια που σφραγίστηκαν απ την ολομέτωπη επίθεση της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΕΕ ΔΝΤ στα εργασιακά δικαιώματα και των εκπαιδευτικών (αύξηση ωραρίου, μειώσεις μισθών, κόψιμο ΔΠ, ΔΧ και διαθεσιμότητες συνάδελφων) έπρεπε να κλείσουν συνδικαλιστικά με την επιβράβευση της πολιτικής γραμμής και τακτικής που ακολούθησε η ομοσπονδία. Και αυτό γίνεται επί της ουσίας, αφού η παύση οποιασδήποτε κινηματικής διαδικασίας με ευθύνη της ομοσπονδίας συγκαλύπτει τις απαντήσεις για την κατάσταση που βιώνει ο λαός και οι εκπαιδευτικοί, ανάγει την κυβερνητική εναλλαγή σαν τη μοναδική διέξοδο για τους εργαζόμενους και μετατρέπει το συνδικαλιστικό κίνημα σε συμβουλάτορα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛΛ. Παρά τα μαζικά ψηφοδέλτια, στη γενική συνέλευση δεν συμμετείχαν παρά άτομα. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, παρά το μικρό χρονικό διάστημα απ την προκήρυξη μέχρι την ημέρα των εκλογών, επιδίωξαν τόσο στις συζητήσεις στα σχολεία όσο στη συνέλευση να αναδείξουν στους συναδέλφους την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης τους κινήματος και στο χώρο των καθηγητών, μακριά απ τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης. Κατέδειξαν την πραγματική φύση των «εταίρων» και την υπηρεσία προς το σύστημα της κυβέρνησης με τον εξωρα σμό τους και επιχειρηματολόγησαν για την αναγκαιότητα του μόνο δρόμου για τους εργαζόμενους, αυτού της ανειρήνευτης ταξικής πάλης. Στις εκλογές συμμετείχαν αρκετοί αναπληρωτές. Το εκλογικό αποτέλεσμα για τις Αγωνιστικές Κινήσεις είναι αποτέλεσμα της παρουσίας για χρόνια στην ΕΛΜΕ Χανίων, της άποψης και στάσης στην απεργία για τις διαθεσιμότητες, αλλά και της παρέμβασης που έγινε για τους αναπληρωτές, όταν ο Δ/ντής Δευτεροβάθμιας επιδίωξε να κόψει το μεροκάματο των αναπληρωτών που δεν ψήφισαν για τα ΠΥΣΔΕ. Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι στα ΣΥΝΕΚ, απ τους πρώτους σε σταυρούς είναι διευθυντές και ο αιρετός, δείγμα κι αυτό της υποκατάστασης της εμπιστοσύνης στη συλλογική διεκδίκηση από την ατομική εξυπηρέτηση. Θεσσαλονίκη & Κιλκίς Εντυπωσιακά ήταν τα μεγέθη της αποχής στις ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πιερίας για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Ενδεικτικά, στην Α ΕΛΜΕ ψήφισαν 59 άτομα λιγότερα σε σχέση με τις εκλογές του περασμένου Δεκέμβρη για την ανάδειξη ΔΣ και 183 λιγότερα από τις αντίστοιχες εκλογές του προηγούμενου συνεδρίου. Στην Ε ΕΛΜΕ 109 λιγότεροι ψηφίσαντες από τις εκλογές για ΔΣ και 256 λιγότεροι από του προηγούμενου συνεδρίου. Ακόμα πιο απογοητευτική ήταν η εικόνα των γενικών συνελεύσεων που προηγήθηκαν των ψηφοφοριών: στις περισσότερες των περιπτώσεων η συμμετοχή περιοριζόταν σε 20 έως και 35 άτομα. Οι τοποθετήσεις ήταν ενδεικτικές του συνολικότερου πολιτικού κλίματος: οι ΣΥΝΕΚ να πανηγυρίζουν για την επάνοδο των διαθέσιμων και για τον δημοκρατικό τρόπο εκλογής των διευθυντών. Το ΠΑΜΕ να ανοίγει μέτωπο στον ΣΥΡΙΖΑ και να κεντράρει στις προτάσεις του για τις καταστατικές αλλαγές στην ΟΛΜΕ. Η ΔΑΚΕ να παρουσιάζει το διεκδικητικό της πλαίσιο (οποία ειρωνεία). Η ΠΕΚ «τίμησε» τις συνελεύσεις με την παντελή απουσία της, ενώ οι Παρεμβάσεις κυμαίνονταν ανάμεσα στην προσπάθεια να αρθρώσουν κάποιο πολιτικό λόγο, που όμως επικέντρωνε στη διαγραφή του χρέους ως λύση σωτηρίας για τους εργαζομένους, να εξάρουν τον απολίτικο, πάνω από τα κόμματα συνδικαλισμό, ή να αποφύγουν εντελώς να τοποθετηθούν (από αμηχανία ή αδυναμία) μπροστά στις εξελίξεις. Η Αντεπίθεση, τέλος, θερμός απολογητής του ΣΥΡΙΖΑ, πανηγύριζε για τη νίκη των εργαζομένων που φοβίζει του Ευρωπαίους. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις έδωσαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα και αυτήν την πολιτική μάχη. Επισκέφθηκαν σχολεία, συζήτησαν με συναδέλφους, ξεδίπλωσαν την πολιτική τους άποψη γνωρίζοντας καλά ότι ούτε η πιο εύκολη είναι (απαιτεί στράτευση, χρόνο, προσπάθεια, δέσμευση, προ ποθέτει την αναμέτρηση με το σύστημα) ούτε η πιο δημοφιλής έρχεται σε κόντρα με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Το στίγμα που δίνουν στον εργασιακό τους χώρο και η αναγνωρισιμότητα και η εκτίμηση που κερδίζουν καθημερινά ανάμεσα στους συναδέλφους αποτελούν πολύτιμες παρακαταθήκες για να συνεχίσουν την προσπάθειά τους. Ε ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης ΟΛΜΕ 2015 Σ 2014 ΟΛΜΕ 2013 Ψήφισαν: Άκυρα / Λευκά: ΑΓΩΝ. ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ: 194 (2) (ΠΑΜΕ) ΑΓΩΝ. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛ: 322 (4) (ΣΥΝΕΚ) ΠΕΚ: 74 (1) ΑΚΕ: 282 (3) ΑΓΩΝ. ΠΑΡΕΜΒ. 286 (3) ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ: ΑΓΩΝ. ΚΙΝΗΣΕΙΣ: ΕΛΜΕ Κιλκίς ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ 434 ΕΓΚΥΡΑ 421 ΣΥΝΕΚ: 183 (2) ΑΚΕ: 80 (1) ΠΕΚ: 58 (1) ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ: 51 ΠΑΜΕ: 32 ΑΓΩΝ. ΚΙΝΗΣΕΙΣ: 17 Σέρρες Ύ στερα από εντελώς άμαζη συνέλευση, που ούτε καν όλοι οι υποψήφιοι δεν παρευρίσκονταν, πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές για το 17ο συνέδριο της ΟΛΜΕ και για το ΝΤ Α Ε Υ Σερρών. Στη συνέλευση καταγγέλθηκε από την «Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών» η αδράνεια των Σ και η πίστωση χρόνου που δίνεται από όλες τις παρατάξεις στη νέα κυβέρνηση και τονίστηκε η αναγκαιότητα της ενεργητικής συμμετοχής των συναδέλφων μπροστά στις ολοένα και πιο χειρότερες καταστάσεις που ζούμε στη χώρα μας. Ψήφισαν: 915 Άκυρα: 7 Λευκά: 29 ΟΛΜΕ ΝΤ Α Ε Υ Ψήφοι Έδρες Ψήφοι Έδρες ΑΚΕ Α ΕΚΕ ΣΥΝΕΡΓΑΖ. (ανεξάρτητοι και πρώην ΠΑΣΚ) ΣΥΝΕΚ Αγ. Συσπ. Εκπ. (ΠΑΜΕ) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΤΙΚΩΝ

8 8 Προλεταριακή Σημαία ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Σάββατο 16 Μάη 2015 Η αλληλεγγύη για τους τούρκους αγωνιστές της ΑΤΙΚ δυναμώνει! Συνέχεια από τη σελ. 5 «Δεν μπορούμε να δεχτούμε το χαρακτηρισμό «παράνομοι» και «τρομοκράτες» για τη δράση τους, που ακολουθεί την ιδιότητα των μελών και του συμβουλίου της ΑΤΙΚ. Οι σύντροφοί μας δεν είναι τρομοκράτες, είναι στρατιώτες που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας και πλήρωσαν με βαρύ αντάλλαγμα την επιλογή τους. Η σύλληψή τους είναι επίθεση κατά των δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλες οι πολιτικές δραστηριότητες, ακόμη και οι νόμιμες, αντιμετωπίζονται με βίαιες επιθέσεις και αυτή η στάση του γερμανικού κράτους είναι η μεγάλη υποστήριξη στο τούρκικο φασιστικό κράτος. Πρώτιστο καθήκον όλων των δημοκρατών και των επαναστατών και των οργανώσεων είναι η άμεση απελευθέρωση των συντρόφων μας μελών της ΑΤΙΚ και το σταμάτημα των επιθέσεων. Για να πετύχουμε την εκπλήρωση του καθήκοντος πρέπει να δυναμώσουμε την αλληλεγγύη στους κρατούμενους. Να οργανώσουμε μια μεγάλη κοινή επιτροπή για τα δημοκρατικά δικαιώματά μας, να απευθυνθούμε πολύ πλατιά, να ξεπεράσουμε τα όρια. Να μην οπισθοχωρήσουμε, να ακουστεί η φωνή μας με όλα τα μέσα και τις δράσεις μας. Είναι τιμή για μας να αγωνιστούμε για τους συντρόφους που κρατούνται λόγω του έντιμου και αξιοπρεπή αγώνα τους. Εμείς δεν πρόκειται να τους αφήσουμε μόνους!» UPODUTAK (Διεθνής Επιτροπή για την αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους) Αποσπάσματα από την ανακοίνωση της «Ένωση συνδικάτων κλωστοϋφαντουργίας, ένδυσης και δέρματος στην Τουρκία DERITES SENTIKASI» «Η ΑΤΙΚ είναι πρωτοπόρα στη διεθνή αλληλεγγύη, στην αλληλεγγύη της εργατικής τάξης της Τουρκίας και ταυτόχρονα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των μεταναστών στην Ευρώπη. Η ΑΤΙΚ είναι δίπλα στην εργατική τάξη, δίπλα στους καταπιεσμένους που αγωνίζονται, ήταν εκεί στον αγώνα που έδωσαν τα συνδικάτα της ένωσής μας DEKA και Punto Deri de, συμπαραστάθηκε στους αντιστεκόμενους εργάτες με επισκέψεις, ηθικά και υλικά. Στη χώρα μας είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα διεθνούς και ταξικής αλληλεγγύης, γι' αυτό και στοχοποιήθηκε. Όσοι συμμετέχουν στους αγώνες της εργατικής τάξης είναι γνωστό ότι χαρακτηρίζονται τρομοκράτες. Στους αγώνες των εργαζομένων οι συλλήψεις είναι μια πολύ συνηθισμένη μέθοδος. Στόχος της εξουσίας είναι να διαλύσει τον αντίπαλό της, για να προχωρήσει σε νέο κύμα επιθέσεων». Σουηδία Στις 25 του Απρίλη, 20 πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις της Σουηδίας έστειλαν επιστολή στους πρέσβεις της Στοκχόλμης στη Γαλλία, τη Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων της ΑΤΙΚ. Ανάμεσα στις οργανώσεις περιλαμβάνονται το συμβούλιο των Κούρδων της Σουηδίας, η ομοσπονδία των Αλεβιτών της Σουηδίας, AMARA σύλλογος Κουρδισσών γυναικών, DALARNA ένωση διεθνούς διαλόγου, ο σύνδεσμος για την ένταξη γυναικών από το Κουρδιστάν και την Τουρκία της πόλης Γκέτεμπεργκ, το Ινστιτούτο Πομάκων της Στοκχόλμης, ο σύλλογος Mezopotamya στο Λινσέπινκγ, το δημοκρατικό κοινοτικό κέντρο των Κούρδων της Gävle (Γκέλφε), η νεολαία του κομμουνιστικού κόμματος της Σουηδίας και η επαναστατική κομμουνιστική νεολαία. Στη συγκέντρωση των πολιτικών οργανώσεων συμμετείχαν ο δημοσιογράφος συγγραφέας Kurdo Baksi, ο ποιητής Sebüktay Kaan, ο ερευνητής συγγραφέας Jan- Beth Sawoce, ο συγγραφέας Fehmi Bargello, ο πολιτευτής Yusuf Erdem και ο Azad Faruk Aslan ın από μια ομάδα διανοούμενων πολιτικών, που συνυπέγραψαν την επιστολή. Την Πρωτομαγιά παντού στην Ευρώπη ακούστηκε το σύνθημα: «Λευτεριά στους αγωνιστές της ΑΤΙΚ» Στο Αμβούργο, στην Στουτγκάρδη, στην πόλη Freizeitheim του Linden, στη Νυρεμβέργη, στο Λονδίνο, στην Ελβετία, στο Ινσμπουργκ στην Αυστρία, στην Τουρκία, στην Ελλάδα, στη Γαλλία στη διάρκεια της πορείας της Πρωτομαγιάς έγιναν παρεμβάσεις σε όλες τις πορείες, ακούστηκαν τα συνθήματα για τους κρατούμενους της ΑΤΙΚ και με ανακοινώσεις ενημερώθηκε ο λαός που συμμετείχε στις πορείες. ΑΘΗΝΑ Κινητοποίηση για τα δικαιώματα των ανέργων Συγκέντρωση στην Ομόνοια και διαδήλωση προς τη Βουλή πραγματοποίησαν το απόγευμα της Παρασκευής 8 Μάη πρωτοβουλίες ανέργων, εργατικά σχήματα και σωματεία, με στόχο να αναδειχτούν το ζήτημα της ανεργίας και τα αιτήματα των ανέργων. Στην κινητοποίηση συμμετείχε και η Ταξική Πορεία με δικό της μπλοκ και μοιράζοντας προκήρυξη για το ζήτημα. Η μαζικότητα δεν ήταν η αναμενόμενη και σίγουρα όχι αυτή που επιβάλλει το ζήτημα. Ωστόσο, το ότι πορεύτηκαν εκατοντάδες ανέργων και εργαζομένων για ένα τόσο κρίσιμο για την εργατική τάξη ζήτημα αποτελεί ένα θετικό γεγονός που σίγουρα πρέπει να βρει τη συνέχειά του και στήριξη από ευρύτερο φάσμα πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων. Πόσο μάλλον που η κυβερνητική πολιτική ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ κινείται στα ίδια πλαίσια με τις προηγούμενες κυβερνήσεις: το πενιχρό επίδομα ανεργίας που παίρνει Αγωγή της Coca-Cola 3E κατά των απεργών: Δικαίωση για το σωματείο Τη Δευτέρα 4 Μάη είχαμε άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ της εταιρείας Coca-cola 3E που διεκδικεί αποζημιώσεις από τους απολυμένους απεργούς του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης. Η πολυεθνική έσυρε ακόμα μία φορά τους απεργούς σε δίκη διεκδικώντας ευρώ από το διοικητικό συμβούλιο του σωματείου και της ΠΟΕΕΠ. Όπως και τις προηγούμενες φορές έτσι και τώρα, η απόφαση δικαίωσε τους εργαζομένους, που συνεχίζουν παρά την προσπάθεια της εταιρείας να κάμψει τον αγώνα τους. Η τακτική της πολυεθνικής να σέρνει σε απανωτές δίκες τους απολυμένους έχει στόχο την οικονομική εξόντωση των αγωνιζομένων απεργών. Η μαζική παρουσία τόσο των αγωνιζομένων απεργών όσο και των αλληλέγγυων δείχνει ότι ο αγώνας αυτός δεν θα λυγίσει μόλις ένας άνεργος στους επτά, την εργασιακή εκμετάλλευση των ανέργων μέσα από τα γνωστά επιδοτούμενα προγράμματα της ΕΕ που αποτελούν δούρειο ίππο για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Μάλιστα, δεν δίστασε η κυβέρνηση αυτή να βάλει χέρι στα αποθεματικά του ΟΑΕΔ προκειμένου να αποπληρώσει δόση προς τους ιμπεριαλιστές του ΔΝΤ. Η ανάδειξη των δικαιωμάτων όλων των ανέργων για επίδομα ανεργίας και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλο το διάστημα της ανεργίας και προσμέτρηση του διαστήματος ανεργίας στον ασφαλιστικό χρόνο, το δικαίωμα σε δωρεάν ρεύμα, νερό και μετακινήσεις, αλλά πάνω απ όλα το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά είναι ζητήματα κρίσιμα για το εργατικό κίνημα. Και η μαζική και αποφασιστική διεκδίκησή τους θα συμβάλει στη συνολική πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση της εργατικής τάξης. με τις διώξεις και την προσπάθεια ποινικοποίησης από τη μεριά της Coca-Cola. Ο αγώνας ενάντια στην πολυεθνική συνεχίζεται μέχρι να δικαιωθούν οι απολυμένοι και να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Η απάντηση στην εταιρεία θα έρθει ξανά στους δρόμους, όσο και αν επιχειρεί με νέες δίκες να λυγίσει τον αγώνα. Ήδη έχει κατατεθεί και αναμένεται να εκδικαστεί αγωγή τις εταιρείας που ζητά ευρώ ως «χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης» από τους απεργούς εξαιτίας του μποϊκοτάζ στα προϊόντα της εταιρείας (Coca-Cola, Fanta, Sprite, νερό ΑΥΡΑ κ.λπ.). Ακόμη μία φορά στο δικαστήριο παρευρέθηκε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ(μ-λ), εκδηλώνοντας έμπρακτα συμπαράσταση στον δίκαιο αυτό αγώνα. Εκλογές συλλόγου εργαζομένων Νοσοκομείου Χανίων Θετική κρίνεται η παρέμβαση των συναγωνιστών της Ταξικής Πορείας στον σύλλογο εργαζομένων του Νοσοκομείου Χανίων. Οι δύο συναγωνιστές που πλαισίωσαν το ψηφοδέλτιο προσπάθησαν να σπάσουν το κλίμα της αποπολιτικοποίησης της διαδικασίας και της απαξίωσης του συλλόγου σαν όργανο πάλης των εργαζομένων. Τονίστηκε ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να Στο 43ο συνέδριο της ΠΟΕ ΟΤΑ, στο τέλος Απρίλη, εκτυλίχθηκαν σκηνές «απόλυτης δημοκρατίας» με αφορμή την εκπροσώπηση των συμβασιούχων στο συνέδριο. Χρόνια συζητείται το θέμα της συμμετοχής των συμβασιούχων στους συλλόγους εργαζομένων ΟΤΑ. Κάποιοι σύλλογοι έχουν τους συμβασιούχους ισότιμα μέλη τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στα δύο προηγούμενα συνέδρια να αποκλειστούν σωματεία, επειδή ψήφισαν συμβασιούχοι. Σε αυτό το συνέδριο η ηγεσία της ΠΟΕ ΟΤΑ (πρώην ΠΑΣΚΕ, τώρα ΣΥΝΔ. ΑΝΑΤΡΟΠΗ και ΔΑΚΕ) προσπάθησε να αποκλείσει σωματεία εξαιτίας των συμβασιούχων και των οφειλών σωματείων στην ομοσπονδία. Όταν η ΣΥΝΔ. ΑΝΑΤΡΟΠΗ αντιλήφθηκε ότι δεν μπορεί να πείσει ούτε τους δικούς τους αντιπροσώπους για να περάσει ο αποκλεισμός των σωματείων και κλονιζόταν η αυτοδυναμία της, δημιούργησε ένταση, αποπροσανατόλισε το ενδιαφέρον από το επίδικο και αποχώρησε μαζί με τη ΔΑΚΕ. Η ένταση δημιουργήθηκε με επίθεση του Μπαλασόπουλου σε συνδικαλιστές των παρατάξεων ΜΕΤΑ και ΔΑΣ. Τη δεύτερη μέρα οι ίδιες παρατάξεις καθαίρεσαν το ομόφωνα εκλεγμένο διαπαραταξιακό προεδρείο του συνεδρίου και τοποθέτησαν δικό τους. Άλλο ένα συνέδριο με πρόσχημα τις διαδικασίες άφησε έξω τα σοβαρά και κρίσιμα προβλήματα των εργαζόμενων. Δεν έδωσε λόγο στα σωματεία των εργαζόμενων στη «Βοήθεια στο σπίτι», όπως φυσικά δεν ασχολήθηκε με τα προβλήματά τους όλα αυτά τα χρόνια. Δεν απολογήθηκε που στις διαθεσιμότητες, στις εφεδρείες και 43ο Συνέδριο της ΠΟΕ ΟΤΑ ξαναβγούν μαζικά στο προσκήνιο για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και ότι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις διαπραγματεύσεις αυτής ή όποιας κυβέρνησης. Στο σύνολο περίπου εργαζομένων ψήφισαν άτομα στήριξαν την Ταξική Πορεία στην κάλπη του συλλόγου (1 έδρα) και 64 στην κάλπη για την ΑΔΕΔΥ (3 έδρες). στις απολύσεις δεν έκανε τίποτε για να οργανώσει αγώνες με αποτέλεσμα απολυμένοι και διαθέσιμοι των ΟΤΑ να κινητοποιούνται χωριστά κατά κλάδο και κατά πόλεις. Δεν ασχολήθηκε με την αναγκαιότητα της εκπροσώπησης των συμβασιούχων, αφού και πάλι οι νομιμοποιήσεις συνέδρων έγιναν με διαφορετικούς όρους για κάθε σωματείο. Διαμορφώθηκε ένα κλίμα παρόμοιο με το κοινοβουλευτικό, μικροπολιτικής, δηλαδή φορέων που το μόνο που τους νοιάζει είναι η ισχυροποίηση της θέσης τους. Όσοι αναφέρονται στο κίνημα και στην αριστερά να ψαχτούν για να βρουν τον δρόμο που θα ξαναδώσει αίγλη στον συνδικαλισμό, που θα κάνει τους εργαζομένους να συμμετέχουν και να καθορίζουν τον δρόμο τους. Η περίοδος που διανύουμε είναι δύσκολη και πιο δύσκολη αυτή που έρχεται. Οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να αντισταθούν, χρειάζονται τα δικά τους όργανα για να οργανώσουν τους αγώνες τους και όχι αυτούς που θέλουν να οδηγήσουν στη διάλυση και στην υποταγή. Οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν με την αύξηση ή μείωση των εδρών κάποιων παρατάξεων, οι συσχετισμοί αλλάζουν με τη δημιουργία ταξικής συνείδησης στους εργαζομένους και αυτό θα γίνει μέσα στις ζωντανές διαδικασίες, όπου θα συζητούν και θα αναζητούν τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων τους για να βρίσκουν και τα πραγματικά ζητήματα που πρέπει να παλέψουν. Τότε θα γίνουν οι ίδιοι υποκείμενα του αγώνα τους για να αντισταθούν και να διεκδικήσουν τα δίκια τους, για να μπορέσουν να ανατρέψουν την επίθεση της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

