Διασπώντας το άτομο, της αγάπης. «Σου ανήκει «

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Διασπώντας το άτομο, της αγάπης. «Σου ανήκει «"

Transcript

1 1

2 2

3 3 Διασπώντας το άτομο, της αγάπης «Σου ανήκει «

4 4

5 5 Γεράσιμος Μηνάς Διασπώντας το άτομο, Της αγάπης ΠΡΩΤΟ ΑΝΤΙΤΥΠΟ

6 6

7 7 Δίχως λογικής φανφάρες, σου γράφω, γιατί μόνο όταν, σου γράφω, θυμάμαι να αγαπώ, κάτι. Έστω κι αν μου είσαι άγνωστη, μα στην πείνα των άλλων, δεν σε παρέδωσα. Ούτε καν σε σκόνη ζήλιας ή εκτίμησης, μιας φθαρτής πραγματικότητας, όπου πεθαίνοντας κάποιος: πάει να βράσει ή απλά να γίνει αόρατος προστάτης, εξωγήινων, σε άλλο γαλαξία. Τι τραβάνε κι αυτοί οι δίσμοιροι. Σαν ανθισμένη κερασιά ή αμυγδαλιά, δεν ξέρω γω από αυτά: φαντάσου απλά, λευκά άνθη σε ξερά κλαδιά, το σκεπτικό μου, άγνωστη μου, γιατί δε σε συνάντησα. Μόνο στον ύπνο μου σε γεννώ ζωντανή, τουλάχιστον ωσότου σε πω αγαπημένη, με σφαλιστά τα μάτια: πάνω στο βωμό της εξύμνησης σου, νάσαι καλά, εσύ η ίδια, τα πράσινα μάτια σου, η κόκκινη καρδιά που χοροπηδάει. Άραγε είναι από κάποια οφειλή, να τροφοδοτείται το προσωπικό χιούμορ. Να επιβιώνουμε. Σου γράφω για να θυμάμαι να αγαπώ κάτι. Τα γράμματα που ακόμη δεν έλαβες, δίχως χρονολογικά, αρχική σειρά, θα προσθέσω, ως να μούρθει ξανά, όρεξη, να θυμάμαι κάτι, να αγαπώ. Να μην είμαι τενεκές. Ο αυτός που εγκαταλείπει τους ανθρώπους. «Λουλούδι μου. Μακάρι να ταν έγκυος, η αγάπη μας. Να ταν το άνοιγμα καρδιάς, προϊόν εμπειρίας. Υπάρχουν τελικά, τόσα πληγωμένα πρόσωπα, στον κόσμο. Για τι, θα πρεπε άραγε, να, μας προετοιμάζουν; Αποκομμένοι αισθανόμαστε.

8 8 Σκύβουμε στη μουσική π αγαπάμε, μα δεν ακούμε. Αναμένουμε ν ακουστεί τη καίρια στιγμή, δίχως να κουνάμε το δαχτυλάκι μας. Σα να ναι, μέρες μετά, καθαρό, ένα σπίτι. Χωρίς προσοχή, να λαβαίνει, το πρόσωπο, που ζει, μες τη ψυχή, του ανθρώπου. Κοιτώ τον ηλεκτρονικό πίνακα, που ελαχιστότατα, ασχολείται, με τα λεία αισθήματα, σαν ταπεινά αριστουργηματική, απεικόνιση ενός ανθρώπου, στη πέτρα. Να μαστε, ένα είδος προσωπικότητας. Αντλώντας ενέργεια, όρεξη, στις πιο βαριές καταστάσεις. Να μην πληγώνουμε το άξιο, το βαπτισμένο σε μύρο ανθρωπιάς. Η ζωή να μην είναι ελεύθερος χρόνος, που πρέπει να γεμίσει. Πολύ είναι, να θέλω να σε βλέπω; Έχεις ένα κήπο με λουλούδια, στα μαλλιά. Πράσινα, φωτεινά, είναι τα μάτια σου. Έξω από τις κόχες της πεζής πραγματικότητας, στον παράδεισο σου, με εκδηλώνουν. Ώ, τόπος, χαράς! Όμορφο που ναι το ταξίδι, μοναδικό κάθε φορά, το ζυγό copyright της φροντίδας. Μαζί σου, καμπυλώνει κι ο χρόνος, τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα. Χειμώνα καιρό. Που τονίζεται, το ευχαριστώ. Ζούμε, αναπνέουμε. Ένα παράθυρο στη καρδιά σου, το χαρτί. Να σε δω, να συζητήσω με τα μάτια. Πώς να είσαι, χαρούμενη. Πετάς, σαν ανεμώνη; Τυχερός που ναι ο καθρέφτης σου. Να ξυπνάμε, αισθανόμενοι, νοερά, σε αγκαλιά αγάπης. Έτσι μόνο, να εμψυχωνόμαστε. Αργεί η αγάπη; Να γεννήσει, εννοώ. Είναι δροσερός, ο πόνος της λατρείας. Η ζεστή κύηση, να σε φιλοξενώ, μέσα μου. Η γλύκα σου, καρδούλα μου, αριστουργηματικά θηλυκή, εσύ, υπόσταση. Τα δαχτυλάκια σου, χωρά η παλάμη σου στη δική μου, Να ρωτήσω ή να πω στην πράξη, συναντώντας σε, νοιάζομαι της αιωνιότητας τα βήματα. Έγιναν πια, τόσο ψηλά, τα κτίρια, λίγος χώρος δεν

9 9 έμεινε, να ναι τέχνη, ζωγραφική, ο άνθρωπος. Ένα σημαντικό έργο, γλυπτικής, κινούμενο, με χαρακτήρα. Ρομαντικά αναφέρουμε τη παγκόσμια πείνα, να ζει κάποια ψυχή, με φυματίωση, με το στίγμα, Δεν παραδόθηκε στα αγνά λιβάδια, τα μυρωδάτα από λατρεία, πίστη, Να ναι τα λεπτά στις ώρες, μια ομπρέλα ελευθερίας. Το, ναι, να ναι μαζί, στη χαρά της οικειότητας, ούτε η μοίρα, δεν διακόπτει. Τον γαλαξία της γέννας, αναζητώ. Πως συνεργάζονται οι πλανήτες. Αν το σχήμα είναι τρυφερές έννοιες. Καρποί ενωμένοι στα κλαδιά, σε κοινό βίο. Με τι, ποτίζονται τα αστέρια; Εκατομμυρίων χρωμάτων, εκατομμύρια αποχρώσεις. Ποίημα, που ναι μυριάδες πινέλα μαζί, Σε συνεργασία. Να εκφράζουμε ευχαριστώ για το ευγενικό πέρασμα των ωρών. Μεις εδώ, που έχουμε τα πάντα, βρίσκονται στη διάθεση μας, ή πιστεύουμε πως δεν, μας κατακτάνε. Τη λάμπα έχω ανάψει. Λαμπερή που ναι η αγνότητα σου. λαμπερότερη. Χρώματα, σε γυροφέρνουν. Ποιο θα σε κερδίσει. Να σε ντύσει, να χαρείς, να σ ακούσω γελαστή, στο δωμάτιο. Πολύτιμη αχτίδα, εσύ, λουλούδι εσύ, στο τσαμπί από πρακτικά συναισθήματα, Μόνο για σένα, φυσικά. Θέσε τη παλάμη σου, στη δική μου. Άνθος της αγάπης» Αυτές τις τραγικές ώρες, που περνούν από το νου, τρελές σκέψεις, τι κάμεις, τελειώνοντας τα χαρτιά υγείας. Να σ ακούω να γελάς, να με φαντάζεσαι, αρκεί να μη φτάσεις να χεις διαλέξει κάποιον άλλο: και μετά από έτη πολλά, ν ανακαλύπτεις τις επιστολές, στις οποίες έσταξε το ίδιο μου το αίμα. Κράτησες τα γράμματα για να ζήσεις το όνειρο ή πως αγαπήθηκες παραμυθένια. Όμως οι επιστολές θα φτάσουν στα

10 10 χέρια σου, έστω και ως έκπληξη, γιατί κάλιο να φάω στα μούτρα το όχι παρά να πω: δεν προσπάθησα. Για να ναι η κάθε μέρα, μια λάμψη, που δεν έχει ανάγκη από του ήλιου το φως ή την αύρα ελεημοσύνης ενός ξινισμένου φυσικού φωτός με σύννεφα. Αυτός που προστέθηκε στη ζωή άλλων κι ας μην έλαβε το ευχαριστώ. Ίσως το απώθησε κι ο ίδιος, γιατί πάντα άλλος έπρεπε να τον ελέγχει: να ναι τούτο, η αδρεναλίνη που φυλάσσεται σε μπουκάλι αρώματος θαρρώ, να κλείνεσαι εκεί, να είσαι ασφαλής Κάτι σαν τη λογική, που σιχαίνομαι. Θα ταν το λοιπόν, η επόμενη κίνηση, μετά το άκουσμα της φωνής σου στον αέρα. Είπα να σου γράψω εκείνο το ίδιο βράδυ: 18 Δεκέμβρη Ενόσω ο ύπνος μοίραζε εισιτήρια, μα απέφυγα να μη μιλήσω. «Καλημέρα, και ζεστές, συναισθηματικές, γιορτές, εύχομαι. Εύχομαι να έχεις αναρρώσει, από το κρύωμα έτσι όπως σε άκουσα στο ΤΗΛΕΦΩΣ, στην εκπομπή που πήρες τηλέφωνο: τέλος στη μοναξιά. Δεν ξέρω αν έτυχε να σε ακούσω, αφού εκεί που θα λειτουργούσαν οι συμπτώσεις, ο ρεαλισμός αποδεικνύεται δυνατότερος: δεν μπορώ να σου προσφέρω κάτι, όντας άνεργος. Όντας συναισθηματίας κι ονειροπόλος, μπορώ να ερωτευτώ, να πω: τώρα ξεκινώ να ζω, αγαπώντας κάποια: ελευθερώνομαι στο χαρτί, μερικά λεπτά, ακόμα (σε σειρά, από πόσα) Όλα τούτα τα ευγενή, περί αισθημάτων, έως τη στιγμή, που η άδεια μου τσέπη, μου πει: μην ξεκινάς κάτι, χωρίς εφόδια. Κι ας λέει ο πατέρας μου, να μην είμαι μόνος 36 ετών, από τις 11 Μάρτη. Τελικά φαίνεται, πως η ελπίδα αναγεννάται με ευρώ, μόνο: αυτό το μικρό αγκάθι, που τρώει τα νιάτα μου: που σκάει τα μπαλόνια των ονείρων.

11 11 Το γονίδιο της αυτοσυντήρησης για μένα, Κατερίνα, είναι οι περίοδοι που δίνομαι ολοκληρωτικά: γράφοντας ή λατρεύοντας από απόσταση: τις γυναίκες. Υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι, γύρω μας, οικονομικά ανεξάρτητοι εντέλει, και δυστυχώς δεν ανησυχεί γι αυτούς, κανείς. Λόγω προσωπικής μου άγνοιας περί ανάγκης και χρησιμότητας, να χω μια σχέση, άφησα να περάσουν τα χρόνια: μια μικρή απαξίωση να το πω, επαναπαυμένος πως η άγνοια, ήταν κάτι φυσικό (πιθανόν ως η τέλεια! συνέχεια μιας σπουδαίας διαπαιδαγώγησης). Ευτυχώς διαθέτω χιούμορ, για να τα ξεπερνώ όλα τα ιδιοτελή: που σημαίνουν, έλεγχο. Κάτι σαν την αυτοκριτική, ενόσω λέω, τι ωραία που θα ήταν να αγκάλιαζα, μια σύντροφο μου, απ ότι να φαντάζομαι μια αίσθηση λατρείας. Τι να το κάνεις βέβαια, να θες κάτι τόσο φυσικό, ως άντρας, αν δεν συνοδεύεται με το κάλυμμα ενός μισθού: όχι ως ασφάλεια. Σε ποιον φτάνει, πια, ένας μισθός, ακόμη κι ενόσω δεν πληρώνει ενοίκιο. Ούτε το να ναι νοικοκύρης, ένας άντρας, δεν φτάνει πια. Τα είπα λοιπόν, όλα τούτα. Τα βγαλα από μέσα μου: για το τι θα μπορούσα να ζούσα, αν σε γνώριζα, εννοείται, με δεχόσουν στη ζωή σου. Αρκεί να μην έλεγες αυτό που μου είπε η μοναδική πριν 5 χρόνια- κοπέλα, που ήθελα να τα φτιάξουμε: ας ξεκινήσουμε μια φιλία. Αν δεν το νιώθει κανείς, τι αξία έχει, να το πιέζει, να το ξεστομίζει. Είναι σα να προσπαθεί ένας να βρει ελαττώματα στον άλλο, Κάτι τα δόντια, κάτι το βάρος, στραβές γάμπες, επικοινωνία μη αυθόρμητη. Πολύ κακό για το τίποτα, τέτοιος συμβιβασμός να καταλήξει σε γάμο. Το 1994, ερωτεύτηκα τρανταχτά, μια συνομήλικη αξιωματικό, στη μονάδα του ναυτικού, που υπηρετούσα. Προτίμησε το γέρο με το αμάξι. Πλατωνικές αγάπες, άγνοια. Γενικά μόνος. Ο ρεαλισμός είναι γεμάτος από απογοητεύσεις.

12 12 Στο μυθιστόρημα που γράφω (ζωντανό και με χιούμορ), ο άντρας πρωταγωνιστής με τα δικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκει μια άνθρωπο, έτοιμοι, νοερώς, μόλις, έγιναν ζευγάρι. Η ηρωίδα, σου μοιάζει: ξανθά μαλλιά, πράσινα μάτια. Αν αυτό δεν είναι σύμπτωση. Αν εσύ, Κατερίνα, δεν θεωρείς, πως πρέπει να αυτοπεριορίζομαι, ενόσω μου αρέσει κάποια άνθρωπος, σα τα λουλούδια, από ένα σημείο που περνώ, Πως μοσχοβολά, Που είναι η αύρα της αγάπης;» Το βιβλίο σταμάτησε, στον δεύτερο τόμο, γιατί έλειπε η εμπειρία, του συγγραφέα: που από το 1972, δεν κατάφεραν αυτοί που όφειλαν, να σπείρουν μέσα του, τον πόθο για απόκτηση ωρών με γυναίκα αγκαλιά: ώρες που θα αποκαλούσε.. αναμνήσεις. Αναμνήσεις, που θα φερναν ωρίμανση, περί αντικειμενικότητας, τι αντιμετωπίζουμε και τι αφήνουμε σκόρπιο, στον άνεμο. Δεν δίνουμε σημασία: π.χ. να, μας εκνευρίζουν, όσοι, μας λένε πώς να ζήσουμε: τι ανίκανοι που είναι, μη πρόθυμοι, μες την..ανθρωπιά.. τους, να βοηθήσουν, ας πούμε στο σιδέρωμα. Όλοι αυτοί οι τεμπέληδες που μείνανε στις σοφίες τους. Ενόσω, το πλήθος των ανθρώπων, πολλαπλασιάζεται, και πώς να, τους ελέγξεις, παρά στερώντας τους το φαγητό, το νερό, τη περίθαλψη, τις μετακινήσεις, την εργασία, το θέλω της επικοινωνίας. Όλοι αυτοί που απαιτούν να, τους αφιερώνουμε χρόνο, έστω μισώντας τους. Ανίκανοι να αγαπήσουν ή να θαυμάσουν το θαύμα της μοναδικότητας. Της πραότητας του ανθρώπινου καλουπιού. Κι οι άλλοι, με τις καταχρήσεις, που δεν σεβάστηκαν ποτέ, το αντίθετο τους φύλο, παρά το χαν για να γεμίζει η μπαταρία του ελεύθερου χρόνου. Να λένε, πως είναι κάτι. Όλοι όσοι καταναλώνουν ξένο κόπο, κι ούτε νοιάζονται, ας πούμε, όλη τη

13 13 διεργασία για να παραχθεί ένα βιβλίο, μια ταινία διαχρονικού χαρακτήρα. Ο ρεαλισμός για μένα, είναι πολύ βαρύς. Όπως εκείνα τα αμόνια, που κουβαλούσε..σε μορφή αστείου, κείνος ο ιταλός κωμικός σε μια έξοχη ταινία, υποτίθεται σε περίοδο κατοχής, το έργο. Που πλαθε για το παιδί του, ιστορίες διάφορες, παρά να του δείξει την αλήθεια: τι αφήνει το κακό, όταν κατακτά: τον κόσμο, τις καρδιές των ζωντανών δίποδων. Μετά φτάνει η νύχτα ή συναντάς μια στιγμή: «Λουλούδι μου. Στ όνειρο μου, είδα πως κρατούσα τα χέρια, και συγκινημένος, σου είπα: φοβάμαι. Είναι, πρέπει να είναι, γλυκιά, η παράδοση, στην αγάπη. Δεν είναι εξάρτηση, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουμε χωρίς αυτή. Σα το μικρό σωματίδιο, γύρω από τον θερμό ήλιο, που του προσφέρει ανιδιοτελώς, ενέργεια, Ζωή. Λουλούδι, μόνο, στο δωμάτιο, οικείο τρυφερότητας, παραμύθι, Ιστορία που περιμένει να μείνει στις εβδομάδες του ημερολογίου, είμαστε. Αξίζουμε, το φως. Άνθος εσύ, τα μακριά, ξανθά, μαλλιά, είναι τα φύλλα σου. Τα πράσινα μάτια σου, ο πυρήνας της γονιμότητας. Κάποιος σε σκεφτόταν, τόσες ημέρες». Μακριά από ξένα μάτια, κρατώ τα φύλλα χαρτιού, που σου αναλύω όλα μου τα προσωπικά κεκτημένα. Τι ξέρουν αυτοί, από ανθρωπιά. «Ευωδιαστό εσύ, νόημα της ζωής. Να είμαι όπου βρίσκεσαι, είναι ένα ταξίδι, που διαρκεί, για πάντα, γι αυτό θέλω να είμαστε μαζί. Το λέω στους τοίχους, που προσωρινά θερμαίνονται, από τις κάψουλες του καλοριφέρ. Το γράφω, να φροντιστεί απ τις παλάμες σου.

14 14 Τρυφερά σ αντιμετωπίζω, όπως ο ποιητής έχει ανάγκη τον πόνο, για να ναι αληθινός ο καρπός. Μουσική: πότε πότε, είναι αγκαλιά, Συμφωνείς; Καρδούλα, λουλούδι μου. Η βεντάλια της αγάπης, ανοίγει. Φυσά τώρα, θερμό αέρα, Είναι χειμώνας. Κάποτε ήμασταν τα μοναχικά περιστέρια, στα δέντρα, τα κάγκελα στα μπαλκόνια, Αστέρια στο στερέωμα, αναμένοντας προσοχή. Δεν είναι κόπος για τους αγνούς, να φροντίζουν, καλλίφωνοι αποδεικνυόμαστε. Φωνή που μες από μια θερμή καρδιά, ερμηνεύει ένα αγαπημένο σκοπό. Αδιαφορώντας για τ αγαθά στις βιτρίνες, περιμένοντας όμως, στο ταπεινό τραγούδι, του άστεγου παιδιού, στο πεζοδρόμιο. Να μην ήταν οι άνθρωποι, τοίχος. Μεγαλώσαμε. Να σου φερθώ σωστά, προσπαθώ. Να ναι κρυστάλλινο το νερό της πηγής. Δεν θα σε πληγώσω. Μας σκέφτομαι, μαζί, την καρδιά μου ακούω: δεν μπορώ να ζήσω πια, χωρίς αγάπη. Λουλούδι μου, ότι άκουγα για αγάπη, τώρα μόνο, φανερώνεται. Γύρω από σένα, τρέχει ξέγνοιαστα, χαμογελώντας, ο νους. Δεν είναι καιρός να το ξανασκεφτεί η αγάπη, για να, μας επισκεφτεί. Ευγενικά πλησιάζει, με υπομονή. Ύμνος μπλουζ, που παρατείνεται, μόνη σου να μην είσαι. Με πληγώνει να σε αισθάνομαι έτσι. Τα μάτια κλείνω, να ασφαλίζω το: νοιάζομαι. Μυροφορεμένη Κατερίνα,, ψυχή μου, φως της κάθε ημέρας, όλα για σένα τ αποθηκεύω, το μέλλον, από τώρα, αρχίζει. Πρόωρα, η πραγματικότητα, ο ρεαλισμός, μας λύγισε, Η φροντίδα όμως, αναστηλώνει τις καρδιές. Η ελπίδα, η πνοή: να δίνεσαι ολοκληρωτικά. Χωρίς να υποσχόμαστε, το τέλειο. Με τα ελαφρά πλην μας, τα δυνατά εσωτερικά, σκαλοπάτια της θέλησης, να εισέλθουμε στην αύρα της βεντάλιας. Γλυκό μου ηλιοβασίλεμα, εσύ, τι υφή έχουν τα χρώματα; Κίτρινο φωτεινό, το χαμόγελο μες σε χαρά οικειότητας. Λευκό αγνό, της ψυχής. Κόκκινο, να πάρει, να προσφέρει η τρυφερή σου

15 15 καρδιά, γνήσια αισθήματα. Πράσινα είναι τα μάτια σου, άνθος μου. Γαλάζια η συντροφιά της ελπίδας. Τρυφερά, σε προσέχει υ φύση, ντροπαλής επίσης, μα τόσο γνώριμη, μια ζωή, Η πίστη στο: μαζί, σ αναζητούσε. Μες από στίχους προσωπικούς, ή σε τραγούδια, Χαρισμένα, πρώτη φορά, Για σένα. Λουλούδι, καλό σου βράδι»

16 16 Πιότερο να χεις συντροφιά, που εξωτερίκευσες επίσης: είσαι το μοναδικό πλάσμα, για μένα. Όπως μοναδική ήταν η Εύα για τον Αδάμ, όχι γιατί δεν υπήρχαν άλλα άτομα για να απατήσουν, να προλάβουν! Να λείπουν τ απωθημένα, Μοναδικοί, γιατί είδαν το λουλούδι, κι είπαν: αφού μπορείς ν ανθίζεις, χειμώνα καλοκαίρι, ν αντέχεις μες την άγνοια, θα σε σεβαστώ. Ως κομμάτι μου, που είπε να γίνει πιο όμορφο για να διαλέξω τη φυσιολογική ζωή. Για να σου πω, πως μόνος είναι κανείς, αν του λείπουν τα χρώματα, η αίσθηση πως πετάς, πως σε ζωγραφίζουν στο νου. Πως όλα τα χαρισματικά εκκολάπτονται μες σε ερωτευμένη καρδιά, μόνο. Σώμα που αρέσκεται ν αναλαμβάνει ρόλους, που στη φύση συναντάς, και χαίρεσαι. Ένα βιβλίο είσαι για μένα: η πνοή που δεν καταγράφεται, τώρα ξυπνώ, τώρα η γη, γυρίζει. Οι ώρες της μοναξιάς ούτως ή άλλως, εν ώρα ύπνου. Ώρα τυχερή ίσως, που βρίσκονται οι δύο σε κοινό όνειρο. Γιατί όλα, στο σύμπαν, συνυπάρχουν, μόρια φωτός αν είναι ειρηνικά. Ώρες που δίνεσαι ως το γνωστό, των άλλων, τέλος, μα συ τα όρια, ξεπερνάς, φωνάζοντας το μες τη νύχτα: «Αγαπητή σ εμένα, Κατερίνα, αυτό που με πληγώνει, είναι να σε σκέπτομαι μόνη: μια γυναικεία ψυχή, που ζητώντας απλά, ευγένεια, απέδειξε πόσο αγνή είναι. Πόσο αγνή είσαι.

17 17 Σε σκέπτομαι συνέχεια, 10 μέρες τώρα, που σ άκουσα, από κείνη τη σημαντική, πρώτη, φορά. Έστω κι αν ακούγεται πρώιμο. Ρομαντικό, πες, αυτός είμαι. Από πάντα, όσο με ξέρω. Και μόνο που μένω μακριά, τόσες ημέρες, πληγώνω παρομοίως, εμένα. Την τρυφερότητα, την αγνή, που μπορούν να ανταλλάξουν δυό άνθρωποι, που ξέρουν και σέβονται. Τα λόγια, καρδιά μου, είναι απλά, για να μένουν κάπου. Αξία έχει το ταπεινό βλέμμα, η καρδιά, Μια τέτοια φυσική, αποδοχή. Όλα όσα είμαστε τα συν και τα πλην μας, που, μας έφεραν ως σε αυτή τη πολύτιμη στιγμή. Όσα σου είπα..μόλις.. στο ποίημα που χει τ όνομα σου (κάποια πράγματα μένουν κρυφά, τελικά). Ενόσω γύρω μου, θεωρούν φυσικό, να αγγίζουν και να αγγίζονται. Η πωλούμενη ηθική: αφήνω τον άλλο να μου κάνει τατουάζ στον πισινό ή το βυζί, όμως είμαι ρεαλιστικό παιδί, που αξίζει σεβασμό! εγώ την ηθική την έχω κολόνα στο σπίτι μου. Σα τα σκυλιά που ανοιχτά, χωρίς ενδοιασμούς, μυρίζουν το ένα του άλλου, τον πρωκτό ή παίρνονται απευθείας. Φαντάσου! Να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Η φιλία μπορεί να είναι εύκολη, η κατανοητή της φύση, να ανταλλάσσεις απόψεις, αν και αναρωτιέμαι, ποιος, τους έχει σιδερωμένο, το ρούχο που φορούν. Πάντα, να βρίσκουν φαγητό, επιστρέφοντας, όλα να ναι καθαρά και τέλεια. Αλήθεια, τι ωριμότητα! Αξιοπρέπεια ναι. Που πήγε εκείνος ο χαρακτήρας που έλαμπε, χωρίς να δίνει αναφορά: δεν πίνω, δεν καπνίζω, μου αρέσει το θέατρο, η τέχνη, ότι αγαπάω κι ότι είμαι, το δείχνω με πράξεις. Όπου εμπιστεύομαι πέρα ως πέρα. Σαν να μαστε αδέλφια που ζήσανε στην ίδια γειτονιά, για τέτοια φιλία κι εμπιστοσύνη, μιλώ. Το είδος της αξιοπρέπειας, με πνεύμα διάκρισης, για να ναι όντως, τα πάντα, ευδιάκριτα. Αυτονόητα, όσο σοβαρό κι αν ακούγεται, τούτο». Τόση ώρα συμπληρώνω ένα γράμμα. Στη σειρά.

18 18 Από στο νου μου, ήδη, χιλιάδες. Όπως χιλιάδες θα πρεπε να ναι, άλλου είδους, ξοδεμένες λεκτικές αναφορές. Να λες πρόσωπο προς πρόσωπο: μόνο αγάπη θα έχεις από μένα. Κι ας φαίνεται μη αληθινό, να μην συμβεί: κάποιος να τσακωθεί. Ποιος τσακώνεται; Γιατί, γράφονται, βιβλία; Λέμε ναι, η ιστορία εκείνη, μου άρεσε. Κι ας μη κρεμάω..πίνακες που δεν μου αρέσουν. Εντάξει, γίνανε..ταινία. Ή καρέ στη κινηματογραφική μηχανή του εγκεφάλου που θυμάται, περίεργο πως, πληροφορίες. Εκατομμύρια διάλογοι, μα από εμπειρία, σβησμένο καρούλι. Ένα παρόν που δεν σκέπτεται, τώρα να βγω, να πετάξω τα σκουπίδια; Οι νόμοι των πιθανοτήτων, οι κινήσεις οι ξαφνικές, της φαντασίας καρποί, στ αλήθεια αποδοτικές προοπτικές. Έξω από καταστήματα, ας πωλούνται ρολς ρόϊς ή κάτι που τρέχει μόνο σε ευθεία. Έτσι..έρχομαι κοντά σου, κι ας μαντεύω μόνο, όπως όταν ξεφλουδίζουμε μόνο με το νύχι, κάτι θρεπτικό, μα δεν άντεξε, τελικά. «Μόνο καλά, από δω και στο εξής. Σήμερα, αγαπημένη (μου επιτρέπεις να σε λέω, αγαπημένη) (ίσα για να ροδίσουν τα μάγουλα σου, στο άκουσμα τούτο), όσο αντέχω, να μην είσαι κομμάτι του εαυτού μου: κείνο το μήλο του αδάμ στο λαιμό μου, Απλά η άκρη απ τις παλάμες

19 19 σου. Ενόσω θα διηγούμαι περιστατικά από τις αγαπημένες ταινίες, που κατά καιρούς, ξαναπαρακολουθώ //\ κι είναι τόσες, που ήταν πραγματικές, την ώρα που βίωνα το σενάριο τους. Στιγμές που ξυπνούσα για χάρη τους _// Η μοναδική μουσική, η αίσθηση των ποιοτικών χρωμάτων, του δημιουργού. Σαν να διανθίζεις με εικόνες από τη φύση, έργα κλασσικής μουσικής. Σ αισθάνομαι τόσο ζωντανή, στο σπίτι, απ το πρωί. Από την ώρα που αιμορραγούσα από ρομαντικές διαθέσεις. Συ, Κατερίνα, η μοναδική, άξια, συντροφιά, Αν και δεν πιστεύω, πως το παρεξηγείς. Μια κοπέλα που βλέπει, ΤΗΛΕΦΩΣ, Που η ανάγκη σου για ευγένεια, υπερνίκησε όλα τα σύγχρονα. Τα διαδεδομένα στις παραγωγές, που κανείς δεν θυμάται. Ά, η σπάνια απεικόνιση της αγνής αγάπης, χωρίς διαλεκτικούς όρους, πως έρχονταν κοντά οι χαρακτήρες, σαν μισά, μίας μόνο, καρδιάς. Ιστορίες όπως το OUT OF AFRICA, The way we were, Αβάνα, με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Με ντάμες του Ρόμπερτ Ρέντφορντ, τη Μέριλ Στρίπ, τη Μπάρμπαρα Στρέϊζαντ (η τελευταία σκηνή, που τον αγκαλιάζει τόσο τρυφερά προτείνω να το δεις). Η αίσθηση του μυστηρίου, ότι, μας ραγίζει τις αντιστάσεις μας στην αγάπη. Ώρες που είμαστε μόνοι. Αυτή τη κυριακή, γεννήθηκες μες τους πόρους, της ατμόσφαιρας, σαν κελαδήματα πουλιών, Ανάμεσα από όγκους κρύου μπετόν. Ρυθμίζοντας το κλιματισμό, ανά εποχή, αγαπημένη. Αν δίνουμε εντολή, στα αισθήματα μας, παρομοίως: πότε να ανασταίνονται, πότε να αναισθητοποιούνται. Λέγοντας στη μοναξιά: ευχαριστώ. Κάπου ανάμεσα, παραδεχόμαστε διάφορα, ή, μας αγκαλιάζουν αναμνήσεις, ή κινηματογραφικά, καρέ. Κατ οίκον, θέαση, κλασσικών ταινιών. Μάλλον γιατί, ότι σήμερα θ αποκαλούνταν έπος, δεν θα χε τη νοσταλγική χροιά, ενός OUT OF AFRICA. Γιατί σήμερα, η φύση αγαπιέται τόσο σπάνια. Αν αποτελεί

20 20 συμβιβασμό, να δω π.χ. κείνη την ιστορία για μια παλαιά Αυστραλία: παίζει η Νικόλ Κίντμαν.

