ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΎΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ;

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΎΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ;"

Transcript

1 ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΎΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ; Ας αφήσουμε κατά μέρος όλα τα άλλα και ας ανοίξουμε τα αυτιά μας σ αυτά που λέει η νεολαία. Η νεολαία ζητά το δικαίωμα στη ζωή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, το δικαίωμα να είσαι πολίτης. Μανώλης Γλέζος (λίγες μέρες μετά την κηδεία του Αλέξη) Εισαγωγή: Η δημόσια ανοιχτή συζήτηση για τα γεγονότα που επακολούθησαν τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, υπό την έννοια συζητήσεων που να ΜΗ περιλαμβάνουν και διαμορφωτές των γεγονότων αυτών, στα τηλεοπτικά παράθυρα και στις συνεντεύξεις σε εφημερίδες, δυό εβδομάδες μετά τον πυροβολισμό, έχει λίγο-πολύ τελειώσει, είτε με την έννοια εστίασης σε άλλα θέματα είτε με την έννοια επανάληψης των όσων έχουν λεχθεί και ξαναλεχθεί, όσο επουσιώδη ή και ουσιαστικά μπορεί να ήταν όσα ειπώθηκαν. Η δημόσια συζήτηση για τα ίδια γεγονότα υπό την έννοια αναρτήσεων σε ιστότοπους και ανταλλαγής η-μεϊλ ανάμεσα σε ενεργούς συμμετέχοντες που διαμορφώνουν τα γεγονότα συνεχίζεται αμείωτη χωρίς ακόμη να έχει γίνει επαναληπτική. Αλλά με την έννοια του αν έγινε δημόσια ανοιχτή συζήτηση που να περιλαμβάνει και μη κουφούς και μη τυφλούς ανθρώπους που να θέλουν πραγματικά να ενημερωθούν και κάποιους ενεργούς συμμετέχοντες που διαμορφώνουν τα γεγονότα αλλά δεν θεωρούν ότι είναι αλάθητοι πάπες ή γκουρού που δεν οφείλουν να απαντούν σε καμία ένσταση, πολλώ μάλλον να διαμορφώνονται και από κάποιες ενστάσεις, η συζήτηση λοιπόν αυτή δεν άρχισε, ή αν άρχισε δεν αναμεταδόθηκε ούτε από τα συνήθη ΜΜΕ ούτε από τα εναλλακτικά των ιστότοπων. Όποιος διάβασε τέτοιους ιστότοπους, κι ακόμη περισσότερο όποιος πέρασε έστω και σύντομα, όπως ο γράφων, από «καταλήψεις» με δημόσιες συγκεντρώσεις ανοιχτές προς όλους, ξέρει ότι τίποτε από το περιεχόμενό τους ή το κλίμα τους δεν μεταφέρθηκε απ τις εφημερίδες ή απ την τηλεόραση. Ίσως, στην ιδανικότερη περίπτωση, αυτό δεν έγινε καν λόγω αιτίας «πονηρότερης» από την (απλώς συνήθη) διαστροφή ότι μόνο ένα φόρματ είτε έντασης και κλιμάκωσης είτε συμμετοχής επωνύμων θεωρείται αποδεκτό από τους εθισμούς τόσο του αναγνώστη ή θεατή όσο και του ρεπόρτερ. Επίσης υπάρχει κι ένας, τουλάχιστον, λόγος που ευρύτερα αναμεταδιδόμενη τέτοια συζήτηση ίσως δεν γίνεται καν να αρχίσει. Ο λόγος είναι τόσο οι ευαισθησίες όσο και τα τεχνικά ζητήματα γύρω από το θέμα της ανωνυμίας των ενεργών διαμορφωτών των γεγονότων. Ας εξηγήσουμε με συγκεκριμένα παραδείγματα: 1.Θα πήγαινε η τηλεόραση αν την καλούσαν, να καταγράψει μακρές και ηρεμότατες συζητήσεις μεταξύ καταληψιών και περιοίκων χωρίς κουκούλες και λοστούς και βανδαλισμούς και χωρίς καν κραυγές, συζητήσεις σχετικά με το θέμα προγραμματισμού ακτιβιστικών πρωτοβουλιών; Π.χ. θα κάλυπτε συζητήσεις σαν κι αυτές που λάμβαναν χώρα σε συνελεύσεις κάθε απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων του δημαρχείου Μπραχαμίου, όπου οι περίοικοι όταν είδαν τους καταληψίες να σκουπίζουν κλπ τον χώρο για να τον επιστρέψουν όπως τον πήραν και όχι βανδαλισμένο, τους πήγαιναν πίτες, γλυκά, αναψυκτικά, νερά και χαρτιά τουαλέτας, συζητούσαν λίγοι-λίγοι ως περαστικοί όλη μέρα και πήγαιναν κι ως το βράδυ για την μαζική συζήτηση; Κι αντίστροφα θα εμπιστευόταν να καλέσει κανείς την τηλεόραση, ακόμα κι αν θα πήγαινε, όταν όλοι ξέρουμε ότι μετά, στο μοντάζ, μπορεί να κάνει τα γεγονότα να «σημαίνουν» ότι θέλει ο δημοσιογράφος; Όπως ακριβώς και στα παράθυρα ο λόγος δίνεται ή αφαιρείται από τον κάθε Πρετεντέρη για να δίνονται ότι εντυπώσεις θέλει ο ίδιος. Αντιθέτως, ένας από τους λόγους ανοιχτής πρόσκλησης του κοινού, όχι βέβαια ο κυριότερος λόγος, ήταν και η αφαίρεση των εθισμών της τηλεοπτικής ενημέρωσης. 2.Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ένταση θα μπορούσε η προσέλκυση τηλεθέασης να γίνει με την παρουσία επωνύμων. Μα αυτό είναι το ζητούμενο; Η τηλεοπτική κάλυψη; Η τηλεθέαση; Αυτό θα ταν εξευτελισμός της ανοιχτής πρόσκλησης του συνόλου των πολιτών, εξευτελισμός και των προσκαλούντων και των προσκαλουμένων («ελάτε, θα χουμε και μπανιστηρτζήδες, θα σπάσουμε ρεκόρ στα κοντέρ εϊ-τζι-μπι») εξευτελισμός των επωνύμων (που αντί να προσκαλούνταν για ότι άξιο τους καταξιώνει ο κόσμος, όπως π.χ. έναν Γλέζο, και προσελκύεται σε βήματα που μιλάνε, θα προσκαλούνταν για χρήση στο είδος 1

2 προσέλκυσης που κάνουν οι μαϊντανοί των ΜΜΕ) και πάνω απ όλα θα ήταν κι εξευτελισμός του σκοπού των γεγονότων. Ή ουσία δεν έχει καμιά σχέση με τις δημόσιες σχέσεις και το επικοινωνιακό, τους μαϊντανούς και το ίματζ κλπ Άρα έξω η τηλεόραση και οι εθισμοί στα ήθη της. Αλλά πώς μπορεί να γίνει ευρύτερα ανοιχτή δημόσια συζήτηση χωρίς αυτήν; 3. Έστω ότι η τηλεόραση δεν θα εξευτέλιζε, είτε με την παρουσία της είτε με το μοντάζ της, ιδανικού βαθμού ουσιώδεις συζητήσεις μεταξύ των νέων και ενός π.χ. Μανώλη Γλέζου που όπως βλέπουμε στη φράση του που αναφέραμε αρχή-αρχή μας προτρέπει να ανοίξουμε τα αυτιά μας στην νεολαία. Ας πούμε όμως ότι ερχόταν στην συζήτηση και το επίμαχο θέμα των σπασιμάτων και έπρεπε να προσκληθεί ακόμη και «κουκουλοφόρος», υπό την έννοια έστω ότι θα συμμετείχε μόνο ακουστικά κάποιος με ανωνυμία. Ναι μεν για την τηλεόραση και τους εθισμούς της θα ήταν γαργαλιστική μια συνομιλία Γλέζου και κουκουλοφόρου, ανεξαρτήτως του αν θα είχε ή αν δεν θα είχε και ουσία. Όμως θα άνοιγε τα αυτιά του προς ένα συνομιλητή με ανωνυμία ένας αγωνιστής σαν τον Γλέζο που δέχτηκε να στοχοποιηθεί τόσες φορές στην ζωή του μαζί με τόσους άλλους που ήξεραν και που δέχτηκαν τις γνωστές συνέπειες που θα επακολουθούσαν; Αντίστροφα: Ένας επεξηγητής-εκπρόσωπος ολόκληρου του εύρους πράξεων της εξέγερσης θα εγκατέλειπε την ανωνυμία του, χάριν ανοιχτότερης απεύθυνσης στο κοινό, ή χάριν δημόσιας συζήτησης με έναν Γλέζο ανάμεσα στους συνομιλητές, για να εξηγήσει το σκεπτικό που βρίσκεται στα έντυπα ή τα σάϊτ των καταλήψεων, όταν θα ήξερε ότι θα γινόταν στόχος από κράτος και παρακράτος, ακόμα κι αν, ή ακριβώς επειδή, θα έπειθε μέρος του κοινού; Ή: θα δεχόταν να θεωρηθεί μειωμένος από πολλούς για το ότι αυτός θα μίλαγε με ανωνυμία; Θα ξεκόλλαγε η συζήτηση από τα αρχικά οξύμωρα που και να μη τα λέγανε οι δυό μεταξύ τους θα απασχολούσαν τον ακροατή, π.χ. «τι θα πεί ότι φοβάται την αστυνομία; Όσο θα κυνήγαγε αυτόν κυνήγαγε κάποτε και τον Γλέζο» «Ε, στις διαδηλώσεις εντάξει, πήγαινε χωρίς κουκούλα ο Γλέζος, αλλά στις προκυρήξεις με τον πολύγραφο που μοίραζε τα βράδυα τρέχοντας πόρτα-πόρτα έγραφε όνομα και διεύθυνση; Δεν μιλούσαν οι αριστεροί μεταξύ τους με ψευδώνυμα;» «Ναι, αλλά τότε παρανομία ήταν καν η προκήρυξη κι ο πολύγραφος, άλλο το να μοιράζεις προκηρύξεις κι άλλο το να καταστρέφεις περιουσίες ακόμη και απλών ανθρώπων» «Ναι, αλλά τώρα άρχισαν πρώτοι την κουκουλοφορία αυτοί που κουκούλωσαν τόσα σκάνδαλα. Λήστεψαν τεράστια ποσά απ τον κόσμο και τα ταμεία του και τα κουκούλωσαν και κόπτονται για τις κουκούλες και τα κλεμμένα κινητά και μπουφάν;». Αυτά έχουν ουσία έχουν και κόλλημα. Οπότε υπάρχει η ερώτηση: Αν αυτά έχουν και κόλλημα τότε υπάρχουν κι άλλα πράγματα να συζητηθούν; Ποιά; Πού, πώς, πότε, ποιοί, μπορούν να τα συζητήσουν; Αυτά λοιπόν είναι κάποια από τα, ίσως άλυτα, εμπόδια στην ύπαρξη ευρύτερα ανοιχτής συζήτησης αν αυτή προϋποθέτει και κάποιο ιδανικό ρόλο της τηλεόρασης και του καναπέ, κι όχι το απλό «μπανιστήρι». Ας αφήσουμε λοιπόν την τηλεόραση κι ας επιστρέψουμε στο θέμα της ανοιχτής δημόσιας συζήτησης, κλίμακος όσων είναι παρόντες από κοντά και όχι από καναπέ. Στις πόλεις που δεν υπάρχει ο λεγόμενος «πλάτανος στην πλατεία του χωριού», όπου όλοι συζητάνε για όλα με ή χωρίς καφέ, υπήρχαν, και από αρχαιοτάτων χρόνων μάλλον, τα λεγόμενα πηγαδάκια, για συζητήσεις πάσης ύλης, συχνότατα πολιτικές ή ποδοσφαιρικές (αθλητικές στην αρχαιότητα) με ιδιαίτερη κινητικότητα σε περιόδους εκλογών ή ποδοσφαιρικών αγώνων. Ένας από τους λόγους, μα όχι ο μόνος, που άρχισαν να ατονούν σιγά-σιγά ήταν κι η τηλεόραση. (Επίσης, κάποτε ήταν τα πηγαδάκια, το πρωί, και χώροι όπου πήγαινε κάποιος να πεί ότι θέλει τόσα χέρια και πήγαιναν εκεί όσοι έψαχναν μεροκάματο για να προσληφθούν για την διάρκεια της μέρας.) Και βέβαια είναι κακό που έχουν κοπάσει τα πηγαδάκια αλληλοεπηρεασμού τα τελευταία χρόνια, ακόμη και εν μέσω κρίσης, και χρειάστηκε να γίνει έκρυθμο και θλιβερό συμβάν για να ξαναϋπάρξουν ευρέως (σαν οι συμπολίτες να μασταν φίλοι που δεν βλέπονται πια και πρέπει να βρεθούμε σε κηδεία κοινού φίλου για να συζητήσουμε ακόμα και για πράγματα που δεν έχουν σχέση με τον αείμνηστο αλλά με την όλη κατάσταση). Στις πόλεις λοιπόν που δεν υπάρχει καν χώρος συνάντησης χωρίς να πληρώνεις καφέδες ή τέλη πεζοδρομίου ή χωρίς να χρειαστεί να κάνεις κατάληψη (σε σχολείο, δημαρχείο, οικόπεδο κλπ) ή χωρίς να χρειαστεί να εμποδίζεις την κυκλοφορία, για να κάνεις δημόσια συζήτηση ακόμα και για τα μη έκρυθμα, πάλι κάτι έκρυθμο πρέπει να βρεθεί να σε ξεκουνήσει, αφού χώρος είναι μόνο το πάρκο, και τον χρόνο για πάρκο τον 2

3 ξεκλέβουν πολλοί μαζί μόνο όταν πρόκειται για πάρκο με κυπαρίσσια νεκροταφείου, ή έστω για χώρο συναυλίας ή διάλεξης όταν πρόκειται για υποδοχή ανθρώπου που έρχεται, αντί για ξεπροβόδισμα αποχωρούντος με φέρετρο, όπως έγινε και στην κηδεία του Αλέξη (θα πάμε και στο θέμα αυτό. Προφανώς σκοπός μας δεν είναι μόνο η χρήση του για την κοινωνιολογική-πολεοδομική ανάλυση του θέματος της ανοιχτής δημόσιας συζήτησης!) Επίσης, ένας ακόμη λόγος που έχει ατονήσει η λειτουργία της δημόσιας συζήτησης τα τελευταία χρόνια είναι ότι ακόμη και χωρίς τον επηρεασμό από την τηλεόραση είθισται να θεωρούμε τους εαυτούς μας ακίνδυνους μαλάκες χωρίς ενδιαφέρον και αποτέλεσμα αν δεν συμβεί και κάτι αρκετά έντονο κατά την συζήτηση, είτε π.χ. να ρθουν κουκουλοφόροι να δούν μήπως ήρθαν τίποτε αστυνομικοί να τους αναζητήσουν στην συζήτησή μας, είτε το αντίστροφο. Τέλος, ίσως στα ήθη του καιρού μας να αρχίζει να θεωρείται αναγκαίο και εδώ (σίγουρα είναι από καιρό αναγκαίο στην Αμερική) να επεξηγούμε γιατί η λέξη «αλληλοεπηρεασμός» (που μόλις χρησιμοποιήσαμε στην έκφραση «πηγαδάκια αλληλοεπηρεασμού») δεν αναφέρεται σε κάτι αρνητικό. Όλοι, ιδίως σε μέρες με γεγονότα και καταστάσεις σαν αυτές που ακολούθησαν τον φόνο του Αλέξη, το να επηρεάσουμε πρέπει να θέλουμε. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να μιλάμε για να επηρεάσουμε με πιθανότητα να επηρεαστούμε αν πειστούμε πιο πολύ απ ότι πείθουμε. Αυτό δεν είναι μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας στα πηγαδάκια κλπ από αρχαιοτάτατων χρόνων όπως λέγαμε; Και, πάλι όπως λέγαμε, αυτό δεν είναι κάτι που μόνο στην Βόρεια Αμερική, πατρίδα του «πολιτικά ορθού», θεωρείται αντιδημοκρατικό; Αντιδημοκρατικό όμως είναι το να προσπαθείς να επηρεάσεις με εκβιασμό, πειθαναγκασμό, ή βία. Και το να μη δίνεις στον διαφωνούντα με σένα πρόσβαση σε όποιους συνομιλητές μπορείς να έχεις εσύ, στο κοινοβούλιο, στα ΜΜΕ κλπ. Στο πηγαδάκι; Μα στο πηγαδάκι έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσες να εμποδίσεις την τέτοια πρόσβαση. Αν ερχόταν κάποιος και παρεμβαλλόταν στην συζήτηση και άρχιζαν όλοι να στρέφονται και να απαντούν σε εκείνον τι θα του λεγες; «Είναι αντιδημοκρατικό να μου παίρνεις τους συνομιλητές, εγώ τους είδα πρώτος»; Στις μέρες μας, που είναι και μέρες ίντερνετ, τα πηγαδάκια μπορούν να γίνονται και ηλεκτρονικά. Να ανοίγει όποιος θέλει, όπως κι εγώ την στιγμή αυτή, ένα σάϊτ με όνομα π.χ. «πηγαδάκιγιάννηςαλεβίζος.gr» (pigadakigiannisalevizos.gr») (σημ: Δεν υπάρχει πλέον. Ότι ακόμη θα χρησίμευε θα το συμπεριλαβουμε εδώ στο Πηγαδάκι Γ..Α.) με το δικό του όνομα για να παρουσιάζει υλικό και να συζητάει. (Μπορεί και να το ανοίγει απλώς με ψευδώνυμο. Ούτε καν θα ξέρουμε οι υπόλοιποι ότι δεν είναι πραγματικό! Ούτε κουκούλα χρειάζεται για την όποια αυτοπροστασία επιθυμεί οποιοσδήποτε. Η μόνη εικόνα του είναι οι ιδέες του με τις οποίες επηρεάζει κλπ. Αν είναι σαχλαμάρες θα πείσουν λιγότερο από των συνομιλητών του και θα πέσουν στο κενό όσους τίτλους κλπ και να είχε το βιογραφικό του. Αν έχουν ουσία θα πείσουν περισσότερο από των συνομιλητών του και θα επηρεάσουν κι ας είναι ψευδώνυμο το όνομά του. Δεν είχαν και ψευδώνυμο κάποτε ακόμη και επώνυμοι λογοτέχνες; Δεν μιλάει με κουκούλα ο κομμαντάντε Μάρκος, χωρίς να τον θεωρούν δειλό κλπ; Όλοι θεωρούν ότι από σεμνότητα την φοράει για να μην γίνει ντίβος). Το μόνο κακό που έχει ένα ηλεκτρονικό πηγαδάκι είναι ότι η συζήτηση θα είναι δυνατή, ή καν διαθέσιμη προς ανάγνωση, μόνο σε όσους ασχολούνται με ίντερνετ κλπ. Αλλά αν θεωρήσει κάποιος ότι κάτι με ουσία προέκυψε σε κάποια σημεία συζητήσεων ή παρουσιάσεων μπορεί να το εκτυπώσει για να φωτοτυπείται και για άλλους που ίσως το θεωρήσουν σημαντικό κι έτσι να διατίθεται και στους μη ασχολούμενους με ίντερνετ. Τα δε θέματα αλλοίωσης, παραποίησης μέσω μοντάζ, διακοπής κάποιου πριν ολοκληρώσει κλπ και άλλων τηλεοπτικών κανιβαλισμών ή εντυπωσιασμών, δεν υφίστανται γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή κάποιος αναγνώστης να πεί «ας κάνω γκούγκλ μήπως υπάρχει κάποιο π.χ. «πηγαδάκιγιώργοςλάμπρου.gr» να δώ μήπως ο Γιάννης Αλεβίζος του «πηγαδάκιγιάννηςαλεβίζος.gr» έκοψε στον Γιώργο κάτι σημαντικό» (Και δεν είναι μόνο ζήτημα κοψίματος. Μπορεί κάλλιστα εγώ, ή κάποιος άλλος, να πεί στον εν λόγω Γιώργο «Γιώργο είναι πάρα πολλά αυτά που λές» ή «Γιώργο διαφωνώ τελείως» ή «Γιώργο απλώς με υπερβαίνουν όλα όσα λές και δεν έχω γνώμη..» και για οιονδήποτε τέτοιο λόγο να καταλήξει στο «Γιώργο, αν θέλεις να λές πράγματα που είναι τόσο πολλά ή που έχουν αυτό το περιεχόμενο ή αυτό το ύφος, μην έρχεσαι απλώς σαν συνομιλητής εδώ, άνοιξε ένα σάϊτ 3

4 όπως άνοιξα κι εγώ το δικό μου, έτσι ώστε κάθε φορά που σε κόβω να μπορώ να πώ «όσοι θέλετε κι άλλα απ τον Γιώργο πηγαίνετε στο σάϊτ του, το «γιώργοςτάδε.gr» ή «γιώργοςταδεblogspot.com» κλπ, Γιώργο το όνομα του σάϊτ σου το δωσα στους αναγνώστες, ας σε διαβάζουν εκεί, δεν σου έκανα κάτι αντιδημοκρατικό, όσους συνομιλητές είχα τους έχεις κι εσύ, καλή σας συζήτηση από δώ και μπρός αν τακιμιάσετε». Αυτό λοιπόν είναι το απλούστατο «καταστατικό» που εκ των πραγμάτων ήδη υπάρχει στα ηλεκτρονικά πηγαδάκια. Το τι υπάρχει στα πηγαδάκια που γίνονται εκ του σύνεγγυς, διά ζώσης, το ξαναθυμίσαμε ήδη, το ότι όλα αυτά δεν προϋποθέτουν και δεν χρειάζονται την ύπαρξη κάτι έκρυθμου για να γίνονται και ότι καλό θα ήταν να γίνονται ακόμη και χωρίς να υπάρχει θάνατος ή έκρυθμες καταστάσεις, επίσης ήδη το είπαμε, τώρα όμως ας θυμηθούμε και ότι τα πράγματα αυτή τη στιγμή είναι έκρυθμα, και ας κάνουμε τα έκρυθμα αυτά αντικείμενο της συζήτησης στο παρόν πηγαδάκι. Λέμε άλλη μια εισαγωγική επεξήγηση και μετά ξεκινάμε. Πιο ενδιαφέρον θα χει προφανώς τις ερωτήσεις, αντιερωτήσεις, απαντήσεις, αντιαπαντήσεις κλπ που άκουγα, διάβαζα, ή έκανα σε μονόλογο, αυτό τον καιρό, να μην τις γράψω με δικά μου λόγια αλλά, όπου γίνεται, να τις γράψω μέσα από κείμενα ή αποσπάσματα κειμένων, που αυτό τον καιρό κυκλοφορούσαν σε σάϊτ, σε έντυπα καταλήψεων, σε εφημερίδες κανονικές, κλπ. Έτσι, αφ ενός δεν θα θυμίζει μονόλογο με ένα μόνο ύφος και μια μόνο πηγή ερεθισμάτων η παρουσίαση, αφ ετέρου ακόμη κι αν η δημόσια συζήτηση που λέγαμε δεν έγινε, ή και δεν μπορεί καν να γίνει, θα είναι σαν, έστω υποθετικά, να χει γίνει. Εννοώ ότι αν τα αποσπάσματα αυτά τα βάλουμε το ένα δίπλα στο άλλο σαν να είχαν δεί το ένα το άλλο και σαν να συνομιλούσαν τότε κάπως θα θυμίζουν την μη γενομένη συζήτηση. Μακάρι τα εμπόδιά της που αναφέραμε να μπορούσαν να ξεπεραστούν και να μπορούσε να γίνει έμπρακτα. Προσωπικά τον τόπο, το βήμα κλπ για να γίνει τέτοιο πράγμα δεν ταχω, ούτε θα μπορούσα να γίνω ο Σαββίδης της τηλεοπτικής εκπομπής «Ανιχνεύσεις» ακόμη κι αν ήθελα ούτε θα ήθελα να γίνω Πρετεντέρης ακόμη κι αν μπορούσα. Το να ανοίξω ένα πηγαδάκισάϊτ, τηρώντας το καταστατικό που ανέφερα, και ξεκινώντας από επισκεψιμότητα μηδέν (αυτιστική), είναι στο χέρι μου όπως είναι και στο χέρι οποιουδήποτε. Ανοιχτή συζήτηση μέσω αποσπασμάτων αρχικά λοιπόν, και με κάποια δικά μου σχόλια ενδιάμεσα, και με συζητήσεις με επισκέπτες ή συζητήσεις επισκεπτών μεταξύ τους, αυτά είναι στο χέρι μου. Τι θα κέρδιζε η συζήτηση αν όντως συνομιλούσαν οι όσοι θα είναι απλώς σαν να συνομιλούν με τα αποσπάσματά τους (και που αν βρώ διεύθυνσή τους θα στείλω μια εκτύπωση της συνομιλίας); Ίσως αν μπορούσε να ξεκινήσει μια ανοιχτή συζήτηση, π.χ. μεταξύ Γλέζου και εξεγερμένων, να οδηγούσε σε κάτι που δεν το ξέρουν ούτε ο Γλέζος ούτε οι εξεγερμένοι, μπορεί και απλώς να οδηγούσε μόνο σε κάτι το οποίο ο καθένας που θαχε διαβάσει τα όσα λένε οι δύο μεριές θα μπορούσε να το φανταστεί κι από μόνος του. Όπως και ναχει, ο γράφων ελάχιστα μπορεί να συντελέσει στο να γίνει έμπρακτα. Όσον αφορά το ότι τα αποσπάσματα τα επιλέγει ένας συγκεκριμένος άρα επηρεάζει, αφ ενός ήδη εξήγησα ότι ο επηρεασμός είναι το ζητούμενο, αφ ετέρου αφού θα δίνω πηγές μπορεί κάποιος να τις βρίσκει ολοκληρωμένες να επηρεάζεται από άλλα σημεία τους αντί από τα επιλεγμένα από μένα. Κι αν θέλει να βρεί άλλες πηγές θα τις βρεί, κι αν νομίζει ότι έπρεπε να τις ξέρω κι εγώ για να επηρεαστώ, να μου τις στείλει ηλεκτρονικά. Αυτονόητα πράγματα. Δίκιο θαχει ο Λαζόπουλος που λέει ότι δεν πρέπει να λέμε «ο θάνατος ενός παιδιού, κόμμα, μπλά-μπλά-μπλά» αλλά να λέμε «ο θάνατος ενός παιδιού. Τελεία. Μπλά-μπλά-μπλά» Μα εδώ είπαμε το μπλά-μπλά-μπλά χωρίς καν το θάνατο και το κόμμα; Λάθος, δεν είπαμε τίποτε ακόμα, κάναμε μόνο την ερώτηση «είναι δυνατή ανοιχτή δημόσια συζήτηση;» και μετά αποδείξαμε ότι ηλεκτρονικά είναι δυνατή. Τώρα πάμε στον θάνατο του Αλέξη: Μη όντας ποιητές, μα απλώς καθηγητές παιδιών, το πολυτιμότερο που βρίσκουμε να προσφέρουμε στην οικογένεια και τους φίλους του Αλέξη που τον έζησαν είναι το ποίημα που αντιγράψαμε από την ταφόπλακα ενός πρώην μαθητή μας, του Βαγγέλη, γραμμένο από την αδελφή του, και, λιγότερο πρώην, μαθήτριά μας, Ρόζα. Και μετά απ αυτό θέλουμε να προσφέρουμε, όπως τόσοι δημοσιογράφοι αυτές τις μέρες, το, λιγότερο κυριολεκτικά, επιτάφιο ποίημα του Ρίτσου, χωρίς τα μέρη που δείχνουν ότι επρόκειτο για νεκρό διαδηλωτή αφού ο θάνατος του Αλέξη δεν ήταν να προκληθεί από διαδήλωση αλλά να προκαλέσει διαδηλώσεις: 4

5 Κάθε μας βήμα κι εσύ μπροστά μας Κάθε μας σκέψη, εσύ κοντά μας Κάθε μας πόνος, η θύμησή σου Κάθε μας γέλιο, η ανάμνησή σου Έφυγες, χάθηκες πήρες μαζί σου Και τη ζωή μας και τη ζωή σου Χάθηκες, τέλειωσε για σένα ο χρόνος Για μας συνέχεια μένει ο πόνος Πόσες φορές όμως πεθαίνει Αυτός που πίσω απομένει Άφησες πίσω σου τις ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Και να που πάλι θα ΞΑΝΑΖΗΣΕΙΣ... Ήσουν καλός κι ήσουν γλυκός κι είχες τις χάρες όλες όλα τα χάδια του αγεριού του κήπου όλες τις βιόλες. Το πόδι ελαφροπάτητο σαν τρυφερούλι ελάφι πάταγε στο κατώφλι μας κι έλαμπε σαν χρυσάφι. Μαλλιά σγουρά που πάνω τους τα δάχτυλα περνούσα Τις νύχτες που κοιμώσουνα και πλάϊ σου ξαγρυπνούσα. Μάτια γλαρά που μέσα τους αντίφεγγαν τα μάκρη πρωϊνού ουρανού και πάσχιζα μη τα καρφώσει δάκρυ. Πού πέταξε τα αγόρι μου πού πήγε πού μ άφήνει χωρίς πουλάκι το κλουβί χωρίς νερό η κρήνη Γιέ μου ποιά μοίρα στόγραψε και ποιά μου τόχε γράψει τέτοιο καϋμό τέτοια φωτιά στα στήθια μου ν ανάψει. Γλυκέ μου εσύ δεν χάθηκες μέσα στις φλέβες μου είσαι γιέ μου στις φλέβες ολουνών έμπα βαθειά και ζήσε. 5

6 Μέρες του 36 Μέρες του

7 Μαλλιά σγουρά που πάνω τους τα δάχτυλα περνούσα Την άχνα απ την ανάσα σου νιώθω στο μάγουλό μου (Χεβρώνα πριν 5-6 χρόνια, κηδεία θύματος δακρυγόνου) 7

8 Απ το 68 στο 08 Απ το «Όχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι» στο «Νo thanks, δακρυγόνα πήραμε» Η χειρόγραφη επιστολή που μοιραζόταν στην κηδεία του Αλέξη ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι" ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ! Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι... Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας! Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ! Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς. Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ! Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ! Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν; ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΥΓ: Μη μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας Άλλα κείμενα στο ίντερνετ από συνομήλικους του Αλέξη: 8

9 Να πώς ήταν η τελευταία μέρα του άτυχου Αλέξη όπως την είδα μέσα από τα μάτια μου Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008 Αργά το απόγευμα προς το βράδυ.. Είναι μια συνηθισμένη μέρα. Θα πάω με τους φίλους μου στα Εξάρχεια να πωρωθούμε στο Internet καφέ. Θα περάσουμε από το μαγαζί της μητέρας μου να μου δώσει χρήματα γιατί εγώ ξέχασα να πάρω μαζί μου... Βραδιάζει... Ώρα να φεύγουμε... Αρκετά παίξαμε... ωχ! Τι γίνεται έξω;;;;;; Μπάτσοι είναι!!! Ένα πλαστικό μπουκάλι βλέπω να πετιέται προς το μέρος των μπάτσων... Έχω ιδέα ποιος το πέταξε... Έι!!!! Τι κάνεις εκεί;;;;; Γιατί βγάζεις το όπλο σου;;;;; Γιατί με σημαδεύεις;;;;;;... ΜΠΑΜ!!!!!... -Παιδιά ο Gregory (έτσι με φωνάζουν οι φίλοι μου)!!!!! Βλέπω τους φίλους μου να σκύβουν πάνω μου... Πότε έπεσα κάτω; Νιώθω έναν πόνο στην καρδιά...ένας με αγγίζει στο λαιμό...γιατί; -Δεν...δεν έχει σφυγμό!!!!! Λέει τρομαγμένα. -Πού πάτε ρε; Φωνάζει κάποιος άλλος στους μπάτσους που φεύγουν τρομαγμένοι. Άλλες φωνές από ανθρώπους που περνούν: «Ένα ασθενοφόρο ας καλέσει κάποιος!!! ένα παιδί τραυματίστηκε!!!» «Το καημένο! Τι έπαθε ο αστυνόμος και το πυροβόλησε;» «Μακάρι να ζήσει!» «Καταραμένε μπάτσε!!!» Κοίτα πόσος κόσμος έχει μαζευτεί γύρω μου! Αρχίζω να κρυώνω... Αχ πονάει η καρδιά μου! Νομίζω ότι θα σπάσει... Ένα ασθενοφόρο ακούγεται, βγαίνουν από μέσα οι νοσοκόμοι με σηκώνουν, με βάζουν στο φορείο και με πάνε στο νοσοκομείο.... 9

10 Γιατροί και νοσοκόμοι είναι από πάνω μου και με εξετάζουν. Οι φωνές τους μου τρυπούσαν τα τύμπανα των αυτιών μου... «Έχει σφυγμό;» «... Όχι, καθόλου σφυγμός...» «Δοκιμάστε το ηλεκτροσόκ!» «Δεν ωφελεί σε τίποτα... Είναι νεκρός...» Ακούω παράλληλα τον ήχο μιας συσκευής που κάνει ένα συνεχόμενο ήχο, κάτι σαν μπιιιιιιιιιιιιιιπ, χωρίς σταματημό... Γιατροί και νοσοκόμοι είναι από πάνω μου και με εξετάζουν. Οι φωνές τους μου τρυπούσαν τα τύμπανα των αυτιών μου... «Έχει σφυγμό;» «... Όχι, καθόλου σφυγμός...» «Δοκιμάστε το ηλεκτροσόκ!» «Δεν ωφελεί σε τίποτα... Είναι νεκρός...» Ακούω παράλληλα τον ήχο μιας συσκευής που κάνει ένα συνεχόμενο ήχο, κάτι σαν μπιιιιιιιιιιιιιιπ, χωρίς σταματημό. Ο γιατρός βγαίνει έξω στους γονείς μου... Α! είναι και οι φίλοι μου εκεί έξω! Κάτι τους λέει. Μαμά, γιατί αγκαλιάζεις το μπαμπά και... ΚΛΑΙΣ!;!;!;!;!; Και όλοι οι φίλοι μου κλαίνε και με κοιτάνε.... Όχι, δεν πέθανα... ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΣ!!!!!!!! Είμαι ακόμα μαζί σας...! Αφού σας ακούω και σας βλέπω καθαρά! «ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑΑΑΑ!!» Δεν με ακούει κανείς... Κλαίω, κλαίω γιατί δεν θέλω να δω την πραγματικότητα... είμαι νεκρός. Μα δεν μπορεί να πέθανα! Έχω ακόμα τόσα χρόνια ζωής!!!! Είμαι μόνο 15 χρονών!!!!...είμαι μόνο μόνο Λυπηθείτε με Δεκ 2008 Θέμα: ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ποιος θα κοιμηθεί απόψε, όταν η σφαίρα καίει ακόμα στο στήθος του Αλέξη. Ποιος θα κοιμηθεί όταν λίγα μέτρα δίπλα, ανήλικοι συλλαμβάνονται κι η Ελλάδα ξεψυχά. Ποιος θα κοιμηθεί μετά απ'τη στιγμή που η Δημοκρατία έπεσε στο έδαφος και ξεψύχησε. 10