9 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Προλεταριακή Σημαία 9 Έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης στα ΕΛΠΕ Την Παρασκευή 8 Μάη 2015, στις 8.20 το πρωί, ξέσπασε πυρκαγιά σε μια από τις σταματημένες μονάδες του διυλιστηρίου Ασπροπύργου των Ελληνικών Πετρελαίων στα πλαίσια της γενικής συντήρησης. Από την πυρκαγιά κάηκαν ζωντανοί 6 εργάτες: 4 χειριστές εργαζόμενοι των ΕΛΠΕ και 2 τεχνίτες μιας από τις δεκάδες εργολαβικές εταιρίες που είχαν αναλάβει μέρος των εργασιών συντήρησης. Από τους 6 εργάτες, οι 2 νοσηλεύονται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στο κέντρο εγκαυμάτων του "Θριάσιου Νοσοκομείου», ένας ακόμα σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του "Αττικού Νοσοκομείου", ένας σε πολύ κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του νοσοκομείου "Γεννηματάς" και άλλοι 2 στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του " Θριάσιου ". Συνολικά, 3 χειριστές των ΕΛΠΕ και ένας τεχνίτης χαροπαλεύουν, με πολύ μικρές πιθανότητες επιβίωσης, ενώ ο τέταρτος χειριστής και ο δεύτερος τεχνίτης θεωρείται πως βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση, με βάση όμως τις εμπειρίες από αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν δεν περάσουν αρκετές βδομάδες. Ακόμα όμως κι αν όλα πάνε θετικά, η διαδικασία αποκατάστασης είναι τραγικά επώδυνη και απαιτεί πολλά χρόνια για να καταλήξει σε μια σχεδόν υποφερτή καθημερινότητα. Το περιστατικό αποτελεί ένα από τα χειρότερα στην ιστορία της βιομηχανίας στην Ελλάδα, ενώ ενδέχεται να αποδειχτεί το δεύτερο σε θύματα, με το πρώτο στην Πετρόλα (επίσης ιδιοκτησίας Λάτση, όπως κατά πλειοψηφία και τα ΕΛΠΕ) την 1 Σεπτέμβρη 1992, με συνολικά 15 νεκρούς και περισσότερους από 20 τραυματίες. Το περιστατικό ξεκίνησε με μια φαινομενικά απλή εργασία αντικατάστασης βάνας. Στη διάρκεια της γενικής συντήρησης όλες οι παραγωγικές μονάδες είναι σταματημένες, απομονωμένες ("τυφλωμένες" στην ορολογία των διυλιστηρίων) και αποστραγγισμένες από υπολείμματα υδρογονανθράκων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η βάνα βρισκόταν στα όρια της μονάδας, με αποτέλεσμα ο αντίστοιχος αγωγός να μην έχει απομονωθεί από τη δεξαμενή στην οποία κατέληγε. Όταν οι δύο τεχνίτες άρχισαν τη δουλειά στα 5 μέτρα ύψος, θεωρούσαν ότι δουλεύουν σε άδειο αγωγό. Όταν όμως αφαίρεσαν την παλιά βάνα, ο αγωγός άρχισε να διαρρέει μεγάλες ποσότητες του αποθηκευμένου προϊόντος, ένα είδος βενζίνης. Κατέβηκαν και ειδοποίησαν τους χειριστές για τη διαρροή. Καθώς πλησίαζαν στο σημείο όλοι μαζί, είχε πλέον διαρρεύσει μεγάλη ποσότητα που αναπόφευκτα βρήκε κάποια πηγή ανάφλεξης. Το μέτωπο της φωτιάς με μιας κάλυψε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο της μονάδας καίγοντας τους 6 εργάτες, για να συγκεντρωθεί μετά από λίγα δευτερόλεπτα στο σημείο της διαρροής καυσίμου. Οι εργάτες έτρεξαν φλεγόμενοι σε διάφορες κατευθύνσεις, ωσότου άλλοι εργαζόμενοι να τους σβήσουν με πυροσβεστήρες και να τους παραλάβουν τα ασθενοφόρα των ΕΛΠΕ. Για σχεδόν 20 λεπτά η φωτιά έκαιγε με φλόγες που ξεπέρασαν τα 40 μέτρα και προκάλεσε τρεις εκρήξεις (η μια από τις οποίες ιδιαίτερα ισχυρή) και πυκνό μαύρο καπνό που έφτασε μέχρι τον Πειραιά μέχρι να εντοπιστεί και να κλείσει η βάνα απομόνωσης από προσωπικό των ΕΛΠΕ. Τότε μόνο έγινε κατορθωτό να περιοριστεί η φωτιά με τα μέσα πυρόσβεσης. Σε όλη τη διάρκεια του περιστατικού δεν χτύπησε ποτέ ο συναγερμός ώστε να ειδοποιηθούν οι περισσότεροι από εργάτες που βρίσκονταν στην εγκατάσταση και μόνο από τύχη δεν υπήρξαν επιπλέον τραυματισμοί! Με άτακτο τρόπο απομακρύνθηκαν όλοι εκτός από το μόνιμο προσωπικό (πυροσβέστες και χειριστές) που αντιμετώπιζε την πυρκαγιά. Μετά το σβήσιμο της φωτιάς, ο συναγερμός ήχησε για να δηλωθεί η λήξη του περιστατικού. Ακόμα κι αν δεν ήταν γνωστές οι λεπτομέρειες του περιστατικού, οι πραγματικές αιτίες ήταν ξεκάθαρες σε όποιον θέλει πραγματικά να τις δει. Και οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες, όμως, επιβεβαιώνουν αυτό που συζητιόταν ανάμεσα στους εργαζόμενους εδώ και αρκετό καιρό. Ότι δηλαδή το πραγματικό πρόβλημα που δημιούργησε το ανασφαλές περιβάλλον και εκφράστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο είναι ο συνδυασμός ασφυκτικής πίεσης για μείωση του χρονοδιαγράμματος της γενικής συντήρησης και διαδοχικών μειώσεων προσωπικού, και ειδικά του πλέον έμπειρου, την τελευταία πενταετία. Σχετικά με το χρονοδιάγραμμα, πρέπει να σημειωθούν ορισμένα δεδομένα. Η γενική συντήρηση ("shutdown" η "overhaul") σημαίνει σταμάτημα της παραγωγής, επομένως απώλεια εσόδων για την επιχείρηση. Όσο περισσότερο διαρκεί η συντήρηση, τόσο μεγαλύτερη είναι η απώλεια. Αυτός είναι ο λόγος που η κάθε διοίκηση επιθυμεί η διαδικασία γενικής συντήρησης να πραγματοποιείται όσο το δυνατό λιγότερο τακτικά και να έχει όσο το δυνατό μικρότερη διάρκεια. Αυτοί οι στόχοι οδήγησαν και τη διοίκηση των ΕΛΠΕ, από τη μια, να αναβάλει δύο φορές το σταμάτημα, φτάνοντας τελικά στα 5,5 χρόνια από το προηγούμενο (ενώ στο παρελθόν γινόταν κάθε 4-5 χρόνια) και, από την άλλη, να ορίσει χρονοδιάγραμμα μόλις 25 μερών, ακόμα κι αν ήξερε ότι δεν θα το πετύχαινε απόλυτα (το προηγούμενο σταμάτημα του 2009 κράτησε περισσότερες από 40 μέρες). Η αναβολή της γενικής συντήρησης, ταυτόχρονα, σήμαινε και αύξηση του όγκου των εργασιών, αφού ο εξοπλισμός βρισκόταν σε συνεχή λειτουργία για μεγαλύτερο διάστημα. Σχετικά με τις μειώσεις προσωπικού, αυτές προωθήθηκαν με ιδιαίτερη ένταση από το 2010 κι έπειτα, σε όλες τις εγκαταστάσεις των Ελληνικών Πετρελαίων. Για να αποφύγει τις αντιδράσεις, η διοίκηση υλοποίησε αυτήν την κατεύθυνση με τρεις τρόπους: πρώτο, με "πλουσιοπάροχη" εθελούσια οδήγησε πολλούς από τους μεγαλύτερους σε ηλικία (και εμπειρία) στην έξοδο, δεύτερο, οι προσλήψεις που γίνονταν ήταν πολύ λιγότερες από τις αποχωρήσεις και, τρίτο, έθεσε σε λειτουργία τις νέες μονάδες του διυλιστηρίου Ελευσίνας με όσο το δυνατό λιγότερο προσωπικό, μεταφέροντας και εργαζόμενους από τον Ασπρόπυργο. Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε επικυρώθηκε κι επίσημα με τα νέα οργανογράμματα που παγίωσαν τη μείωση των θέσεων, ενώ ακόμα κι αυτές οι θέσεις παραμένουν και σήμερα με κενά που καλύπτονται με αυξημένο ωράριο άλλων εργαζομένων, ειδικά στο πρόγραμμα βάρδιας. Οι υπόλοιπες ανάγκες σε τακτικό προσωπικό καλύπτονται με ολοένα αυξανόμενη χρήση "εργολαβικού" (στην ουσία ενοικιαζόμενου) προσωπικού. Συνολικά, το προσωπικό των ΕΛΠΕ είναι έντονα μειωμένο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και ταυτόχρονα είναι κατά μέσο όρο νεότερο και με μικρότερη εμπειρία. Για το οικονομικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας (περίπου 100 εκ. ευρώ μειωμένα έξοδα μισθοδοσίας το χρόνο) πανηγύριζε πρόσφατα η διοίκηση. Ο συνδυασμός των παραπάνω είχε δημιουργήσει μια πολύ επικίνδυνη πραγματικότητα. Η συνεχής πίεση χρόνου και ο μεγάλος όγκος εργασιών απαιτούσε από το μειωμένο μόνιμο προσωπικό να συντονίζει και να ελέγχει εκατοντάδες εργασίες που γίνονταν παράλληλα, όλη μέρα και όλη νύχτα, τόσο από μόνιμο προσωπικό της συντήρησης όσο και -κυρίως- από τους χιλιάδες εργαζόμενους στις δεκάδες εργολαβικές εταιρίες. Χαρακτηριστικό των απαιτήσεων ήταν το γεγονός ότι για τη διάρκεια της γενικής συντήρησης είχαν μεταφερθεί πολλοί εργαζόμενοι από τις εγκαταστάσεις της Ελευσίνας στον Ασπρόπυργο. Από μόνη της η συγκέντρωση τόσων συνεργείων, γερανών, περονοφόρων, φορτηγών κ.ά. σε έναν πυκνό χώρο δημιουργούσε μόνιμα κινδύνους και είχε ήδη προκαλέσει μικροτραυματισμούς. Η εκτεταμένη διαρροή, όμως, ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η κούραση από τα εξαντλητικά ωράρια (οι περισσότεροι χειριστές δούλευαν τουλάχιστον 12ωρα, χωρίς διακοπή, από την αρχή του σταματήματος στις 12 Απρίλη) και η προσπάθεια να μειωθεί ο χρόνος οδήγησε σε υποτίμηση της συγκεκριμένης εργασίας και έλλειψη εσωτερικής επικοινωνίας των τμημάτων των ΕΛΠΕ. Ενδεχόμενα μεγαλύτερη εμπειρία ανάμεσα στους χειριστές να είχε αποτρέψει αυτές τις συνέπειες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι 3 από τους 4 τραυματισμένους χειριστές είχαν λιγότερα από 5 χρόνια στη δουλειά και ήταν η πρώτη τους γενική συντήρηση. Σε ό,τι αφορά τους τεχνίτες που εκτελούσαν την εργασία, δεν είχαν κανέναν απολύτως έλεγχο στο περιεχόμενο του αγωγού και βρέθηκαν εντελώς εκτεθειμένοι στον κίνδυνο. Η ευθύνη της εργοδοσίας είναι αδιαμφισβήτητη. Τα δικά της συμφέροντα εξυπηρετούσαν όλες οι αποφάσεις που αύξησαν δραματικά τον κίνδυνο τόσο για όσους δουλεύουν στις εγκαταστάσεις, μόνιμους και "εργολαβικούς", όσο και για τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Αυτό που πρέπει να γίνει ξεκάθαρο είναι ότι αυτή η τάση της εργοδοσίας να αυξάνει την πίεση, την ένταση και το χρόνο δουλειάς είναι αντικειμενική γιατί είναι αποτέλεσμα της τάσης για μέγιστο κέρδος. Είναι, δε, τόσο ισχυρή που δεν υπολογίζει τις συνέπειες στην ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων, ανεξάρτητα ακόμα και από το κόστος που θα έχει σε μια τέτοια περίπτωση. Κόστος που, άλλωστε, διαχειρίζεται νομικά και οικονομικά μέσω μιας έντονης τυπολατρείας εντύπων και διαδικασιών με σκοπό να μετατίθεται η ευθύνη προς τα "κάτω", στον κάθε εργαζόμενο, ενώ ουσιαστικά περισσότερο πρόβλημα προκαλούν παρά συμβάλλουν στη βελτίωση της ασφάλειας. Πρέπει επομένως να γίνει καθαρό ότι αυτή η τάση της εργοδοσίας δεν σχετίζεται με τις διαθέσεις της εκάστοτε διοίκησης. Μπορεί η επίθεση των τελευταίων χρόνων (κατά τη διάρκεια των οποίων υπογράφτηκαν και δύο τριετείς συμβάσεις που χειροτέρευσαν σε διάφορα επίπεδα τους όρους δουλειάς) να συνδέθηκε με ένα συγκεκριμένο διοικητικό μηχανισμό, η αλλαγή όμως της ηγεσίας του μηχανισμού (με τον πρόσφατο ορισμό νέου ΔΣ με παρέμβαση της νέας κυβέρνησης) δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία και στους σκοπούς της πολιτικής που ασκείται και θα συνεχιστεί στα ΕΛΠΕ. Πολιτική που αναδεικνύει ότι το ζήτημα της ασφάλειας είναι στενά δεμένο με τους υπόλοιπους όρους δουλειάς και ως τέτοιο εξαρτάται άμεσα (κι αυτό) από το συσχετισμό που έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν οι εργαζόμενοι στο χώρο. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι οι μόνοι που έχουν πραγματικά το συμφέρον και τη δυνατότητα να διασφαλίσουν ασφαλείς συνθήκες δουλειάς και είναι ζήτημα που μπορεί να τεθεί μόνο με όρους μαζικού αγώνα. Αυτή την αλήθεια τη γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ και εκφράστηκε γλαφυρά στην υποδοχή που είχε ο πρόεδρος του σωματείου όταν, μετά το κλείσιμο της 3ήμερης απεργίας, ανέβηκε να μιλήσει στο μάζεμα που οργάνωσε η διοίκηση και κάλεσε από κοινού με το προεδρείο του σωματείου. Η οργή που εκφράστηκε μαζικά, ακόμα και μπροστά στα στελέχη της διοίκησης, προκύπτει από την αναγνώριση του βρώμικου ρόλου που έχει παίξει η ηγεσία του σωματείου με τις συνεχείς υποχωρήσεις στις απαιτήσεις της εργοδοσίας. Η λογική της συνδιοίκησης, που αποτελεί τη βάση του ρόλου της συνδικαλιστικής ηγεσίας, και η επιβολή της ηττοπάθειας στη βάση του γενικού καταθλιπτικού συσχετισμού, έχουν επιτρέψει σε αυτήν την ηγεσία να υπογράφει κάθε εργοδοτική απόφαση. Οι δύο τριετείς συμβάσεις, η αποδοχή των πετσοκομμένων οργανογραμμάτων, η υπονόμευση όλων των γενικών απεργιών (με ορισμό σχεδόν όλου του προσωπικού ως προσωπικό ασφαλείας για να μην επηρεάζεται στο παραμικρό η λειτουργία των εγκαταστάσεων), η στήριξη του προγράμματος εθελούσιας και η γενικότερη στάση σε κάθε μικρό και μεγάλο ζήτημα, έχει απομακρύνει την ηγεσία του σωματείου από τους εργαζόμενους, οι οποίοι νιώθουν απόλυτα εκτεθειμένοι απέναντι στη διοίκηση. Η στάση απέναντι στο τελευταίο έγκλημα ήταν χαρακτηριστική: αρχικά αποφάσισε απεργία το Σάββατο μετά το περιστατικό και μόνο μετά την πίεση του κόσμου (και με δεδομένο ότι το Σωματείο Μετάλλου που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ είχε ήδη αποφασίσει απεργία μέχρι και τη Δεύτερα επομένως δεν θα γίνονταν εργασίες έτσι κι αλλιώς) συνέχισε την απεργία μέχρι και τη Δεύτερα. Την Τρίτη, 4 μόλις μέρες μετά το περιστατικό, και τα δύο σωματεία (το επιχειρησιακό των ΕΛΠΕ και το κλαδικό του Μετάλλου) σταμάτησαν τις κινητοποιήσεις και οι εργαζόμενοι κλήθηκαν να δουλέψουν. Δεν χρειάστηκαν περισσότερες από δύο μέρες για να επιστρέψουν οι ρυθμοί δουλειάς στα ίδια επίπεδα, όπως όλοι οι εργαζόμενοι έλεγαν όταν έκλεινε άδοξα η απεργία και παρά τους πανηγυρισμούς του ΠΑΜΕ ότι «τώρα ο πήχης ανέβηκε» και ότι «η εργοδοσία ζορίστηκε» δήθεν επειδή έφτιαξε επιτροπή στην οποία μπορεί κάθε εργαζόμενος να καταγγείλει τις άσχημες συνθήκες δουλειάς. Οι πραγματικές αιτίες αυτού του περιστατικού, αυτές που το καθιστούν πραγματικό έγκλημα, βρίσκονται ακόμα εδώ. Οι εργαζόμενοι στο διυλιστήριο εξακολουθούν να ζουν την ίδια πραγματικότητα, εξακολουθούν να ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά για το μεροκάματο. Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, για να γλιτώσουμε από τα επόμενα εργοδοτικά εγκλήματα που ετοιμάζονται, απαιτείται πολλή και δύσκολη δουλειά. Δουλειά για να ξεκαθαριστεί ποια είναι τα συμφέροντα της εργοδοσίας και ποια των εργαζόμενων. Για να ανακαλύψουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ίδια τη δική τους πάλη για την ανατροπή των συσχετισμών. Δουλειά επίμονη και απαιτητική από πολλές απόψεις. Δουλειά που τέτοια περιστατικά αναδείχνουν με τον πιο τραγικό τρόπο πόσο αναγκαία είναι.

10 10 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 Πρώτη φορά αριστερά, αλλά σταθερά αντιλαϊκά! Σε ομιλία του στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα ο Βαρουφάκης εξήγησε τους βασικούς άξονες των προτάσεων που θα κατέθετε στο Eurogroup και οι οποίες θα αποτελούσαν τη διαπραγματευτική γραμμή της κυβέρνησης. Χώρισε τις προτάσεις σε δυο κατηγορίες, την πρώτη που θα αφορά την άμεση συμφωνία του Ιουνίου και τη δεύτερη που αφορά τη συνέχιση του προγράμματος μετά τον Ιούνιο. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνεται συμφωνία για τα δημοσιονομικά, ιδιωτικοποιήσεις, ΦΠΑ δύο συντελεστών, περιορισμός των πρόωρων συντάξεων και ενοποίηση ασφαλιστικών ταμείων. Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει πιο γενικές, αλλά και πιο τεχνοκρατικές προτάσεις για την οικονομική στήριξη της ανάπτυξης, όπως αξιοποίηση των κεφαλαίων από τις ιδιωτικοποιήσεις, χαλάρωση των όρων αποπληρωμής των δόσεων, αναδιάρθρωση του αρχικού διακρατικού δανείου και χρηματοδότηση του προγράμματος αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Ειδικά στο θέμα της αγοράς προ όντων ο Βαρουφάκης δήλωσε ότι εξετάζεται η απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου, η απλοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης επιχειρήσεων και απελευθέρωση στις προδιαγραφές των προ όντων (π.χ. γαλακτοκομικά και μη συνταγογραφούμενα φάρμακα). Πρώτη φορά αριστερά, αλλά η κυβέρνηση ολοένα και περισσότερο μας θυμίζει την πολλοστή φορά δεξιά, τόσο στη φρασεολογία της, όσο και στην ουσία των προτάσεών της. Από την κατηγοριοποίηση που κάνει ο Βαρουφάκης και μόνο είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δε θα διστάσει να...τσαλαπατήσει τις λεγόμενες κόκκινες γραμμές της για να επιτύχει μια συμφωνία τον Ιούνιο. Και μετά, θα έχει το περιθώριο (χρονικό και οικονομικό) να προχωρήσει σε μονιμότερες λύσεις και στην...πολυπόθητη ανάπτυξη. Το ζήτημα, βέβαια, είναι ότι οι ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται από την αρχή της θητείας της δεν πρόκειται να σταματήσουν μετά την όποια συμφωνία και τις υποχωρήσεις από τις οποίες θα συνοδεύεται. Αν η κυβέρνηση θεωρεί πιθανό ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πολύ γελασμένη. Κι αυτό θα ήταν ένα απλό πολιτικό σχόλιο αν δεν αφορούσε άμεσα τις ζωές ενός ολόκληρου λαού, που πέντε χρόνια τώρα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην εξαθλίωση. Οι δυο κατηγορίες προτάσεων αποκρύπτουν εσκεμμένα το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα μέτρα που ζητούνται τώρα από τους δανειστές δε θα είναι τα τελευταία. Ούτε και οι εκβιασμοί για οικονομικό στραγγαλισμό θα είναι οι τελευταίοι. Γιατί το ζήτημα της κρίσης είναι πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό, με την έννοια ότι δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα διαχείρισης ή έστω εξυπηρέτησης των συμφερόντων κάποιων νεοφιλελεύθερων κύκλων στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Η κρίση αφορά ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα στο σύνολό του, τον καπιταλισμό στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Ο οποίος, για να επιβιώσει, θα επιδιώξει να ξεζουμίσει τους λαούς σε όφελος των αστικών τάξεων. Ας κάνουμε, λοιπόν, την υπόθεση εργασίας ότι η κυβέρνηση παίρνει τα μέτρα της πρώτης κατηγορίας και φτάνει σε συμφωνία μέχρι τον Ιούνιο (κι αυτό μένει να το δούμε). Πιστεύει στ' αλήθεια ότι στην επόμενη φάση της διαπραγμάτευσης θα προσέλθει...τροπαιοφόρος και θα πιέσει κι αυτή από τη μεριά της για χαλάρωση του προγράμματος; Πιστεύει ότι οι δανειστές-ιμπεριαλιστές δε θα πιέσουν ξανά για ακόμα περισσότερα, έχοντας, μάλιστα, ήδη μια νίκη στο ενεργητικό τους; Ή μήπως πιστεύει ότι θα...μας λυπηθούν για τα τόσα που έχουμε τραβήξει και θα αναγνωρίσουν τις καλές προθέσεις και τη διάθεση συνεννόησης της κυβέρνησης και θα κάνουν κι αυτοί αυτό που τους αναλογεί, χαλαρώνοντας λίγο τη θηλιά; Οι ισχυροί της γης δε λειτουργούν έτσι. Είναι ισχυροί ακριβώς επειδή τσάκισαν τους αντιπάλους τους, με πρώτο το λαό, επειδή δεν έδειξαν κανένα έλεος και καμιά κατανόηση σε αυτούς. Και ειδικά τώρα που βρίσκονται σε βαθιά κρίση, ακόμα περισσότερο δεν έχουν ούτε τη διάθεση, ούτε το περιθώριο για...αβρότητες. Ας δούμε, όμως, και σε ποιες υποχωρήσεις προβαίνει η κυβέρνηση για να πετύχει τον άμεσο στόχο της συμφωνίας του Ιουνίου, πάντα με το αιτιολογικό ότι δεν έχει περιθώρια για κάτι άλλο σε αυτή τη φάση και, τουλάχιστον, μέχρι να στρώσει κάπως η κατάσταση (κάπως έτσι δε μας τα έλεγε και ο Σαμαράς;). Η πρόταση για τα δημοσιονομικά και τον ΦΠΑ κρύβει πίσω της την ίδια πολιτική της φορομπηξίας στην οποία έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια. Ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος, έστω και μικρότερου, παραμένει και αυτό δε σημαίνει τίποτε άλλο από φορολογία. Είτε λέγεται ΕΝΦΙΑ είτε ΦΠΑ είτε φόρος εισοδήματος είναι το μόνο σίγουρο έσοδο για τα κρατικά ταμεία από μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά ύφεση. Ξέχασε, φαίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ τις...φλογερές τοποθετήσεις του ενάντια στα αντίστοιχα μέτρα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όταν έλεγε πως τέτοια μέτρα εγκλωβίζουν τη χώρα στο φαύλο κύκλο της ύφεσης... Ξέχασε, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και κάτι άλλο: το μέτωπό του ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, όπως το ονόμαζε, τα...ασημικά που έβγαζε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στο σφυρί έναντι πινακίου φακής. Αραγε οι ιδιωτικοποιήσεις που θα κάνει αυτός δεν αποτελούν μείωση της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας και άμεση παράδοση του πλούτου της στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο; Ή μήπως αυτές δε θα συνοδεύονται από απολύσεις, μειώσεις μισθών, εργοδοτική αυθαιρεσία, εντατικοποίηση της δουλειάς και κατάργηση δικαιωμάτων; Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ένα σημαντικό στοιχείο που διαπνέει τη δεύτερη κατηγορία προτάσεων. Οι προτάσεις αυτές δείχνουν ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο παραμένει, για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η ατμομηχανή της οικονομίας. Σε αυτό πρέπει να παρέχονται όλες οι διευκολύνσεις, τόσο στις διαδικασίες, όσο και στη φορολογία και σε αυτό ο κρατικός έλεγχος θα πρέπει να μειωθεί, ακόμα κι αν αυτό αφορά τις προδιαγραφές τροφίμων και φαρμάκων, δηλαδή την υγεία του λαού. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να γίνουν επενδύσεις και από το εσωτερικό, αλλά, κυρίως, από το εξωτερικό. Δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από την επανάληψη του...δόγματος των προηγούμενων κυβερνήσεων περί δημιουργίας ευνο κού επενδυτικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα. Κάτι που, σε απλά ελληνικά, σημαίνει ασυδοσία για το κεφάλαιο και εξαθλίωση για το λαό. Το όραμα, λοιπόν, του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ είναι...οι ξένες επενδύσεις! Οποιος περίμενε ανάπτυξη της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας για την ίδια τη χώρα και το λαό της, όποιος πίστευε στις δυνατότητες ενός λαού να παράγει τον πλούτο του προς όφελός του θα πρέπει να περιμένει πολύ ακόμα και, πάντως, να ξεχάσει ότι ένα τέτοιο μοντέλο βρίσκεται στα μυαλά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ... Οταν, επομένως, η βασική στόχευση είναι αυτή, όταν το γενικό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό πλαίσιο δεν αμφισβητείται καν, είναι φυσικό επακόλουθο να καταλήγει η κυβέρνηση σε αντιλα κά μέτρα, συνεχίζοντας την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα και ένα από τα σημεία τριβής στη διαπραγμάτευση είναι το ασφαλιστικό, το οποίο, μαζί με τα εργασιακά, είναι αυτό που η κυβέρνηση δείχνει τις πραγματικές της προθέσεις. Περιορισμό πρόωρων συντάξεων και ενοποίηση ταμείων προαναγγέλλει ο Βαρουφάκης. Μετάφραση: Θα πληρώνουμε περισσότερα, για περισσότερα χρόνια για να παίρνουμε μικρότερες συντάξεις και λιγότερες παροχές περίθαλψης. Είναι, δυστυχώς, τόσο απλό και η κυβέρνηση θα το προχωρήσει. Δεν είναι εύκολο, φυσικά, να προβλέψει κανείς τη συμφωνία που θα γίνει, μάλλον, τον Ιούνιο. Το ποια μέτρα θα συμφωνηθούν και πώς και πότε ακριβώς θα προωθηθούν θα παίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή. Το σίγουρο είναι ότι μέτρα θα υπάρξουν και θα είναι αντιλα κά. Γι' αυτό και ο...καθ' ύλην αρμόδιος, ο λαός, έχει κάθε λόγο να μην εμπιστεύεται τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να μην αφήνει στα χέρια της τις τύχες του. Να μην τη...συμπονάει στη δύσκολη θέση που βρίσκεται και να μη συμμερίζεται τη δυσκολία της διαπραγμάτευσης απέναντι σε ανάλγητους νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες. Αντίθετα, έχει κάθε λόγο να απαιτήσει το στοιχειώδες: την ίδια του τη ζωή! Μαζικά, συλλογικά, αγωνιστικά. Χωρίς αυταπάτες για τον αντίπαλο και, προπαντός, χωρίς να υποτιμά τη δύναμη που κρύβει μέσα του, μπροστά στην οποία ολόκληρο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι μια χάρτινη τίγρη...