21 21 Αν η ζωή, μιμούνταν το: περιμένω να ρθείς, με αγάπη στα μάτια, με χιούμορ που παραμερίζει, ότι, δεν, μας αξίζει. Να φεύγουν από μας, τα πρόσκαιρα. Εξάλλου, τόσα αναξιοπρεπή προνόμια, στην κοινωνία. Τόσα πρέπει, που, μας διώχνουν απ το τσάι. Από τον ήλιο της ιδιαίτερης συμπεριφοράς, που φέρνει μαζί, δυό ψυχές. Όλα τα τρυφερά, όνειρα. Η διάθεση, να μαστε ερωτευμένοι με ένα, για πάντα. Από δω και στο εξής. Να βρούμε, ατομικά, το δρόμο μας. Να μην αμφιβάλλουμε συνεχώς, όπως εκείνος ο χαρακτήρας του συγγραφέα, σε μια ταινία με κάποιο Κιλιμάντζαρο. Παλαιά, κλασσική, αμερικάνικη παραγωγή. Μάθαμε να προτιμάμε μόνο τ αγγλόφωνα (υποτιμώντας ίσως, άλλα, εγχώρια ή αλλοδαπών διαλέκτων, δημιουργήματα). Δυστυχώς χρειάζονται χρήματα, για ότι σπουδαίο, που μένει, που επιστρέφεις: στην έρημο ενός Άγγλου ασθενή, ή του: Τσάϊ στη Σαχάρα. Για μερικά δάκρυα, για λίγη ποθητή συγκίνηση. Για κείνη τη φθαρτή αίσθηση. Να ναι ο χρόνος κατανοητός και σεβάσμιος. Η πίεση προς καθάρισμα, απ ότι σκονίζεται. Ή γενικά υποκύπτει σ όποια σοβαρότητα. Να πρέπει να διαβάζουμε ποίηση, ώστε να θυμόμαστε να ερωτευόμαστε! Για μένα ομιλώ, αν και ο Νερούδα στα ερωτικά, 100, σονέτα του: τα περιγράφει, πρακτικά, ανάγλυφα: της φύσης του: προορισμένο για μένα. Δάκτυλα ανθρώπων, μορφές ποίησης. Όλα όσα κρατάνε οι γραφιάδες για εαυτό, ή για ένα πρόσωπο, μόνο. Όσα πόθησε π.χ. κάποια Sylvia. Τι ώθησε στη τρέλα, κάποια Έμιλυ Ντίκινσον. Τι ήταν τελικά η Ντόροθυ Πάρκερ. Ποιος ο βίος την Κικής Δημουλά. Τα καλούπια γυναικών, που δημιουργούν στίχους, στον νου, ευαίσθητων αντρών. Αν και πιστεύω, πως μόνο μια γυναίκα είναι ικανή για θυσίες: θηλυκά που έμειναν για πάντα, στο πλάι αρσενικών, χωρίς πρόσωπο, όποιες άλλες αναπηρίες.

22 22 Κείνο το συγκεκριμένο καθεστώς, πίστης, στο ζευγάρι, Τόσο σπάνιο πια. Όσο να προβάλλει κανείς, τους ήχους, προσωπικότητας, διαχέοντας νοσταλγίες. Ο μικρός άνθρωπος, στις απέραντες εκτάσεις της γης. Της φαντασίας, χαμένοι. Ότι ξαναδιαβάζεται από τον ίδιο τον γραφιά, για να προβληματίσει μόνο τον ένα, που σκαρφίστηκε.. ότι και όταν, για να φανεί μόνο! Σου γράφω, κόντρα στη παρουσία περιστατικών, των οποίων οι συντελεστές, είχαν: εκτός από την πλήρη συναίσθηση του τι έπρατταν, εξίσου το χρόνο και το χώρο, χωρίς κανένα εμπόδιο, να γεννήσουν παιδιά! Μιλώ για τον ανήλικο πατέρα, πόσο χρονώ ήτανε; 13 ή 12, που γκάστρωσε μια 15χρονη. Κράτησαν και το μωρό. Φαντάσου που έφτασε το ανθρώπινο γένος!! Κρατάω ζεστά, τα τελευταία χαρτιά, στο βιβλίο του Νερούδα. Εσύ, θα σε διατηρήσεις, θερμή, μέσα μου. Βλέπεις ξυπνάμε, όταν και όπως, πως κι αύριο, ο κόσμος θα είναι εδώ. Ξυπνάμε, σαν παρτιτούρες αγαπημένων τραγουδιών. Αύρα φροντίδας. Η συγκίνηση που περιμένει ολοένα: από χαρά, από δύο, να εκδηλωθεί. Ότι μιλάει, εκφράζεται: δεν σε συμπαθώ, μόνο. Μπορώ να σ αγαπήσω. Σαν τα κατ οίκον, ρούχα, που μυρίζουν ωραία, στη φρέσκια τους εμπιστοσύνη. Που διαρκεί, όσο μένουμε σ ότι έχουμε. Σαν επίσκεψη οικείου προσώπου. Κείνο το γλυκό πλάσμα, που φιλεύεις με όλη σου τη τρυφερότητα. Σα το μυρμήγκι, που δεν ταξιδεύει, απλά γιατί απορρίπτει ότι περιττό. Θέλω, το θέλω να στα λέω, όλα αυτά. Όχι όπως τα χα, κατά νου, σαν πίνακες ζωγραφικής, που θα σου δειχνα, θα σου χάριζα. Αν το θέλει ο καιρός κι η μοίρα (που κανείς δεν ξέρει, πως είναι) (τόσο δυνατή, όμως, σαν ελέφαντας που δεν δίνει κανείς, σημασία στη μνήμη του. Σαν όμορφη φάλαινα, η

23 23 οποία ξέχασε τον όγκο της, κι απλά παίζει μες το νερό). Ότι υφίσταται για να μην περιγράφεται. Απλά βοηθά, ως τέρψη οφθαλμών, ή γαληνεύει τη διάθεση των ψυχών.

24 24 Σαν ήσυχα μεσημέρια, αποδοχής της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάτι από Leaving Las Vegas ή Χαμένοι στη μετάφραση. Αν και η Σκάρλετ Γιόχανσον, μας τα χάλασε, που προτιμά άτομα του φύλου της. Τέτοιο γλυκό, πρόσωπο. Συ, πως είσαι, Κατερίνα, στ αλήθεια; Πιστεύεις στα όνειρα του ύπνου, πως εκτονώνουν τη μεγάλη μας λαχτάρα, να αγαπήσουμε, Να είμαστε κοντά με το πρόσωπο, που χει χαμηλά, τα μάτια, ντροπαλοί, Αναμένοντας στο μάγουλο, μια παλάμη, στη κεφαλή, ένα χάδι. Αγαπημένη της μοίρας. Όλα τα θέλω μιας γυναίκας, που μες τη σιωπή, μαθαίνεται. Ρομαντικά, όπως η κούπα αγκαλιάζει το θρεπτικό υγρό. Δροσερό ή ζεστό, Κοινών εμπειριών, εντυπώσεις. Πως αγκαλιάζει, μια τρυφερή γυναίκα, Κάθε πότε, περιποιείται τα μαλλιά της. Τι είναι για κείνη, μια γέννα. Τι εκτιμά. Τι προβλέπει. Τι, είναι, μια γυναίκα. Πόσο συχνά σε αισθάνομαι, συντροφιά μου. Για κάποιο λόγο, συμβαίνουν όλα αυτά. Τίποτα δεν είναι μάταιο. Πότε θα φανεί, το: σε ήξερα, σαν από έτη συναναστροφής. Πόσο κοντά σου, να ρχομαι. Σαν φυλακτό που ανοίγεις, στιγμές, προσωπικές. Στιγμές γέλιου, μικρών ονείρων, Σαν θέαση καταρράκτη, από ψηλά. Η μια παλάμη μες την άλλη. Η απεραντοσύνη της σκέψης, των όμορφων διαδρομών που δεν εξερεύνησε άλλος. Να βλέπεις χωρίς να μιλάς ή να σκέφτεσαι. Πλήρης. Αγαπημένη. Τα ρομαντικά, είναι για όσους δεν ζήσανε; Μήπως γι αυτούς που ζούσανε μαζί με το σώμα τους, όχι πάνω από αυτό. Μέσα από αυτό, ακτινοβολώντας.

25 25 Κάθε μέρα. Ενόσω λοιπόν, σε μερικούς ανθρώπους, το να βγουν και να βρουν αμέσως, πρόσωπο, για να κάνουν σεξ, είναι τόσο εύκολο, σα να ψωνίζουν στο ψιλικατζίδικο, κάθομαι άλλη μια φορά, να σου γράψω. Εσύ, Κατερίνα, είσαι πιο σημαντική, απ όλα τα αποτρόπαια που σημαίνουν σπατάλη. Την ψυχή σου αγγίζω, όχι όπως οι προηγούμενοι, δέρμα μόνο, ώστε να μην αισθάνονται στερημένοι. Αντικοινωνικοί!! Άλλο αν ορισμένες του φύλου σου, Κατερίνα, αρέσκονται, με οποιοδήποτε καιρό, να δείχνουν μπούστο. Θα μου πεις: μην κοιτάς, εσύ. Δύσκολο, αν είναι παρθένος, κάποιος. Όχι, όχι, στο ζώδιο. Οπότε προβληματιζόμουν σοβαρά, πως θα μπορούσα να συζητήσω με μια ενδιάμεσο που συχνότατα, προτιμά ρούχα με ντεκολτέ. Αν είναι δυνατόν να της πω: κλείστε το παραβάν Να μπορέσουμε να συζητήσουμε. Ναι, θα της έλεγα κάτι τέτοιο. Φυσικά για την ηλικία μου συν 30- τίθεται θέμα ποσοστού ζήλιας: γιατί όχι εγώ, να χω κάτι που στη φύση, είναι κατανοητό και φυσιολογικό. Δεν νομίζω, πως πρέπει να, μας σοκάρει κάτι τέτοιο: να το λες. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο η όψη, να λες: κοίτα αυτό το ζευγάρι, πως ταιριάζουν. Πως ξέρουμε, που, ταιριάζουν.

26 26 Ψηλός με κοντή, δυό παχιά άτομα, μήπως είναι μαζί, για την ασφάλεια δύο μισθών: αυτό που αποκαλούν, λογική.

27 27 Σου γράφω, γιατί αν το μετανιώσω, θα ναι για τα πάντα, αργά, κι άσχημα πράγματα θα έχουν, σειρά. Αλλά έτσι δεν θα είναι, αφότου σαρώσει ο νέος παγκόσμιος πόλεμος; Τα προσβάσιμα που θολώνονται από τον ίδιο, τον δικαιωματικά ενήλικο. Πιθανόν πουν: γιατί κρίνεις. Θέλεις να ελέγχεις τους άλλους; Όχι φυσικά. Ο κόσμος μας έχει ήδη καταστραφεί συναισθηματικά. Το τι είναι αληθινό,..άρα σωστό, είναι σαν την τέχνη που κανείς δεν ασχολείται. Άλλοι κοροϊδεύουν τι φόρεσε η τάδε σταρ, σε πάρτι. Ή κάτι βαρβάτα αρσενικά, πάνε και ντύνονται γυναίκες! σε περίοδο καρναβαλιού. Αυτό που λένε, πάει περίπατο ο χαρακτήρας. «Όσοι ως ζευγάρι, είναι μαζί, μόνο για το κρεβάτι. Βέβαια, τι να κάνουνε: να κλείσουν τη τηλεόραση; Αλήθεια τέτοια ευκολία, απόψε: έχω δέρμα! Είμαι ενήλικο άτομο. Ιδίως τα νέα παιδιά, που ακόμη και πριν την ενηλικίωση! αγόγγυστα, κατακτούν: με ή χωρίς σεβασμό, ότι για τα ίδια: σημαίνει έρωτας. Δεν σε ξέρω. Ελπίζω να μην σοκάρεσαι. Δεν ξέρω τι περίμενες από κάποιον που σε πλησιάζει, γιατί ενεργοποίησες μέσα του, το: είναι μοναδική. Δεν σε ξέρω, αν όλα τούτα, σου φαίνονται υπερβολικά. Αν, λέω αν, ανησυχείς, αν θα έλεγα κάτι, αν μάθαινα, πως πειραματίσθηκες με προηγούμενες σχέσεις. Να κρίνω, τι; Δεν υπάρχει λόγος. Τη ζωή σου την έκανες. Αν, την βίωσες, δικαιωματικά ανεξάρτητη. Τι θα έκρινα; Το φυσιολογικό; Άλλα χρόνια, τα δικά μας.

28 28 Καμία σχέση, με σήμερα. Εξάλλου ο καθένας έφτασε στην τωρινή ημερομηνία, με λάθη, επιλογές, μένοντας μακριά από επιλογή ή ναρκισσισμό. Απλά περιμένοντας η ντροπή να φτιάξει κινητικά όρθιο, κάποιον: να βρω δουλειά, για χ ψ λόγους. Να δημιουργήσω μια σχέση, όχι να την αγοράσω στο ψιλικατζίδικο. Για χ ψ λόγους, προσωπικής απογοήτευσης. Απογοήτευση φορές, γιατί πρέπει να το περάσω αυτό. Γιατί είναι στο d.n.a. μου επίσης, η διαιώνιση του είδους. Ως να πούνε.. βράσε τώρα. Τι; Ναι. Όποιος δεν είχε παρέες, δεν μπορεί να καταλάβει. Να σου γράφω, όχι ως διέξοδο στην ωριμότητα των γύρω: που κατά τόπους, ζηλεύω: για τις φιλίες τους, το θάρρος στα μάτια, στη ζωή. Ίσως θα πρεπε το ανθρώπινο είδος, να είναι κάτι παραπάνω, από προβολή φαινομενικής, σιγουριάς. Σύμφωνα πάντα, με τα κριτήρια ελέγχου, κάτι αξιοπρεπών, που αν μάθαινε η μάνα τους, πως φέρονται ακόμα, σαν ανήλικα, θα, τους φτύνανε στο πρόσωπο. «Απ ότι προκύπτει ως δεδομένο. Ο κόπος, η εκτίμηση. Να φέρεσαι στον άλλο, όπως σε εαυτό. Να είναι ότι δίνεις πάντα, μια πρώτη φορά. απ ότι θα θελες να συλλέξεις. Ίχνη από ιστορίες, γνήσιων προσωπικοτήτων. Όσα μεταφέρουμε από μακριά. Γιατί το κοντά απομυθοποιεί. Καταρρακώνει. Όλα όσα δεν λέγονται με λόγια. Τι γνώμη έχει τελικά η γυναίκα, για όσα, της χάρισε η φύση. Ή απλά κλείνουμε τα μάτια. Δεν αφιερώνουμε χρόνο, στο μύθο ενός αντίθετου φύλου. Μιμούμενοι την τέχνη, και πως αφιερώθηκε παθιασμένα, στην όποια εξύμνηση».

29 29 Όποιος δέχεται τους άλλους, είναι σπάνιο είδος.

30 30 «Στιγμές όμως, που δίνεσαι στη τέχνη, όχι γιατί βίωσες τη στέρηση. Που ακούγεται τραγικό, αφιλότιμο, μετά από κάποια ηλικία. Για μένα μιλώ, πάντα. Όπως προείπα, δεν σε ξέρω. Οποία έμπνευση, τότε, γιατί; Ίσως, λέω ίσως, αποδειχτείς πιο ρεαλίστρια. Απ όσο θ άντεχε ο ευγενικός σύντροφος που γυρεύεις. Αυτά για σήμερα. Πιθανόν κάποια στιγμή, τα διαβάσεις, όσα σου γράφω στα γράμματα- ή σ όποια ποιήματα, έγραψα. Τα οποία, σε αφορούν. Κάτι από ισότητα, στην ανταλλαγή ψυχικών διαθέσεων, αγαπώντας. έ, Κατερίνα;» Κι όλο, αυτές τις ημέρες, μια χαζοπερίεργη απαίτηση, με τριγύριζε: Να λάβω ευχαριστώ, από κάπου που περιμένω, χωρίς ο ίδιος, να τη προσφέρω καθημερινά, π.χ. στον πατέρα μου που με ζει! Τώρα που έπλενα τα πιάτα, συλλογιζόμουν: αυτά δεν λένε ευχαριστώ, αφότου καθαριστούν. Χαμογελούσα ηλίθια, για το πρωτότυπο τούτης της σκέψης, Ίσως να μ έβλεπα ως κάτι τέτοιο, Μα ο ίδιος δεν καθαριζόμουν από τακτικές, συλλογισμούς ή λόγια, που με εκθέτανε. Λες και,..αν καθαριζόμουνα, όλα θα βαίνανε τέλεια, από δω και στο εξής: οποία φαντασίωση, δηλαδή. Όπως να κάμω απεργία από το γράψιμο! Λες και ποτέ, εξυπηρετούσα αυτό το είδος που με αποσπούσε απ την απαίτηση συγκεκριμένων, να σώσω τη ψυχή μου. Αλήθεια πως, Μη έχοντας ακόμη, ολοκληρώσει το: φαίνομαι χωρίς ρούχα εμπρός σε κάποια, αν φυσικά ακολουθήσει, πράξη! Έτσι, να μοιάσω στους κοινωνικούς και ώριμους..αξιοπρεπείς

31 31 «Ξέρεις, από κείνο το είδος αξιοπρέπειας, να λες τον καιρό, παρ ολίγον, όπως σε γέννησε η μάνα σου. χαμογελώ. Έτσι, για να υποφέρω τα της πραγματικότητας. Τις αλήθειες που σου αναφέρω: δεν ξέρω ποια είσαι, στ αλήθεια: το παρουσιαστικό σου γιατί στον ύπνο του, κάποιος, μπορεί να πέσει θύμα του κακού που μεταλλάσσει τις επιθυμίες σε πραγματικότητα, και μετά, πας, διαβασμένος ξυπνώντας. Αν πρέπει να σ επιλέξω ή να γκρεμίσω όλο μου το χρόνο με μια ιστορία αγάπης που δεν θα διαβάσει κανείς. Γιατί τα μάτια σου δεν θα τα δω, σαν να πατώ πλήκτρα σε πιάνο: ο ήχος σου, ο μοναδικός, που ανταλλάσσοντας συζητήσεις, παρουσιάζεται. Αυτός ο χρόνος μες στον οποίο, επιβίωνες, συνθέτοντας για σένα, γραπτά. Γιατί τις γυναίκες, ανέκαθεν αποδεχόμουν. Όσοι με προτρέπουν να ψάξω για κάποια πραγματική, Σαν να κάνω σχέδια, για να γελά το σύμπαν, απ ότι, εξουσιάζεται. Κρίνοντας το βάθος της ευαισθησίας σου. Κατερινούλα. Κι ας λένε.. σώσε τη ψυχή σου, παρά να αγαπήσεις το σώμα σου, πρώτα. Αυτό το σώμα με τις προσωπικές του επιθυμίες, που δεν, μας ρωτά, αν λέμε, ναι. Πώς να μοιραστείς ένα ανέγγιχτο ρούχο, ως συνέχεια της φύσης, προοπτική. Μεγαλώσαμε και χάσαμε εκείνες τις ένδοξες μέρες όπου ο κινηματογράφος, μας φρόντιζε, τα τηλεοπτικά μέσα ενδιαφέρονταν για τη ψυχική μας ηρεμία και φρεσκάδα. Τότε που ο Έλληνας ήταν ένα μ ετούτη τη γη. Ξέραμε πως ήταν εκεί: οι ρίζες του. Οι αξίες. Να είμαστε νέοι και να το χαιρόμαστε. Κοίτα να δεις, που σου λέω νέα πράγματα, αλλάζω λίγο λίγο, το χαρακτήρα όσων επιστολών, παρουσιάζονται ισχνά: ως σημασία, ως παρόν. Σ εσένα αφοσιώνομαι. Να είμαι πρακτικά κοντά στη σκέψη σου, παρά να αποφύγω: να είμαι ένα τίποτα.

32 32 Σου γράφω, απαιτώντας από μένα, να μιμηθώ τη ποιότητα μιας μπαλάντας του John Lennon, αφού εκείνος βίωσε την αληθινή, άνευ όρων, αγάπη, Είπε, Μοίρασε την άποψη του για ειρήνη. Τι άλλο έχω να χάσω; Δεν διέκρινα φαίνεται, που, με είχαν, ανάγκη. Αν το παραδεχτώ, ωφελώ τον εαυτό μου; Επιστρέφω στο ύφος ενός Love Story, να ρωτήσω ή να αφήσω τον πόνο να τραβήξει μέσα, τις ρίζες, Να ποτίσει με θρεπτικά, κατανόησης, ευγενικά συναισθήματα, έναν ακόμη. Τα ίδια μου τα όνειρα. Τη μουσική που ούτως ή άλλως, κουβαλώ μέσα μου, μα δεν ήμουν τόσο ταλαντούχος, για να συνθέσω νότες. Κάτι σαν το θέλω με το μπορώ. Με το ποιος πληρώνει για να συνεχίζουμε να ζούμε. Να ναι το καθημερινό πέρασμα, μ εκτίμηση, να αποδίδει σαν χρηματιστηρίου, προσφορές. Να λες, έλα, επόμενη μέρα. Να μη τη βρίζεις, ότι είναι: παρασκευή, σαββατοκύριακο. Ότι τέλος πάντων» έπειτα θυμήθηκα, μια Άγναντα, ένα καλοκαίρι, ο ανιψιός μου που έκλαιγε, κι εγώ να είμαι έτοιμος να συμφωνήσω στις δικές μου βρύσες που ταν έτοιμες ν ανοίξουνε: τα μάτια μου να βραχούν, κάτω από τα γυαλιά ηλίου. Μοιράζω σ εσένα, ξανθούλα μου, τούτη την ανάμνηση, γιατί αγνοώ, πως πότε και γιατί, κλαίνε οι μοναχικές γυναίκες: έμπνευση για τούτη τη παράγραφο, ο..μόλις λυγμός, πέρα για.. πέρα, κάποιας σοβιετικής ηθοποιού, για κάποιος άντρα. Πως φαίνονται ορισμένοι, πως είναι άνθρωποι. Αυτή η περίφημη κοινωνία μας, που αφήνει νέους ανθρώπους ν αυτοκτονούν: τα διαβάζεις στις εφημερίδες: λέει, τα χλευάζανε στο σχολείο, το ίντερνετ, όπου και όταν ασχολούνται οι νέοι. Σήμερα. Αυτοί οι νέοι με τα φωτεινά πρόσωπα και την ευαισθησία που δεν βαστούν, κρυμμένη. Εμείς οι συν πλην, 30, που καυχιόμαστε πως ζήσαμε αγνά,

33 33 απλά αφομοιωθήκαμε από τη παγωμάρα του 21ου αιώνα. Τόση τεχνολογία αλλά το μυαλό το χουμε φαίνεται, μόνο για λογαριασμούς.

34 34 Κατόπιν, περιμένουμε στο πιάτο, την αποδοχή. Σαν να λέμε: κατανοώ όποιον ξυπνά νωρίς, το πρωί. Σ εμένα αναφέρομαι, το σκεπτικό μου, ότι είναι, τέλος πάντων. Φορές που ξαφνικά ακούγεται κάτι ρομαντικό, από μόνο του. Λάθος ή σωστό, στην ώρα του ή παράταιρο. Ο στην ώρα του ενήλικος. Να υποθέτουμε, μόνο; άλλαξα και το σαλόνι, τώρα είναι πιο φιλόξενο. Στ αλήθεια, φιλόξενο. Σα να περιμένει, επισκέψεις. Σαν να λέει ο ιδιοκτήτης, περιμένω πρόσωπα φιλικά. Μια Κατερίνα, ένα προφίλ αληθινό. Αν και λείπουν πίνακες στους τοίχους. Όμορφα ζωγραφισμένοι. Σαν αισθήματα βαθιά. Διαχρονικά. Σαν διαβίωση στο ύπαιθρο, στην επαρχία. Κάπου όπου δεν παρακολουθείς τηλεόραση, όλες αυτές οι σκηνές βίας. Η μανία του σύγχρονου. Το ελευθέρας, ως απλή επιβίωση. Οι ώρες απόλυτης σιωπής, στο σπίτι, απορώντας οι απορροφημένοι, γιατί εσύ τώρα, κάθεσαι έτσι. Η πιπίλα του αχάριστου όλες οι αντίθετες σκέψεις, πως οι γυναίκες εκτιμάτε μια αυθόρμητη έκπληξη, π.χ. να ερχόμουν να πω: εκτιμώ τον εαυτό μου (χωρίς δουλειά;) (το απλό που μολύνω, αρνούμενος να κινηθώ). (μα θα το πράξω, γιατί δεν μπορώ να μείνω, χωρίς χαρτιά υγείας) (..) Τι θα πει και ο κόσμος! Η φύση. η γη. Η νεότητα. Ο αέρας. Το φως. Το σκοτάδι. Ότι δεν σου πα από κοντά μα επίσης δεν σου γράφω, γιατί το κοντά χρησιμοποιεί άλλη διάλεκτο. Στο χώρο και το χρόνο τον κατ ιδίαν, όπου όλα φαίνονται δεδομένα. Στον χρόνο και τους τόπους, στις αναλαμπές του χτες, στη θέαση των αστεριών, στις ευκαιρίες να μεγαλώνει κανείς. Σε κάθε ποίημα, στίχο, Φορές που θα πεις, σαν προβολέας από την κορυφή του πύργου του Άϊφελ: θέλω να αγαπήσω.