11 Ποιος θα κοιμηθεί την ώρα που η αλήθεια τρέχει ανάμεσα απ'τα ΜΑΤ και τους ειδικούς φρουρούς, τους μαθητές και τους αναρχικούς. Έπαψα να πηγαίνω στο σχολείο, την ώρα που άλλοι δέχονται επίθεση γιατί παλεύουν για τα δικαιώματα μου. Παράτησα τα γέλια, τους φίλους και την οικογένεια μου και κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας. Διαδήλωσα με τους συνομήλικους μου, προσπαθώντας να καλύψω με τη φωνή μου το κενό του Αλέξη. Τελικά, είδα μπροστά μου μερικά τέρατα με κράνος και ασπίδα, να τραυματίζουν τους φίλους μου και από τα ειρωνικά γέλια τους καταλάβαινα πως το διασκέδαζαν. Έκλαιγα, λίγο από τις σκηνές, λίγο από τα δακρυγόνα καθώς προχωρούσα στο Παγκράτι από το Σύνταγμα, μαζί μ'ένα φίλο, μετά τα επεισόδια. Άνοιξα την τηλεόραση να μάθω τι απέγιναν οι υπόλοιποι και είδα ένα κατάλευκο φέρετρο να μεταφέρει ένα συνομήλικο μου με μια τρύπα στο στήθος. Τον μετέφερε τόσο κάτω από το έδαφος, όσο και στα ουράνια. Αν είχα μια ευχή, θα ζητούσα από τον Αλέξη να έρθει και με τη σοφία που έχει ως αθάνατος πια, να μας πει τι να κάνουμε. Να μας πει τι να κάνουμε για να νιώσει δικαιωμένος, τι να κάνουμε για να πούμε ότι ο θάνατος του ξεπληρώθηκε, τι να κάνουμε για να πούμε ότι υπάρχει λόγος που παραμένουμε σ'αυτό τον τόπο. Δε με ενδιαφέρει πια αν επαναλάβω τη σχολική χρονιά. Ούτε αν πάω στο τμήμα με τη συνοδεία δύο κτηνών. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι τι υπάρχει μες στο μυαλό μου, κι αυτό είναι τρεις εικόνες. Ένα κατάλευκο φέρετρο, μια ομάδα ΜΑΤ να γελάνε καθώς συνάδελφοι τους έδερναν τυχαία παιδιά και ένας πολιτικός να συνεχίζει να λέει πως η κυβέρνηση δεν θα ανεχτεί τέτοιες συμπεριφορές και ακόμα πιο χαρακτηριστικά, να λέει: "Ο,ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ". Καλώ όλους τους συμμαθητές μου, σε όλη την Ελλάδα να κλείσουν τα σχολεία τους ή να κάνουν αποχή στη μνήμη του Αλέξη, στη μνήμη της Ελλάδας και στη μνήμη της Δημοκρατίας. Καταλήψεις κι αποχές που θα κρατήσουν όσο χρειαστεί. Τόσο ώστε να νιώσουμε ομάδα, να νιώσουμε δικαιωμένοι, ν'ακούσουμε τον Αλέξη να μας ευχαριστεί. ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ. ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΤΗΣ. Από ένα παιδί, 15 χρονών. 11

12 Τα παραπάνω κυκλοφορούν όπως είπαμε στο ίντερνετ από μαθητή σε μαθητή. Τα παρακάτω μέχρι να ξαναδηλώσουμε αλλαγή πηγής είναι από το katalipsiasoee.blogspot.com (της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ) Ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι η απουσία ανησυχίας, Ένας χειρουργός του Δημοτικού Νοσοκομείου Φαρσάλων ετοιμάζεται να χειρουργήσει έναν τραυματία. Ακούγοντας στο ραδιόφωνο το τελεσίγραφο της ΕΣΣΔ προς τη Δύση σχετικά με το Βερολίνο, η ανησυχία που τον κατέτρωγε για την πορεία του κόσμου φουντώνει. Βλέπει τον πόλεμο που διάσπαρτος συνεχίζεται σε πολλά μέρη του πλανήτη και απειλεί να παγκοσμιοποιηθεί για τρίτη φορά. Βλέπει την πείνα που μαστίζει τα περισσότερα μέρη του πλανήτη και μεγάλο μέρος της χώρας του. Και ανησυχεί. Δεν βλέπει διέξοδο πουθενά, δεν βρίσκει ελπίδα πουθενά. Και ανησυχεί. Η μητέρα τού τραυματία τον παρακαλεί: «Γιατρέ μου, σώσε το παιδί μου. Το παιδί μου, γιατρέ». Την κοιτάζει με περιφρόνηση. Ο πόλεμος σκοτώνει χιλιάδες κάθε μέρα η πείνα σκοτώνει χιλιάδες κάθε μέρα. «Το παιδί μου, γιατρέ». Δηλώνει ακαταλληλότητα να χειρουργήσει λόγω ξαφνικής αδιαθεσίας, αφήνει σε συνάδελφό του την επέμβαση και φεύγει. Στο δρόμο, με την ανησυχία να τον πνίγει, περνά μπροστά από ένα καφενείο. Βλέπει μέσα τους ανθρώπους, ανέμελους, να παίζουν, να κουτσομπολεύουν, να χαχανίζουν. Τους βλέπει ήσυχους. Δεν ανησυχούν. Δεν είναι ανήσυχοι αυτοί, είναι ήσυχοι. Ο πόλεμος, η πείνα κι η ησυχία. Ο πόλεμος, η πείνα κι η έλλειψη ανησυχίας. Ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι η απουσία ανησυχίας, η αδιαφορία. Έσκυψε, πήρε μια κοτρόνα και την εκσφενδόνισε στη βιτρίνα του καφενείου. "Σήμα κινδύνου", Α.Σαμαράκης, 1959 Για την παράθεση: Δημήτρης, φοιτητής Επίθεση των ΜΑΤ πριν λίγο σε μαθητές στην Ευελπίδων Επίθεση δέχτηκαν πριν λίγο περίπου 40 μαθητές οι οποίοι συμμετείχαν στη σημερινή συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια. Διμοιρίες των ματ τους επιτέθηκαν ρίχνοντάς τους δακρυγόνα με εμφανής πρόθεση να τους διαλύσουν και να τερματιστεί η συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια. Οι μαθητές υποχώρησαν προς το κτίριο της κατάληψης ΑΣΟΕΕ όπου και βρήκαν καταφύγιο απέναντι στην ένστολη κρατική θηριωδία. Κανένας εξεγερμένος δε θα μείνει μόνος του. 12

13 Ομάδα Νομικής Βοήθειας Με αφορμή τις μαζικές συλλήψεις και τις κακοποιήσεις που σημειώθηκαν τις τελευταίες μέρες σε βάρος των συλλαμβανόμενων στη διάρκεια των μαζικών κινητοποιήσεων που ακολούθησαν την δολοφονία του 15χρονου Α.Γρηγορόπουλου, δικηγόροι που συγκεντρωθήκαμε σήμερα στο ΔΣΑ συγκροτήσαμε Ομάδα Νομικής Βοηθείας με στόχο - την αποφασιστική παρέμβαση για την αποτροπή αυθαιρεσιών και παραβιάσεων σε βάρος των συλλαμβανόμενων, προσαγόμενων και όσων συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, - την παροχή άμεσης νομικής βοήθειας και συμπαράστασης σε όσους βρεθούν αντιμέτωποι με τους μηχανισμούς καταστολής, για την περιφρούρηση των βασικών δικαιωμάτων τους, - την ενημέρωση των πολιτών που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις για τα δικαιώματα τους, τα μέσα και τις διαδικασίες για την προστασία τους, καθώς και την δημοσιοποίηση περιστατικών βίας σε βάρος διαδηλωτών. Η Ομάδα θα βρίσκεται συνεχώς στην διάθεση των θιγόμενων και κάθε ενδιαφερόμενου, που μπορούν να απευθύνονται σ αυτήν μέσα από τα τηλέφωνα πρώτης βοηθείας: Δευτέρα, 15 Δεκέμβριος 2008 Προσωπικές σκέψεις από μέιλ που λάβαμε Ειμαι 33 ετών.. Στην ηλικία ανηκα και εγω στον αντιεξουσιαστικό χώρο και μετείχα ενεργά στον αγώνα ενάντια σε αυτό το σύστημα, σε αυτούς τουε ανθρώπους η πιο σωστά... ενάντια σε αυτούς τους βρυκόλακες που πινουν καθε μερα την ζωή μας, που αφανίζουν τα ονειρα μας.. που μας κατηγοριοποιούν, που δεν θελουν να δεχτούν το αυτονόητο... οτι όλοι δηλαδή ειμαστε άνθρωποι ισοι... ίσοι μα διαφορετικοί... Καποια στιγμή αποχώρησα όχι γιατί διαφωνούσα με τις πρακτικές του κινήματος ( κάθε άλλο), αφου ετσι και αλλιως στα μαζικά κινήματα ειναι φυσικό και θεμιτό να υπάρχουν διαφορετικες αντιλήψεις ως προς την πρακτική που πρεπει να ακολουθειται... Αποχώρησα γιατί πίστευα βαθειά ( και ακόμα το πιστευω ως εναν βαθμό) ότι η ουσιαστικότερη επανάσταση που μπορει να κανει καποιος ειναι να αλλάξει τον εαυτό του προς το καλύτερο... Να αποκτησει (αν δεν διαθετει) συνείδηση.. πολιτική, οικολογική,κοινωνική... μα πάνω απο όλλα να αγαπήσει τον ιδιο τον ανθρωπο......πως όμως ο ανθρωπος εκεινος που γεννηθηκε νεκρός μεσα σε αυτο το 13

14 συστημα θα καταφερει να ερθει στην ζωη? Πως ο γεννημένος,μαγαλωμενος,γαλουχημενος στην αδιαφορία θα μπορεσει να να αποκτησει αντίληψη? Ειναι τελικά (και) αυτος "εχθρός"? Η πρέπει να προσπαθησουν εκείνοι που έχουν επίγνωση της καταστασης να τον βοηθησουν να ξυπνησει και ετσι να προστεθει αλλος ενας στον αγώνα εναντια σε κρατος-κομματα-κεφαλαιο..? Το ερώτημα μου δεν ειναι ρητορικό.. πραγματικά δεν ξερω αν αυτον τον ανθρωπο πρέπει να τον πολεμήσω, να τον λυπηθώ ή να προσπαθησω να τον ξυπνήσω.. και απο την αλλη.. αυτό το "να προσπαθησω να τον ξυπνήσω" δεν ακουγεται (δεν ειναι) λίγο ελιτίστικο? Διοτι μην ξεχναμε ότι ναι μεν όλοι οι ανθρωποι ειναι προικισμένοι με νού,νόηση και -θελω να πιστευω- συναίσθημα αλλα δεν είναι όλοι προικισμένοι με μόρφωση- ουτε καν κοινωνικη-...θα ηθελα πραγματικά την τοποθετηση σας πάνω σε αυτη μου την σκεψη... τελειώνοντας θα ηθελα να πώ.. ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ Η "ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ" ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΝΕΙ ΕΥΤΥΧΙΑ... ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ Η "ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ" ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΡΙΑ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΕΥΤΥΧΙΑ"... ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ Η "ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ" ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ... ΤΟΤΕ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ "ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ" ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ, ΕΙΝΑΙ ΒΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ... στο κατω κατω... οι μόνες "παραπλευρες" απώλειες στην μαχη που δινουν οι αντιεξουσιαστες ειναι υλικά αγαθά... ενω οι "παραπλευρες " απώλειες προερχομενες απο το κρατος ειναι ανθρωπινες ζωες... ΟΧΙ "συνεχίστε παιδιά"... αλλα ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ...!!! Υ.Γ. Τα ΜΜΕ αφου ειδαν ότι ο πολύς κόσμος δεν τσίμπησε με το παραμύθι των "βανδαλισμων" και του "πλιατσικου" το γυρισαν και απεδωσαν το "πλιατσικο" σε αλλοδαπούς λαθρομετανάστες...φυσικά! Το κοινωνικό ρευμα ειναι αδυνατον να αντιστραφει πιά... ας κερδίσουν τουλάχιστον φόβο και έχθρα για τους μεταναστες απο αυτη την ιστορια..!! Υ.Γ. Οι συντηρητικοι, δεξιοί γονεις μου για πρωτη φορα στην ζωη τους αποφασισαν να απέχουν απο τις επόμενες εκλογές και για πρωτη φορά καναν σκέψεις που έκαναν όταν ήταν μικρά παιδιά και έφηβοι... Κρίμα μονο ρε γαμώτο που επρεπε να πεθάνει ένα παιδί για λειτουργήσει ως ξυπνητήρι στην αποχαυνωμένη κοινωνία μας... Από την καθιστική στο Σύνταγμα... Με αφορμή την παράγραφο που διάβασα στο internet: "Τις πρώτες πρωινές ώρες αποχώρησαν από το Σύνταγμα μαθητές και φοιτητές που έκαναν από το βραδύ του Σαββάτου καθιστική διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή". Οφείλω να κάνω μια ενημέρωση προς τους πάντες. Χθές, Σάββατο 13 Δεκεμβρίου, απο τις 15:00 είχε καθιστική ειρηνική 14

15 διαμαρτυρία έξω απο τη Βουλή. Δεν έχω λόγια για να πέριγράψω τα συναισθήματα όλων μας.. Όταν έφυγαν τα media και προχώρησε η ώρα στις 2:00-3:00 το βράδυ. Θεε και κύριε (!) ήρθαν άλλες δύο διμοιρίες (με επιφύλαξη χρησιμοποιείται ο όρος δεν γνωρίζω άλλη ονομασία για ματ και κύκλωσαν και αποθήσανε τα παιδιά απο την πλατεία του άγνωστου στρατιώτη με δακρυγόνα και κλωτσιές! Κυριολεκτικά ποδοπάτησαν κόσμο. Υπήρχε ένα παλικάρι το οποίο απο τις 15:00 μέχρι την νύχτα ήταν στα γόνατα και μιλούσε και κοίταζε έναν αστυνομικό (μέχρι που άλλαζε και ερχόταν άλλος) και του έλεγε γιατί στέκεσαι απέναντί μου; Ερωτήσεις αγάπης; Ναι τους προκαλέσαμε! Όχι βιαίως αλλά ειρηνικά.. με αγάπη. Τους προκαλέσαμε να ενωθούν μαζί μας.. να μην είναι εναντίων μας.. Να μην βρίσκονται ενάντια στους εαυτούς τους, την καρδιά τους, την συνείδησή τους.. Να ταχθούν μαζι με τις συνειδήσεις τους και να στηρίξουν τον αγώνα μας.. Είδα με τα μάτια μου πόσο όντως δύσκολή ήταν η θέση τους.. Κάποιοι τρέμανε.. κάποιοι δάκρυζαν μέσα στις μάσκες και ένας-δύο είχαν ακολουθήσει την έκκλιση μας και είχαν βγάλει τη μάσκα τους... Πρόσωπα κοκινισμένα και μάτια που δεν μπορούν να κοιτάξουν μάτια κανενός απο κάτω. Άμα ήσουν εκεί θα άκουγες... Δεν φταίνε αυτοί... "Μπάτσοι Γουρούνια Δολοφόνοι" και αμέσως γιουχάρισμα "ΟΥΟΥ.. ΟΧΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ", "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟ ΘΕΜΑ" "ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΑΣ" "ΕΛΑΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ" "ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΑΤΕ ΜΑΣΚΕΣ".. και άλλα πολλά ειπωθηκαν.. αλλα αυτά μάλλον ή θα τα είδατε ή θα τα ακούσατε... Αυτά μπορούν να ακουστούν.. Αυτά που δεν ακούστηκαν ή ακούστηκαν ώς εξής: "Τις πρώτες πρωινές ώρες αποχώρησαν από το Σύνταγμα μαθητές και φοιτητές που έκαναν από το βραδύ του Σαββάτου καθιστική διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή" [πηγη: 41c e bdb1.aspx] είναι η συνέχεια.. Ειρηνικά συνέχισέ η βραδιά... Πέρασαν τα μεσάνυχτα και ο κόσμος άρχισε να μειώνεται.. οι κάμερες φύγανε.. πρέπει να είμασταν γύρω στα 300 άτομα.. όταν πέραν της διμοιρίας που ήταν μπροστά μας ήρθε άλλη μία και παρατάχθηκε δεξιά μας και άλλη μία που παρατάχθηκε αριστερά μας... Ο κόσμος θορυβήθηκε.. μάζεψαν οι μισοί τα πράγματά τους και ξανακάθησαν κάτω και οι υπολοιποι πήγαν και παρατάχθηκαν στα πόδια των αστυνομικών και των ΜΑΤ. Μέχρι που η εντολή δώθηκε... Χημικά και κλωτσιές μεχρι να φύγουν όλοι απο την πλατεία. Εκτοπιστήκαμε στην απέναντι μεριά του 15

16 δρόμου.. Το παιδί που είχε αφοσιωθεί στην αφύπνιση της ανθρώπινης φύσης των αστυνομικών ήταν καθισμένο στη πλατεία.. είχε ριζώσει.. όπως όσοι θεώρησαν οτι δεν υπάρχει περίπτωση να μας βλάψουν όσο είμαστε ειρηνικοί. Κατέληξε στο δάπεδο ολόκληρος με μια ασπίδα πάνω του, κλωτσιές στο σώμα του και ψεκαστικό χημικών δακρυγόνων στο πρόσωπο. Καλέσαμε ασθενοφόρο για ακόμα ένα παιδί με άσθμα. Σαστισμένος ο κόσμος να συνεχίζει να ρωτάει τους ενστολους ΓΙΑΤΙ; Μένει ο λαός, σοκαρισμένος απο την αντιμρετώπισή τους απο τους ένστολους ανθρώπους απέναντί τους, και συζητάει για μια ώρα περίπου μεταξύ του και με ΜΑΤ και αστυνομία. Οι διμοιρίες συσπειρώνονται και με τον ίδιο τρόπο σπρώξιμο με ασπίδες, κλωτσιές και χημικά εκτοπίζει τον κόσμο και τον κατευθύνει στη Πανεπιστημίου. Τρομοκρατεία.. Συνθήματα ακούγονται "ΧΟΥΝΤΑ", "ΦΑΣΙΣΜΟΣ", "ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ". Εν τέλη έχουν μέίνει λιγότερο 100 άτομα.. Μας πηγαίνουν "καροτσάκι" βόλτα μέχρι την Ομόνοια.. Μέχρι που ο κόσμος αναγκάζεται να φύγει απ όπου μπορεί να βρεί διαφυγή. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας..._eng.ger.fr. Μετά από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αναβρασμού, ένα ξεχείλισμα οργής που δεν λέει να σταματήσει. Μπροστάρηδες σε αυτό τον ξεσηκωμό είναι οι μαθητές, οι οποίοι με αστείρευτο πάθος και με ένα πηγαίο αυθορμητισμό έχουν ανατρέψει όλα τα δεδομένα. Δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι που δεν ελέγχεις, κάτι που οργανώνεται αυθόρμητα και με όρους που δεν κατανοείς. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του ξεσηκωμού. Οι μαθητές κάνουν ιστορία και αφήνουν τους άλλους να τη εντάξουν ιδεολογικά και να τη γράψουν. Οι δρόμοι, η πρωτοβουλία, το πάθος είναι δικό τους. Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτοί τη στιγμή είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στη Ελλάδα. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν. Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα. 16

17 Για μας τους οργανωμένους μετανάστες είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι όταν η οργή του κόσμου ξεχείλιζε θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας. Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν τα σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε. Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους. Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο. Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χωράγανε σε σχήματα, δεν έφερναν ψήφους, δεν πουλούσαν στα δελτία των 8. Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών. Χάρη στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας. 17

18 18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά. Όλοι στους δρόμους, για την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια! Δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε, αυτές οι μέρες είναι και δικές σας Για τον Λουάν, τον Τόνυ, τον Μοχάμεντ, τον Αλέξη... Στέκι Αλβανών Μεταναστών Γράμμα αλληλεγγύης από Νεπαλέζα αγωνίστρια στο Άμστερνταμ_eng Έζησα στην Ελλάδα για ενάμιση χρόνο, αρκετό διάστημα για να διαπιστώσω το επαναστατικό πνεύμα των ανθρώπων εκεί. Κατά τη διαμονή μου, συμμετείχα στις διαδηλώσεις του Anti G-8 στη Θεσσαλονίκη, της 17 Νοέμβρη και το Alternative Social Forum στην Αθήνα. Την περίοδο εκείνη είχα τη τύχη να συναντήσω και να μάθω πολλά από πολλούς Έλληνες επαναστάτες. Η ίδια κατάγομαι από μια περιοχή που διαγράφει τη δική της επαναστατική πορεία και δεν άργησα να παρασυρθώ από τον ζήλο των ανθρώπων που συνάντησα. Γεμάτοι αντι-καπιταλιστικές ιδέες και επαναστάτες στη φύση τους, οι Έλληνες που γνώρισα με ενέπνευσαν να εργαστώ για μια καλύτερη κοινωνική αλλαγή. Βέβαια τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν έλειπαν. Το καπιταλιστικό, ιμπεριαλιστικό σύστημα της ΕΕ που κυβερνά την Ελλάδα προσπαθεί να καταλύσει τις υπάρχουσες κοινωνικές συνεκτικές δομές, δημιουργώντας στη θέση τους μια υλιστική και ατομικιστική κοινωνία. Η τρομερή γραφειοκρατία και η μεταχείριση των μεταναστών και των Αθίγγανων ήταν μια αποκάλυψη για μένα κατά την είσοδό μου στην Ευρώπη. Η Ελλάδα αποτελεί πύλη εισόδου για ανθρώπους από διάφορα μέρη της Ασίας. Είναι η πρώτη τους στάση πριν κατευθυνθούν προς τη Δυτική Ευρώπη. Οι ελληνικές Αρχές είναι γνωστό για τη φασιστική αντιμετώπιση που έχουν απέναντι στους μετανάστες. Εμένα προσωπικά, ένας υπάλληλος μου πέταξε το διαβατήριο στα μούτρα μου λέγοντάς μου να γυρίσω πίσω από εκεί που ήρθα. Φυσικά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στους στοιβαγμένους μέσα σε κοντέινερ πλοίων δίχως φαί και νερό και χωρίς να δουν το φως της ημέρας για μήνες. Οι νέοι στην Ελλάδα είναι εξοργισμένοι. Εξοργισμένοι γιατί η χώρα τους 18

19 ρημάζεται από τους άπληστους καπιταλιστές που δουλεύουν στο πλευρό της EE και των ΗΠΑ. Εξοργισμένοι γιατί η χώρα τους χρησιμοποιείται ως αμερικάνικη στρατιωτική βάση για τη διεξαγωγή του πολέμου στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Εξοργισμένοι που η διεφθαρμένη κυβέρνηση έχει μία από τις χειρότερες φήμες στην κακομεταχείριση των μεταναστών. Εξοργισμένοι γιατί όλες οι κοινωνικές πρακτικές ελέγχονται και εξουσιάζονται αυστηρά. Εξοργισμένοι γιατί η διεφθαρμένη αστυνομία μπορεί και σκοτώνει ένα αθώο παιδί μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Εξοργισμένοι γιατί τα βρώμικα χέρια του καπιταλισμού έχουν εισχωρήσει βαθιά στην κοινωνία τους. Εξοργισμένοι γιατί η διεφθαρμένη κυβέρνηση δεν εκφράζει τη ζωή των ανθρώπων της. Δεν είναι η Ελλάδα ο τόπος όπου γεννήθηκε η δημοκρατία; Άραγε κάτω από τη μάσκα της δημοκρατίας κρυβόταν πάντα το πέπλο του φασισμού; Οι Έλληνες έχουν αγωνιστεί αρκετά και σκληρά για μια ίση και δίκαιη κοινωνία, ιδιαίτερα τον τελευταίο αιώνα. Αλληλεγγύη στους Έλληνες. Ο αγώνας συνεχίζεται. Καλισακτί Από το Κατμαντού στο Άμστερνταμ! Μέιλ: Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι Για μια εβδομάδα η εξέγερση σαρώνει την Ελλάδα απ άκρη σ άκρη. Αφορμή η δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου από έναν μπάτσο. Για ακόμη μια φορά ένα όπλο που εκπυρσοκρότησε και μια σφαίρα που εξοστρακίστηκε. Την ίδια ώρα στα ΜΜΕ ξεκινάει μια θεατρική παράσταση με τον τίτλο «η βαθιά θλίψη μπροστά σε ένα μεμονωμένο περιστατικό που όλοι καταδικάζουμε» με αρχιθεατρίνο τον έλληνα πρωθυπουργό και κομπάρσους πάσης φύσεως τηλεοπτικούς αστέρες. Ο Παυλόπουλος πριν καταλάβει ότι τον παίρνει ήδη η κάμερα και πρέπει να φορέσει την μουτσούνα του «βαθιά συντετριμμένου» χασκογελούσε μαζί με τον Χηνοφώτη. Πίσω από τις κάμερες ετοίμαζαν το κουκούλωμα και αυτής της υπόθεσης, ενώ οι διμοιρίες των ΜΑΤ έπαιρναν ήδη τη θέση τους στην Αθήνα κρύβοντας το ειρωνικό χαμόγελό τους πίσω από τα κράνη τους για να αντιμετωπίσουν τις αναμενόμενες αντιδράσεις των «ταραξιών» και ο καθωσπρέπει αστικός πολιτικός κόσμος έτοιμος στη γωνία να καταδικάσει τη βία. Η εξέγερση όμως τους έκοψε τα χασκόγελα. Η Ελλάδα ζει μια εξέγερση των νέων πρωτοφανής σε έκταση και σε αντοχή. Η νέα γενιά βγήκε ορμητικά στους δρόμους. Δίπλα της για πρώτη φορά οι μετανάστες, που έπαψαν να είναι τα μόνιμα θύματα. Την Κυριακή και τη Δευτέρα η βία της εξεγερμένης νεολαίας ξέσπασε τυφλά την οργή της στις πανάκριβες και γιορτινά στολισμένες βιτρίνες του κέντρου των Αθηνών, αλλά και τη βιτρίνα μιας σάπιας και παρηκμασμένης κοινωνίας. Αλλά ξέσπασε και στοχευόμενα, ενάντια σε κάθε μπάτσο που πλησίαζε την πορεία έχοντας «αμυντικές» διαθέσεις. Κόντρα σε όσους καταδικάζουν «κάθε μορφή βίας», η αντι-βία των εξεγερμένων, είτε σωστά στοχευμένη, είτε όχι είναι καταρχήν δίκαιη. Είναι μια μικρή μόνο απάντηση στη βία που δέχονται καθημερινά οι καταπιεσμένοι. Είναι ένα ξέσπασμα απέναντι στον καθημερινό εξευτελισμό που βιώνει κάθε εργαζόμενος, κάθε άνεργος, κάθε αποκλεισμένος, κάθε νέος. Είναι η νόμιμη αυτοάμυνα μας. Η οργή και η δίκαιη βία τρόμαξαν τους απολογητές του συστήματος. Χρόνια τώρα η μια ειρηνική διαμαρτυρία διαδεχόταν την άλλη, έχοντας κάθε φορά το ίδιο τέλος, να πνίγεται στα χημικά και τα ρόπαλα των ΜΑΤ, είτε επρόκειτο για πορεία των συνταξιούχων, είτε για κινητοποίηση των φοιτητών, των μαθητών, των δασκάλων. Χρόνια και χρόνια τώρα, κάθε αγώνας θεωρούσε νίκη όχι όταν κατόρθωνε να ανακόψει την καθημερινή αντιλαϊκή λαίλαπα, αλλά όταν «έκφρασε τη διαμαρτυρία του», πάντα κόσμια και ειρηνικά. Το μονοπώλιο της βίας ήταν για τους καταπιεστές που δεν έχουν πρόβλημα με τις ειρηνικές διαμαρτυρίες, αρκεί να τις πνίγουν σε δακρυγόνα και να τις χτυπούν όταν θέλουν. Αλλά και τότε συζητούσαν για το αν θα έπρεπε οι ειρηνικές πορείες να πηγαίνουν από το πεζοδρόμιο ή αν θα πρέπει να απαγορευτούν στο κέντρο για να μην «παρακωλύεται η συγκοινωνία». Ε, λοιπόν η νεολαία 19

20 Κυριακή και Δευτέρα μπήκε ορμητικά σε αυτή τη συζήτηση και είπε την άποψή της επί του θέματος. Γι αυτό και κάθε φορά που ένας πιτσιρικάς έσπαγε τη βιτρίνα μιας τράπεζας, οι υπόλοιποι φώναζαν «γκολ»! Αλλά από την επόμενη κιόλας ο στόχος δεν ήταν οι βιτρίνες αλλά τα αστυνομικά τμήματα και τα κυβερνητικά κτίρια, δείχνοντας πως η βία δεν είναι «τυφλή» αλλά εντελώς στοχευμένη. Οι πιο πρωτοπόροι αγωνιστές δεν προσφέρουν τίποτε στον ανθρώπινο πολιτισμό καταδικάζοντας τη βία των εξεγερμένων -και μάλιστα δεκαπεντάχρονων- ακόμη κι όταν δεν είναι ξεκάθαρα στοχευμένη. Ο ρόλος της αριστεράς δεν είναι να απολογείται στους δολοφόνους, ούτε στους πλιατσικολόγους της δημόσιας περιουσίας. Ούτε να κοινωνιολογεί για το «φαινόμενο» λες και πρόκειται για μια φυσική καταστροφή που δεν την αφορά. Είναι πρώτα να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν σε μια σύγκρουση που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, όχι παραδίδοντας εκ του ασφαλούς μαθήματα καθωσπρεπισμού και ευπρέπειας στους χιλιάδες μαθητές και νεολαίους που βρίσκονται στους δρόμους, αλλά διευρύνοντας το μέτωπο, οργανώνοντας τον αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής. Το ξέσπασμα της βίας τρόμαξε. Περισσότερο όμως τρόμαξε τα αστικά επιτελεία, η αδιάλλακτη αμφισβήτηση που κρύβεται πίσω από τη βία. Ακριβώς δηλαδή η δυνατότητα να γίνει συνειδητή. Δεν ήταν το δέντρο που κάηκε, αλλά το γεγονός ότι το δέντρο βρίσκονταν στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από τη βουλή. Το γεγονός ότι οι δυνάμεις καταστολής δεν μπορούσαν να το αποτρέψουν. Για μια βδομάδα η εξέγερση αμφισβητεί την κυριαρχία του Καραμανλή και των πραιτόρων του στην Αθήνα. Αλλά και σε κάθε άλλη μικρή και μεγάλη πόλη σε όλη τη χώρα. Η απίστευτη έκταση αυτής της εξέγερσης τρόμαξε το ίδιο όσο και η οργή της. Η κυβέρνηση παραπαίει Ο θίασος του Καραμανλή πίστεψε σε μια κόπωση και εύκολη καταστολή μετά από το πρώτο ξέσπασμα. Οι εξαγγελίες όμως για «αμυντική» αστυνομία, δεν εμπόδιζαν τους μπάτσους να ρίχνουν χημικά και σφαίρες την ώρα της κηδείας και να προκαλούν με την παρουσία τους έξω από το νεκροταφείο. Θέλει μεγάλο θράσος και τυφλότητα πια να μιλάει κανείς για «κουκουλοφόρους» και «τυφλή βία» όταν την επόμενη οι μαθητές πολιορκούν τα αστυνομικά τμήματα σε όλη την χώρα. Ο Καραμανλής βρίσκονταν ήδη σε πολύ δύσκολη θέση και η εξέγερση τον έφερε με την πλάτη στον τοίχο δείχνοντας όλη την ανεπάρκεια του. Μια παρέα που σέρνει τη χώρα από το ένα σκάνδαλο στο άλλο, που απέδειξε πως η «νέα διακυβέρνηση» ήταν ένας τρόπος εύκολου πλουτισμού μιας κλίκας «των δικών μας», την έκανε αποκρουστική ακόμη και σε τμήματα των οπαδών της. Αντιμετώπισε την οικονομική κρίση κάνοντας δώρα στους τραπεζίτες. Τώρα έβαψε τα χέρια της με αίμα. Αυτός ο θίασος ήρθε η ώρα να πάρει δρόμο. Δεν υπάρχει κανένας δρόμος συμβιβασμού με ετούτους. Ο Παπανδρέου στην πρώτη δήλωσή του καταδίκασε το λυπηρό περιστατικό αλλά και τις αντιδράσεις του κόσμου. Έπρεπε να περάσουν δυο μέρες για να ψελλίσει πως η κυβέρνηση μάλλον θα έπρεπε να φύγει. Αλλά περισσότερο σαν διαπίστωση ενός δημοσιογράφου, και όχι σαν πολιτικό πρόταγμα του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης. Αυτή η στάση τέτοιες στιγμές λειτουργεί σαν στήριγμα μιας κυβέρνησης που βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ εξαφανίστηκε και έχει πολύ καλούς λόγους γι αυτό. Τρέμει στο ενδεχόμενο να διαχειριστεί μια χώρα σε βαθιά κρίση και τον κόσμο εξαγριωμένο στους δρόμους. Με την κυβέρνηση χαμένη, χρέη κυβερνητικού εκπρόσωπου ανέλαβε ο Καρατζαφέρης. Η αντίδραση προσπάθησε να αντιμετωπίσει την εξέγερση συσπειρώνοντας όλο το ανθρώπινο κατακάθι. Η συνταγή δοκιμασμένη. Η TV ντοπάρει στο μοτίβο των φτωχών μαγαζάτορων που χτυπιούνται από τη βία. Το φασισταριό σε ρόλο οργανωτή προσπαθεί να μαζέψει τους μπράβους της νύχτας και τους τραμπούκους Καλαμπόκες και να τους κάνει δύναμη κρούσης. Από πίσω ξανά τα κανάλια για να παρουσιάσουν το κατακάθι σαν «αγανακτισμένους πολίτες». Η πρόβα έγινε στην Πάτρα, που το τσούρμο της αντίδρασης μαζεύτηκε όχι για να προστατέψει δήθεν τα μαγαζιά, αλλά το αστυνομικό μέγαρο της πόλης,. Ακολούθησε η Κομοτηνή, αλλά η προσπάθεια να συσπειρωθεί η αντίδραση σε άλλες πόλεις δεν είχε επιτυχία. Οι κατεστραμμένοι μικροαστοί ξέρουν -και το ξέρουν καλά- ότι δεν είναι η εξέγερση που τους κλείνει τα μαγαζιά, αλλά ο Αλογοσκούφης και η παρέα του. Γι αυτό και το φασισταριό που παρίστανε τους αγανακτισμένους δεν μπορεί -προς το παρόν τουλάχιστοννα συγκροτηθεί μαζικά και οι ομάδες των τραμπούκων κρυβόταν πάντα πίσω από τα ΜΑΤ. Και όσο η αντίδραση προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι, ένα μαύρο μέτωπο συγκροτείται για να την νομιμοποιήσει και να την καλύψει πολιτικά. Εδώ εντάσσεται η φιλολογία για την 20