11 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 11 Πολιτικές εγγυήσεις από τους ιμπεριαλιστές για διέξοδο; Σε όλη την περίοδο των διαπραγματεύσεων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών οργανισμών ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ έως σήμερα, γίνεται επίκληση, τόσο από τον Αλ. Τσίπρα όσο και από άλλα στελέχη της κυβέρνησης, του αναγκαίου σεβασμού στη δημοκρατία και τη λα κή εντολή που πρέπει να δείξουν οι δανειστές-εταίροι. Εν ολίγοις, οι νέοι κυβερνητικοί διαχειριστές αιτούνται μία συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές η οποία δεν θα στηριχτεί σε «τεχνοκρατικά μέτρα» αλλά θα απαιτήσει μια «ισχυρή δόση πολιτικής βούλησης» για «μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται και η κοινή δήλωση Γιούνκερ-Τσίπρα που «περιγράφει» τα βήματα που έχουν να διανυθούν για να ολοκληρωθεί μια συμφωνία το επόμενο διάστημα που από τη μία θα «κλείνει» την αξιολόγηση του προγράμματος και ταυτόχρονα θα «ανοίγει» το πλαίσιο της επόμενης μέρας για τη χώρα και το λαό. Με την «εμπειρία» που έχει αποκτήσει ο λαός μας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, από τη διάθεση των ιμπεριαλιστών να δείξουν, έστω, κατανόηση στα αδιέξοδα των εκάστοτε κυβερνητικών διαχειριστών και το βομβαρδισμό που συνεχώς δέχεται από αντεργατικά-αντιλα κά μέτρα, ακούγεται το λιγότερο σαν κορο δία η αίτηση για «σεβασμό στη δημοκρατία και τη λα κή εντολή» από τη μεριά των σημερινών κυβερνώντων. Κανείς δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι οι ιμπεριαλιστές τρέφουν απεριόριστο «σεβασμό» στα συμφέροντά τους και έχουν «ισχυρή πολιτική βούληση» για την επιδίωξη των στόχων τους, ιδιαίτερα όταν απέναντί τους έχουν ως «διαπραγματευτές» κυβερνήσεις που από το πρωί έως το βράδυ ορκίζονται πίστη στο πλαίσιο που δένει με χίλια δεσμά τη χώρα. Η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ να «αξιοποιήσει» τις αντιθέσεις είτε μέσα στην Ε.Ε., είτε ανάμεσα σε Ευρώπη και ΗΠΑ, είτε του δυτικού και του ανατολικού ιμπεριαλιστικού κόσμου αποτελεί μία επικίνδυνη για το λαό αυταπάτη. Καθώς οι μεγάλες και ανταγωνιστικές αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών δεν αφορούν τα εργατικά-λα κά συμφέροντα ούτε στο ελάχιστο των επιδιώξεών τους, αλλά τα δικά τους κυριαρχικά συμφέροντα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η σύνδεση της τύχης λαών και χωρών με τις στοχεύσεις των ιμπεριαλιστών όχι μόνο δεν πρόκειται να καλυτερέψει τους όρους της ζωής τους αλλά είναι σίγουρο ότι θα τους σύρει σε ακόμα πιο επικίνδυνους δρόμους όπου θα είναι απαραίτητη όχι μόνο η θυσία δικαιωμάτων και καταχτήσεων αλλά και η ίδια η ζωή τους. Ανακαλύπτουν και αναφέρονται στις διαφορετικές στοχεύσεις ΔΝΤ-ΕΕ ή στις «συνιστώσες» εντός ΕΕ θεωρώντας ότι αυτή τους η «αποκάλυψη» θα ενισχύσει τη διαπραγματευτική θέση τους απέναντι στη χρηματοδοτική ασφυξία που πλέον «ξύνει τον πάτο του βαρελιού» για να ανταποκριθεί στις πληρωμές των δανειστών, βάζοντας ταυτόχρονα στην κατάψυξη κάθε φιλολα κή εξαγγελία της προηγούμενης περιόδου. Τι ζητάει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛΛ από τους δανειστές-εταίρους τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον; Χαλάρωση της λιτότητας και της χρηματοδοτικής ασφυξίας που δημιουργεί η κανονική αποπληρωμή του χρέους και μικρότερο πλεόνασμα στον προ πολογισμό, έτσι ώστε να βγει η οικονομία από το φαύλο κύκλο της ύφεσης και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης, με λιτό βίο (Βαρουφάκης) ή με ήπια λιτότητα (Φίλης) ως κανονικό και ισότιμο κράτος-μέλος της Ε.Ε. και της ευρωζώνης. Είναι φανερό ότι αυτό το σχέδιο της κυβέρνησης δεν αποτελεί παρά και το στόχο της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας η οποία αναζητάει εναγώνια μία συμφωνία που να αναβαθμίζει τη θέση και το ρόλο της. Αυτή η κατεύθυνση θεωρεί ότι «κουμπώνει» με τις πολιτικές Ντράγκι ΕΚΤ για «ποσοτική χαλάρωση» που υποτίθεται ότι απαντάει στα προβλήματα της ύφεσης και του αποπληθωρισμού στην Ε.Ε. και προφανώς η ντόπια κεφαλαιοκρατία δεν θέλει να μείνει έξω από αυτό το «πάρτι» που θα γίνει στις πλάτες και στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των λαών - γιατί στην πραγματικότητα περί αυτού πρόκειται. Τόσο η ντόπια κεφαλαιοκρατία όσο και οι σημερινοί κυβερνητικοί διαχειριστές θεωρούν ότι καθώς η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ αποτέλεσε μια πολιτική και όχι οικονομικού χαρακτήρα επιλογή των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μπορούν και σήμερα να αιτούνται την αναβάθμιση της θέσης και του ρόλου τους με πολιτικούς γεωστρατηγικούς όρους και όχι με «στενά» τεχνοοικονομικά κριτήρια. Κάπου έχει δίκιο και ο Σόιμπλε να μιλάει για την «αφέλεια» με την οποία προσέρχονται στις διαπραγματεύσεις οι εκπρόσωποι της Ελλάδας. Καθώς μόνο αφελής ή κάποιος που παριστάνει τον αφελή δεν συνδέει τους πολιτικούς όρους της ένταξης σε ευρώ και ΕΕ με το στοιχείο της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών πάνω στις εξαρτημένες χώρες. Και αυτή η κυριαρχία περνάει μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές και συγκεκριμένα μέτρα που εξασφαλίζουν τη ροή των πραγματικών αξιών του πλούτου και του ιδρώτα του λαού από τα κάτω προς τα πάνω και από τα μέσα προς τα έξω. Αυτή η σχέση των «ανισότιμων ανταλλαγών» διαιωνίζει και βαθαίνει το καθεστώς της οικονομικής εξάρτησης και δεν έχουν, οι ιμπεριαλιστές, κανένα σκοπό να μετατρέψουν αυτές τις σχέσεις σε ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς. Εδώ είναι απαραίτητη μία επισήμανση. Στο πλαίσιο της οικονομικής εξάρτησης-καταλήστευσης του πλούτου και του ιδρώτα μιας χώρας και ενός λαού και των σχέσεων που οικοδομούνται σε αυτή τη βάση, οι «αριθμοί» δεν θα «βγαίνουν» ποτέ. Και «κερατάς» και «δαρμένος», που λέει ο λαός. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι ιμπεριαλιστές και τα επιτελεία τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα νούμερα δεν θα «βγαίνουν» και βασίζονται σε αυτό. Καθώς αποτελεί και το πεδίο πάνω στο οποίο οικοδομούνται οι εκβιασμοί, οι απειλές και η συμμόρφωση στις επιταγές τους. Είναι υποχρεωτικό να το αναφέρουμε ξανά ότι αυτό που ενδιαφέρει τους ιμπεριαλιστές είναι η εξασφάλιση των ροών των πραγματικών αξιών. Όταν αυτή «στομώνει» λόγω «μη βιωσιμότητας» των βαρών που έχουν φορτώσει στο λαό, τότε οι αντιθέσεις που ξεσπούν ανάμεσά τους δεν αφορούν την «απομείωση» της εξαθλίωσης και του πόνου που έχουν προκαλέσει στο λαό αλλά το ποιος από τους ιμπεριαλιστές θα πληρώσει τη «χασούρα» που προκύπτει έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η διαιώνιση της «βιώσιμης» εξάρτησης-καταλήστευσης του λαού και της χώρας. Έτσι και σήμερα τα μέτρα που απαιτούν οι δανειστές-εταίροι σε όλα τα πεδία, από τη νέα φοροληστεία μέχρι την καταλήστευση του πλούτου (ιδιωτικοποιήσεις) και από τη νέα αντεργατική επίθεση σε συλλογικές συμβάσεις και κατώτατο μισθό μέχρι το παραπέρα τσάκισμα της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων, είναι σίγουρο ότι δεν θα βγαίνουν λογιστικά αλλά θα εξασφαλίζουν το αλυσόδεμα της χώρας και του λαού - και αυτό είναι που τους απασχολεί. Η αποδοχή του πολιτικού πλαισίου της εξάρτησης από τη μεριά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ οδηγεί κατευθείαν στη λήψη αντιλα κών αντεργατικών μέτρων όσο και αν ορκίζονται σε δήθεν «κόκκινες γραμμές» και στην «προστασία» συνταξιούχων και εργαζόμενων. Η προσαρμογή τους στις «ράγες» της εξάρτησης γνωρίζουν ότι από τη μία πρέπει να εξασφαλίσει και τη λα κή αποδοχή-συναίνεση, γι αυτό και το «όπλο» του δημοψηφίσματος, ενώ αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα ότι αποτελούν και αυτοί μέρος της πολιτικής ανασύνθεσης του ντόπιου πολιτικού προσωπικού της αστικής διαχείρισης που επιδιώκουν πολλές φορές με ξεκάθαρες δηλώσεις οι ιμπεριαλιστές και γι αυτό «απειλούν» ακόμα και με εκλογές. Το σίγουρο είναι ότι όποιος αναζητεί πολιτικές εγγυήσεις από τους ιμπεριαλιστές για διέξοδο είναι σαν να ζητάει από τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Και εδώ είναι ανάγκη να τονίσουμε κάτι που θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό. Δεν μας απασχολεί η πολιτική «τύχη» που θα έχουν οι σημερινοί κυβερνώντες κάτω από το βάρος των εξελίξεων, εκείνο που μας απασχολεί είναι η ζωή, τα δικαιώματα και οι καταχτήσεις του λαού, είναι η ακόμα πιο δεξιά μετατόπιση στο πολιτικό σκηνικό που θα πυροδοτήσει η κατάρρευση των αυταπατών κάτω από το βάρος της επίθεσης, είναι η ισχυροποίηση των ιμπεριαλιστικών δεσμών που εξυφαίνονται. Στην κατεύθυνση αυτή δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε προτάσεις στην κυβέρνηση να μην κάνει «ούτε βήμα πίσω» στις ιμπεριαλιστικές πιέσεις και τους εκβιασμούς και να «υλοποιήσει το πρόγραμμά» της, καθώς δεν σκοπεύουμε να ενισχύσουμε τις αυταπάτες που θέλουν να βάλουν εμπόδια σε ένα κίνημα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ που σήμερα είναι ο αναγκαίος δρόμος που πρέπει να βαδίσουν οι εργατικές-λα κές δυνάμεις απέναντι στους ιμπεριαλιστές, την ντόπια κεφαλαιοκρατία και τους κυβερνητικούς διαχειριστές. Ένα κίνημα που από τη μία θα αναδεικνύει το στόχο της ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και ταυτόχρονα θα παλεύει για το ΔΙΚΑΙΩΜΑ στη ΔΟΥΛΕΙΑ και τη ΖΩΗ του λαού και της νεολαίας.

12 12 Προλεταριακή Σημαία 9 ΜΑΗ - ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ Σάββατο 16 Μάη ΜΑΗ - ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 13 Τιμώντας τα 70 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών στις 9 Μάη του 1945 το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ πραγματοποίησαν κοινή πολιτική εκδήλωση στην Αθήνα. Την ιδιαίτερα μαζική εκδήλωση παρακολούθησαν δεκάδες φίλοι και μέλη των δύο οργανώσεων, αποδεικνύοντας το ενδιαφέρον που υπάρχει γύρω από ένα γεγονός που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά και την ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Η εκδήλωση θέλησε να αναδείξει την πραγματική διάσταση γύρω από τις αιτίες και τη φύση του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Ζητήματα που εσκεμμένα σήμερα αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται με αισχρό τρόπο από τις δυνάμεις της αντίδρασης αλλά και του ρεφορμισμού, γιατί, από τη μια, αποκαλύπτουν την πραγματική, εγκληματική φύση και πολιτική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων -τότε και τώρα- και γιατί, από την άλλη, αναδεικνύουν το μεγαλείο του κομμουνιστικού κινήματος, της πάλης των λαών και ιδιαίτερα του σοβιετικού λαού που, εμπνευσμένος από τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, δεν δίστασε να αναμετρηθεί και να συντρίψει τη φοβερή πολεμική μηχανή της φασιστικής Γερμανίας, παρά και τη στάση που κράτησαν ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, ανεχόμενοι και τροφοδοτώντας την επιθετικότητα του Γ Ράιχ, και με πραγματικό στόχο τη συντριβή της ΕΣΣ. Η εκδήλωση ξεκίνησε με την προβολή ενός βίντεο με αναφορές στα γεγονότα εκείνης της περιόδου και συνεχίστηκε με δύο εισηγήσεις, η πρώτη από τον σ. Πάνο Χουντή, εκ μέρους του ΚΚΕ(μ-λ), και η δεύτερη από τον σ. Πέτρο Κουφοβασίλη, εκ μέρους του Μ-Λ ΚΚΕ. Ιδιαίτερη αξία είχαν οι αναφορές και των δύο ομιλητών στις υποκριτικές προσπάθειες που γίνονται σήμερα από τους ρεφορμιστές του ΚΚΕ να αποκατασταθεί δήθεν η ιστορική αλήθεια, την ώρα που τσαλαβουτούν με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο στα ιδεολογήματα του τροτσκισμού. Αλλά και η σύνδεση αυτής της μεγάλης εποποιίας των λαών με τις ανάγκες του σήμερα ήταν στοιχείο που χαρακτήρισε τις δύο εισηγήσεις. Τόσο λόγω της αναβίωσης και της ενίσχυσης των ανοιχτά φασιστικών-νεοναζιστικών δυνάμεων, στη χώρα μας και πανευρωπαϊκά, όσο κυρίως λόγω της επιτακτικής ανάγκης να οικοδομηθεί ισχυρό μέτωπο των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Ανάγκη που υπαγορεύεται από την ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τις αιματηρές εκφράσεις της στην κατεύθυνση μιας νέας «συνολικής λύσης», δηλαδή ενός νέου γενικευμένου μακελειού. Στη συνέχεια παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από τις δύο ομιλίες. Ολόκληρες τις ομιλίες και τα αντίστοιχα βίντεο, μπορείτε να τα βρείτε στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) ΚΚΕ(μ-λ) - Μ-Λ ΚΚΕ Κοινή εκδήλωση για τα 70 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη Αποσπάσματα από την ομιλία του σ. Πάνου Χουντή Τσόρτσιλ: Η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου γιατί σκοπεύω να τη γράψω εγώ! Συνηθίζεται, όταν αναφερόμαστε σε ιστορικά γεγονότα να λέμε ότι σημασία έχει η προβολή τους στο σήμερα και δευτερευόντως η ανάλυση των ίδιων των ιστορικών γεγονότων. Στη σημερινή εκδήλωση, δεν πρόκειται ασφαλώς να υποτιμήσουμε την παραπάνω πλευρά, αλλά ούτε και να υποτιμήσουμε τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα, το πλαίσιο στο οποίο εξελίχθηκαν, την ίδια την εξέλιξή τους, την κατάληξή τους και τα ίχνη τους. Ο λόγος είναι ότι πάνω στο τεράστιο ζήτημα του Β Παγκοσμίου Πολέμου επιχειρείται εδώ και πολλά χρόνια -και με αρκετή επιτυχία είναι αλήθεια- ένας προκλητικός ιστορικός ρεβιζιονισμός, ένα βάρβαρο ξαναγράψιμο, μιας μεγάλης κλίμακας ιστορική παραχάραξη. Αν πίσω απ' όλα αυτά είναι βέβαια τα think tank του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος, δεν είναι λιγότερες οι ευθύνες διάφορων πρόθυμων προοδευτικών που με τις πλάτες του συστήματος στάζουν όλη την αντικομμουνιστική, αντιμπολσεβίκικη, αντισταλινική υστερία τους φιλοδοξώντας ασφαλώς να ανέλθουν στα προαναφερόμενα think tank. Ουσιαστικά, οι πηγές του ευτέρου Π.Π. βρίσκονται στα ίδια τα αποτελέσματα του Πρώτου, δηλαδή στο μοίρασμα του κόσμου και στα αποτελέσματα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών οπως αυτά καταγράφηκαν στο τέλος του Α Π.Π. Από την άλλη, το άλλο μεγάλο αποτέλεσμα του Α Π.Π., η ίδρυση δηλαδή της ΣΕ, του πρώτου προλεταριακού κράτους στον κόσμο, ήρθε να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς γέννησε το μίσος όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στον κόσμο, όχι τόσο γιατί αποτέλεσε ένα σημαντικό, ισχυρό και συγκροτημένο κράτος στην παγκόσμια σκακιέρα αλλά γιατί, βασικά, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το προλεταριάτο και τους λαούς όλου του κόσμου. Τα χρόνια, λοιπόν, πριν τον Β Π.Π. έχουμε τρεις παράγοντες που οδηγούν τα πράγματα εκεί: Την ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης που έπρεπε να συντριβεί. Την αμφισβήτηση του στάτους κβο των αποτελεσμάτων του Α Π.Π. από τη Γερμανία καταρχήν που θεωρούσε ότι μπορούσε να ξαναβγεί δυναμικά στο προσκήνιο, από τις ΗΠΑ που αναζητούσαν αναβαθμισμένο ρόλο, θεωρώντας ότι η Μ. Βρετανία και η Γαλλία είχαν δυσανάλογα μεγάλο ρόλο στη διεθνή σκηνή που δεν αντιστοιχούσε στους πραγματικούς συσχετισμούς. Τη μεγάλη οικονομική καπιταλιστική κρίση που από τα τέλη της δεκαετίας του '20 και παρά τις διάφορες διαχειριστικές προσπάθειες διεξόδου γινόταν όλο και πιο φανερό ότι είχε ανάγκη την πραγματική διέξοδο που έχει ο καπιταλισμός: τον πόλεμο. [...] Η ραγδαία ανασυγκρότηση και ο επανεξοπλισμός του γερμανικού στρατού, κατά παράβαση των συνθηκών του Α Π.Π., συναντάει την ανοχή της ύσης. Τον Νοέμβρη του '38, Τσάμπερλεϊν, Νταλαντιέ, Μουσολίνι και Χίτλερ επικυρώνουν την προσάρτηση της Σουδητίας (περιοχή της Τσεχοσλοβακίας) στη Γερμανία. Γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν σε Ρουμανία, Λιθουανία, Τσεχοσλοβακία. Η ΣΕ αναγνωρίζει τι πάει να γίνει. Απευθύνει απανωτές προτάσεις σε ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία για συμμαχία ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Οι προτάσεις υπονομεύονται ή απορρίπτονται με διάφορα προσχήματα. Στην πρόδηλη προσπάθεια απομόνωσής της, η ΣΕ απαντάει με μια τακτική κίνηση που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση των αντίπαλων στρατοπέδων, που ενεργοποίησε αντίρροπες στις φιλοναζιστικές τάσεις στο εσωτερικό των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κρατών, που βοήθησε την ίδια τη ΣΕ να κερδίσει χρόνο, που ίσως έπαιξε συνολικά σημαντικό ρόλο στην τελική έκβαση του πολέμου. Υπογράφοντας η ΣΕ με τη Γερμανία το «Σύμφωνο μη Επίθεσης» (Μολότοφ-Ρίμπεντροπ) τον Σεπτέμβρη του '39, στέλνει στους υτικούς το μήνυμα ότι ίσως τελικά το παιχνίδι που άρχισαν εναντίον της ΣΕ μπορεί να εξελιχθεί άσχημα για τους ίδιους, όπως είχε πει και ο Στάλιν σε ένα συνέδριο του Κόμματος. [...] Θα θέλαμε να προχωρήσουμε τώρα σε κάποια συμπεράσματα, ερωτήματα, ζητήματα που άνοιξε αυτή η ιστορία και που αφορούν και το σήμερα: Το ένα είναι το «εύκολο»: ότι ο ιμπεριαλισμός είναι συνυφασμένος με τον πόλεμο, ζει πάνω στα πτώματα λαών και στα ερείπια χωρών. Το καταστροφικό αυτό σύστημα δεν διστάζει να τα ακουμπήσει στις πιο σκοτεινές, απάνθρωπες κι αναχρονιστικές δυνάμεις, όπως έκανε ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ακουμπώντας τα στον Χίτλερ και τα Ες Ες. εύτερο: Ο πόλεμος είναι από τα πιο επικίνδυνα ζητήματα. Ένα λάθος στην εκτίμηση των πραγμάτων μπορεί να σε οδηγήσει στην αγκαλιά του αντιπάλου. Λάθος δεξιό ή «αριστερό». Η στάση που θα πάρουν οι κομμουνιστές στον πόλεμο χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. εν είναι ίδια σε περίπτωση που δύο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μάχονται για σφαίρες επιρροής σε ξένο έδαφος. εν είναι ίδια σε περίπτωση που μια ιμπεριαλιστική δύναμη δεν μάχεται για σφαίρες επιρροής αλλά για την κατοχή και την υποδούλωση ενός λαού ακόμα και ιμπεριαλιστικής χώρας. Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη εισβάλλει σε μια ανεξάρτητη ή εξαρτημένη χώρα. Όταν υπάρχει επίθεση απέναντι σε σοσιαλιστική χώρα. [...] Με τη γραμμή του Αντιφασιστικού Μετώπου, με τη γραμμή των μαζικών ένοπλων κινημάτων ενάντια στον κατακτητή, το Κομμουνιστικό Κίνημα σε όλη την Ευρώπη έδεσε το εθνικό με το ταξικό, κέρδισε στις γραμμές του πλατιές λαϊκές μάζες, έβαλε στην ημερήσια διάταξη -και όχι σε διακηρύξεις χωρίς αξία- το ζήτημα της κοινωνικής ανατροπής! Αντίθετα, οι θιασώτες της καθαρής επανάστασης και του προγραμματισμού της Ιστορίας, αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές, δήλωναν τα εξής: «Η συμμετοχή της Σοβιετικής Ρωσίας στον πόλεμο δεν αλλάζει καθόλου τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα. Το προλεταριακό (τροτσκιστικό) κόμμα καταδικάζει όλους τους πατριωτικούς αγώνες οσοδήποτε μαζικό χαρακτήρα και αν έχουν και οποιεσδήποτε μορφές και αν παίρνουν και καλεί ανοιχτά τους εργάτες να απέχουν απ' αυτούς. Το ΕΑΜ είναι ένα μέτωπο αντιδραστικό. Είναι αισχρή απάτη για τις εκμεταλλευόμενες μάζες του λαού το σύνθημα της Λαϊκής Δημοκρατίας είναι προδοσία του σοσιαλισμού. Απορρίχνουν ολοκληρωτικά την πολιτική της δολοφονίας Γερμανών στρατιωτών (χωρίς λόγο) και κάθε πράξη σαμποτάζ και μάλιστα στρατιωτικού χαρακτήρα που δημιουργεί μια ρήξη ανάμεσα στους ντόπιους εργάτες και στους Γερμανούς φαντάρους. Ολη η δράση του ΕΑΜ στην Ελλάδα ήταν βαθιά αντιδραστική! Με τις δολοφονίες των Γερμανών έδινε αφορμή και προσχήματα σε άγρια μέτρα των αρχών κατοχής εναντίον του πολέμου.» Για όσους θεωρούν ότι η πατριωτική διάσταση της πάλης του Κομμουνιστικού Κινήματος και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έφεραν τη Βάρκιζα, τον σωβινισμό και τον αντιδιεθνισμό, έχουμε να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις: Μας θυμίζουν αυτούς που λένε, με ένα φοβερό άλμα, ότι ο λενινισμός απέτυχε αφού η ΣΕ κατέρρευσε δεκαετίες μετά. Χωρίς ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν θα υπήρχε ΣΕ. Πρέπει επίσης να μας εξηγήσουν γιατί τέτοιες προδοτικές συμφωνίες σαν του Λιβάνου, της Βάρκιζας και της Καζέρτας δεν έγιναν ας πούμε στην Αλβανία ή στη Γιουγκοσλαβία όπου η κατάληψη της εξουσίας ολοκληρώθηκε. Πρέπει επίσης να εξηγήσουν γιατί οι αρχειομαρξιστές και ποικίλοι αντισταλινίζοντες, στην καλύτερη περίπτωση εξαφανίστηκαν αυτές τις ιστορικές συνθήκες και άλλοι (όπως ο Όργουελ) στρατολογήθηκαν κανονικά και επί μισθώσει από τον αντίπαλο. Και κάτι τελευταίο, γιατί δεν μπορούμε να αντισταθούμε στον πειρασμό: Θα σημειώσουμε ότι αυτοί που στο όνομα του διεθνισμού κατήγγειλαν το ΚΚΕ ως σοβινιστικό δεν κατάφεραν να οικοδομήσουν καμία διεθνιστική σχέση με τον γερμανο-ιταλικό λαό, ούτε με τους γερμανούς και ιταλούς φαντάρους, όταν το ΚΚΕ και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ βοήθησε στη συγκρότηση της αντιστασιακής οργάνωσης Ελεύθερη Γερμανία στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες, ίσως και χίλιοι Γερμανοί, ενώ πλήθος ιταλών στρατιωτών πέρασε στις γραμμές του. Με όλα αυτά δεν θέλουμε να κλείσουμε το κεφαλαιώδες ζήτημα της στάσης των κομμουνιστών στους πολέμους, ούτε να φτιάξουμε τα δικά μας κουτάκια. Παραμένουμε στη λενινιστική γραμμή της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης. Απολογιστικά όμως θεωρούμε ότι η γραμμή της καθαρής επανάστασης και του προγραμματισμού της Ιστορίας (για να το πούμε ευγενικά) συντρίφτηκε την περίοδο εκείνη. Ούτε θέλουμε να πούμε ότι όλα έγιναν καλά. Και παλινωδίες υπήρξαν και εθνικιστικές παρεκκλίσεις υπήρξαν, με το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου και της αποδοχής του από το ΚΚΕ, και αντιφάσεις και υποτίμηση της πλευράς πάλη στο δίπολο «ενότητα και πάλη» στο αντιφασιστικό μέτωπο, από μια ηγεσία που ήταν πιο λίγη από τη βάση η οποία έδινε τον ηρωικό αγώνα. Αλλά τα προβλήματα που ανέκυψαν, ακόμα και τα ξεπουλήματα Λιβάνου-Καζέρτας-Βάρκιζας, ήταν οι αρνητικές πλευρές μιας συνολικά θετικής πορείας, μιας τεράστιας κίνησης μαζών στο δρόμο της επανάστασης και του σπρωξίματος της Ιστορίας προς τα εμπρός. [...] Βλέπουμε τους διάφορους επίγονους του ρεβιζιονισμού, τόσο το ΚΚΕ αλλά και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, να κάνουν εκδηλώσεις τιμής στην μνήμη της αντιφασιστικής νίκης. Για το μεν ΚΚΕ θα θυμίσουμε ότι η διαμόρφωσή του από τον ρεβιζιονισμό το '56 και μετά και οι ευθύνες που έχει η καθοδηγητική του ομάδα που μπήκε μπροστά σ' αυτή τη διαμόρφωση, συνέργησε τα μέγιστα στη συκοφάντηση του Στάλιν και των επιτευγμάτων του σοβιετικού λαού την περίοδο του πολέμου, κάτω ασφαλώς από τα χειροκροτήματα του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Οι αυτοκριτικές που κάνει σήμερα το ΚΚΕ αφενός δεν αντανακλώνται στη σημερινή κίνησή του στο κίνημα και αφετέρου εκπέμπουν αντιφατικά μηνύματα καθώς υποτίθεται ότι αποκαθιστούν τον Στάλιν τη στιγμή που φλερτάρουν με κοσμοπολίτικες και αντιλενινιστικές, αντιλήψεις υπερ-ιμπεριαλισμού ή, καλύτερα ίσως, παν-ιμπεριαλισμού. Για τον ΣΥΡΙΖΑ που επίσης οργανώνει εκδηλώσεις για την αντιφασιστική νίκη, είναι δείγμα υποκρισίας να θυμούνται την αντιφασιστική νίκη οι πιο συνεπείς (στο εσωτερικό της Αριστεράς) αντιλενινιστές και αντισταλινικοί. Οι πιο πούροι υποστηρικτές της ΕΕ και όλης της φιλολογίας που εκπορεύεται απ' αυτήν. Άλλωστε, ο αντιφασισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί παρά ένα εργαλείο συνολικά του συστήματος στην κατεύθυνση ρετουσαρίσματος και εξανθρωπισμού της ΧΑ. [...] Αν τότε οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις οδήγησαν σε ισχυροποίηση ενός φασιστικού κράτους που δεν φιλοδόξησε απλώς στην παγκόσμια ηγεμονία αλλά, όπως έλεγε ο Στάλιν στο απόσπασμα που είπαμε, στην απόλυτη κυριαρχία και συντριβή των άλλων χωρών, αυτό περιέπλεξε και διευκόλυνε τον πόλεμο και έκανε αναγκαίο το αντιφασιστικό μέτωπο. Αυτές οι συνθήκες δεν υπάρχουν σήμερα. Σήμερα η φασιστικοποίηση αποτελεί επίσημη εκδοχή του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Η ΕΕ εξισώνει ναζισμό-κομμουνισμό και την ίδια στιγμή οργανώνει, στηρίζει και βγάζει στον αφρό τις φασιστικές ουκρανικές συμμορίες που ακόμα και στο όνομα κρατάνε από τους δοσίλογους Ουκρανούς του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, αποκαλύπτοντας τι εννοεί το σύστημα όταν μιλάει για δύο άκρα. Σήμερα. η φασιστικοποίηση δυναμώνει ως κρατική και παρακρατική βία και τρομοκρατία στους δρόμους, στους χώρους σπουδών και δουλειάς. Σήμερα, η φασιστικοποίηση αποτελεί την επίσημη μεταναστευτική πολιτική που είναι οι δολοφονίες των προσφύγων. Μια πολιτική που συμπληρώνει την επίσημη εξωτερική πολιτική του συστήματος που είναι η δημιουργία πολέμων και ο διαμελισμός χωρών. Ο φασισμός γεννιέται απ' τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τους πολέμους, τον επίσημο ρατσισμό και τη βία. Γεννιέται απ το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα. εν εννοούμε, βέβαια, μ αυτό ότι μια πορεία, ας πούμε, για τη δολοφονία του Φύσσα θα πρέπει να οργανωθεί μόνο από τους αντιιμπεριαλιστές ή αντικαπιταλιστές. Λέμε, όμως, ότι ο αντιφασισμός ως γενική πολιτική γραμμή του κινήματος δεν μπορεί να είναι σήμερα βάση. Τι σημαίνει, άραγε, η ευαισθητοποίηση από το πνίξιμο, δηλαδή τις δολοφονίες των χιλιάδων προσφύγων, αν η πορεία δεν προσπαθήσει να αναδείξει τους πραγματικούς υπεύθυνους, τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό; Τι ακριβώς θα ζητάει; Με άλλα λόγια, σήμερα αυτό που χρειάζεται είναι η ενίσχυση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιπολεμικών και αντικαπιταλιστικών χαρακτηριστικών και άρα και των αντιφασιστικών. Αντιφασισμός δεν γίνεται με όλους τους μηχανισμούς που πριμοδοτούν τον φασισμό και τη φασιστικοποίηση. Αντιφασισμός δεν είναι η συμβολή στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού για να μπει η ΧΑ στο κανάλι της καλύτερης κοινοβουλευτικοποίησής της και της αποδοχής εκ μέρους της του πλαισίου συνολικά της εξάρτησης και ειδικά του «ανήκομεν εις την ύσιν». Αντιφασισμός δεν γίνεται, επίσης, χωρίς ανάπτυξη κινήματος. Γιατί ο φασισμός, επειδή αποτελεί ακριβώς την πιο βάρβαρη έκφραση μιας ταξικής πολιτικής, μπορεί να αποκαλυφτεί μόνο στην ταξική πάλη. Και βέβαια όλα αυτά αναλύοντας συγκεκριμένα τη συγκεκριμένη τωρινή κατάσταση... Αποσπάσματα από την ομιλία του σ. Πέτρου Κουφοβασίλη Σήμερα 9 Μάη συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών. Τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού, οι προπαγανδιστές και τα φερέφωνά τους ανά τον κόσμο, προσπαθούν με κάθε τρόπο να σβήσουν από τη μνήμη των λαών, να αποσιωπήσουν και να συσκοτίσουν την τεράστια, ιστορική σημασία της αντιφασιστικής νίκης. Αυτό, ο διεθνής ιμπεριαλισμός δεν μπόρεσε ποτέ να το ανεχτεί. Τη μέρα της Αντιφασιστικής νίκης των λαών, το πολιτικό κατεστημένο της ιμπεριαλιστικής EE επέλεξε να την ανακηρύξει «ημέρα της Ευρώπης», για να σβήσει από την ιστορική μνήμη των λαών το δίδαγμα πώς όταν θέλουν μπορούν να συντρίψουν τον φαινομενικά ανίκητο αντίπαλό τους. Σήμερα, η αντικομουνιστική υστερία, η πλαστογραφία της Ιστορίας, η ανιστόρητη και χυδαία προσπάθεια εξομοίωσης του κομμουνισμού με το φασισμό, αποτελεί επίσημη πολιτική της ιμπεριαλιστικής EE και των αστικών κυβερνήσεων στα κράτη μέλη της. [...] Οι κομμουνιστές, οι δημοκράτες και πατριώτες στρέφουν τα βλέμματα και το νου τους στην περίοδο του πολέμου, των σκληρών δοκιμασιών, των αγώνων και των θυσιών για την απελευθέρωση και το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας και αντλούν διδάγματα, δύναμη και ελπίδα για να αντιμετωπίσουν τα εμπόδια που ορθώνονται στο δρόμο τους προς την εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση από τα σημερινά δεσμά του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του. Από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, το KKΣE και η 3η ιεθνής, διέκριναν τον ιδιαίτερο κίνδυνο που αντιπροσώπευε για τους λαούς ο χιτλερικός φασισμός και προσανατόλισαν σταθερά τον αγώνα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στη φασιστική απειλή, για την υπεράσπιση της παγκόσμιας ειρήνης, προβάλλοντας τη γραμμή του ενιαίου αντιφασιστικού μετώπου. [...] H ιστορία όμως δεν εξελίχθηκε όπως την σχεδίαζαν οι αγγλογάλλοι και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, αλλά όπως την προέβλεπε η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης. Οι στρατιές του γερμανοϊταλικού φασισμού και του ιαπωνικού μιλιταρισμού που εκτράφηκαν, αναπτύχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν από τον αμερικάνικο και εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, άρχισαν να καταβροχθίζουν τη μια χώρα μετά την άλλη για να στραφούν σύντομα και ενάντιά τους. H σωστή πολιτική του KKΣE με επικεφαλής τον Στάλιν, ματαίωσε τα σχέδια των αμερικανοεγγλέζων ιμπεριαλιστών που αποσκοπούσαν να ρίξουν τη Γερμανία και την Ιαπωνία σε έναν πόλεμο αλληλοεξόντωσης με τη Σοβιετική Ένωση, συνέβαλλε στη διάσπαση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και εξανάγκασε την Αγγλία και τις HΠA να προσχωρήσουν στην αντιχιτλερική συμμαχία. H Σοβιετική Ένωση, σήκωσε στους ώμους της το πιο βαρύ φορτίο του μεγάλου αντιφασιστικού πολέμου, με εκατομμύρια νεκρούς και έπαιξε τον κύριο και αποφασιστικό ρόλο για τη συντριβή του φασισμού. Οι μεγάλες νίκες του Κόκκινου Στρατού στα μέτωπα, δημιούργησαν τις συνθήκες, εμψύχωσαν τους λαούς της κατεχόμενης Ευρώπης, ώστε να ξεσηκωθούν στα απέραντα μετόπισθεν των δυνάμεων του φασιστικού άξονα, με το λαϊκό παρτιζάνικο πόλεμο, τις απεργίες και τις διαδηλώσεις, με το σαμποτάρισμα και το χτύπημα των δυνάμεων του εχθρού. Αξεπέραστο σύμβολο αγώνα και θυσίας, αποφασιστικότητας και στρατηγικής σοφίας, στάθηκε η μάχη του Στάλινγκραντ που αποτέλεσε και το σημείο στροφής του B Παγκόσμιου Πολέμου. Ραχοκοκαλιά του λαϊκού παρτιζάνικου πολέμου σε όλες τις κατεχόμενες χώρες, στάθηκαν τα κομμουνιστικά κόμματα. Εξοπλισμένα με μια σωστή γραμμή, εφαρμόζοντας την πολιτική του ενιαίου εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, συνένωσαν τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού σε κάθε χώρα, αναδείχτηκαν ηγέτιδες δυνάμεις και οι κύριοι αιμοδότες του αγώνα. Ιδιαίτερα το KK Κίνας με επικεφαλής το Mάο Tσε Tουνγκ εφαρμόζοντας με διορατικό και αριστοτεχνικό τρόπο την πολιτική του ενιαίου αντιγιαπωνέζικου μετώπου, πολύ πριν ξεσπάσει ο B Παγκόσμιος Πόλεμος, έδωσε ένα ξεχωριστό παράδειγμα στο κομμουνιστικό κίνημα, καταφέρνοντας, με την πολιτική του, να συντρίψει τους Γιαπωνέζους εισβολείς και να τους πετάξει έξω από την Κίνα, δίνοντας έτσι μια πολύτιμη συμβολή στο γενικότερο αντιφασιστικό αγώνα. [...] H ήττα του χιτλερικού φασισμού ήταν μια μεγάλη νίκη του σοσιαλιστικού συστήματος, μια τεράστια ηθικοπολιτική νίκη της Σοβιετικής Ένωσης και των σοσιαλιστικών ιδεών, γεγονός που συνετέλεσε αποφασιστικά στη νίκη των λαϊκών επαναστάσεων σε πολλές χώρες και αμέσως μετά, στην ορμητική ανάπτυξη των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και επαναστάσεων στην Ασία, στη Λ. Αμερική και την Αφρική, μεταβάλλοντας, ιδιαίτερα με την επανάσταση στην Kίνα, τους παγκόσμιους συσχετισμούς προς όφελος των δυνάμεων του σοσιαλισμού και σε βάρος του ιμπεριαλισμού. Ενώ τα επιτελεία του φασισμού και του καπιταλισμού περίμεναν πως θα κατέρρεε η Σ.E. με την εκδήλωση της χιτλερικής επίθεσης, όπως συνέβηκε με τις καπιταλιστικές χώρες, σύντομα διαπίστωσαν όλοι την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, που στάθηκε ικανό να εμπνεύσει, να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει ολόκληρο το σοβιετικό λαό, χρησιμοποιώντας όλους τους πόρους και τις δυνάμεις της χώρας, όλη την ενεργητικότητα και την αυτοθυσία των εργαζομένων, για την εκπλήρωση του μεγάλου σκοπού, την ήττα του φασισμού, την υπεράσπιση και τη νίκη της σοσιαλιστικής πατρίδας. Γι αυτό ακριβώς το τέλος του πολέμου οδήγησε στα ύψη το κύρος της Σοβιετικής Ένωσης στα μάτια όλων των λαών του κόσμου και τις ιδέες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού να κατακτούν σε μεγάλη κλίμακα τις συνειδήσεις των εργαζομένων. [...] Τιμώντας τα 70 χρόνια της Αντιφασιστικής Νίκης, διδασκόμαστε από το παρελθόν. Αναλογιζόμαστε τις συνθήκες και τη σημασία των κατευθύνσεων που χαράχτηκαν, στον αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο. Συνειδητοποιούμε έτσι βαθύτερα το περιεχόμενο και την προοπτική των αγώνων της επικής αυτής περιόδου, που σφράγισαν την παγκόσμια ιστορία, μαζί και την ιστορία του δικού μας λαού, και προβάλλουμε τα διδάγματα και την πείρα τους προσβλέποντας να τα αξιοποιήσει το μαρξιστικό - λενινιστικό κίνημα σωστά, ζωντανά, κι όχι μηχανιστικά και δογματικά. Στρέφοντας την προσοχή μας στην κατάσταση που επικρατεί σ όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και στη χώρα μας και συμβάλλοντας ενεργητικά στους σημερινούς αγώνες της νεολαίας και όλου του λαού, ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, - αμετακίνητα προσηλωμένοι στους μεγάλους σκοπούς του κινήματός μας για μια Ελλάδα Λεύτερη, ημοκρατική, Ανεξάρτητη και Σοσιαλιστική. Θεσσαλονίκη Π ραγματοποιήθηκε στις 9 Μάη, στο στέκι Σφεντόνα στη Θεσσαλονίκη, εκδήλωση ιστορικοπολιτικού περιεχομένου με αφορμή την επέτειο για τα 70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών το Στο κατάμεστο από νεολαία και εργαζόμενους στέκι προβλήθηκε σχετικό βίντεο με αναφορές στο εύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ειδικότερα στις τελευταίες μάχες του Κόκκινου Στρατού μέσα στο Βερολίνο. Ακολούθησαν δύο ομιλίες. Στην πρώτη καταδείχθηκαν τα αίτια του ευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, οι συμμαχίες που διαμορφώθηκαν, ο ρόλος των υτικών ιμπεριαλιστών και περιγράφηκε η ηρωική εποποιία του Κόκκινου στρατού στην πορεία από την κατεχόμενη από τους Ναζί Σοβιετική Ένωση μέχρι την κατάληψη του Βερολίνου και την ύψωση της κόκκινης σημαίας στο Ράιχσταγκ. Στη δεύτερη έγινε ιδιαίτερη αναφορά στη διαστρέβλωση του χαρακτήρα της επετείου από τη δυτική προπαγάνδα και στα πολιτικά συμπεράσματα που πρέπει να εξάγουμε από όλη την πορεία του ευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, συνδέοντάς την με τη σημερινή εποχή και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τους λαούς. Ακολούθησε συζήτηση που επικεντρώθηκε κυρίως στο ελληνικό ζήτημα και την κατάληξη του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη χώρα μας.