35 35 Μοναδικά. Με τον σεβασμό που προσθέτω σκέψεις και τρόπους ήδη, να σε πλησιάζω. Όπως όλες οι μεταμεσονύχτιες, ρομαντικές, ώρες, που σου μιλάω, ξανθούλα, μες το μυαλό, μη βλέποντας ποτέ, τις εκφράσεις του προσώπου μου: δείχνει διαφορετικός, ο με έρωτα, βίος; Να θες να είσαι τρυφερός. Σα να λες: είχα γονείς. Νοιάστηκαν να φέρουν κάτι ουσιαστικό, εδώ. Άραγε εγώ πότε, τους είδα, όπως είναι, εφόσον χάσανε τα δικά τους στηρίγματα. Ίσως θα πρεπε να ζούμε όπως οι Άμις, για να έχουμε στο πρόγραμμα, να τιμούμε ότι αξίζει: τους γονείς, τη γη, τη φύση, τον Θεό, την τρυφερή έννοια: αγάπη. Πλέον τι έχουμε να θυσιάσουμε για κάτι άλλο, πιο ουσιαστικό; Ποιος το παίρνει απόφαση; Ν ακολουθήσει το σωστό. Να παρατηρεί εντέλει ως συνάνθρωπο το αντίθετο του φύλο. Ότι πετά ο καθένας, στο χρόνο του, ιδιωτικά, χωρίς έγνοια να το μάθουν άλλοι. Προχωρώντας στη συνέχεια με τα συν και τα πλην, που έλεγα. Ότι, μας φτιάχνει, πραγματικούς. Τώρα. Με οστά και σάρκα και νόηση στα μέτρα της ανθρωπιάς. Δεν λέω: λογικής, γιατί δεν μ αρέσει να είμαι μαριονέτα. Εξάλλου η ειρήνη στη πόλη, είναι ρήμα. Το τώρα, όπως έρχεται. Το δωρεάν, ο σκοπός του, να πλησιάζει και να πλησιάζεται χωρίς ανταπόδοση. Να ξεχνάνε πως και πότε υπήρξαμε τυχεροί. Τι σημασία έχει. Πώς να πετάξουμε κάτι, αν ήδη το χουμε, μολύνει: την πράξη, την ιδιωτικότητα, τα νοήματα. Να βρίσκεται όρεξη, θέλοντας και μη, για υποχρεώσεις απέναντι σε ένα αδιάφορο σύστημα. Που πήγε ο ελεύθερος χρόνος, πως ξυπνά κανείς, νωρίς. Πως μαθαίνουμε να μαστε ενήλικοι, με θεμιτά άγχη και έξοδα. Τι άλλο να πετάξω;

36 36 Μήπως να μια άλλο ένα πετραδάκι σε στατιστικό πίνακα: άγαμος, καταναλωτής, ανύπαντρος. Δεν λένε: τενεκές, που δεν αγαπά ούτε το ίδιο του το σαρκίο, τον οίκο του Θεού, γιατί κάτι τέτοιο, θα χάλαγε τη ζαχαρένια των ώριμων.

37 37 Ξανά σε εσένα, επιστρέφω, Κατερίνα, από το να ζητιανεύω τη μοίρα, για κάποια κοπέλα. Ανάμεσα σε τόσες χιλιάδες. Τι να την κάνω τη μοίρα, αν δεν συνεργάζεται». Η ζωή ανάμεσα στη σπάνια έμπνευση, και σ ότι αναπαραγάγεται, ντυμένο ως νέο. Αναμεταξύ της όμορφης γραμματοσειράς που είναι..υποχρεωμένη να λέει πράγματα που χαϊδεύουν τ αυτιά, και σ αυτούς που πράγματι ζήσανε τις αθώες εποχές: τουλάχιστον χωρίς τεχνολογία, ή ανάγκη προβολής. Η ζωή ανάμεσα στην κακία και στον κόσμο των βιβλίων. «Στο βιβλίο, ή, στη ζωή. Από τις ελαχιστότατες φορές, που μπορώ να ερμηνεύσω, με τη φαντασία μου, σονέτα του Νερούδα, παρομοίως προσγειωμένα, σε φέρνω εμπρός μου: μου λείπει να σου γράφω. Να αποκτούν, χρώματα, εικόνες διαίσθησης, περί ελπίδας, οι τοίχοι. Έτσι ωραία, το πρωί, που ευωδίαζε η φύση. Ο ήλιος ήρεμος, πέρα για πέρα, γαλανός, ο ουρανός. Μια εσωτερική, τόνωση. Τα γράμματα τούτα, που φυλάω, μες το βιβλίο με τα σονέτα. Τα τιτιβίσματα, η αίσθηση να περιμένει κανείς, να κάμουνε φωλιά, στη γωνία με το άνω μπαλκόνι, ζευγάρι από χελιδόνια. Όλα όσα από μόνα τους φωτίζονται ως σημαντικά, αύρα αγάπης. Επιθυμία γι αγνότητα. Καθαρότητα. Λειτουργική, ελευθερία. Κάπου ανάμεσα στο πρέπει, και το μετά. Κάτι από εποχές που χάνονται.

38 38 Να σου γράφω μια φορά την εβδομάδα, είναι σα προδοσία. Να δέχομαι να χάνω κι άλλο χρόνο, από τα νιάτα μου. σαν οικογενειακό, μαγειρεμένα φαγητό, που δεν επισκέπτομαι, να απολαύσω. Γιατί ποιος δέχεται να κάνει εβδομάδες, να φάει, ψωμί, ξανά. Όπως λέμε: είμαι ενήλικος αλλά δεν φαίνεται. Πως; Ίσως, να ρωτάς. Αυτός που δεν θέλει να εξαρτάται οικονομικά, από κανένα. Αυτός που στέκεται στα πόδια του, έχοντας πάρει σημαντικές αποφάσεις. Περί δέσμευσης, περί θεμάτων αξιοπρέπειας, στις πράξεις, όχι στα λόγια. Περίπου σαν το ξεβολεύομαι. Ο ενήλικος που αποδέχεται πως έχει δέρμα: όχι μόνο για να το καθαρίζει. Κανείς ικανός, παιδαγωγικά, ως εκπαίδευση: γονέων, Δεν, μας είπε: να αποδέχεσαι ως ενήλικος, τη νέα αυτή, ανάγκη. Πες, με τη φυσική υπόσταση που αποδέχονται οι πάντες, στο ζωικό, βασίλειο. Κάτι που συμβαίνει, χωρίς να ναι το κέντρο της ύπαρξης, ή λειτουργία που διαφημίζεται. Αλήθεια ποιος, αρνείται ένα φυσιολογικό προσόν. Ως ποσοστό ενηλικίωσης, στο όλο, του χαρακτήρα. Άραγε πότε ξεπερνάμε, απ ότι αρνούμαστε ως πραγματικό. Σαν περιβάλλον εργασίας, που πιο πολλές φορές, δυσαρεστεί, παρά, μας γεμίζει ενέργεια. Κι άλλες τέτοιες φιλοσοφίες για να δικαιολογούμαστε πως γνωρίζουμε το σωστό, μα δεν το ακολουθούμε: γιατί ο ύπνος, περιόδους μοναξιάς, αποτελεί την απόλυτη καθαρότητα Αργά πιθανόν, συνεννοούμαι με τον εαυτό μου: να πλένω τα δόντια για μένα, να βγαίνω, να κινούμαι, για μένα, Όχι για μη κολλήσουν στον τοίχο, οι γείτονες, κρίνοντας με ως τον...πιο αντιπαθητικό, άνθρωπο! Κάτι σα τις συμβουλές της τηλεόρασης, τι να είμαστε, ποιες, πότε, οι αισθηματικές μας ανάγκες. Η ευκολία που μοιάζει βρισιά. Η αποχή απ ότι ευγενικό, στη πράξη, άνθρωπος. Το καύχημα! Η κούραση, γιατί είναι ίσος με τους υπόλοιπους. Με τι τίμημα, άραγε.

39 39 Η κούραση, που, μας πλάθει αδιάφορους ή βολεμένους, στο τι είναι τελικά, ενηλικίωση. Αποχή προφανώς. Κατόπιν, απλά ονειρευόμαστε: πω θα ήταν, το χέρι, τρυφερά, στο μάγουλο, πως θα φερθεί στα λουλούδια της προσοχής. Το μετά. Σα να γράφεις με βοήθεια φακού. Θα δω, πως είμαι; Σημαίνουν κάτι, όλα αυτά; Θα χαρεί το αγνό; Θα δεχτώ το όλο; Θα μαι αυθόρμητος στο χιούμορ; Το είμαι με το είσαι, μαζί. Όλα τα : μετανιώνω. Κεριά που δεν άναψαν, μόνα. Ένα τελικό: υπάρχω γιατί» Η ζωή ανάμεσα στη γραφή με ρεαλιστικό τόνο, ή απόλυτα γλυκιά συμπεριφορά απέναντι σου. Αναβάλλοντας γι άλλη μια φορά τη της ζωής όταν τελειώνουν: που θα πάμε; Στον Παράδεισο ή στα καζάνια. Γιατί πρέπει ν αποδοθεί δικαιοσύνη. Αναμεταξύ, τρώω, κάνω την ανάγκη μου, κοιμάμαι, ακούω μουσική, σου γράφω, βλέπω τηλεόραση, φαντάζομαι διάφορα, ζηλεύω, ποθώ, εξίσταμαι, ψωνίζω, επισκέπτομαι. Αλλάζω. Ρίχνω τα μούτρα μου. Για εγωισμό δεν ξέρω. Αυτή η σαν κινούμενα σχέδια, διαβίωση. Να ξυπνώ με εντάξει διάθεση χωρίς να γνωρίζω γιατί...μάλλον γιατί παρεξηγώ όλα τα αυτονόητα. Μετά απλά, μου γκρινιάζουν, γιατί παίζω ακόμα, ηλεκτρονικά παιχνίδια, γιατί απομονώνομαι, γιατί υπάρχω. Γιατί ακούω μουσική, συνέχεια...γιατί βρίσκω ορισμένα στη ζωή, ενδιαφέροντα.

40 40 Η ζωή, ξεκινά Είσαι ένα μικρό, τρυφερό, λουλούδι, που λατρεύω, τα ήσυχα βράδια, διαλεχτά πρωινά, ακούγοντας σπάνια τιτιβίσματα. Συναντώντας, πλάσματα της φύσης, Ικανά να, μας υποδέχονται, σε ένα γνώριμο, κοινό, παρελθόν. Σαν αγκαλιά αποδοτική, γιατί ναι φωτισμένη από ντροπαλότητα. Το χάρισμα, μιας τέτοιας εμπιστοσύνης. Καρτερώντας τη συνάντηση. Να φύγει το άγχος μιας καθημερινότητας πιεστικής. Πεταλούδες ρεαλισμού, διαθέτοντας υπερβολικό, βάρος. Γλυκιά όψη, εσύ, Το πρώτο άρωμα, της άνοιξης, εσύ, Κατερινούλα. Διαλεχτή μου αγάπη. Μικρά, μικρά, γραμματάκια, Σ αγγίζουν, σε φροντίζουν. Με υπευθυνότητα. Μια νύχτα όπως αυτή Ακόμη και τα χρώματα, είναι ζεστά. Στην κουβέρτα, της ψυχής, ρομαντικές σκέψεις, μελωδίες, ιστορίες. Μια ιστορία στο χαρτί, τη παλάμη μου κοιτάς, Άγγιξε. Αγαπημένη, λουλούδι, πρώτο, της άνοιξης, ευωδιαστή η αγάπη σου. Η ανάσα ευωδιάζει. Θέσε το μάγουλο σου, στο χαρτί, χαμογέλασε. Γλυκό φιλί, κοκκίνισες, αγάπη μου. Είμαστε τόσο κοντά, τώρα. Βρήκα τις προάλλες, κάτι υπέροχα, άνθη. Το βλέμμα που έστρεψε η θύμηση σου, η Ελληνική μουσική που μιλούσε για σένα, τα πράσινα μάτια σου στο όνειρο, Να σουνα εδώ, να μην ήταν μόνο, το πεπρωμένο. Απαλή που είσαι, το μάγουλο σου, στο χαρτί. Οι λέξεις, οι έννοιες που εκδηλώνουν την ποιότητα και των δυό μας. Μια νύχτα, μόλις, ξημερώματα. Τα δέντρα, στα ξερά κλαδιά, φωτεινά φεγγάρια. Για συντροφιά. Να σου γράφω σαν μες τις αποχρώσεις ενός ουράνιου τόξου, συγκινημένου, με: πάντα, μαζί. Κάτι ήσυχες απολαύσεις, επιπλέοντας η ψυχή, με σεβασμό, απευθυνόμενος σ εσένα, πολύτιμη συ, γυναικεία ύπαρξη. Να σαι κάπου ζεστά, σε καμαρώνω. Γιατί σαι

41 41 μοναδικά ποιοτική, δροσερά που ναι τα μάτια σου, Πηγή, καθαρή, ξέχωρη, πραγματικότητα. Τα μάτια σου, ένα χάδι στα ξανθά σου μαλλιά, γείρε σ ότι έχεις χρεία. Λουλούδι μου, να σε νανουρίσω, ακούγοντας συ, τη καρδιά μου. Να ήμασταν στο τώρα, μια κοινή πορεία, σκέψης, λείποντας της μοναξιάς το κενό, Στο σπίτι, που όρθιος, μετακινώ, τη ψυχή μου. Μαγειρεύω, πλένω πιάτα, καθαρίζω. Ξανά, μετακινούμαι, αλλάζω θέση, βάζω βγάζω, περιεχόμενο πλυντηρίου. Αλλάζω δωμάτιο, παραστάσεις, Λείπεις. Σαν από φούρνο, φρέσκο ψωμί. Σαν από θάλασσα, οι φάλαινες. Γιατί τα δελφίνια τα φυλάκισαν οι άνθρωποι, Ξέρεις, τι θεωρείται ομορφιά, δεδομένη συνήθεια. Το δυστυχώς, να παρατηρούμε, τους μη σεμνούς, να προοδεύουν. Μη αγνοί, σαν διαρκή, διαφήμιση. Κλείσε τα μάτια, ονειρέψου με. Το πρωί, τα μαγουλάκια σου είναι κρύα. Χαριτωμένη που είσαι. Γλυκιά, νέα, ξεκουράζεσαι; Ένα σάββατο, ηλιόλουστο, Κάπου κοντά, μεσημέρι. Μ όλα τα οχήματα, γύρω μας, τα λογότυπα, διαφημίσεων, στις συσκευασίες τροφής, προς κατανάλωση: αχνές παρουσίες, χωρίς ανθρώπινη παρέα. Τα μαγουλάκια σου. Να αγαπάμε είναι σα να στεκόμαστε στον ήλιο, τέτοια εποχή, έ; Κάτι πρέπει να πάει καλά. Στην οικογένεια των συνανθρώπων. Να αγαπάς και να δίνεσαι, τρυφερή εσύ, ύπαρξη. Σε στιγμές ήρεμες, σε ώρες κούρασης, ώρες μοναξιάς. Ένα κομμάτι, ήδη, του εαυτού σου, Κατερίνα, είναι μέσα μου, το φροντίζω. Λίγος ήλιος για το κορίτσι μου. Παρέα στο φαγητό. Χαμόγελο. Μια συζήτηση μαζί σου, είναι το όνειρο μου. Είναι τόσο, μικρή, η ζωή. Τα μαγουλάκια σου.

42 42 Σ αγαπώ γιατί υπάρχεις.

43 43 Έπειτα, η πρώτη σειρά, γραμμάτων, θα επιστρέψει στο όμορφο τετράγωνο, κουτί, ζωγραφισμένο με αγάπη: κάτι από λουλούδια και πουλιά. Το δίχως άλλο, θα φτάσει στα χέρια σου. Ώρες, που τα θηρία, κάμουνε πάρτι στον κόσμο, κι η ανοησία των μικρόψυχων, Εξακολουθεί να σπέρνει, κακία και μίσος. έπειτα, ήταν ένα περίεργο καβαλέτο: ψίχουλα από θέλω, Στις ρωγμές, κολυμπούσαν Χρώματα. Για πινέλο, είχα νότες. Τα μάτια μου, σφαλιστά, Με οδηγούσε η μυρουδιά σου. Κάπου μακριά, άκουσα Τ όνομα σου. Κι είπα όλο αυτό, να το κάμω τραγούδι. Τόσο σ αγαπάω. Σε προτιμώ, μες τη μορφή σου, παρατηρώ Περισσότερα. Ολόκληρη εσένα. Κι ένα, Παιδί.

44 44 Οι ήχοι θα σκίζουν τους τοίχους. Τα χρώματα, σμπάρο από λουλούδια. Μ εσένα, πιο σημαντικό. «Γειά σου, λουλούδι μου. Μόλις πέρασαν, δύο υπέροχες ώρες, με μουσική, βλέποντας ένα δικό μου, μουσικό DVD (αναμένοντας εσένα, άλλα). Στα τελευταία κομμάτια,, τούτο το σαββατοκύριακο, είχα σβηστό το φως, στο υπνοδωμάτιο. Θαρρώ σήμερα, κάνει ζέστη 7 Φλεβάρη- Αν σου πω απλά: με εμπνέεις, θα είναι πολύ λίγο. Δεν έχω πάψει στιγμή, να σε σκέφτομαι από κείνη, την άγια ώρα, μέσα Δεκέμβρη. Αισθάνομαι απόψε, ιδιαίτερα ρομαντικός (απ όσο είμαι, συνήθως), ξανθούλα μου. Πότε θα σου χαρίσουν χαρά, ότι εσύ αισθανθείς, απ όσα με απέραντη χαρά, σου ετοίμασα. Να το φωνάξω στο σύμπαν, μωρό μου. Λες να μ ακούσει; (μαγουλάκια. Προσωπάκι). Μου είναι δύσκολο να μην σε ζω. Να μην έχω μια δουλειά, να χω τους απαραίτητους πόρους, να αισθάνεται κοντά μας, το ρεαλιστικό ηλιοβασίλεμα: από κοινού, πορεία, στη ζωή. Να προσέχει ο ένας τον άλλο, τρυφερά. Μοναχούλα σου, πώς να σε φροντίσω. Να κατανοήσω, της γυναίκας τη ψυχή. Ξανθούλα μου, η ζωή είναι μικρή. Στα γράφω, και στιγμές, σπάω από συγκίνηση. Μέσα μου ωριμάζεις, έχεις ανάγκη μια αγκαλιά μου; Είναι τόσο ρομαντικά, απόψε. Να τρώγαμε μαζί, στο μπαλκόνι. Τι μαγειρεύεις συνήθως. Οι σπεσιαλιτέ σου, ποιες να ναι. Τα δικά μου, είναι ολίγον τι, νερόβραστα. Εκτός από τις

45 45 πατάτες τηγανητές, φυσικά! Αυγά τρώω σπάνια, γιατί όλο και με άλλα γεύματα, τα συνταιριάζω: άρα με πειράζουν, μ ανακατεύουν. Μ αρέσει να τρώω ποπκορν, πίττες, συνήθως ζυμαρικά. Όχι συχνά, ψωμί τα οικονομικά, φταίνε. Ούτε τυρί. Μπύρες δεν πίνω. Το κρασί, έστω και μια γουλιά, με ζαλίζει. Πότε πότε, θέλω μια παστούλα, σοκολάτα. Εσένα, τι γλυκά, σου αρέσουν; Ποια μουσική ακούς; Βγαίνεις συχνά; Κρίμα να μη μπορώ να πω ένα γεια. Έστω Ακόμη και τα γουρούνια! που τρώνε ακαθαρσίες, είναι φαίνεται, πιο χρήσιμα, από έναν άνεργο. Τώρα γιατί το φοιτηταριό, τα έχει όλα, είναι. Εκτός από ωριμότητα, του: μοναδικού. Να δω από κοντά, τα όμορφα, πράσινα, ματάκια (που τώρα διαβάζουν εδώ). Πιστεύεις στη μοίρα; Όλα βαίνουν καλώς, στους ήσυχους δρόμους; Να μπορώ να σου μιλάω, σαν περίπατος, μαζί. Είσαι περισσότερο χαριτωμένη, απ όσο φαντάζομαι; Πάντα αγαπούσα το γυναικείο φύλο. Τούτη η αίσθηση με κράτησε αγνό. Αν η άγνοια, είναι προσόν. Σαν να μπορείς να ζωγραφίσεις, όμως δεν πας να λάβεις χαρά. Ειλικρινά λυπάμαι, όσες είναι μόνες τους, γιατί δεν βρίσκουν ένα πηγάδι, άνευ όρων, φροντίδας. Τις συμπονώ. Πες γιατί δεν έφθειρα τον εαυτό μου, σε εφήμερα χωρίς αίσθημα, απλά για να είναι ο ενήλικος, ενήλικος. Τουλάχιστον, η δική μας γενιά, ήταν καλύτερη: χωρίς προκλήσεις και καθοδηγούμενες συμπεριφορές, από την τηλεόραση. Όταν ο ίδιος τελείωνα το λύκειο, ξεκίνησαν τα ιδιωτικά κανάλια. Πλέον, χάνει κανείς, το μυαλό του. Το σπάνιο της μοναδικότητας.

46 46 Οι άντρες περιμένουν απ τις μανάδες τους, να ναι υπηρέτριες. Σπατάλες σε ξενύχτια. Καμία αίσθηση, των ωρών, κοινής ησυχίας. Επιπολαιότητα, και πολλές συμπεριφορές, ατιμωτικές για το φύλο μου. Σαν κάτι αξιοπρεπείς, που ξέρω, που ακόμη η μάνα τους, τους καθαρίζει και, τους σιδερώνει τα πουκάμισα. Από κείνο το είδος αξιοπρεπών της μέσα τσέπης. Γι αυτό, ποτέ, δεν πίστεψα στην αντρική φιλία, μετά το λύκειο, έστω όσο υπηρετούσα σε κάποιο από τα τρία σώματα, τη θητεία μου. Έπρεπε να βλεπες, τότε, τα μούτρα μου, το ύφος. Θα καταλάβαινες, αν οι γονείς μου μεγάλωσαν ενήλικο, ή όχι. Υπάρχουν κι άλλοι καλοί, εκεί έξω. Λιγότερο επιφανειακοί, απ όσο πιστεύω. Απλά δεν είμαι υπέρ, της συναναστροφής μου, με άτομα του ίδιου φύλου με εμένα. Μπορείς να πεις, πως είναι δείγμα του τρόπου εκπαίδευσης μου, από την οικογένεια, όποιου ίχνους κοινωνικότητας, μου έμεινε. Δεν θέλω να σκέφτομαι, πως θα ήμουν, όχι συνεσταλμένος, όχι εντέλει, ανθρώπινος. Όχι ευαίσθητος. Θα χα ζήσει, σα να έκανα κάθε μέρα, ηλιοθεραπεία! Κάτι σαν την απαξίωση περί βαθύτερου πολιτισμού, από την τηλεόραση. Τυχεροί όσοι ζουν όπου έχει πράσινο. Σήμερα ιδίως, είναι πολύ ζωντανά εκεί έξω. Η φύση, το είδος άνθρωπος που απολαμβάνει να ναι παρών. Ρεαλιστικά. Όσο κι αν πονάει αυτό. Το παρόν κάποιου, να πρέπει να παραδεχόμαστε την ιδέα, πως καταλαβαίνουμε τους άλλους. Πως είναι εποχή ακρίβειας. Έ και; Που πήγε το αυθόρμητο καλημέρα. Να μη χάνουμε χρόνο, γιατί θέλουμε να αγαπάμε. Όχι να λέμε πως θα είμαστε σωστοί, συνεχώς. Σα να πιστεύουμε, ως καπνιστές, πως τα ρούχα μας, δεν μυρίζουν απ τα τσιγάρα.

47 47 Ευτυχώς δεν καπνίζω ποτέ δεν το δοκίμασα. Λάθη κάνω, οπαδός των ονείρων, βλέπεις. Όποιας προσωπικής ακμάδας, νεότητας. Πέρασα τα τριάντα, κι ακόμη, μόνος; Μα είναι δυνατόν; Απλά αναπαύομαι στη δικαιολογία: εμένα ο πατέρας μου δεν μου είπε ποτέ, κάνε μια σχέση, ζήσε! Πω πω, δηλητήριο, να προβάλλεις κακώς, τον ίδιο σου τον άνθρωπο, που μόνο γονιμοποίησε μια γυναίκα. Φαντάσου να συνέβαινε να προσβάλλουμε τους γονείς, μόνο σε βιβλία. Εντάξει, Έφερνε ψωμί και πλήρωνε τους λογαριασμούς. Καθένας μόνος του, τελικά, θα δώσει λόγο. Κάτι στριφογυρίζει, περί ζήλιας για άλλων, νιάτα και: ξεκίνα να χεις εμπειρίες, μόνο όταν φτάσεις στην ηλικία που παντρεύτηκα: 35!! Περί άγνοιας που σου λεγα, πριν. Ή υπερβολής να μαστε κλειστό βιβλίο, αναμένοντας να, μας εκτιμήσουν! Κάπου, το: από δω και πέρα, φορές είναι τόσο άτοπο. Κάτι σαν την ιδέα, να χω φιλίες, ν ανήκω σε παρέες, να βγαίνω, να πηγαίνω εκδρομές. Να γράφω, μετά από πρώτο χέρι, εμπειρίες. Όχι μόνο εκ φαντασίας. Το λεγόμενο λάθος: νομίζω πως σκέπτονται έτσι, πράττουν έτσι, ζουν έτσι, κλπ. 12 και 05 μ.μ. 300 δευτερόλεπτα, νέα ημέρα μόλις. Κυριακή. Ως δείγμα ντροπαλότητας σου, εννοώ γιατί λίγο, μου μοιάζεις. Μερικές φορές είναι καλό, να ντρέπεται, κάποιος, Μας προϊδεάζει να μιλάμε τρυφερά στο αντίθετο μας φύλο. Καθώς λένε: να φερόμαστε όπως θα θέλαμε να, μας φερθούν. Με όρεξη, με χιούμορ, με αγάπη, με φυσικά γλυκόλογα. Ξανθούλα μου, αγαπημένη.

48 48 Κατερίνα, Ρινούλα μου. γλυκιά εσύ, ψυχή. Μαγουλάκια, προσωπάκι. Ο άνθρωπος σου. Καλό ξημέρωμα».

49 49 Αν είχα δικό μου ραδιόφωνο, κι εσύ άκουγες, τι πρόγραμμα χτίζω για σένα, Πότε μιλώ, πότε θα περιορίζομαι, θ αφήνομαι θα το εννοείς- στης ονειροπόλησης τα μονοπάτια. Οι ώρες οι άγριες οι πρωινές, πλέον ένα ουράνιο σέλας, Στον μακρινό τόπο, της λατρείας, και της μυθοποίησης μιας ρομαντικής ιδέας, Που χει πράσινα μάτια, ξανθά μαλλιά, Και κόκκινη καρδιά. Μετά, θα ξεκινήσει μια νέα ημέρα, πως πέρασε η νύχτα, Αναπνέοντας σε. Ώρες, που η γυναίκα, Ήταν κατανοητή, Μόνο, αν έμοιαζε, Σ εσένα. Έπειτα. «Διατηρώντας μια αγωνία, αν ετούτο το ηλιόλουστο, υπέροχο, πρωινό, άλλος σε βγάζει βόλτα, προσπαθεί, άραγε πως, να πλησιάσει τη Κατερίνα, σου γράφω. Μερικά πραγματάκια. Επειδή ως άνθρωπος, έχω ανάγκη από ένα μικρό παραμύθι. Που όμως αναστατώνει τη καρδιά, όπως το άφτερ σέϊβ, το πρόσωπο, μετά το ξύρισμα. Εκεί να δεις, γουρλωμένα μάτια. Γιατί άργησα τόσο; Επειδή τόσο καιρό, δεν αγαπούσα τον εαυτό μου. Μου αρέσει να με απασχολείς. Όχι, δέχομαι, να με απασχολείς:

50 50 στεγνά, με τη μορφή συνοικεσίου, συμβιβασμού, γενικότερα. Τέτοιος ρεαλισμός! Όπως έλεγε μία μόλις πριν λίγες ημέρες, έγκυος, ο ρομαντισμός, της προκαλεί εμετό. φαντάσου Ναι, αργώ, σε ορισμένα θέματα. Πιθανόν ως είδος ευγενικού χειρισμού, ψυχών, από το σύμπαν. Ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, απλά απολαμβάνουμε κάποιο ίχνος, ησυχίας. Προσμένοντας, τι; Λίγη γλυκύτητα, λίγη παρέα. Κάτι να διηγηθείς, ήλιο ψυχής. Να μαστε, πρόσχαροι, Χειμώνα, Καλοκαίρι. Να αισθανόμαστε καλά, σε κάθε δωμάτιο. Με μικρά όνειρα. Αγαπημένη μουσική. Η σημαντική αίσθηση, ότι αγαπάμε. Ένα πραγματικό, ανθρώπινο, πλάσμα. Που καθαρίζει, σιδερώνει, τακτοποιεί. Γελά, θλίβεται, αναζωογονείται, απογοητεύεται. Λατρεύει. Λάμπει η αλήθεια, στο πρόσωπο. Διατηρώντας ατημέλητα τα όνειρα. Ή μήπως, μικρές ελπίδες. Χαριτωμένες. Όπως τότε που ήμαστε παιδιά και τα μάτια μας δεν ήταν κουρασμένα από θεωρίες. Η ξεγνοιασιά που θεωρεί αυτονόητη τη προσοχή, τη φροντίδα, τη ζωντάνια. Όπου η άγνοια εκδηλώνει αγνότητα. Μια καλόγουστη διάθεση, πες, αποδοχή. Ανάμεσα στα πρέπει της δουλειάς, τους φόρους, τις υποχρεώσεις, απλά προσπαθούμε. Να θυμηθούμε πως είναι, να ερωτευόμαστε, να λέω δεν είμαι καλός, π.χ. στο μαγείρεμα. Όμως θα θελα: να ταξιδέψω, να είμαι αισιόδοξος: όχι από μόνος μου. Τσιγκούνης δεν είμαι στα αισθήματα, για τη μία και μοναδική. Η φυσικότητα να ολοκληρωνόμαστε, με δική μας οικογένεια. Μιλώντας απλά, όχι σε δασκαλίστικο στυλ. Η διακριτικότητα.