21 κουκουλοφορία των ημερών. Στις υπηρεσίες αυτού του μαύρου μπλοκ έτρεξε να προστεθεί και το ΚΚΕ. Κάνοντας αυτό που ξέρει να κάνει πάντα, έτρεξε να στηρίξει την αστική νομιμότητα όταν νιώθει ότι αυτή απειλείται από τους «από κάτω». Η Παπαρήγα δεν έχασε στιγμή μόλις πήρε τις εντολές από τον Καραμανλή μετά τη συνάντησή τους στο Μαξίμου. Το αποκρουστικό της υπόθεσης είναι πως εδώ δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη απεργία ή έναν ξεκομμένο αγώνα, αλλά για μια εξέγερση, την κορυφαία στιγμή της κοινωνικής σύγκρουσης, τουλάχιστον όσον αφορά την έντασή της στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και η χυδαία του στάση το ξεγυμνώνει στα μάτια όσων από τους οπαδούς του μπορούν να σκέφτονται στοιχειωδώς λογικά. Το γελοίο είναι πως δεν έχει πια τη δύναμη να παίξει με αποτελεσματικό τρόπο το ρόλο του εσωτερικού αστυφύλακα στο κίνημα -αν και το δοκίμασε σε σχολεία και πανεπιστήμια- με αποτέλεσμα η μόνη πραγματική βοήθεια που μπορεί να δώσει στον Καραμανλή είναι μια στήριξη στα λόγια, ίσα για να φιγουράρει με περηφάνια η Παπαρήγα και οι δηλώσεις της στα πρωτοσέλιδα των κιτρινοφυλλάδων της δεξιάς. Η υπόλοιπη αριστερά από την άλλη πλευρά φάνηκε το ίδιο απροετοίμαστη μπροστά στην εξέγερση, αδυνατώντας και αυτή να συνειδητοποιήσει το βάθος της, την έκτασή της και τη διάρκειά της. Λειτούργησε και αυτή με αντανακλαστικό τρόπο όπως άλλωστε και ο αντίπαλος. Από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά στάθηκε δίπλα στην εξέγερση χωρίς ευτυχώς αυτή τη φορά να μετανοεί μπροστά στην ελεεινή προπαγάνδα της αστικής αντίδρασης, μιλώντας για κουκουλοφόρους και προβοκάτορες. Το σύνθημα που φώναζε το μπλοκ της Νεολαίας του ΣΥΝ στην πορεία της γενικής απεργίας: «Όταν η νεολαία δολοφονείται, η αριστερά δεν απολογείται» και η φράση «όταν η αστυνομία δολοφονεί ο πόλεμος αρχίζει» σε προκήρυξη της ήταν αρκετή για να θέσει το ΣΥΡΙΖΑ στο στόχο της αντίδρασης. Η σφοδρή και συγκροτημένη επίθεση που δέχτηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες τον ανάγκασε να απαντά στους επικριτές του και όχι στο κίνημα, με αποτέλεσμα τελικά να κάνει αυτό που δεν ήθελε: να απολογείται. Ακόμα κι αν γι αυτό χρειάστηκε η συνδρομή του Λεωνίδα Κύρκου. Από δω και πέρα Όμως αυτή τη στιγμή το ζήτημα δεν είναι ούτε να αναζητήσουμε τις ευθύνες ή της ανεπάρκειες της υπάρχουσας αριστεράς, ούτε να περάσουμε πριν την ώρα τους στους απολογισμούς αυτής της εκρηκτικής εβδομάδας. Αναμφισβήτητα μετά από αυτές της μέρες τίποτα δεν είναι όπως πριν και για κανέναν. Στην εξέγερση αναδείχθηκε ένα νέο υποκείμενο, μια γενιά που δεν έχει βιώσει την ήττα, αλλά δεν έχει και τίποτα να χάσει, όχι μόνο γιατί δεν κατέχει, αλλά γιατί δεν έχει να ελπίζει τίποτα από τον καπιταλιστικό «παράδεισο». Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους λούστηκαν από κρύο ιδρώτα βλέποντας να εξελίσσεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους μια εξέγερση, που να ξεπερνάει τα όρια μιας περιορισμένης χρονικά, γεωγραφικά και σε μαζικότητα, έκρηξης. Συνειδητοποιούν ότι αυτό εδώ είναι ένα γεγονός με τεράστιο κοινωνικό βάθος και το χειρότερο (γι αυτούς) απ όλα ότι όχι μόνο δεν έχει τελειώσει αλλά μπορεί και να είναι και η αρχή μιας νέας περιόδου σκληρών και βίαιων κοινωνικών αγώνων. Ακριβώς εκεί θα πρέπει να προσανατολιστεί το ενδιαφέρον όλου του κινήματος. Υπάρχουν δυνάμεις στο κίνημα που απεχθάνονται τα σχέδια και τους στόχους, ρίχνοντας όλο το βάρος στο τι θα γίνει τώρα. Έχουν απόλυτο δίκιο όταν πρόκειται για στόχους που αφορούν τη μεταθάνατο ζωή ή για σχέδια που επιδιώκουν μια επιστροφή στην ομαλότητα και στην καθώς πρέπει ταξική πάλη. Ή που στο όνομα ενός μακρινού στόχου υποτιμούν τα καθήκοντα της στιγμής. Όμως αν εκτιμά κανείς ότι μπαίνουμε σε μια νέα κινηματική περίοδο, και σε μια οριακή ταξική αναμέτρηση τότε χρειάζεται ένας εντελώς νέος σχεδιασμός, που να δίνει προοπτική σε ευρύτερα τμήματα καταπιεσμένων, με κατεύθυνση την ανατροπή της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας μέσα από μια αποφασιστική αναμέτρηση με το αστικό κράτος. Όσοι μιλάνε για εξέγερση θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τι ακριβώς εννοούν. Αν πράγματι το εννοούν τότε δεν έχουν παρά να προετοιμαστούν για ότι αναλογεί σε μια τέτοια περίοδο. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι αρκεί μια αυθόρμητη και βίαιη εξέγερση για να το βάλουν στα πόδια οι καπιταλιστές και ολόκληρος ο αστικός κρατικός μηχανισμός. Αν δεν είναι ούτε αυτό, τότε όλος αυτός ο εκστασιασμός των «δεκεμβριανών της νεολαίας» δεν είναι τίποτα άλλο για ορισμένους παρά ένα είδος προοδευτικής αστικής δημοσιογραφίας. Ο ρόλος της αριστεράς και κάθε συνειδητής αντικαπιταλιστικής δύναμης δεν είναι να κοινωνιολογίζει για τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών συμπεριφορών αλλά να πάρει θέση 21

22 στο οδόφραγμα, αν πραγματικά πιστεύει ότι πρόκειται περί αυτού. Κλιμάκωση της σύγκρουσης Ακριβώς γι αυτό χρειάζεται σχέδιο κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Είναι αυτό που τρέμουν όλοι οι αστοί αναλυτές ανά την Ευρώπη. Η πιθανότητα η αυθόρμητη εξέγερση να εξελιχθεί σε μια οργανωμένη και συνειδητή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και το κράτος. Αυτό σημαίνει όχι ανέξοδη «επαναστατική» προπαγάνδα για κάθε είδους ζήτημα, αλλά άμεσες προτάσεις δράσης για την επόμενη μέρα, για τις επόμενες ώρες. Μια σειρά από ζητήματα που φαίνονται ίσως πρακτικίστικα, είναι εξαιρετικά επείγοντα και ουσιωδώς πολιτικά για να βοηθήσουν το κίνημα και να ξεδιπλωθεί και να βρει το δρόμο του. Αυτή τη στιγμή ο δρόμος της σύγκρουσης περνά μέσα από τον να εξαναγκάσουμε σε παραίτηση το θίασο του Καραμανλή. Αυτή τη στιγμή το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» βρίσκεται σχεδόν σε όλές τις ανακοινώσεις. Ωστόσο μοιάζει σαν να είναι ένα προπαγανδιστικό αίτημα, μέσα σε μερικά ακόμα. Στην πραγματικότητα δεν είναι το κεντρικό ζήτημα. Στις διαδηλώσεις συνεχίζουν να κυριαρχούν τα συνθήματα οργής παρά τα συνθήματα που να δίνουν μια προοπτική, θέτοντας τον επόμενο στόχο. Ένας αγώνας δεν μπορεί να συνεχιστεί, ούτε περισσότερο να γενικευτεί πάνω μόνο στο σύνθημα μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, ούτε στο «μπάτσοι μ σκοτώνεται παιδιά». Ούτε μόνο σε συνθήματα «για να πάει ο Κούγιας από εξοστρακισμό. Φυσικά και πρέπει να εκφραστεί όλη η οργή για τους δολοφόνους, αλλά μετά από αυτό υπάρχει κάτι άλλο; Σε πολλούς αγωνιστές το σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση» προκαλεί μια καχυποψία. «Μα καλά εμείς παίζουμε το κεφάλι μας, σκοτωνόμαστε στους δρόμους για να πέσει ο Καραμανλής και να έλθει ο Παπανδρέου»; Τι προτείνουμε δηλαδή μια κοινοβουλευτική εναλλαγή; Για αυτό να μην λέμε κάτω η ΝΔ, αλλά κάτω το σύστημα ή το κράτος. Αν κανείς προσπαθεί να τοποθετηθεί ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τότε έχει απόλυτο δίκιο να σκέφτεται έτσι. Όμως το σύνθημα αυτό δεν αφορά την ιδεολογική ή αξιακή τοποθέτηση του καθενός, δεν είναι μια αντιπαράθεση ιδεών σε άσχετο χρόνο, αλλά μια πραγματική μάχη. Δεν έχει να κάνει με μια ακίνδυνη και ανέξοδη θεωρητική στάση, απέναντι στο κράτος, τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τη δυνατότητα να δοθεί ένα ισχυρό χτύπημα στον αντίπαλο. Η ΝΔ σήμερα είναι ο πολιτικός εκπρόσωπος του αστικού κράτους. Δεν είναι απλώς μια μαριονέτα που το αστικό κράτος μπορεί να αλλάζει όποτε του κατέβει στο κεφάλι. Το κράτος της αστικής δημοκρατίας, υπάρχει, όχι απλά σαν ένας απρόσωπος μηχανισμός, αλλά σαν ένας μηχανισμός που διευθύνεται κάθε φορά από ορισμένους πολιτικούς εκπροσώπους στη βάση μιας ορισμένης κοινωνικής συναίνεσης. Όταν αυτό το πολιτικό προσωπικό αλλάζει μέσα από τις θεσμικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο και σε ένα κλίμα κοινωνικής ειρήνης δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όταν όμως αυτό γίνεται κάτω από τη σφοδρή και βίαιη αντίδραση του κινήματος τότε η απότομή και πριν την ώρα της πτώση μιας κυβέρνησης δεν είναι απλά μια κοινοβουλευτική διαδοχή, αλλά το άνοιγμα μιας νέας περιόδου, που το κίνημα και όχι απλά η κάλπη αποφασίζει ποιος θα είναι ή τέλος πάντων ποιος δεν θα είναι στην κυβέρνηση. Το να βρίσκεται το αστικό κράτος ακέφαλο εκεί που δεν το περιμένει και χωρίς μια κυβέρνηση που να μπορεί να κάνει ήρεμη τη δουλεία της ισούται με μια προεπαναστατική περίοδο. Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν όλοι: Είτε θέλεις να ανατρέψεις το κράτος, είτε να ρίξεις μια κυβέρνηση από τα κάτω και τα αριστερά, δεν θα μπορέσεις να αποφύγεις τελικά το καθήκον ότι θα πρέπει να ανατρέψεις την κυβέρνηση. Ή μήπως θα πέσει το κράτος χωρίς να πέσει η κυβέρνηση; Το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι θέλει να φύγει η κυβέρνηση για να αναλάβει αυτό. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή αυτό φαίνεται σαν τη μόνη ρεαλιστική λύση, και γι αυτό όταν ακούει κανείς για «πτώση της κυβέρνησης» είτε είναι αναρχικός, είτε μια γιαγία στο μυαλό τους έρχεται αυτόματα το ΠΑΣΟΚ σαν διάδοχη λύση. Αυτό δεν έχει να κάνει με προτιμήσεις αλλά με την πραγματικότητα. Σε ποια όμως πραγματικότητα; Σε αυτή που έχουμε τώρα. Ας σκεφτούμε όμως τον Καραμανλή να παραιτείται εν μέσω αυτής της αναταραχής; Θα έπρεπε το κίνημα να ντυθεί στα μαύρα ή να πανηγυρίσει μια τέτοια εξέλιξη; Μήπως τότε θα πρέπει να σταματήσουμε; Ε όχι βέβαια. Ναι αλλά μήπως αυτό εκτονώσει τον αγώνα; Όχι γιατί ένας αγώνας δεν εκτονώνεται επειδή δεν ικανοποιείται ένας στόχος, αλλά γιατί φαίνεται πλέον μάταιος σε αυτούς που τον διεξάγουν. Για παράδειγμα η παραμονή αυτής της κυβέρνησης θα απογοητεύσει πολύ περισσότερο τον κόσμο που βρίσκεται στο δρόμο, οδηγώντας όχι απλά στην εκτόνωση αλλά στην ήττα του κινήματος. Τότε ο Παπανδρέου θα έλθει καβάλα στην ήττα και την απογοήτευση και αφού πρώτα ο Καραμανλής έχει κάνει τη βρώμικη δουλεία για το σύστημα και το κράτος. Αντιθέτως μια πτώση της κυβέρνησης όσο το κίνημα είναι στην επίθεση θα είναι προάγγελος ενός ανάλογου τέλους για την επόμενη κυβέρνηση που θα αναλάβει να διαχειριστεί τις υποθέσεις του κράτους και φυσικά των αφεντικών. Θα πρέπει να 22

23 καταλάβουμε ότι το σύστημα δεν έχει άπειρες εναλλακτικές λύσεις. Γι αυτό και τους πιάνει κρύος ιδρώτας όταν βλέπουν ότι τα κουκιά δεν τους βγαίνουν και την ίδια στιγμή ο κόσμος αντιδράει στους δρόμους. Μια οποιαδήποτε εναλλακτική λύση από τη μεριά του κινήματος, δεν μπορεί να προέλθει χωρίς πρώτα από όλα να καούν τα μπαλαντέρ των υπαρκτών εναλλακτικών επιλογών της αστικής διαχείρισης. Από εκεί και πέρα στο παιχνίδι υπεισέρχονται μια σειρά από αστάθμητους παράγοντες και μη ελεγχόμενες μεταβλητές. Ένα οποιοδήποτε επαναστατικό σχέδιο δεν μπορεί να τρέξει παρά μόνο σε αντίστροφη σχέση με την αστική πολιτική σταθερότητα. Μπορεί βεβαίως κανείς να πει ότι υπάρχει η λύση μιας μη δημοκρατικής διεξόδου. Καμία αντίρρηση, αλλά αυτό ισχύει για όλους τους αντίπαλους. Το βαθύ αστικό κράτος δεν μπορεί να έχει ούτε αυτό στο τσεπάκι του. Μια οποιαδήποτε εκτροπή από τα θέσφατα του κοινοβουλευτισμού, θα μπορούσε να φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά της επιβολής του νόμου και της τάξης. Ο πραγματικός αγώνας για να πέσει η κυβέρνηση είναι ταυτόχρονα πραγματικός αγώνας ενάντια στο καθεστώς και το κράτος. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση δεν πέσει ακριβώς στους δρόμους αλλά μέσα από μια αγωνιώδη -εκλογική- προσπάθεια του κράτους να ξαναπατήσει στα πόδια του επιδιώκοντας μια νέα κοινωνική συναίνεση στο πρόσωπο πλέον ενός νέου διαχειριστή (πχ του ΠΑΣΟΚ). Αυτό δεν ακυρώνει το αγώνα, ούτε πρόκειται περί καπηλείας. Σε τελευταία ανάλυση η καπηλεία είναι μια καθημερινή υπόθεση και γίνεται ακόμα ευκολότερη όταν στην αρένα μείνει ο ένας. Μήπως σήμερα δεν καπηλεύεται ο καθένας (από τους δημοσιογράφους μέχρι όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και διάφορους γελοίους βουλευτές της ΝΔ) την τρέχουσα εξέγερση επιχειρώντας να την εντάξουν στο κατασκεύασμα της «γενιάς των 700 ευρώ», ή στη «δίκαιη οργή των 15χρονων παιδιών» που όμως όλοι αυτοί οι «ειρηνικοί» σημερινοί διαμαρτυρόμενοι και αύριο ενταγμένοι στο σύστημα δεν έχουν καμία σχέση με τους χαοτικούς, περιθωριακούς που σπάνε και καινε μαγαζιά; Όλοι θα τρέξουν να εισπράξουν από αυτό το κίνημα οργής. Ακόμα και τα φασιστόμουτρα. Σιγά που θα μας ρωτήσουν κιόλας. Και ταινίες θα γυρίσουν (για το μίσος) και φράγκα θα βγάλουν. Διεύρυνση του κοινωνικού μετώπου Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Η σημερινή εξέγερση, όσο κι αν μας εκστασιάζει το μέγεθός της και η έντασή της, συνεχίζει να έχει ένα εξαιρετικά αδύναμο σημείο. Παραμένει εγκλωβισμένη στη νεολαία. Η εργατική τάξη περισσότερο κράτησε μια στάση συμπάθειας πάρα ενεργητικής συμμετοχής, παρά μόνο σε μειοψηφικό επίπεδο και κυρίως μέσα από την παρουσία της σε πολιτικά μπλοκ κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Ακόμα και αυτές οι διαδηλώσεις παρά τον εκρηκτικό τους χαρακτήρα, δεν είχαν τη μαζικότητα που θα αναλογούσε όχι μόνο στο γεγονός αλλά και στη γενικότερη κατάσταση (βατοπέδια, ομόλογα, ταμεία, κρίση, φτώχεια, ανεργία κλπ.) Με άλλα λόγια μπορεί να λέμε ότι η δολοφονία έγινε η αφορμή να εκφραστεί μια υποβόσκουσα κοινωνική δυσαρέσκεια αλλά αυτό δεν έγινε έτσι ακριβώς αντιληπτό από ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης αλλά και άλλων στρωμάτων που βρίσκονται λίγο πριν τη χρεοκοπία. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευτεί από το κίνημα σαν στάση αποδοχής της κυβέρνησης, του νόμου και της τάξης. Με δεδομένο τώρα ότι μια κλιμάκωση της σύγκρουσης στους δρόμους αυτή τη στιγμή μάλλον εξαντλεί τη δυναμική της, θα πρέπει ο αγώνας να προσανατολιστεί στην συντήρηση της έντασης, μεγαλώνοντας το κοινωνικό εύρος του κινήματος, χωρίς η πρωτοπορία του, ή έστω τα πιο δυναμικά του κομμάτια να χάνουν την αυτοτέλειά τους. Ακόμα και μια αναζωπύρωση των συγκρούσεων, απαιτεί νέες δυνάμεις, αλλά πάνω από όλα ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους. Μια κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει επί μακρόν μόνο συγκρούσεις για την οργή. Το σύνθημα να φύγει τώρα η κυβέρνηση μπορεί να ενώσει όχι μόνο αυτούς που βρίσκονται τώρα στο δρόμο, αλλά και όλους όσους έδωσαν τη μάχη το προηγούμενο διάστημα (δάσκαλοι, φοιτητές, λιμενεργάτες, ολυμπιακή, ασφαλιστικό) χωρίς όμως να καταφέρουν να κάμψουν την αντίσταση της κυβέρνησης και επομένως του κράτους. Το σύνθημα να πέσει η κυβέρνηση, είναι και ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ξανά ο φάκελος του ασφαλιστικού, του ν-π στα πανεπιστήμια, των ιδιωτικοποιήσεων κ.ο.κ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει και σαν καταλύτης για ολόκληρη τη νεολαία που μπήκε απότομα στο πολιτικό παιχνίδι χωρίς να είναι καλεσμένη για να τα κάνει γυαλιά καρφιά. Το ζήτημα τώρα είναι να μην φύγει το ίδιο απότομα όπως ήλθε. Ο καθένας που συμμετέχει στο κίνημα έχει τις ιδεολογικές του αναφορές, αξίες που τον ενώνουν και τον χωρίζουν με άλλους. Αυτό όμως δεν μπορεί να μπει εμπόδιο για κοινές στοχεύσεις ακόμα κι αν υπάρχουν διαφορετικές επιδιώξεις. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να πέσει η κυβέρνηση για να πάρει μερικά υπουργεία σε μια επόμενη κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. 23

24 Μπορεί ορισμένοι αντιεξουσιαστές να θέλουν να πέσει η κυβέρνηση για να χτυπηθεί το κράτος, ενώ άλλοι αναρχικοί ενώ παλεύουν ενάντια στο κράτος δεν μιλάνε για την κυβέρνηση μήπως και ταυτιστούν με το ΠΑΣΟΚ ή έστω με μια κοινοβουλευτική λύση. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία τι έχει κανείς στο πίσω μέρος του μυαλού του. Σημασία έχει να ανοίξουμε το δρόμο. Αν ο ρεφορμισμός θέλει να μείνει στη μέση του δρόμου ας μείνει. Αν υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν και θέλουν να φτάσουν μέχρι το τέλος, όχι στη φαντασία τους, αλλά στην πράξη, όχι για να σώσουν την ψυχή τους αλλά για να τσακίσουν τα κόκαλα στους καπιταλιστές και το πολιτικό τους εποικοδόμημα ας συνεχίσουν μέχρι τέλος. Ότι και έχει κανείς στο μυαλό του, ας το πει στα ίσα. Αυτό αρκεί για να τον διαχωρίσει με όλους τους υπόλοιπους. Όμως αν δεν δείξει και το δρόμο είναι απλά γελοίος. Η επανάσταση ή θα είναι πραγματικότητα ή θα είναι μια φαντασίωση. Στο φαντασιακό κενό μπορεί κάνει να λεει ότι θέλει. Εκεί όμως που όλα κρίνονται είναι στην πραγματικότητα, απέναντι στον αντίπαλο και τους μηχανισμούς του. Όσο το κίνημα δεν ξεκαθαρίζει τον αντίπαλό του, όσο τον ψάχνει στο Ζόναρς και στο life style του αστικού καταναλωτισμού θα τελειώσει αφού πρώτα γελοιοποιηθεί και συκοφαντηθεί από τους κάθε είδους ψυχαναλυτές της αστικής αντίδρασης. Αντίθετα αν σταθεί πολιτικά στα πόδια του, δείξει επιτέλους με ξεκάθαρο τρόπο, έναν πραγματικό αντίπαλο με χέρια, πόδια και κεφάλια, τότε ο δρόμος θα είναι αντίστοιχος των προσδοκιών αυτής της μεγάλης βδομάδας. Μπροστά στην καμπή Ο αγώνας τώρα βρίσκεται σε μια καμπή. Το αν θα συνεχιστεί με την ίδια ένταση για ακόμα μια βδομάδα δεν είναι καθόλου σίγουρο. Πολλά θα εξαρτηθούν από αστάθμητους παράγοντες και πιθανά λάθη του αντιπάλου. Το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες παίζεται ένα παιχνίδι κέντρου από όλες τις πλευρές, περισσότερο μοιάζει με μια ανανγνωριστική ανίχνευση των στρατοπέδων παρά για τη λήξη της αναμέτρησης. Ίσως η πανελλαδική της Πέμπτης 18/12 μας δώσει κάτι καινούργιο, ίσως όχι. Σε αυτή τη φάση τα σχέδια για μια επανεμφάνιση στις 9/1 την επέτειο της δολοφονία του Τεμπονέρα και άλλα συναφή δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Βρισκόμαστε σε μια φάση που δεν έχει κανείς τη δυνατότητα να σχεδιάζει και μάλιστα με το ρουτινιάρικο τρόπο που το έκανε τις προηγούμενες ένα δύο δεκαετίες. Ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι: Η εποχή της μονόλεπτης «συγκροτημένης» σύγκρουσης μπροστά στα λουλουδάδικα έχει λάβει οριστικό τέλος. Καθένας που θα επαναληφθεί σε αυτό το επίπεδο θα προκαλεί από δω και στο εξής μόνο τα γέλια. Επίσης τέλος έχουν λάβει οι συμβολικές επιθέσεις θεαματικού χαρακτήρα. Όλα αυτά είναι καλά για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, για να ανάψουν τα αίματα. Όταν όμως ξεκινάει η πραγματική αναμέτρηση, τότε κάθε τι θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε αυτή τη νέα φάση. Όντως είναι δύσκολο για πολλούς να αλλάξουν συνήθειες, να υπερβούν το εαυτό τους και πάνω απ όλα τα κλισέ που μέχρι τώρα τους έδιναν έναν λόγο ύπαρξης και ένα μοναδικό ρόλο στην αρένα. Η κινητοποίηση δίπλα στις δυνάμεις καταστολής του φασισταριού, από κοινού με εμπόρους ναρκωτικών, προαγωγούς, και άλλες ομάδες του υποκόσμου με την συνδρομή ή έστω την συναίνεση του κομματικού δεξιού παρακράτους, σε Πάτρα, Κομοτηνή, Λάρισα και Χαλάνδρι απαιτεί από το κίνημα μέτρα αυτοάμυνας. Όσο κι αν η λέξη περιφρούρηση φέρνει στο νου τη σταλινική αστυνομία, θα πρέπει να μην συγχέονται οι δυο αυτές περιπτώσεις. Για το ΚΚΕ περιφρούρηση σημαίνει καμία σύγκρουση, πορείες μακριά από τον στόχο, περιφρουρήσεις αστυνομικών τμημάτων. Καμία σχέση με αυτά. Το κίνημα πρέπει να περιφρουρηθεί από τις συμμορίες που θα ριχτούν εναντίον του. Η επανάσταση είναι το πανηγύρι των καταπιεσμένων όχι με την έννοια που το αντιλαμβάνονται ορισμένοι χάχες. Ας μην παίρνουμε τις μετρητοίς λέξεις που έχουν γραφτεί για άλλο σκοπό. Κάθε κινητοποίηση των καταπιεσμένων θα συντριφτεί από την αστική αντίδραση και τις δυνάμεις του κράτους και του παρακράτους αν και εφόσον μπει σε μια ανοιχτή αναμέτρηση μαζί τους, στο βαθμό που υποτιμήσει τα πρακτικά καθήκοντα που αναλογούν στο επίπεδο της αντιπαράθεσης. Η υπευθυνότητα μάλιστα που αντιμετωπίζει κάθε κίνημα αυτά τα ζητήματα, είναι και απόδειξη του πραγματικού βάθους που έχει. Στο βαθμό που το κίνημα βάλει πολιτικούς στόχους και οργανωθεί κατάλληλα, τότε μπορεί να κλιμακωθεί αποφασιστικά ο αγώνας. Μαζί με αυτά όμως χρειάζονται και τα κατάλληλα όργανα, που ήδη λειτουργούν τόσο στο κέντρο όσο και περιφερειακά. Θα πρέπει όμως να δημιουργηθεί ένα πανελλαδικό συντονιστικό δράσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει την αξία του ότι υπάρχει σήμερα. Κέντρα αγώνα που εκτός από οργή θα εκφράζουν και την αποφασιστικότητα του. Μια αποφασιστικότητα που θα δώσει τη δυνατότητα και σε άλλα κομμάτια της κοινωνίας να κατέβουν στους δρόμους. Που μέχρι στιγμής αν και είναι εξίσου 24

25 οργισμένα στηρίζουν την εξέγερση μόνο παθητικά. Γιατί αν για τη νεολαία είναι αρκετή η οργή για να τη βγάλει στο δρόμο, οι μεγαλύτερες γενιές χρειάζονται και μια ρεαλιστική προοπτική νίκης και ένα κίνημα που θα δείχνει την αποφασιστικότητα να νικήσει. Σε ετούτη τη λογική η αριστερά που δεν αρκείται να κοινωνιολογεί θα πρέπει να στήσει ένα δίκτυο τέτοιο που θα της επιτρέψει να παλέψει μέσα στο ζωντανό κίνημα στην κατεύθυνση μιας επαναστατικής προοπτικής. Η εξέγερση είναι μπροστά μας. Το μέλλον μας περιμένει να το διαμορφώσουμε. Να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληυθέντων Να διαλυθούν όλες οι δυνάμεις καταστολής των κοινωνικών αγώνων Καμία υποχώρηση μέχρι να φύγει η κυβέρνηση των δολοφόνων Καμία ανοχή, καμία υποστήριξη σε οποιοδήποτε διάδοχό της Τα παραπάνω όπως είπαμε ήταν από το katalipsiasoee.blogspot.com Θα επιστρέψουμε και στο έντυπο της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ αφού πρώτα δούμε μερικά από, κατά σειρά, την εφημερίδα «Ο κόσμος του επενδυτή», το ZNet, την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», ξανά «ΤΑ ΝΕΑ», τον Λαζόπουλο και μετά ξανά το έντυπο της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ και ξανά μερικές εφημερίδες. Επίσης παρεντίθενται προσωπικά σχόλια, ληφθείσες προωθήσεις από η-μέϊλ κλπ 25

26 «Για πόσο καιρό ακόμα μπορούμε να στεκόμαστε, κλήρος και λαός, αδιάφοροι ή αυτοκαταστροφικά βολεμένοι απέναντι σε φαινόμενα τα οποία όλοι γνωρίζουμε, όλοι συμφωνούμε ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζονται, όλοι δηλώνουμε ευκαίρως-ακαίρως την δυσφορία μας, και συγχρόνως τα συντηρούμε ή τα ανεχόμαστε ως παθητικοί δέκτες της ίδιας μας της αυτοϋπονόμευσης» Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Greek Uprising Reports and Communiqués December 16, 2008 By Authors Many Authors Many s ZSpace Page Join ZSpace [Note: Below is a collection of various reports and communiqués from the uprising in Greece. Sources and links for more information are at the bottom.] Communiqué from the Liberated City Hall Of Aghios Dimitrios: AGAINST PROSECUTIONS AND DETENTIONS SOLIDARITY WITH ALL WHO HAVE BEEN ARRESTED AND ARE PROSECUTED FOR THEIR PARTICIPATION IN THE POPULAR INSURRECTION The events that have taken place so far, both inside and outside of Greece, following the murder of 16-year old Alexandros Grigoropoulos from the special guard Epaminondas Korkoneas, show clearly that we are in the midst of a popular insurrection. Ever growing segments of society (high school and university students, workers, unemployed, immigrants, detainees, poor,...) decide to come out in the streets and transform their rage for whatever oppresses them in every expression of their lives into action (dynamic mobilizations during which there are mass clashes with the forces of repression and attacks on government and capitalist targets, occupations of public buildings, open assemblies, counterinformation actions,...). Within the frame of this insurrection, the City Hall of Aghios Dimitrios has been occupied since the morning of Thursday Dec. 11, so that it may become a place of counter-information, meeting, and self-organizing of the residents of the wider region and for the collective formation and implementation of actions. A main component of this occupation is the daily popular assembly with participation of up to 300 people, a process that functions in contrast to the entrusting of the management of our demands as well as of our struggles to whichever "representatives," elected or not. A process that tends to be implanted deeply into the consciousness of its participants on their role as political beings. Without a doubt, this popular insurrection is clearly turning against the very structure of the current regime. Therefore, it follows that the subjects of this 26

27 insurrection will face the repressive fury of the defenders of the system (the state, the businesses, the comfortable,...). Already there have been about 200 arrests around the country (often accompanied by violence and trumped up charges). Some of the charges, misdemeanors as well as felonies are: resisting arrest, disobedience, disturbing the peace, attempting to free detainees, use and possession of tools and explosives, attempt to inflict serious bodily harm, etc. In some instances, the state has prosecuted minors under anti-terrorist statutes (Larissa). Nevertheless, for us it is obvious that all these charges are political in nature. And of course the "not at all" predatory state (in conjunction with the "not at all" profiteering business people) has the audacity to prosecute so-called "looters". By participating in the popular insurrection both inside and outside of the now liberated City Hall of Ag. Dimitrios, we express with our deeds our solidarity with those arrested and procecuted for their actions in this social struggle. The struggle for their release and the cessation of prosecutions is absolutely connected with the very insurrection and must constitute a main demand. A few lines above there was a reference to the defenders of the system. Unfortunately this category also includes those segments of society, which, while objectively belong on the side of the oppressed, whether by their opposition to the social struggle or whether by their silence (a result as much of the brainwashing from mass media as from the growing tendency to abandon collective claims and pursue individual solutions) end up playing the game of their oppressors. It is necessary that we realize what is the source of our problems and that all of us "below" are already on the crosshairs of the system, therefore it is to our advantage to join this insurrection. DROP ALL CHARGES FOR THE EVENTS OF THE LAST SEVERAL DAYS IMMEDIATE RELEASE OFF ALL DETAINEES THE SOCIAL STRUGGLES ARE NEITHER LEGAL NOR ILLEGAL - THEY ARE JUST. RALLY - MARCH Tuesday December 16, 2008, 7:00pm at the liberated City Hall of Ag. Dimitrios Accounts of Monday's events in the second week of social upheaval following the murder of Alexis, including a leaflet by Albanian migrants Athens Musicians had called for a demo starting from Propylea, before the demo at 18:00. A big number of musicians attended, and were demonstrating by dancing on the street. It was very good to see people dancing in Panepistimiou str... A video that shows those lovely people that filled the Athens city centre with music today can be found here: They say that their demo was not really planned, a sms message got the most of them only today calling them for a demo, so they just got their instruments and came down. No political party or movement was responsible for that call it was just the willing of that people that wanted to be on the streets to demonstrate 27