13 14 Σάββατο 16 Μάη 2015 Προλεταριακή Σημαία ΝΕΟΛΑΙΑ Νέος νόμος για την εκπαίδευση: γιατί η άνοιξη δεν έρχεται Ψηφίστηκε τελικά την Τρίτη 12 Μάη το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων για τα «επείγοντα μέτρα για την πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση». Αν επιχειρούσαμε μια πρώτη κριτική του νόμου, πλέον θα μπορούσαμε να επισημάνουμε ότι περιλαμβάνει κάποια μέτρα ανακουφιστικά για τους μαθητές (θετικότατο), που ωστόσο παραμένουν αυτό: ανακουφιστικά. Δεν αναιρούν την ουσία του ταξικού σχολείου, δεν αποτελούν ριζοσπαστική τομή. (Συνιστά κι αυτό ένα στοιχείο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: να διαπαιδαγωγεί τον κόσμο να αρκείται στο ελάχιστο). Έτσι, καταργείται η τράπεζα θεμάτων από τη διαδικασία των απολυτήριων εξετάσεων, διατηρείται όμως ως συμβουλευτικό εργαλείο (άραγε για να δικαιολογηθούν τα χρήματα του προγράμματος ΕΣΠΑ που τη δημιούργησε ή για να υπάρχει και μια εναλλακτική για μελλοντική χρήση;). Επανέρχεται το 9,5 ως γενικός Μ.Ο. απόλυσης, στη θέση του 10, διατηρούνται όμως οι εξεταστικοί φραγμοί και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι ταξικοί φραγμοί. Σχετικά με τις αλλαγές που προβλέπει στο λύκειο, τροποποιούνται διατάξεις του προηγούμενου νόμου του Αρβανιτόπουλου, αλλά δεν καταργείται συνολικά ο νόμος για το Νέο Λύκειο. Με το πρόσχημα ότι η συνολική κατάργηση θα επέφερε αναστάτωση στους μαθητές της φετινής ήδη Β λυκείου, επί της ουσίας αλλάζει το ωρολόγιο πρόγραμμα και το σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ και ΤΕΙ για το 2016, ίσως και το 2017, μέχρι να γίνουν οι «πραγματικές μεταρρυθμίσεις» οι οποίες θα προκύψουν μετά από διάλογο με τους φορείς κ.λπ. Στην πραγματικότητα, με το μεταβατικό σύστημα πρόσβασης δεν μειώνεται καθόλου η αναγκαιότητα για τους υποψήφιους να παρακολουθούν φροντιστηριακά μαθήματα, καθώς ενώ αυξάνονται οι ώρες των κατευθύνσεων στα σχολεία, τα παιδιά θα παρακολουθούν τουλάχιστον 5 ώρες εβδομαδιαίως μαθήματα κατεύθυνσης, που όμως δεν θα εξετάζονται πανελλαδικά. Αυτό για τη σχολική πράξη σημαίνει όχι ότι θα έρχονται σε επαφή με πληθώρα επιστημονικών και γνωστικών αντικειμένων, αλλά, αντίθετα, αυτά τα μαθήματα υποβαθμίζονται, όπως γινόταν μέχρι τώρα και με τα μαθήματα της Γ λυκείου γενικής παιδείας, όπου οι μαθητές/τριες αδιαφορούν γιατί ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Επιπλέον προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί το υπουργείο δεν αυξάνει τις ώρες των πανελλαδικά εξεταζόμενων μαθημάτων, ώστε να απαιτούνται λιγότερα φροντιστήρια; Πώς εκφράζεται η πολιτική βούληση της νέας «αριστερής» κυβέρνησης για την υπεράσπιση των μορφωτικών δικαιωμάτων των παιδιών των εργατικών οικογενειών; Και το ίδιο ισχύει και για το εύρος των επιλογών των υποψηφίων. Η σημερινή ηγεσία του ΥΠΟΠΑΙΘ επαίρεται για τη διεύρυνση του αριθμού των σχολών, σε σχέση όμως μόνο με το νόμο του Αρβανιτόπουλου που ελαχιστοποιούσε τις επιλογές. Ούτως ή άλλως, με το νέο νόμο η όποια διεύρυνση προ ποθέτει ότι οι μαθητές θα εξεταστούν σε επιπλέον μάθημα. Το κυριότερο, οι νόμοι που αφορούν τα συστήματα πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση επικεντρώνονται στο πώς και όχι στο πόσοι μπαίνουν, καθώς χρόνο με το χρόνο αποκλείονται όλο και περισσότεροι, αφού οι εισακτέοι μειώνονται, και επομένως καμία νομοθετική αλλαγή που λαμβάνει χώρα στο συγκεκριμένο πλαίσιο δεν αίρει τους ολοένα και πιο απροσπέλαστους ταξικούς φραγμούς που ορθώνονται στην εποχή των μνημονίων, της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της βαρβαρότητας. Χαιρετίζουμε την επανασύσταση των τομέων των ΕΠΑΛ και την επιστροφή των συναδέλφων της διαθεσιμότητας στις θέσεις εργασίας τους, δεν μπορούμε όμως να μην παρατηρήσουμε ότι δεν επανέρχονται όλοι οι συνάδελφοι που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Δεν επανέρχονται στην εκπαίδευση όσοι είχαν εξωθηθεί σε μετατάξεις σε διοικητικές υπηρεσίες ή όσοι είχαν εξωθηθεί σε πρόωρη συνταξιοδότηση. Ακόμη, δεν προβλέπεται αντίστοιχη επανασύσταση των τομέων των ΕΠΑΣ. Οι απόφοιτοί τους αισθάνονται στον αέρα, αφού έχουν πτυχία από σχολές φάντασμα (πρβ. καταλήψεις σε όλη την Ελλάδα) και φυσικά αυτός ο χώρος (επαγγελματικών σχολών) αφήνεται σε ιδιωτικές σχολές. Επίσης δεν επαναλειτουργούν τα ΕΠΑΛ που καταργήθηκαν. Όλοι οι εκπαιδευτικοί θα απορροφηθούν από τα υπάρχοντα ΕΠΑΛ και, ελλείψει μαθητών αλλά και λόγω υπερπροσφοράς εκπαιδευτικών, προβλέπεται να διατίθενται οι τελευταίοι «ανάλογα με τις υφιστάμενες εκπαιδευτικές και διοικητικές ανάγκες σε υπηρεσίες του ΥΠΟΠΑΙΘ» (ΙΕΚ, σχολεία πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας κ.λπ. όπου η τοποθέτηση γίνεται κατά προτεραιότητα σε όσα εδρεύουν στην αντίστοιχη περιοχή, όχι όμως δεσμευτικά). Η κινητικότητα, επομένως, το χτύπημα της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, η ελαστικότητα στην εργασία επανέρχονται όχι από το παράθυρο αλλά κανονικά από την πόρτα. Για το ζήτημα των Πρότυπων Πειραματικών έχουμε αναφερθεί αναλυτικά. Και φυσικά η όποια κατάργηση εξεταστικών φίλτρων δεν θα μπορούσε να μας βρει ενάντιους. Εξακολουθούμε ωστόσο να υποστηρίζουμε ότι «τελικά, είτε Πρότυπα είτε Πειραματικά, ενέχουν τη λογική ενός σχολείου ξεκομμένου από το κοινωνικό πλαίσιο, ενός σχολείου που η ευθύνη για τα αποτελέσματά του βαραίνει αποκλειστικά τον εκπαιδευτικό. Ο οποίος οφείλει με το έργο του να αμβλύνει τις οικονομικές, κοινωνικές και μορφωτικές ανισότητες του μαθητικού πληθυσμού. Με το μαγικό ραβδάκι των νέων τεχνολογιών και των καινοτόμων δράσεων. Και που ο μαθητής θα πρέπει να περνά από αλλεπάλληλα φίλτρα μέχρι να πειστεί ότι είναι άχρηστος-άξιος μόνο για φτηνό, ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό. Και που ο γονιός θα πρέπει να βάζει βαθιά το χέρι στην ήδη άδεια του τσέπη για να σηκώσει το κόστος λειτουργίας του σύγχρονου σχολείου» («Π.Σ.» ). Για το ζήτημα της επιλογής των στελεχών εκπαίδευσης και της ανάδειξης έστω για τα δύο επόμενα χρόνια των διευθυντών σχολικών μονάδων κατά 33% μετά από μυστική ψηφοφορία στους Συλλόγους διδασκόντων, αυτό εντάσσεται κατά τη γνώμη μας στις θεσμικές παρεμβάσεις στο όνομα ενός επίπλαστου εκδημοκρατισμού, στην εμπέδωση της λογικής της συνδιοίκησης και της συνδιαχείρισης της εκπαιδευτικής πολιτικής και της συνευθύνης των ολέθριων συνεπειών της. Άλλωστε, η υλοποίηση της εκπαιδευτικής πολιτικής δεν είναι θέμα προσώπων και δεν μας ενδιαφέρει το πώς θα επιλέγονται αυτοί που την εφαρμόζουν αλλά ποιο είναι το περιεχόμενό της. Πρόκειται για μια εξωρα σμένη εξαπάτηση των εργαζόμενων εκπαιδευτικών αλλά και για βασικό παράγοντα αποπροσανατολισμού του εκπαιδευτικού κινήματος από τα καθήκοντα που επιβάλλει η περίοδος για την προάσπιση του δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου, των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων σε αυτό και των μορφωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας. Και δεν θα μπορούσε να αγνοήσει κανείς την άμεση σύνδεση της εκλογής διευθυντών με την αξιολόγηση: «Κρίνατε τους διευθυντές σας, γιατί να μην κριθείτε κι εσείς; Με δημοκρατικό πάντα τρόπο». Προσωρινοί επομένως οι διευθυντές, μόνιμη η αξιολόγηση. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που θα μας απασχολήσει αρκετά το αμέσως επόμενο διάστημα, αφού οι εκλογές διευθυντών οφείλουν να γίνουν μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. Τ ην περίοδο που το φοιτητικό κίνημα καλείται να ανασυγκροτηθεί και να παλέψει κόντρα στην πολιτική που προωθεί ξένο και ντόπιο κεφάλαιο επιλέγουν ορισμένοι να λειτουργήσουν σαν «πέμπτη φάλαγγα» του κινήμτος. Ακόμα μία φορά, δήθεν αντικρατιστές αποφάσισαν ότι εφόσον δεν γουστάρουν τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, θα τις σπάσουν, θέτοντας ανοιχτά σε κίνδυνο ζωές φοιτητών. Βέβαια όλη τους την «επαναστατικότητα» αυτές οι -και καλά- πολιτικοποιημένες συμμορίες τη θυμούνται μονάχα στις κινηματικές διαδικασίες και λουφάζουν στους κρατικούς θεσμούς και όργανα, συμμετέχοντας κανονικά σε βουλευτικές και λοιπές εκλογές. Έτσι την ημέρα των εκλογών, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα, ομάδες ατόμων επιτέθηκαν σε χώρους που διεξάγονταν οι φοιτητικές εκλογές, με ρόπαλα, πέτρες, πυροσβεστήρες, φτυάρια, βαριοπούλες και πιστόλια με φωτοβολίδες. Αυτές οι δολοφονικές επιθέσεις οδήγησαν στον τραυματισμό δεκάδων φοιτητών και στην αναβολή των εκλογών στο Οικονομικό του ΑΠΘ και στην ΑΣΟΕΕ (για δεύτερη συνεχόμενη φορά). Όπως ήταν αναμενόμενο, πέρα από το ευθύ χύπημα στους συλλόγους, οι φασιστικές αυτές επιθέσεις αξιοποιήθηκαν από το ίδιο το σύστημα, με βουλευτές και πρυτάνεις να οργιάζουν για την «αναγκαιότητα» χτυπήματος του ασύλου και του συνδικαλισμού. Το φοιτητικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να επιτρέψει σε κανέναν κρατικό-παρακρατικό νταβατζή να του καθορίσει τις διαδικασίες. Οι σύλλογοι, τα σωματεία, τα όργανα και οι διαδικασίες του κινήματος δεν πρέπει να χαριστούν σε κανέναν. Αποτελεί χρέος του οποιουδήποτε αγωνιστή να περιφρουρήσει τα όπλα οργάνωσης του λαού. Τα κινηματικά όργανα κατακτήθηκαν στο παρελθόν με αγώνες και αίμα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και σήμερα υποχρεούμαστε να τα υπερασπιστούμε, τόσο απέναντι στο κράτος όσο και απέναντι στο παρακράτος. Οι σύλλογοι δεν θα χαριστούν σε κανέναν!

14 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΝΕΟΛΑΙΑ Προλεταριακή Σημαία 15 Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τις φοιτητικές εκλογές Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ χαιρετίζουμε τους φοιτητές που επέλεξαν να μας στηρίξουν στις εκλογές και να ισχυροποιήσουν την κατεύθυνση της αντίστασης μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους. Βγαίνοντας από αυτήν την πολιτική μάχη ενισχυμένες ακόμα μία χρονιά (σε απόλυτο αριθμό και ποσοστιαία), παρά τους δυσμενείς συσχετισμούς και τα κάθε λογής εμπόδια που αντιμετώπισαν, οι δυνάμεις μας θα συνεχίσουν να παλεύουν καθημερινά αυτήν την κατεύθυνση στο εσωτερικό του φοιτητικού κινήματος, συγκεντρώνοντας όλες τους τις προσπάθειες στην ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων με αγωνιστικό προσανατολισμό. Κάνοντας κάθε στιγμή διακριτή την αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική και αντιδιαχειριστική γραμμή που πρεσβεύουμε και επιδιώκουμε να κάνει κτήμα του το κίνημα της νεολαίας. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάχθηκαν σε ένα αρνητικό και αντιφατικό πολιτικά κλίμα, τόσο ειδικά όσο και γενικά. Έγιναν φανερά, πλέον, στον καθένα τα σημάδια υποχώρησης του φοιτητικού κινήματος, η αναντιστοιχία του με τις προκλήσεις των καιρών, η ανεμπιστοσύνη της μεγάλης μάζας των φοιτητών στα συλλογικά τους όργανα και στις γενικές συνελεύσεις. Γεγονότα τα οποία έρχονται να καθορίσουν οι απροκάλυπτες προσπάθειες εκφυλισμού, αποσυγκρότησης και διάλυσης των διαδικασιών από την πλευρά των καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ - ΠΑΣΠ), αλλά και οι υπονομευτικές λογικές και πρακτικές των δυνάμεων της κυρίαρχης φοιτητικής αριστεράς (ΠΚΣ ΕΑΑΚ - ΑΡΕΝ). Στους προηγούμενους παράγοντες εδράζονται η κινηματική καθίζηση των τελευταίων χρόνων, η στάση αναμονής, οι εκλογικές αυταπάτες, το χαμήλωμα των απαιτήσεων του λαού και της νεολαίας, σαν αποτέλεσμα όλης της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ προς την κυβερνητική εξουσία και της συγκυβέρνησής του με τους ΑΝΕΛ. Ταυτόχρονα, όλα τα παραπάνω συνυπάρχουν με τη διαρκώς διογκούμενη οργή της σπουδάζουσας νεολαίας για τη δυσβάστακτη πραγματικότητα που βιώνει εντός και εκτός των σχολών, τις αναζητήσεις της, τις δειλές απόπειρες που κάνει για να ορθώσει ανάστημα, κάτι που όμως δεν μεταφράζεται αυτόματα σε οργάνωση της πάλης και συλλογική πολιτική απάντηση, με βασική ευθύνη των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα. Αυτό πιστοποιεί και η μεγάλη αποχή από τις φοιτητικές εκλογές, γεγονός που καταδεικνύει την όλο και εντεινόμενη αποσυγκρότηση των συλλόγων και πρέπει να θέσει τους πάντες προ των ευθυνών τους. Ακόμα μία φορά φέτος οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ - ΠΑΣΠ) εισέπραξαν την αποστροφή και την αγανάκτηση της σπουδάζουσας νεολαίας για τις αντιδραστικές πολιτικές που υπερασπίστηκαν και προώθησαν όλο το προηγούμενο διάστημα. Η ΠΑΣΠ φανέρωσε σαφώς ότι έχει πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, ακολουθώντας τη διαδρομή καταβαράθρωσης του ΠΑΣΟΚ. Το ότι έχει φτάσει να γίνεται μέχρι και ανέκδοτο στις συζητήσεις που ανοίγονται στο εσωτερικό των συλλόγων είναι δηλωτικό της πλήρους ανυποληψίας της στα μάτια των φοιτητών, όσο και να κρατιέται ακόμα σταθερά στον αντιδραστικό της ρόλο σε μια σειρά σχολές. Η ΔΑΠ σημείωσε, επίσης, πτώση και καταδικάστηκε για ό,τι σάπιο και αντιλαϊκό εκπροσωπεί από μεγάλη μερίδα της νεολαίας. Παρ όλα αυτά, κανείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει ότι παραμένει ένας πανελλαδικά συγκροτημένος μηχανισμός στη διάθεση του συστήματος, κυρίαρχος στους φοιτητικούς συλλόγους, με όλο και επιθετικότερες βλέψεις ενάντια στα συμφέροντα και τις ελευθερίες των φοιτητών. Όσο και αν προσπάθησε η ΑΡΕΝ να κεφαλαιοποιήσει εκλογικά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, καθώς και το ρεύμα αυταπατών με το οποίο αυτή συνοδεύτηκε, η μικρή ενίσχυσή της αποδεικνύει ότι δεν τα κατάφερε. Της έχει στοιχίσει ακριβά η πορεία αποχώρησης από τους συλλόγους που έχει ακολουθήσει, στο πλαίσιο μιας γραμμής ανάθεσης των πάντων στον νέο κυβερνητικό «σωτήρα». Χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο να έχει αρχίσει να χρεώνεται ήδη τις αντιλαϊκές υποχωρήσεις της διαχείρισης του ΣΥΡΙ- ΖΑ, ένα από τα βασικά της προβλήματα είναι ότι η ΕΑΑΚ αποτελεί τον βασικό φορέα και εκφραστή -και σε εκλογικό επίπεδο- του ρεύματος στο οποίο θέλει να αναφέρεται, λόγω της αναβαθμισμένης της συγκρότησης, αλλά και της γραμμής συμφιλιωτισμού και «αριστερής πίεσης» προς τη νέα κυβέρνηση, με την οποία κινήθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα είναι εύκολο έργο η υλοποίηση της επιδίωξης της ΑΡΕΝ να δομήσει έναν νέου τύπου κυβερνητικό συνδικαλισμό, ο οποίος θα ρίχνει στάχτη στα μάτια και θα δικαιολογεί όλες τις αντιδραστικές επιλογές της συγκυβέρνησης. Σε γενικές γραμμές, η σχετική συγκράτηση ή και ενίσχυση της υπόλοιπης ρεφορμιστικής αριστεράς (ΠΚΣ - ΕΑΑΚ) αποτυπώνει με αντιφατικό τρόπο τη διάθεση των φοιτητικών μαζών να εκφράσουν την οργή τους και να αγωνιστούν. Όσο, λοιπόν, αναντίστοιχες και αν είναι αυτές οι δυνάμεις με τις διαθέσεις του κόσμου, πρέπει το αποτέλεσμά τους από αυτή τη σκοπιά να αντιμετωπιστεί ως εξέλιξη με θετικό πρόσημο. Μολαταύτα, γνωρίζουμε ότι ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα γι αυτές τις δυνάμεις είναι και θα παραμείνει «πουκάμισο αδειανό», διότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν να δώσουν πολιτική και συλλογική διέξοδο στις αναζητήσεις και στα προβλήματα της σπουδάζουσας νεολαίας. Γιατί η ΠΚΣ θα συνεχίσει να κινείται στην ίδια διασπαστική, αντικινηματική, κοινοβουλευτική και κομματικά περιχαρακωμένη κατεύθυνση. Γιατί τα ΕΑΑΚ θα συνεχίσουν να κινούνται με ακτιβισμούς και «αριστερή φασαρία» με βάση την αριθμητική τους δύναμη, χωρίς να μπορούν να κρύψουν, όμως, την απομάκρυνσή τους από τη λογική οικοδόμησης πραγματικού μαζικού κινήματος, καθώς και το μεγάλο πρόβλημα που διαπερνά τον χώρο τους, λόγω και των αυταπατών τους για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Συνολικά αυτές οι δυνάμεις απέδειξαν την πλήρη ανεμπιστοσύνη στην πολιτική τους άποψη, αλλά και στην ίδια τη νεολαία, όταν όλη την εκλογική περίοδο κινήθηκαν με χυδαίο ψηφοθηρικό τρόπο αστικού τύπου, όταν επιστράτευαν εκλογικίστικα διλήμματα του τύπου «ψήφισέ μας για να περάσουμε τη ΔΑΠ», εκβιάζοντας με αυτόν τον τρόπο προοδευτικές συνειδήσεις. Απέδειξαν τη συνδιαχειριστική και συνδιοικητική λογική τους, όταν σε κάποιες σχολές έφτασαν στο σημείο να απαγορεύουν στις Αγωνιστικές Κινήσεις να αναγράφουν στο ψηφοδέλτιό τους ότι δεν συμμετέχουν στα όργανα συνδιοίκησης. Ως Αγωνιστικές Κινήσεις καταδικάζουμε τις επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν την ημέρα των εκλογών σε σχολές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης από στοιχεία που αναφέρονται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Δρώντας με τραμπούκικο και παρακρατικό τρόπο και στο όνομα της «αντιεκλογικής» τους στάσης, δεν δίστασαν να ανακηρύξουν ως εχθρό τους μια διαδικασία του φοιτητικού κινήματος κατακτημένη με αγώνες και θυσίες, με αποτέλεσμα μέχρι και να ματαιωθούν οι εκλογές στην ΑΣΟΕΕ και στο Οικονομικό του ΑΠΘ. Πιστεύουμε ότι το φοιτητικό κίνημα οφείλει να δώσει οργανωμένη απάντηση στις προβοκάτσιες και σε όλους εκείνους που επιβουλεύονται το ίδιο και τις διαδικασίες του και να μη δείξει ανοχή σε αυτούς που προσφέρουν με τη στάση τους τις καλύτερες υπηρεσίες στο σύστημα. Το πολιτικό κενό που υπάρχει στους φοιτητικούς συλλόγους δεν επιτρέπει εφησυχασμούς και χαρές. Οι πανηγυρισμοί των αριστερών δυνάμεων, που με το ένα χέρι ανεμίζουν τη σημαία για να διαφημίσουν το καλό τους αποτέλεσμα, ενώ με το άλλο συνεχίζουν να συμβάλλουν με τη στάση τους στην αποσυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, ελάχιστα πρέπει να συγκινούν. Ως Αγωνιστικές Κινήσεις έχουμε πλήρη επίγνωση των ευθυνών που οφείλουμε να αναλάβουμε, των δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε, των αρνητικών συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα που είναι σε βάρος μας. Κόντρα στο ρεύμα, όμως, με μια διαρκή προσπάθεια αναβάθμισης της παρουσίας και της συγκρότησής μας, θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την κοινή δράση μέσα στο κίνημα, για να δυναμώσει η κατεύθυνση της αντίστασης και διεκδίκησης, για να βγει μαχητικά η νεολαία στο προσκήνιο των αγώνων, σε σύνδεση με τον λαό και με την εργατική τάξη. Γιατί αν κάτι παραμένει ύψιστο διακύβευμα, αυτό είναι η επιβεβαίωση του συνθήματος «στη μάχη της γενιάς μας θα βγούμε νικητές, εμπρός για εξεγέρσεις και ανατροπές». Και εμείς, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνάμεις της νεολαίας, πιστεύουμε ότι αργά ή γρήγορα, σε όλες τις μάχες που θα καλεστεί να δώσει ενάντια στο σύστημα και την πολιτική του, θα το επιβεβαιώσει και θα το κάνει πράξη στον δρόμο! Αποτελέσματα Αγωνιστικών Κινήσεων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ ΑΘΗΝΑ ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ 11 9 ΙΑΤΡΙΚΗ 34 (1) 27 (1) ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΝΟΜΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΦΥΣΙΚΟ 33 (1) 24 (1) ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΑΣΠΑΙΤΕ 14 8 ΑΣΟΕΕ* ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ ΠΑΠΕΙ ΠΑΝΤΕΙΟ ΣΓΤΚΣ ΤΕΙ ΑΘΗΝΑΣ 12 6 ΧΗΜΙΚΟ - 2 ΣΤΕΦ ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ 8 10 ΣΥΝΟΛΟ ΑΘΗΝΑ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ 12 (1) 19 (2) ΙΣΤΟΡΙΚΟ- ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ 9 8 ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ - ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ 6 (1) - ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ 4 9 ΑΓΓΛΙΚΟ 11 (1) - ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (1) ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΩΝ - ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΩΝ 17 - ΙΑΤΡΙΚΗ ** 11 9 ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ 4 5 (1) ΓΕΩΠΟΝΙΚΟ 3 - ΦΥΣΙΚΟ 17 (1) 24 (1) ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ (1) ΤΕΦΑΑ ΣΔΟ - ΤΕΙ ΣΕΥΠ - ΤΕΙ 21 - ΣΤΕΦ - ΤΕΙ 7 12 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ - 3 ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ - 6 ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ - 9 ΣΥΝΟΛΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΠΑΤΡΑ ΦΥΣΙΚΟ 3 - ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 8 (1) 1 ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ 9 - ΣΥΝΟΛΟ ΠΑΤΡΑ 20 1 ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΕΜ 3 4 ΣΤΕΓ - ΤΕΙ 9 12 ΣΤΕΦ - ΤΕΙ 8 - ΧΑΝΙΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ (1) ΣΥΝΟΛΟ ΚΡΗΤΗ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΙΚΗ 38 (1) 32 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ 13 (1) 18 (1) ΦΥΣΙΚΟ 25 (2) 28 (1) ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ 15 (1) 23 ΒΕΤ 4 8 ΠΤΕΤ 9 (2) 7(1) ΣΥΝΟΛΟ ΓΙΑΝΝΕΝΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ - 6 ΛΑΡΙΣΑ ΣΔΟ - ΤΕΙ 10 (1) - ΞΑΝΘΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 64 (1) 46 ΣΕΡΡΕΣ ΣΤΕΦ - ΤΕΙ 8 - ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗ ΙΑΤΡΙΚΗ 8 16 ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΝΟΜΙΚΗ 9 - ΣΑΜΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ 9 29 (2) ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ 7 (1) 5 ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ * Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά οι εκλογές στην ΑΣΟΕΕ ακυρώθηκαν ** Ιατρική (επιτροπές έτους): επιτροπή 1ου = 20 ψήφοι + 2 έδρες, επιτροπή 2ου = 6 ψήφοι