51 51 Πιθανόν να μαι καλύτερος, πρακτικά..πιθανόν, μια αγκαλιά, για την αγκαλιά, να ναι ένα αυθόρμητο μυστικό, ν ανακουφίζει. Όποιες άλλες αμφιβολίες. Όπως όταν αφήνεις το φως, να μπει, απλόχερα, στο σπίτι. Τι όμορφη αίσθηση. Σχεδόν πρωτότυπη. Όπως τα ρομαντικά τραγούδια, όπου περιμένεις, από τη γλυκιά ομίχλη, να φανεί ένα ζευγάρι που χορεύει. Από κοντά, είναι πιο γλυκιά, η αγάπη. Ο μοναδικός σου». «Σε λέω, αγάπη μου, να σαι μια ζεστή καρδιά, όπως το χεις ανάγκη, η ταπεινή τρυφερότητα που φροντίζει, κει που λείπει το βλέμμα, η ζωντανή συνομιλία. Η γλυκύτητα σε όποιες εκφάνσεις της ευγένειας. Σε λέω αγάπη μου, γιατί ποτέ δεν πάψαμε να φυλάσσουμε την αθωότητα μας, την αγνότητα που ζεσταίνει. Ψυχή προς ψυχή, του ενός φύλου προς το άλλο, απόλυτη ειλικρίνεια. Φροντίδα από εσωτερικό θέλω, όχι συμβιβάζομαι πως κάπου πρέπει να δώσω την αγάπη μου. Κάτι τέτοιο, δεν θα ταν ζωή. Να παρακαλάμε για αγάπη, όπως πιθανόν γνωρίζεις, είναι κατακριτέο. Αυτή η δύσκολη εμπιστοσύνη, να λέμε: θα αφεθώ. Η λεγόμενη ανθρωπιά. Κείνο το ακριβό θα σου είμαι πιστός. Η αέναη στήριξη, ενόσω μένουν λόγω υποχρεώσεων, μακριά, ο άντρας από τη γυναίκα, η γυναίκα από τον άντρα, ως μέλη μιας σχέσης. Από καρδιάς. Το σημαντικό συναίσθημα, να ναι ευχαριστημένος ο άνθρωπος, σπίτι του, μ ότι έχει. Τα πράγματα, ας φθείρονται. Η ελπίδα, να υγραίνονται, τα μάτια, και μόνο που βρίσκονται μαζί, μαθαίνοντας εκείνη, εκείνον. Ως όλα

52 52 όσα φτάνουν, πρώτα, τα διακριτικά, της επικοινωνίας. Ευγενικοί και συνεπείς. Ένα πράγμα. Μια απόφαση. Απονήρευτα. Όπως από τότε, μέσα Δεκέμβρη. Πως τα πέρασες άραγε, στην αλλαγή του χρόνου. Πιο κοινωνικά, όμως σε φρόντισε κανένας, είχαν όρεξη εννοώ, όπως κάποιος σιδερώνει τα ρούχα, με προσοχή. Κι όλο, κάτι σου ετοιμάζω, όσο στρώνεις μέσα μου, τα υπάρχοντα σου, τα μαξιλάρια της προσπάθειας σου να βρεις κάποιον ευγενικό, Να σαι χαρούμενη να επιστρέφεις σπίτι σου. Μόνο αυτό μ ενδιαφέρει, γι αυτό άφησε λίγο κι εμένα να συλλογίζομαι: τώρα χαμογελά, τώρα ακούει μουσική, τώρα δακρύζει, συγκινημένη. Η Κατερίνα μου. μαγειρεύει, τακτοποιεί, γελά. Αγκαλιάζει το παρόν. Τώρα χτενίζεις τα ξανθά σου μαλλιά. Τα υπέροχα πράσινα, μάτια σου, είναι βυθισμένα σε όνειρο: παύοντας η πραγματικότητα. Άχ η αγάπη. Οι ζεστές αναμνήσεις. Χρόνος να δίνεις χαρά. Κι ας είναι κουρασμένοι οι οφθαλμοί. Πλησιάζει η Άνοιξη, καρδούλα μου. Διαβάζω πότε πότε, τα σονέτα του Νερούδα, ο οποίος μιλά από εμπειρία, αγαπώντας τη γυναίκα της ζωής του. Κάποια Ματίλντε. Τα λέει τόσο ωραία, τόσο αληθινά. Σα να σου μιλούσα, κάπου παράλληλα. Όταν ήρθε η δική μας η ώρα. Απλά με χρυσές ελπίδες, διαχρονικότητας. Νοσταλγίες. Ψυχή μου, από πού κατάγεσαι; Απ όπου καταγόμαστε. Όπου ζήσαμε για λίγα χρόνια. Πιστεύοντας πως αρκούσε ο τόπος, για να χτιστεί ο χαρακτήρας. Που, αν μέναμε, άραγε με τι, προοπτικές, να πλάσουμε ένα ζωηρό παρόν, να φαινόμαστε εύκαιροι, άρα ώριμοι! Άλλο αν είμαστε το πάνω απ ότι δείχνει η έκθεση: bodies.

53 53 Ξέρεις, από το είδος των εγωιστών, ή των σωτήρων Προφανώς, η πολύ ζωηράδα, καταλήγει σε αδιαφορία, αχαριστία κι άλλα τέτοια,..ωραία. Άχ η πολυτέλεια των ορίων. Να θες τη μια στιγμή, να πράξεις κάτι, μα αμέσως.. μετά, να χάνεις την όρεξη. Τώρα τι φταίει,..δεν ξέρω. Θύματα όλοι μας του ηλεκτρομαγνητικού ιστού. Μιας μανίας να θησαυρίζουμε στα ορατά και αόρατα. Να φαινόμαστε ανώτεροι, λόγω ορισμένων ενδιαφερόντων μας. Εκεί λένε, που έχεις έλλειψη, χ ψ άνθρωπε, φόρτωσε κάτι άλλο. Βέβαια ορισμένοι το έχουν παρεξηγήσει: γι αυτούς δεν υπάρχει επιστροφή. Με το υπόλοιπο της νόησης μου, συλλογιέμαι τώρα, μήπως είναι άλλο η ζωντάνια, άλλο η ζωηράδα. Κάτι σαν την αποδοχή, λόγων εμπειριών, ή ως έμφυτο. Δεν ξέρω. Η έλλειψη προφανώς, προκαλεί τη ζήλια ως τη δυνατότερη πραγματικότητα, ώστε να μην αποδεχόμαστε τα λάθη μας. Ο όρος, είμαστε πολιτισμένοι, ενόσω αφαιρούμε τον εαυτό μας, πρακτικά, π.χ. απ το να φυτεύουμε δεντρίλια, να βοηθάμε σε συσσίτια κλπ. Όχι, δεν τα έκανα, αυτά, ποτέ. Πιότερο να σ αισθάνομαι παντού, γύρω μου. ιδίως τούτες τις μέρες, που φτιάχνω κάτι από τις επιστολές: μόνο του δημιουργείται, στη πορεία: η επικοινωνία μου, έστω και νοερή, με το γυναικείο φύλο. Να βρίσκεσαι παντού: άλλο αν δεν σε αγγίζω. Απλά περιορίζομαι στο προσωπικό μου σύστημα τρυφερότητας: Καθένας αγαπά, μοναδικά. Απόδειξη: οι φράσεις που σκάλιζαν οι συνάνθρωποι, έστω και θαυμαστές, του Νερούδα, στον φράχτη του σπιτιού του. Π.χ. θέλουμε κι εμείς να αγαπήσουμε, όσο κι εσύ, Φυσικά, όπως όλοι εμείς, που αντί να καταστρεφόμαστε στα μπαρ, τα αδιάφορα κέντρα διασκέδασης, προκαλούμε την ανθρωπιά μας: αφιερώνοντας χρόνο στο αντίθετο μας φύλο. Ίσως να μοιάσομε, κάποτε, εμείς οι λίγοι, οι ρομαντικά ευαίσθητοι κι ονειρικά, σχεδόν

54 54 Σαιξπηρικά, λατρεύοντας ότι άλλοι λασπώνουν: ως σάρκα μόνο, Να καταφέρουμε, οι ορφανές μας επικλήσεις στην αγάπη, να δείξουν, το δίκαιο της, Ως αυτονόητο, μεταξύ ομοίων. Όλοι εμείς που δεν προλάβαμε να ζήσουμε σαν αμερικανάκια, που τρέχουν στο πάρτι, τελειώνοντας το λύκειο, ν απαυτωθούν, Ώστε να αισθανθούν, κυρίαρχα ελεύθεροι. Πηγαίνοντας περίπατο, όλη η ιδέα, ποιος ανήκει στη φύση, κι αν η φύση έπαυε να προσφέρει το απαραίτητο σ εμάς, οξυγόνο. Για σεβασμό, μιλώ. Μα πρέπει να χει σχέση, αν είναι φαγωμένος, κανείς. Ή ως σύγχρονο είδος μιας δημοφιλούς κοινωνίας, μη έχοντας τι να κάνει ή από υπερβολική βαρεμάρα, αποφασίζει για κανά μισάωρο, ν ασχοληθεί με ήπιες πράξεις. Παρά με μια κοινωνικότητα, τόσο φωτισμένη, που καταντάει, εγωιστική απασχόληση. Σα τα παιδιά, τα πολύ μικρά, που φέρονται όλα, το ίδιο, για να τα παίζουν. Όλοι αυτοί που ποτέ δεν αγγίξανε τις θεωρίες της στέρησης. Σαν να προσπαθούν τους βλέπω- να πληκτρολογήσουν άγνωστες τους, λέξεις. Ξαφνικά, τα δάκτυλα τους μπερδεύονται, βρίζουν, Εδώ δεν έπρεπε να είναι το, γ; Απορούν γιατί δεν καταλαβαίνουν. Θα πρέπει είτε να τα είχαν όλα, ή απλά να ήταν φιλόζωοι στο είδος που ανήκουν. Σου μιλώ, σου ανοίγομαι. Αλλάζω τα γράμματα, όπου το φέρνει η ώρα, γιατί είναι η τέχνη μου, μοναδική, αν όχι ο ίδιος. Όχι αμερικανάκι, που ταξίδεψε στην Ευρώπη, θεωρώντας το, αυτονόητο. Σαν κάτι άσχετους, που προτιμούν ν απομυθοποιούν, εαυτό ως φύλο, γιατί είναι σάρκα, κι όχι πνεύμα, μέσα σε οίκο Θεού. Σιγά σιγά, με μαθαίνω σ εσένα. Έτσι όπως εναλλάσσονται οι μέρες κι οι διαθέσεις, των καιρικών, φαινομένων. Ακούγοντας μουσική, πλάθοντας τη

55 55 παρουσία σου, αγαπημένη, Κατερίνα, Εμείς, που μεταξύ μας, έχουμε τούτη τη σύνδεση. Κόντρα στους τραμπούκους, που κοροϊδεύουν ότι ευτυχώς δεν θα μοιάσουν, ποτέ. Εγώ, γλυκιά μου, δεν σ απομυθοποιώ. Άλλο αγάπη, άλλο λατρεία. Αλλά που να καταλάβουν, οι losers. Όποτε το φέρνει η ώρα, αναφέρομαι σε ορισμένα θέματα. Ρομαντικά απλόχερα, μιλώντας, γνωρίζοντας πως μιλώ στην ξανθούλα μου. Από κοντά είμαι πιο τρυφερός οραματίζομαι ένα δώρο, το σύμβολο του δικού μας: μαζί. Τόσο φυσικό, όσο η ίδια η τέχνη. Αργότερα όμως. Αν με πλησιάσεις, αν μου μιλήσεις γλυκά, πρόσωπο προς πρόσωπο, εκεί να δεις, πόσο τρυφερά θ ανοίξουν οι πληγές μου: θα αισθανθείς, του χαρακτήρα μου, τους ανθρώπινους πόρους. Ότι άλλο μόνο σ εσένα, αφήνω, Δεν τα λέω όλα, σ ένα βιβλίο. Γιατί ένα βιβλίο, είναι όπως ενόσω ξέρεις, πως το φαγητό θέλει ελάχιστα λεπτά, για να γίνει: κοχλάζει στη κατσαρόλα, το χρώμα αλλάζει, το λάδι γίνεται αφρός, μυρίζει ανάλογα: τα υλικά. Εννοώ: καθένας σπίτι του, ετοιμάζεται ν απολαύσει τα δώρα της ιδιωτικότητας. Ίσως, συμπληρώνω, ίσως, κείνη την ώρα, να χει πάψει, Ν άνοιξε ένα παράθυρο στη νόηση, Κάτι, που μιλά: εντάξει. Εδώ και καιρό, σου γράφω. Με προετοιμάζω. Δεν με νοιάζει αν τα λέω όλα, απ την αρχή. Ο χρόνος μου, σου ανήκει, ως κάτι φυσικό. Σα βόλτα, περίπατος, κει που άλλοι κοπίαζαν, Να ισιώσουν το έδαφος, να το καλύψουν με όμορφα σχέδια: ίσως με ρομαντικά ιδεώδη. Από το είδος που χαρακτηρίζει κάθε φύλο, ευαίσθητο. Παρά ότι ακούγεται. Κόντρα, σ όσους υποστηρίζουν: μην ρίχνεις το φταίξιμο πάντα στους άλλους: κι ας σε μεγαλώνουν ακόμη, ως παιδί, εγώ, στις επόμενες σελίδες που μόνο στα δικά σου χέρια, φτάσανε- θα σου χω αναφέρει, όλες μου τις πλατωνικές επαφές.. με το φύλο: γυναίκα. Περίπου, ως άξιο

56 56 παρόν, παραφράζοντας, τις παράλληλες ιδιότητες, των σχέσεων που γνωρίζεις πως καταλήγουν σε χωρισμό. Γιατί ο άνθρωπος είναι τόσο κυρίαρχος, που μόνο μέσω των άλλων, πρέπει να μάθει εαυτό!

57 57 Προσωπικά, δεν ακούω καν, κείνο το τραγούδι: πως άντεξες τόσο καιρό, μονάχος. Είχα μερικές ευκαιρίες, μα ένα παιδί, που κάνει πλάκα με τα ίδια του τα γένια, μη εννοώντας τα ενήλικα του χαρακτηριστικά, δεν είδε, Δεν άκουσε, Δεν, ατελείωτα. Κι από κίνητρο να φτιάχνεις τη ζωή σου, από μέσα σου μια ορμή: μηδέν. Όπως μου βγαίνει, θα σ αγαπήσω. Όπως περίπου θυμάμαι τις ίδιες μου τις αναμνήσεις. Απασχολούμενος με το θέλω π αφήνει όπου φροντίζουν, ότι σκέπτεται, ότι προωθείται από μόνο. Η ψυχική αναστάτωση, παρακολουθώντας π.χ. σπανιότατες, αισθηματικές ταινίες, στη t.v. Ενόσω προβάλλονται σε λογικές ώρες. Ενόσω πιθανόν, κολυμπούν στο αυλάκι, δίπλα στους δρόμους, μόνο κει, τα συναρπαστικά, να είμαστε ένα με τη φύση. Άλλοι το λένε: φιλόζωος, Προσπαθούν να εντρυφήσουν, πως από κάτι πονεμένο στη φύση, ωφελείται ένα άλλο είδος. Ευτυχώς δεν γνωρίζουν από ημερομηνίες, γιορτές ή τεχνολογία. Οι μέρες είναι για τους ανθρώπους. Σιγά Σιγά, Θα έρθει η δέκατη τέταρτη, του Φλεβάρη. Σου γράφω, Όμως. Αυτό θεωρώ ο ίδιος, ξεφάντωμα. «Τώρα, θα σου μιλήσω για αμφίρροπα αισθήματα. Δεν ξέρω ούτε ο ίδιος, τι σημαίνει αυτή η λέξη. Αλλά πρέπει

58 58 να είναι όπως τη μέρα που έβλεπα μια ταινία στη τηλεόραση μου, με απλά πλούσιο surround: ακούστηκε μια καμπάνα. Ο ήχος έφυγε από τη συσκευή, αναπήδησε στους τοίχους, την άκουσα πίσω, ψηλά. Οποία έκπληξη! Αργότερα, προσπαθώντας να διορθώσω τα χρώματα και τη φωτεινότητα, άλλαξα και στον ήχο, τις όποιες δυνατότητες. Τι θέλω να πω; Ο άνθρωπος που θα θεωρήσει φυσικό, να αφήσει πίσω του, τη στασιμότητα, σ ότι είναι ή κάνει: θεωρώντας φυσικό να αλλάξει. Να είναι πιστός σε όλα τα φυσικά, που φτάνουν από 360 μοίρες. Επιστρέφοντας. Όχι μια ζωή, να αρνιέσαι». Τα ίδια μου τα γράμματα, Μου μιλούν. Τώρα που είμαι μόνος, Και κανείς δεν μπορεί να με πειράξει. Όλοι οι άσχετοι από δικαιοσύνη. Τ αμερικανάκια, που μόλυναν τη γη, στο όλο. Παρέα με τους προδότες, από κείνες τις ελληνικές ταινίες, Το συγκεκριμένο είδος, ανθρώπου φιδιού. Όμως θα τα καταγράψω. Στο είπα, πως έχω το δικό μου σύστημα. όπως λένε: εκεί που λείπει η εκτίμηση, κι οι άνθρωποι απολαμβάνουν το σεξ, μόνο στη τηλεόραση, μετά «Να λέω στους άλλους μόνο, τι να είναι ή να μου δείχνουν εμπιστοσύνη, χωρίς να παίρνω τη ζωή, στα χέρια μου. Να πραγματοποιώ τα όνειρα μου. Ο ήχος της φιλίας, το πρώτο στάδιο, που όμως θα οδηγήσει στο: μαζί εκείνου μ εκείνη. Όσο για το παρελθόν τους θα ξεχαστεί: ποιος θυμάται εξάλλου, πως έπεφτε ο ήλιος, χτες, στις γωνίες. Όσα σου

59 59 είπα; Που βρίσκονται ως αναφορά, μόνο στα χέρια σου, δεν στα είπα για να προβλέψεις πως θα σου φερθώ.

60 60 Αν είναι η μοίρα πιο δυνατή, από προσωπικές αρνήσεις, για να λειτουργήσει το: μαζί. Αναφέρομαι σ αμφιβολίες. Όμως, μόνο του καταγράφεται καθετί. Όταν το μόνο βγάζει στην ώρα του το φαγητό από το μάτι. Τουλάχιστον, να μη κρυώνει το σώμα, χωρίς τροφή. Ευτυχώς, ο χειμώνας δεν τελείωσε πρόωρα. Η Άνοιξη αν έφτανε νωρίς, θα κινητοποιούσε το εφήμερο. Όμως, Υποσχέθηκα στον εαυτό μου, στον όρκο του: μοναδικού, Να μην σου φερθώ ποτέ, άσχημα. Κι ας κρυώνουν τα γράμματα, έξω από σένα. Εγώ θα τα πω, κι ας φέρεται περίεργα, το Word. Θα τα πω. Να προλάβω να μεταφέρω εδώ, Των επιστολών τη θέρμη: όπως κάποιος που παρατηρεί τον άγγελο που μεταφέρει μέσα του: όλη τη καλοσύνη, το φως το μοναδικό του αιώνιου: ειρήνη. Αυτό που φωνάζει: είμαι φωτεινό, είναι απλά μια έκρηξη θάρρους, Κι όπως είναι γνωστό, δεν αφήνει κάτι τέτοιο, τίποτα εντάξει, πίσω...αυτός που βολεύτηκε, στο ρόλο του παιδιού, κι ούτε ψάχνει για δουλειά, ούτε παρουσιάζεται, να κάμει τη θητεία του, στη ζωή. Παλεύει μόνο για τα παιχνίδια του: μια βόλτα με το ποδήλατο, κάτι μακρινές βόλτες, εξερευνήσεις. Όλες του οι αναμνήσεις σε καρέ ταινιών, καιρούς μάλλον, με φρέσκο ψωμί και άρωμα φροντίδας: όπως και όταν. Δεν ανακάλυψε κίνητρο, προφανώς από έλλειψη αυτοσεβασμού.

61 61 Ή φόβο περί δέσμευσης: κάτι αυτονόητο σε γάμο για πάντα, παρατηρώντας τα πλάσματα της φύσης, Στην ώρα του, καθετί. Πάραυτα, ο κυρίαρχος άνθρωπος, απογοητεύεται στα απλά, στα σύνθετα και καλά- που απολαμβάνει κανείς, στη φύση. Κει που το: ναι, υπάρχει, στον άνθρωπο τον αδαή, πλησιάζει ως άρνηση, Αφού ως τώρα δεν το βίωσες, ξέχασε το! Η ασφάλεια μιας θεωρίας που αποκτά πρακτική ως σύστημα καθημερινότητας. Ως πλάνη: να θέλει κάποιος να έχει φίλους, αλλά να διστάζει. (θα πρέπει να φταίει η τακτική, του έτοιμο στο πιάτο). Στα γράφω όμως, Σ εσένα δεν ακούγονται ως γκρίνια. Αλήθεια πρέπει να δίνω δεκάρα στη γνώμη τρίτων; Έτσι έζησε ο πατέρας μου. Γι αυτό και κατέστρεψε τον πιο πρόχειρο. Πως φαίνονται οι ανελεύθεροι άνθρωποι. Κάτι σαν την αξία των ανθρώπων, ως μοναδικότητα, μόνο αν τους δεις ως εκθέματα, με τους ιστούς και τα κόκαλα, σε κάποια έκθεση body worlds. Αυτοί λέει: ήταν κινέζοι κρατούμενοι. Τώρα τα πως και τα γιατί, αν ήταν ισοβίτες ή, τους εκτελέσανε, δεν γνωρίζω. Αυτό που λένε: η αξία που είχες, λέγοντας σου, να είσαι και να πράττεις: το τάδε. Κατόπιν του θανάτου, αφού δεν εξυπηρετείς κανένα, ακόμη και νεκρό, σου λένε τι να κάνεις ή να είσαι. Κάτι σαν τη σημερινή παγκοσμιοποίηση. Επίσης, λέει, εκτός από καρδιές, πνεύμονες: υγιείς ή μες το καρκίνο! εκθέτονται και γεννητικά όργανα. Αφού τα..καημένα τα παιδιά δεν μπορούν να τα δουν, την ημέρα που λειτουργεί άψογα το ραδιοτηλεοπτικό, ας πάνε τα διψασμένα για..γνώση, κάπου, όπου, τους επιτρέπεται. Αυτό που νεοβαπτίζεται: αναβάθμιση σεβασμού, περί φθαρτότητας, ώστε να φέρονται λογικά οι άνθρωποι! Τώρα, περί ψυχής, άστο καλύτερα.. Ολοένα τελευταία, τριγυρνά στο νου: αντιπαλεύω την διαδικασία ωρίμανσης, λόγω βολέματος. Φόβου: θα χω

62 62 δυνάμεις μετά τη δουλειά, να βγαίνω. Κρίνω τον εαυτό μου: είσαι τελικά, τόσο ανίκανος ν απογαλακτιστείς. Δεν σου δίδαξε τίποτα η περίοδος που απλά εργαζόσουν: όλος σου ο ελεύθερος χρόνος περιείχε απάθεια που έβαφες ως ξεκούραση. Ένα άλλο είδος τυφλού που δεν θέλει να δει: τις χαρές τη ζωής. Όλα τα φυσικά. Κάτι σαν το έμφυτο, μες τον άνθρωπο. Όπως στο φύλο σου, γνωρίζετε πως έχετε ανάγκη να γίνετε μάνες. Το συλλογιζόμουν κι αυτό. Δεν ξέρω εσύ. Αν το αναβάλλεις ή στο τέλος θα συμβιβαστείς, προκειμένου να εκπληρώσεις το ζητούμενο. Δεν αναφέρω: όπως και να ναι η εκδοχή ν ανήκεις σε προσωπική σου οικογένεια, περί τούτου. Δεν σε ρωτώ. Μεταξύ μας, Κατερίνα, αναπτύσσεται ένα σύννεφο, νέο, ανθρωπισμού. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Μόνο οι αγνοί το αισθάνονται, οπότε συ που αγγίζεις τούτα τα νήματα, χαμογελάς γιατί έπιασες το νόημα. Τέτοια ημέρα, που γιορτάζουν οι ερωτευμένοι, έ; Ποιος θα, τους δει: θετικά. Αναμεταξύ, απ ότι είναι για μένα, η καθημερινότητα, γελώ, χαίρομαι, διστάζω, επαναφέρω το είναι μου: θα τη δω στον ύπνο μου; Όταν την συναντήσω, θα είναι όπως την έχω φανταστεί. Δεν σκάβω καν, το: αν, σε συναντήσω. Βλέπεις; Μια ελπίδα καλυτέρευσης μου, Αν σου τα πω όλα, θα με δεις όπως εκείνο το φύλλο στο δέντρο; Θα ξεχάσω τις κρίσεις και επικρίσεις; Συνηθειών που δεν αποτελούν βίωμα μου; Θα σεβαστώ πρώτα, ο ίδιος, χωρίς όρους, τις ώρες κοινής ησυχίας; Θα φύγω από το κοπάδι ξένων απαιτήσεων ή διαταγών; Σαν το τυφλό που είδε ξαφνικά, αχτίδες από άξια, σα να του αποκαλύφθηκαν μονοπάτια που δέχονται ήδη, σεβασμό.

63 63 Κάτι σαν τις ομάδες μελέτης σε πολιτιστικά κέντρα. Η ανάλυση των γεγονότων, σύμφωνα με την αύρα του προσωπικού είναι. Η απευθείας συνομιλία, που υπολείπεται από χρόνο. Δεν βρίσκεται κονσόλα για μοντάζ. Αφού πρώτα, πρέπει σ εμένα να τα εξηγήσω. Οπότε μέσα από δω, τεντώνω, ξεχειλώνω ότι μπορεί να μου δώσει μια θέση, να σταθώ, να δω, ν ακούσω, ν αφουγκραστώ. Το σαφές, ποτέ όμως θυσιάζοντας την ελπίδα, αντιμετωπίζοντας το: θέλω να τη δω, σύμφωνα με το κάποτε των άλλων, προσθέτοντας: γιατί βασανίζεσαι; Σκέψου λογικά, εννοούν κυνικά. Κι άλλες παρόμοιες βαρβαρότητες. Όπως να επιτίθενται σ εσένα, Κατερίνα: μόνο ευγενικό σύντροφο, ψάχνεις; Γιατί τώρα, γιατί έτσι. Σαν πεθερόπληκτοι, ένα πράγμα. Χαμογελάς; Πότε, η μοναχική συγκίνηση, θα ζευγαρώσει το ποιόν της, να κάμει το γύρω περιβάλλον, να εξαφανιστεί». «14 Φλεβάρη. Βράδυ. Δεν χρειάζομαι αφορμές επετείων, για να σου μιλάω. Για να συγκινούμαι, σκεπτόμενος εσένα. Ελπίζω να βγήκες σήμερα, να διασκέδασες. Με φίλες, στο θέατρο μήπως, Σινεμά, επίσκεψη κάπου. Να χαμογελάσεις. Όσοι αποδέχονται τη γλυκύτητα σου. Αν τόσο καιρό, η Κατερίνα, η γυναίκα, εξακολουθεί κάπου, να δέχεται, πως είναι χαριτωμένη, με ότι θεωρεί η ίδια για τον εαυτό της: μειονεκτήματα. Το μενταγιόν της γλυκύτητας που πιάνουμε μαζί, στο κέντρο, αντιμετωπίζει το: φοβάμαι, Πως θα είμαστε μαζί, σαν κάτι που σου αλλάζει τη γνώμη, ριζικά. Πως τη λέγανε εκείνη τη ταινία, με τον Αλ Πατσίνο και την Μισέλ Φάϊφερ, όπου ο

64 64 χαρακτήρας εκείνης, στο τέλος πήγε να φτιάξει ως μόνιμη πραγματικότητα την επιστροφή στη μοναξιά. Με πίτσα, βίντεο, κι άλλα παρόμοια αβέβαια. Φυσικά, στη ταινία, κάποιος την είχε φοβίσει, χτυπώντας την, ως προηγούμενος σύντροφος. Τραγικό όντως. Τουλάχιστον εσύ, Κατερίνα, ξέρεις τι θες. Αν προετοιμάζεσαι, για οτιδήποτε, ρομαντικό, μέσα όμως στον σεβασμό με όλα τα παραλειπόμενα της ανθρωπιάς. Τα αυθόρμητα, τα όμορφα, όσα μια ευαίσθητη ψυχή περιμένει σε συντροφικό στυλ, να ναι φυσικά. Παρών. Στ αλήθεια. Όχι μόνο σε τηλεοπτικές παραγωγές. Αυτές τις σπάνιες φορές, που αναφέρονται στην αγάπη. Ότι, θεωρούμε δεδομένο, πως αξίζουμε να, μας προσφερθεί. Η πρώτη σειρά, γραμμάτων, Επέστρεψαν στο κουτί-δώρο. Πήγανε να ζεσταθούν. Δεν ξέρω, αν οι γυναίκες περιμένουν τον ιππότη του παραμυθιού. Δεν είναι κάθε φορά, διαφορετικά; Η αφοσίωση. Η πίστη. Αρχικά όμως, βαστώντας τα τρυφερά αγαθά Πως θα φροντίσει ο ένας τον άλλο, τελικά, ως ζευγάρι. Είναι δύσκολο να εκφραστεί η μορφή της αγάπης, ανά πρόσωπο. Πώς να είναι τα μάτια σου, όλα σου τα ντροπαλά προτερήματα. Σα χορός ρομαντικός. Θεωρώ περιττό να πω, πως θέλω τη γυναίκα της ζωής μου, Ύψος, βάρος, ντύσιμο κλπ. Αφού τη βρήκα.