28 together with the youth against police brutality, in their own unique way. Their petrol bombs was their music. But the police decided they did not like it so they started spraying towards them with chemicals, at one guy directly to his eyes!! The musicians quickly left the area, they were not formed in a block anyway in order to try to defend from a police attack. Although comrades did also exist in the area, any action to try to stop the attack of the police could be dangerous, as there were a lot of people around watching at that point, and they could get injured. The demo at 18:00 that was called from the comrades of the taken over Law Department, was relatively big, a few thousands appeared (difficult to estimate correct number). The demo did its normal route from Stadiou and Panepistimiou str, passing quite close from the parliament buidling. It was a passionate and peacefull demo with a lot of chanting. Tension was created outside a well known cafe at Panepistimiou str, when comrades started throwing paint and yoghurt at its entrace, and chanting towards the ones inside : "You that you are staring at the demo, wear bullet proof vests, the police is passing" and also "when the cops will start murdering your children, you will get out of your cages". The demo finished peacefully at Propylea. 4 people more went to prison today, waiting for trial. Also in prison waiting for trial, during the last days of the uprising, are 5 more people in Athens, 4 in Larisa and 3 in Kozani plus 25 immigrants from Athens for looting. A very large number of demonstrators have been detained during the last week, it is not clear yet exactly how many of them are actually arrested and will pass from the public attorney and how many not. In the most taken over university departments, general assembly meetings are taking place in order to vote for the forthcoming actions, in all up to now they have decided to continue their take overs. More general assembly meetings will take place tomorrow and in other departments. In Larisa, a 250 people demo started at 19:00, the half of them being anarchists and the others people from radical left groups. It passed from the court building and the police station of Larisa, stones and fireworks were thrown, and the police responded with chemicals. Road blocks got formed and a riot started with the police but did not last long because there was a clear danger that the comrades would get trapped Athens Yesterday I forgot to mention that the building "Galaxias" in N. Smirni (a suburb of Athens) is also taken over by comrades and it is used as a coordination centre for the actions that will take place. At 12 o clock today a high school student demo was announced outside GADA, the Police Headquarters of Athens. A big number of school students attended as well as comrades, parents of the kids and other people. There was a heavy police presence, in all streets and alleys around GADA. The kids in a lot of occassions confronted the police, and there was tention during the whole demo. At the end, when the public had started leaving and the school kids remained there, there was an attack by the police to them. The kids responded with yoghurt, flour, fruit as well as stones, but the police managed to break the demo in three parts and send them to different directions. At least 2 kids have been arrested, one teenage 28

29 boy was pent down by the police and was sprayed with chemicals although it was down arrested and not able to move. On the same time, school students from other areas of Athens but also from all over Greece, demonstrated outside their police departments. Riots started and at Koridalos (a suburb of Athens) where also the biggest high security prison establishment of Greece exists. The school demo was leading towards that direction (the prison) but was stopped by police. A lot of chemicals were used, the demonstrators responded with stones and petrol bombs. In Thessaloniki, the town hall of Sikeon was taken over, there will be an open public meeting there on 19:00 today. In Mytilini (greek island) 3 different radio stations were taken over by comrades and broadcastes. Also an another one at Ioannina was also taken over. Finally a radio station was taken over in Rethimno, Crete, by anarchists and anti authoritarians and broadcasted live as well. A big demonstration at 6 o clock will start today from Propylaia. My shift at work is allready over so I will head down for that demo as well, I will give you updates later on today. NOTHING IS OVER YET, THIS IS ONLY THE BEGINNING #22, 14:42 High school students brutally attacked by the cops; another four arrestees ordered in pre-trial detention A musician's protest at the Propylea was encircled and tear-gassed by riot police (!) The musicians were performing a track when attacked. There are rumours that this is the first time police use tear gas from their new stock; apparently this is some sort of paralytical tear gas Another four of last week's arrestees appeared before the prosecutor today, who ordered their pre-trial detention (which can, and more often than not lasts one year in Greece). This, combined with the pre-trial detention of arrestees in small cities (i.e. in Kozani and Larissa) shows the greek "justice" will be following a zero tolerance approach with anyone suspected of participating in the revolt. As the prosecutor told the arrestees in Kozani, "the police can no longer deal with you - so we will" The peaceful student sit-in outside the police headquarters on Aleksandras Ave is unprovokenly attacked by police with tear gas. The crowd dispersed in three groups, all of which started fighting back with stones and spontaneous small barrickades. At least two arrests - one young male student was arrested, handcuffed and then teargassed and kicked in front of us. People tried to save him from the police but it was impossible. Indymedia reports that another young female student was injured in the head by the pigs. The anti-police sentiment on the streets is simply phenomenal. #21, 11:47: High school students gather outside police headquarters; solidarity meeting outside the courts; fascist attacks Chalandri occupation with gun 29

30 In the next few minutes, high school students will be gathering outside the police headquarters on Alexandras Ave - an unprecedented move even for leftie/ anarchist groups. But the students have already overcome nearly all conventional forms of political action, so far. A solidarity meeting is called for today outside the main courthouse in Athens, in solidarity with the arrestees - the pre-trial detention (or not) of many of them is to be decided today Athens In the early hours of Monday morning, a well-know local fascist/mafia-type with two others, armed with a gun and a bat threatened the people inside the occupied building of the town hall of Chalandri in Athens. The people in the building were threatened with the firearm, one person was hit in injured with the bat and forcibly told to leave. So they departed, to prevent things from getting worse, and re-occupied it a few hours later as it was not locked. The mayor of Chalandri denies that he has any connection with those people, it is clear though that we are talking about paid men who were there on a mission and not some "angry civillians". The police helicopter is hovering over Athens for the ninth consequtive day. We are off to the police headquarters gathering; more reports to follow. "These days are ours, too" (The following text was distributed at the student picket outside the police headquarters today by people from Athens' Haunt of Albanian Migrants.) These days are ours, too Following the assassination of Alexis Grigoropoulos we have been living in an unprecedented condition of turmoil, an outflow of rage that doesn't seem to end. Leading this uprising, it seems, are the students - who with an inexhaustible passion and hearty spontaneity have reversed the whole situation. You cannot stop something you don't control, something that is organised spontaneously and under terms you do not comprehend. This is the beauty of the uprising. The high school students are making history and leave it to the others to write it up and to classify it ideologically. The streets, the incentive, the passion belongs to them. In the framework of this wider mobilisation, with the student demonstrations being its steam-engine, there is a mass participation of the second generation of migrants and many refugees also. The refugees come to the streets in small numbers, with limited organisation, with the spontaneity and impetus describing their mobilisation. Right now, they are the most militant part of the foreigners living in Greece. Either way, they have very little to lose. The children of migrants mobilise en mass and dynamically, primarily through high school and university actions as well as through the organisations of the left 30

31 and the far left. They are the most integrated part of the migrant community, the most courageous. They are unlike their parents, who came with their head bowed, as if they were beging for a loaf of bread. They are a part of the Greek society, since they've lived in no other. They do not beg for something, they demand to be equal with their Greek classmates. Equal in rights, on the streets, in dreaming. For us, the politically organised migrants, this is a second french November of We never had any illusions that when the peoples' rage overflew we would be able to direct it in any way. Despite the struggles we have taken on during all these years we never managed to achieve such a mass response like this one. Now is time for the street to talk: The deafening scream heard is for the 18 years of violence, repression, exploitation and humiliation. These days are ours, too. These days are for the hundreds of migrants and refugees who were murdered at the borders, in police stations, workplaces. They are for those murdered by cops or "concerned citizens." They are for those murdered for daring to cross the border, working to death, for not bowing their head, or for nothing. They are for Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf and so many others that we haven't forgotten. These days are for the everyday police violence that remains unpunished and unanswered. They are for the humiliations at the border and at the migrant detention centres, which continue to date. They are for the crying injustice of the Greek courts, the migrants and refugees unjustly in prison, the justice we are denied. Even now, in the days and nights of the uprising, the migrants pay a heavy toil - what with the attacks of far-righters and cops, with deportations and imprisonment sentences that the courts hand out with Christian love to us infidels. These days are for the exploitation continuing unabatedly for 18 years now. They are for the struggles that are not forgotten: in the downs of Volos, the olympic works, the town of Amaliada. They are for the toil and the blood of our parents, for informal labour, for the endless shifts. They are for the deposits and the adhesive stamps, the welfare contributions we paid and will never have recognised. It is for the papers we will be chasing for the rest of our lives like a lottery ticket. These days are for the price we have to pay simply in order to exist, to breathe. They are for all those times when we crunched our teeth, for the insults we took, the defeats we were charged with. They are for all the times when we didn't react even when having all the reasons in the world to do so. They are for all the times when we did react and we were alone because our deaths and our rage did not fit pre-existing shapes, didn't bring votes in, didn't sell in the prime-time news. These days belong to all the marginalised, the excluded, the people with the difficult names and the unknown stories. They belong to all those who die every day in the Aegean sea and Evros river, to all those murdered at the border or at a central Athens street; the belong to the Roma in Zefyri, to the drug addicts in Eksarhia. These days belong to the kids of Mesollogiou street, to the unintegrated, the uncontrollable students. Thanks to Alexis, these days belong to us all. 18 years of silent rage are too many. To the streets, for solidarity and dignity! We haven't forgotten, we won't forget - these days are yours too 31

32 Luan, Tony, Mohamed, Alexis... Communiqué by the Polytechnic University Occupation Friday 12th December 2008 THEIR DEMOCRACY MURDERS... On Saturday December 6, 2008, Alexandros Grigoropoulos, a 15-year old comrade, was murdered in cold blood, with a bullet in the chest by the cop Epaminondas Korkoneas of the special guards` police force in the area of Exarchia. Contrary to the statements of politicians and journalists who are accomplices to the murder, this was not an "isolated incident", but an explosion of the state repression which systematically and in an organised manner targets those who resist, those who revolt, the anarchists and antiauthoritarians. It is the peak of state terrorism which is expressed with the upgrading of the role of repressive mechanisms, their continuous armament, the increasing levels of violence they use, with the doctrine of "zero tolerance", with the slandering media propaganda that criminalises those who are fighting against authority. It is these conditions that prepare the ground for the intensification of repression, attempting to extract social consent beforehand, and arming the weapons of state murderers in uniform that are targeting the people who fight, the youth, the damned who are revolting in the entire country. Lethal violence against the people in the social and class struggle is aiming at everybodyê¼s submission, serving as exemplary punishment, meant to spread fear. It is the escalation of the generalized attack of the state and the bosses against the whole of society, in order to impose more rigid conditions of exploitation and oppression, to consolidate control and repression. An attack that is reflected everyday on poverty, social exclusion, the blackmail to adjust in the world of social and class divisions, the ideological war launched by the dominant mechanisms of manipulation (the mass media). An attack which is raging in every social space, demanding from the oppressed their division and silence. From the schoolsê¼ cells and the universities to the dungeons of waged slavery with the hundreds of dead workers in the so-called "working accidents" and the poverty embracing large numbers of the population... From the minefields in the borders, the pogroms and the murders of immigrants and refugees to the numerous "suicides" in prisons and police stations... from the "accidental shootings" in police blockades to violent repression of local resistances, Democracy is showing its teeth! In these conditions of fierce exploitation and oppression, and against the daily looting and pillage that the state and the bosses are launching, taking as spoils the oppressed peopleê¼s labour force, their life, their dignity and freedom, the accumulated social suffocation is accompanying today the rage erupting in the streets and the barricades for the murder of Alexandros. From the first moment after the murder of Alexandros, spontaneous demonstrations and riots appear in the centre of Athens, the Polytechnic, the Economic and the Law Schools are being occupied and attacks against state and 32

33 capitalist targets take place in many different neighbourhoods and in the city centre. Demonstrations, attacks and clashes erupt in Thessaloniki, Patras, Volos, Chania and Heraklion in Crete, in Giannena, Komotini, Xanthi, Serres, Sparti, Alexandroupoli, Mytilini. In Athens, in Patission street -outside the Polytechnic and the Economic School- clashes last all night. Outside the Polytechnic the riot police make use of plastic bullets. On Sunday the 7th December, thousands of people demonstrate towards the police headquarters in Athens, attacking the riot police. Clashes of unprecedented tension spread in the streets of the city centre, lasting until late at night. Many demonstrators are injured and a number of them are arrested. From Monday morning until today the revolt spreads and becomes generalized. The last days are full of uncountable social events: militant high school studentsê¼ demonstrations ending up -in many cases- in attacks against police stations and clashes with the cops in the neighborhoods of Athens and in the rest of the country, massive demonstrations and conflicts between protestors and the police in the centre of Athens, during which there are assaults in banks, big department stores and ministries, siege of the Parliament in Syntagma square, occupations of public buildings, demonstrations ending in riots and attacks against state and capitalist targets in many different cities. The attacks of the police against youth and generally against people who are fighting, the dozens of arrests and beatings of demonstrators, and in some cases the threatening of protestors by cops waving their guns, as well as their cooperation with the fascist thugs -like in the incidents of Patras, where cops together with fascists charged against the rebels of the city-, are the methods in which the stateê¼s uniformed dogs are implementing the doctrine of "zero tolerance" under the commands of the political bosses in order to suppress the wave of revolt which was triggered last Saturday night. The terrorism by the police occupation army is completed by the exemplary punishment of those who are arrested and now facing severe accusations leading to their imprisonment: In the city of Larisa, 8 persons arrested are prosecuted with the "anti" terrorist law and were imprisoned facing charges for "criminal organization". 25 immigrants who were arrested during the riots in Athens face the same charges as well. Also in Athens, 5 of the arrested on Monday were imprisoned, and 5 more who were arrested Wednesday night are in custody and will be taken in front of a prosecutor next Monday, facing felony charges. At the same time, a deceitful propaganda war is launched against the people fighting, paving the way for repression, for the returning in the normality of social injustice and submission. The explosive events right after the murder caused a wave of international mobilization in memory of Alexandros and in solidarity with the revolted who are fighting in the streets, inspiring a counter-attack to the totalitarianism of democracy. Concentrations, demonstrations, symbolic attacks in greek embassies and consulates and other solidarity actions have taken place in cities of Cyprus, Germany, Spain, Denmark, Holland, G. Britain, France, Italy, Poland, Turkey, USA, in Ireland, Sweden, Switzerland, Australia, Slovakia, Croatia, Russia, Bulgaria, Rumania, Belgium, N. Zealand, Argentina, Mexico, Chile and elsewhere. 33

34 We continue the occupation of the Polytechnic School which started on Saturday night, creating a space for all people who are fighting to gather, and one more permanent focus of resistance in the city. In the barricades, the occupations, the demonstrations and the assemblies we keep alive the memory of Alexandros, but also the memory of Michalis Kaltezas, of Carlo Giuliani, Michalis Prekas, Christoforos Marinos and of all the comrades who were murdered by the state. We donê¼t forget the social-class war in which these comrades fell and we keep open the front of a total refusal to the aged world of Authority. Our actions, our attempts are the living cells of the insubordinate free world that we dream, without masters and slaves, without police, armies, prisons and borders. The bullets of the murderers in uniform, the arrests and beatings of demonstrators, the chemical gas war launched by the police forces, the ideological attack of Democracy not only cannot manage to impose fear and silence, but they become for the people the reason to raise against state terrorism the cries of the struggle for freedom, to abandon fear and to meet - more and more every day, youth, high school and university students, immigrants, jobless, workers- in the streets of revolt. To let the rage overflow and drown them! THE STATE, THE BOSSES, THEIR THUGS AND THEIR LACKEYS ARE MOCKING US, ROBBING US AND KILLING US! LET'S ORGANISE, COUNTER-ATTACK AND SMASH THEM! THESE NIGHTS BELONG TO ALEXIS! IMMEDIATE RELEASE OF ALL THE ARRESTED We are sending our solidarity to everyone occupying universities, schools and state buildings, demonstrating and clashing with the state murderers all over the country. We are sending our solidarity to all comrades abroad who are mobilizing, transferring our voice everywhere. In the great battle for global social liberation we stand together! The Occupation of the Polytechnic University in Athens Friday, December 12, 2008 The assembly of the Occupation takes place everyday at 8pm in the Polytechnic. Various Sources/Links: Liberated City Hall Of Aghios Dimitrios Haunt of Albanian Migrants Lib.com Occupied London Athens Indymedia Blog of the Occupation of the Polytechnic University in Athens Occupation of ASOEE 34

35 Παρένθεση από ίντερνετ: μετάφραση του κειμένου των φίλων του Αλέξη στα Αγγλικά και τα Γαλλικά, και άλλα κείμενα The Letter of Revolt We are your Children! Persons known and unknown... WE WANT A BETTER WORLD! HELP US. We are not terrorists, masked figures, persons known and unknown. WE ARE YOUR CHILDREN! Those persons known and unknown... We have dreams, don t kill our dreams! We have enthusiasm, don t kill our enthusiasm. REMEMBER! You yourselves once were young. Now you chase after money and worry only about how things will look ; you have grown fat and gone bald. YOU HAVE FORGOTTEN! We were expecting you to support us. We were expecting you to take an interest, to make us proud of you for once. IN VAIN! You lead phoney lives; you have bowed your heads and lowered your pants; you are just waiting to die. You don t imagine anything, you don t fall in love, you don t create anything! THINGS EVERYWHERE LOVE NOWHERE - TRUTH NOWHERE us? Where are the parents? Where are the artists? Why don t they come out and protect THEY ARE KILLING US! HELP US THE CHILDREN P.S. Don t send us any more teargas, WE are already crying about ourselves. Translated from French to English by David Ames Curtis LA LETTRE DE LA REVOLTE de la jeunesse grecque Nous sommes vos enfants! Connus-inconnus NOUS VOULONS UN MONDE MEILLEUR! AIDEZ-NOUS. Nous ne sommes pas des terroristes, des «hommes en cagoules», des «connus-inconnus». NOUS SOMMES VOS ENFANTS! Connus-inconnus 35

36 Nous avons des rêves, ne tuez pas nos rêves! Nous avons de l élan, ne tuez pas notre élan! RAPPELEZ-VOUS! Vous avez autrefois été jeunes aussi. Maintenant, vous courez après l argent, vous ne vous préoccupez que de la «vitrine», vous avez grossi, vous êtes devenus chauves, VOUS AVEZ OUBLIÉ! de Nous espérions que vous nous soutiendriez. Nous attendions que vous vous intéressiez à nous. Nous espérions que vous nous donneriez, pour une fois, l occasion d être fiers vous. EN VAIN! Vous vivez des vies fausses, vous avez courbé la tête, vous avez baissé vos pantalons et vous attendez le moment de mourir. Vous n avez pas d imagination, vous n êtes pas créatifs, vous ne tombez pas amoureux! Vous ne savez que vendre et acheter. LE MATÉRIEL PARTOUT L AMOUR NULLE PART LA VÉRITÉ NULLE PART pour Où sont les parents? Où sont les artistes? Pourquoi ne sortent-ils pas dehors nous protéger? ILS NOUS TUENT! AIDEZ-NOUS LES ENFANTS PS. Ne lancez pas d autres bombes lacrymogènes, NOUS, nous pleurons de nousmêmes. Traduction du grec par nicos iliopoulos, Paris, le 12 décembre 2008, 36

37 19 Δεκεμβρίου 2008 Η πρόταση είναι σύντομη, το σκεπτικό είναι πλούσιο. Δεκατρείς μέρες μιας συλλογικής κινητοποίησης την πλησιάζουν προς ένα σημαντικό (μέχρι και ιστορικό) πολιτικό γεγονός. Η πρόταση Ας διαμορφωθεί σε όλους τους χώρους μία χάρτα ή διακήρυξη με τις βασικές διεκδικήσεις της εξέγερσης. Έστω τις ελάχιστες. Ας γίνουν και περισσότερες διακηρύξεις με στόχο τη σύνθεση. Για να είναι βάση για συζητήσεις στη γέφυρα των εορτών. Αποκρυστάλλωση αυτού που έγινε και εφαλτήριο αυτού που θα γίνει στο μέλλον. Διαπαιδαγώγηση θετικής σύνθεσης αποτυπωμένης στο χαρτί και οδόφραγμα εναντίον οποιασδήποτε ιδιοποίησης της κινητοποίησης. Ερώτημα κρίσιμο σε όσους θα θελήσουν να μιλούν εξ ονόματος της εξέγερσης. Σχολείο δημοκρατίας. Και άλλα πολλά. Πρακτικά μπορεί να αρχίσει μόνο με την ιδέα, και μετά σε κάθε χώρο ας κυκλοφορεί ένα πρώτο χαρτί, ακόμα και λευκό, στο οποίο να αρχίσουν να καταγράφονται οι προτάσεις. Μπορούν να το υπογράφουν άτομα αλλά κυρίως συλλογικότητες (συνελεύσεις, πρωτοβουλίες πολιτών, και ό,τι άλλο). Ποιος προτείνει μικρή έχει σημασία. Αυτή η πολιτική πράξη είναι αυτονόητη. Δεν πρόκειται για μη ανάληψη ευθύνης. Απαύγασμα μιας νεανικής και νέας εξέγερσης 37

38 Οι νέοι, εμείς και η κοινωνία Νέοι και κοινωνία Αυτό που έγινε, και συνεχίζεται «Ζείτε ψεύτικες ζωές» Το «κατηγορώ» μιας γενιάς είναι το «κατηγορώ» εναντίον μιας κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που σαπίζει μέσα στην απουσία νοήματος και οραμάτων ζωής. Χωρίς φαντασία, χωρίς έρωτα, χωρίς δημιουργία. Μιας κοινωνίας που παραπαίει μέσα στο κενό πολιτικής και την παντελή έλλειψη δημοκρατίας και δημοκρατικού ήθους. Όπου πολιτική ονομάζεται το παιχνίδι εξουσίας χωρίς αρχές, χωρίς θέσεις, χωρίς μνήμη. Όπου μια στοιχειώδης αρχή της δημοκρατίας και του δημοκρατικού ήθους, η φροντίδα για το κοινό καλό, έχει αντικατασταθεί από το ακριβώς αντίθετό της, την κατεξοχήν αντιδημοκρατική πρακτική του ξέφρενου ατομικισμού. Υπόβαθρο της νεανικής εξέγερσης είναι η κατάσταση της κοινωνίας. Το πρώτο μήνυμά της είναι : καταγγέλλω την παραίτησή σας μπροστά σε αυτή την τόσο απαράδεκτη κατάσταση, που ξέρετε, που βλέπετε, που ζείτε, που ομολογείτε και εντούτοις αναπαράγετε. Πάνω από όλα, καταγγέλλω την ενεργό συμμετοχή σας και την υποκριτική συνενοχή σας. Tο γεγονός που πυροδότησε τον ξεσηκωμό των νέων αποτελεί αξεχώριστο μέρος αυτής της κατάστασης. Γι αυτό, το γεγονός της 6 ης Δεκεμβρίου δεν είναι η αφορμή. Είναι βαθιά αιτία που όχι μόνο καθιστά απόλυτα δίκαιη την εξέγερση, αλλά παρέχει τα πρώτα κλειδιά για την κατανόησή της. Βασικό στοιχείο της κατάστασης της κοινωνίας είναι η αντιδημοκρατικότητά της, που σημαίνει βία, με την πιο ευρεία έννοια. Βία λεκτική, βία ψυχική, βία σωματική. Που σημαίνει επίσης αδικία, με την πιο καθολική της έννοια. Σχεδόν όλοι θεωρούν πως είναι αδικημένοι, και μάλιστα βαριά το αίσθημα ότι κανείς δεν τιμωρείται, ό,τι κι αν κάνει, είναι γενικό. Η εξέγερση των νέων είναι νέα, πρωτόγνωρη. Με τον χαρακτήρα της αστραπιαίας απάντησης που είχε το ξέσπασμα, με την οργισμένη και βίαιη μορφή του, με την ταυτόχρονη εκδήλωσή σου σε όλες τις μεγάλες και σημαντικές πόλεις της χώρας, αντανακλά τη χρεωκοπία των παραδοσιακών και ελεγχόμενων μορφών δράσης και των πολιτικών δυνάμεων που τις οργανώνουν. Απαντά στον βαθιά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα των δυνάμεων αυτών που κρατούν πολιτικά δέσμια τη σημερινή ελληνική κοινωνία, με την ευθύνη όλων μας. Μας καλεί να βγούμε από την απάθεια και την τηλεόραση που την επιτείνει. Η διεθνής απήχηση της εξέγερσης των νέων στην Ελλάδα, οι εκδηλώσεις έμπρακτης αλληλεγγύης που προκάλεσε, οι πολιτικές συνέπειες που είχε και θα έχει σε άλλες χώρες, υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τη σημασία της. Ο ξεσηκωμός διαρκεί αμείωτος πάνω από εβδομάδα, και δεν απαιτεί τίποτα, δηλαδή όλα. Μαρτυρά ταυτόχρονα ότι ο δρόμος δεν αρκεί, απαιτείται μια άλλη στάση ζωής. Η διαμαρτυρία δεν φτάνει, χρειάζονται θετικές προτάσεις. Εμείς και η κοινωνία 38

39 Αυτό που μπορεί να γίνει, και να συνεχιστεί Χρειάζεται να πούμε : κοινωνία είμαστε εμείς. Αυτή είναι η πολιτική στο πιο βαθύ της νόημα, αυτή είναι η δημοκρατία στο πιο ουσιαστικό της περιεχόμενο. Να πούμε : αρνούμαστε να είμαστε εκλογείς, θέλουμε να γίνουμε πολίτες. Αρνούμαστε να ψηφίζουμε «αντιπροσώπους του λαού», θέλουμε να παίρνουμε αποφάσεις. Αρνούμαστε να είμαστε οπαδοί, θέλουμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Θέλουμε να ξανασκεφτούμε ελεύθερα το νόημα της ζωής μας. Θέλουμε όχι μόνο να πάψουμε να τρέχουμε σαν τα ποντίκια για την ανάπτυξη, η οποία είναι ένα από τα κύρια νοήματα ζωής που μας προτείνει η σημερινή κοινωνία, αλλά και να πάψουμε να θεωρούμε ότι όλη η ζωή μας εξαντλείται εκεί. Θέλουμε να ξανασκεφτούμε ελεύθερα το νόημα της ζωής μας με τους άλλους, διότι μάλλον αυτό που έχει περισσότερο από όλα καταστραφεί είναι το νόημα της κοινής συλλογικής ζωής και αυτά που λείπουν περισσότερο από όλα είναι τα ατομικά και συλλογικά οράματα. Θέλουμε να ξαναρχίσουμε να ονειρευόμαστε, να ερωτευόμαστε, να δημιουργούμε. Τότε, μπορεί ίσως να ανοίξει ο δρόμος για μια δημοκρατική κοινωνία ελεύθερων πολιτών. Αυτή, η δική μας, κοινωνία θα γράφει στις σημαίες της : ανάμεσα στα τόσα πολλά νοήματα που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη ζωή, ας διαλέξουμε ό,τι καλύτερο έχει αναδείξει μέχρι τώρα η δεινότητα του ανθρώπου. Ας διαλέξουμε την ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη τη φιλία και τον έρωτα την παιδεία, τη φιλοκαλία, τη στοχαστική και καλλιτεχνική δημιουργία. Και ας αφήσουμε στον καθένα τη δυνατότητα να διαλέγει αυτός το νόημα της ζωής του. Συλλογικά και ο καθένας από την πλευρά του, θα συμβάλλουμε έτσι στο να επινοηθούν νέοι τρόποι ζωής, και να αναδειχθεί η καταπιεσμένη μέχρι τώρα, ανεξερεύνητη και αναξιοποίητη φαντασία του ανθρώπου. Ίσως τότε, ο κόσμος να γίνει καλύτερος, η κοινωνία πολιτική και ελεύθερη, ο άνθρωπος πιο δημοκρατικός και πιο δημιουργικός μέσα στη δεινότητά του. Αρνούμαστε, όμως, από σήμερα κιόλας, να κάνουμε αυτά τα ευγενή οράματα άλλοθι για έναν τρόπο ζωής, για καθημερινές συμπεριφορές και πρακτικές, που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά. Απορρίπτουμε την ιδέα ότι αποτελούμε τα αθώα θύματα ενός κακού συστήματος. Το σύστημα είμαστε εμείς. Μας το είπαν οι νέοι με την εξέγερσή τους. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ιστορίας που γράφουμε κάθε μέρα, στο σπίτι, στην εργασία, στις σχέσεις μας με τους άλλους, παντού. Η δημοκρατία πρέπει να είναι παντού, αλλιώς δεν θα την βρίσκουμε πουθενά. Μια άλλη στάση ζωής είναι από τώρα αναγκαία, και εφικτή. Μόνο αν την υιοθετήσουμε, εμείς και οι νέοι, μπορεί να υπάρξει μια νέα κοινωνία, και νεανική. Παρίσι, 16 Δεκεμβρίου 2008 Νίκος Ηλιόπουλος (συγγραφέας του βιβλίου Νέοι δρόμοι για τη δημοκρατική πολιτική σκέψη) 39

40 ΕΠΩΝΥΜΩΣ Μια απροσδόκητη ελληνική νίκη... Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ Από τα «ΝΕΑ» σε ανατύπωση από «Ε» «Μια απροσδόκητη νίκη του κινήματος της ελληνικής νεολαίας. Οχι στην Ελλάδα, αλλά στο εξωτερικό. Η γαλλική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να πάρει πίσω -έστω προσωρινά- την εκπαιδευτική της μεταρρύθμιση. Κι ο Νικολά Σαρκοζί εξομολογήθηκε στους βουλευτές του τούς φόβους του για μια κοινωνική έκρηξη παρόμοια με την ελληνική. * Οι μεταρρυθμίσεις στη γαλλική παιδεία συσσωρεύονται χρόνο με τον χρόνο, από τα νηπιαγωγεία μέχρι τα πανεπιστήμια. Και όλες τους ακολουθούν τη λογική της εμπορευματοποίησης, της ιδιωτικοποίησης, της υποβάθμισης της διδασκαλίας. Αλλωστε το σχέδιο είναι γνωστό και κοινό για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως αυτό διατυπώθηκε το 1993 στην πράσινη βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: η εκπαίδευση θα παραδοθεί στον ιδιωτικό τομέα που θα διαχειρίζεται τους νέους ως «ανθρώπινους πόρους» ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε απαράλλαχτα από δεξιές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. * Η γαλλική μεταρρύθμιση προβλέπει τον περιορισμό των ωρών διδασκαλίας. Οι νέοι δεν χρειάζεται να μαθαίνουν πολλά, μόνο όσα είναι απαραίτητα για να ευδοκιμήσουν στην οικονομία της αγοράς. Η λογική είναι μπακαλίστικη: με δυόμισι ώρες λιγότερες που προβλέπει το σχέδιο του υπουργού Παδείας Νταρκό, θα εξοικονομηθούν διδασκαλικές θέσεις. Και οι γνώσεις που θα χαθούν; Τι να τις κάνει ο μαθητής μπροστά στην επιτυχία που του υπόσχεται το νέο σύστημα στην οικονομία της αγοράς; Ενας άλλος υπουργός Παιδείας όμως, πρώην αυτός, που συμβαίνει να είναι και φιλόσοφος, έχει διαφορετική γνώμη. Πιστεύει πως σήμερα πια έχουμε χάσει το νόημα των λέξεων. «Η επιτυχημένη ζωή δεν έχει το νόημα της κοινωνικής επιτυχίας, αλλά το νόημα που της έδιναν οι αρχαίοι Ελληνες όταν μιλούσαν για τη σοφία», λέει ο Λικ Φερί. «Ο σοφός είναι εκείνος που καταφέρνει να ζει στο παρόν, δηλαδή εκείνος που μπορεί και ξεπερνάει, όπως ο Οδυσσέας, όλους τους φόβους που του προκαλούν τα δύο μεγάλα βαρίδια της ανθρώπινης ύπαρξης: το παρελθόν και το μέλλον. Το παρελθόν μάς τραβάει προς τα πίσω με πανίσχυρα συναισθήματα και το μέλλον προς τα εμπρός με πανίσχυρες αυταπάτες». Με την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο, η αρμονία επιβάλλεται στο χάος. Οταν όμως οι κυβερνώντες μάς υπόσχονται ένα λαμπρό μέλλον, μόνο και μόνο για να αναιρέσουν όλα όσα είχαμε κατακτήσει στο παρελθόν, τότε η επιστροφή σε αυτό γίνεται αναπόφευκτη, έστω κι αν πρέπει να φτάσουμε στη Γαλλική Επανάσταση. * Ο Δάντων έλεγε πριν από διακόσια τόσα χρόνια για τη δημόσια παιδεία: «Πολίτες, ύστερα από την ήττα των εχθρών μας, δεν υπάρχει σπουδαιότερο από το να δώσουμε στις μελλοντικές γενιές μια παιδεία που να είναι αντάξια της ελευθερίας τους. Τα παιδιά του λαού θα μορφωθούν από το περίσσευμα των ανθρώπων που απέκτησαν σκανδαλώδεις περιουσίες. Οταν σπέρνουμε στο απέραντο πεδίο της Δημοκρατίας, δεν πρέπει να λογαριάζουμε το τίμημα αυτής της σποράς. Μετά το ψωμί, η παιδεία είναι η πρώτη ανάγκη του λαού». 40