15 16 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 ΠΡΟΒΟΛΕΣ Νέες συλλήψεις αριστερών στην Ινδία Σ ύμφωνα με ανακοίνωση της Επιτροπής για την Απελευθέρωση των Πολιτικών Κρατουμένων που κυκλοφόρησε στις 11 του Μάη, η αστυνομία της Μαχαράστρα, υπερδραστήρια τον τελευταίο καιρό, συνέλαβε δύο σημαντικούς αριστερούς αγωνιστές για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των καταπιεσμένων στην Ινδία. Στη Μαχαράστρα, που θεωρείται ένα από τα κέντρα των αντιδραστικών εθνικιστικών ινδουιστών, φαίνεται πως έχει περάσει για τα καλά το πνεύμα της κυβέρνησης Μόντι. Του ανοικτού πλέον πολέμου δηλαδή ενάντια στις αριστερές οργανώσεις και συλλογικότητες. Η ανακοίνωση της Επιτροπής μεταξύ άλλων αναφέρει: Όπως έχει επιβεβαιωθεί από τις εφημερίδες και από ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων, συνελήφθησαν από την αστυνομία της Μαχαράστρα ο μαοϊκός λόγιος και συγγραφέας K. Murali και ένας άλλος ακτιβιστής ο C. P. Ismail. Σύμφωνα με την αστυνομία πιάστηκαν σε ένα διαμέρισμα, όμως όπως αναφέρουν άλλοι ακτιβιστές ο K. Murali (62 ετών) συνελήφθη σε νοσοκομείο της Pune όπου υποβαλλόταν σε θεραπεία. Η ακριβής ημερομηνία σύλληψης του K. Murali δεν είναι γνωστή, πιθανολογείται ότι έγινε την Παρασκευή 8 Μάη. Προκαλεί ανησυχία το γεγονός ότι, ενώ ο K. Murali είναι καρδιοπαθής και έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, δεν του επετράπη να συνεχίσει τη θεραπεία του. Το δικαστήριο τον άφησε στα χέρια της αστυνομίας όπου κατά πάσα πιθανότητα η υγεία του θα χειροτερέψει. Εν τω μεταξύ δεν έχει επιτραπεί σε δικηγόρους να επισκεφτούν τους Murali και Ismail. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση πολιτικών κρατουμένων στους οποίους φορτώνεται ο δρακόντειος νόμος UAPA (Νόμος για την πρόληψη παράνομων ενεργειών) έτσι και τώρα, το βάρος απόδειξης της αθωότητας βαρύνει τους κατηγορουμένους ενώ αφήνει την αστυνομία ασύδοτη. Είναι επομένως πολύ απίθανο να του επιτρέψει η αστυνομία να συνεχίσει τη θεραπεία του. Απαιτούμε να επιτραπεί στον K. Murali να συνεχίσει τη θεραπεία για την οποία είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο. Ως μαοϊκός λόγιος ο K. Murali είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και άρθρων σχετικά με τις πολιτικοοικονομικές και ιστορικές διαδρομές που συνεισέφεραν στη δημιουργία του κοινωνικού σχηματισμού της Κεράλα. Το πιο πολυσυζητημένο έργο του είναι το «Γη, κάστες και δουλεία». Υπήρξε εκδότης των περιοδικών «A world to win» και «Μαζική γραμμή», δυο θεωρητικών και πολιτικών περιοδικών που ανέλυαν την τοπική και διεθνή σκηνή από μαοϊκή σκοπιά... Τα Βαλκάνια (ξανά) στο μάτι του κυκλώνα Ο τίτλος, που μπορεί να διαβαστεί με ή χωρίς ερωτηματικό, προσπαθεί να περιγράψει με έναν σύντομο τρόπο τους σοβαρούς προβληματισμούς μας όσον αφορά το βάθος των ιμπεριαλιστικών κινήσεων, σχεδιασμών και κατευθύνσεων, άρα και το μέγεθος των συνεπειών για τους λαούς των Βαλκανίων, που δρομολογούνται αυτήν την περίοδο. Σύντομη αναφορά σε μια πικρή πρόσφατη ιστορία Τα Βαλκάνια, ρημαγμένα από τις αλλεπάλληλες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της δεκαετίας του 1990, με πιο συνταρακτική εκείνη που σημαδεύτηκε με τους αιματηρούς και επί ενενήντα δύο ολόκληρες μέρες βομβαρδισμούς το 1999, βρίσκονται επί πολλά χρόνια βυθισμένα στην εθνοτική καχυποψία και μισαλλοδοξία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Έχουν μετατραπεί σε φάντασμα του εαυτού τους σε σχέση με μερικές δεκαετίες πριν. Μόνο σαν ανέκδοτο ακούγονται πια εκείνες οι φαντασιώσεις της ελληνικής άρχουσας τάξης πως θα αναλάμβανε για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών αφεντικών την ανασυγκρότησή τους. Πόσοι και πόσοι δεν είχαν τσιμπήσει με τη Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα των Βαλκανίων, που γι' αυτούς αντικαθρέφτιζε την «ισχυρή ιμπεριαλιστική Ελλάδα» και άλλα φληναφήματα. Αντί για Ελντοράντο, τα Βαλκάνια μετατρέπονταν σε μια μεγάλη ζώνη φτώχειας, κατάλληλη για πλατφόρμα στρατιωτικών εξορμήσεων προς «Ανατολάς», πεδίο οικοδόμησης νέων αμερικανονατο κών βάσεων επιτήρησης και πολέμου. Βέβαια, η ελληνική αστική τάξη λειτούργησε -με το αζημίωτο- σαν πρόσκοπος των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Και το ελληνικό κεφάλαιο με τα τυχοδιωκτικά και μεταπρατικά χαρακτηριστικά που το διέπουν, αλλά και σαν μικρότερου μεγέθους και πιο «ευέλικτο», όπως συνηθίζουν να λένε στη γλώσσα τους οι αστοί οικονομολόγοι, πλιατσικολόγησε στη γύρω περιοχή, αναλαμβάνοντας ρίσκα που οι πάτρωνές της δεν ήθελαν, μιας και ήταν ακόμη στα σπάργανα η «αλλαγή αφεντικού» στην περιοχή. Βέβαια, ακόμη και αυτό, πριν ακόμη βαρέσουν οι καμπάνες της παγκόσμιας κρίσης, είχαν σταλεί οι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές στο ντόπιο προσωπικό. Καθώς οι πρόσκοποι έπρεπε να μαζευτούν γιατί έβγαιναν στη βαλκανική «πιάτσα» τα δυτικά αφεντικά. Όλη αυτή η περίοδος από το 1999 και δώθε, και στην οποία τα Βαλκάνια ένιωσαν πως μπορεί η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα να τραφεί από τους πιο ανερμάτιστους εθνικιστικούς τυχοδιωκτισμούς των ντόπιων αστικών τάξεων, μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο φάσεις. Η μία σημαδεύεται από τα βαριά χτυπήματα που τρώει ο ρώσικος ιμπεριαλισμός στην περιοχή, και με τη «Δύση» -ΗΠΑ και ΕΕόπως και στην Κεντρική Ευρώπη, να συμμαχεί από τη μια στο διώξιμο του ρώσικου παράγοντα και από την άλλη να ανταγωνίζεται για το μέγεθος της λείας που θα αποσπάσει ο καθένας. Η δεύτερη φάση στην οποία βρισκόμαστε τώρα σημαδεύεται από μια προσπάθεια της Ρωσίας να επανασυνδέσει κάποια σπασμένα νήματα, να επανεκκινήσει σχέσεις με χώρες και δυνάμεις οικονομικές και πολιτικές εντός των βαλκανικών χωρών, χωρίς βέβαια να έχει αναιρεθεί η έως και καταθλιπτική- δυτική επικυριαρχία στη Βαλκανική χερσόνησο. Τα όπλα ηχούν ξανά στην πγ Μ Λες λοιπόν από την εδραιωμένη στη σκέψη μας εικόνα των βαλκανικών πραγμάτων, όταν πληροφορούμαστε ότι υπάρχει είδηση από τα Βαλκάνια, και πριν ακόμα τη μάθουμε, ο νους μας πάει στο κακό, που λένε. Πόσο μάλλον όταν τη διαβάσουμε: «Ξημερώματα της Τρίτης 21 του Απρίλη, ομάδα 40 αλβανόφωνων, φορώντας στρατιωτικές στολές του UCK (του περιβόητου και αμερικανόθρεφτου στρατού των αλβανών αλυτρωτιστών του Κοσόβου που δρούσε όμως και στην πγδμ), εισέβαλε στην πγδμ από το Κόσσοβο, επιτέθηκε σε αστυνομικό φυλάκιο του αλβανόφωνου χωριού Γκόσιντζε της πγδμ, αφοπλίζοντας τους αστυνομικούς» κ.λπ Ο εθνικιστής πρωθυπουργός Γκρούεφσκι αμέσως κατήγγειλε το γεγονός σαν προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας. Από την άλλη, πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της αστυνομίας που κινείται πολιτικά στο χώρο του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αλλά και πρώην βουλευτής αλβανικού κόμματος (και πρώην μέλος του UCK) υποστήριξαν την εκδοχή της προβοκάτσιας από πλευράς Γκρούεφσκι. Κι αυτό διότι, όπως οι ίδιοι επιχειρηματολογούν, με αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός προσπαθεί να δημιουργήσει έναν ισχυρό αντιπερισπασμό για να αποσπάσει τα βλέμματα του λαού της πγδμ από «το πρόσφατο σκάνδαλο παρακολουθήσεων της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ από τις μυστικές υπηρεσίες». Παρά το γεγονός πως η εκτίμησή μας για το «ποιόν» των πολιτικών που αναδύθηκαν στα Βαλκάνια τα τελευταία 25 χρόνια δεν είναι και η καλύτερη, δεν ταιριάζει στη συλλογιστική μας παρ όλο που κατ αρχήν δεν μπορούμε να την αποκλείσουμε- η τελευταία εκδοχή που θέλει τον Γκρούεφσκι να ανάβει το φυτίλι στα θεμέλια ύπαρξης της χώρας του προκειμένου να αποπροσανατολίσει. Πολύ περισσότερο που υπάρχουν και μια σειρά γεγονότα που υποδεικνύουν άλλες, πιο πιθανές εκδοχές. Κατ αρχήν δεν θεωρούμε τυχαία σε καμιά περίπτωση την ανακίνιση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Αλβανίας Έντι Ράμα των σχεδίων για «Μεγάλη Αλβανία», στις αρχές του Απρίλη. Ο Ράμα κάνει δηλώσεις για το αναπόφευκτο (με το καλό ή με το ζόρι) της ενοποίησης του Κοσσυφοπεδίου με την Αλβανία, προκαλώντας την άμεση αντίδραση της Σερβίας και ξυπνώντας σε όλα τα Βαλκάνια εφιάλτες. Διότι, για αυτούς που παρακολουθούν τις βαλκανικές εξελίξεις, από το 1990, είναι γνωστό του πως πριμοδοτήθηκε από τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές ο αλβανικός αλυτρωτισμός σαν εργαλείο διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και ευρύτερα για τη δημιουργία όρων ώστε η επικυριαρχία τους να είναι «επιβεβλημένη». Ειδικότερα, όλοι γνωρίζουν πως τα συμβαίνοντα στο Κόσοβο επηρεάζουν άμεσα την πγδμ στην οποία υπάρχει μια ισχυρή αλβανική μειονότητα. Επιπλέον, η χώρα αυτή υπάρχει με τους όρους που υπαγορεύτηκαν από τις ΗΠΑ και καταγράφηκαν σαν Συμφωνία της Οχρίδας. Συμφωνία που κατέστησε ρυθμιστή της πολιτικής ζωής της πγδμ τα κόμματα της αλβανικής μειονότητας και εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς αλληλοκαχυποψίας μεταξύ της σλαβικής πλειοψηφίας και των Αλβανών, που εμπεριέχει το σπέρμα του διαχωρισμού και της διάλυσης. Ώστε οι ΗΠΑ να μπορούν να εκβιάζουν και να προωθούν τους σχεδιασμούς τους. Το επόμενο επεισόδιο δεν άργησε να έρθει. Έτσι, το Σάββατο 9 Μα ου έχουμε την εισβολή 45 τουλάχιστον ένοπλων αλβανόφωνων με διακριτικά του UCK στην πγδμ και συγκεκριμένα στην (με αλβανική πλειοψηφία) περιοχή του Κουμάνοβο. Οι αστυνομικές δυνάμεις της γειτονικής χώρας ήρθαν σε ένοπλη

16 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 17 σύγκρουση μαζί τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 14 από την ομάδα των αλβανόφωνων, 7 αστυνομικοί, τραυματίστηκαν 37, ενώ υπάρχουν και 30 συλληφθέντες. Από τη διασταύρωση των στοιχείων τους πρόκειται για αλβανούς κατοίκους είτε του Κοσόβου είτε της πγδμ. Το Κουμάνοβο μετά τις συγκρούσεις θυμίζει «κρανίου τόπο». Όπως ανέφερε σέρβος αξιωματούχος, η κυβέρνηση της χώρας του είχε ενημερώσει την κυβέρνηση της πγδμ πως έχουν πληροφορίες για επικείμενη προσπάθεια εισβολής, εντός της άνοιξης, αλβανών αλυτρωτιστών στο έδαφος της πγδμ. Κάτι που μπορεί να επιβεβαιωθεί με έμμεσο τρόπο από το γεγονός πως οι αστυνομικές δυνάμεις της πγδμ ήταν προετοιμασμένες και μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν σχετικά άμεσα την εισβολή. Εν τω μεταξύ, λίγες μέρες πριν, με αφορμή το ζήτημα των παρακολουθήσεων που πρν προαναφέραμε, αλλά και την αποκάλυψη (τέσσερα χρόνια μετά!;) ότι για το θάνατο ενός νέου ευθύνεται η αστυνομία και πως η κυβέρνηση Γκρούεφσκι προσπάθησε να συγκαλύψει τις ευθύνες της, είχαμε μια διαδήλωση δύο χιλιάδων, κυρίως νέων ανθρώπων, που ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης. Αυτό το γεγονός, και πέρα από το αν χρησιμοποιούνται οι αντιδράσεις των νέων και των απλών ανθρώπων για αντιδραστικούς σχεδιασμούς, δείχνει, όπως άλλωστε και η αντιπαράθεση σλαβικού-αλβανικού στοιχείου που κατά καιρούς αναζωπυρώνεται, ότι το έδαφος είναι αρκετά ποτισμένο με το μπαρούτι κοινωνικών αλλά και διεθνοτικών προβλημάτων και αδιεξόδων. Και πως οι ιμπεριαλιστικές «ειρηνικές» διευθετήσεις που ακολούθησαν των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων όχι μόνο δεν έλυσαν τίποτε αλλά τα διαιώνισαν και τα πολλαπλασίασαν. Έχοντας υπόψη μας όλα τα προηγούμενα, νομίζουμε πως η κρίσιμη καμπή ήταν η πολεμική αναμέτρηση στο έδαφος της Ουκρανίας. Για τις ΗΠΑ, όλα «μετρούν» διαφορετικά από το σημείο αυτό και έπειτα. Άρα «μετρά» διαφορετικά η έτσι κι αλλιώς άκρως ενοχλητική για τις ΗΠΑ προσπάθεια της Ρωσίας να «ξαναμπεί» στα Βαλκάνια. Άλλωστε δεν εμφανίστηκε με το «ουκρανικό» η κατεύθυνση ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία που οι ΗΠΑ προωθούν με κάθε μέσο εδώ και καιρό και σαν τμήμα της περικύκλωσης/αποδυνάμωσης του ρώσικου ιμπεριαλισμού, όπως και τα διάφορα θύματα που αυτή είχε (ας θυμηθούμε την τύχη του Καραμανλή). Το ίδιο και από την απέναντι πλευρά. Μετά τις τρικλοποδιές και τα χτυπήματα που «έφαγε» η Ρωσία στην προώθηση του South Stream, από τις ΗΠΑ αλλά και την ΕΕ, επανέρχεται με μια νέα εκδοχή του. Η οποία προβλέπει ότι αφού φτάσει στα ελληνοτουρκικά σύνορα θα συνεχίζει μέσα στην Ελλάδα, θα περνά στην πγδμ, θα συνεχίζει σε Σερβία, Ουγγαρία και έπειτα θα μπορεί να διακλαδωθεί, φτάνοντας στις βασικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Με αυτόν τον τρόπο, όπως και το προηγούμενο σχέδιο, θα ολοκληρώσει την απεμπλοκή των ρώσικων αγωγών από τα πέρασμα που λέγεται Ουκρανία και η οποία ξεκίνησε με τον North Stream. Σ αυτήν την κατεύθυνση συνάπτει κατ αρχήν συμφωνίες με την Τουρκία, δελεάζει την Ελλάδα, την πγδμ, τη Σερβία, την Ουγγαρία. Οι «απαντήσεις» από τη Δύση και κύρια τις ΗΠΑ έρχονται «ακαριαία». Οι Αμερικάνοι «σπρώχνουν» δημοσιεύματα περί επικείμενης απομόνωσης της Τουρκίας αν τελικά συναινέσει στον αγωγό. Στη Σερβία, που το πολιτικό της προσωπικό προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ των εξαρτήσεων διαλέγοντας θέση με τον ένα ή με τον άλλο (καμιά φορά και με όλους), το φερέφωνο της ΕΕ, ο φιλοδυτικός πρόεδρος Νίκολιτς, θεωρεί ασύμφορη την επένδυση στον αγωγό που προτείνει η Ρωσία, προκαλώντας σάλο στη χώρα. Στο τραπέζι ουσιαστικά έχει τεθεί ως πίεση και εκβιασμός η επιβράδυνση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Σερβίας στην ΕΕ. Στη χώρα μας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δέχεται τα πρώτα κύματα δυσαρέσκειας για αυτές τις κινήσεις και είμαστε ακόμη στην αρχή. Σ αυτό το πλαίσιο λοιπόν δεν θεωρούμε απίθανο είτε να χρησιμοποιείται ο αλβανικός αλυτρωτισμός από τις ΗΠΑ ώστε να σφίξουν τα λουριά στην πγδμ και να «ανακρούσει πρύμνα» είτε τμήματα του αλβανικού αλυτρωτισμού να θεωρούν πως τώρα είναι η ευκαιρία να ανοίξουν το ζήτημα. «Τώρα» που εκδηλώνεται φανερά η αμερικανική αντίθεση σε κινήσεις που διευκολύνουν τη Ρωσία στον αναμεταξύ τους ανταγωνισμό. Και άρα πως δικές τους κινήσεις ίσως βρουν «ανοιχτές πόρτες» στην Ουάσιγκτον. Ήδη πάντως η πίεση προς την κυβέρνηση Γκρούεφσκι έχει παραγάγει μια μίνι κρίση και έχει οδηγήσει στην παραίτηση μερικών υψηλόβαθμων στελεχών της. Κλείνοντας, θα διατυπώσουμε τα αρχικά μας ερωτήματα με έναν άλλο τρόπο. Αν και σαφώς είναι, προς το παρόν, παρακινδυνευμένο να βγάλουμε συμπεράσματα για το βάθος των εξελίξεων ή, για να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται, εάν τα Βαλκάνια θα είναι ένα επιπλέον αυριανό θερμό μέτωπο, ωστόσο μπορούμε να υπογραμμίσουμε πως η κατάσταση στα Βαλκάνια περιπλέκεται επικίνδυνα. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τους λαούς της περιοχής. Και με ένα επιπλέον αρνητικό: το αδυνάτισμα των δεσμών των βαλκανικών λαών και τη σημαντική υποχώρηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Γεγονός δυσοίωνο από κάθε άποψη και για κάθε εξέλιξη. Τ.Σ Αθέατος Κόσμος Τ ον Γενάρη εκδόθηκε στην Τουρκία μια φωτογραφική συλλογή σπάνιων και ανέκδοτων εικόνων από την κοινωνική ζωή στην Πόλη την περίοδο Το άλμπουμ του δημοσιογράφου Γιουκσέλ Χαντσερλί ξύπνησε μνήμες και θύμισε πρωταγωνιστές εκείνου του καιρού, ειδικά από το τότε ισχυρό επαναστατικό φοιτητικό κίνημα. Σε μια από αυτές τις φωτογραφίες ένας νεαρός απευθύνεται σε μια συγκέντρωση ακτημόνων αγροτών στο καφενείο του χωριού Ντεϊρμένκιοϊ στη Σηλυβρία, στα παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά. Τότε μια ομάδα από φοιτητές έσπευσε να υποστηρίξει τις διεκδικήσεις των φτωχών και άκληρων χωρικών της περιοχής. Ο νεαρός ομιλητής ήταν ένας από τους ιστορικούς ηγέτες του επαναστατικού φοιτητικού κινήματος εκείνων των ελπιδοφόρων χρόνων και έμελλε να γίνει αργότερα ένας από τους θρύλους του σύγχρονου τουρκικού κομμουνιστικού κινήματος. Ο Ιμπραΐμ Καϊπάκαγια δίχως τη χαρακτηριστική τραγιάσκα. Ήταν δεν ήταν τότε 21 χρόνων στο Ντεϊρμένκιοϊ, το οποίο υπήρξε σημείο αναφοράς του αγώνα της φτωχολογιάς στην ύπαιθρο που αγωνιζόταν με καταλήψεις χωραφιών ενάντια στους αγάδες-τσιφλικάδες και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους επαναστάτες φοιτητές στην Πόλη. Ο Καϊπάκαγια ήταν ήδη γνωστός και πέρα από τους κύκλους της επαναστατικής αριστεράς. Τον Νοέμβρη του 1968 διώχτηκε από τη σχολή της Φυσικής του Πανεπιστήμιου της Ιστανμπούλ γιατί θεωρήθηκε συντάκτης μιας αντιαμερικάνικης προκήρυξης στα γεγονότα του Ιούλη του Τότε χιλιάδες φοιτητές και μαθητές ξεσηκώθηκαν ενάντια στην παρουσία του αμερικάνικου 6ου στόλου ρίχνοντας πολλούς ναύτες στη θάλασσα, στην αποβάθρα στο Ντολμάμπαχτσε. Ήταν μια από τις κορυφαίες συγκρούσεις της νεολαίας σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα είχε κηρύξει γενική απεργία και γίνονταν όλο και πιο ριζοσπαστικό, συγχρονισμένο με την αναπτυσσόμενη εργατική αναταραχή. ιακόπηκε απότομα αυτή η εξέλιξη, με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971, οι ηγέτες του οποίου εξαπέλυσαν ένα άγριο κύμα τρομοκρατίας, μαζικών φυλακίσεων και εκτελέσεων. Ο Καϊπάκαγια είχε ήδη προλάβει να φύγει στην Ανατολία ξεκινώντας τη δράση Ιμπραΐμ Καϊπάκαγια Η ιστορία δύο ασπρόμαυρων φωτογραφιών ΕΙΤΕ με ελληνικούς υπότιτλους το ωριαίο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Ίμπο με τίτλο «Κόκκινο τριαντάφυλλο στον πάγο» του στις κουρδικές περιοχές. Από τους ιδρυτές του Κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, το 1972, είχε διαχωριστεί με την ηγεσία του TIIKP και της Αϊντινλίκ αλλά και τη φιλοκεμαλική παράδοση του παλιού κομμουνιστικού κινήματος. Ο Καϊπάκαγια, αν και δηλώθηκε το 1949, γεννήθηκε το 1948 στο χωριό Καράκαγια της επαρχίας του Τσόρουμ, σε μια αλεβίτικη φτωχή αγροτική οικογένεια. Έπαιρνε τα γράμματα και γι αυτό παρά τις δυσκολίες τέλειωσε το σχολείο και μπήκε με υποτροφία στο πανεπιστήμιο. Στη σύντομη ζωή του πρόλαβε να δημιουργήσει μια σημαντική πολιτική και θεωρητική παρακαταθήκη για το επαναστατικό κίνημα των λαών, των εργατών και των αγροτών στην Τουρκία. Όλοι αναγνωρίζουν πως η συμβολή του σε δυο καίρια ζητήματα ήταν καθοριστική. Αμφισβήτησε ριζικά τον κεμαλισμό και διατύπωσε τολμηρά θέσεις για το δικαίωμα κυρίως των Κούρδων της Τουρκίας στην αυτοδιάθεση. Έγραψε πολλά θεωρητικά κείμενα για την κοινωνική κατάσταση στην τουρκική ύπαιθρο. Προσπάθησε να αξιοποιήσει την πείρα της κινέζικης επανάστασης στις συνθήκες της Ανατολίας και του τούρκικου Κουρδιστάν. Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος ο Ίμπο και οι σύντροφοι του πέρασαν στη βαθιά παρανομία και ξεκίνησαν την ένοπλη δράση. Τότε ήταν που για τις ανάγκες μιας πλαστής αστυνομικής ταυτότητας ο Καϊπάκαγια στήθηκε μπροστά στη μηχανή ενός ανύποπτου φωτογράφου στη Μαλάτια, με την τραγιάσκα και το φθαρμένο σακάκι, δανεικά ρούχα από έναν ιρανό πολιτικό εξόριστο. Με αυτή τη φωτογραφία ο Καϊπάκαγια πέρασε στην ιστορία και τον αναγνωρίζουν οι νέες γενιές στην Τουρκία αλλά και σε όλο τον κόσμο. Σε μια μάχη με τον τούρκικο στρατό τον Γενάρη του 1973 τραυματίστηκε και λίγο μετά πιάστηκε. Τον οδήγησαν στην αστυνομία στο Τούντσελι και αργότερα στα σκοτεινά κελιά του Ντιγιάρμπακιρ. Με ακρωτηριασμένα τα δύο πόδια από τα κρυοπαγήματα, για τέσσερις μήνες συνέχιζαν να τον βασανίζουν για να του αποσπάσουν πληροφορίες. Μάταια όμως! Όπως είχε προλάβει να ψιθυρίσει σε συγκρατούμενούς του, απέναντι στους ανακριτές δεν υπήρχε άλλη συμπεριφορά παρά μόνο αυτή που κρατούσαν οι μπολσεβίκοι όταν έπεφταν στα χέρια της Οχράνα. «Έκοβαν τη γλώσσα τους». Στα χαρτιά της αστυνομίας γράφτηκε η 18η Μαΐου 1973 ως ημέρα θανάτου. Τον απέδωσαν σε αυτοκτονία αλλά στην πραγματικότητα τον αποτελείωσαν με έναν πυροβολισμό στο κεφάλι. Τον νεκρό παρέδωσαν στον πατέρα του δύο ημέρες μετά για να τον θάψει στα χώματα του Καράκαγια. Αυτές τις ημέρες σε όλη σχεδόν την Τουρκία η θύμηση του Καϊπάκαγια ζωντανεύει. Οργανώνονται εκδηλώσεις μνήμης, συνέδρια, συναυλίες και προβολές, γίνονται διαδηλώσεις. Χιλιάδες νέοι μαθαίνουν για τον επαναστάτη ηγέτη που αγαπούσε τους χαμάληδες και αγωνίστηκε για την ελευθερία των φτωχών και των καταφρονεμένων. Και όπως κάθε χρόνο η αστυνομία και η στρατοχωροφυλακή θα περικυκλώσουν το νεκροταφείο στο Καράκαγια για να ελέγχουν την είσοδο σε αυτό. Γιατί ακόμη και θαμμένος για δεκαετίες ο Ιμπο παραμένει μεγάλη απειλή για το καθεστώς της αδικίας και της καταπίεσης των λαών της Τουρκίας.