65 65 Θα το δεις, σε κάθε τι συντροφικά δημιουργημένο που φτάνει στα χαριτωμένα σου χέρια, τα οποία κινεί η νόηση σου. Με βλέμμα στο μέλλον, συμβαίνουν όλα αυτά. Όλο τον καιρό που δεν θα είμαι εκεί. Εσύ το: σ αγαπώ, το είπες, αναφέροντας την επιθυμία σου: να είναι ευγενικός. Σε άκουσα. Ανάμεσα στις γραμμές, στα νήματα του χρόνου. Ώρες που η τέχνη πλένει τα κύτταρα μας, το δέρμα, τις έννοιες φιλία, αποδοτικότητα. Πλησιάζοντας όλα τα φυσικά: όλο τη παρουσία σου σε κάθε μου βήμα, στάση, πλέοντας σε όνειρα ή ρεαλιστικά δράματα: εσύ, εκεί, ορατή. Τώρα με αγκαλιάζεις, με μαθαίνεις τούτο το δωρεάν. Να ταν το αξιοπρεπές, ένα αντίτυπο: από τα λουσμένα στο φως, δωμάτια, σε επαρχιακή πόλη. Να βλέπαμε τουλάχιστον, δέντρα, παρά κάθετα ντουβάρια. Όπως οι τελευταίες στάλες αυθεντικότητας, αγνότητας, σε θεατρικές παραστάσεις, από μικρές, ελπιδοφόρες ομάδες: πως, μας φροντίζουν, φορές. Ναι, φυσικά: συνεχώς: τα ποιοτικά. Επειδή τα λόγια που ολοένα φορτώνονται ως μονόλογοι, καταντούν φλυαρία. Θα θελα να σου δώσω, περισσότερα. Στοργή, αγκαλιά. Μια ευκαιρία να δεις το πρόσωπο της τρυφερότητας μου. Οτιδήποτε, για να μην στενοχωριέσαι. Να μην είσαι μόνη. Ας χαρούμε τώρα, το κοινό φως, της αγνότητας μας. Το όνειρο τούτο. Σαν αγαπημένη μουσική που όμως τώρα, θα μιλά για δυό τρυφερά, πλάσματα. Σε ανοιχτή επικοινωνία. Συνεχής η σκέψη, το αυτονόητο. Αισθάνεσαι κι εσύ, να σου χτυπούν την πόρτα; Στον Θεό που με επισκέπτεται φανερά, τελευταία, θα παρακαλώ, να σε δω. Που βρίσκεσαι, άγγελε μου; Τι κάνεις;

66 66 Ποιος σε φροντίζει; Ποιος σου μιλά, γλυκά; Ποιος, μας στερεί, από το πεπρωμένο; Κατερίνα, λουλούδι μου».

67 67 Κι αν δεν είπαμε, σ αγαπώ, Στους δικούς μας, είναι τα σοκάκια της αγάπης, Προσβάσιμα. Η επιστροφή. θα περνάω, θα διηγούμαι, Κάτι από κείνο τον ίσκιο, στις διαδρομές, Στο πέρα δώθε, Στην εξωτερίκευση. Στα χέρια σου, η σελίδα είναι χωρισμένη.

68 68 «Πριν όμως φτάσω σ αυτό, μου έκανε εντύπωση η επιφάνεια του λευκού χαρτιού. Επειδή θέλω να ζωγραφίσω ξανά. Με χρώμα, πια, Ουσιαστικότερα. Να μη συλλογίζομαι: πάλι, κυριακή. Θυμάσαι κάτι ωραία πορτραίτα στην Ερμού, απευθείας ζωγραφική, σε γιορτές. Να μπω ξανά σε ένα τέτοιο είδος λεπτότητας, φερσίματος. Όπου ωφελεί, Διατίθεται όμως χρόνος για απολογισμούς ή οργανωτικά πλάνα. Ευθύνες πιθανόν. Τα πως και τα γιατί, συναναστροφών. Ένα πλάνο για μια βόλτα με το ποδήλατο: όταν ξαναπατήσω πετάλια. Μια κοινωνική απασχόληση. Να δίνομαι όπου αγαπώ πολύ, για να αισθάνομαι πως έχω τον έλεγχο του βίου μου. Θεωρώντας φυσικά τη παρουσία του Θεού, εδώ. Ως πατρική φιγούρα, ως το μόνο, τελευταίο, δηλαδή το μοναδικό καταφύγιο. Στη γύρω υπονόμευση. Λίγη ουσιαστική ποικιλία. Μακριά από την τηλεόραση που πουλάει: ευκολία. Διδάσκει την αναβολή ως στάση ζωής. Ένας συνεχής, θόρυβος. Κάτι, σαν την έλλειψη, μεσημεριανού ύπνου, της παύσης: ν ακούσουμε τα πουλιά, έξω, ή τον μουσικό που περνά με το ακορντεόν, στη γειτονιά. Κάτι να συναισθανθούμε τον γύρω πόνο, τη φτώχεια, την έλλειψη του ψωμιού. Της εργασίας. Αυτός και αυτή, που αφήνουν για αύριο, κάτι, στην άκρη. Δεν εννοώ αποταμίευση, που πια, τέτοια πολυτέλεια. Απλά να υφίστανται ώρες χαλάρωσης. Η σοβαρότητα συνεχώς, είναι σαν την άτσαλη προσπάθεια για χιούμορ. Όλα τα επιφανειακά που το ίδιο το σύστημα προωθεί: μείνε σπίτι σου, είσαι καλύτερα! Ακρίβεια; Μα εσύ, τίποτα δεν άκουσες; Γκρίνιαξε όσο θες, περί μοναξιάς.

69 69 Μετά ακούς σε πάγκους πώλησης αυτοπεποίθησης, τρόπους να φανείς δυνατός, έμπειρος, άξιος επιλογής. Πως φαίνεται πως κολυμπάνε στο χρήμα όλοι αυτοί. Το φοβερό τους κύρος. Οι μέρες περνάνε: όχι φαίνεται, για όσους τον πάνε πίσω.. με πλαστικές ή botox κι άλλα ακατανόητα. Αργότερα θα δω κάπου την Κατερίνα, να καταπιέζεται: ποιον να παντρευτεί, να βλέπει, να μην είναι για κείνη ξεπερασμένη η οικογενειακή, λάθος, κατήχηση. Τόση ώρα θέλω να πως το εξής: πως πάντα θα βρίσκονται καλοθελητές, να, μας χαλάνε τη διάθεση. Αν είναι δυνατόν, ένα τσαλακωμένο πουκάμισο να ισιώσει, πατώντας το με το χέρι, απλά. Έτσι δες τους, όλους αυτούς, και χαμογέλα. Έτσι, μάτια μου; Λουλούδι, ξανθούλα μου. Όπως λέει κι ένα τραγούδι που άκουγα, ενώ σιδέρωνα, ο κόσμος είναι ένα ψυχρό μέρος. Κοίτα να δεις, σύμπτωση, συλλογιζόμουν, ν ακούσω τα λόγια που ήθελα να σου γράψω. Διαθέτοντας ποσοστό διαίσθησης, αποφάσισα να παίρνω σοβαρά, τις συμπτώσεις. Να χαμογελάς: τούτο με νοιάζει. Να ναι κοντινή η ημερομηνία της φροντίδας. Η φυσική ανάσα της ευθύνης. Έτσι δεν είναι και το ευχαριστώ; Ενός μικρού ελέους, π.χ. χτυπά το τηλέφωνο: ποιος είναι; Ένα παιδί που χει κάνει λάθος: με λέει μπαμπά. Ξαφνιάζομαι. Θα μαι καλός γονιός; Όπως δέχομαι τον ανιψιό μου; Τόσες φορές που με φώναζε να παίξουμε ντόμινο, κι άλλα διασκεδαστικά, για όσους θυμούνται πως μικρά, είχαν φαντασία. Κάποιος νοιαζόταν. Να είμαστε εκδηλωτικοί, να αφηνόμαστε. Να κοιτάς έξω απ το παράθυρο: τον λόγο ενός άντρα, που τον κρατά ως το τέλος. Φίλος σου μπορώ να είμαι, όχι όμως, μόνο αυτό. Δεν είναι τόσο, θέμα μοναξιάς. Ούτε σαρκικό. Δες

70 70 το ως δρομολόγιο ευαισθησίας, σαν λεωφορείο. Το θέμα είναι, πως δεν ξέρουμε, που κάνει, στάσεις. Πόσες φορές να καθαρίσεις, έστω ν ακούσεις μουσική. Δουλειά, υποχρεώσεις σαν σταθεροί λογαριασμοί. Όλα όσα, ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό, δεν παραδεχόμαστε. Η σκέψη σου. Όλα τα υπόλοιπα: ως λόγια, Ότι δεν φτάνει στα χέρια σου. Είναι το κύμα, η συχνότητα η δική μας. Κανείς δεν είναι ικανός να εννοήσει το δικό μας δέσιμο. Σιγά σιγά, Θ αρχίσω να ξαναδιαβάζω Τα σονέτα του Νερούδα. Η προτροπή του σ εμένα, να βρω τη δικιά μου γυναίκα. Περπατώ, Σε ζωγραφίζω. Όμως τα χρώματα είναι από αιώνιο, υλικό. Ο Φλεβάρης, θ αποδειχτεί, τελειώνοντας, Ο πιο ψυχρός μήνας, του χειμώνα. Κάποιοι μιλάνε για δύσκολο Μάρτη. Μμμμ;

71 71

72 72 «Σήμερα, θέλω να μιλήσω στο πρόσωπο σου. Ετούτο που κοιτώ, ετούτο που θα ζήσει για πάντα, Όπως είναι: για σένα όλα της σιωπής, ήσυχα λιμάνια, φτάνοντας στην άμμο του είναι σου, στίχοι τραγουδιών, αντί για κύματα, Μόνο για σένα, Και πάντα, μόνο για σένα. Το πρόσωπο σου, απευθείας, δίχως αραχνοΰφαντες κουρτίνες, συμπεριφορών διδαγμάτων, Ατόμων που λειτουργούσαν πάντα, σαν κολόνα σηματοδότησης, κυκλοφοριακής αγωγής. Τα βλέφαρα σου, η κίνηση τους, ανοιγοκλείνει του σεντουκιού μου την έμπνευση, την νόηση μου την ίδια. Την κατανόηση κάθε φυσικού. Με φωτίζεις ολόκληρο. Τόσο καιρό, έλειπες, κι έβρισκα ανεμοστρόβιλους, παντού. Από το είδος που σε θυμούνται, μεσονυχτί, αδιάκοπα, δένοντας μας σε ιδέες, επειδή οφείλουμε σεβασμό στο σύστημα: που, δεν, μας προσφέρει εντέλει, τίποτα. Μόνο, σύνορα, λογαριασμούς, μολυσμένο αέρα, δανεισμός πάντα, αυτογνωσίας που δεν, μας ταιριάζει: ολοένα σε εγρήγορση. Ποτέ, παύση. Ποτέ, ότι θέλουμε οι ίδιοι. Τι λένε, τα καστανά μάτια, στ αντίστοιχα, πράσινα: άραγε από κείνο το βαθύ, ως απόχρωση, που με μαγεύει, ή το μόλις πράσινο, που δεν αφήνει να κοιτάξω, αλλού; Να παρατηρήσω κάθε φρέσκια διάθεση, εσύ να μου εξηγήσεις τις εμπειρίες σου, σ αυτόν τον νέο, μονόχνοτο από

73 73 χρώματα, κόσμο. Να ναι τα μάτια σου, στη διάθεση τους, αφημένα. Κουρασμένα ή..υπερβολικά ονειροπόλα. Προσπερνώντας τα χρόνια, άδικα, μακριά, ο ένας απ του άλλου, τη φροντίδα. Την αγκαλιά. Την παύση, της ηρεμίας το πνευματικό γιατρικό. Ν αντέχουμε πλέον, τη μοναξιά, Να μην μοιάζει ο βίος, κενός, αχάριστος, Χωρίς λόγο παροχής των ευκολιών, που, μας διατίθονται. Διαθέτονται, συγνώμη. Μα να ναι η κάθε μέρα, το δυνατό, ξέγνοιαστος παράδεισος. Κοντά στο πρόσωπο σου, Να θαυμάζει η φύση: ν αφήνει κι εμένα να χαίρομαι την εικόνα σου, των ξανθών σου μαλλιών, την ταυτότητα. Το κάλλος της παρουσίας τους, Μια νέα γυναίκα, πλάι μου, Να μιλά και να καλουπώνει το: υπάρχω. Αφήνοντας, χροιές νότες, παραδεισένιες, όλο από σένα, Και πάντα από σένα, Πλάσμα μου. Άρπα έμπνευσης, λικνιστική ομορφιά, δώρο του φωτός και λάμψη από αισθήματα. Στην αγκαλιά σου, να ζεσταίνεις τα γράμματα, να σε αισθάνομαι σχεδόν τηλεπαθητικά, να σ ακούω, Ανάμεσα από αγαπημένες μουσικές, Να χορεύουμε κόντρα στη μιζέρια και την απάθεια, σε κάθε τι επίπεδο, που σέρνει υγρασίας μικρόβια. Όλα να χάνονται στα χέρια ο ένας του άλλου, γιατί είμαστε εμείς, που αποφοιτήσαμε καιρό, από το μάθημα κεραμικής περί τρυφερότητας. Να βρίσκεσαι στην αγκαλιά μου, να λύνονται οι κλωστές της πεζής πραγματικότητας. Να χαμογελάς. Να με μαθαίνεις, πράγματα. Να σαι τρυφερή. Ένα λουλούδι χαρούμενο. Μια πεταλούδα που με τα φτερά της, αγγίζει τα φτερά ενός πεταλούδου, Με προσοχή. Πάνω σ αυτά τα φτερά, τυπωμένο το βλέμμα σου, η ψυχική σου ομορφιά, Ο ήλιος της καλοσύνης σου, στίχοι τραγουδιών που υπηρετούν το όνειρο, μόνο. Ν αντέχουμε ότι δεν αντέχεται. Τα δίχως άλλο, άπονα δευτερόλεπτα, όπου οι αισθήσεις μας θυμούνται προσωπικές ντροπές. Αναμνήσεις που θα πρεπε ήδη, να χουν πεταχτεί.

74 74 Ώρες που κρυώνουμε, από μοναξιά, από πείνα, από μετάνοια. Λόγω όλων αυτών. Ο εαυτός που κοιτά μακριά, σ ένα μέλλον προσωπικό, μένοντας πιστοί στην αγάπη. Στης υπομονής το αγαθό. Στη χαρά να ναι τα πρόσωπα, πολύ κοντά, Να θαυμάζει η φύση, να ναι κατανοητό το παρόν. Να λατρεύεται η έννοια, φύλο. Κάτι από κείνο το: μποντζόρνο πριτζιπέσα, με σημάδια διαχρονικότητας, στο: μαζί. Μαζί σου, πάντα, και για πάντα. Το άρωμα του είναι σου, κερί που δεν τελειώνει, πάνω σ αυτό τον πλανήτη, Δυό πλάσματα που επέλεξαν να σέβονται από κοινού, Το δώρο της ζωής. Την ποιοτική μορφή των ανθρώπων. Να ναι ο νους, πλημμυρισμένος από χαρά, ακούγοντας, κοιτώντας, μαθαίνοντας, Θωρώντας η φύση, καμαρώνοντας τη φιλία ενός άντρα με μια γυναίκα, Στο αρχικό στάδιο, της λειτουργίας της συνείδησης. Να μου μαθαίνεις την ύπαρξη σου, τι είναι γυναίκα, να λειτουργείς τα ένστικτα της έμπνευσης μου, δημιουργικά. Να λέω, ώστε ήταν τόσο απλό. Σαν καθημερινό πλύσιμο των δοντιών. Η απόδοση δικαιοσύνης στο ευχαριστώ. Να ναι φυσικό, το: είσαι το μοναδικό, για μένα. Αναμεταξύ, να χεις πρωτοβουλίες, να μπορώ να δέχομαι ότι αρνούμουν (όχι να μου το πετούν στα μούτρα, στη τηλεόραση), Χαμένος σε φοβίες κι επιπολαιότητες. Αχάριστος και απαθής, Να λέω: τουλάχιστον, χειρίζομαι ένα είδος αξιοπρέπειας, ντροπαλού είναι. Όχι όπως η κουζίνα της t.v. Έπειτα, αργά αλλά γλυκά, να ερχόμαστε κοντά, να ναι το μαζί, συντροφιαστή ανάγκη, φυσική, σχεδόν Αυτονόητη. Κι ένα γλυκό φιλί, στο λαιμό σου, Στο πλάι. ο άνθρωπος σου».

75 75 Ως να βγουν απ το φούρνο των σονέτων του Νερούδα, τα δύο επόμενα γράμματα προς εσένα, Στάσου λίγο, να σου πω, Πως λειτουργεί η δημοκρατία, σήμερα: Ένα συνεπαρμένο σήμερα, να ναι η ζωή κι η πορεία του καθενός ένα δρόμος, που όμως στη στροφή, με ταχύτητα, πέφτεις στη μαύρη τρύπα, της καθημερινότητας. Από κείνο το είδος, που πλέον καθορίζει αν εξυπηρετείς την ταυτότητα της παγκόσμιας αστυνόμευσης: Διαφορετικά, αν αναφέρεις Τα λάθη τους, Είτε, θα χρησιμοποιήσουν τις πόρτες επικοινωνίας στο motherboard των υπολογιστών, που δεν μπορείς να κλειδώσεις, ώστε π.χ. ν ανεβοκατεβάζουν την ένταση του ήχου, τη σελίδα στον κειμενογράφο, Να επηρεάζουν όλα σου τα δεδομένα. Να καλλιεργούν κλίμα φόβου, Να μην λες την άποψη σου. Γιατί είναι τόσο ανόητοι, οι όποιοι, κρυφοί ή φανεροί, εξουσιαστές, Ώστε πιστεύουν πως συγχωρούνται όλα τους τα παρόμοια λάθη. Τώρα από ποιον. Αυτοί θα άξιζαν όντως, να ναι εκθέματα στο bodies world. Μα γι αυτό θα φροντίσει η αιώνια Κρίση, η ημέρα η φοβερή. Όλος ο πόνος που μαζεύεται, το άγχος, ο θυμός, που αυτοί οι σαθροί, προκαλούν στους πολίτες: κι έπειτα γκρινιάζουν, γιατί, τους τσακίζουν. Όπως έχω πει, κάπου: άσχετοι από δικαιοσύνη. Μα ας συνεχίσω με τα γράμματα σου: εσύ αξίζεις περισσότερο απ όλους τους αξιοπρεπείς ή σωτήρες σε αυτού του είδους την αγγλοκαλομαθημένη, Ελληνική πραγματικότητα. Ο Θεός φυλάει τα έρμα ή έρμαια;

76 76

77 77 Θα σου μιλώ, κόντρα στις διαθέσεις του πατέρα μου. Θα σου μιλώ, κόντρα στα παράσιτα της νέας δημοκρατίας, που βάζουνε σε τηλεοπτικούς σταθμούς, άλλοι σωτήρες Κι άσε όλες αυτές τις αποτυχημένες μπασκίνες, που δεν θα, τις αγαπήσει ποτέ, αυτά τα άσχετα θηλυκά, άντρας χαρακτήρας: ναι, όπως το ακούς. Τέλεια λατρεία δεν θα λάβουν, αυτές. Ούτε που, τις λυπάμαι. Θ αλλάξω τη σειρά. Δεν είναι το τώρα, ικανό, ν αποδεχτεί οποιαδήποτε στενοχώρια. Οπότε θα φέρω εμπρός, κάτι απόλυτα τρυφερό. Για δες, την αληθινή εξουσία!! «Το γονίδιο της φροντίδας. Χτες και σήμερα, αγαπημένη, αισθάνομαι μέσα μου, ψυχικά τονωμένος. Χτες αγαπούσα όλες τις γυναίκες. Μη ζηλεύεις. Φαίνεται ισορροπώ. Ένας ακόμη λόγος, για να μένω πλάι σου, λουλούδι μου. Παρακολουθώ ένα δικό μου..νέο είδος, μουσικής απόλαυσης, από τ αντίστοιχα που κοιτάς και φχαριστιέσαι. Γιατί, μας ζάλισαν οι διαφημίσεις. Οι άσχετοι από παροχή ψυχικής ικανοποίησης. Να σε νιώθω φωτεινή, μέσα μου. Τα τραγούδια, το μέσο της επικοινωνίας μας. Κάνει πάρα πολύ κρύο, σήμερα, 4:20, όπου να ναι, και με τους τύπους, απόγευμα. Μάλλον θα επιστρέφεις απ τη δουλειά. Ελπίζω να σε κάνω να ξεχνιέσαι. Το ημερολόγιο όλων μου των κινήσεων, να πλησιάσω τη Κατερίνα. Τη γυναίκα άνθρωπο, που δεν χάνει τη θηλυκότητα της: να μη χάνει το ρόλο της: να εμπνέει τη χαρά, κείνου, που για χάρη της, Όλα λειτουργούν,

78 78 αποκτούν νόημα, πηγή για γραφή. Γιατί γλυκιά μου, εμείς θα ζήσουμε εδώ, σ αυτό το είδος κοσμοθεωρίας που έχτισαν: βασισμένο στο χρήμα. Η ομορφιά, να με πλημμυρίζει το όνειρο σου. να με κρατάς κοντά σου: ας λένε ότι θέλουνε. Εγώ εσένα σκέπτομαι, μέρα νύχτα, και όσο η γη θα γυρίζει. Στα καλά και τα άσχημα. Εμείς οι δύο, μαζί. Δίχως την ανάγκη να μασκαρευτούμε μια στολή, ώστε να κατακτήσουμε την ευτυχία. Μεις οι δύο, μοιάζουμε στα περιστέρια: αρκούμαστε στην αγάπη μας. Στον ζωγραφικό πίνακα της ζωής, χορδές από χρώματα, η αγάπη, κάτι που πάλλεται. Φροντίζοντας τις προσωπικές αναμνήσεις, χωρίς καθόλου μέσα μας, αντιστάσεις. Κι ας φαίνεται ο χώρος, ο τόπος, ενιαίος. Το σπίτι που παγώνει: φυσικό είναι, αφού λείπεις εσύ. Νότες στα χέρια μου, χειρίζομαι, σ αγκαλιάζω, δεν περιορίζομαι. Μες τη φύση της μουσικής, το δωμάτιο καλύπτω. Αγαπώντας, απ την αρχή, ανακαλύπτω. Ρομαντικά σ αισθάνομαι, στα δάκτυλα σου, επιπλέω. Στη καρδιά σου, πλησιάζω. Άραγε, πως χτυπά, τώρα. Πως ακούγεται, όταν σε φωνάζω, μέσα μου, με όλη τη δύναμη της ψυχής. Το σύμπαν ταράζεται, Διαστέλλεται κι άλλο. Άραγε, πότε πότε, Αισθάνεσαι ένα τόσο δα, σημείο, στο μάγουλο, υγρό; Πως, την ακούω, τη καρδούλα σου. Που βρισκόσουνα τόσα χρόνια, μήπως στο φως της ημέρας, στου ήλιου το διακριτικό άγγιγμα; Η νιότη μου, η απασχολημένη σ ότι, μου παρέδωσαν: έναν δήθεν κόσμο, δήθεν ασφαλή: όπου δεν κυκλοφορώ. Να ξερα, αχτίδα εσύ, τι, σε συγκλονίζει.

79 79 Αν αγαπάς τις τέχνες, αν ταξιδεύεις. Αν συζητάς όσα βίωσες. Στην ομίχλη της εύγεστης μουσικής, είμαι χαμένος: να σέβομαι την αγάπη ως κόπο. Ως κάτι που δεν παραδίδεται. Άλλος δεν θα σε λατρέψει όπως ο ίδιος. Μην ψάχνεις, κάπου, που λείπουνε τα όνειρα, η ευθύνη τους. Εμείς που θα ζήσουμε εδώ, το παρόν, Τη νέα ποικιλία της φροντίδας. Το γονίδιο τούτο: άλογο που καλπάζει στην παραλία. Τα πρώτα αρώματα, κάθε λουλούδι, λουλούδι μου. Η ανάγνωση από κάθε τι, μη βίαιο. Τα πρόσωπα των ανθρώπων, ο κόπος που σέβομαι. Να συγκινείσαι γιατί αγαπάς. Να σου μιλώ, στον αιώνιο χρόνο της πίστης στην αγάπη. Μια αγκαλιά, βλέμμα αποδοχής, Ο ιδιαίτερος τόνος της φωνής, η ηρεμία του: μαζί. Η ηρωίδα, εσύ, του παραμυθιού, Η πριγκίπισσα, στον πύργο της ποιότητας. Σχεδόν σε βλέπω, σχεδόν με χρειάζεσαι, τα ρεύματα της έμπνευσης, με κάνουν ότι θέλουν. Γλυκό νερό, θρεπτικές βιταμίνες, η παρουσία σου. Μπουκέτα από τριαντάφυλλα, ευωδιά από χρώματα, η παλάμη, ένα εσωτερικό εφάπτεται, στης παλάμης σου το μετάξι.

80 80 Η μουσική με τυφλώνει, σ αισθάνομαι, τούτο, με ανανεώνει. Ξεχνώ να φάω, το αύριο να δω, Τι άφησα πίσω: Πάει, ξεχάστηκε. Οι νότες το χώρο χρησιμοποιούν, πιάσε με από τη μέση, και πάμε: στο όνειρο, σ ότι άσπιλο. Η φωνή δεν περιμένει στο τηλέφωνο, άλλο. Ένα ηλιοβασίλεμα δεν ρωτώ, γιατί εσύ. Τ όνομα σου το γνώριζε το αιώνιο, πριν σε ανακαλύψω. Στίχους δημιουργώ για χάρη σου. Για μένα, ποίηση σε φτιάχνω. Τα πιο φωτεινά χρώματα, Αισθήματα, Κουβέρτα μ αυτά, ράβω. Στα πόδια σου, θερμοφόρα η αγάπη μου. Οι εποχές δεν αλλοιώθηκαν, σήμερα. Γλυκιά μου πνοή, γυναίκα πολύτιμη. Βεντάλια δημιουργίας. Γλυκιά μου, ξανθιά, αγάπη. Τρυφερά μου, μάτια, πράσινα, Γόνιμη μου, μπαλαρίνα. Να είσαι πάντα, καλά. είναι ένα είδος ρομαντζάδας, στα λεξικά, μην ψάχνουνε, Στάλες πέσανε στο περβάζι. Βλεφάρισες. Πλησίασες. Ζέστη, κρύο; Χαμογελάς. Αγαπώ τα χέρια σου, εννοείται, αγαπώ εσένα. Δεν είναι κακό να αγαπήσεις. Να σαι: μαζί. Το γράμμα αφήνω στης καρδιάς σου τον κτύπο. Άρα, στην αγκαλιά σου. και, μια κίνηση τρυφερότητας.

81 81 Τώρα λέω να προσθέσω μια φωτογραφία, παρά, ν αναδιπλωθεί το άνοιγμα ψυχής, Κρύο ή ζεστό, των επόμενων επιστολών. Εξάλλου, Για σένα συμβαίνουν όλα. Για καμία άλλη, που θα διαβάσει. Άραγε γιατί; «Και τα λέμε, σύντομα, πάλι»

82 82 Μακάρια η ποίηση, που δεν είναι νάζια, ποίηση. Αποκλειστικά. Όπως το παράδειγμα γραφόμενων, που διαβάζονται ζωντανά, στην τηλεόραση, κι ύστερα χ ψ φύλα, ιδιοκτήτες τους, ευχαριστούν δημοσίως. Κοκορευόμενοι για την σχέση τους, που τώρα τελεί υπό καθεστώς αρραβώνων. Κοκορεύεται, που τον διάλεξε για τη νάζια ποίηση του, η τάδε. Άχ η γλυκανάλατη ποίηση, σε όλο το έργο τους. Μη γκρινιάξουν, και, τους βγει, το όνομα (το μεσαίο). Αυτή η διαφήμιση, πως η γυναίκα έχει πάντα, πιο δυνατή προσωπικότητα από κάθε άντρα: αν είναι δυνατόν, κάποια ν αγαπήσει έναν άγνωστο της, ποιητή, μόνο από τα λεγόμενα του. Όπως το παράδειγμα της Πολυδούρη, προς τον Καρυωτάκη, έτσι φιλήδονο, μες τη κακεντρέχεια, όπως τον παρουσιάζει η τηλεοπτική σειρά της ΕΤ-1. Αν είναι δυνατόν, ποτέ, Να γνώριζαν κάποιοι, πως φερόντουσαν, Όλοι αυτοί: που περιμένουν να τιμηθούν, δεκάδες χρόνια, μετά το θάνατο τους. Να μη, τους θυμάται κανείς, κι ούτε να χει όρεξη να ψάξει: τι είπανε, πως, γιατί. Ετοιμάζουν μια σειρά, έτσι, για το θεαθήναι. Να μπορούν να τη πουλήσουν σε άλλα κανάλια. Νάζια ο πολιτισμός τους. Αλλά αυτό, τους αξίζει. Κι αυτό, έχουν.