41 Η ελπιδοφόρα οργή των απελπισμένων δεκαεξάρηδων Του ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΝΙΤΑΚΗ (Ε 16/12/08) Είδα και έζησα από κοντά, τις προηγούμενες μέρες, Τρίτη και Τετάρτη, ως δάσκαλος του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ευτυχώς και δυστυχώς μαζί, και αυτό: τις πρωτάκουστες καταστροφές στα γραφεία μας, σπάσιμο όλων των υαλοπινάκων στους διαδρόμους, άγρια παραβίαση των θυρών των γραφείων, καταστροφή επίπλων, ανοιγμένα συρτάρια, γενική αναστάτωση των εσωτερικών χώρων και «φτηνό» πλιατσικολόγημα μετακινήσιμων ηλεκτρονικών συσκευών. Η λεηλασία είχε προετοιμαστεί την προηγούμενη νύχτα, Δευτέρα βράδυ προς Τρίτη, με την καταστροφή των κεντρικών θυρών εισόδου στο κτήριο της Νομικής. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε, κατά διασταυρωμένες πληροφορίες αυτοπτών μαρτύρων, από μια ολιγομελή ομάδα νεαρών 14 με 16 χρόνων, με ξενική προφορά, μάλλον φοβισμένων, που τοποθετούσε τα κλεμμένα σε καροτσάκι έξω από το κτήριο και τα μετέφερε ανενόχλητη σε αυτοκίνητο που περίμενε, επί τρεις συνεχείς νύχτες, σε κεντρικό δρόμο που περιβάλλει το πανεπιστήμιο, και τα παρέδιδε σε μεσήλικες κλεπταποδόχους. Τα χειρότερα αποτράπηκαν χάρη στην παρουσία στο κτήριο της Νομικής, τις μοιραίες εκείνες ώρες, ενός εμψυχωμένου συναδέλφου, που είχε το κουράγιο να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία τα «κλεφτρόνια» και να τα εμποδίσει με μικρή αμοιβή να μπουν στη βιβλιοθήκη ειδοποιώντας ταυτόχρονα ηλεκτρονικά τους συναδέλφους για συνδρομή. Εν τω μεταξύ το προηγούμενο βράδυ είχε καεί ολοσχερώς από κουκουλοφόρους το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών που βρισκόταν στην πανεπιστημιούπολη για τους ενοίκους της. Η κατάσβεση έγινε και τα χειρότερα αποτράπηκαν χάρη και στην έγκαιρη επέμβαση της Πυροσβεστικής ύστερα από κλήση και υπό την εποπτεία του πρύτανη. Λίγες μέρες νωρίτερα είχαμε ζήσει στο ίδιο Τμήμα μια άλλου τύπου πρωτοφανή βιαιότητα: τον άγριο ξυλοδαρμό την ώρα του μαθήματος της εγκληματολογίας στην αίθουσα της διδασκαλίας ενός διευθυντή φυλακών, μπροστά στα εμβρόντητα βλέμματα των φοιτητών και της αποσβολωμένης διδάσκουσας. Ο άτυχος διευθυντής μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στο νοσοκομείο. Το περιστατικό πέρασε απαρατήρητο και ασχολίαστο. Λίγους μήνες πριν, τον Ιούνιο, στην τελευταία συνεδρίαση της Σχολής, φοιτητική παράταξη μας είχε κρατήσει ομήρους ως μέλη της Γ.Σ., επί πέντε ώρες στην αίθουσα συνεδριάσεων, επειδή δεν συγκατατεθήκαμε στην πρότασή της να μην εγκρίνουμε τη διανομή βιβλίων σύμφωνα με τον νέο νόμο. Τέλος, στο ίδιο Τμήμα, το εαρινό εξάμηνο δεν είχαν γίνει μαθήματα ούτε λειτούργησε η Σχολή, γιατί το κτήριο βρισκόταν υπό κατάληψη και έμεινε κλειστό για φοιτητές, διοικητικούς υπαλλήλους και διδάσκοντες επί τρεις μήνες, ευτυχώς χωρίς ζημιά, σώο και αβλαβές. Εγκατάλειψη Τα γεγονότα που περιέγραψα μιλάνε από μόνα τους και δεν χρειάζονται, πιστεύω, ερμηνεία. Δεν με ενδιαφέρουν άλλωστε τα ίδια, όσο το πλαίσιο, οι συνθήκες που συντελέστηκαν. Τις μέρες του προχθεσινού πλιάτσικου στη Νομική, το πανεπιστήμιο ήταν εγκαταλειμμένο, μόνο και έρημο, βουβό και ψυχρό, με μερικούς υπαλλήλους στη διοίκηση να το φυλάνε. Το διέσχιζες και σε έπιανε φόβος, έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Ελειπε το έμψυχο υλικό του. Οι άνθρωποί του, οι φοιτητές και καθηγητές, απουσίαζαν είτε γιατί αδιαφορούσαν ή διαφωνούσαν, είτε γιατί φοβούνταν, είτε γιατί πίστευαν ότι ήταν κλειστό. Ορισμένοι, μάλιστα, αισθάνθηκαν την ανάγκη να δικαιολογήσουν την αποχή τους από τα μαθήματα και τα εργαστήρια με την επίκληση της απεργίας που είχαν κηρύξει στο όνομα του «κλάδου» οι συνδικαλιστές μας στην Αθήνα. Την αγανάκτηση και την οργή των νέων για τον φόνο του Αλέξη, η πανεπιστημιακή κοινότητα την έζησε, όπως όλα τα άλλα: ψυχρά και ιδιωτικά, με τη συνολική απουσία της και την αδιαφορία της, διά των νομίμων στα όργανα εκπροσώπων της ή διά των συνδικαλιστικών αντιπροσώπων ή διά των κομμάτων που μιλούσαν στο όνομά της και για λογαριασμό της, την έζησαν βλέποντας με αγανάκτηση εικόνες που σέρβιραν οι έμποροι του 41

42 πόνου και της οργής. Τα εξαθλιωμένα και απόκληρα παιδιά που λεηλάτησαν και σπάσανε πόρτες, βρήκαν ένα πανεπιστήμιο έρημο και διαλυμένο. Πήραν μόνον ό,τι για τα ίδια άξιζε. Ολα τα άλλα, κυρίως τα άυλα αγαθά, ήταν απαξιωμένα ή αποσαθρωμένα. Η πλήρης απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου είχε πια συντελεστεί στη συνείδηση των πολιτών και της κοινής γνώμης. Αν εμείς οι πανεπιστημιακοί δεν το είχαμε καταλάβει, είναι γιατί είχαμε και οι ίδιοι αυτοακυρωθεί, προηγουμένως, ως δάσκαλοι. Το πανεπιστήμιο ως θεσμός έμοιαζε με απολίθωμα, λειτουργούσε μόνον ως ομοίωμα ή καρικατούρα του παλιού εαυτού του. Και η πάλαι ποτέ κραταιά πανεπιστημιακή κοινότητα πλήρως ακυρωμένη, ξεφτισμένη, κονιορτοποιημένη. Ολοι έχουμε, κάθε ένας με τον τρόπο του, το μερίδιο της ευθύνης του για αυτήν την εξέλιξη. Πρώτα οι κυβερνήσεις, οι προγενέστερες, κυρίως όμως η σημερινή, με την ανερμάτιστη, αλλοπρόσαλλη και αποσπασματική πολιτική της. Επειτα, τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, που μετέτρεψαν το πανεπιστήμιο σε πεδίο του εκλογικού τους ανταγωνισμού, που χρησιμοποιούν το ίδιο και το φοιτητικό κίνημα ως μέσο της εκλογικής τους επιβίωσης ή καταξίωσης. Ολα τα λαϊκά και φοιτητικά κινήματα που έζησα από το 1963 είχαν μαζικό και αυθόρμητο χαρακτήρα και έσερναν πίσω τους τα κόμματα. Τώρα συμβαίνει το αντίστροφο. Τέλος, έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη διάλυση και στην παρακμή οι έμποροι του τηλεθεάματος, οι αμερόληπτοι εκπρόσωποι και καθοδηγητές της κοινής γνώμης, οι χρυσοπληρωμένοι ξερόληδες, παρουσιαστές και σχολιαστές των τηλεοπτικών ειδήσεων. Είναι αλήθεια ότι η απογοητευτική αυτή κατάσταση στα πανεπιστήμια δεν είναι χειρότερη από την εικόνα που εμφανίζει χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία και Πολιτεία: ατέλειωτα σκάνδαλα, πολιτική διαφθορά, αθέμιτη διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, αναξιοπιστία όλων των θεσμών και ιδίως της πολιτικής εξουσίας, αναξιοκρατία, κομματοκρατία και ευνοιοκρατία. Μια κοινωνία χωρίς συνεκτικό ιστό, χωρίς ειρμό και χωρίς έρμα. Μια Πολιτεία ανερμάτιστη και αναξιόπιστη. Ενα σχολείο άχρηστο και βαρετό. Μια εικόνα γενικευμένης παρακμής και αποσύνθεσης. Κρίση, ανεργία, φτώχεια Και στο τέλος, μαζί με όλα αυτά, απίστευτη και ανεξέλεγκτη οικονομική κρίση, ανεργία και φτώχεια. Τι να πεις στα παιδιά και τι να τους προτείνεις; Πού να σταθείς και από πού να αρχίσεις; Προσωπικά ποτέ δεν αισθάνθηκα τόσο ανήμπορος και ανίκανος να μιλήσω, να δράσω. Εχασα τη λαλιά μου και τα λογικά μου. Τι να εξηγήσω, πώς και με ποια εργαλεία και με ποια νομιμοποίηση; Γι' αυτό και το βράδυ της προηγούμενης Τετάρτης, όταν ο πρόδρος της Σχολής και το Δ.Σ. καλέσαμε όλους τους συναδέλφους σε σύσκεψη και συζήτηση, και καλέσαμε παράλληλα και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες για να δούμε τι θα κάνουμε, και καταλήξαμε να ανοίξουμε το πανεπιστήμιο, τα σπουδαστήρια και τη βιβλιοθήκη και γέμισαν ξανά από ζωή οι έρημοι και τραυματισμένοι χώροι μας, ένιωσα μια μεγάλη ανακούφιση. Ξέρω ότι τίποτε δεν διορθώθηκε ούτε άλλαξε και ότι όλα είναι τα ίδια και ότι όλα βρίσκονται μπροστά μας, αυτά και ακόμη χειρότερα. Τουλάχιστον όμως είμαστε εκεί και όχι στα σπίτια μας, παθητικοί θεατές της μοίρας μας. Καλέσαμε τους φοιτητές στο φυσικό τους χώρο. Στο χώρο της δημιουργίας και του διαλόγου, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της αντιπαράθεσης. Εκεί να εκφράσουν την οργή και την αγανάκτησή τους, εκεί να μορφώσουν τα αιτήματά τους και τις διεκδικήσεις τους, ακόμη και αν αποφασίσουν να αρνηθούν τον εαυτό τους και το πανεπιστήμιο, ως άχρηστο και χρεοκοπημένο. Το μέλλον είναι δικό τους και αυτοί και μόνον αυτοί δικαιούνται να το ορίζουν και όχι οι τρίτοι. Εμείς, οι μεγάλοι, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους ακούσουμε και να σωπάσουμε, μια και ο δικός μας κόσμος έχει χρεοκοπήσει και δεν έχουμε τίποτε να τους πούμε. Τουλάχιστον ας τους αφήσουμε να εκφραστούν και να διεκδικήσουν, συλλογικά, ειρηνικά και δυναμικά. Το μόνο που απομένει να κάνουμε μπροστά σε έναν κόσμο που παραπαίει. Και το μόνο παρήγορο και ελπιδοφόρο που βλέπω γύρω μου: η δικαιολογημένη οργή των νέων για τον κόσμο που τους παραδίνουμε. Ας ελπίσουμε ότι η οργή τους θα μετατραπεί σε δύναμη δημιουργική για την απαρχή ενός ριζικά νέου και δεν θα διαψευστούν και οι δικές τους ελπίδες όπως διαψεύστηκαν και οι δικές μας, σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/12/

43 «Το σύστημα δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ ακόμα. Η νομιμοποίησή του έχει πάψει» ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Παρακάλεσα τη διεύθυνση της εφημερίδας να δημοσιεύσει ολόκληρη την επιστολή που μου έστειλε χθες ανώνυμος φοιτητής, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμά μας να έρθουν στο πανεπιστήμιο για να εκφραστούν και να αγωνιστούν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, όλοι μαζί, ως συλλογικότητα που στοχάζεται και δρα. «Η σφαίρα που έφυγε από την κάννη του "εκπροσώπου του κράτους", δεν χτύπησε απευθείας τον Αλέξη. Εξοστρακίστηκε στο εκσυγχρονιστικό όραμα μιας κοινωνίας. Η πολιτική μιας σειράς κυβερνήσεων έπεσε θανάσιμα τραυματισμένη από την κοινωνική και πολιτική διάλυση. Η ανασυγκρότηση του κράτους πνίγηκε στα διαπλεκόμενα συμφέροντα, στη διάλυση του δημόσιου τομέα, στο πλιάτσικο των κερδοσκόπων και στην κρατική διαφθορά. Η μεταρρύθμιση σκόνταψε στην εξυπηρέτηση των ημετέρων, την απαξίωση και εμπορευματοποίηση των συλλογικών αγαθών (παιδεία, υγεία). Την ίδια στιγμή, η κοινωνία παρακολουθεί ανήμπορη το άγριο ξύπνημά της από ένα καταναλωτικό λήθαργο μεγαλύτερο από αυτόν κάθε Ευρωπαίου εταίρου. Ενα λήθαργο που διέλυσε κάθε έννοια κοινότητας και αλληλεγγύης, αντικαθιστώντας τες με έπιπλα και σκεύη και που τώρα μετατρέπεται σε καρικατούρα από την κρίση ενός συστήματος που καταβροχθίζει τον εαυτό του. Μέσα σ' αυτό το κενό νοήματος, τραγική φιγούρα η νέα γενιά. Η απουσία κάθε προοπτικής αλλαγής την απομακρύνει όχι μόνο από την πολιτική, αλλά και από κάθε ανάγκη για γνώση και αγώνα, και επομένως από κάθε δυνατότητα να πλάσει τη ζωή της. Το πρόβλημα της υλικής της επιβίωσης είναι μόνο η άκρη μιας πολιτισμικής αβύσσου, ενός κόσμου όπου δεν υπάρχει τίποτα για να αγωνιστείς, κανείς που να σε θεωρεί σύντροφο και να σε αναγνωρίζει ως αυτό που είσαι και μπορείς να γίνεις, ενός κόσμου που αντικαθιστά την ανύπαρκτη κοινότητα με αυτιστικές ομάδες υποκουλτούρας, το νόημα ζωής όχι με την καριέρα, ούτε καν αυτό, αλλά με μία καταναλωτική υπο-επιβίωση, ένα μειδίαμα "να περνάμε καλά" πνιγμένο στην κατάθλιψη και τις εξαρτήσεις. Την ίδια στιγμή που η ελληνική νεολαία αποστρέφει αηδιασμένη το βλέμμα της από τον καταναλωτικό βόρβορο, που η ίδια άφησε τον εαυτό της να κατρακυλήσει, και ενώ αδυνατεί να βρει τις αξίες που θα αποτελέσουν την έξοδο από την κρίση, η νεολαία των μεταναστών χτυπά με βία την πόρτα του ναού της "ευημερούσας" κοινωνίας μας που πεισματικά τούς αφήνει απ' έξω. Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν σε μια no man's land μεταξύ της χώρας προέλευσης που τους έδιωξε και υποδοχής που τους διώχνει. Προσπαθούν να συγχωνεύσουν συστήματα αξιών, συχνά ασυμβίβαστα. Κινητά και αυτοκίνητα αποτελούν το διαβατήριό τους για τη χώρα της "κοινωνικής ένταξης", το μέσο απόκτησης αξίας σε μια χώρα που αδιαφορεί αν πεθαίνουν στα σύνορα, στα γιαπιά ή στα αστυνομικά τμήματα. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές των τελευταίων γεγονότων. Οι γνωστές θεωρίες περί γνωστών-αγνώστων, προβοκάτσιας ή αναρχικών, αν και ενίοτε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αδυνατούν να αντιληφθούν τι συμβαίνει και προσπαθούν μάταια να κρυφτούν από την πραγματικότητα που τις απειλεί. Οι εξεγέρσεις των ημερών έχουν σαφή κοινωνικά χαρακτηριστικά, όποιος και αν δίνει το παράδειγμα. Τα πρόσωπα πίσω από τις κουκούλες αυτή τη φορά είναι παιδικά. Προφανώς και δεν μιλούν για μια ολόκληρη κοινωνία, αλλά είναι αρκετός ο αριθμός και η άρνησή τους για να μας δημιουργούν άσχημα όνειρα. Αποτελούν μόνο την άκρη μιας μεγάλης σειράς άρνησης και οργής, που μόνο ένας ανόητος "φιλισταίος" θα μπορούσε να τα προσπεράσει με την ταμπέλα του κουκουλοφόρου. Αυτή τη φορά η καταδίκη της "βίας" δεν αρκεί για να κοιμίσει τους φόβους μας. Μια γενιά εξεγείρεται εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Η σφαίρα που χτύπησε τον Αλέξη έσπασε το απόστημα ενός πολιτικού πολιτισμού που σάπιζε από την κενότητα, τον κομφορμισμό, τη διαφθορά. Η αστυνομία αποδεικνύεται περίτρανα μια αυταρχική δημόσια υπηρεσία, που, όπως πολλές άλλες, νομίζει ότι κυβερνάει τον τόπο, ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να τιμωρείται. Και βέβαια, συνδικαλιστές, πολιτικοί και δικαστές φρόντισαν να της μάθουν ότι έχει δίκιο. Ομως όταν ένα σύστημα αποφασίζει να καλύπτει το κάθε σκουπίδι του, ώστε να μην εκτεθεί στο παραμικρό, στο τέλος παρασύρεται στο σύνολό του. Ενας παρανοϊκός μπάτσος ήταν αρκετός να γκρεμίσει από το ήδη σαθρό βάθρο του ένα ολόκληρο πολιτικό οικοδόμημα που παρασιτεί πάνω στην 43

44 κοινωνία με τη διαφθορά του, τις πελατειακές σχέσεις και την υποταγή σε λίγα παχιά πορτοφόλια. Και ο βασιλιάς πλέον είναι γυμνός. Οι γλάστρες στα κεφάλια των ματ είναι το χώμα που καλύπτει το σύνολο του πολιτικού μας κόσμου, από το δεξιότερο νεοφιλελευθερισμό και συντηρητισμό (!) μέχρι τον αριστερότερο οπορτουνισμό και αερολογία. Το κενό εξουσίας είναι ολοφάνερο. Η κοινωνία έχει απονομιμοποιήσει τους κυβερνήτες της. Ομως, η κοινωνία αδυνατεί να εκφραστεί στις μαζικές κατά τ' άλλα διαδηλώσεις, με τον ίδιο τρόπο που ασφυκτιά από την υπόλοιπη πολιτική. Είναι πολλαπλάσιος ο κόσμος που φοβήθηκε ή αρνήθηκε να κατεβεί στον δρόμο, παρ' όλο που η καρδιά του ήταν δίπλα στον Αλέξη. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών που δυσφορούν με την κατάσταση αδυνατεί να ακολουθήσει το ατελείωτο ποτάμι βίας που έχει ξεσπάσει. Αντιθέτως, η βία αυτή, που έχει σιωπηρά ενθαρρυνθεί από την αστυνομία και ρητά σχεδόν από την ηγεσία της (βλ. δηλώσεις Παυλόπουλου), οδηγεί τους διαδηλωτές όλο και μακρύτερα από την κοινωνία. Το αίτημα για τάξη και ασφάλεια δεν αποτελεί γέννημα ούτε της κυβέρνησης ούτε των δημοσιογράφων, αλλά των έντρομων πολιτών που νιώθουν να πνίγονται ανάμεσα σε ένα ανίκανο κράτος και ένα "σερνάμενο χάος". Και βέβαια η απομόνωση του κινήματος θα σημάνει όχι μόνο τον θάνατό του, αλλά και τον θάνατο μαζί του όλων αυτών των σημαντικών αιτημάτων που δεν ακούγονται από τον θόρυβο των δακρυγόνων και των μολότοφ: τη ριζική αναδιοργάνωση της αστυνομίας, την ανασύσταση και αναζωογόνηση της δημόσιας σφαίρας, την υπεράσπιση των συλλογικών αγαθών και αξιών μιας κοινωνίας, την ενθάρρυνση της δημιουργίας ενός κόσμου για τη νέα γενιά από την ίδια και η θωράκιση του κόσμου αυτού. Η ανάγκη δηλαδή δημιουργίας από την ίδια την κοινωνία, και όχι η θεσμοθέτηση μέσω κάποιου νόμου, ενός νέου πολιτισμού, μιας νέας πολιτικής της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της συλλογικής ζωής, μιας ζωής με και για τους συνανθρώπους μας, και όχι δίπλα στα εμπορεύματά μας. Μιας ζωής συμμετοχής και συλλογικής υπευθυνότητας γι' αυτό που κάνουμε (είτε μιλάμε για φοιτητές και εργαζόμενους είτε για δικαστές και αστυνομικούς). Και βέβαια, η γέννηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής ηθικής, αντίθετης στον φιλελεύθερο αγοραίο ατομισμό, αλλά και ξένης με τον μηδενισμό. Η ευκαιρία είναι μπροστά μας. Το σύστημα δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ ακόμη. Η νομιμοποίησή του έχει πάψει. Ο μηδενισμός όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει τίποτα, όσο σάπιο και αν είναι. Ας γεμίσουμε λοιπόν το κενό με θετικά νοήματα και αξίες, πριν μας προλάβουν άλλοι». Διονύσης και για την αντιγραφή Αντώνης Μανιτάκης 44

45 [ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Οι «μπάτσοι» Του Μίκη Θεοδωράκη ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Δεκεμβρίου 2008 («ΤΑ ΝΕΑ») Όταν πρόκειται για εθνικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα. Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση. Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία. Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς ενόχους και τους πραγματικούς λόγους για όσα γίνονται γύρω τους και γενικότερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή τους να διοχετευθεί σε μια ομάδα συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία αλλά και για καθετί που αφορά τη λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους και των υπηρεσιών του. Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς του που όσον αφορά την Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι νέοι της εποχής εκείνης τη βασική αιτία για τα χάλια της Παιδείας μας, δηλαδή το οικονομικό. Από κει και πέρα παρ ό,τι τότε η Ελληνική Αστυνομία είχε μια καθαρά φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους τραυματισμένους από την αστυνομική βία της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης της εποχής, βασικά φοιτητές, μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και σε βάθος. Έτσι με το έθεταν ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την αντιδραστική εξουσία (θρόνο, αστυνομοκρατία, αμερικανοκρατία). Πάλευαν για την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα τους αλλά και πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα» που προσπαθούσαν να περιορίσουν την οργή τους και να τη διοχετεύσουν μόνο σε ένα λούκι, για τις δικές τους επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα. Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η Αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την ψυχική και πνευματική δύναμη να βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που σήμερα αποκαλούνται περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν 45

46 «Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική σας ευτυχία». Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και κορίτσια ετών, που μιλούσαν στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την οργή, το μίσος και τη σκέψη τους μόνο προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού; Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που πρέπει; Και για να γυρίσω στα τελευταία γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για τη μάνα του, τον πατέρα του, τα αδέλφια του αλλά και για όλους τους νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι θα πει Αστυνομία. Γι αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το δάσος της πραγματικότητας με το δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας. Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους σημερινούς νέους και να τους πω: Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς» εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του, όπως οι δικοί σας γονείς. Στα Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες εποχές της Ιστορίας μας, η νεολαία κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γι αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε εμείς να γίνει τίποτα που να τον αμαυρώνει. Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε. Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεώτερη Ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν όπλο του αγώνα της νεολαίας, από ανθρώπους νέους που αγωνίζονταν και δημιουργούσαν. Βγάλτε τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους. Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας το πρόσωπό του και το όνομά του με εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον σκοτώνουν για άλλη μια φορά. Ανοίξτε δρόμους. Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας και προχωρήστε μπροστά. Θετικά και δημιουργικά! 46

47 Αν ο συνειδητός υπερασπιστής κουκουλοφόρων δεν θεωρεί εκνευριστικά περιττή την κατανόηση και «παρέμβαση» από άνθρωπο που θεωρεί αποπροσανατολιστικά περιττή την βία σπασίματος μαγαζιών, και αν οι Θεοδωράκης, Γλέζος δεν θεωρούν εκνευριστικά περιττή την κατανόηση και «παρέμβαση» από άνθρωπο που για τους αγώνες τους έμαθε μόνο μέσα από βιβλία για αυτούς, τότε ας διαβάσουν τον κάτωθι υποθετικό διάλογο υπερασπιστή κουκουλοφόρων και αριστερού προτρέποντος σε ξεκουκούλωμα: «Μανώλη, Μίκη, την κουκούλα να μην την συγκρίνετε μόνο με τις διαδηλώσεις που κατεβαίνατε χωρίς κουκούλες. Να την συγκρίνετε και με τις προκηρύξεις που πολυγραφούσατε χωρίς βέβαια να αφήνετε και όνομα διεύθυνση πάνω τους και τις μοιράζατε βράδυ πόρτα-πόρτα, τρέχοντας και ρισκάροντας. Βέβαια, εσείς είχατε πάντα και τους συλληφθέντες σας για να μην είστε μόνο άνθρωποι με ψευδώνυμο, είχατε και τους ασύλληπτους με ψευδώνυμο για να μην είστε όλοι μαντρωμένοι ιερομάρτυρες χωρίς πια άλλη δυνατότητα δράσης εκτός από την παθητική αντίσταση, ίσως υπάρχει κάποια πειστική χρυσή τομή αυτών των δύο ομάδων στον «παράνομο» ακτιβισμό, αλλά υποθέτω ότι εσείς αφ ενός καταλαβαίνετε την έκφραση «αυτό που κάνουμε δεν είναι ούτε νόμιμο ούτε παράνομο, είναι δίκαιο», αφ ετέρου καταλαβαίνετε ότι η έκφραση των εφημερίδων «μη συλληφθέντες γνωστοί-άγνωστοι» δημιουργεί ψευδώς την εντύπωση ότι κανείς μας δεν έχει συλληφθεί ενώ μέχρι και πιτσιρίκια έχουν δικαστεί και χωρίς καν δικαίωμα έφεσης, ή δημιουργεί ψευδώς την εντύπωση ότι κανείς από όσους έχουν συλληφθεί δεν είναι από αυτούς που θα έλεγαν προς δημόσια αναμετάδοση το σκεπτικό τους στην συνειδητή επιλογή πορείας τους, και μάλιστα με τρόπο που να αντιπροσωπεύει κάπως ολοκληρωμένα τις ιδέες μας κι όχι μόνο με τα μάτια κάποιου αρχάριου που μόνο λίγες από τις όψεις του σκεπτικού ακόμα κατανοεί, ενώ απλώς ευθύνονται τα ΜΜΕ που δεν το αναμεταδίδουν, ή θα το αναμετέδιδαν με όποια εκτροχιαστική παραποίηση θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους ή τον κανιβαλισμό προς τον οποίο έχουν εθισθεί και η λειτουργοί των ΜΜΕ και οι θεατές τους. Τέλος πάντων, θα το ξανασκεφτούμε και εμείς αυτό το ζήτημα αλλά εν τω μεταξύ ξανασκεφτείτε το κι εσείς». «Χαίρομαι που ακούω ότι υπάρχουν και ανάμεσά σας τα αντίστοιχα των ανθρώπων που θα μπορούσαν με σαφήνεια να περιγράψουν την δράση σας, ακόμη και το σκεπτικό της κουκούλας σας, ας το κάνουν σε κάποια από τα μέσα εναλλακτικού τύπου αφού τα συνήθη ΜΜΕ το αποκρύπτουν και ας βρούν ένα τρόπο να το διανείμουν σε κάποιους κι από εμάς τους παλιούς που απορούμε. Ξανασκεφτόμαστε κι εμείς, όπως κι εσείς, αλλά περιμένουμε λεπτομερέστερες εξηγήσεις σας. Στην δε δική σας ξανα-σκέψη προσθέστε και τα εξής, γιατί ίσως κι εσείς απορείτε για μας, τουλάχιστον αν έχετε διαβάσει Στίνα (ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΟΠΛΑ. Δεν είναι από χρόνια εξαντλημένο. Υπάρχουν ακόμη αντίτυπα (π.χ.στον «Ελεύθερο Τύπο» της Βαλτετσίου)) ίσως απορείτε λοιπόν μήπως αν δεν είμασταν Σταλινικοί εγκληματίες ασύγκριτα χειρότεροι από βιτρινοσπάστες είμασταν ηλίθια κορόϊδα του Στάλιν τύπου «σφάξε με αγά μου ν αγιάσω». Όντως τα διλήμματα ανάμεσα στις επιλογές που ήταν διαθέσιμες τότε ήταν τόσο απότομα και κατακόρυφα και όντως υπήρχαν διφορούμενα και στις τότε στάσεις ζωής, πολύ πιο ακραία από τώρα, αλλά αυτοί που μπορούν από εκείνη την γενιά να σας πούν κάτι ουσιαστικό είναι όσοι στα διφορούμενα ισορρόπησαν όχι παίρνοντας κι από τις δυό μπάντες ότι τους βόλευε αλλά ότι τους ξεβόλευε. Ο Γλέζος και με τους Γερμανούς ρισκάρησε, και τους αριστερούς στα δύσκολα τους συνόδευσε κι όχι στα εύκολα. Ο Θεοδωράκης και τους Γερμανούς πολέμησε ως αντάρτης, και αντιρρησίας συνείδησης έγινε, για να μην πολεμήσει αντάρτες ως φαντάρος, όταν αντιρρησίας σήμαινε Μακρόνησο κι όχι εναλλακτική κοινωνική εργασία. Άρα δεν είπαν μόνο το «σφάξε με αγά μου» της Μακρονήσου αν έτσι το βλέπετε. Αν σου έλεγαν να πας να πολεμήσεις αντάρτες ως φαντάρος τότε κανένα ψευδώνυμο ή κασκόλ, και καμία κουκούλα δεν σε γλίτωνε από το δίλημμα. Κι οι σοβαροί ανάμεσά σας το ίδιο δεν θα κάνανε; Και πολλοί τέτοιοι Γλέζοι κλπ ζούν ακόμα. Δεν λέμε να ακούτε όσους Κνίτες σας κάνουν κριτική σαν παπαγάλοι της Παπαρήγα ή σαν άνθρωποι που δεν δέχονται καμιά κριτική για τους Σταλινικούς κλπ. Σας λέμε να ακούτε όσους σας λένε να ζοριστείτε διπλά αν χρειαστεί όπως κι άλλοι ζορίστηκαν διπλά. Δεν είναι για σοβαρούς ανθρώπους να βρίσκουν όσα φάουλ κάνουν κι οι δυο μπάντες ενός διλήμματος για να ισορροπούν εκεί που από παντού βολεύονται. Ταυτόχρονα λέτε «Οι κουκουλοφόροι είναι αστυνομικοί ή παρακρατικοί της αστυνομίας» και ότι «Ναι, εμείς 47

48 είμαστε. Το κράτος να ξέρει ότι δεν είμαστε ακίνδυνοι». Άρα δεν ενδιαφέρεστε να αφυπνίσετε τον κόσμο; Με τέτοια διφορούμενα θα το κάνετε; Και να τον σώζατε έτσι τον κόσμο σε λίγο θα τον είχατε ξανακαπελλώσει με τα δικά σας αντίστοιχα Σταλινικών και με τα δικά σας λαμόγια. Αν ήρωες μιας γενιάς, π.χ του Πολυτεχνείου χωρίς άσυλο, μπορούν να μεταπίπτουν σε λαμόγια αργότερα, τότε φαντάσου οι ψευδοήρωες μεταξύ κουκουλοφόρων με άσυλο τι σουπερλαμόγια πρόκειται να γίνουν» Πάμε παρακάτω: Αντιγράφω από το έντυπο της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ) (Παραθέτει το «κάλεσμα σε ανοιχτή λαϊκή συνέλευση στο απελευθερωμένο δημαρχείο Αγ. Δημητρίου». Παραθέτουμε μέρος του). Για τους ανθρώπους των ΜΜΕ και της εξουσίας βία είναι μόνο ότι καταστρέφει την ευταξία. Για μας όμως: ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στην σύνταξη ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη. ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει. ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα. ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα έξοδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων. ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια. ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με τον φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια. ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα. ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν τον κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε;» Η εξέγερση των μαθητριών, των φοιτητριών, των άνεργων, των προσωρινών και των μεταναστριών έσπασε αυτή τη βία της κανονικότητας.. Το είδα μεταφρασμένο σε ξένο τύπο, σε ελληνικό δεν το είδα, αλλά δεν λέω ότι δεν υπάρχει, και άρα δεν αρχίζω τα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» βάσει αυτού. ΑΛΛΑ: ΝΑΙ, ακόμη κι αν μπήκε κάπου αυτό, υπάρχει κάποια μεγάλη παράλειψη των εφημερίδων, ένα μεγάλο κενό, που επειδή κι όσοι φίλοι μου διάβασαν άλλες εφημερίδες μου είπαν ότι πουθενά δεν τους μεταφέρθηκε κάτι σαν αυτό που θα μεταφέρω από τον Άγιο Δημήτριο όσο πιο λέξη-προς-λέξη μπορώ από μνήμης, άρα ΝΑΙ συμφωνώ ότι τα ΜΜΕ όντως δεν θέλουν ή δεν μπορούν ή δεν βλέπουν τα γεγονότα, ότι ΝΑΙ έχουν δίκιο να τους κατηγορούν οι καταληψίες για πλήρη αποσιώπηση υπαρκτών καταστάσεων και, το πολύ, και στην καλύτερη καν περίπτωση η τύφλωση τους και η κώφωσή τους οφείλεται στην επαγγελματική τους διαστροφή αν κάτι δεν είναι έντονα εξιταριστικό στην οθόνη ή στο χαρτί δεν καταγράφεται καν στα αυτιά τους ή στα μάτια τους, πράγμα που τους κάνει ανίκανους να εξιταριστούν, συγκλονιστούν κλπ ή καν να αγγιχτούν απ όσα αγγίζουν με την ηρεμία τους και απ όσα με την απλότητά τους και την διαύγειά τους αφοπλίζουν αντί να φορτίζουν. Πήγα να δώ από κοντά την κατάληψη του δημαρχείου του Αγίου Δημητρίου («κατάληψη Μπραχαμίου»). Πήγα μεσημέρι και ρώτησα αν πολλά απ αυτά έπρεπε να ονομάζονται απλώς «δημόσια συζήτηση για τα γεγονότα» και ο μόνος λόγος που λέγονται «κατάληψη» είναι ότι δεν υπάρχουν χώροι για συζητήσεις με πολλά άτομα, ιδίως τον χειμώνα, και γιατί δεν ζητάνε να τους παραχωρήσουν καμιά αίθουσα διαλέξεων σε καμιά σχολή, και «γιατί να γίνονται όλα με ένα τελετουργικό όπου ή θα ρθουν κουκουλοφόροι να ρωτήσουν «μήπως ήρθαν αστυνομικοί να μας ζητήσουν;» ή θα ρθουν αστυνομικοί να ρωτήσουν «μήπως ήρθαν κουκουλοφόροι να μας ζητήσουν;» και όπου αν τίποτε απ τα δύο και μάλιστα με ταυτόχρονη συμπαρουσία και των δύο δεν συμβεί θα θεωρήσουν όλοι οι παρευρισκόμενοι ότι η συζήτηση και το ξεκαθάρισμα των θεμάτων είναι ανούσια και ότι είμαστε απλώς μαλάκες,. Δεν είναι όλα αυτά λίγο στείρα και στερεότυπα;» Η 48