17 18 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 Οι εκλογές στη Βρετανία «Εκπλήξεις» και μηνύματα Π ερίπου 46 εκατομμύρια Βρετανοί (ποσοστό συμμετοχής 66,1%) προσήλθαν στις κάλπες στις 7 του Μάη για να εκλέξουν τα 650 μέλη της νέας Βουλής των Κοινοτήτων, σε ισάριθμες μονοεδρικές περιφέρειες στις οποίες είναι χωρισμένη η χώρα. Σε αυτές, νικητής αναδεικνύεται ο υποψήφιος που θα διασφαλίσει την απλή πλειοψηφία, έστω και με μία ψήφο διαφορά από τους αντιπάλους του. Ένα εκλογικό σύστημα όπου ο κερδισμένος... τα παίρνει όλα («first pass the post»). Νικητής αναδείχθηκε το Συντηρητικό κόμμα του πρωθυπουργού Κάμερον. Εξασφάλισε τελικά 331 έδρες (24 επιπλέον) και την απόλυτη πλειοψηφία στη νέα Βουλή. Πολλοί μίλησαν για «στρεβλώσεις» και για το απρόβλεπτο του αποτελέσματος, μια και όλες οι δημοσκοπήσεις έπεσαν έξω! Είναι προφανές πως, με αυτό το κατά βάση πλειοψηφικό σύστημα, οι «στρεβλώσεις» είναι αναμενόμενες. Μόνο που τώρα αυτές ξεπέρασαν το όριο του «φυσιολογικού». Το Εθνικό Κόμμα της Σκοτίας, SNP, κέρδισε 56 έδρες συγκεντρώνοντας ψήφους, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες με ψήφους περιορίστηκαν σε 8 έδρες από τις 57 που είχαν κερδίσει το 2010, το «αντιευρωπα κό» UKIP του Φάρατζ με ψήφους κέρδισε μόνο 1 έδρα και οι Πράσινοι με ψήφους πήραν επίσης 1 έδρα. Πάντως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση πως σε αντίθεση με τις δημοσκοπήσεις, που επί σειρά μηνών και μέχρι την 6 Μα ου πληροφορούσαν τη βρετανική και διεθνή κοινή γνώμη για αμφίρροπα αποτελέσματα (με διαφορά από 1 έως 2 μονάδες) μεταξύ των Συντηρητικών του Κάμερον και των Εργατικών του Μίλιμπαντ, οι Εταιρείες Στοιχημάτων προέβλεψαν σωστά τα αποτελέσματα των φετινών εκλογών! Τελικά οι κάλπες στη Βρετανία «γέννησαν» και εκπλήξεις και μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. Κατά πρώτον, επέφεραν καταιγιστικές εξελίξεις και ανακατατάξεις στην ηγεσία Εργατικών, Φιλελεύθερων Δημοκρατών και του Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP) με άμεση συνέπεια την παραίτηση των αρχηγών τους Μίλιμπαντ, Κλεγκ και Φάρατζ, αντίστοιχα. Κατά δεύτερον, διασκεδάστηκαν οι ανησυχίες των πολιτικών αναλυτών. Ήταν σίγουροι ότι οι ψηφοφόροι θα γέμιζαν το κοινοβούλιο με ακραία κόμματα, που θα δυσκόλευαν το σχηματισμό κυβέρνησης. Ανησυχούσαν ότι θα άλλαζε ριζικά ο παγκόσμιος ρόλος της Βρετανίας και ότι αυτό θα είχε τεράστιες επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο. Αντ αυτών έχουμε μονοκομματική κυβέρνηση. Ένα σταθερό πολιτικό σκηνικό με απόλυτο κυρίαρχο το κόμμα των Συντηρητικών με επικεφαλής τον Κάμερον. Τι μπορεί ωστόσο να σημαίνει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση των Συντηρητικών; Κατά πρώτον, δραστικότερες περικοπές δαπανών στο σύστημα υγείας και κοινωνικής προστασίας. Περαιτέρω ελαστικοποίηση των ήδη ελαστικών σχέσεων εργασίας, όξυνση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Επιδείνωση της θέσης των μεταναστών που ζουν και Αποτελέσματα Εκλογών: ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ: ,9% 331 ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ: ,4% 232 UKIP: ,6% 1 ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ: ,9% 8 SNP (ΣΚΟΤΙΑ): ,7% 56 ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 1.157,6133 4% 1 Οι υπόλοιπες έδρες κατανέμονται: Democratic Unionist Party 8, Sinn Fein 4, Plaid ΙΡΛΑΝΔΙΑ Social Democratic & Labour Party 3, Ulster Unionist Party 2, CYMRU: 3 (Ουαλία) εργάζονται στη χώρα ακόμη και εάν προέρχονται από την Ε.Ε. και η λίστα συνεχίζεται. Κατά δεύτερο, και σημαντικότερο, τίθεται και ο Κάμερον καλείται να το διαχειριστεί ζήτημα επαναπροσδιορισμού της σχέσης της Βρετανίας με την ΕΕ με τη διεξαγωγή του διαβόητου δημοψηφίσματος μέχρι το 2017, σε συνδυασμό με την απορρόφηση των τριγμών στους δεσμούς συνοχής του Ηνωμένου Βασιλείου. Το αποτέλεσμα της κάλπης υποδέχθηκαν με ανακούφιση μόνο οι «αγορές». Ωστόσο, πολλοί αναλυτές προειδοποιούν ότι μεσοπρόθεσμα προβάλλουν δύο διαφορετικές, αλλά σχετιζόμενες, απειλές για τη Βρετανία: να διατηρήσει τη Σκοτία εντός της Βρετανίας και τη Βρετανία εντός της Ευρωπα κής Ένωσης. Η Σκοτία θέλει την ενίσχυση της ανεξαρτησία της, όπως φάνηκε τόσο στο δημοψήφισμα που έγινε το Σεπτέμβρη του 2014, που το «ναι» έφτασε το 45%, όσο και στην ανάδειξη του Εθνικού Κόμματος της Σκοτίας, SNP, σε τρίτο σε έδρες στο βρετανικό κοινοβούλιο (56 βουλευτές από 6 που είχε στις προηγούμενες εκλογές). Είναι αναπόφευκτο να υπάρξει μια νέα συμφωνία και εκχώρηση περισσότερων εξουσιών στη Σκοτία, πιο γενναιόδωρη από ό,τι πριν από ένα χρόνο. Η μονοπωλιακή θέση του SNP δεν σηματοδοτεί ακόμη τη διάσπαση του Ηνωμένου Βασιλείου, ούτε την προοπτική ενός ακόμη δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία. Σηματοδοτεί όμως έναν όχι και τόσο φιλικό διακανονισμό ως προς τους όρους της νέας συμφωνίας. Η επόμενη μέρα, λοιπόν, για τη Βρετανία, παρ ότι ο πρωθυπουργός παραμένει ίδιος, αναμένεται «διαφορετική». Κεντρικό πολιτικό ζήτημα προβάλλει το δημοψήφισμα που έχει υποσχεθεί ο Κάμερον, σε μια προσπάθεια να ανακόψει το κόμμα UKIP του ευρωσκεπτικιστή Φάρατζ, εγκλωβίζοντας τη Βρετανία σε μια εξαιρετικά επισφαλή θέση, από πολλές απόψεις. Γιατί μπορεί ο βρετανός πρωθυπουργός να είναι ένας μετριοπαθής Συντηρητικός και να έχει τη δική του εκδοχή για το πώς θα συνεχίσει η Βρετανία να ανήκει σε μια «μεταρρυθμισμένη ΕΕ», αλλά το ερώτημα είναι πώς θα διαμορφωθεί πολιτικά αυτή η εκδοχή. Πάντως, σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων οι Εργατικοί και το SNP δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την παραμονή της χώρας στην Ένωση. Οι Συντηρητικοί και το ευρωσκεπτικιστικό UKIP επιθυμούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και οι Φιλελεύθεροι δεν είναι ούτε κατά του δημοψηφίσματος ούτε υπέρ! Ωστόσο, είναι βέβαιο πως οι προοπτικές ενός δημοψηφίσματος για την Ευρώπη θα αναθερμάνουν τις τάσεις ανεξαρτητοποίησης της Σκοτίας (που επιθυμεί την παραμονή στην ΕΕ μετά την ανεξαρτητοποίησή της). Ταυτόχρονα, οι φυγόκεντρες τάσεις θα εντείνονται όσο αργεί να ανοίξει το ζήτημα του συνταγματικού επαναπροσδιορισμού των σχέσεων ανάμεσα στις οντότητες που απαρτίζουν το Ηνωμένο Βασίλειο. Πάντως, εκείνο που θέτει ο Κάμερον είναι ουσιαστικά η επαναδιαπραγμάτευση της θέσης της Βρετανίας στην ΕΕ με μοχλό πίεσης μια πιθανή «αποχώρηση» (Brexit). Το ερώτημα που θέτει η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, σε άρθρο με τίτλο «αντίο στις Βρυξέλλες», είναι με ποιον τρόπο θα καταφέρει ο Κάμερον να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους συμμετοχής της Βρετανίας στην ΕΕ. Επισημαίνοντας επίσης πως με τη θέση αυτή η διάσπαση της ΕΕ περνά σε ένα στάδιο πραγματικής πιθανότητας. Στην ουσία, ωστόσο, τα ζητήματα που τίθενται αφορούν προβλήματα της αστικής τάξης για το παρόν και το μέλλον του βρετανικού ιμπεριαλισμού σχετικά με τη διεθνή επιρροή του. Είναι φανερό πως η Βρετανία έχει οπισθοχωρήσει και βρίσκεται πλέον στη σκιά της Γερμανίας, σε ό,τι αφορά την ΕΕ και όχι μόνο. Αυτό δεν είναι εύκολο να αλλάξει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που προεκλογικά ο Κάμερον και οι αντίπαλοί του δεν μίλησαν πολύ για την εξωτερική πολιτική. Η Βρετανία, πέμπτη οικονομία στον κόσμο (αν και η βιομηχανική της παραγωγή έχει σχεδόν καταρρεύσει), μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη με μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και με πυρηνικά όπλα, μπαίνοντας σε δυναμική εξόδου (και όχι σε έξοδο) από την ΕΕ διαμορφώνει πολλές παράπλευρες παρενέργειες. Κατά πρώτο, θέτει σε διακύβευση την ειδική θέση της ως γέφυρας που συνδέει τις επιχειρήσεις εκτός Ευρώπης με την ΕΕ με βάση την οποία είναι ο αποδέκτης πολλών επενδύσεων. Επιπλέον, βάζει προβλήματα στον λεγόμενο «αγγλοσαξονικό άξονα», τη συμμαχία της με το Μεγάλο Αδελφό, τις ΗΠΑ, και στο κατά πόσο θα συμβάλει στην εξυπηρέτηση των στόχων του σε Ευρώπη και αλλού. Αλλά ένα πιθανό έως αναπότρεπτο Brexit τη βαριά σκιά του τη ρίχνει κυρίως στην Ευρώπη. Η απειλή και μόνο εξόδου του Λονδίνου από την ΕΕ των 28 θα πυροδοτήσει πανικό την επόμενη διετία, με το Βερολίνο να προσπαθεί να αποτρέψει τις παρενέργειες και κυρίως στη Γαλλία, όπου στην επόμενη διετία ανοίγει το μέτωπο των εκλογών της άνοιξης του 2017 με πιθανή μονομαχία Σαρκοζί-Λεπέν. Βέβαια, ίσως τίποτα από αυτά να μη συμβεί αφού, κατά τον Σμίντινγκ, επικεφαλής οικονομολόγο της Berenberg Bank, «ο Κάμερον πιθανότατα θα εξασφαλίσει ορισμένες ήσσονος σημασίας παραχωρήσεις από την ΕΕ. Συνεπώς προβλέπουμε ένα σαφές «ναι» στην παραμονή στην ΕΕ, στο δημοψήφισμα που θα διεξαχθεί στα τέλη του 2017». Κάτι τέτοιο ωστόσο θα το αξιοποιούσε στο μέγιστο βαθμό η Γερμανία! Τελικά η καθαρότητα της νίκης του Κάμερον είναι μάλλον παραπλανητική, αναφέρουν οι βρετανικοί Times. Η χώρα οδεύει σε μία περίοδο με σημαντική πολιτική αβεβαιότητα και «είναι καιρός για τον κ. Κάμερον να βρει τον Τσόρτσιλ που έχει μέσα του» ή να εφευρεθεί ένας Τσόρτσιλ! Η Βρετανία, επαναπροσδιορίζοντας τους όρους συμμετοχής της στην Ε.Ε., δοκιμάζει τα όρια συνοχής της Ε.Ε. επειδή πρέπει να προστατεύσει το ιμπεριαλιστικό της εκτόπισμα και να ενισχύσει τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματά της. Χ.Β.