83 83 «Μεταξύ μας Μια, ζέστη, μια, κρύο. Η περίεργη άποψη του σώματος, να διατηρείται σε 36 βαθμούς κελσίου. Αν παρομοίως φερόμαστε στην αγάπη. Αν αγαπά κανείς, αφότου ταπεινωθεί εμπρός στον Θεό, Αν απομακρύνονται έτσι, τα περιττά. Κι όμως, κάθε άνθρωπος, διακατέχεται από εγωισμό. Ιδίως ενόσω η διαδικασία γήρανσης, ακολουθεί ήδη, το: με το ένα πόδι, στο Αυτά τα άτομα, που φέρονται στους κατώτερους τους, ως δούλους, Ως περιουσία (ως σκυλιά, που επιτρέπεται, να τρώνε σειρές από λεκτικές ξυλιές, αφού, άλλος, τοποθετεί το φαί, εμπρός στη μούρη τους!). Είναι αυτό το συγκεκριμένο είδος, πετυχημένων.. αντρών, που πρέπει να φέρονται εσαεί, σαν αυτόν που σημαδεύει την περιοχή του, με εμπειρίες μόνο. Ο εγωιστής, που δεν εννοεί, πόσο εγωίσταρος είναι. Το πιο κατακάθι από τους εγωιστές. Ας όψονται τα πτυχία, Η ισότητα! που διδάχτηκαν στα πανεπιστήμια και τις σχολές. (τρομάρα σας) Σκεφτόμουνα: Τι κάνει τώρα, η Κατερίνα; Τακτοποιεί τη κουζίνα είναι ελεύθερη να χει δική της προσωπικότητα, να χαμογελά όποτε η ίδια το επιθυμεί- Σιδερώνει μήπως; Είναι σε επίσκεψη; Σάββατο απόγευμα. Ή μήπως, την απορρόφησε κάποια εκπομπή, από την οποία, λείπουν διαφημίσεις. Ένας ευαίσθητος άνθρωπος, αφιερώνει με χαρά, χρόνο, για να προσφέρει. Δεν τρώει από τα έτοιμα. Ίσως σταματάς τα πάντα, κι απολαμβάνεις την ησυχία σου. Δεν μοιάζεις εσύ, με

84 84 τον τύπο των γυναικών, που λένε ψέματα ή κρύβουν σημαντικές αλήθειες από κείνον, ο οποίος, τις συστήνει, ως σύντροφο ζωής. Αλήθεια, τι αδιακρισία, να πρέπει να ενημερώνεις τρίτους, για ότι, συνδέει βαθιά, δύο πλάσματα. Το σύστημα, του τι είναι σωστό να λέγεται, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό κι αν είναι, σοβαροφάνεια. Δεν έχουν ιδέα. Το παράδειγμα της ιδιωτικής αγάπης: να τοποθετείς στα παπούτσια, στα ρούχα, ως έκπληξη ή δείγμα λατρείας, σεβασμού και εκτίμησης: σημειώματα, χαρτάκια με ποιήματα, Με λόγια προτροπής. Αισιοδοξίας. Δεν έχουν ιδέα. Άραγε, σε φροντίζουν οι δικοί σου, όταν σε ταλαιπωρεί μια ίωση; Λίγο λίγο, ανοίγομαι. Αν ετούτα τα γράμματα, βρίσκονταν ήδη, στο σεντούκι της μνήμης σου, θα βρισκόσουν ήδη στην αύρα του χαρακτήρα μου. Έστω και τσαλακωμένου. Μα άλλο τα γραπτά, κι άλλο, από κοντά. Το κοντά είναι ένα ακίνδυνο δίχτυ, με γεύση μελιού, άρωμα φτερών, σημαντικότητα ορίων, Κάτι από κείνο το: να μη βαστάς περισσότερο, απ όσο αντέχεις ((άραγε τα θύματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, τι θα λεγαν γι αυτό)). Το μεταξύ. Το θέλω, με ότι επηρεάζει τη διάθεση, ανάλογα την όποια κόπωση. Ή απλά, εγκαταλείπουμε όποιες κρίσεις. Αφού κανείς δεν αλλάζει, μετά την εφηβεία. Τι κάνεις τότε; Αλλάζεις πόλη! Χαμογελώ. Η ζοφερή στιγμή, σε χ ψ απολογισμό, να λέμε: δεν παρατηρήσαμε ποτέ, τους ίδιους μας, τους γονείς, να γιορτάσανε μεταξύ τους, τίποτα. Ούτε ονομαστικές εορτές,

85 85 επετείους, γενέθλια, ημέρα μητέρας, γυναίκας, Βαλεντίνου μήπως; Τίποτα! Άρα αναξιόπιστοι ως πρότυπο. Δεν θα πω ξανά, ωριμότητας, επειδή ενοχλεί, τους γενετικά όργανα, ανθρώπους. Αυτό που λέει, σόι πάει το βασίλειο, στο φύλο του, όπως τον διαπαιδαγώγησαν οι παλαιοί (για εμάς: παππούδες). Σκληροί, προσιτοί κάπως, Απρόσωποι όμως. Η κατάντια του απολογισμού, να λες: δεν ξέρω τι έζησε ο γονιός μου. Αλλά αφού δεν εφάρμοζε τη συζήτηση στην οικογένεια, μα μόνο έδινε στα ζωντανά, το τσίγκινο με τη σκυλοτροφή τι περιμένεις πια (τρομάρα σου). Τσιγκούνης εγώ, δεν υπήρξα πουθενά. Μήτε στα χρήματα, μήτε στο όνειρο. Εγώ να στερηθώ, και το φαί, αρκεί να πάρει άλλος, χαρά. Άλλη. Εσύ. Κάτι, μου λέει η συνείδηση μου: τσιγκούνης στην ουσία της ζωής. (κοίτα να δεις, που για να ακούω κάτι τόσο σοβαρό, θα πρέπει να είμαι καλύτερος από κάτι άλλους σωτήρες). Το πριν, πέρασε, Άραγε, σε πόσα χρόνια γερνά, το ζωντανό, άνθρωπος; Όπως τα άλογα; Όπως οι ελέφαντες; Δεν ξέρω. Ευτυχώς είχα να τρώγω, να κοιμάμαι, χωρίς λόγο και ουσία. Έτσι, από κόντρα: να μην κοκορεύεται πως, τους λέγανε την εποχή της δουλείας, στην Αμερική, τους αφέντες; Με νάζια, Η πραγματικότητα, δεν γιάνει. Είναι όπως ο στρεβλός χαρακτήρας, από το έργο: ο θάνατος του εμποράκου, που πετάει στα μούτρα των παιδιών του, βιβλία με παχυλούς τίτλους: έτσι, Να δείξει τη προσωπική του ειρωνεία, απέναντι τους. Ο εγωιστής, που σου έλεγα. Που δεν το ξέρει!!

86 86 Με οποιαδήποτε ποιότητα διάθεσης, κάποια πράγματα πρέπει να συμβούν: π.χ. να δείξεις ότι ήξερες, ότι σε επηρέασε ότι προέκυψε από μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της. Μετά, ή στο μεταξύ, παίρνουν σειρά, ρούχα στο πλυντήριο. Μπορεί να καθαρίσεις τη μαυρίλα από το τοίχο. Κάθε τόσο, σφουγγάρισμα. Οτιδήποτε ν ανακάμψει η αντοχή του πνεύματος. ((αφού, μου χαλάσανε τα τζιμάνια, την ακτίνα από το ποδήλατο, να μην ξανακάνω. Να πάρω κιλά, να μη μπορώ να πάρω τα πόδια μου, ν αδυνατώ να δουλέψω, να μην επικοινωνώ, Να μην επηρεάζω κι άλλα, Που ως χείμαρρος που είμαι, Αν αφηνόμουν, θα ακουγόμουν ως το κέντρο της περιοχής μου)). Στο μεταξύ, επιβεβαιώνεται η δύναμη του Θεού. Ηρεμώντας με. Ξεφλουδίζοντας με από μίσος κι άλλα συστήματα σωτήρων. Έτσι, σιγά σιγά, να μπαίνω μόνος μου, από μέσα μου, στο κλίμα της επανόδου στην εργασία. Ως μέρος του συνόλου: να μπορείς να, τους κοιτάς στα μάτια, να μην παθαίνεις κάτι, μπροστά τους. Για το τρέμουλο, μιλώ. Πως πάει κόντρα, στα νάζια, αυτό. Σπουδαία τα 1300 ευρώ, το δίμηνο. Ως μισθός. Έτσι, ν ακούγονται πολλά. Να αισθάνομαι ανώτερος, περαιτέρω: του: δεν μένω σ ενοίκιο. Να φουσκώνω, ναι, να εξισώνομαι με τους κοινωνικούς γείτονες. Χα χα. Θα με ρωτήσεις, ως επέκταση της συνείδησης μου: τι έκανες, τρεις μήνες τώρα; Έψαξες για δουλειά; Όχι, θα απαντήσω. Φυσικά. Δεν με κολακεύει καθόλου, τούτο. Που, να υψώσει ανάστημα, ο δούλος. Τίποτα. Ναι. Πόσο ακόμα ν αναμένω, να βολευτώ; Να με ζει, άλλος. Ναι, δεν φέρονται έτσι, οι ενήλικοι. Που δεν θεωρούν τιμωρία, να εργάζονται. Ώστε να ξεχαστούν οι αμπελοφιλοσοφίες.

87 87 Στην τηλεόραση, την ημέρα της γυναίκας, κατηγορούσανε τον Καζαντζάκη, πως δεν εθεωρείτο φιλόσοφος, αν και άξιος συγγραφέας, αφού δεν ήταν ένα πράγμα στις απόψεις του. Πω πω, ζημιά. Ξανά μανά, με το χιούμορ, ξορκίζω όλες τις τοξίνες. Ένα δίχτυ φροντίδας, πλέκεται αγάλι αγάλι, γύρω από το σύμβολο, το δικό μας. Αν είναι να πω, όχι, στον έρωτα, λόγω ανεργίας, έ τότε. Πως το είπες; Να συγχωρήσω τον εαυτό μου; Έτσι είναι κι οι παρέες; Να βγαίνεις, να σου λένε από εσωτερικό θέλω, γειά. Κάπως έτσι θα είναι. Ναι, ήταν ένα φεγγάρι, που χα κι εγώ, παρέες. Μα, τους πέρασα, για λαβύρινθο. Αυτό που λένε: αν το φεγγάρι είναι φωτεινό, μισό, ή καθόλου. Φαίνεται από τις κατακόμβες, θα φτάνει η λάμψη. Να μένεις εκεί, εννοώ. Στο αλισβερίσι. Για το αλισβερίσι. Όχι για να εκπαιδεύεις εαυτό, τι θα ανέχεσαι. Όλο να σκέφτεσαι. Όλο. Έλα μου όμως, που είναι καλύτερος ο κόσμος, των ερωτευμένων. Αν δεν προκύψουν γκρίνιες: μένουμε μακριά, γιατί φεύγεις νωρίς: γιατί νωρίς τελειώνουν τα λεωφορεία. Εγώ δεν θα μοιάσω του πατέρα μου: δεν θα τσακώνομαι μαζί σου. Θα σε σέβομαι. Πες το: υπόσχεση ζωής (γιατί ο λαιμός μου πάχυνε περίεργα, πια). Το μεταξύ μας, είναι πιο φωτεινό. Αληθινό. Ουσιώδες. Όχι όπως εξηγούν οι τρίτοι, τον έρωτα.

88 88 Αυτός και αυτή, που άρα, θα είναι μαζί, και στα δύσκολα. Οι παρέες φορές, βάζουνε λόγια, ή καταστρέφουν το δεσμό δύο προσώπων: στυλ φλερτ, ή τσουλήθρας: προς τον πάτο της στασιμότητας. Στα γράφω όπως τα αισθάνομαι, τώρα. Αν διορθώνομαι, εσύ μόνο θα το μαθαίνεις. Εξάλλου, τι μένει απ ότι αφήνεις πάνω σε υγρασία, στο τζάμι».

89 89 Άραγε είναι το πάθος, να μην έχουμε, ανάγκη, κανένα, Ένα είδος μοναξιάς, Που δεν συνειδητοποιήσαμε τη δύναμη του; Μάθαμε να είμαστε στα πάντα, γλωσσομαθείς : κινητό, φαγητό, τηλεόραση. Κάποιος, τις προάλλες, ρωτούσε, αν ξέρουμε τους: Ροϊδη, Βαλαωρίτη, και λοιπούς. Δεν διαβάζουμε, λέει. Δεν του τα πανε, καλά. Εδώ κρίνουμε καθημερινά, τι φορά ο άλλος, Τι σκέπτεται. Αν εννοεί ότι γράφει στο ίντερνετ. Πότε βγαίνει από το σπίτι. Πότε πάει προς νερού του. Γίναμε ξαφνικά φιλόσοφοι

90 90 «Καλημέρα. Είναι Άνοιξη, κι οι γυναίκες έχουν αρχίσει, να φλερτάρουν. Ή ήταν πάντοτε, έτσι; Ξέρεις, από κείνο το είδος φερσίματος γυαλιών ηλίου, όπου ο άνθρωπος πρέπει συνεχώς: η ένταση της φωνής του, να μην περνά, ορισμένα ντεσιμπέλ. Όπως εκείνο το καλημέρα μας, που χλευάζεται. Έχουνε στο αίμα τους, την αντιπαράθεση. Γι αυτό και ο Θεός, δεν καθαρίζει το μυαλό τους. Να δουν ότι χάνουν χρόνο. Αλλά φυσικά, η ζήλια για ότι είναι οι δικοί μας άνθρωποι, παρομοίως, μας κλείνει τα μάτια. Αυτός ο χ ψ άνεργος, που δεν δικαιούται, να είναι πλάι στην κοπέλα που αγαπά. Κι όλο τη σκέπτεται. Επιστρέφει στο συλλογισμό: να μη χαίρεται, εκείνη, Άνοιξη, όσα της εξωτερίκευσε. Τα χέρια της, πόσο εύθραυστα να ναι, απορεί: τούτο το χαριτωμένο ιδίωμα μιας γυναικείας παλάμης πριν σκοντάψει στη κλιμακτήριο. Πολύ πριν. Έστω, μια δεκαετία. Να χεις χρόνο, να λαβαίνεις σοβαρά, τις προειδοποιήσεις: σε ονείρου αναπαραστάσεις, συμβάντων: θυμού στην όποια καταπίεση. Να, τους κάνεις το χατίρι, ενδο-οικογενειακά, ή..όχι. Μετά, απλά, προσγειώνεσαι. Μένοντας μακριά, απ όποια δείγματα, σοβαροφάνειας. Του στυλ: ο γείτονας που προβάλλει το πρότυπο του καταφερτζή ασκόπως. Ώ, για δες, πως εκπλήσσεται με τα σκουπίδια του άλλου.

91 91 Τελικά δεν συγκρατήθηκα, έφαγα τα νύχια μου, πάλι. Χαμογελώ. Αντέχω να κοπιάζω με μικρά, κατ οίκον, δώρα, προς εσένα, καταναλώνοντας όλο μου τον χρόνο. Ώστε να μην είμαι ο πατέρας και κάποια στιγμή- που δεν έχει βάλει ποτέ, πλυντήριο, που δεν αφιέρωσε ποτέ, χρόνο, στη σύζυγο (..υποστηρίζουν πως το έπραξαν: έφαγαν μαζί, διασκέδασαν μαζί, κοιμήθηκαν, μαζί. Πήγαν εκδρομές. Αγόρασαν έτοιμα cd και ταινίες) (έτοιμα, ναι). Κατ άλλα, μη μάθει το γειτονικό ραντάρ, πως έβαλες άντρα, πλυντήριο, και είτε σε περάσουν για μπιπ- Είτε σκεφτούν, πως η γυναίκα σου είναι άχρηστη. (τρομάρα σου. Μια ζωή χάραζες του τι είσαι και κάνεις, σύμφωνα με την γνώμη, τρίτων) (δεν είσαι με τα καλά σου). Κοίτα να δεις, που στο στρατό δεν σε μαθαίνουν, να βάζεις πλυντήριο. Το πολύ ένα σφουγγάρισμα στους διαδρόμους. Χε χε. Αυτό επιτρέπεται να το κάνει ένας άντρας, επίσης, να πλύνει τα πιάτα. Ελαχιστότατοι αντέχουν, στον αστερισμό του ν αγαπάνε, ολοκληρωτικά. Ράβοντας το χιούμορ στην πραγματικότητα: αν τούτο σημαίνει θετική αντιμετώπιση. Για δες πως μεγαλώνουν οι μέρες. Μα δεν μ απασχολούν κάτι τέτοια,..πολύ, ώρα. Οι μικροχαρές οι δικές μας: οι εκπλήξεις, ν ανακαλύπτεις νέα είδη, λουλουδιών. Πως το είπε η πωλήτρια; Σολάριουμ; Μια τόσο δα μικρή φούσκα με κηλίδες. Κίτρινο, κόκκινο, άνθος. Σε μικρή γλάστρα. Νερό, λέει, θέλει μόνο. Κι ο οργανισμός μου, νερό θέλει. Και τ άλλο νερό, η ψυχή. Το αόρατο που προσπαθούν κάτι άσχετοι, άθεοι, να θεραπεύσουν. Ιδιαίτερα ορισμένοι μαϊντανοί της τηλεόρασης. Είναι να γελάς με το στυλ τους, του καταφερτζή. Έβγαλα τα ρούχα απ το πλυντήριο. Είναι κι ένα πάπλωμα που πρέπει να πλυθεί. Μια μελέτη σ επανεκκίνηση.

92 92 Κατ άλλα; Καλά. Εσύ; Καλά. Ωραία, καρδιά μου. Χαίρομαι. Πότε πότε, κοροϊδεύω τον εαυτό μου, υπό μορφή πλάκας. Να χω αποθέματα να γελώ. Να λέω, με χαρά: τώρα τι σ έπιασε και θέλεις να αλλάξεις διαμέρισμα; Βαρέθηκες τη σκόνη, έ; Τι θες να πετάξεις, πάλι; Αχρησιμοποίητα πράγματα, απαντώ.. Μετά θυμάμαι πως πρέπει να φάω. Αφότου έχω ολοκληρώσει, της μέρας το ποθούμενο. Να χα και μια σπανακόπιτα από ένα συγκεκριμένο μαγαζί. Ψωμί φόρμα. Τυρί; Τι είναι αυτό; ψάρι; Μου κάνεις πλάκα, έ; Χαμογελώ. Με το νόημα, μουου. Είναι θρεπτικό, να επιμένεις να χεις δική σου προσωπικότητα. Όπως οι λέξεις, κι οι φράσεις, απ το ταίρι μας, που, μας εκπλήσσουν, σαν αγαπημένες μελωδίες. Ότι περιμέναμε. Ο καρπός της αφοσίωσης, λατρεύοντας το αντίθετο μας. Μακριά απ το: (συγνώμη). Τώρα φλερτάρει. Τώρα προσπαθεί να καταλάβει. Την κρατά μες τη καρδιά του, σαν ηλιοβασίλεμα, Που αποφασίζει να συμφωνήσει, να φανεί, μαζί με τα συναισθήματα μας. Τώρα ανησυχεί: θα προλάβει; Το φως της. Άνθισε με λευκά άνθη, το δέντρο, έξω από το σπίτι. Ωραίο γίνεται, Καλύπτοντας αργά αργά, τα κλαδιά, πράσινα φύλλα. Όπως κάθε γνήσια αγκαλιά. Τα χρήσιμα, πως τα ποθώ. Ο αστερισμός σου.

93 93 Γλυκιά μου. Όλα εσύ. Όχι ότι λέω, να ναι εκδίκηση. Λες και ξέρω να φτιάχνω, ψητό. Χαμογελάς; Χαίρομαι. Έβλεπα που λες, πριν 21 ώρες, ξημερώματα, 30 σχεδόν λεπτά, -νέα ημέρα- μια πολύ ωραία ταινία για τον Νικηφόρο Βρεττάκο, τον ποιητή (που κανείς δεν αναφέρει, γιατί αγαπούσε να είναι ταπεινός) (μικρός, θα πω, εγώ, άρα, Ανθρώπινος άρα. Να βλεπες πόσο αγαπήθηκε) (Αν αγαπηθείς από τα παιδιά, λένε είσαι άξιος άνθρωπος). Αυτός το είχε. Το πέρασε. Μαζί με τα χιόνια, στον πόλεμο. Στην εξορία. Στα ταξίδια του. Συλλογιζόμουν διάφορα τέτοια, και μετάνιωνα. Και νοσταλγούσα τους γονείς μου, την αδελφή μου. Τη γιαγιά. Έπειτα, έτυχε ξανά, να σ αρνηθώ, να σ απαρνηθώ εντελώς απαξιώνοντας τη ζωή την ίδια- Μα να που επιστρέφω. Σε στιγμές ιδιωτικές, αφού τούτο σημαίνει προσωπικότητα. Ένα ακόμη γράμμα, μια κατάθεση στη τράπεζα της γνωριμίας. Όπου ως χρήμα, αποδίδεται η δωρεάν συνομιλία. Η υπακοή στη πίστη προς ένα πρόσωπο. Κι ας άργησε η αγάπη, περισσότερο από μια ημέρα. Οι φυσικές εκδηλώσεις. Ο άντρας που επιμένει να είναι άντρας. Το κοντινά, που λύνει το κουβάρι των μαζεμένων συλλογισμών. Τώρα μιλά, τώρα εμπνέεται. Κάτι να φάει, να ονειρευτεί μια ρομαντική βραδιά, χορεύοντας. Χορός, ναι. Μοσχοβολάει η λατρεία. Η καρδιά χτυπάει σαν χίλια αρώματα λουλουδιών. Ο άνθρωπος μεγάλωσε, δεν φέρεται ως παιδί. Αποδέχτηκε κι όλα τα φυσικά, ανάμεσα στη γυναίκα και τον άντρα. Κάτι από το λίγο. Μόνο μια στάλα. Αφού το σπίτι είναι τακτοποιημένο περίεργα έτσι. Χαμογελώ.

94 94 Την κοιτάει. Εκείνη επισκέπτεται τον νου του. Του μιλά: για όλα όσα ο χρόνος πλακώνει. Τον ρωτά πιθανόν, αν ο βίος του ομοίαζε με το ξέγνοιαστο περιεχόμενο, βίων, αλλοτινών ετών. Σαν Ελληνική βιντεοταινία. Γαρδέλης, κλπ. Τότε που η εφηβεία επιβίωνε, χάρη στο κέφι μιας ζωντανεμένης ψυχής, μες τις εμπειρίες στην ώρα τους. Το χιούμορ, με κράτησε σου απαντώ. Είσαι ξανά, εδώ δεν σε αποκαθήλωσα. Ναι, όσο με κράτησε. Δεν παριστάνω πως κολυμπώ στα αυτονόητα. Θέλει πίκρα και ρεαλισμό για κάτι τέτοιο. Το κατανοητό να ναι το πραγματικό. Η παρουσία του άγνωστου: γυναίκα. Τώρα».

95 95 Ύστερα ήρθαν τα λουλούδια, στο σπίτι, Κι ήρθε η Άνοιξη. Εσύ, Ως Άνοιξη. κι όλες οι έγνοιες, ξεχάστηκαν. Οι υποχρεώσεις προς τρίτους, Άγνωστους.

96 96 Κι ήρθες κοντύτερα. Αφού τόσο καιρό, σε βίωνα, μέσα μου. Κι έκατσα, ξανά, να σου γράψω, επιθυμώντας την: αγάπη. «Καρδούλα μου. ξανθούλα μου. Γλυκό μου μυστικό. Το λουλούδι μας ανθίζει, σαν μυρωδάτος Παράδεισος, π ανοίγει παράθυρα στην ανανέωση και τη πίστη στη ζωή. Με θετική σκέψη, κι αυτοκάθαρση. Αυτό το γλαστράκι, που ανέλαβε να κουβαλά, το σύμβολο της φιλίας μας, κοιτώντας σε ένα κοινό, μεταξύ μας, μέλλον. Γλυκά, με αφοσίωση: Έρωτας τ όνομα του άνθους, άνθος μου εσύ, ευωδιαστή ψυχή, φως τούτου του κόσμου. Που είσαι, αγάπη μου; που ναι οι πράσινοι κήποι των οφθαλμών σου; Όπως άκουσα πρόσφατα, να τα χεις όλα, σημαίνει να μπορείς να μοιραστείς. Τη παρέα. Το δώρο της ζωής. Τη προστασία της συνομιλίας, ακούγοντας ο ένας τον άλλο, της ψυχής τις αποθήκες. Ξανθούλα μου. σε ποιο περίπατο, να συναντήσω το ντροπαλό σου χαμόγελο. Και να σαι πλάι μου, όπως τα φύλλα στα κλαδιά. Όπως κάθε ελεύθερο πλάσμα, π αναπνέει τον όρο τούτο. Γιατί επίσης το άνθος, διαθέτει προσωπικότητα. Εξίσου έχω ανάγκη από φως, το δικό σου το

97 97 φως, Εσένα την ίδια. Την Κατερίνα. Ότι ευγενές έμεινε στον κόσμο. Μες την ησυχία της ποιότητας και την πνευματική υγεία. Όπου η αγάπη είναι πιο δυνατή. Αυτή η αγάπη, που σκορπά όλα τα γύρω, τα ψεύτικα, όσων, τη φθονούν. Γιατί δεν ψάχνουν γι αυτή: το σπάσανε το κεραμικό, της αυθεντικής στιγμής, αποκάλυψη: στο σταυροδρόμι, επιλέγοντας. Το δρόμο, που κάθε πλάκα που πατούν τα πόδια, είναι μια προσπάθεια από κοινού, να μάθει ο ένας τον άλλο. Ταίρι με ταίρι: ταξίδι ονειρικό, του νου, ή καταλήγοντας στα στενά της Βενετίας, όπου η ευτυχία συναντά την ευτυχία που εξωτερικεύουν τα έργα τέχνης. Ως κτίρια, αγάλματα, όψεις σιντριβανιών. Ώρες κοινής συναναστροφής, όπου το κοντά, είναι πραγματικότητα. Τώρα. Βλέμματα συντροφικότητας, σαν άνθη π ανοίγουν. Τούτο το άνθος της γνωριμίας μας, που ευωδιάζει, μιας και το κόκκινο λουλούδι-έρωτας, ησύχασε. Για να απολαύσουμε ότι φτάνει, σε κάθε επόμενο λεπτό: σταγόνες ομιλίας από μένα κι εσένα: Κατερίνα. Άντρα με γυναίκα. Η ιερή γυναίκα. Που γεννά. Σεμνή και πρόσχαρη, με τις ιδιότητες της φύσης στο είναι και το λέγειν: ως παράστημα μιας προσωπικότητας. Π αξίζει. Που σβήνει όλα τα περασμένα. Που τονώνει την αισιοδοξία στον άντρα, για το αύριο: ν αντέχει σε ανεμοστρόβιλους οι οποίοι όμως, θα σβήσουν τη νύχτα που το φεγγάρι θα γλιστρήσει στο σύμπαν. Κοιτώ το άνθος, του οποίου οι ρίζες συνεργάζονται. Τα κόκκινα στολίδια, ανοίγουν σιγά σιγά, σε αποστάσεις όμορφες. Τούτο το άνθος, που δεν μετρά τα πράσινα φύλλα, πόσα, τα πέταλα. Απλά, έχουν ανάγκη από αγάπη. Γιατί τη διαισθάνεται το λουλούδι. Δεν ανθίζει αποκλειστικά, χάρη, στο πότισμα. Ανθίζει, ως επικοινωνία αγάπης. Γλυκά γλυκά, κι εγώ, σε πήρα αγκαλιά, γιατί όποιος αγαπά, φροντίζει.