49 απάντηση των παιδιών που όλη μέρα μίλαγαν ατομικά με επισκέπτες περιοίκους, μέχρι το βράδυ που, όπως κάθε βράδυ, θα γινόταν «λαϊκή συνέλευση» στην αίθουσα εκδηλώσεων ήταν ηρεμότατα η εξής: «Μα αυτό ακριβώς θέλουμε εδώ. Την δημόσια συζήτηση που λές εσύ, εμείς την λέμε λαϊκή συνέλευση. Την αίθουσα εκδηλώσεων θέλαμε πριν απ όλα, η μόνη διαφωνία με αυτό που λές είναι ότι δεν θεωρούμε ότι πρέπει να λέμε την λέξη «παραχωρήσουν». Με δικά μας λεφτά δεν είναι κτισμένη κι αυτή η αίθουσα; Με δικά μας λεφτά δεν πληρώνονται όλοι οι υπάλληλοι; Έλα το απόγευμα να δείς τι θα συζητηθεί. Οι κάτοικοι με το που είδαν ότι ούτε κουκούλες φοράμε, ότι με όλους συζητάμε, ότι προτάσεις δράσης, ή αντιρρήσεις, από όλους ακούγονται και συζητιούνται, και ίσως πάνω απ όλα, με το που μας βλέπουν κάθε μέρα να σκουπίζουμε κλπ για να παραδώσουμε τον χώρο όπως τον βρήκαμε, έπαψαν να ναι μαγκωμένοι, μας φέρνουν και φαγητά, γλυκά, νερά, αναψυκτικά, χαρτιά υγείας. Να τυρόπιτα, μελομακάρονα και χωρίς σοκολάτα και με σοκολάτα, έλα πάρε κι εσύ». Τίποτε απ αυτά δεν είχα δεί στις εφημερίδες που διάβαζα, ούτε οι φίλοι μου το χαν δεί στις εφημερίδες τους. Πήγα το απόγευμα. Μέσα σε μια-μιάμιση ώρα μετά την έναρξη της συζήτησης, η αίθουσα είχε γεμίσει. Ξεκίνησε με το ότι επειδή την άλλη μέρα ήταν εργάσιμη και οι υπάλληλοι της δημαρχίας που μπορεί να έπρεπε να βγάλουν πιστοποιητικά που δεν σήκωναν αναβολή έπρεπε να μπορούν να δουλέψουν με τα αρχεία τους άρα έπρεπε να έρθουν να πούν ποια δωμάτια χρειαζόταν. Ο δήμαρχος όμως κι οι σύμβουλοί του να διοικούσαν από αλλού Κι αν ήθελαν να συμμετάσχουν κάποιοι από αυτούς στην συνέλευση, (όπως είχαν έρθει την προηγούμενη κάποιοι και είπαν ότι ήθελαν να κάνουν) μπορούσαν αλλά ως άτομα όπως όλοι. Άλλες προτάσεις για νέα δράση, πλήν των αυτονόητων πορειών στα δικαστήρια με αίτημα την αποφυλάκιση των συλληφθέντων, ήταν: Ένας δάσκαλος είπε ότι το να αποκλείονται από τις μέριμνές τους διάφορες ομάδες είναι αυτισμός και ότι ο ίδιος διατίθεται κάθε Κυριακή από δώ και μπρός να κάνει μαθήματα Ελληνικών στους μετανάστες αν κάποια περιφρούρηση αποθαρρύνει ρατσιστές από το να παρα-πλησιάζουν. Συζητήθηκαν πρωτοβουλίες του τύπου να βάλουν σιλικόνη στις σχισμές των ακυρωτικών μηχανημάτων του μετρό δίνοντας και ενημερωτικό γράμμα, σε όσους θα αναγκάζονταν να πάνε στις δουλειές του τζάμπα, το οποίο να εξηγούσε ότι τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ιδίως σε ώρες μετάβασης σε εργασιακούς χώρους, δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγάζουν κέρδος, έπρεπε να είναι προσφορά του κράτους στον εργαζόμενο και όχι προσφορά του σε κερδοσκοπικές εταιρίες (αυτό, πακέτο με το «γιατί να «παραχωρηθεί» ή αίθουσα; Δική μας δεν είναι;», δημιουργεί προφανώς και την εντύπωση ότι σε κάποια τέτοια συγκέντρωση αλλού, ή και εκεί, αποφασίστηκε η πρωτοβουλία να διακοπεί, δυό μέρες μετά, ένα διάγγελμα του πρωθυπουργού (που ούτως ή άλλως άφησε εποχή με την κενότητα όσων πρόλαβε και είπε και όσων ύστερα συμπληρώθηκαν) και να προβληθεί στην θέση του η εικόνα αυτών που την διέκοψαν (πλήρης εικόνα, χωρίς κουκούλες) να κρατούν ένα πανό που έλεγε «κλείστε την τηλεόραση και βγείτε στον δρόμο». Ο διοικητής του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού όπου έγινε αυτό παραιτήθηκε χαρακτηρίζοντας την πρωτοβουλία αυτή φασιστική αφού δεν είχαν πάρει τις δέουσες άδειες, αλλά οι εξηγήσεις που δόθηκαν στο κοινό ήταν ότι οι κρατικοί σταθμοί πληρώνονται από τους πολίτες άρα φασίστας θα ήταν αυτός αν εμπόδιζε την μετάδοση της δικής τους εικόνας). Πάμε τώρα στο τι έλεγε η συζήτηση για το πολύ επίκαιρο και επίμαχο θέμα του σπασίματος βιτρίνων κλπ: Το να σπάσουν σε μεγάλες φίρμες (π.χ στο Γερμανό) τη βιτρίνα, και μετά να λεηλατηθεί από Έλληνες ή ξένους που θεωρούσαν, σύμφωνα με την διαφήμιση των εταιριών άλλωστε, ότι αυτό που τους έλειπε ήταν το κινητό, εθεωρείτο εντάξει, όπως και το να τα σπάσεις σε μικρομαγαζάτορα που χρησιμοποιεί εργαζόμενους χωρίς να τους βάζει ένσημα κλπ. Ένας ακροατής σηκώθηκε οργισμένος, είπε ότι μόνο έναν άκουσε να κάνει θετική πρόταση, τον δάσκαλο με τα μαθήματα Ελληνικών σε μετανάστες, οι άλλοι όλο για ζημιές μιλούσαν, είπε ότι ήταν παθών, του είπανε ότι θεωρούσανε θετική πρόταση το να του προτείνουν να του φτιάξουν το μαγαζί αρκεί να μην είναι κανένας απ αυτούς που λέγανε, δηλαδή τους εκμεταλλευτές εργαζόμενων χωρίς ένσημα, αλλά αυτός έφυγε, μαζί με ένα κοριτσάκι που ήταν μαζί του, λέγοντας ότι δεν είχε έρθει εκεί να δώσει παραδείγματα βίας στην κόρη του κι επίσης λέγοντας «αν έτσι πάτε θα χετε τον κόσμο απέναντί σας». Ένας λίγο μεγαλύτερος ακροατής είπε προς τους νεότερους που ξέρουν από ή-μεϊλ κλπ να γράψουν στους πολιτικούς «αν η ποινή για μια 49

50 βιτρίνα σε έναν πιτσιρικά είναι τόση πόση πρέπει να ναι για έναν Μπούς που έσπασε αυτά που ξέρουμε ότι έσπασε στο Ιράκ; Και αν η ποινή για το πλιάτσικο ενός κινητού ή ενός μπουφάν είναι τόση πόση έπρεπε να ναι για το πλιάτσικο στα λεφτά ενός ασφαλιστικού ταμείου;». Κάποιος προσέθεσε και το γνωστό, και πολύ σωστό βέβαια, ότι οι νόμοι που το κράτος νομοθετεί είναι ήδη πλιάτσικο επί του εργαζόμενου οπότε η κουκουλωμένη παραβίασή τους είναι πλιάτσικο πάνω στο ήδη πλιάτσικο. Επίσης, ειπώθηκε 2-3 φορές ότι, αν καλά το κατάλαβα, δεν χρειάζεται, ή και δεν πρέπει, να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας κάποια σκέψη για το μέλλον που να ποδηγετεί το πού πάμε τα πράγματα, αφού άλλωστε ούτε είναι δυνατόν να προβλέπουμε, ούτε σωστό να τα οδηγούμε κάπου με το ζόρι. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό φαινόταν πολύ θετικό και αντι-καπελωτικό, στην χειρότερη περίπτωση πολύ κουτουρού, και σε κάθε περίπτωση φαινόταν και προϊόν κάποιου θεωρητικού υποβάθρου για το οποίο δεν ήξερα αλλά σε κάποια ευκαιρία (π.χ. εδώ στο πηγαδάκι την στιγμη αυτή) έπρεπε να ρωτήσω (θα το ξαναδούμε και αργότερα να εμφανίζεται). Λίγο αργότερα έφυγα κι εγώ, ευχαριστώντας ψιθυριστά για το τόσο ενημερωτικό βράδυ όσους μου είχαν πεί να πάω στην συνέλευση. Ίσως σε αυτήν, ή σε παρόμοια, δημόσια συζήτηση αποφασίστηκε και η ανακοίνωση αριθμού λογαριασμού για να ενισχυθεί περιπτερού που της είχε καεί το περίπτερο, που ακούσαμε λίγες μέρες αργότερα στον Λαζόπουλο (στον οποίο ακούσαμε και την εξής τοποθέτηση του ζητήματος: «αν δούμε την επίθεση των νέων στα μαγαζιά σαν μάχη δύο γενεών εκ των οποίων η μιά πρόλαβε και στριμώχτηκε πάνω σε ένα λεωφορείο ενώ η άλλη δεν πρόλαβε να ανέβει, η μόνη διαφορά συμφερόντων είναι ότι ο ένας νιώθει ότι του μηδενίζουν την ζωή με το να του μηδενίζουν το παρελθόν, το εφάπαξ, τη σύνταξη, και το μαγαζί (στα σπασίματα) ενώ ο άλλος νιώθει ότι του μηδενίζουν την ζωή με το να του μηδενίζουν το μέλλον»). Δεν λέω ότι εκεί, σε καταλήψεις, καταλαβαίνει κανείς εν μια νυκτί τι να θεωρήσει αποπροσανατολιστικά επουσιώδες στο ζήτημα κουκούλας, απλώς καταλαβαίνει με συγκεκριμένο τρόπο πάνω στο προκείμενο θέμα, ότι δίκιο έχουν να λένε πως οι δημοσιογράφοι αποσιωπούν και παραποιούν. Προσωπικά όμως, ξαναέβρασα στο ζουμί μου με τις ιπποτικές αποζημιώσεις προς περιπτερού που ανέφερε ο Λαζόπουλος (θα εξηγήσω σε λίγο) και όταν ο Λαζόπουλος παρουσίασε τα «Κίτρινα ποδήλατα» που απέδειξαν ότι και ήδη και ακόμα υπάρχουν τραγούδια που ταιριάζουν στα δεδομένα μας, τα «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον», «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά», «Κάγκελα παντού», «Να μ αγαπάς», «Θα πάρω φόρα» δεν ένιωσα πιο έντονα μόνο την παρουσία του «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά» που είναι πια το σλόγκαν όλων μας των δασκάλων όλων των ηλικιών παιδιών (και του Μαρκάτου που ήταν εκεί) αλλά και την απουσία του «Ποιός την ζωή μου, ποιος την κυνηγά;» των Ελευθερίου και Θεοδωράκη, που ταίριαζε πιο πολύ απ όλα, όπως ταίριαζε και το καλοκαίρι των μεγάλων πυρκαγιών και της συναυλίας υπέρ πυροπλήκτων στο Ηρώδειο με τραγούδια Θεοδωράκη με όλους του τους ερμηνευτές τους, και μάλλον μη έχοντας ακόμα ξεκαθαρίσει καλύτερα το θέμα, θεώρησα ότι ναι μεν στο Ηρώδειο ο στίχος «Ποιός την ζωή μου κυνηγά;» ακούγονταν με συνοδευτικό οπτικό υλικό ανθρώπους στην Πελοπόννησο να τρέχουνε να ξεφύγουν από το πύρινο μέτωπο, αλλά τώρα ακόμη κι ο πιο ιδεολόγος κουκουλοφόρος θα θεωρούσε ότι θα ήταν μάλλον εμπρηστική απαίτηση πάνω στην αφαιρετική ικανότητα οποιουδήποτε να βλέπει αυτό και να θεωρεί ότι δεν του κυνηγάει την ζωή αυτός που έκαιγε μαγαζιά, αλλά το σύστημα το οποίο ο κουκουλοφόρος μάχεται, άρα θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι του βαλε την εικόνα αυτή για να τον δυσφημήσει, και ίσως γι αυτό απουσίαζε το τραγούδι. Τέλος πάντων ξεκαθάρισμα εννοώ ότι αν κάποιος έχει κάτι σοβαρό να πεί ακόμα και με κουκούλα θα είναι πειστικός κι ας φωνάζει ο Μίκης (με κάθε δικαίωμα να φωνάζει. Θάχει δικαίωμα εκτός αν ο άλλος έχει κάτι τόσο διαυγές να προτείνει που η επικοινωνιακά αρνητική εικόνα της κουκούλας, ή η «ακουστική εικόνα» της ανωνυμίας, να αναιρείται από το περιεχόμενο της πρότασης. Αν όμως είναι η πρόταση καμιά σαχλαμάρα που μπροστά της η κουκούλα να θεωρείται το επικοινωνιακά θετικό κομμάτι (θετικά προς ανεγκέφαλους απευθυνόμενο) ε, τότε. Τότε η απεύθυνση γίνεται προς ανήλικους χωρίς γονείς με μαγαζί είτε εξ ανεχείας είτε εκ του ότι έχουν άλλο επάγγελμα κι όχι μαγαζί, ή η απεύθυνση γίνεται σε ανεγκέφαλους πάσης ηλικίας) Τα παρακάτω δύο τα τσιτάρω από μνήμης γιατί απλώς τα άκουσα (στην εκπομπή του Λαζόπουλου) δεν τα είδα γραμμένα: 1. Μια γιαγιούλα: «Μα αυτά τα παιδιά! Δεν έχουν κανενός τους οι γονείς μαγαζί;» 50

51 (ας σκεφτούμε και για το άλλο αυτονόητο ερώτημα: «Θα καίγανε και το μαγαζί του εργοδότη τους αν ήξεραν ότι μετά θα κάνει περικοπές προσωπικού και αν δεν είχαν ήδη κανονίσει για άλλη δουλειά ή αν είχαν οικογενειακές υποχρεώσεις; Ή όλοι τους είχαν την πολυτέλεια να έχουν επιλέξει εργοδότη που με τα κριτήριά τους άξιζε το μη-κάψιμο; Ή θα προλάβουν π.χ. να επισκευάσουν όλους όσους κατά λάθος κάψανε και δεν είχαν αποζημίωση από ασφάλεια; Π.χ πάμε στα περί περιπτερούς που της άνοιξαν λογαριασμό στην τράπεζα να της στέλνει κόσμος λεφτά για επιδιόρθωση. Δεν εξετάζω την απλή αντίφαση ότι και την τράπεζα την καίνε, αλλά όπως και να το κάνουμε και πάλι σαν τα απλοϊκά επιχειρήματα για μικρά παιδιά είναι «γιατί διαμαρτύρονται για τα έξοδα βιτρίνας κι όχι για τους φόρους τόσων ετών;» (απάντηση: Κανείς έμπορος δεν είπε ότι δεν έπαθε απ τον Αλογοσκούφη μεγαλύτερη ζημιά απ ότι με τις βιτρίνες, και κανείς δεν είπε ότι μέτραγε την βιτρίνα του πιο πολύ απ τον φόνο). Λογαριασμός στην τράπεζα για την περιπτερού; Ιπποτισμός με ξένα έξοδα; Κοινωνικοποίηση της ζημίας όπως κάνουν οι άλλοι γνωστοί-άγνωστοι, επι το ακριβέστερον τα γνωστά λαμόγια με κρατική κουκούλα=κουκουλωμένες τις γνωστές απάτες; Τότε κι εγώ που είμαι καθηγητής να προκαλέσω αύξηση κρατικής δαπάνης για την παιδεία απλώς με το να χαλάω όργανα και να λέω να μου τα ξαναγοράσουν; Παράλογο, άρα μάλλον κάτι σοβαρότερο θα εννοούσαν. Π.χ. ίσως ήξεραν ότι δεν ήταν δική τους ζημιά ή κανενός ομοίου τους και άρα όντως ήταν ιππότες που απλώς είπαν «Όσοι κόπτονται για την γιαγιά ας πουν ότι μια και δεν ρισκάρουν-που-δεν-ρισκάρουν και δεν προσφέρουν-που-δεν- προσφέρουν τίποτε εκ του σύνεγγυς ερχόμενοι στον δρόμο, τουλάχιστον ας προσφέρουν κάτι εκ του μακρόθεν με λεφτά στον λογαριασμό, ας μπούν σ αυτόν τον κόπο αφού δεν μπαίνουν σε άλλο κόπο, κι αφού πιστεύουν μόνο σε θετικές δράσεις κι όχι, όπως κι εμείς, και στο μακροπρόθεσμο θετικό αποτέλεσμα αρνητικών δράσεων». Εντάξει, δεν θα χε τότε άδικο κι ο πεισμένος από αυτά να τους πεί, ότι αφού ρισκάρουν-που-ρισκάρουν και αφού θεωρούνπου-θεωρούν κακό το ότι καίγονται και μαγαζιά όχι επιλεγμένα από αυτούς, να μπούν στον κόπο να συλλαμβάνουν και κανέναν κουκουλοφόρο που δεν χτυπάει μαγαζιά που δεν είναι στην λίστα των δικών τους στόχων, ώστε η αστυνομία ή να μην ξαναστέλνει τέτοιους ή, αν έχει κατασκόπους, να στέλνει πια τους τέτοιους να βοηθάνε στη λίστα σπασιμάτων τους ιδεολόγους κουκουλοφόρους. Α! Και τι θα τους κάνουν τους συλληφθέντες προβοκάτορες κουκουλοφόρους; Θα τους δίνουν στο ΚΚΕ; Στον Τσίπρα; Στα ΜΜΕ; Στην αστυνομία; Στον Κούγια κατ ευθείαν; Όλα αυτά είναι και ανόητα και εκτός ιδεολογίας ιδεολόγων κουκουλοφόρων. Άρα; Αρα αν δεν λύνονται, είναι θέματα που δείχνουν σε τι ανούσια και αποπροσανατολιστικά ζητήματα μπορεί να αναλώνεται μια ορμή όταν, αργά ή γρήγορα, δεν διοχετευθεί σε πράξεις που ούτε κουκούλα χρειάζονται ούτε μπορούν να τύχουν μίμησης από προβοκάτορες. Οποιοσδήποτε απλώς μαλάκας μπορεί να θεωρήσει θετικό να νομιμοποιηθεί από τις κουκουλωμένες λαμογιές του κράτους και να κάνει κουκουλωμένος μια μικρογραφία των ίδιων λαμογιών για να πλήξει το σύστημα ή αυτούς που δεν διαμαρτυρήθηκαν προς αυτό αλλά διαμαρτυρήθηκαν μόνο προς τους βιτρινοσπάστες, και για κάθε λαμογιά του κράτους να χτυπάει την βιτρίνα ενός ακόμη μη διαμαρτυρόμενου, και το κράτος μπορεί να θεωρήσει επαρκές μέτρο για κάθε βιτρινοσπάστη να χτυπάει κλωτσιές σε έναν ακόμα άσχετο περαστικό αντί να συλλαμβάνει έναν κουκουλοφόρο. Το θέμα είναι τι είτε η μια μεριά είτε η άλλη μπορεί να προτείνει σαν περιεχόμενο του κόμματος του «κανενός» που να μπορούσε κάποιος να το ψηφίσει σαν λύση. Στο γελοίο συναγωνισμό δύο κομμάτων να ψηφιστούν όχι επειδή σκέφτηκαν κάποια λύση αλλά επειδή απλώς έχουν κάνει λιγότερα βήματα προς τα πίσω από το άλλο κόμμα σε σχέση με την προηγούμενη ψηφοφορία, έρχεται να προστεθεί ο συναγωνισμός μη λύσης και μη-περισσότερα-βήματαπρος-τα-πίσω αυτών που απλώς λένε «είμαστε επαναστατικοί και όχι παθητικοί επειδή τιμωρούμε το κράτος διαπράττοντας μια μικρογραφία των δικών του παραβιάσεων νόμων, εις βάρος εκείνων των ιδίων επί των οποίων και εκείνο εγκληματεί αλλά το ψηφίζουν». Και το λένε χωρίς να διατυπώσουν κάποια λύση που θα προτεινόταν κοινοβουλευτικά ή χωρίς να έχουν προηγουμένως εξηγήσει ευρύτατα ποιά είναι η μη κοινοβουλευτική τους πρόταση. Πότε να το εξηγήσουν; Τώρα στην βράση. Μόνο για σπασίματα ήταν ευκαιρία; Και υπάρχει ακόμα καιρός πριν ξεφουσκώσουν τα πράγματα τα οποία οι ίδιοι λένε ότι θέλουν να κρατήσουν σε μη ξεφούσκωμα. Πώς θα τα κρατήσουν σε μη τεχνητή ένταση; Με σπασίματα και με φωτιές; Και πώς θα κρατήσουνε την ουσιώδη, όχι την απλά τουριστική, εκτίμηση 51

52 των ξένων που είδαν σε μας κάτι άξιο να επαναληφθεί κι από τους ίδιους; Ας γράψουνε μέσα τις γιορτές στο ίντερνετ κάτι με θέσεις που σίγουρα κάποιοι ανάμεσά τους έχουνε και που ίσως τις έγραψαν μέσα στις δημοσιεύσεις τους του καιρού αυτού αλλά που χάνονται τόσο πολύ ανάμεσα στην πληθώρα αυτό-επαναλήψεων σε άλλα θέματα, φορτισμένα, που ούτε οι ίδιοι δεν τις παρατηρούν. Κάτι με όλες τους τις προτάσεις και αναλύσεις και δημόσιους αντιλόγους από αναλυτές, χωρίς «αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους» να τους παραποιούν και να τους αφαιρούν τον λόγο ή να μην τους τον δίνουν καν, ας έστελναν όσα έγραψαν να απαντηθούν από τους Γλέζους που θέλουν να τους ακούσουν. (Κι αργότερα ας το κάνουν «αγωγή πολίτου» κι ας προτείνουν στους καθηγητές να παίρνουν κι από κει μέρη για να τα κάνουν μέρος συζητήσεων μεταξύ των μαθητών και να γίνει αυτό σήμερα το πρώτο μάθημα που θα έχει εφαρμογή στην ζωή στην σύγχρονη κοινωνία, να ξεκινάει από κάπου την σκέψη του κάποιος που θέλει να ξέρει πού βρίσκεται) Κι αν δεν προλάβουν μέσα στις γιορτές είτε εξ αρχής να γράψουν, είτε να εντοπίσουν και να υπογραμμίσουν μέσα στα όσα ήδη έγραψαν, όσα μπορούν μη τεχνητά και μη απλώς φραμπαλάδικα να διατηρήσουν τον ένταση, δεν πειράζει, για να ξαναδημιουργηθεί συγκυρία δεν θα χρειαστούν ξανά φόνοι, η ανάλυση και οι προτάσεις για εναλλακτικές λύσεις από μόνες τους, θα είναι την επόμενη φορά, αν δεν πάρει χρόνια, αρκετή αφορμή για προσοχή από το κοινωνικό σύνολο. Όποτε και να την γράψουν πολύτιμη θαναι η ανάλυση, αν την γράψουν πριν το ξεφούσκωμα προφανώς θαναι πολύ καλύτερα βέβαια). Όμως όσο διάστημα, ερήμην τέτοιων πραγμάτων, συνεχίζει απλώς ένα είδος μουγγής βίας και υπερκινητικής παθητικότητας, αλλά κατά βάθος στασιμότητας όχι καν αντίπαλης αλλά ομόλογης προς του κράτους, όσο διάστημα αυτό είναι το μόνο είδος επαναστατικότητας ή καν ενεργητικότητας, όσο διάστημα αυτό θεωρείται όχι και σαν διάβρωση της φαντασίας μας από το κράτος αλλά μόνο σαν παρέμβαση και μπλοκάρισμα στις διαδικασίες του κράτους, όλο λοιπόν το τέτοιο διάστημα το μόνο που θα μπορεί το πολύ-πολύ να τεκμηριώσει κάποιος θα είναι ότι τίποτε δεν αναιρεί όλα τα καλά της βίας, ή ότι δεν είναι δυνατόν ή αναγκαίο να γίνει περιφρούρηση της βίας. Αλλά τότε πολύ δεν πάει να εκσταζιόμαστε για πάνω από 10-λεπτο μπροστά στο ότι κάποιοι άνοιξαν και λογαριασμό για την αποκατάσταση περιπτέρου που κάηκε κατά λάθος; Όποιος έτσι εκστασιαστεί, να εκστασιαστεί και με την Βαρδινογιάννη που ξανάκτισε ένα καμμένο χωριό αλλιώς να κάτσει να αναλώνεται σε άλλα ανούσια θέματα, όπως το να εξηγεί γιατί δεν έχει διχασμό προσωπικότητας με τα διπλά του μέτρα και σταθμά. Δεν είπα ότι είναι το ίδιο, είπα ότι είναι ανάλωση σε ανοησίες το να εξηγείς την διαφορά, αλλά είσαι υποχρεωμένος να την εξηγείς σε όποιον θέλει να ρωτήσει και δεν θέλεις να του το παίξεις αλάθητος πάπας της επανάστασης. Παρομοίως για την διαφορά από την Αμερικανική λογική «τιμωρούμε με εμπάργκο τους ιρακινούς γιατί δεν επαναστατούν κατά του Σαντάμ» και για την διαφορά από την Ισραηλινή λογική «τρομοκρατούμε λέγοντας ανεπίσημα ότι έχουμε πυρηνικά και βάζουμε 28 χρόνια φυλακή τον Βανούνου που αποδεικνύει ότι όντως έχουμε πυρηνικά», εν προκειμένω άλλοι να λένε ότι «ναι, εμείς τα σπάμε, αλλά επιλεκτικά» και άλλοι λένε «συνεργάτες της αστυνομίας τα σπάνε». Επιμένω: Όντως δεν είναι η λογική αυτή σαν των Αμερικανών ή των Ισραηλινών, αλλά το να καταναλώνεις ενημερωτικές ενέργειες και ευκαιρίες στο να τα διαχωρίζεις είναι κάτι τόσο επουσιώδες που θα έπρεπε να αποφεύγεται, και το μη σπάσιμο θα βοηθούσε. Α! και όσον αφορά το κάψιμο βιβλιοθηκών, αυτό δεν διαφέρει σε κανένα επίπεδο από βαρβαρότητα: Με ποιό σκεπτικό, ποιός μαλάκας, με ή χωρίς κουκούλα, θα έχει τα μούτρα να πεί ότι διαφέρει από τον Ράμσφελντ όταν γινότανε κι ο ίδιος παγκοσμίως ρεζίλι, κι έκανε παγκοσμίως παν ότι εκπροσωπούσε, λέγοντας, μεταξύ άλλων ανεκδιήγητων μαλακιών, για την λεηλασία του μουσείου της Βαγδάτης «..συμβαίνουν αυτά στην δημοκρατία! Οι άνθρωποι δεν κάνουν πλιάτσικο. Την χαρά τους που απέκτησαν δημοκρατία εκφράζουν. Περί δημιουργικής καταστροφής πρόκειται». Με τέτοιες μαλακίες θαχουν απέναντί τους και τον κόσμο που σέβεται βιβλιοθήκες κι ας μην τις διαβάζει, και όσους διαβάζουν και βιβλιοθήκες και έντυπα καταλήψεων αλλά δεν δέχονται να έχουν διπλά μέτρα και σταθμά για Αμερικανούς τους οποίους ξεχέζουν και για καβαλημένους που εξ ίσου χρειάζονται ξέχεσμα αλλά όταν πρόκειται για τον εαυτό τους απαιτούν σοφιστείες με διπλά μέτρα και σταθμά, αντί τουλάχιστον να έχουν την ειλικρίνεια να πούν ότι διαφωνούν αλλά είναι εξ ίσου ανίσχυροι, όσο ο καθένας μας, να αντιμετωπίσουν κουκουλοφόρους άλλης προέλευσης από τους δικού τους τύπου, και αντί να έχουν την ειλικρίνεια να παραδεχθούν 52

53 ότι πότε-πότε πέφτουν απ την ιστιοσανίδα (διότι άλλοι κουκουλοφόροι τους έχουν γραμμένους ή διότι υπάρχουν προβοκάτορες τους οποίους δεν τολμούν να αγγίξουν) προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους (και άλλους!) ότι συνεχώς ισορροπούν με το να λένε ότι συμπαρίστανται και σε τέτοια (ΥΓ λίγες μέρες αργότερα: Τα ίδια λέμε και για όσους όχι απλώς έκαναν χάπενινγκ που διέκοψε την παράσταση στο Εθνικό Θέατρο (που απ ότι καταλάβαμε δεν ήταν ούτε σαν το χάπενινγκ που διέκοψε τον Λαζόπουλο (που ήταν και τελείως συμβατό με το έργο του) ούτε σαν το χάπενινγκ που διέκοψε τον Καραμανλή στην ΝΕΤ) αλλά κατέληξαν και σε σύνθημα στον τοίχο «ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ». Σε αυτά τα φασιστάκια (αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούμε ότι είναι μικρά στην ηλικία. Δεν λέμε ότι τεκμαίρουμε ότι είναι 15-άρια. Μόνο ότι στο μυαλό είναι μικρά τεκμαίρουμε. Και προφανώς δεν είναι προβοκάτορες!) δεν λέμε καν να σκεφτούν για παρενέργειες αριστερών επαναστατών. Αυτοί να διαβάσουν κατ ευθείαν ομιλίες του Χίτλερ προς την Ναζιστική νεολαία για να δούν πόσο πεφωτισμένη και ανεπανάληπτα και πρωτοεμφανιζόμενα επαναστατική θεωρούσαν την δράση τους, με τέτοια κολάκευε κι ο ο Χίτλερ τους νεολαίους του και τον εαυτό του και γινόταν αγαπητός και θαυμαστός αντιστοίχως) Μα θα γινόταν οτιδήποτε εισακουστό στο εξωτερικό, ή καν εδώ, χωρίς σπάσιμο; Όχι, αλλά αν μόνο αυτό γίνει τελικά τότε θα παραμείνει απλώς σαν επικοινωνιακό εφφέ για καννίβαλους δημοσιογράφους, και το μόνο αποτέλεσμα θα είναι ότι θαχει δράσει σαν απειλή μετάδοσης εξέγερσης αλλού για να κάνει κάναν Σαρκοζί να αποσύρει μεταρρυθμίσεις του (και εμμέσως (!) στον Καραμανλή που το τι κυοφορούν τα γεγονότα στην Ελλάδα δεν το προσλαμβάνουν τα ανακλαστικά του μέσω κατευθείαν διαδρομής ερεθίσματος, ούτε καν διαδρομής του μέσω Λαμίας, αλλά μέσω Γαλλίας) 2. Μαρκάτος: «Ζητώ συγγνώμη που ως καθηγητής του Πολυτεχνείου βοήθησα το κράτος να γίνει αυτό που έγινε και που δεν έχω βρεί τι μπορώ να πω στα παιδιά και που απλώς λέω ότι θα ψήφιζα κι εγώ το κόμμα του κανενός, αλλά δεν ξέρω πώς να συντελέσω στο να υπάρξει αυτό το κόμμα και στο τι προτάσεις θα έπρεπε να κάνει» (ΥΓ: έκατσα να δώ το τέλος της επανάληψης της εκπομπής το Σάββατο με χαρτί και μολύβι μπας και προλάβω να πιάσω πιο πολλά απ όσα μου μειναν με την πρώτη. Αν κατάλαβα καλά την δεύτερη αυτή φορά, η παράγραφος που μου χε μείνει είναι μια πιθανώς μη καν πιστή περίληψη που βελτιώνει αυτό που όντως είπε ο Μαρκάτος) (Ενώ ο γράφων μαζεύει τα παρόντα, άλλα κατεβάζοντάς τα από διάφορα σάϊτ, άλλα αντιγράφοντάς τα από εφημερίδες, άλλα από μνήμης οι ειδήσεις μιλούν για κοινής υποδοχής υπουργό οικονομικών, παρομοιάζοντας τα νέα αβανγκαρντιλικια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σαν τελευταία λέξη της μόδας τύπου Ομπάμα-Χίλλαρυ- ρεπουμπλικανων μετά τον πρωτοπόρο Σαρκοζί και τους σοσιαλιστές που υιοθέτησε δίνοντας εντυπώσεις ενοποίησης ενώ ήταν τετριμμένες ενοποιήσεις κορυφής αντί ουσιώδεις ενοποιήσεις βάσης, οφθαλμαπάτες που κι ένα μικρό παιδί ξέρει ότι το πραγματικό τους περιεχόμενο είναι η σμίκρυνση ή και κατάργηση υπαρκτής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ήλπισε πριν λίγες μέρες κι ο Ψωμιάδης, ύστερα κι ο Στεφανόπουλος, κι ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Ο Παπανδρέου δεν είχε πάει να δεί τον Στίγκλιτς; Τις προτάσεις Στίγκλιτς και Κρούγκμαν για έξοδο από την κρίση, που είναι Κεϋνσιανές κι όχι μαϊμού-κεϋνσιανές σαν τις άλλες (όπως πρόσφατα ενημέρωσε το κοινό ο Μόνμπιοτ στοznet) τις αξιοποίησε ο Ομπάμα τον οποίο τόσο θαυμάζει ο Παπανδρέου; Αφού φωνάζει-που-φωνάζει συμβούλους από-χάρβαρντ-και-πάνω γιατί πρέπει να μένει στον Ρόντο και δεν φωνάζει αυτούς που είναι και Νομπελίστες; Ούτε καν τον Φωτόπουλο δεν ρωτάει για καμιά συμβουλή; Από την περιεκτική δημοκρατία προτιμά την συμμετοχική, κι αυτήν απλώς σε επίπεδο SMS και μοιράσματος δουλειών, ποιος θα σκουπίσει κλπ; Κι αν όλα αυτά τα εννοεί σαν participatory ecοnomics τύπου parecon γιατί δεν ρωτάει τον Άλμπερτ, ή τον Ράπτη που είναι κι Έλληνας, να του πεί τουλάχιστον να κάνει καμμιά ενημέρωση του Ελληνικού λαού να γίνουν πιο αβανγκάρντ κι ο ίδιος κι ο Καραμανλής; Ούτε καν από τον Βεργόπουλο δεν παίρνει μια ενημέρωση. Όκεϋ, στον Μαρκάτο να πεί κάποιος «αυτό είχε η ειδικότητά σου και η εμπειρία σου να δώσει, αυτοκριτική και αίτηση συγγνώμης για το ότι «δεν ξέρεις τι να παίξεις στα παιδιά» αυτό είχες αυτό έδωσες», κι ο Σαββόπουλος, αν το πάρουμε έτσι, αυτήν την στιγμή αυτό δίνει, το τραγούδι αυτό που όλους μας εκφράζει, ιδίως αν είμαστε καθηγητές 15- ρηδων, όπως τυχαίνει κι είναι κι ο γράφων. Αλλά αυτοί που θάπρεπε να συμβουλεύονται τους επαϊοντες γιατί συμβουλεύονται μόνο αυτούς που ή δεν είναι επαϊοντες ή που αποδεικνύουν 53