18 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 19 Για τις εκλογικές εξελίξεις στα κατεχόμενα της Κύπρου Εκλογές έγιναν τον περασμένο Απρίλιο στα κατεχόμενα της Κύπρου. Εκλογές που οδήγησαν στην ανάδειξη του Ακιντζί στο δεύτερο γύρο με 61% έναντι του απερχόμενου προέδρου Ερογλου που απέσπασε το 39%, αλλά με αποχή που χαρακτηρίζεται ως «ιστορικό χαμηλό» που άγγιξε το 40%. Η εκλογή Ακιντζί επανέφερε έναν αέρα διαλλακτικότητας και επαναπροσέγγισης με τους Ελληνοκύπριους μιας και αποτελούσε και αποτελεί οπαδό της (ομοσπονδιακής) λύσης, του σχεδίου Ανάν παλιότερα. Όπως οπαδός του σχεδίου υπήρξε και ο Αναστασιάδης! Όντας δήμαρχος της κατεχόμενης Λευκωσίας στο παρελθόν είχε προχωρήσει σε κινήσεις συνεργασίας με τον αντίστοιχο της ελεύθερης σε ζητήματα που αφορούσαν τη λειτουργία της πόλης. Παράλληλα εξέφραζε μια τάση «απογαλακτισμού» των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία, κάτι που εκφράστηκε με τις δηλώσεις του αμέσως μετά την εκλογή του περί «αδελφών χωρών», που προκάλεσαν όμως την άμεση αντίδραση του Ερντογάν ο οποίος, με την ευθύτητα του επικυρίαρχου που τον διακρίνει, υπενθύμισε σε ποιον οφείλεται η ύπαρξη του συγκεκριμένου κράτους αλλά και η έως τώρα διατήρησή του. Οπότε, και ποιος έχει τον πρώτο λόγο για τα από εδώ και πέρα δρώμενα. Από τις έως τώρα κινήσεις του Ακιντζί, παρά τη φρασεολογία του, που συνοψίζεται στη λογική της «σχέσης αμοιβαίου σεβασμού, χωρίς συγκρούσεις ή υποταγή», η ουσία της σχέσης μεταξύ Τουρκίας και Τ/Κ δεν αμφισβητείται. Αυτό που διαφαίνεται είναι η θέληση μιας κάποιας σχετικής αυτονόμησης, εκφράζοντας μερίδες της ηγεσίας των Τ/Κ αλλά και καθησυχάζοντας σε μεγάλο βαθμό και τη θέληση του τουρκοκυπριακού λαού που τα τελευταία χρόνια έδειχνε μια αντικατοχική πλειοψηφική τάση και, όπως γράφεται από κάποιους, μια τάση περισσότερο «κυπριοκεντρική» παρά φιλοτουρκική. Καθόλου τυχαία, βέβαια, μιας και οι συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας των τουρκοκύπριων εργαζόμενων στα κατεχόμενα είναι άθλιες και οφείλονται στο λεγόμενο «Οικονομικό Πρωτόκολλο» Τουρκίας-κατεχόμενων, που δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να καταλάβει κανείς τι εννοείται με αυτό! Όπως λοιπόν δεν αμφισβητείται η σχέση εξάρτησης του λεγόμενου Τουρκοκυπριακού Κράτους, η κατοχή δηλαδή από την Τουρκία, έτσι δεν αμφισβητείται στο ελάχιστο η σχέση εξάρτησης όλης της Κύπρου από τους ιμπεριαλιστές. Μετά τη συνάντηση Ερντογάν και Ακιντζί, και αφού δόθηκαν οι αμοιβαίες εξηγήσεις κατανόησης για τις προαναφερθείσες δηλώσεις, τονίστηκε ιδιαίτερα ο ρόλος που πρέπει να παίξει η Ευρωπα κή Ένωση στο ζήτημα της επίλυσης του Κυπριακού. Φυσικά, για το ρόλο του ΝΑΤΟ, των αγγλικών βάσεων και της Τρόικα στην Κύπρο δεν ειπώθηκε απολύτως τίποτα. Για να επανέλθουμε στο θέμα των Τ/Κ, αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι η παρουσία και εκλογή του Ακιντζί, άσχετα ένα πρόκειται και εδώ για ατύχημα ή όχι, λειτούργησε έτσι ώστε αυτό το τμήμα του κυπριακού λαού να παθητικοποιηθεί και να αναθέσει την επίλυση των προβλημάτων του, από το ζήτημα της ανεξαρτησίας μέχρι αυτό της άμεσης επιβίωσής του, σε μια ηγεσία η οποία θα τον οδηγήσει, αν τον οδηγήσει, τελικά σε μια λύση που θα λαμβάνει υπόψη της πρώτα τα συμφέροντα της Τουρκίας Ένα πρώτο σχόλιο αλλά και κυρίως τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις τους στην περιοχή. Και εδώ είναι που ερχόμαστε στα δύσκολα! Ο Ακιντζί, ο Αναστασιάδης και σύσσωμη η εξαρτημένη κυπριακή ηγεσία και αστική τάξη καλούνται να «λύσουν» το κυπριακό ζήτημα, ουσιαστικά να προχωρήσουν στην εφαρμογή της ομοσπονδιοποίησης, σε ένα πλαίσιο έντασης των ανταγωνισμών των αμερικάνων, ευρωπαίων, ως ένα βαθμό και των ρώσων, ιμπεριαλιστών, μην ξεχνάμε την ευρωπα κή επέμβαση του 2013, όπως και των περιφερειακών ανταγωνισμών των επίσης εξαρτημένων αστικών τάξεων Ελλάδας, Τουρκίας αλλά και Ισραήλ. Κυρίως των δύο τελευταίων. Είναι ένα ερώτημα, για παράδειγμα, το ποια θα είναι η θέση μιας «ενιαίας» Κύπρου στον διαμορφούμενο άξονα Ελλάδας Κύπρου Αιγύπτου που από πίσω του «κρύβει» το Ισραήλ, λαμβάνοντας υπόψη τον τοπικό ανταγωνισμό του τελευταίου με την Τουρκία. Τι θα γίνει με τις ΑΟΖ και τις επιδιώξεις της Τουρκίας που έρχονται σε αντίθεση με τις επιδιώξεις του άξονα που προαναφέραμε; Αντιθέσεις που μια αστική τάξη που βαφτίζει την πολυεξάρτησή της «πολυδιάστατη πολιτική», που δίνει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές και που επί της ουσίας, ξεχνώντας την κατοχή, έχει παραπέμψει την επίλυση του Κυπριακού στην επίλυση, με τον έναν ή άλλον τρόπο, των αιματηρών για την περιοχή αντιθέσεων των ιμπεριαλιστών, δεν μπορεί να τις επιλύσει από μόνη της. Με αυτή την έννοια δεν είμαστε αισιόδοξοι ότι το Κυπριακό θα «λυθεί» φέτος! Άλλωστε είναι πολλά τα «φέτος» που θα επιλυόταν, ιδιαίτερα μετά από εκλογικές διαδικασίες είτε στη μια είτε στην άλλη πλευρά της «πράσινης γραμμής». Και αυτό παρά την ευφορία που καλλιεργείται από την εδώ κυβερνώσα Αριστερά ότι η εκλογή Ακιντζί ανοίγει το δρόμο για την επίλυση του Κυπριακού. Όπως την άνοιξαν παλιότερα η εκλογή των Ταλάτ και Χριστόφια! Το πρόβλημα για μας είναι ότι ο κυπριακός λαός στο σύνολό εξακολουθεί να βρίσκεται έρμαιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και μιας αστικής τάξης η οποία δεν μπορεί και δεν θέλει να λύσει το Κυπριακό προς όφελος της πραγματικής ανεξαρτησίας της χώρας και του λαού. Και παρά την κατά καιρούς εκφρασμένη αντίθεσή του σε διάφορους σχεδιασμούς (όπως το σχέδιο Ανάν) που δημιούργησαν προβλήματα, δεν φαίνεται, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, να ξεπερνάει την παθητική στάση απαξίωσης από τη μια του κυπριακού πολιτικού συστήματος αλλά και την αναμονή ανάθεση της επίλυσης σε παράγοντες που ναι μεν υπόσχονται αλλά τελικά οδηγούν τα πράγματα στην ιμπεριαλιστική ρότα. Είτε ΑΚΕΛ και Χριστόφιας λέγονται αυτοί οι παράγοντες είτε Ακιντζί και Κεντροαριστερά. Για μας το ζητούμενο είναι ο κυπριακός λαός, όπως και ο ελληνικός και ο τουρκικός, να βγουν στο προσκήνιο, να ενώσουν την πάλη τους ενάντια στις εξαρτημένες αστικές τάξεις τους, να αγωνιστούν για την ανεξαρτησία τους ενάντια στους ιμπεριαλιστές που μετατρέπουν τις χώρες τους σε πεδία εφαρμογής των μεταξύ τους άγριων ανταγωνισμών. Και αν χρειαστεί και σε πεδία πολέμων. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει αναθέτοντας και αυτό το ζήτημα σε δυνάμεις που αποπροσανατολίζουν από την πραγματικότητα αυτών των ανταγωνισμών. ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ Αναταράξεις στα κρατικά ομόλογα Τ α κρατικά ομόλογα του ελληνικού δημοσίου δεν είναι μόνα στην άνοδο των αποδόσεών τους. Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται απότομη υποχώρηση των τιμών των κρατικών ομολόγων. Κυρίως στην Ευρώπη αλλά και στις ΗΠΑ, όχι μόνο τα κρατικά ομόλογα των χωρών της περιφέρειας αλλά και το ισχυρό γερμανικό δεκαετές ομόλογο είδε την απόδοσή του να τετραπλασιάζεται μέσα σε μόλις πέντε ημέρες! Βέβαια, ιστορικά τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων εξακολουθούν να είναι χαμηλά ακόμα και με αυτή την άνοδο. Η αύξηση των επιτοκίων κατά μισή ποσοστιαία μονάδα μπορεί να μη μοιάζει σημαντική, αλλά σε τόσο χαμηλά επίπεδα οι συνεπακόλουθες κινήσεις στις τιμές των ομολόγων γίνονται πολύ πιο βίαιες. Τι συμβαίνει πραγματικά; Πολλοί μιλούν για πολυπαραγοντικά αίτια. Οι απότομες κινήσεις στην αγορά ομολόγων σπανίως προέρχονται από μια ευδιάκριτη αιτία και η ερμηνεία της αντίδρασής τους συχνά δεν είναι ευκολότερη από την πρόβλεψη των επόμενων κινήσεων. Αύξηση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων σημαίνει μείωση της τιμής τους, της αξίας τους ως ομολόγων. Τα δύο μεγέθη (αποδόσεις-τιμή) είναι δύο αντίστροφα μεγέθη. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως η αξία του χαρτοφυλακίου των κρατικών ομολόγων για όσους τα διακρατούν μειώνεται, ενώ για τα κράτη που τα εκδίδουν γίνεται πιο ακριβή η έκδοση. Πρέπει να δίνουν περισσότερα για να αντισταθμίσουν τα περιθώρια των αποδόσεων (τα περίφημα spreads). Στην πραγματικότητα, για όσους έχουν στην κατοχή τους κρατικά ομόλογα υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο δεν είναι συμφέρουσα η κατοχή μεγάλης αξίας ομολόγων με μικρές αποδόσεις. Φαίνεται πως αυτό το «κατώφλι» περάστηκε πρόσφατα.. Έκλεισε συνεπώς ο ενάρετος κύκλος των μειωμένων αποδόσεων στα κρατικά ομόλογα, που διήρκεσε τριάντα πέντε χρόνια; Ακόμα και αν είναι έτσι, πρέπει να εξηγηθεί γιατί τώρα Η μία διάσταση των εξηγήσεων -τουλάχιστον όσον αφορά την Ευρώπηέχει να κάνει με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι που οδηγεί σε μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων. Αυτό βέβαια έχει ως πρώτο αποτέλεσμα και σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο την αύξηση της τιμής των ομολόγων και τη μείωση των αποδόσεών τους, στην πορεία όμως και μακροπρόθεσμα αυξάνοντας τον πληθωρισμό επιφέρει και αύξηση των επιτοκίων. Ή, καλύτερα, τα επαναφέρει σε πιο ισορροπημένες, «κανονικές» τιμές. Προφανώς κάτι τέτοιο σημαίνει πως (εκτός Ελλάδας) το πρόγραμμα ενίσχυσης της ρευστότητας υλοποιείται και διαχέεται στην ευρωζώνη. Οι τράπεζες της ευρωζώνης άρχισαν και πάλι να δανείζουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Αλλά τόσο νωρίς να εμφανιστούν αποτελέσματα; Επίσης οι φόβοι για ένα ελληνικό «ατύχημα» (ειδικά μετά το δημοσίευμα των «FT» για το αδιέξοδο του ελληνικού δημόσιου χρέους αν δεν υποστεί κούρεμα) τροφοδοτούν την άνοδο των αποδόσεων. Αυτό είναι πιο ξεκάθαρο. Πώς όμως εξηγείται η άνοδος των αμερικάνικων, των καναδικών και των αυστραλέζικων αποδόσεων; Μια πιο ανησυχητική εξέλιξη είναι πως οι αγορές ομολόγων δεν έχουν πια την ικανότητα να αντιδρούν λογικά. Ορισμένοι investment bankers επιρρίπτουν τις ευθύνες στους ρυθμιστικούς κανόνες που έχουν υπονομεύσει τη ρευστότητα των αγορών, με αποτέλεσμα η ανοδική τάση να είναι μικρή, ενώ ισχύει ακριβώς το αντίθετο για την πτώση: Σε τέτοιες συνθήκες, η φυγή προς την έξοδο μπορεί να είναι χαοτική. Πολύ περισσότερο, αρκετοί οικονομικοί αναλυτές θεωρούν την αντίδραση των «αγορών» σχιζοφρενική! ηλαδή -για να επαναλάβουμε το σχήμα- φαίνεται σχιζοφρενική η φυσιολογική εξέλιξη επαναφοράς των αποδόσεων των επιτοκίων στις κανονικές τους τιμές αφού οι «ενέσεις ρευστότητας», όπως αυτή της ΕΚΤ, οδηγούν σε μεγαλύτερο δανεισμό, άρα και πληθωρισμό, άρα και σε άνοδο των πάσης φύσης επιτοκίων. Ο βασικός λόγος πέρα από τις νομισματικές και πληθωριστικές εξηγήσεις τεχνικού περιεχομένου- αυτής της ανησυχίας δεν συνδέεται με αυτά καθαυτά τα ομόλογα και τις αναταράξεις στην παγκόσμια αγορά. Χωρίς να υποτιμηθεί η οικονομικοτεχνική διάσταση, τουλάχιστον όπως εκφράζεται συγκεκριμένα από τους ειδικούς αναλυτές, πρέπει να «απομακρυνθούμε» από το πρόβλημα και να εντάξουμε σε ένα γενικότερο πλαίσιο την προσέγγισή του. Οι απαντήσεις πρέπει να αναζητηθούν στη διατάραξη του κύκλου κερδοφορίας του κεφαλαίου ( και των κεφαλαίων) της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής μηχανής που στην ουσία δεν μπόρεσε να απαντήσει ουσιαστικά και με πραγματικούς όρους στα ζητήματα που άνοιξε η κρίση του Ούτε η διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ούτε η ένταση της άντλησης αξιών από την εργατική τάξη και τους λαούς των περιφερειακών και εξαρτημένων χωρών φαίνεται να δίνουν διέξοδο. Από μία άποψη, χωρίς να λύνονται τα μακροπρόθεσμα ζητήματα του συστήματος μπορεί και να εντείνουν -σε δεύτερη φάση- την οξύτητα της κρίσης Γι αυτό το λόγο κατά βάση κάθε «απότομη διάρθρωση» στις τιμές των ομολόγων, των μετοχών, των συναλλαγματικών ισοτιμιών και των προθεσμιακών συμβολαίων (οι τέσσερις χώροι των περίφημων παγκόσμιων «αγορών») προκαλεί ανησυχίες και θεωρείται ανατάραξη. Εκεί πρέπει να αναζητηθούν οι βαθύτερες εξηγήσεις της «μη λογικής αντίδρασης των αγορών». Επιμένουμε: Χωρίς να υποτιμάμε διόλου τις ιδιαίτερες οκονομικοτεχνικές εξηγήσεις αυτής της νέας «διάρθρωσης» όπως και τις οικονομικοπολιτικές της διαστάσεις (όπως στην περίπτωση του δικού «μας» χρέους)

19 20 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 16 Μάη 2015 Ένας δάσκαλος στη φυλακή Της MANISHA SETHI DELHI* Γιατί ο Σαϊμπάμπα είναι τέτοια απειλή; Γιατί τα τραγούδια των Kabir Kala Manch πρέπει να πάψουν να ακούγονται; Γιατί ο Sudhir Dhawale πρέπει να φυλακιστεί; Γιατί πρέπει να φορτωθούν μια ντουζίνα κατηγορίες στον Arun Ferreira; Είναι γιατί οι ιδέες έχουν δύναμη. Σήμερα, καθηγητές από διάφορα πανεπιστήμια του Δελχί ξεκινούν απεργία πείνας σε αλληλεγγύη προς τον συνάδελφό τους Δρα G. N. Saibaba. Συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος από την απαγωγή του Σα μπάμπα από την αστυνομία της Μαχαράστρα, τον οποίο στην κυριολεξία έβγαλαν σηκωτό από το αμάξι του, του έδεσαν τα μάτια και τσουβαλιασμένο τον μετέφεραν στην αρχή στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, από κει στο Αχερί και κατόπιν στη Nαγκμπούρ. Μια δοκιμασία που κράτησε 72 ώρες χωρίς σταματημό. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη για όσους γνωρίζουν τις μεθόδους κράτησης της αστυνομίας μας παρά τις οδηγίες που δόθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο όμως αυτό που το κάνει πιο διεστραμμένο είναι το γεγονός ότι ο Σα μπάμπα είναι κατά 90% ανάπηρος και καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι. Υποφέρει από καρδιακό νόσημα και υπέρταση. Σύρθηκε σαν σακί με πατάτες σ' αυτό το μακρύ ταξίδι, από το Δελχί στο κρατητήριο του Αχερί, στο δικαστήριο και, τέλος, στο κελί απομόνωσης της Nαγκμπούρ. Αναγκάστηκε να περάσει αυτές τις τρεις μέρες στο αναπηρικό του καρότσι. Όταν έφτασε στη Nαγκμπούρ, στερημένος από ύπνο, φαγητό, φάρμακα, ακόμη και πρόσβαση στην τουαλέτα, ο Σα μπάμπα λιποθύμησε αιμορραγώντας από τα αυτιά και τη μύτη. Ποια ειδεχθή εγκλήματα διέπραξε ο Σα μπάμπα που επέβαλαν αυτήν τη σύλληψη αλλά και την επίθεση ενάντια στην αξιοπρέπεια και τη ζωή του; Ο Σα μπάμπα έχει κατηγορηθεί με βάση διάφορες διατάξεις του αντιτρομοκρατικού νόμου UAPA (Νόμος για την Πρόληψη Παράνομων Δραστηριοτήτων). Κανένα όμως άρθρο αυτού του νόμου (άρθρα 13, 18, 20, 38, 39) δεν έχει σχέση με κατηγορίες για βίαιες ενέργειες. Αντίθετα, έχουν σχέση με τη συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και την υποστήριξη σε μια τέτοια οργάνωση. Ο Σα μπάμπα έχει υπάρξει τολμηρός και ευθύς επικριτής της Επιχείρησης Πράσινο Κυνήγι αλλά είναι και μια σεβαστή προσωπικότητα στα ζητήματα των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τον UAPA, η πρόθεση ενός υπόπτου είναι σημαντική για την καταδίκη του σαν τρομοκράτη ( οποιοσδήποτε δρα με πρόθεση να απειλήσει ή είναι πιθανό να απειλήσει την ενότητα, ακεραιότητα, ασφάλεια και κυριαρχία της Ινδίας... ). Επιπλέον η γενικόλογη διατύπωση παράνομη δραστηριότητα ως κάθε δραστηριότητα ενός ατόμου ή μιας ένωσης (είτε διαπράττοντας κάτι με έργα ή με λόγια, είτε προφορικά, είτε γραπτά, είτε με νοήματα, είτε με φυσική παρουσία, είτε διαφορετικά), στην πράξη δίνει την εξουσία στην κυβέρνηση να ποινικοποιήσει κάθε ιδέα, σκέψη, τέχνη ή κείμενο που αντικρούει τα κυρίαρχα αφηγήματα της ανάπτυξης, της διακυβέρνησης και της κοινωνικής ανισότητας. Η διάπραξη μιας βίαιης πράξης έχει γίνει πια κάτι το δευτερεύον στις κατηγορίες για τρομοκρατία. Είναι πια το τι λες, τι γράφεις ή τραγουδάς. Παραθέτοντας δικαστικές αποφάσεις από όλον τον κόσμο που υποστηρίζουν τη διάκριση ανάμεσα στην ενεργό και την παθητική συμμετοχή σε απαγορευμένες οργανώσεις ανάμεσα στη συμπάθεια σε ένα σκοπό και στη συμμετοχή σε μια βίαιη πράξη προς επίτευξη αυτού του σκοπούτο Ανώτατο Δικαστήριο, στην απόφασή του στην υπόθεση Πολιτεία της Κεράλα εναντίον Raneef (2011), παρατήρησε: Ζούμε σε μια δημοκρατία και οι παραπάνω παρατηρήσεις έχουν ισχύ σε όλες τις δημοκρατίες. Το Ανώτατο Δικαστήριο ήταν μάλλον πολύ αισιόδοξο. Διότι σε καθημερινή βάση στα δικαστήρια οι δημόσιοι κατήγοροι ισχυρίζονται ότι η κατοχή βιβλίων, περιοδικών, υπολογιστών, αφισών, τραγουδιών και cd αποδεικνύει την ενοχή όσων κατηγορούνται για τρομοκρατία. Η δέσμευση του κατηγορούμενου υπέρ της δικαιοσύνης και της ισότητας παρουσιάζεται σαν ενοχοποιητικό στοιχείο. Και σε καθημερινή βάση οι δικαστές αποδέχονται αυτήν την απατηλή επιχειρηματολογία και αρνούνται την αποφυλάκιση με εγγύηση. Υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούν στον Σα μπάμπα την εγγύηση τρεις φορές, δυο φορές από το δικαστήριο του Γκαντσιλόρι και μια από το Ανώτατο Δικαστήριο της Nαγκμπούρ, για αξιακούς λόγους και λόγους υγείας; Μπορεί κανείς να φανταστεί κάποιο σοβαρό λόγο να αρνηθούν την εγγύηση στην τραγουδίστρια Sheetal Sathe του συγκροτήματος Kabir Kala Manch, οκτώ μηνών έγκυο, η οποία παραδόθηκε μόνη της στην αστυνομία; Τα δικαστήριά μας όμως μπορούν. Το δικαστικό σύστημα μοιάζει με μια περιστρεφόμενη πόρτα, όπου κάποιοι σέρνονται στα δικαστήρια με έτοιμα πακέτα κατηγοριών βάσει του UAPA (μαζί με ορισμένα άρθρα του ποινικού κώδικα για ποικιλία), τους αρνείται αποφυλάκιση με εγγύηση, κρατούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τελικά αθωώνονται ώστε να κάνουν χώρο για τους επόμενους. Το 2011 ο Sudhir Dhawale, εκδότης του περιοδικού Vidrohi και ιδρυτής των Δημοκρατών Πανθήρων, ο οποίος είχε παίξει βασικό ρόλο στην οργάνωση των νταλίτ μετά τη σφαγή 4 νταλίτ στο Khairlanji της Μαχαράστρα το 2008, συνελήφθη ως συμπαθών τους μαο κούς. Ο Dhawale απαλλάχτηκε από κάθε κατηγορία μόλις λίγες μέρες μετά την απαγωγή του Σα μπάμπα. Ο Arun Ferreira πιάστηκε ως φοβερός και τρομερός Ναξαλίτης το Του φορτώθηκαν εφτά κατηγορίες, για ανατίναξη αστυνομικού αυτοκινήτου, εμπρησμό, επίθεση, φόνο και πυροβολισμούς κατά αστυνομικών στη Ναγκμπούρ, την Γκόντια και το Γκαντσιλόρι. Μια απ' αυτές τις επιθέσεις συνέβη όταν ο Ferreira ήταν στη φυλακή. Τα απομνημονεύματα του Ferreira, «Τα χρώματα του Κελιού», όπου αφηγείται την περιπέτειά του στις φυλακές της Ναγκμπούρ, θα έβγαζαν τον δικαστή που αρνήθηκε την εγγύηση στον Σα μπάμπα από την αυταπάτη ότι ο Σα μπάμπα θα τύγχανε καλής μεταχείρισης στη φυλακή. Τα τελευταία χρόνια διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν καλλιεργήσει τη θεωρία των νόμιμων μαο κών, οι οποίοι είναι ακόμη * Η Manisha Sethi είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Εθνικό Μουσείο και τη Βιβλιοθήκη Νεχρού. ιδάσκει στο Κέντρο Συγκριτικών Θρησκειών και Πολιτισμών στο Πανεπιστήμιο Jamia Millia Islamia του ελχί. Η Sethi είναι συγγραφέας και ακτιβίστρια της Ένωσης Αλληλεγγύης Καθηγητών του Jamia. Το τελευταίο της βιβλίο είναι το Kafkaland- Προκατάληψη, ίκαιο και Αντιτρομοκρατία στην Ινδία. Η Χώρα του Κάφκα εξετάζει το φρικιαστικό υπογάστριο της αντιτρομοκρατίας, όπου οι προκαταλήψεις και η ανομία είναι οι κανόνες λειτουργίας της. Από το Μουμπάι μέχρι τη Μπάνγκαλορ, και από το ελχί μέχρι τη Μάντια Πραντές, εξετάζει μερικές από τις πιο γνωστές περιπτώσεις τρομοκρατίας και δείχνει ότι το σήμα κατατεθέν των ερευνών για τρομοκρατία δεν είναι απλά κάποια παραβίαση των κανόνων αλλά η κυνική προκατάληψη και η κτηνώδης βία που επιβάλλεται με πλήρη γνώση για απόλυτη ατιμωρησία. Εξετάζει την ανησυχητική τάση της δικαστικής αδιαφορίας, όπου αγνοούνται σημάδια βασανιστηρίων, η έλλειψη στοιχείων, η απουσία νομικών διαδικασιών σε περιπτώσεις εκδίκασης τρομοκρατικών υποθέσεων. Η Χώρα του Κάφκα αντικρούει τα κυρίαρχα αφηγήματα της αντιτρομοκρατίας και του ανερχόμενου βιομηχανικού - ασφαλίτικου συμπλέγματος. Η Χώρα του Κάφκα είναι η χώρα όπου η ατιμωρησία, οι προκαταλήψεις και η καχυποψία διατηρούνται βάσει νόμων, όπου η διάβρωση των συνταγματικών εγγυήσεων διαφημίζεται ως εσωτερική ασφάλεια, όπου η εταιρική απληστία μασκαρεύεται σαν εθνικό συμφέρον. Το άρθρο ''A teacher in jail '' δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα newsmedia.com στις 9 του Μάη. Την μετάφραση από τα αγγλικά για λογαριασμό της ΠΣ έκανε ο Αρης Λάμπρου. πιο επικίνδυνοι από τους αντάρτες γιατί μπορούν να επικαλούνται το σύνταγμα και του νόμους. Την ίδια μέρα που μια καινούργια Salwa Judum εγκαινιάστηκε στο Τσατιγκάρθ (παρ όλο που η Salwa Judum κρίθηκε παράνομη και αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο) και μόλις λίγες μέρες προτού ο πρωθυπουργός Μόντι ανακοινώσει νέα έργα χαλυβουργίας και σιδηροδρόμους, ο Γενικός Επιθεωρητής της Αστυνομίας Kalluri έβγαλε μια ανακοίνωση όπου απειλεί ευθέως όσες ΜΚΟ παρέχουν νομική βοήθεια σ' αυτούς που κατηγορούνται για Ναξαλισμό. Ποινικοποιούνται δικηγόροι που επισκέπτονται φτωχούς αντιβάσι οι οποίοι σαπίζουν στις φυλακές. Γιατί ο Σα μπάμπα είναι τέτοια απειλή; Γιατί τα τραγούδια των Kabir Kala Manch πρέπει να πάψουν να ακούγονται; Γιατί ο Sudhir Dhawale πρέπει να φυλακιστεί; Γιατί πρέπει να φορτωθούν μια ντουζίνα κατηγορίες στον Arun Ferreira; Είναι γιατί οι ιδέες έχουν δύναμη. Όπως είπε κάποτε ο Τζορτζ Όργουελ, σε μια εποχή γενικευμένης εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια είναι επαναστατική πράξη.

20 Σάββατο 16 Μάη 2015 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 21 Βαλτιμόρη, ΗΠΑ Ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι για τις δολοφονίες των μαύρων νέων; Η έκρηξη οργής που ακολούθησε την κηδεία του 25χρονου Φρέντι Γκρέι απλώθηκε στους δρόμους της πόλης και ανάγκασε την κυβερνήτη να κηρύξει την πολιτεία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ο στρατός και η εθνοφρουρά αναπτύχθηκαν στους δρόμους, χωρίς όμως αυτή η επίδειξη τρομοκρατικής ισχύος να ανακόψει το κύμα των διαδηλώσεων, οι οποίες συνεχίζονται. Τελικά, ύστερα από την απόφαση της εισαγγελέως Μέρλιν Μπόσμπι να ασκήσει δίωξη σε βάρος των έξι αστυνομικών, οι πολίτες άρχισαν να κορνάρουν ικανοποιημένοι τα αυτοκίνητά τους. Μέχρι και ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα, αφού ανέφερε ότι οι «λεηλασίες είναι απαράδεκτες» (άμα ήτανε κάνας βομβαρδισμός πόλης, εντάξει ), παραδέχθηκε ότι «έχουν σημειωθεί μια σειρά περίεργων περιστατικών αστυνομικής βίας». Οι εικόνες των μαύρων πιτσιρικάδων να αναποδογυρίζουν τα αυτοκίνητα της αστυνομίας και να χοροπηδούν πάνω τους θύμισε έντονα την εξέγερση του 1992 στο Λος Άντζελες, όταν η μαύρη νεολαία ταρακούνησε όλον τον κόσμο. Είναι μάλλον περιττό να αναφέρουμε στον αναγνώστη της «Π.Σ.» ότι ο Γκρέι ήταν Αφροαμερικανός. Το «περιστατικό» αυτή τη φορά έλαβε χώρα στο βαν της αστυνομίας, όπου μεταφέρθηκε ο νεαρός έπειτα από την αναίτια σύλληψή του. Το αίτιο θανάτου του ήταν τραύμα στη σπονδυλική στήλη, που τον έριξε σε κώμα για μια βδομάδα, και οδήγησε στο θάνατό του. Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι αυτό που βλέπουμε τους τελευταίους μήνες μέσα στην κοιλιά του κήτους δεν είναι απλώς κάποια συνδεδεμένα περιστατικά, ούτε καν ένα ζήτημα που αφορά την αστυνομική βία ή το ρατσισμό. Η ένταση, οι μορφές &k