98 98 Κι ας είναι το κρύο, βράδυ, πιο τραχύ, Απαιτητικό: φθείρει. Πονά. Η πολύτιμη σου φλόγα, είναι από χίλιες ευτυχίες, μαζί. Όση κι η έκσταση στα φωνητικά των ωραιότερων μελωδιών. Μες σε αύρα ποίησης, αναπνοές. Καρδιές ζεστές, αναπαυμένες στο γιατρικό της μοίρας: μόνο μες την αλήθεια: στην ευγένεια τούτη. Ανοίγει σαν άνθος η καρδιά, του ομιλητή, του συντρόφου, Εκείνου που έφτασε σ εσένα, μια Άνοιξη: για ν αποκτήσει νόημα, το ακατόρθωτο. Στην ώρα τη κατάλληλη, κι όχι ως μιμητική πράξη. Έτσι γλυκά, που σε κρατώ, μα εσύ πιο γλυκιά. Τωρινή, παρούσα όχι όπως τα κύματα που ξέχασαν κι αυτά, γιατί θαλασσοδέρνονται. Ψυχή μου, καρδιά φωτεινή. Είσαι ένα αστέρι, στης αγκαλιάς μου τον αναπαμό. Μια γοργόνα, της μοίρας θυγατέρα. Μες από όνειρο, βγαλμένη. Τονωμένη οπτασία, ενόσω ηχούν σάλπιγγες έμπνευσης, λατρείας, παλμοί. Τώρα. Εδώ. Στριφογυρίζοντας ανάμεσα στις γραμμές, με τα μικρά γράμματα, Μες την πνοή των λεγομένων. Μες τους πόρους της καρδιάς. Στο πέρασμα, από βαλβίδα σε βαλβίδα. Τόνο και υπόκρουση. Πάθους για ότι αρχίζει. Έχει ήχο, το βλέμμα; Τα πέταλα, χωρίς ήχο, ανοίγουν. Την ώρα που κοιμάμαι, αυτά, συνεχίζουν. Είναι η αγάπη. Η αναμονή, η ελπίδα να τ αγαπήσεις με όση λατρεία έριξα, στο πότισμα, ανάμεσα στα πράσινα φύλλα. Ως τις ρίζες του ονόματος του συμβόλου ετούτου. Να ρθεις δυναμικά, στα του βίου μου. Ν αλλάξουν όλα. Ουσία. Όνομα. Καθαρότητα. Να ρθείς: το άρωμα της φύσης. Η ποικιλία των αισθημάτων. Η καλλιγραφία των κινήσεων σου. Η Κατερίνα

99 99 ως αγκαλιά. Η αγκαλιά της Κατερίνας, της γυναίκας: που χαρίζει νόημα: στον αέρα. Τις εποχές, τα μυστικά. Άχ, η γυναίκα. Μούσα μου. Ποιήτρια εσύ, της φύσης. Τραγούδι μου. Να σ ακούσω, περιμένω. Να ζεστάνεις το νου μου, με λόγια γλυκά. Τρυφερά, όση κι η θέα, από κάθε τι χαριτωμένο στη φύση. Μυστικά σχεδόν, διακριτικά: για μερικών ευαίσθητων τις ψυχές. Που λένε: αλλάζω. Γιατί είναι η αγάπη πιο δυνατή, απ όλα τα πρόσκαιρα, κι όσα πωλούνται στις αγορές: ως πρότυπα: σύγχρονων ανθρώπων, παρά ώριμων: δηλαδή λογικών: εννοείται ελεύθερων έμφυτα, να επιλέγεται το καλό: ως στάση βίου. Όχι με το ζόρι έτσι που ασχήμυναν οι νόμοι κι οι εξουσιαστές. Αυτό το γράμμα, σαν νύχτα, σαν δώρο: παραμένοντας γλυκιά, η προσμονή. Τι θα μου πεις, πρώτο. Όμορφη μου, αγάπη» Αμέσως μετά, έριξα κι ετούτο το σπόρο, συντροφικότητας, στο γραμματοκιβώτιοκουτί, μαζί με τ άλλα λουλούδια της καρδιάς μου μαζί με μερικά αγκάθια (να καταλαβαίνω πως είμαι ζωντανός). Μα μετανιώνω. Επειδή το θέλω ο ίδιος. Όχι αυτοί που θα καίγονται στην κόλαση, για πάντα. Ύστερα, εννόησα πως άλλαξε κι η ώρα. Η ρύθμιση της. Τώρα γιατί. Αν είναι δυνατόν να φέρουν στα μέτρα τους οι άνθρωποι, το Φως. Αμέσως μετά, σε σκέφτηκα, πριτζιπέσα μου. Εδώ. Μαζί μου.

100 100 Αγάπη μου. Το πρώτο, νέο, άνθος, ήρθε στον κόσμο, μ ένα μικρό θαύμα: αγγίζοντας το πληγωμένο κομμένο στη μέση- φτάνοντας στο σπίτι, η γλάστρα. Ευχάριστος οιωνός. Εσύ, η γυναίκα, το όλο, που πλησίασε, ένα ψυχικό μέρος, που ταν μισό. Καθισμένο ολοένα. Όταν ξημέρωσε, ετούτος ο Έλληνας, δεν έμοιαζε φυσικά, στο πρότυπο του δουλευταρά, ως ρόλος, Βέγγος. Αυτός που τρέχει σα παλαβός, προκειμένου να τα φέρνει βόλτα. Ακόμη και τότε. Αν το συναισθανόμαστε, θα σταματούσαμε να κατηγορούμε τους γονείς μας, που δεν ήταν αυτό που θέλαμε.

101 101 Οι δεδομένοι κι όσοι πια, προτιμούν να περπατάνε, παρά να πατάνε. Ακούγεται εξαιρετικά περίεργο, σήμερα, να ακούς: έχω 30 ευρώ για να περάσω, δύο εβδομάδες. Πρέπει να βρω, δουλειά! Κατ άλλα, άλλοι πληρώνονται στην t.v. για να κουτσομπολεύουν, ή ο μισθός τους είναι προϊόν, ανθελληνικής καταστολής: όμως εκεί φαίνεται, ποιος είναι ο σχιζοφρενής και ποιος, αυτός: που τον ποτίζει ο Θεός, με λογική: αν φυσικά το ζητήσει ο ίδιος ο άνθρωπος. Για όλα όσα μίλησε, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στα ποιήματα του: το βίο του συγκεκριμένου ανθρώπου, που προώθησε ο κρατικός πολιτισμός, φυσικά, μετά τα μεσάνυχτα. Που κοιμούνται οι εργαζόμενοι: των οποίων τα μάτια, όταν είναι ανοιχτά, πρέπει να ναι αλλού, ο νους τους: σε μια διαρκή πλύση εγκεφάλου, γνήσια προϊόντα, εγχώριων ψηφοφόρων. Θα μου πεις, αγαπημένη, γιατί να σου μιλώ για αδικίες που φτιάχνουν τον άνθρωπο, μικρό, απέναντι εννοείται, στους άλλους, μόνο, ανθρώπους γιατί δεν θέλουν τον Θεό, άρα γιατί απορούν, που αισθάνονται μικροί. Γιατί να σου πω, που ανέφερε η μεταμεσονύχτια εκπομπή, πως επιχείρησαν να δολοφονήσουν οι παρακρατικοί, τον Νικηφόρο Βρεττάκο. Γιατί να σου μιλώ για τέτοια πράγματα. Γιατί απλά είναι η αλήθεια. Οπότε, έστω μία φορά, να λέγεται. Ως άποψη, στην αναμεταξύ μας, συναναστροφή. Εσύ, μάθε μου, πως φέρεσαι ως γυναίκα: το χαριτωμένο που παρατηρούσα, πλέον πρακτικά, ως εκδήλωση ζωής. Ότι κι αν πετάξεις, πάντα ότι βίωσες, μένει, ως τηγανισμένο αυγό, όπως είπε κάποιος στην τηλεόραση. Τα σαθρά υποστηρίγματα της κοινωνίας: οι λεγόμενοι, δαιμονισμένοι, που ξυπνούνε, μόνο για να πατάνε, ανθρώπους. Ως δαίμονες, λειτουργούν, άρα θα έχουν την κατάληξη, που προβλέπει η Αποκάλυψη. Άλλο αν δεν, μας αρέσει, ότι γράφει, εκεί

102 102 Ευτυχώς όμως, υφίσταται η Άνοιξη. Το να φροντίζεις καθημερινά, ένα λουλούδι: αν ετούτο Το φέρσιμο, δημιουργεί ως καλλιέργεια, αγάπη για οτιδήποτε αξίζει να φροντίζεται. Όλα αυτά, στα λέω, όχι ως μάθημα λογικής, καθώς κάνουν οι ψυχολόγοι χωρίς Θεϊκή οδηγία, μα ως άνθρωπος, που φχαριστιέται ότι βιώνει μέσα του: τα απλά συναισθήματα, τις αισθήσεις που επιθυμεί να μοιραστεί. Σαν περίπατος με φως, πάνω σε χώμα ειδικά. Καμία σχέση όλα τα προηγούμενα, με τη τακτική, όσων κοκορεύονται, πως είναι λογικοί: κατ άλλα, διεφθαρμένοι ως το κόκαλο. Σα τον λογικό, πολιτικό, που γνωρίζει: πως ανεβαίνοντας στην εξουσία, του ανοίγει ένα παράθυρο: εμπρός σε μια λίμνη χρημάτων. Τι να κάνει ο καημένος θέλει να κολυμπήσει. Εξάλλου, κάθε τόσο, βρέχει Άρα τι θα πειράξει, να γεμίσει ένα βυτίο, με νερό Φυσικά, και για όλα, ετούτα, θα τύχει να μιλήσουμε, αφού τα αποδεχόμαστε ως σάτιρα, από τους εκάστοτε κωμικούς, ηθοποιούς και μη. Αφού τόσο καιρό, βλέπεις, ενέπνεαν τον σεβασμό! Άρα τώρα, μπορούν να τον επιβάλλουν. Όλοι και όσοι, δεν έχουν στο νου τους, μόνο, τους φόρους. Καθώς μίλησε ο Κύριος, να σεβόμαστε τους δικούς Του, νόμους, καθώς και των ανθρώπων. Μέχρι σημείου, ποδοπατήματος; Ετούτο εννοούσα: να αισθάνεται μικρός, ο άνθρωπος: όποιος δεν μπορεί να έχει, τη τελευταία, λέξη.

103 103 Μα για τέτοιου είδους,..στομαχόπονο, υφίσταται η εκ των άνω, πνευματική, οδηγία. Έστω λοιπόν, κι αν ο ίδιος, πάψω να γράφω άρθρα, θα τα λέμε μεταξύ μας. Θα μοιράζω cd με τα κείμενα μου. Επειδή για κάποιον λόγο, γράφτηκαν και γράφονται, ολόκληρες σειρές, από χαρακτήρες, με την ίδια ή διαφορετική, γραμματοσειρά. Όχι όπως εκείνο το προφίλ του ανθρώπου, του οποίου διαβάστηκαν ποιήματα, δημοσίως: ο οποίος, κατάφερε έτσι! να αποκτήσει, ταίρι. Πάντα θα υπάρχει στιγμή και ώρα, που θα λέγονται ορισμένα πράγματα. (ας μην απατώνται όσοι χειρίζονται κρυφές τεχνολογίες). Σαν κάτι ανόητους στον δρόμο, που κοιτάζουν τι έχεις, μες στις τσάντες που κουβαλάς. Περίεργοι με σύστημα. Δήθεν κηπουροί, δήθεν άνθρωποι θα πω εγώ. Τι γνωρίζουν όλοι αυτοί οι άθεοι, από φροντίδα λουλουδιών. Να επιλέγεις το καλό: να ησυχάζεις. Πότε σεβάστηκαν αυτοί, τη γυναίκα. Σας είδαν, ως πόρνες: στα σπίτια των οποίων, έστειλαν οι άθεοι πατεράδες, τα δεκαεξάχρονα αγόρια-τέκνα. Τα οποία..πιθανόν, μεγαλώνοντας, όντας θύματα της παιδεραστίας της ιερόδουλης, να προσπαθούσαν πλέον, να διώξουν: ηλεκτρονικά, τέτοια εγκλήματα. Αλήθεια, τι αηδία!! Τι προσωπικότητα, φραπέ. Χαμογελώ. Ας αλλάξω και σελίδα, γιατί κάτι μύρισε.

104 104

105 105 τώρα, η μυρουδιά της φύσης, είναι πιο έντονη, από ποτέ. Όσο είμαστε νέοι. θυμάσαι; Μόνο το χρώμα μας, χάνουμε. σταδιακά. Όχι όμως, τη σύνδεση μας, με το πρώτο τρακ, ανάμεσα στα πρωτόπλαστα μέλη, της αρχικής μορφής, κοινωνίας. Μα εγώ σε ήθελα: τις πιο λεπτές ώρες: της ονειρικής διάθεσης, τροπικούς παραδείσους. Όπου αισθάνεσαι άνετα, όσο ένα φτερό που ξέφυγε και δεν νοιάζεται για τίποτα, Πέρα απ το να απολαμβάνει. Σ ήθελα, ναι: μια μορφή ενέργειας, που κατέκλυζε ένα κομμάτι γης: εξαπλωνόταν και εξαπλωνόταν. Άραγε: χτύπησε την πόρτα; Το γέλιο. Το δάκρυ. Κάποια ξημερώματα-αχαρτογράφητες περιοχές, ναι, ακριβώς έτσι, όπου το αίμα μεταβαλλόταν κατευθείαν, σε έμπνευση. Ενέργεια και εμπιστοσύνη. Ένας βίος που ξεχνούσε προσωρινά, γιατί μεγαλώνει. Σ ήθελα, την ώρα που στις πιο μαγικές ταινίες, η μουσικότητα από νότες και αισθήσεις, χρωμάτιζε τον ουρανό τον ίδιο. Σ ήθελα, όπως η διστακτική οικειότητα. Εκείνη που: στέκονται δυό βλέμματα, αντίκρυ, σαν κάτι στη φύση, που ναι ικανό, να πετά και να ελκύει, με ιδιαίτερα χρώματα. Αν όχι, ονομασία. Οιωνοί, οπωσδήποτε! Η φίλη ψιλικατζού, που γνώριζε το όνομα του λουλουδιού, χωρίς καν να ανοίξω το κουτί. Όλα τα όμορφα λόγια για τούτη την επιλογή. Να ναι η κλωστή της κοινής μας, μοίρας, δυνατότερη, απ όλες τις γύρω, απογοητεύσεις: κυνικές μορφές, χωρίς ίχνος, ιδιωτικότητας. Τον μύρισες τον αέρα, σήμερα; Η Άνοιξη είναι η ίδια η ευτυχία.

106 106 Το ψωμί του να σαι ερωτευμένος, Να το μυρίζεις τούτο, δωρεάν. Καθημερινά.

107 107 Άραγε, τι γονίδια, κληρονομήσαμε απ τους πρωτόπλαστους; Μήπως την υγρασία των φύλλων, Τότε, που ήταν καθαρά και κανείς αφύσικος, δεν ψέκαζε, βάριο. Τόση τρέλα! Όπως το πε, εκείνος, στη t.v. Να ζεις ήδη, ότι θα βιώσεις, σύντομα. Ένα πρακτικό είδος, πραγματικότητας: με υπομονή, σεβασμό, Ν αφήνεσαι όπως είσαι. Μες τη τρυφερότητα, κι όχι σα να χεις διαρκώς, καθαρά, δόντια. Εσύ κράτα, τούτα τα αποκόμματα, σαν πρωινή αγκαλιά. Ξημερώνοντας το νέο φως ή η επιθυμία προς ύπνο. Κοντά κοντά: τα πρόσωπα. Οι ψυχές. Όσα γράφονται: αντικαθιστούν την ησυχία του αγγίγματος: ότι ονειρευτήκαμε. Γλυκιά, κοπέλα, εσύ: Κατερίνας το διάβασμα. Με πιο δυνατή, μηχανή Από το σύνολο, της τεχνολογικής τους, τρέλας. Καληνύχτα, Αγάπη μου.

108 108 «Με τον εαυτό μου, πόθε θα θυμώσω, για όσα φταίω; Επώδυνο ν αλλάζει, κανείς. Το λουλούδι μας, αγάπη μου. τα πέταλα από κόκκινα άνθη, αποχωρίζονταν από κάθε κλαδάκι, γιατί δεν πότιζα το γλαστράκι, όσο έπρεπε. Εσένα δηλαδή, δεν φρόντιζα, όπως με χρειαζόσουν: με πολύ αγάπη. Είμαστε κάτω από το δέρμα, ένα κόκκινο κουκούλι. Άραγε, θα βγει κάποια πεταλούδα; Συναισθημάτων-βιωμάτων, από κοινού. Μαζί να κλαίμε, θέλω. Τέτοιες στιγμές, γι αυτό, σε θέλω. Να σαι η αγάπη μου. Το φως της μέρας. Η πίστη στη ζωή. Η φροντίδα, λίγα τετραγωνικά γόνιμου εδάφους. Άραγε έμαθες για μένα; Σε πλημμύρισε το όνειρο; Αισθάνθηκες την Άνοιξη, αγάπη μου; Μες την ημέρα των γενεθλίων παρακολουθώ την ίδια μου τη μελαγχολία με μουσική υπόκρουση. Τώρα εννοώ. Πόσο, σε νοιάζομαι. Τη ποιότητα του μεταξύ μας αέρα, αναπνέω. Λουλούδι μου. Όλες οι ώρες για σένα. Όλα τα άνθη, τα φύλλα, ο ουρανός που αλλάζει χρώματα. Να σε δω, σημαίνει: σε νοιώθω. Με τη πιο ρομαντική, πνοή. Το λουλούδι μας, σε καλεί. Του μιλώ: άνθος μου, Κατερίνα, με αγάπη. Άραγε δέχεται τούτη την ενέργεια;

109 109 Εσύ είσαι πιο σημαντική απ όσες δικές μου, συνήθειες. Είσαι ο σκοπός για ότι αναπνέει. Η μάνα των παιδιών μας. Το πιο αξιόλογο. Στη γη. Τόσες ερωτικές ιστορίες. Επιστολές, καρδούλα μου: το χαρτί ποτίζω, με κάθε άνθος απ τη καρδιά μου. Να με διαβάζεις: σημαίνει να μ αγκαλιάζεις. Να κλαις στην αγκαλιά μου: που ήταν τα μάτια σου; -ακούω να ρωτάς. Κάπου, σε κάποιο φτερούγισμα, Περιστεριού. όπως η φύση το χρωμάτισε. Μαζί να κλαίμε, θέλω. Συγκινημένοι. τέτοιες στιγμές, σε λατρεύω. Να ζεσταίνεσαι, μες τη ψυχή σου. Τόσο καιρό, σε σκέπτομαι: Αυτή είναι, η καταγωγή σου. ότι πιο δροσερό, εσύ, Κατερίνα. Πιο καρπερό, στην ψυχή ενός άντρα: ακούς τα βήματα; Το όνειρο, πως ζει, σα συναντιούνται τα δυό μισά. Που ταιριάζουν: όσο η σκιά, με το κινούμενο καλούπι. Όσο η γλύκα σου με τη σκέψη, κείνου που σ αγαπά. Ως πέρα απ τον άγνωστο, ορίζοντα. Να γυρνούσε ο χρόνος, πότε τότε, θα είμαστε μαζί; Ποιήτρια μου. Οι μέρες κυλούν σαν κύματα: πάλλονται. Τώρα μιλάς. Σ ακούω στα δωμάτια. Εμπρός από τις βιτρίνες. Στη στάση τη γνωστή σ εσένα. Αν μετρήσω τα ζωντανά άνθη, θα ναι ο καιρός ο αφώτιστος, μακριά σου; Εμπρός λοιπόν, Φώτισε τα πάντα, με τη παρουσία σου». Τις χορδές σου, όλες, σήμανε. Ζωγράφισε με το κίτρινο σου, ρομαντικά, όλες τις διόδους. Να βαδίζουν με όρθιο κεφάλι, οι ταπεινοί άνθρωποι. Εκείνοι, με τη

110 110 καθαρή καρδιά στα μάτια, στο ύφος: το πρόσωπο το γαληνεμένο: με καθορισμένο το στόχο της ύπαρξης. Σήμανε, να σ ακούσω. Με το κόκκινο. Των παλμών της καρδιάς. Τα άνθη σε κίνηση Τα βλέπεις κι εσύ; Να σκύψουν τα άστρα, να μετρήσουν τους κτύπους. Το πράσινο που φωτίζεται από το κίτρινο, μες τους κόκκινους κυματισμούς της αγάπης. Αυτή η γυναίκα που ξύπνησε την αγάπη, μες το σύμπαν του. Τι χρειάστηκε; Η φωνή της, η φωνή σου, η προτίμηση σου στο φως. κάπως άρχισε να φαίνεται. Το μαζί. Γράφει μαζί μου, κι η μοίρα. Κρατά μια κούπα, τσάι: το δροσίζει τελευταία. Είναι μια Άνοιξη, σαν αράδες στο τζάμι,

111 111 Που βλέπουν μόνο, οι ερωτευμένοι. Αυτοί που μπορούν να βάφουν, ότι ξέφτισε, και θέλει άλλαγμα. Ας πούμε: λιγότερα λόγια. Για μας, μόνο. Σαν επίσκεψη από αρώματα λουλουδιών. Παγωτού γεύση, σα φτάσει τούτη η στιγμή. Απρίλης μήνας, πια. Μα δεν σ έχω, στην αγκαλιά μου. αυτές οι αισθήσεις! Γύρω απ τον αστερισμό σου, προσωρινά, μια ιδέα πλησιάσματος. Κοντά κοντά, τι γλύκα! Τι γλύκα! ναι. Όταν επιλέγεις την αγάπη, όλα αλλάζουν. Η αδέσποτη γάτα, στέκεται να τη χαϊδέψεις. Ο ίδιος ο Θεός, σου λέει: είμαι εδώ, μ ένα πατρικό χάδι, στα μαλλιά: ακολούθησε την αγάπη. Είμαι μαζί σου. «Λουλούδι μου, άχ ομορφιά μου εσύ. Να χαμογελάς, να κολυμπάς στην αγάπη, κι ύστερα ν αγγίζεις τα άνθη, άνθος μου. Σιγά σιγά, τα γράμματα, είναι για τα δικά σου ματάκια, μόνο. Δυό γράμματα μετά, ποτίζω με αγάπη, τούτο το σύγγραμμα. Σε ζητώ, πως σε ζητώ, αυτό το βράδυ, γέρνοντας σχεδόν στη μέση, του μηνός οι εβδομάδες. Σε ζητώ, ψυχή μου, φως της

112 112 σελήνης, τρυφερή καρδιά, του σήμερα: όπως η πάχνη, τη πρωινή υγρασία, όπως η καρδιά το αίμα, Όπως η ποίηση άξια πρόσωπα. όπως δύο ζεύγη μάτια, δυό ζεύγη χέρια. Ένα γλυκό χάδι, στα μαλλιά σου τα χρυσά, ως το μόνο στίγμα στη γη, λιβάδι με ηλίανθους ως τον ορίζοντα. Αγάπη μου. Μακάρι να βιώναμε μαζί, τη θερμοκρασία της Άνοιξης, τη τρυφερότητα τη χαριτωμένη, που είναι πιο πάνω κι από λατρεία, κι απ όλα τα λόγια που χουν γραφτεί, σαν άγγιγμα, πάνω σου μες τη καρδιά μου. αγάπη μου, της ύπαρξης, λάμψη. Ψιθυρίζω το όνομα σου, στο χαρτί, κι αισθάνομαι να μ αγκαλιάζει μια νέα αύρα. Μια πνοή, φρέσκου αέρα, απ το παράθυρο. Κατερίνα μου, που βρίσκεσαι, λουλούδι ανθρώπινο, γυναικείου προσώπου, καμπύλες. Είναι ετούτη η αναφορά, ένα άνθος που ποτίζεται, όπως ο πρώτος καρπός, στο χώμα. Μια αγάπη ακατανόητη σ όσους δεν αφέθηκαν χωρίς όρια, στη στοργή: γι αυτούς, ένα ουράνιο τόξο, που κυνηγούν μα δεν πιάνουν. (είναι όπως τη Μεγάλη Εβδομάδα, που, τους πιάνει το σεμνό τους). Να μύριζα το άρωμα σου. όμορφα γράμματα, γλυκό φιλί, μάγουλα, μάτια, σχεδόν ακίνητοι, στο σύμπαν. Στους διαδρόμους του αέρα: δυό πλάσματα που είπαν: σ αγαπώ όπως είσαι. Όπως σε βλέπει το πρώτο φως, ρυάκια από νερό, μια ιδέα ξεγνοιασιάς, ότι πλησιάζεται επειδή θέλει να φροντίσει. Ανάγκη μου. Ξανθούλα μου. Χαριτωμένη ύπαρξη, ταυτότητα, ύπαρξη, τωρινή, όσο όσες σκέψεις, εσύ, τις γεννάς, μέσα μου. Γέρνω ευγενικά, ως ο ιππότης σου στο λευκό άλογο, σε πύργο αληθινής ευλογίας, με γύρω: κήπους και ευωδίες. Χωρίς εσένα, δεν τα προσέχω. Αφήνω τη βροχή, να ποτίζει τις ρίζες. Σε σκέφτομαι, κάθομαι σαν πεταλούδος στη παλάμη σου. Στα φτερά μου, καθρεφτίζεσαι: είναι απαλά, μα εύθραυστα. Εσύ δεν είσαι εδώ, να σε φροντίσω, με τραγούδια κι αρώματα ψυχής.

113 113 Τόσο καιρό, μακριά σου. Το λουλούδι στη γλάστρα, σε περίμενε: να προσφερθεί, μα περνά ο καιρός: το δα να χάνει τα άνθη. Όσο νερό, κι αν ποτίζεται, λίγη ταπεινή προσοχή: ένα όνειρο που δεν ακούει τη φωνή σου. Τη φωνή της ύπαρξης σου, γλυκό μου εσύ, αληθινό, παραμύθι. Λουλούδι μου, Κατερίνα της έμπνευσης, βασίλισσα πια, στον τομέα της. Αγάπη μου. οι τροφές τελείωσαν: μείναν σαν συνταγές στα βιβλία, τ αστέρια τρεμοπαίξανε σ ένα περίπατο του νου: τον φωτίζουν. Μια διαδρομή ρομαντική, χέρι με χέρι. Χαρούμενοι οι δυό μας, και σκεπτικοί για ένα κοινό αύριο: δες, πως σβήνει απ ότι θυμίζει ημερολόγια, Μήνες με επίμονα ονόματα. Κι ήσουν τόσο γλυκιά, μια κουταλιά από χρώματα πίστης σ εμάς. Όμορφη που είσαι. Σου μιλώ για να σε βρίσκω δυνατή, στης απλής αγκαλιάς τη ξεκούραση. Στοργικοί, λατρεμένοι, τα δυό μας. Ίσως κάπου γελάς, έτσι σημαντική που είσαι, για μέν. Τη γη, τον αέρα, το σύμπαν. Να χαμογελάς, να σαι χαρούμενη, ποτισμένη, όπως το θες, στον χρόνο σου. Αυθόρμητη και γλυκιά, στα αυτονόητα, όσων είναι ερωτευμένοι. - Κατερίνα! Ψιθυρίζω ξανά. Κι είσαι πιο κοντά, Παρουσιάζεσαι, όπως το θέλει η αγάπη, τα κλαδιά της τα γνήσια: φίλοι, το ένα φύλο με το αντίθετο του. Άχ να σ ακούσω να μιλάς, να χορεύουμε με μελωδίες που ομοιάζουν αναπνοές ενός πλανήτη, που επίσης αξίζει σεβασμό. Να χορεύουμε όπως όσες αναμνήσεις, μένουν στο μνημονικό: ιδιωτικά δεδομένα, πτυχές προσωπικότητας. Έτσι σ αγαπώ και θα σ αγαπώ, όσο θα υπάρχουμε στη γη. Γιατί μετά, τίποτα δεν είναι γνωστό. Το άλλο πρωί, μετάγγισα την Αγάπη, στο λουλούδι στο γλαστράκι, αναμένοντας..ίσως, ν ανοίξει αμέσως, κείνο το ντροπαλό άνθος, που επέζησε, μόνο του. Μα αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια.

114 114 Τα μάτια σου είναι, ναι, η νόηση της καρδιάς σου: σε αγαπώ γι αυτό: να ξεχωρίζει ο χαρακτήρας σου. σε ποτίζω με όνειρα, στον αέρα, ζωγραφίζω. Εδώ είναι η Κατερίνα, αέρινα ορατή. Μια οπτασία, μια νεράϊδα αγνή, όσο το πιο φρέσκο, το πιο δροσερό νερό, Βουνού πηγή, Καρδούλα μου. θα κοιμάσαι. Δουλεύεις αύριο. Μας φαντάζομαι. μαζί. Μες το άρωμα της ύπαρξης. Τώρα. Και πάντα. Γυναίκα της ζωής μου, που είσαι; Βλέπεις γλυκά όνειρα (σε αγκαλιάζω όπως συ το μεταφράζεις). Σε κάποιο, σε συναντώ: είμαι εκείνος που σου χάϊδεψε τα μαλλιά. Σε κάποιο δωμάτιο με τέχνη: στους τοίχους, Λεία αγάλματα, Κήποι ολόγυρα και άνθη να κρέμονται: σε γλάστρες. Σε κράτησα, αγκαλιά, όπως το θελες. Μείνε έτσι, όσο θες. Μείνε. Αγαπημένη. Και έλα πάλι, στης ψυχής τα γραπτά. Ανάπνευσε πάνω τους, και ψιθύρισε λόγια: ενόσω κοιμάμαι. γιατί σ ετούτο το σημείο της πόλης, αν όχι της γειτονιάς, κάποιος νοιάζεται για τις συνήθειες του είναι σου: η αγαπημένη σου θέση στον καναπέ, πως φτιάχνεις καφέ, σε τι αύρα επιθυμείς να υπάρχεις. Πως κάνει τικ τακ, η καρδιά. Κάθε μέρα. Αν ξυπνάς και πότε, με χαρά. Όλα όσα θα περιμένω να, μου εμπιστευτείς, κι άσε, ξέχασε όλους τους άλλους, που σε πίκραναν, μένοντας στην εξωτερική εμφάνιση. Αλήθεια σε αγαπώ, και σου αφοσιώνομαι, ως της καρδιάς -σα πέταλα- φιλιά. Αγάπη μου. Φίλη μου ανθρώπινη. Να γέρνεις το μάγουλο σου στο χαρτί, κλείνε τα μάτια. Για να σαι, με τη σκέψη έστω, στο πλάι μου»

115 115 Τι να την κάνεις τη πραγματικότητα, αν διαπραγματεύεται μόνο με τον κόσμο που δεν ανήκει στο Φως. Αυτοί που μισούν, δεν θα μάθουν, ΠΟΤΕ, την αγάπη. Ευτυχώς για μας. Να, μας μείνει και κάτι.