54 πως ούτε κι οι επαϊοντες δεν ξέρουν τι να πούν, και ακόμη κι όταν πάνε να το ψελλίσουν (όπως ο Παυλόπουλος, που κι αυτός επαϊων υποτίθεται πως είναι ως καθηγητής πανεπιστημίου) τότε δεν κάνουν δεκτές τις παραιτήσεις τους;και εκείνοι με το να ανακαλούν τις παραιτήσεις (όπως κι ο πρύτανης Κιττάς που παραιτήθηκε μετά το κάψιμο της βιβλιοθήκης και μετά ανακάλεσε την παραίτησή του) ακυρώνουν ότι μένει από τον ρόλο τους ως διανοούμενων, ειδικών κλπ μετά την ακύρωση της ικανότητας να προσφέρουν κάτι θετικότερο. Άρα ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ θέλουν κανένα διάλογο για τα προβλήματα. Αυτά που προτείνουν δεν είναι λιγότερο παιδιαριώδη απ ότι αν ένας από την απέναντι μεριά πούλαγε τρέλλα στο στυλ «εγώ είμαι μικρός δεν ξέρω τι να πώ. Πές εσύ κάτι κι αν αυτό που λές δεν μ αρέσει θα σπάω. Όταν θα αρχίσουν τα σπασίματα να γίνονται λιγότερα και θα σταθεροποιηθούν πάνω-κάτω στο μίνιμουμ (που θα προκαλείται από τους δικούς σου βιτρινοσπάστες) τότε θάχεις βρεί τι πρόταγμα να βάλεις σαν προεκλογικό σύνθημα και τότε θα σε ψηφίσω, ή θα πώ στον μπαμπά μου να σε ψηφίσει αν δεν έχω ακόμα άλλη ψήφο παρά το σπάσιμο». Ωραία ας αφήσουμε τώρα και τους νομπελίστες και τους υποθετικούς διαλόγους τύπου κόμικς να ξανα-πάμε σε διάλογο υπαρκτό σε επίπεδο υπαρκτών αποσπασμάτων, μιά και δεν έχουμε τρόπο, βήμα, φόρουμ κλπ για οτιδήποτε άλλο (το τι καλό θα χε το να γίνει πραγματικά κι όχι υποθετικά η τέτοια συζήτηση το παμε απ την αρχή-αρχή, μην το ξαναλέμε). Πάμε να βρούμε αποσπάσματα λοιπόν που θα απαντάγανε στους συνομιλητές που παρεμβάλλαμε σε όσα αντιγράψαμε από το σάϊτ της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ. Μα δεν είχαμε αντιγράψει κι από τους 15-ρηδες; Σε αυτούς να μην απαντήσουμε; 1 Απαντήσαμε με τους επιτάφιους και 2 Απαντάμε με το να οργανώνουμε την εδώ συζήτηση μέσω αποσπασμάτων διότι έχουμε την εντύπωση ότι οι 15-ρηδες έχουν και την περιέργεια να μάθουν τι συζητάνε οι μεγαλύτεροί τους για τα ζητήματα αυτά διότι δεν θεωρούν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να θεωρεί τον εαυτό τους ήδη ξερόλα. Οι γέροι πες ότι θέλουν να ναι ξερόλες είτε από αρτηριοσκλήρωση είτε για να μη νιώθουν ότι πολλά απ όσα ήξεραν ήταν μπούρδες, οι νέοι πάνω από είκοσι πές ότι θέλουν να ναι ξερόλες είτε από τεμπελιά (ή απο την ανία πούχει η μάθηση, ακόμα και σε πράγματα που δεν είναι άχρηστα) είτε από το άγχος μην καταντήσει κανείς σαν τους γέρους που κριτικάρει αν μάθει κι όσα έμαθαν εκείνοι ή και, πιο απλά, σιχτιρίζοντας το ότι το να διδάσκουν οι γέροι αποτελεί εργασιακή θέση ενώ το να τα μαθαίνει κάποιος τα διδασκόμενα δεν του δημιουργεί σε οποιοδήποτε στάδιο εργασιακή θέση). Οι 15-ρηδες δεν τόχουν ακόμα το ανακλαστικό του ξερόλα, άρα ίσως ακούνε, άρα συνεχίζουμε την μέσω αποσπασμάτων συζήτηση. Όμως πριν πάμε παρακάτω ας συνοψίσουμε αντικειμενικά τα καλά των δύο πρώτων εβδομάδων τουλάχιστον. Έγραφα σε φίλους στο ίντερνετ: Ολικά, οι εξελίξεις των ημερών που ακολούθησαν το θάνατο του Αλέξη ήταν θετικότατες για λόγους όπως οι εξής: Έδειξαν ότι ούτε καν τα μικρά του γυμνασίου που έχουν ανατραφεί με τόσο πολλά κινούμενα σχέδια, σήριαλ διαφημίσεις, μπίγκ μπράδερ κλπ δεν έχουν διαβρωθεί τόσο από την τηλεόραση που να κλάψουν τον συνομήλικό τους χωριστά, εξ αποστάσεως και καθιστά σε καναπέ. Το φυσικό ανακλαστικό της συμμετοχής δεν έχει πάθει βλάβη ούτε καν στην γενιά που βομβαρδίστηκε από τηλεόραση κλπ πιο πολύ από όλες και ήδη από την κούνια της. Έδειξαν ότι οι γονείς και δάσκαλοί τους και γενικότερα οι μεγαλύτεροι και στου Αλέξη την κηδεία θα πηγαίνανε ούτως ή άλλως και στις διαδηλώσεις των μικρών θα πηγαίνανε για να τους προστατέψουν απ την αστυνομία. Το φυσικό ανακλαστικό του γονέως να προστατεύσει τα δικά του αλλά και όλα τα παιδιά, και το φυσικό ανακλαστικό του ρόλου του γονέως, του δασκάλου, και γενικά του ενήλικου, να θέλει να ναι στο ύψος του ενώπιον των παιδιών του, των μαθητών του, της νέας γενιάς κλπ, δεν έχει πάθει βλάβη από το τρέξιμο για τις ανάγκες αυξημένης κατανάλωσης των τελευταίων ετών, και το φυσικό ανακλαστικό του να θέλει κάποιος να ναι στο ύψος του ενώπιον το εαυτού του ανακτάται αμέσως αν τον προκαλέσεις τόσο βάναυσα και καίρια, ακόμα κι αν το χε για καιρό παραμερίσει χάριν της προτεραιότητας δανεισμού για κατανάλωση και ειλωτείας για πληρωμή δανείων. Είτε ίσχυε είτε όχι, πήγε εν μια νυκτί περίπατο η, στερεότυπη πλέον τα τελευταία χρόνια, ανάλυση ότι οι γονείς δεν βλέπουν τα παιδιά τους γιατί όλο τρέχουν για διπλοδουλειές και τα αφήνουν στην φροντίδα των μπεϊμπυ σιττερ ως μικρά και των φροντιστηρίων ή ιδιαιτεράδων ως μεγάλα. Και προφανώς έδρασαν από ανακλαστικό δικό τους, των γονέων, ή από συζητήσεις με τα παιδιά τους, όχι από την προτροπή του συλλογικού γράμματος των παιδιών που είδαμε 54

55 το οποίο απλώς σχηματοποίησε τον ενδοιοκογενειακό, ενδοσχολικό, διάλογο γενεών που ήδη άρχισε (ελάχιστο ποσοστό γονέων ή και μαθητών το έχει δεί. Όταν το εκτυπώσαμε από το ιντερνετ και το μοιράσαμε σε τάξεις έγινε μεν ανάρπαστο αλλά οι πιο πολλοί μαθητές δεν είχαν ακόμα πληροφορηθεί την από διημέρου ύπαρξή του.άρα από μόνοι τους έδρασαν όλοι) Έδειξαν ότι κανέναν δεν αποπροσανατόλισε η κυβέρνηση ούτε από την κρίση ούτε από την διαφθορά της. Δεν μπόρεσε να αποπροσανατολίσει ούτε καν τους φορτισμένους από την βλάβη, ή και καταστροφή, των περιουσιών τους, ο αντιπρόσωπος των εμπόρων είπε «πρώτα η ζωή του παιδιού, μετά οι ζημιές» και έμποροι, ακόμα και ανάμεσα σε αυτούς που ήθελαν να πάνε στο Πολυτεχνείο να πλακωθούν με κουκουλοφόρους, έλεγαν ότι η καταστροφή που έχουν πάθει τα δυο τελευταία χρόνια απ τον Αλογοσκούφη είναι πολύ μεγαλύτερη απ ότι έπαθαν απ τα σπασίματα. Επίσης ακόμα κι όσοι δεν θεώρησαν τους κουκουλοφόρους όσο νόμιμους στο να εξαφανίζουν κόπους τους ετών όσο νόμιμα ήταν και τα κουκουλωμένα κρατικά λαμόγια, θεώρησαν τα κουκουλωμένα κρατικά λαμόγια που εξαφάνισαν κόπους τους ετών (με τις κοινωνικοποιημένες ζημίες απ τις απάτες τους και με την φορολογία που πήγε στην σωτηρία των τραπεζών που τους λήστεψε) όσο παράνομα όσο παράνομοι ήταν και οι κουκουλοφόροι. Έδειξαν ότι στο εξωτερικό, ιδίως στις, ουκ ολίγες, χώρες στις οποίες έγιναν και πορείες συμπαράστασης στη δική μας νεολαία, τα νέα μας δεν χρησιμοποιούνται μόνο για την εκεί εκτόνωση-κατανάλωση δικών τους εντάσεων από την κρίση ή για βλάβη του δικού μας τουριστικού προφίλ αλλά και σαν αφορμή για σκέψη, όπως έγινε και με το παράδειγμα του «όχι» των Ιρλανδών στην συνθήκη της Λισσαβώνας. Αφορμή για σκέψη μήπως έρχονται κι εκεί τέτοιες αντιδράσεις (χωρίς βέβαια πλέον την ανάγκη να υπάρξει κι εκεί Αλέξης, αφού ο φόνος ήταν απλώς η θρυαλλίδα, όπως οι πάντες κι εδώ κι έξω κατάλαβαν, το υλικό που εξερράγη προέρχονταν από την κρίση που είναι παντού) Πάμε λοιπόν σε άλλα τμήματα του έντυπου της ΑΣΟΕΕ μη τσαντιζόμενοι από τις αρχικές της φράσεις, τουλάχιστον μη τσαντιζόμενοι μέχρι να τελειώσουμε ολόκληρη την παράγραφο τους : «Όσο για τους γελοίους αριστερούς που καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, που τόσο κόσμια και υπεύθυνα ξέρουν να διαδηλώνουν την υποταγή τους, συμψηφίζοντας τη βία ενός συστήματος που σκοτώνει 15χρονα παιδιά με τις σπασμένες βιτρίνες και τις μολότωφ στους μπάτσους, η ξεφτίλα τους δεν έχει όρια. Μας θέλουν εκτεθειμένους στα χτυπήματα του εχθρού χωρίς ποτέ να απαντάμε «για να αποδείξουμε το ηθικό μας μεγαλείο» τη στιγμή που η βία του συστήματος ξεδιπλώνεται σε κάθε καταναγκασμό και διαταγή που είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε στωϊκά κάθε μέρα, από το πρωινό ξύπνημα για το σχολείο και τη δουλειά μέχρι το αυστηρό βλέμμα κάθε δασκάλου, αφεντικού και μπάτσου. Η μη-βία δεν μας αφορά. Έχουμε εδώ και καιρό ξεμπερδέψει με την παθητική αντίσταση. Όπως γράφτηκε και σε ένα τοίχο στο Βερολίνο, «αλληλεγγύη σημαίνει επίθεση». Πρέπει να γίνει κατανοητό πως σε ότι επιλέγουμε να κάνουμε το τελευταίο που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν είναι νόμιμο ή παράνομο. Αν είναι ηθικό ή ανήθικο με τα μέτρα αυτού του κόσμου. Είναι άχρηστο να είμαστε νομοταγείς όταν νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού. Δεν μας φτάνει να πέσει η δεξιά, γιατί είναι γελοίο να πιστεύουμε ότι αυτή η δολοφονία ήταν απλά μια παρέκκλιση τη δημοκρατίας, ένας παραλογισμός που θα εξαφανιστεί μόλις τον δείξουμε με το δάχτυλό μας. Αυτό που στα αλήθεια θέλουμε είναι η ολοκληρωτική ανατροπή αυτής της κοινωνίας. Δεν θέλουμε να καταναλώνουμε άλλο, δεν θέλουμε να παράγουμε άλλο, δεν θέλουμε να εκπαιδευόμαστε άλλο, δεν θέλουμε να αποφασίζουν άλλοι για εμάς. Το τι θα γίνει από τώρα και στο εξής, θα το αποφασίσουμε όλοι μαζί. ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΖΗΤΩ Η ΑΝΥΠΟΤΑΞΙΑ Υ.Γ. Όσον αφορά τις κουκούλες τι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε Ότι μια αστυνομία που πυροβολεί έναν 15χρονο δεν φακελώνει τους διαδηλωτές; Είναι μαλάκας και επικίνδυνος αυτός που επιχειρεί να πείσει τον κόσμο ότι δεν είναι απαραίτητες οι κουκούλες και τα κασκόλ. Τίποτε δεν μας λέει ότι αν η γιορτή κοπάσει και οι μπάτσοι ξαναβρούν τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση δεν θα έρθουν να μας ψάξουν στα σπίτια μας» 55

56 Δεν σκοπεύουμε να πνίξουμε ή καν να κρύψουμε την κριτική μας για τα χειρότερα μέρη αυτής της παραγράφου, απλώς να την αναβάλλουμε για να επαναλάβουμε, ως έχουσες προτεραιότητα, τις σελίδες που είδαμε σαν μέρη της ανάρτησης της ΑΣΟΕΕ σε ιστότοπο για πράγματα που θεωρούμε ουσιωδέστατα σε όσα είπανε αλλά εύκολο να χαθούνε ανάμεσα στον βομβαρδισμό από φορτισμένες παραγράφους τους. Δεν θα επαναλάβουμε και δικές μας παρόμοιες θέσεις που ήδη είδαμε πριν λίγες σελίδες, χαμένες ίσως κι εκείνες μέσα στον καταιγισμό από φορτισμένες-θολωμένες μέχρι και θολωμένες-παιγμένες παραγράφους, αντί αυτού θα βάλουμε κάποιες συγκεκριμενοποιήσεις που μπορούμε να φανταστούμε των θέσεων της ΑΣΟΕΕ ή άλλων ομολόγων τους, στον Άγιο Δημήτριο ή οπουδήποτε αλλού. Δεν τους κάνουμε τον έξυπνο, οτιδήποτε σοβαρό έχουν όσα πούμε ευχαρίστως να το αποδώσουμε στην επαφή μας με τους ίδιους, σε κουβέντες ή ξεφυλλίσματα που δεν μπορώ πλέον να εντοπίσω πού τα είδα για να τα κατεβάσω ή να τα αντιγράψω αυτούσια και κατά-λέξη, οτιδήποτε ατελές, έως και χοντρά ανακριβές, στην αναδιατύπωση που εδώ του κάνω από μνήμης, ευχαρίστως να το αποδώσω σε προσωπική μου ανεπάρκεια. Αλλά θα θεωρήσω από ανωριμότητα και ανευθυνότητα, έως ανωριμότητα και μαλακία τους, αν αντί να πούν «έ!, είπαμε εμείς τέτοια; Να τι είπαμε και λέμε» παίξουν απλώς το παιδαριώδες παιχνίδι στο οποίο εκείνος που παίζει πρώτος χάνει απ τον άλλο που απλώς χρειάζεται να πεί «Θέλεις θετικές προτάσεις; Πές εσύ να σου πώ από πού χάνεις και πού θα κολλήσει η δουλειά». Έγραφε λοιπόν η ΑΣΟΕΕ: Από δω και πέρα Όμως αυτή τη στιγμή το ζήτημα δεν είναι ούτε να αναζητήσουμε τις ευθύνες ή της ανεπάρκειες της υπάρχουσας αριστεράς, ούτε να περάσουμε πριν την ώρα τους στους απολογισμούς αυτής της εκρηκτικής εβδομάδας. Αναμφισβήτητα μετά από αυτές της μέρες τίποτα δεν είναι όπως πριν και για κανέναν. Στην εξέγερση αναδείχθηκε ένα νέο υποκείμενο, μια γενιά που δεν έχει βιώσει την ήττα, αλλά δεν έχει και τίποτα να χάσει, όχι μόνο γιατί δεν κατέχει, αλλά γιατί δεν έχει να ελπίζει τίποτα από τον καπιταλιστικό «παράδεισο». Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους λούστηκαν από κρύο ιδρώτα βλέποντας να εξελίσσεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους μια εξέγερση, που να ξεπερνάει τα όρια μιας περιορισμένης χρονικά, γεωγραφικά και σε μαζικότητα, έκρηξης. Συνειδητοποιούν ότι αυτό εδώ είναι ένα γεγονός με τεράστιο κοινωνικό βάθος και το χειρότερο (γι αυτούς) απ όλα ότι όχι μόνο δεν έχει τελειώσει αλλά μπορεί και να είναι και η αρχή μιας νέας περιόδου σκληρών και βίαιων κοινωνικών αγώνων. Ακριβώς εκεί θα πρέπει να προσανατολιστεί το ενδιαφέρον όλου του κινήματος. Υπάρχουν δυνάμεις στο κίνημα που απεχθάνονται τα σχέδια και τους στόχους, ρίχνοντας όλο το βάρος στο τι θα γίνει τώρα. Έχουν απόλυτο δίκιο όταν πρόκειται για στόχους που αφορούν τη μεταθάνατο ζωή ή για σχέδια που επιδιώκουν μια επιστροφή στην ομαλότητα και στην καθώς πρέπει ταξική πάλη. Ή που στο όνομα ενός μακρινού στόχου υποτιμούν τα καθήκοντα της στιγμής. Όμως αν εκτιμά κανείς ότι μπαίνουμε σε μια νέα κινηματική περίοδο, και σε μια οριακή ταξική αναμέτρηση τότε χρειάζεται ένας εντελώς νέος σχεδιασμός, που να δίνει προοπτική σε ευρύτερα τμήματα καταπιεσμένων, με κατεύθυνση την ανατροπή της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας μέσα από μια αποφασιστική αναμέτρηση με το αστικό κράτος. Όσοι μιλάνε για εξέγερση θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τι ακριβώς εννοούν. Αν πράγματι το εννοούν τότε δεν έχουν παρά να προετοιμαστούν για ότι αναλογεί σε μια τέτοια περίοδο. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι αρκεί μια αυθόρμητη και βίαιη εξέγερση για να το βάλουν στα πόδια οι καπιταλιστές και ολόκληρος ο αστικός κρατικός μηχανισμός. Αν δεν είναι ούτε αυτό, τότε όλος αυτός ο εκστασιασμός των «δεκεμβριανών της νεολαίας» δεν είναι τίποτα άλλο για ορισμένους παρά ένα είδος προοδευτικής αστικής δημοσιογραφίας. Ο ρόλος της αριστεράς και κάθε συνειδητής αντικαπιταλιστικής δύναμης δεν είναι να κοινωνιολογίζει για τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών συμπεριφορών αλλά να πάρει θέση στο οδόφραγμα, αν πραγματικά πιστεύει ότι πρόκειται περί αυτού. Κλιμάκωση της σύγκρουσης Ακριβώς γι αυτό χρειάζεται σχέδιο κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Είναι αυτό που τρέμουν όλοι οι αστοί αναλυτές ανά την Ευρώπη. Η πιθανότητα η αυθόρμητη 56

57 εξέγερση να εξελιχθεί σε μια οργανωμένη και συνειδητή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και το κράτος. Αυτό σημαίνει όχι ανέξοδη «επαναστατική» προπαγάνδα για κάθε είδους ζήτημα, αλλά άμεσες προτάσεις δράσης για την επόμενη μέρα, για τις επόμενες ώρες. Μια σειρά από ζητήματα που φαίνονται ίσως πρακτικίστικα, είναι εξαιρετικά επείγοντα και ουσιωδώς πολιτικά για να βοηθήσουν το κίνημα και να ξεδιπλωθεί και να βρει το δρόμο του. Αυτή τη στιγμή ο δρόμος της σύγκρουσης περνά μέσα από τον να εξαναγκάσουμε σε παραίτηση το θίασο του Καραμανλή. Αυτή τη στιγμή το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» βρίσκεται σχεδόν σε όλές τις ανακοινώσεις. Ωστόσο μοιάζει σαν να είναι ένα προπαγανδιστικό αίτημα, μέσα σε μερικά ακόμα. Στην πραγματικότητα δεν είναι το κεντρικό ζήτημα. Στις διαδηλώσεις συνεχίζουν να κυριαρχούν τα συνθήματα οργής παρά τα συνθήματα που να δίνουν μια προοπτική, θέτοντας τον επόμενο στόχο. Ένας αγώνας δεν μπορεί να συνεχιστεί, ούτε περισσότερο να γενικευτεί πάνω μόνο στο σύνθημα μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, ούτε στο «μπάτσοι μ σκοτώνεται παιδιά». Ούτε μόνο σε συνθήματα «για να πάει ο Κούγιας από εξοστρακισμό. Φυσικά και πρέπει να εκφραστεί όλη η οργή για τους δολοφόνους, αλλά μετά από αυτό υπάρχει κάτι άλλο; Σε πολλούς αγωνιστές το σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση» προκαλεί μια καχυποψία. «Μα καλά εμείς παίζουμε το κεφάλι μας, σκοτωνόμαστε στους δρόμους για να πέσει ο Καραμανλής και να έλθει ο Παπανδρέου»; Τι προτείνουμε δηλαδή μια κοινοβουλευτική εναλλαγή; Για αυτό να μην λέμε κάτω η ΝΔ, αλλά κάτω το σύστημα ή το κράτος. Αν κανείς προσπαθεί να τοποθετηθεί ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τότε έχει απόλυτο δίκιο να σκέφτεται έτσι. Όμως το σύνθημα αυτό δεν αφορά την ιδεολογική ή αξιακή τοποθέτηση του καθενός, δεν είναι μια αντιπαράθεση ιδεών σε άσχετο χρόνο, αλλά μια πραγματική μάχη. Δεν έχει να κάνει με μια ακίνδυνη και ανέξοδη θεωρητική στάση, απέναντι στο κράτος, τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τη δυνατότητα να δοθεί ένα ισχυρό χτύπημα στον αντίπαλο. Η ΝΔ σήμερα είναι ο πολιτικός εκπρόσωπος του αστικού κράτους. Δεν είναι απλώς μια μαριονέτα που το αστικό κράτος μπορεί να αλλάζει όποτε του κατέβει στο κεφάλι. Το κράτος της αστικής δημοκρατίας, υπάρχει, όχι απλά σαν ένας απρόσωπος μηχανισμός, αλλά σαν ένας μηχανισμός που διευθύνεται κάθε φορά από ορισμένους πολιτικούς εκπροσώπους στη βάση μιας ορισμένης κοινωνικής συναίνεσης. Όταν αυτό το πολιτικό προσωπικό αλλάζει μέσα από τις θεσμικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο και σε ένα κλίμα κοινωνικής ειρήνης δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όταν όμως αυτό γίνεται κάτω από τη σφοδρή και βίαιη αντίδραση του κινήματος τότε η απότομή και πριν την ώρα της πτώση μιας κυβέρνησης δεν είναι απλά μια κοινοβουλευτική διαδοχή, αλλά το άνοιγμα μιας νέας περιόδου, που το κίνημα και όχι απλά η κάλπη αποφασίζει ποιος θα είναι ή τέλος πάντων ποιος δεν θα είναι στην κυβέρνηση. Το να βρίσκεται το αστικό κράτος ακέφαλο εκεί που δεν το περιμένει και χωρίς μια κυβέρνηση που να μπορεί να κάνει ήρεμη τη δουλεία της ισούται με μια προεπαναστατική περίοδο. Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουν όλοι: Είτε θέλεις να ανατρέψεις το κράτος, είτε να ρίξεις μια κυβέρνηση από τα κάτω και τα αριστερά, δεν θα μπορέσεις να αποφύγεις τελικά το καθήκον ότι θα πρέπει να ανατρέψεις την κυβέρνηση. Ή μήπως θα πέσει το κράτος χωρίς να πέσει η κυβέρνηση; Το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι θέλει να φύγει η κυβέρνηση για να αναλάβει αυτό. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή αυτό φαίνεται σαν τη μόνη ρεαλιστική λύση, και γι αυτό όταν ακούει κανείς για «πτώση της κυβέρνησης» είτε είναι αναρχικός, είτε μια γιαγία στο μυαλό τους έρχεται αυτόματα το ΠΑΣΟΚ σαν διάδοχη λύση. Αυτό δεν έχει να κάνει με προτιμήσεις αλλά με την πραγματικότητα. Σε ποια όμως πραγματικότητα; Σε αυτή που έχουμε τώρα. Ας σκεφτούμε όμως τον Καραμανλή να παραιτείται εν μέσω αυτής της αναταραχής; Θα έπρεπε το κίνημα να ντυθεί στα μαύρα ή να πανηγυρίσει μια τέτοια εξέλιξη; Μήπως τότε θα πρέπει να σταματήσουμε; Ε όχι βέβαια. Ναι αλλά μήπως αυτό εκτονώσει τον αγώνα; Όχι γιατί ένας αγώνας δεν εκτονώνεται επειδή δεν ικανοποιείται ένας στόχος, αλλά γιατί φαίνεται πλέον μάταιος σε αυτούς που τον διεξάγουν. Για παράδειγμα η παραμονή αυτής της κυβέρνησης θα απογοητεύσει πολύ περισσότερο τον κόσμο που βρίσκεται στο δρόμο, οδηγώντας όχι απλά στην εκτόνωση αλλά στην ήττα του κινήματος. Τότε ο Παπανδρέου θα έλθει καβάλα στην ήττα και την απογοήτευση και αφού πρώτα ο Καραμανλής έχει κάνει τη βρώμικη δουλεία για το σύστημα και 57

58 το κράτος. Αντιθέτως μια πτώση της κυβέρνησης όσο το κίνημα είναι στην επίθεση θα είναι προάγγελος ενός ανάλογου τέλους για την επόμενη κυβέρνηση που θα αναλάβει να διαχειριστεί τις υποθέσεις του κράτους και φυσικά των αφεντικών. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα δεν έχει άπειρες εναλλακτικές λύσεις. Γι αυτό και τους πιάνει κρύος ιδρώτας όταν βλέπουν ότι τα κουκιά δεν τους βγαίνουν και την ίδια στιγμή ο κόσμος αντιδράει στους δρόμους. Μια οποιαδήποτε εναλλακτική λύση από τη μεριά του κινήματος, δεν μπορεί να προέλθει χωρίς πρώτα από όλα να καούν τα μπαλαντέρ των υπαρκτών εναλλακτικών επιλογών της αστικής διαχείρισης. Από εκεί και πέρα στο παιχνίδι υπεισέρχονται μια σειρά από αστάθμητους παράγοντες και μη ελεγχόμενες μεταβλητές. Ένα οποιοδήποτε επαναστατικό σχέδιο δεν μπορεί να τρέξει παρά μόνο σε αντίστροφη σχέση με την αστική πολιτική σταθερότητα. Μπορεί βεβαίως κανείς να πει ότι υπάρχει η λύση μιας μη δημοκρατικής διεξόδου. Καμία αντίρρηση, αλλά αυτό ισχύει για όλους τους αντίπαλους. Το βαθύ αστικό κράτος δεν μπορεί να έχει ούτε αυτό στο τσεπάκι του. Μια οποιαδήποτε εκτροπή από τα θέσφατα του κοινοβουλευτισμού, θα μπορούσε να φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά της επιβολής του νόμου και της τάξης. Ο πραγματικός αγώνας για να πέσει η κυβέρνηση είναι ταυτόχρονα πραγματικός αγώνας ενάντια στο καθεστώς και το κράτος. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση δεν πέσει ακριβώς στους δρόμους αλλά μέσα από μια αγωνιώδη -εκλογική- προσπάθεια του κράτους να ξαναπατήσει στα πόδια του επιδιώκοντας μια νέα κοινωνική συναίνεση στο πρόσωπο πλέον ενός νέου διαχειριστή (πχ του ΠΑΣΟΚ). Αυτό δεν ακυρώνει το αγώνα, ούτε πρόκειται περί καπηλείας. Σε τελευταία ανάλυση η καπηλεία είναι μια καθημερινή υπόθεση και γίνεται ακόμα ευκολότερη όταν στην αρένα μείνει ο ένας. Μήπως σήμερα δεν καπηλεύεται ο καθένας (από τους δημοσιογράφους μέχρι όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ αλλά και διάφορους γελοίους βουλευτές της ΝΔ) την τρέχουσα εξέγερση επιχειρώντας να την εντάξουν στο κατασκεύασμα της «γενιάς των 700 ευρώ», ή στη «δίκαιη οργή των 15χρονων παιδιών» που όμως όλοι αυτοί οι «ειρηνικοί» σημερινοί διαμαρτυρόμενοι και αύριο ενταγμένοι στο σύστημα δεν έχουν καμία σχέση με τους χαοτικούς, περιθωριακούς που σπάνε και καινε μαγαζιά; Όλοι θα τρέξουν να εισπράξουν από αυτό το κίνημα οργής. Ακόμα και τα φασιστόμουτρα. Σιγά που θα μας ρωτήσουν κιόλας. Και ταινίες θα γυρίσουν (για το μίσος) και φράγκα θα βγάλουν. Διεύρυνση του κοινωνικού μετώπου Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα. Η σημερινή εξέγερση, όσο κι αν μας εκστασιάζει το μέγεθός της και η έντασή της, συνεχίζει να έχει ένα εξαιρετικά αδύναμο σημείο. Παραμένει εγκλωβισμένη στη νεολαία. Η εργατική τάξη περισσότερο κράτησε μια στάση συμπάθειας πάρα ενεργητικής συμμετοχής, παρά μόνο σε μειοψηφικό επίπεδο και κυρίως μέσα από την παρουσία της σε πολιτικά μπλοκ κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Ακόμα και αυτές οι διαδηλώσεις παρά τον εκρηκτικό τους χαρακτήρα, δεν είχαν τη μαζικότητα που θα αναλογούσε όχι μόνο στο γεγονός αλλά και στη γενικότερη κατάσταση (βατοπέδια, ομόλογα, ταμεία, κρίση, φτώχεια, ανεργία κλπ.) Με άλλα λόγια μπορεί να λέμε ότι η δολοφονία έγινε η αφορμή να εκφραστεί μια υποβόσκουσα κοινωνική δυσαρέσκεια αλλά αυτό δεν έγινε έτσι ακριβώς αντιληπτό από ευρύτερα τμήματα της εργατικής τάξης αλλά και άλλων στρωμάτων που βρίσκονται λίγο πριν τη χρεοκοπία. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευτεί από το κίνημα σαν στάση αποδοχής της κυβέρνησης, του νόμου και της τάξης. Με δεδομένο τώρα ότι μια κλιμάκωση της σύγκρουσης στους δρόμους αυτή τη στιγμή μάλλον εξαντλεί τη δυναμική της, θα πρέπει ο αγώνας να προσανατολιστεί στην συντήρηση της έντασης, μεγαλώνοντας το κοινωνικό εύρος του κινήματος, χωρίς η πρωτοπορία του, ή έστω τα πιο δυναμικά του κομμάτια να χάνουν την αυτοτέλειά τους. Ακόμα και μια αναζωπύρωση των συγκρούσεων, απαιτεί νέες δυνάμεις, αλλά πάνω από όλα ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους. Μια κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει επί μακρόν μόνο συγκρούσεις για την οργή. Το σύνθημα να φύγει τώρα η κυβέρνηση μπορεί να ενώσει όχι μόνο αυτούς που βρίσκονται τώρα στο δρόμο, αλλά και όλους όσους έδωσαν τη μάχη το προηγούμενο διάστημα (δάσκαλοι, φοιτητές, λιμενεργάτες, ολυμπιακή, ασφαλιστικό) χωρίς όμως να καταφέρουν να κάμψουν την αντίσταση της 58