116 116

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις. Α ομάδα ΕΡΓΑΣΙΕΣ 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ Τί σε απασχολεί; Διάβασε τον κατάλογο που δίνουμε παρακάτω και, όταν συναντήσεις κάποιο θέμα που απασχολεί κι εσένα, πήγαινε στις σελίδες που αναφέρονται εκεί. Διάβασε τα κεφάλαια, που θα βρεις σ εκείνες

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της αγάπης

Το παραμύθι της αγάπης Το παραμύθι της αγάπης Μια φορά και ένα καιρό, μια βασίλισσα έφερε στον κόσμο ένα παιδί τόσο άσχημο που σχεδόν δεν έμοιαζε για άνθρωποs. Μια μάγισσα που βρέθηκε σιμά στη βασίλισσα την παρηγόρησε με τούτα

Διαβάστε περισσότερα

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα.

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα. Ήρθε ένας νέος μαθητής στην τάξη. Όλοι τον αποκαλούν ο «καινούριος». Συμφωνείς; 1 Δεν είναι σωστό να μη φωνάζουμε κάποιον με το όνομά του. Είναι σαν να μην τον αναγνωρίζουμε. Σωστά. Έχει όνομα και με αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Πιστοποίηση Επάρκειας της Ελληνομάθειας 18 Ιανουαρίου 2013 A2 Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Ερώτημα 1 (7 μονάδες) Διαβάζετε

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

Οι ιχνηλάτες ταξιδεύουν σε άγνωστα νερά

Οι ιχνηλάτες ταξιδεύουν σε άγνωστα νερά Οι ιχνηλάτες ταξιδεύουν σε άγνωστα νερά Μια φορά κι έναν καιρό μια παρέα από μαθητές και μαθήτριες που αγαπούσαν την περιπέτεια και ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι μακρινό.

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Τζήκου Βασιλική Το δίλημμα της Λένιας 1 Παραμύθι πού έχω κάνει στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που είχε τίτλο: «Γνωρίζω το σώμα μου, το αγαπώ και το φροντίζω» με την βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Ελάτε να ζήσουμε τα όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Χριστούγεννα (μέσα από ιστορίες και χριστουγεννιάτικα παιχνίδια) 1 Στόχοι: Μέσα από διάφορες

Διαβάστε περισσότερα

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή:

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή: Naoki HigasHida Γιατί χοροπηδώ Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού Εισαγωγή: david MiTCHELL 41 Ε13 Προτιμάς να είσαι μόνος σου; «Α, μην ανησυχείτε γι αυτόν προτιμά να είναι μόνος του». Πόσες φορές το

Διαβάστε περισσότερα

Κατανόηση γραπτού λόγου

Κατανόηση γραπτού λόγου Β1 1 Επίπεδο Β1 (25 μονάδες) Διάρκεια: 40 λεπτά Ερώτημα 1 (6 μονάδες) Διαβάζετε σ ένα περιοδικό οδηγίες για να μάθουν σωστά τα παιδιά σας σκι. Το περιοδικό όμως είναι παλιό κι έτσι βλέπετε καθαρά μόνο

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2010 Ύμνος της ομάδας «Ευαγγέλιο» Βιβλία και μαθήματα ζωγραφισμένα σχήματα και τόσα βοηθήματα να μη δυσκολευτώ Απ όλους τόσα έμαθα

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

Ξεκίνησα τεχνοκράτισσα... Να υπολογίζω νούμερα και αριθμούς... Τα πάντα να είναι λογική και υπολογισμοί... Αυτά συνήθως φέρνουν και απαισιοδοξία.

Ξεκίνησα τεχνοκράτισσα... Να υπολογίζω νούμερα και αριθμούς... Τα πάντα να είναι λογική και υπολογισμοί... Αυτά συνήθως φέρνουν και απαισιοδοξία. Λίγα λόγια... Ξεκίνησα τεχνοκράτισσα... Να υπολογίζω νούμερα και αριθμούς... Τα πάντα να είναι λογική και υπολογισμοί... Αυτά συνήθως φέρνουν και απαισιοδοξία. Στην πορεία άρχισα να αλλάζω. Όχι πώς δεν

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ Πέρος Ζαχαρίας Ζαχαρίας Πέρος ψευδώνυμο, του σπουδαστή της Αντιρύπανσης Ζαχαρία Περογαμβράκη. Στην Κοζάνη ασχολήθηκε με το Θέατρο σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, συμμετείχε σε μία ταινία

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Γ Ρ Α Π Τ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Γ Ρ Α Π Τ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Γ Ρ Α Π Τ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ

Διαβάστε περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ Ευτυχής που ποθεί και που νοιάζεται Την πατρική γη να φυλάξει, Το γενέθλιο αγέρι, Στο χώμα του να ανασαίνει Που με γάλα ή ξερό ψωμί τρέφεται Και στους φίλους του πάει στολισμένος

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02 Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Επιμέλεια εργασίας: Παναγιώτης Γιαννόπουλος Περιεχόμενα Ερώτηση 1 η : σελ. 3-6 Ερώτηση 2 η : σελ. 7-9 Παναγιώτης Γιαννόπουλος Σελίδα 2 Ερώτηση 1 η Η συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Ο Μικρός Πρίγκιπας Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα Διασκευή: Ανδρονίκη 2 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νεαρό αγόρι, που του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει. Μια μέρα ζωγράφισε ένα βόα

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα.

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ο χαρούμενος βυθός Σχόλιο [D2]: Σπανουδάκης Κύματα Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ψαροτουφεκάδες, δύτες και ψαράδες

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια. Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας. [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου]

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια. Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας. [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου] Το κορίτσι με τα πορτοκάλια Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου] Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας: Σεμίραμις Αμπατζόγλου Τάξη: Γ'1 Γυμνασίου

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

Δουλεύει, τοποθετώντας τούβλα το ένα πάνω στο άλλο.

Δουλεύει, τοποθετώντας τούβλα το ένα πάνω στο άλλο. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Δ Παραδείγματα με συμπληρωμένα Φύλλα εργασίας Φύλλο εργασίας Α α. Συμπληρώστε τον παρακάτω πίνακα, χρησιμοποιώντας τη φαντασία σας. Δώστε ταυτότητα στο παιδί της φωτογραφίας. Όνομα Ίντιρα Ηλικία

Διαβάστε περισσότερα

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε!

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε! 20 Χειμώνας σε μια πλατεία. Χιονίζει σιωπηλά. Την ησυχία του τοπίου διαταράσσουν φωνές και γέλια παιδιών. Μπαίνουν στη σκηνή τρία παιδιά: τα δίδυμα, ο Θανούλης και ο Φανούλης, και η αδελφή τους η Μαριάννα.

Διαβάστε περισσότερα

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι.

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι. Μελαγχολία Το φυλλάδιο θα σου φανεί χρήσιμο στην περίπτωση που νιώθεις θλίψη ή μελαγχολία. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις αν έχεις συμπτώματα κατάθλιψης και πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή κάποιον

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ

ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ ΓΙΑ ΕΦΗΒΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ

Διαβάστε περισσότερα

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!»

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!» Ημερομηνία 27/4/2015 Μέσο Συντάκτης Link www.thinkover.gr Ανδριάνα Βούτου http://www.thinkover.gr/2015/04/27/stefanos-livos/ Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ 1 Πάλης ξεκίνηµα Πάλης ξεκίνηµα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι λευτεριάς λίπασµα Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους µήνυµα στέλνουν Απάντηση

Διαβάστε περισσότερα

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ 1 ΠΡΩΙΝΟ Ξυπνάω το πρωί και είμαι κουρασμένος και ούτε στο σχολείο είμαι συγκεντρωμένος. O φίλος μου ο Γιάννης που

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη αγκαλιά. Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου

Χάρτινη αγκαλιά. Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου Χάρτινη αγκαλιά Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου Εργασίες 1 α ) Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο που διαβάσαμε κρύβει στις σελίδες του βαθιά και πολύ σημαντικά μηνύματα, που η συγγραφέας θέλει να μεταδώσει

Διαβάστε περισσότερα

Θα σε βοηθούσε για παράδειγμα να γράψεις και εσύ μια λίστα με σκέψεις σαν αυτή που έκανε η Ζωή και εμφανίστηκε ο «Αγχολέων»!

Θα σε βοηθούσε για παράδειγμα να γράψεις και εσύ μια λίστα με σκέψεις σαν αυτή που έκανε η Ζωή και εμφανίστηκε ο «Αγχολέων»! Η Ζωή είναι 8 χρονών και πριν 3 χρόνια ο παιδιάτρος και οι γονείς της, της εξήγησαν πως έχει Νεανική Ιδιοπαθή Αρθρίτιδα. Από τότε η Ζωή κάνει όλα αυτά που τη συμβούλεψε ο παιδορευματολόγος της και είναι

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Με τους μαθητές τις μαθήτριες και τη δασκάλα της P2ELa 2013-2014 Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ- ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ Μια μέρα ξεκινήσαμε από τις Βρυξέλλες

Διαβάστε περισσότερα

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω.

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω. 1 Εδώ και λίγες μέρες, ένα από τα πάνω δόντια μου κουνιόταν και εγώ το πείραζα με τη γλώσσα μου και μερικές φορές με πονούσε λίγο, αλλά συνέχιζα να το πειράζω. Κι έπειτα, χτες το μεσημέρι, την ώρα που

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα, για μικρούς αλλά και για μεγάλους (αυτισμός) Τα παιδιά είναι ελεύθερα να ζωγραφίσουν τις παρακάτω σελίδες όπως αυτά αισθάνονται... Μαρία Κωνσταντινοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες

Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες Είναι άνοιξη και, όπως και πέρυσι, ο Τόμπυ επισκέπτεται τον θείο του στο αγρόκτημα. «Επιτέλους, έχω διακοπές!» φωνάζει ο Τόμπυ. Ανυπομονεί να ξαναδεί την αγαπημένη του αγελάδα,

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι.

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι. 0001 00:00:11:17 00:00:13:23 Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18 Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10 Ναι. 0004 00:01:06:17 00:01:07:17 Σου έδειξα τη φωτογραφία; 0005 00:01:07:17 00:01:10:10

Διαβάστε περισσότερα

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου Συλλογή Περιστέρια 148 Εικονογράφηση εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά 1. Το σωστό γράψιμο Έχεις προσέξει πως κάποια βιβλία παρακαλούμε να μην τελειώσουν ποτέ κι άλλα, πάλι, από την πρώτη κιόλας σελίδα τα βαριόμαστε;

Διαβάστε περισσότερα

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος www.panosplatritis.com Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ

Διαβάστε περισσότερα

Από την Διονυσία Γιαννοπούλου Ψυχοθεραπεύτρια Οικογενειακή Σύμβουλο Επιστημονικά Υπεύθυνη του Κ.Π «ΠΡΟΝΟΗ»

Από την Διονυσία Γιαννοπούλου Ψυχοθεραπεύτρια Οικογενειακή Σύμβουλο Επιστημονικά Υπεύθυνη του Κ.Π «ΠΡΟΝΟΗ» ΤΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΕΙ? ΠΩΣ ΘΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!! Από την Διονυσία Γιαννοπούλου Ψυχοθεραπεύτρια Οικογενειακή Σύμβουλο Επιστημονικά Υπεύθυνη του Κ.Π «ΠΡΟΝΟΗ» Αυτοεκτίμηση είναι η θετική εικόνα που

Διαβάστε περισσότερα

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Στάλες Ποίηση ΣΤΑΛΕΣ Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Σχέδιο βιβλίου: Λαμπρινή Βασιλείου-Γεώργα

Διαβάστε περισσότερα

Η μαμά μου είναι υπέροχη και με κάνει να γελάω! Μερικές φορές όμως θυμώνει. επειδή μπερδεύω το φ και το θ. Όμως έχω την καλύτερη μαμά σε ολόκληρο

Η μαμά μου είναι υπέροχη και με κάνει να γελάω! Μερικές φορές όμως θυμώνει. επειδή μπερδεύω το φ και το θ. Όμως έχω την καλύτερη μαμά σε ολόκληρο Η μαμά μου είναι υπέροχη και με κάνει να γελάω! Μερικές φορές όμως θυμώνει επειδή μπερδεύω το φ και το θ. Όμως έχω την καλύτερη μαμά σε ολόκληρο ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ. Έχω μια γλυκιά μανούλα

Διαβάστε περισσότερα

Κατερίνα Κατράκη. Παράθυρο. Ποίηση

Κατερίνα Κατράκη. Παράθυρο. Ποίηση Κατερίνα Κατράκη Παράθυρο Ποίηση ΠΑΡΑΘΥΡΟ Κατερίνα Κατράκη Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Χαρακτικό εξωφύλλου - Προμετωπίδα: Βάσω Κατράκη Σχεδιασμός

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια εδώ Δεκαοχτώ ψωμιά

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΦΑΙΑΚΩΝ ΤΑΞΗ Β Πρόγραμμα Αγωγής Υγείας «Παιδεία για ένα μέλλον χωρίς Κάπνισμα και Αλκοόλ» Σχολικό Έτος 2014-15

ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΦΑΙΑΚΩΝ ΤΑΞΗ Β Πρόγραμμα Αγωγής Υγείας «Παιδεία για ένα μέλλον χωρίς Κάπνισμα και Αλκοόλ» Σχολικό Έτος 2014-15 ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΦΑΙΑΚΩΝ ΤΑΞΗ Β Πρόγραμμα Αγωγής Υγείας «Παιδεία για ένα μέλλον χωρίς Κάπνισμα και Αλκοόλ» Σχολικό Έτος 2014-15 Το παρακάτω ερωτηματολόγιο είναι αυθεντικό και διαμορφώθηκε στις συναντήσεις της

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ το Δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: -Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας! Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι: Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και

Διαβάστε περισσότερα

Συμπτώματα συνεξάρτησης

Συμπτώματα συνεξάρτησης Συμπτώματα συνεξάρτησης Οι συνεξαρτητικές συμπεριφορές είναι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Το συνεξαρτητικό άτομο προσπαθεί να βοηθήσει τους άλλους καταστρέφοντας τον εαυτό του. Τέτοιου είδους συμπεριφορές

Διαβάστε περισσότερα

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2007-2008 Τάξη: Γ 3 Όνομα: Η μύτη μου είναι μεγάλη. Όχι μόνο μεγάλη, είναι και στραβή. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με λένε Μυτόγκα. Μα η δασκάλα τα μαλώνει: Δεν

Διαβάστε περισσότερα

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΝΙΑΙΕΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 2014-15 Μάθημα: Ελληνικά για ξενόγλωσσους Επίπεδο: Ε1 Διάρκεια:

Διαβάστε περισσότερα

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... Ο γιος του ψαρά κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ψαράς που δεν είχε παιδιά. Κάποια μέρα, εκεί που πήγαινε με

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ. Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις... 7. Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου... 17

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ. Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις... 7. Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου... 17 3 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις................ 7 Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου.............. 17 Μαθαίνω να µεγαλώνω τις προτάσεις µου............... 25 Μαθαίνω να γράφω

Διαβάστε περισσότερα

Παρουσίαση Αποτελεσμάτων Online Έρευνας για τα Χριστούγεννα

Παρουσίαση Αποτελεσμάτων Online Έρευνας για τα Χριστούγεννα M A R K E T I N G R E S E A R C H S E R V I C E S Παρουσίαση Αποτελεσμάτων Online Έρευνας για τα Χριστούγεννα Δεκέμβριος 2010 Εισαγωγή Φέτος, είπαμε να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα με μια έρευνα που αφορά

Διαβάστε περισσότερα

Ευαγγελία Μισραχή - ΚΙΡΚΗ συνθήκες τις θυσίες. Είναι ένας πόνος τόσο αβάστακτος το να ζεις με άλλη και η καρδιά σου ν' ανήκει αλλού. Κι ο χρόνος αντί να αμβλύνει και να επουλώνει την πληγή, να επιμένει

Διαβάστε περισσότερα

Πώς να μάθετε το παιδί, να προστατεύει τον εαυτό του!

Πώς να μάθετε το παιδί, να προστατεύει τον εαυτό του! Πώς να μάθετε το παιδί, να προστατεύει τον εαυτό του! Όλοι οι γονείς, αλλά ιδιαίτερα οι μονογονείς, έχουν ένα άγχος παραπάνω σε ό,τι αφορά την ασφάλεια του παιδιού τους. Μία φίλη διαζευγμένη με ένα κοριτσάκι

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Μακρυνίτσα 2009 Ύμνος της ομάδας «Στη σκέπη της Παναγίας» Απ τα νησιά τα ιερά στην Πάτμο φτάνω ταπεινά απ τα νησιά όλης της γης ακτίνες ρίξε

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν Ακάνθους - ίσως η καλύτερή μου βραδιά στο pick up..πειραματιζόμουν πολύ με peacock (έχω μιλήσει σε άλλο άρθρο μου για αυτό... περί της θεωρίας του παγωνιού που έχει να κάνει με το να φοράς τουλάχιστον

Διαβάστε περισσότερα

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ 2014-2015 Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ Η τουρκική εισβολή μέσα από φωτογραφίες Εργασίες από τα παιδιά του Γ 2 Το πρωί της 20 ης Ιουλίου 1974, οι Κύπριοι ξύπνησαν από τον ήχο των σειρήνων. Ο ουρανός ήταν

Διαβάστε περισσότερα

Κατανόηση προφορικού λόγου

Κατανόηση προφορικού λόγου Α1 Κατανόηση προφορικού λόγου Διάρκεια: 25 λεπτά (25 μονάδες) Ερώτημα 1 (7 μονάδες) Ο Δημήτρης και ο φίλος του ο Πέτρος αυτό το σαββατοκύριακο θα πάνε εκδρομή στο βουνό. Θα ακούσετε δύο (2) φορές το Δημήτρη

Διαβάστε περισσότερα

Ι ΑΚΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: Προσκλήσεις και ευχές

Ι ΑΚΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: Προσκλήσεις και ευχές Ι ΑΚΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ: Προσκλήσεις και ευχές Ενότητα: Κοινωνικές σχέσεις (2 φύλλα εργασίας) Επίπεδο: Β1, Β2 Κοινό: αλλόγλωσσοι ενήλικες ιάρκεια: 4 ώρες (2 δίωρα) Υλικοτεχνική υποδομή: Για τον διδάσκοντα: 1

Διαβάστε περισσότερα

Συμμετοχή στην έκθεση για τις προσωπικότητες της " Μη βίας"

Συμμετοχή στην έκθεση για τις προσωπικότητες της  Μη βίας Συμμετοχή στην έκθεση για τις προσωπικότητες της " Μη βίας" Στις 25-2-2013 οι ομάδα των Έμπιστων Διαμεσολαβητών του σχολείου μας πραγματοποίησε επίσκεψη στην έκθεση για τις προσωπικότητες της " Μη βίας"

Διαβάστε περισσότερα

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι αυτόν και μια καινούργια έκπληξη είναι τα δάκρυα της γης που κάνουνε τα γέλια της ν ανθούνε, Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα; Η γλώσσα της

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ - Α,α,α,α,α,α,α! ούρλιαξε η Νεφέλη - Τρομερό! συμπλήρωσε η Καλλιόπη - Ω, Θεέ μου! αναφώνησα εγώ - Απίστευτα τέλειο! είπε η Ειρήνη και όλες την κοιτάξαμε λες και είπε

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά Δράση 2 Σκοπός: Η αποτελεσματικότερη ενημέρωση των μαθητών σχετικά με όλα τα είδη συμπεριφορικού εθισμού και τις επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή! Οι μαθητές εντοπίζουν και παρακολουθούν εκπαιδευτικά βίντεο,

Διαβάστε περισσότερα

Εισαγωγή. Ειρήνη Σταματούδη, LL.M., Ph.D. Διευθύντρια Ο.Π.Ι.

Εισαγωγή. Ειρήνη Σταματούδη, LL.M., Ph.D. Διευθύντρια Ο.Π.Ι. Εισαγωγή Ο οδηγός που κρατάς στα χέρια σου είναι μέρος μιας σειράς ενημερωτικών οδηγών του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Σκοπό έχει να δώσει απαντήσεις σε κάποια βασικά ερωτήματα που μπορεί να έχεις

Διαβάστε περισσότερα

ΣΑΑΝΤΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ: «Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΔΑ» ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

ΣΑΑΝΤΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ: «Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΔΑ» ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ ΣΑΑΝΤΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ: «Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΡΟΔΑ» ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ Τα παιδιά του Αδάμ είναι τα άκρα ενός σώματος, Μοιράζονται όλα την ίδια ρίζα. Όταν ένα άκρο περνάει τις μέρες του

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ g Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους ένα παραµύθι τεχνολογίας και ζαχαροπλαστικής. ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ Μια ιστορία της. Λίνα ΣΤΑΡ!!! Τ.Ε.Ε. ΕΙ ΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΡΟΥ Μαθήτρια: Λίνα Βαρβαρήγου (Λίνα

Διαβάστε περισσότερα

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΦΑΣΗ 1 η )

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΦΑΣΗ 1 η ) ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΦΑΣΗ 1 η ) 1 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ JACKSON POLLOCK ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ WILLIAM WRIGHT ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1950. Το καλοκαίρι του 1950 o δημοσιογράφος William Wright πήρε μια πολύ ενδιαφέρουσα ηχογραφημένη

Διαβάστε περισσότερα

Κατανόηση προφορικού λόγου

Κατανόηση προφορικού λόγου Κατανόηση προφορικού λόγου Επίπεδο Γ Δεύτερη διδακτική πρόταση Μυθολογία Ενδεικτική διάρκεια: Ομάδα-στόχος: Διδακτικός στόχος: Στρατηγικές: Υλικό: Ενσωμάτωση δραστηριοτήτων: 1 διδακτική ώρα έφηβοι και

Διαβάστε περισσότερα

«Τρόποι για να βελτιώσω την πόλη μου»

«Τρόποι για να βελτιώσω την πόλη μου» Γράψε ένα Τίτλο για την εφημερίδα εδώ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΠΟ τα ΠΑΙΔΙΑ ΤΕΧΝΗ σελ. 4 γράψε την ημερομηνία εδώ «Τρόποι για να βελτιώσω την πόλη μου» Αφιέρωμα για την σχέση «Πόλη + Φύση» «Να μεγάλωναν ας πούμε οι

Διαβάστε περισσότερα

Α. Γαλανού: «Οι ήρωες των βιβλίων μου με ακολουθούν πάντα»

Α. Γαλανού: «Οι ήρωες των βιβλίων μου με ακολουθούν πάντα» Ημερομηνία 20/01/2015 Μέσο Συντάκτης Link prosopakritis.gr Αμαλία Αγγελάκη http://goo.gl/a1tyfd Α. Γαλανού: «Οι ήρωες των βιβλίων μου με ακολουθούν πάντα» H Άννα Γαλανού γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Διαβάστε περισσότερα

«ΠΩΣ Ν ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!» ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ Γ (ΜΑΘΗΤΕΣ Γ ΤΑΞΗΣ)

«ΠΩΣ Ν ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!» ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ Γ (ΜΑΘΗΤΕΣ Γ ΤΑΞΗΣ) «ΠΩΣ Ν ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!» ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ: «ΗΤΕΧΝΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΤΜΗΜΑ ΕΝΤΑΞΗΣ ΟΜΑΔΑ Γ (ΜΑΘΗΤΕΣ Γ ΤΑΞΗΣ) Τουλίπες της Ολλανδίας, Κλωντ Μονέ Μια φορά κι ένα καιρό σε μια χώρα μακρινή οι άνθρωποι

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Όμορφος κόσμος

ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Όμορφος κόσμος ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Όμορφος κόσμος Φροντίζουμε όλα τα πλάσματα Η Αγία Μελανγκέλ: η προστάτιδα του περιβάλλοντος Εξακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκε στα καταπράσινα δάση της Ιρλανδίας μια

Διαβάστε περισσότερα

Τηλεόραση και διαφήμιση

Τηλεόραση και διαφήμιση Τηλεόραση και διαφήμιση Δείτε τι έγραψαν μερικά παιδιά για τις διαφημίσεις:... Σε κάθε σπίτι σήμερα έχει μπει η τηλεόραση και, όπως γνωρίζουμε, κάθε μέρα βομβαρδιζόμαστε από τις διάφορες διαφημίσεις που

Διαβάστε περισσότερα

ΖΩΔΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΑΠΟ 16 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΛΕΝΤΙΝΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

ΖΩΔΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΑΠΟ 16 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΛΕΝΤΙΝΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ ΖΩΔΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΑΠΟ 16 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΛΕΝΤΙΝΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ ΚΡΙΟΣ Αυτήν την εβδομάδα κοίτα να τακτοποιήσεις κενά του παρελθόντος και να επεξεργαστείς στο μυαλό σου τις ιδανικότερες λύσεις

Διαβάστε περισσότερα

1 / 15 «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο για τους µαθητές της 3 ης Γυµνασίου. Μάρτιος 2007

1 / 15 «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο για τους µαθητές της 3 ης Γυµνασίου. Μάρτιος 2007 1 / 15 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Έρευνα υποστηριζόµενη από τη Γενική ιεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισµού της Ε.Ε., στο πλαίσιο του προγράµµατος Σωκράτης «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 Έμπλεη ευγνωμοσύνης, με βαθιά

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι.

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΙΑΣ ΠΑΡΕΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. Αμέσως χάρηκαν πολύ, αλλά κι απογοητεύτηκαν ταυτόχρονα όταν έμαθαν ότι θα ήταν ένα

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Μια φορά κι έναν καιρό στην Ισπανία υπήρχε ένας μικρός ταύρος που το όνομά του ήταν Φερδινάνδος. Όλοι οι άλλοι μικροί

Διαβάστε περισσότερα

Η φίλη μας η ανακύκλωση. Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου

Η φίλη μας η ανακύκλωση. Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Η φίλη μας η ανακύκλωση Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Στην όμορφη πολιτεία με το γαλάζιο ουρανό μια μικρή παρέα από σκουπίδια συναντήθηκε για να κουβεντιάσει το μέλλον της. Ο Αλουμίνης,

Διαβάστε περισσότερα

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ Αϊνστάιν Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης Περιεχόµενα Κεφάλαιο 1:...3 Κεφάλαιο

Διαβάστε περισσότερα

Μιμίκα Κρανάκη, Ένα τόπι χρωματιστό

Μιμίκα Κρανάκη, Ένα τόπι χρωματιστό Μιμίκα Κρανάκη, Ένα τόπι χρωματιστό Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α Γυμνασίου Απαντήσεις ερωτήσεων σχολικού βιβλίου σχ. βιβλίο (σελ. 184) Γυμνάσιο: 9.000 μαθήματα με βίντεο-διδασκαλία για όλο το σχολικό

Διαβάστε περισσότερα

Δημοτικό Σχολείο Σκανδάλου-Γαρδικίου. Τάξη Α Σχ. Έτος 2002-2003

Δημοτικό Σχολείο Σκανδάλου-Γαρδικίου. Τάξη Α Σχ. Έτος 2002-2003 Δημοτικό Σχολείο Σκανδάλου-Γαρδικίου Τάξη Α Σχ. Έτος 2002-2003 Διδακτικοί στόχοι: Ευαισθητοποίηση της όρασης των παιδιών. Επαφή με τις έννοιες βασικά και συμπληρωματικά χρώματα. Να προβληματιστούν να πειραματιστούν,

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ Ρ Η Σ Κ Ε Υ Μ Α

Διαβάστε περισσότερα

LET S DO IT BETTER improving quality of education for adults among various social groups

LET S DO IT BETTER improving quality of education for adults among various social groups INTERVIEWS REPORT February / March 2012 - Partner: Vardakeios School of Hermoupolis - Target group: Immigrants, women 1 η συνέντευξη Από την Αλβανία Το 2005 Η γλώσσα. Ήταν δύσκολο να επικοινωνήσω με τους

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. του Prem Rawat

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. του Prem Rawat ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ του Prem Rawat TΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ σκεφτόμουν τι είναι η ειρήνη. Και κατάλαβα κάτι: η ειρήνη είναι το άρωμα. Όταν ο Θεός βρίσκεται κοντά σου, αναδύεται αυτό το άρωμα. Είναι εξαίσιο. Είναι όμορφο.

Διαβάστε περισσότερα