59 κυβέρνησης και επομένως του κράτους. Το σύνθημα να πέσει η κυβέρνηση, είναι και ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ξανά ο φάκελος του ασφαλιστικού, του ν-π στα πανεπιστήμια, των ιδιωτικοποιήσεων κ.ο.κ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει και σαν καταλύτης για ολόκληρη τη νεολαία που μπήκε απότομα στο πολιτικό παιχνίδι χωρίς να είναι καλεσμένη για να τα κάνει γυαλιά καρφιά. Το ζήτημα τώρα είναι να μην φύγει το ίδιο απότομα όπως ήλθε. Ο καθένας που συμμετέχει στο κίνημα έχει τις ιδεολογικές του αναφορές, αξίες που τον ενώνουν και τον χωρίζουν με άλλους. Αυτό όμως δεν μπορεί να μπει εμπόδιο για κοινές στοχεύσεις ακόμα κι αν υπάρχουν διαφορετικές επιδιώξεις. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να θέλει να πέσει η κυβέρνηση για να πάρει μερικά υπουργεία σε μια επόμενη κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ορισμένοι αντιεξουσιαστές να θέλουν να πέσει η κυβέρνηση για να χτυπηθεί το κράτος, ενώ άλλοι αναρχικοί ενώ παλεύουν ενάντια στο κράτος δεν μιλάνε για την κυβέρνηση μήπως και ταυτιστούν με το ΠΑΣΟΚ ή έστω με μια κοινοβουλευτική λύση. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία τι έχει κανείς στο πίσω μέρος του μυαλού του. Σημασία έχει να ανοίξουμε το δρόμο. Αν ο ρεφορμισμός θέλει να μείνει στη μέση του δρόμου ας μείνει. Αν υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν και θέλουν να φτάσουν μέχρι το τέλος, όχι στη φαντασία τους, αλλά στην πράξη, όχι για να σώσουν την ψυχή τους αλλά για να τσακίσουν τα κόκαλα στους καπιταλιστές και το πολιτικό τους εποικοδόμημα ας συνεχίσουν μέχρι τέλος. Ότι και έχει κανείς στο μυαλό του, ας το πει στα ίσα. Αυτό αρκεί για να τον διαχωρίσει με όλους τους υπόλοιπους. Όμως αν δεν δείξει και το δρόμο είναι απλά γελοίος. Η επανάσταση ή θα είναι πραγματικότητα ή θα είναι μια φαντασίωση. Στο φαντασιακό κενό μπορεί κάνει να λεει ότι θέλει. Εκεί όμως που όλα κρίνονται είναι στην πραγματικότητα, απέναντι στον αντίπαλο και τους μηχανισμούς του. Όσο το κίνημα δεν ξεκαθαρίζει τον αντίπαλό του, όσο τον ψάχνει στο Ζόναρς και στο life style του αστικού καταναλωτισμού θα τελειώσει αφού πρώτα γελοιοποιηθεί και συκοφαντηθεί από τους κάθε είδους ψυχαναλυτές της αστικής αντίδρασης. Αντίθετα αν σταθεί πολιτικά στα πόδια του, δείξει επιτέλους με ξεκάθαρο τρόπο, έναν πραγματικό αντίπαλο με χέρια, πόδια και κεφάλια, τότε ο δρόμος θα είναι αντίστοιχος των προσδοκιών αυτής της μεγάλης βδομάδας. Μπροστά στην καμπή Ο αγώνας τώρα βρίσκεται σε μια καμπή. Το αν θα συνεχιστεί με την ίδια ένταση για ακόμα μια βδομάδα δεν είναι καθόλου σίγουρο. Πολλά θα εξαρτηθούν από αστάθμητους παράγοντες και πιθανά λάθη του αντιπάλου. Το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες παίζεται ένα παιχνίδι κέντρου από όλες τις πλευρές, περισσότερο μοιάζει με μια ανανγνωριστική ανίχνευση των στρατοπέδων παρά για τη λήξη της αναμέτρησης. Ίσως η πανελλαδική της Πέμπτης 18/12 μας δώσει κάτι καινούργιο, ίσως όχι. Σε αυτή τη φάση τα σχέδια για μια επανεμφάνιση στις 9/1 την επέτειο της δολοφονία του Τεμπονέρα και άλλα συναφή δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα. Βρισκόμαστε σε μια φάση που δεν έχει κανείς τη δυνατότητα να σχεδιάζει και μάλιστα με το ρουτινιάρικο τρόπο που το έκανε τις προηγούμενες ένα δύο δεκαετίες. Ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι: Η εποχή της μονόλεπτης «συγκροτημένης» σύγκρουσης μπροστά στα λουλουδάδικα έχει λάβει οριστικό τέλος. Καθένας που θα επαναληφθεί σε αυτό το επίπεδο θα προκαλεί από δω και στο εξής μόνο τα γέλια. Επίσης τέλος έχουν λάβει οι συμβολικές επιθέσεις θεαματικού χαρακτήρα. Όλα αυτά είναι καλά για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, για να ανάψουν τα αίματα. Όταν όμως ξεκινάει η πραγματική αναμέτρηση, τότε κάθε τι θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε αυτή τη νέα φάση. Όντως είναι δύσκολο για πολλούς να αλλάξουν συνήθειες, να υπερβούν το εαυτό τους και πάνω απ όλα τα κλισέ που μέχρι τώρα τους έδιναν έναν λόγο ύπαρξης και ένα μοναδικό ρόλο στην αρένα. Η κινητοποίηση δίπλα στις δυνάμεις καταστολής του φασισταριού, από κοινού με εμπόρους ναρκωτικών, προαγωγούς, και άλλες ομάδες του υποκόσμου με την συνδρομή ή έστω την συναίνεση του κομματικού δεξιού παρακράτους, σε Πάτρα, Κομοτηνή, Λάρισα και Χαλάνδρι απαιτεί από το κίνημα μέτρα αυτοάμυνας. Όσο κι αν η λέξη περιφρούρηση φέρνει στο νου τη σταλινική αστυνομία, θα πρέπει να μην συγχέονται οι δυο αυτές περιπτώσεις. Για το ΚΚΕ περιφρούρηση σημαίνει καμία σύγκρουση, πορείες μακριά από τον στόχο, περιφρουρήσεις αστυνομικών 59

60 τμημάτων. Καμία σχέση με αυτά. Το κίνημα πρέπει να περιφρουρηθεί από τις συμμορίες που θα ριχτούν εναντίον του. Η επανάσταση είναι το πανηγύρι των καταπιεσμένων όχι με την έννοια που το αντιλαμβάνονται ορισμένοι χάχες. Ας μην παίρνουμε τις μετρητοίς λέξεις που έχουν γραφτεί για άλλο σκοπό. Κάθε κινητοποίηση των καταπιεσμένων θα συντριφτεί από την αστική αντίδραση και τις δυνάμεις του κράτους και του παρακράτους αν και εφόσον μπει σε μια ανοιχτή αναμέτρηση μαζί τους, στο βαθμό που υποτιμήσει τα πρακτικά καθήκοντα που αναλογούν στο επίπεδο της αντιπαράθεσης. Η υπευθυνότητα μάλιστα που αντιμετωπίζει κάθε κίνημα αυτά τα ζητήματα, είναι και απόδειξη του πραγματικού βάθους που έχει. Στο βαθμό που το κίνημα βάλει πολιτικούς στόχους και οργανωθεί κατάλληλα, τότε μπορεί να κλιμακωθεί αποφασιστικά ο αγώνας. Μαζί με αυτά όμως χρειάζονται και τα κατάλληλα όργανα, που ήδη λειτουργούν τόσο στο κέντρο όσο και περιφερειακά. Θα πρέπει όμως να δημιουργηθεί ένα πανελλαδικό συντονιστικό δράσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει την αξία του ότι υπάρχει σήμερα. Κέντρα αγώνα που εκτός από οργή θα εκφράζουν και την αποφασιστικότητα του. Μια αποφασιστικότητα που θα δώσει τη δυνατότητα και σε άλλα κομμάτια της κοινωνίας να κατέβουν στους δρόμους. Που μέχρι στιγμής αν και είναι εξίσου οργισμένα στηρίζουν την εξέγερση μόνο παθητικά. Γιατί αν για τη νεολαία είναι αρκετή η οργή για να τη βγάλει στο δρόμο, οι μεγαλύτερες γενιές χρειάζονται και μια ρεαλιστική προοπτική νίκης και ένα κίνημα που θα δείχνει την αποφασιστικότητα να νικήσει. Σε ετούτη τη λογική η αριστερά που δεν αρκείται να κοινωνιολογεί θα πρέπει να στήσει ένα δίκτυο τέτοιο που θα της επιτρέψει να παλέψει μέσα στο ζωντανό κίνημα στην κατεύθυνση μιας επαναστατικής προοπτικής. Η εξέγερση είναι μπροστά μας. Το μέλλον μας περιμένει να το διαμορφώσουμε. Να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληυθέντων Να διαλυθούν όλες οι δυνάμεις καταστολής των κοινωνικών αγώνων Καμία υποχώρηση μέχρι να φύγει η κυβέρνηση των δολοφόνων Καμία ανοχή, καμία υποστήριξη σε οποιοδήποτε διάδοχό της Η δική μας πρόταση είναι: Να βρείτε ένα μέσο (πρότεινα π.χ. πηγαδάκια του ίντερνετ και μετά εκτυπώσεις και φωτοτυπήσεις όσων σοβαρών πραγμάτων προκύψουν, αν προκύψουν) που να απευθύνεστε στον κόσμο με το να του απαντάτε τις φυσικότερες ερωτήσεις που έχει. Εξηγώ: Οι πιο πολλοί από σας θεωρείτε ότι ο κοινοβουλευτισμός δεν εμπεριέχει λύση για κανένα πρόβλημα, θεωρείτε πως το πολύ σε επίπεδο δημοτικών εκλογών πρέπει να ψηφίζετε αφού μόνο εκεί, το πολύ, και πριν κάποιο σχέδιο μετακαποδίστρια εμποδίσει καν αυτό, μπορείτε να μπλοκάρετε ή και να διαμορφώσετε λήψη αποφάσεων, και έχετε και κάποιες ιδέες για το βήμα από κεί στην διαμόρφωση λήψης αποφάσεων σε κλίμακα μεγαλύτερη από την τοπική. Ο πιο πολύς κόσμος, από τις μέχρι τώρα εμπειρίες του, θα είχε για σας τις εξής ερωτήσεις: 1. Πότε φρόντισες να με επιμορφώσεις για αυτά; Έπρεπε να είμαι στη τσίλια μήπως βγήκε ανακοίνωση σε κολώνα γύρω από το Πολυτεχνείο τόσα χρόνια; Μου τα είπες χωρίς συζητήσεις για σπασίματα σε κάνα χώρο καμιάς γειτονιάς κι εγώ δεν ήρθα γιατί ήμουν απασχολημένος με τσόντες ή με κατανάλωση ή με σήριαλ; Εντάξει, πές πώς τόκανες κι εγώ έλειπα σε τέτοια ή αλλού. Τώρα με τον Αλέξη που ήρθα, με φώναξες να ξανάρθω για τέτοια; Αυτό δεν θα ήταν καλή ευκαιρία διατήρησης της ουσίας της έντασης; 2. Θέλεις να με κάνεις να σκεφτώ για την βία; Εντάξει, σκέφτομαι και μόνος μου γι αυτή όταν βλέπω στην Βέροια εργοστασιάρχες που έχουν πάρει επιχορηγήσεις για να μη πτωχεύσουν, αφ ενός να πτωχεύουν αφ ετέρου να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους στην Βουλγαρία για φτηνότερα μεροκάματα και, με την ανοχή του κράτους, να μην επιστρέφουν την επιχορήγηση να δοθεί τουλάχιστον σαν αποζημίωση σε όσους αφήνουν άνεργους. Εντάξει, οι εφοπλιστές παίρνουν τα καράβια τους και φεύγουν, ο εργοστασιάρχης πώς θα τα πάρει να φύγει αν με την βία του κρατήσουν οι εργαζόμενοι τα μηχανήματα; Δεν προτείνατε καλύτερα, σαν δυναμική αντίδραση, να πάμε να γίνουμε ανθρώπινες ασπίδες μαζί τους αντί να σπάμε βιτρίνες; Δεν μας λέτε κι άλλα για κάτι τέτοια που έγιναν στην 60

61 Αργεντινή πριν λίγα χρόνια; Αν ένα κόμμα πρότεινε να μη μπορούν οι βιομήχανοι να κάνουν τέτοια δεν θα το ψηφίζαμε; 3. Θέλεις να με κάνεις να σκεφτώ για μη κοινοβουλευτική αλλαγή; Μου εξήγησες γιατί αν την παραπάνω τοπική αλλαγή την προτείνει κάποιος σε πανελλαδική κλίμακα δεν θα είναι μια επιλογή που τόσος πολύς κόσμος θα την ψηφίσει που θα μπεί και κάποιος εμπιστεύσιμος στην Βουλή και μπορεί μετά να προτείνει κι άλλα και να γίνει υπαρκτή αντιπολίτευση ή και κόμμα εξουσίας; Μου εξήγησες πού θα κολλάγανε όλα αυτά και δεν θα προχωρούσαν; Π.χ. στο ότι δεν έχει βαρειά βιομηχανία η Ελλάδα; Αν δεν ξέρεις ούτε εσύ γιατί μου λές να σε πάρω σαν σοβαρό που θα αλλάξει τον κόσμο σπάζοντας βιτρίνες; Αν ξέρεις και δεν μου το λες γιατί να σε πάρω στα σοβαρά όταν άλλα μου τα λές αλλά αυτό δεν μου το λές; Αν δεν μου απαντήσεις σ αυτά τότε τι εννοούν οι φράσεις σας σαν την «Το τι θα γίνει από τώρα και στο εξής, θα το αποφασίσουμε όλοι μαζί». Και τι εννοούν οι φράσεις σας σαν τις εξής δύο: Α)«Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία τι έχει κανείς στο πίσω μέρος του μυαλού του. Σημασία έχει να ανοίξουμε το δρόμο. Αν ο ρεφορμισμός θέλει να μείνει στη μέση του δρόμου ας μείνει. Αν υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν και θέλουν να φτάσουν μέχρι το τέλος, όχι στη φαντασία τους, αλλά στην πράξη, όχι για να σώσουν την ψυχή τους αλλά για να τσακίσουν τα κόκαλα στους καπιταλιστές και το πολιτικό τους εποικοδόμημα ας συνεχίσουν μέχρι τέλος. Ότι και έχει κανείς στο μυαλό του, ας το πει στα ίσα. Αυτό αρκεί για να τον διαχωρίσει με όλους τους υπόλοιπους. Όμως αν δεν δείξει και το δρόμο είναι απλά γελοίος.», Β)«Υπάρχουν δυνάμεις στο κίνημα που απεχθάνονται τα σχέδια και τους στόχους, ρίχνοντας όλο το βάρος στο τι θα γίνει τώρα. Έχουν απόλυτο δίκιο όταν πρόκειται για στόχους που αφορούν τη μεταθάνατο ζωή ή για σχέδια που επιδιώκουν μια επιστροφή στην ομαλότητα και στην καθώς πρέπει ταξική πάλη. Ή που στο όνομα ενός μακρινού στόχου υποτιμούν τα καθήκοντα της στιγμής. Όμως αν εκτιμά κανείς ότι μπαίνουμε σε μια νέα κινηματική περίοδο, και σε μια οριακή ταξική αναμέτρηση τότε χρειάζεται ένας εντελώς νέος σχεδιασμός, που να δίνει προοπτική σε ευρύτερα τμήματα καταπιεσμένων, με κατεύθυνση την ανατροπή της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας μέσα από μια αποφασιστική αναμέτρηση με το αστικό κράτος. Όσοι μιλάνε για εξέγερση θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τι ακριβώς εννοούν. Αν πράγματι το εννοούν τότε δεν έχουν παρά να προετοιμαστούν για ότι αναλογεί σε μια τέτοια περίοδο. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι αρκεί μια αυθόρμητη και βίαιη εξέγερση για να το βάλουν στα πόδια οι καπιταλιστές και ολόκληρος ο αστικός κρατικός μηχανισμός. Αν δεν είναι ούτε αυτό, τότε όλος αυτός ο εκστασιασμός των «δεκεμβριανών της νεολαίας» δεν είναι τίποτα άλλο για ορισμένους παρά ένα είδος προοδευτικής αστικής δημοσιογραφίας. Ο ρόλος της αριστεράς και κάθε συνειδητής αντικαπιταλιστικής δύναμης δεν είναι να κοινωνιολογίζει για τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών συμπεριφορών αλλά να πάρει θέση στο οδόφραγμα, αν πραγματικά πιστεύει ότι πρόκειται περί αυτού.» Κι εσύ ο ίδιος μου λές να πάρω θέση στο οδόφραγμα αφού μου εξηγήσεις τι έχεις κατά νού. Μου εξήγησες; Αν όχι γιατί να μη σε συμψηφίσω με όσους φασιστικά εκβιάζουν άλλους να ξεσηκωθούν (είτε να γίνουν κομμουνιστές του βουνού είτε αντιστασιακοί κατά του Σαντάμ) Μέρος μιας τέτοιας εξήγησης απ τον αστικό τύπο μέχρι να γίνει πιο σαφής ο εναλλακτικός: Τα παρακάτω είναι 1. άρθρο του Ρούσσου Βρανά για την Αργεντινή, στα ΝΕΑ, ανατυπωθέν στην «Ελευθεροτυπία» και 2. μέρος άρθρου του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην «Καθημερινή» (που θα το βάλουμε και ολόκληρο παρακάτω και που το κυριότερο μέρος του, στο τέλος,, το υπογραμμίζουμε κιόλας). Ελπίζουμε να βοηθάνε έναν αναγνώστη σε κατευθύνσεις που ο γράφων δεν μπορεί να τον βοηθήσει με δικά του λόγια και που οι ειδικότεροι και συνειδητότεροι, που αυτός κρίνει, ή θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον αναγνώστη μα δεν φρόντισαν, ή διαφωνούν με όσα τα άρθρα λένε μα δεν φρόντισαν επαρκώς να τα καταρρίψουν στην συνείδηση του αναγνώστη που απορεί. 4.Πριν όμως δούμε αυτά ας πούμε στους αναλυτές να μην θεωρήσουν περιττή θεωρητικολογία το να εξηγήσουν και με ποιόν τρόπο συγκεκριμένα γεγονότα σαν π.χ. την κρίση, σαν τα φαινόμενα Βέροιας και σαν τον θάνατο του Αλέξη, μπορούν να κάνουν την βία να κατορθώσει αυτά που δεν κατόρθωσε με την ευκαιρία του αντάρτικου στον πόλεμο. Προσωπικά δεν πιστεύω ούτε ότι θα προλάβαινε τότε κάτι να οργανώσει τους εργάτες έτσι ώστε οπλισμένοι να κατελάμβαναν σε κάθε χώρα την εξουσία «αντί να πολεμήσουν τους στρατιώτες του Χίτλερ που κι αυτοί εργάτες ήταν κλπ» (τους Στίνα-Καστοριάδη 61

62 θεόκουφους τους θεωρώ σε αυτά! Αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτά εννοούσαν. Άρα ας λέω ότι δεν κατάλαβα τι λένε). Πιο πιθανό θεωρώ το να προλάβει κανείς τέτοιες διαδικασίες σε καταστάσεις και ευκαιρίες σαν την παρούσα (Ευρώπη του 2008). Δε σας λέω να αναλωθείτε, ή καν να παραχρονοτριβήσετε στο να διαβάσετε τις, ουδέποτε άλλωστε επιλυθείσες, διαφορές των προηγουμένων γενεών ή καν τις επιτυχίες ή αποτυχίες τους. Απλώς σας λέω ότι δεν έχετε κάνει αρκετά, ή τίποτα, για να ετοιμάσετε τέτοιες διαδικασίες στο δικό σας εδώ-και-τώρα. Πάμε λοιπόν στους αναλυτές του συνήθους αστικού τύπου. (ΥΓ: Με μοσχαροκεφαλές στο Χριστουγεννιάτιο δέντρο (απ τη σχολή καλών τεχνών;) αντί προτάσεων ή έστω αναλύσεων νούμερα θα είστε κι εδώ και παντού. «Διατήρηση της έντασης» το λέτε αυτό;) ΕΠΩΝΥΜΩΣ Η λαϊκή εξέγερση του 2001 στην Αργεντινή ΤΟΥ ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ Από τα «ΝΕΑ» «Η φτώχεια ξυπνάει τη φαντασία. Και η Αργεντινή παραμένει βυθισμένη στη φτώχεια από τότε που ο πρόεδρος Μένεμ την ξεπούλησε στον νεοφιλελευθερισμό. Με κατάληξη την κρίση του 2001 και τη χρεοκοπία της χώρας. Ο απόηχος από τις εφόδους σε σούπερ μάρκετ και τα "κοντσέρτα" με κατσαρόλες αντηχεί ακόμη. Η κυβέρνηση Κίρχνερ κατόρθωσε να περιορίσει την ανεργία, αλλά όχι και τη φτώχεια. "Οποιος δεν κλαίει μένει πεινασμένος και όποιος δεν κλέβει μένει βλάκας"», τραγουδούσε στο τάνγκο "Καμπαλάτσε", ο Αργεντινός Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο. Η χώρα παραμένει ένα απέραντο πεδίο κοινωνικών πειραματισμών. Φτωχοί, άνεργοι και ξεγραμμένοι έπαιρναν πριν από μερικά χρόνια στα χέρια τους επιχειρήσεις και χωράφια για να εξασφαλίσουν εκείνα που τους είχε υποσχεθεί ο νεοφιλελευθερισμός και που δεν τους τα έδωσε ποτέ. Μετά τη φυγή των κεφαλαίων το 2001, χιλιάδες επιχειρήσεις έμειναν ξεκρέμαστες, εγκαταλελειμμένες από τα αφεντικά τους. Πολλοί εργαζόμενοι αποφάσισαν τότε να ενωθούν και να δουλέψουν αυτοί τις επιχειρήσεις. Μέσα στην κρίση, ήταν ο μοναδικός τρόπος για να διατηρήσουν τη δουλειά τους, να θρέψουν την οικογένειά τους και να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αναγκαστικά, αυτοί οι εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με το σύστημα. Ομως, οι συνεταιρισμοί τους ανέπτυξαν έναν εναλλακτικό τρόπο οργάνωσης και παραγωγής, δημιουργώντας νέες κοινωνικές σχέσεις. Το κίνημα της ανάκτησης και της αυτοδιαχείρισης των επιχειρήσεων, που στηρίχτηκε σε μορφές συλλογικής ιδιοκτησίας, ήταν μια έμπρακτη ρήξη με το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού. Στο βιβλίο της..."η εξεγερμένη Αργεντινή, ένα εργαστήριο αντιεξουσίας", η Σεσίλ Ρεμπώ εξηγεί πώς μέσα από την οικονομική κατάρρευση αναδύθηκαν εναλλακτικοί τρόποι παραγωγής που αντέχουν ακόμη. Και σε άρθρο της στην εφημερίδα «Μοντ Ντιπλοματίκ", η συγγραφέας περιγράφει το κίνημα ανάκτησης των επιχειρήσεων που είχαν εγκαταλειφθεί από τα αφεντικά τους, όταν αυτά προτίμησαν να φύγουν μαζί με τα λεφτά τους στο εξωτερικό. "Η τόλμη αυτών των ανέργων δεν είναι κάτι παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς πως ζούσαν σε μια χώρα όπου η ανεργία έφτανε στο 20% και όπου το 45% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας", γράφει η Σεσίλ Ρεμπώ. "Η ανάκτηση των επιχειρήσεων για το κοινωνικό καλό δεν ήταν παρά μια απαλλοτρίωση των χώρων που είχαν εγκαταλείψει οι κλέφτες του ιδιωτικού τομέα. Η λαϊκή εξέγερση του 2001 ενθάρρυνε αυτό το κίνημα. Τότε υπήρχαν 44 τέτοιες επιχειρήσεις στη χώρα και σήμερα είναι περίπου 170, στις οποίες απασχολούνται εργαζόμενοι". Οι άνεργοι που παίρνουν αυτό τον δρόμο, αναγκαστικά συγκρούονται κάθε τόσο με την εργοδοσία, τη Δικαιοσύνη, την Αστυνομία. Σκέφτονται μάλιστα να κάνουν το ίδιο και με δημόσιες επιχειρήσεις που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους πολίτες: να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, προτού προλάβουν να επιστρέψουν οι κλέφτες στη χώρα που γιατρεύει ακόμη τις πληγές της». ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/12/

63 Ολιγαρχικός εκφυλισμός Σύμφωνα με τον Τοντ, οι βιομηχανικές δημοκρατίες διαμόρφωσαν μια τριαδική, κοινωνική δομή, που αντιστοιχούσε αρχικά στις διακριτές εκπαιδευτικές βαθμίδες: Η ανώτατη εκπαίδευση ήταν προνόμιο της κυρίαρχης τάξης, η μέση εκπαίδευση προετοίμαζε τα μεσοστρώματα των υπαλλήλων και η στοιχειώδης εκπαίδευση προοριζόταν για τους εργάτες. Με την παγκόσμια επικράτηση του φιλελευθερισμού, λέει ο Τοντ, αυτή η τριαδική δομή δίνει τη θέση της στην «κοινωνία του μιλφέιγ», των πολλαπλών κοινωνικών διαστρωματώσεων, που διαλύουν τις ισχυρές ταξικές και ιδεολογικές ταυτότητες. Η παράλληλη, απελπιστική συρρίκνωση της Καθολικής Εκκλησίας και του ΚΚ Γαλλίας αποτελεί, κατά τον συγγραφέα, τυπική ένδειξη. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται το 1% του πληθυσμού, ένα στρώμα το οποίο ο Τοντ, ακολουθώντας τους Χίλφερντινγκ και Λένιν, ονομάζει «χρηματιστική ολιγαρχία». Ο βιομηχανικός καπιταλισμός μεταλλάσσεται σε χρηματιστικό και τη θέση τής μιας παραγωγικής αστικής τάξης, με κάποια αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και εθνικής αποστολής, παίρνει ένα στρώμα παρασιτικών, κοσμοπολίτικων αρπακτικών, ισχυρά προσδεδεμένων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάτω από αυτήν βρίσκεται το στρώμα των μορφωμένων «μαζικών ελίτ», αν επιτρέπεται το οξύμωρο, που καλύπτει, χονδρικά, το ένα τρίτο της κοινωνίας. Η μαζικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης δημιούργησε αυτό το ευρύ στρώμα των σχετικά προνομιούχων, που απειλούνται, βεβαίως, από τον αδυσώπητο οικονομικό ανταγωνισμό, αλλά ζουν στο δικό τους, κλειστό σύμπαν, ασκούνται στην καλλιέργεια εκλεπτυσμένων γούστων και ηδονών, θρέφουν διαρκώς τον ναρκισισμό τους και περιφρονούν τους «ακαλλιέργητους» ανθρώπους του μόχθου. Αυτό το στρώμα, κατά τον Τοντ, αποτελεί το βασικό στήριγμα της ολιγαρχικής στροφής και των δύο μεγάλων πολιτικών οικογενειών, τους πιστούς του Σαρκοζί και της Ρουαγιάλ - «δύο διαφορετικών μορφών του πολιτικού τίποτα». Υποστηρίζει ενεργά την «παγκοσμιοποίηση», που οδηγεί στο παγκόσμιο κοινωνικό ντάμπινγκ και στη διαρκή υποβάθμιση των κοινωνικών στάνταρντ της Δύσης στον ελάχιστο παρονομαστή Κίνας και Ινδίας. Τρεις δρόμοι Η ανάλυση του Τοντ δεν καταλήγει σε κάποια εύκολη κάθαρση. Αντιθέτως, εκτιμά ότι, αν το σύστημα αφεθεί στη λογική των τυφλών νόμων του, δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την κρίση παρά μόνο με τη μια ή την άλλη μορφή αντιδημοκρατικής εκτροπής. Το πρώτο σενάριο είναι εκείνο που ο συγγραφέας ονομάζει «Εθνοτική Πολιτεία»: Μια δημοκρατία για τους λίγους, σχετικά προνομιούχους, που οικοδομείται πάνω στην εχθρότητα απέναντι στον αποκλεισμένο Αλλο - όπως 63

64 συνέβαινε, τηρουμένων των αναλογιών, με την αθηναϊκή δημοκρατία, όπου ο Αλλος ήταν ο δούλος ή ο «βάρβαρος», με την Αμερική των αποκλεισμένων Ινδιάνων και μαύρων, με τη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ και με το σύγχρονο Ισραήλ της παλαιστινιακής κατοχής. Το σενάριο αυτό αποτελεί, κατά τον Τοντ, τον δρόμο που ήδη ακολουθεί ο Σαρκοζί, αναζητώντας τον «Αλλο» στο πρόσωπο των μεταναστών, των νέων των προαστίων, των μουσουλμάνων. Είναι ο δρόμος που επιχειρεί να εκτρέψει τους ταξικούς και πολιτικούς αγώνες προς το ανορθολογικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή εθνοτικό μίσος. Το δεύτερο σενάριο είναι μια μορφή ανοιχτού απολυταρχισμού με κατάργηση της καθολικής ψηφοφορίας στο κεντρικό επίπεδο και διατήρησή της μόνο σε τοπική κλίμακα. Ο συγγραφέας προχωρά σε μια τολμηρή αντιστροφή: Αντί να θεωρούμε βέβαιο ότι η οικονομική φιλελευθεροποίηση της Κίνας θα φέρει, αργά ή γρήγορα, την πολιτική προσαρμογή της στα δικά μας, δυτικά πρότυπα, θα έπρεπε να αναρωτηθούμε μήπως η οικονομική της επιτυχία καταστήσει εξαγώγιμο στη Δύση το δικό της, μονοκομματικό, αυταρχικό μοντέλο. Ως μορφή απολυταρχισμού με δημοκρατική νομιμοποίηση εκλαμβάνονται οι κυβερνήσεις «μεγάλων συνασπισμών» για την προώθηση αντιλαϊκών επιλογών. Ο Τοντ προσθέτει ότι ήδη, στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι ουσιαστικές αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των λαών. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή ενοποίηση προσφέρει, στα μάτια του Τοντ, και την ισχυρότερη πιθανότητα λύτρωσης: Η κλίμακα του έθνους είναι πολύ μικρή, ενώ η κλίμακα του κόσμου (που προϋποθέτει συνεννόηση με την ηγεμονική Αμερική και την αυταρχική Κίνα) πάρα πολύ μεγάλη. Απομένει η ενδιάμεση κλίμακα της Ευρώπης, που μπορεί να ανοικοδομήσει, λέει ο Τοντ, την κοινωνική και πολιτική της συνοχή εφόσον προχωρήσει σε ένα ρηξικέλευθο, αναγκαίο βήμα: Την εφαρμογή ενός ευρωπαϊκού προστατευτισμού, που θα σταματήσει τη μετανάστευση επιχειρήσεων εκτός ηπείρου και θα δρομολογήσει μια οικονομική ανάπτυξη με όρους πλήρους απασχόλησης και ανόδου των μισθών. Μια πρόταση που ακούγεται σήμερα πολιτικά ανεδαφική, δεν αποκλείεται όμως να κερδίσει αρκετούς οπαδούς αν αγριέψει και τραβήξει σε μάκρος η διεθνής οικονομική κρίση. Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Καθημερινή 22 Δεκ 2008 Πριν δώσουμε και την φορτισμένη απάντηση που αναβάλλαμε σε μια φορτισμένη παράγραφο της ΑΣΟΕΕ που είχαμε δεί, και μετά να καταλήξουμε σε μια πιο νηφάλια ανάλυση (από τοντάκη Φωτόπουλο) συν, ίσως, μερικές νηφάλιες παρατηρήσεις περί συναισθήματος στα γεγονότα, ας δούμε και μερικά άρθρα τύπου «περιγραφής περιρρέοντος κλίματος»: 64

65 Παρέμβαση στην πρεμιέρα του Εθνικού Θεάτρου [00.52]Σήμερα και λίγα λεπτά μετά τις 10 και ενω είχε αρχίσει η παράσταση "Ρομπέρτο Τσούκκο" του Μπερναρ-Μαρί Κολτές,ημέρα πρεμιέρας σήμερα,και με "σημαίνοντα"(χα,χα..) πρόσωπα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μπήκανε και διακόψανε τη παράσταση γύρω στα 70 άτομα,οι υπόλοιποι καθήσανε στην είσοδο για ασφάλεια,που όμως δεν έγινε τίποτα.ανοίχτηκε πανώ που έλεγε "ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ" και πετάχτηκαν τρικακια,"λευτερια στους συλληφθέντες" και "εισπράτεις τον πολιτισμό που παράγεις"...στο τέλος έπαιξε και χειροκρότημα!και φωτογραφίες!,ενώ είχαμε ζητήσει να μην γίνει αυτό...τέσπα. Στην έξοδο φύγαμε συντεταγμένα,αφού είμασταν αρκετοί,προς τα προπύλαια,ανάποδα στο ρεύμα ανάμεσα στα αυτοκίνητα με συνθήματα...ήταν γενικά πολύ δυνατό,χωρίς ένταση.. O κόσμος στο δρόμο,περαστικοί και απο τα αμάξια, πολλοί φωνάζανε μαζί μας συνθήματα!,αυτά για κάποιους που λένε οτι έχουμε εναντίονμας την κοινωνία... [1.16]...μόλις μπήκε η είδηση στο μεγα με τίτλο "εισβολή κουκουλοφόρων στο εθνικό θέατρο!!!!,...που καμία σχέση με κουκούλωμα δεν είχαμε...και επίσης κάτι πολύ περίεργο...ενω είπε ότι έγινε ακριβώς και τι πετάχτηκε,μετά είπε οτι η παράσταση συνεχίστηκε κανονικά!!!,ενώ σταμάτησε απο τους ηθοποιούς!!!,δεν ΕΓΙΝΕ. Αλλά για να μην φανεί στον κόσμο οτι τους χαλάμε την κανονικότητα και για να καταλαβαινει ο κοσμος τι ακριβώς γίνεται...αλητεσ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΑΚΙΑ ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ,ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ.θάρθει και σας η ώρα... Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Αναδημοσίευση από το indymedia Στην παρέμβαση μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο: Αφού έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά σας τηλέφωνα ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας. Η βία του Ρομπέρτο Τσούκο δεν αναπαριστάται, τη ζούμε κάθε μέρα. Για εσάς που παράγετε αυτή την παράσταση και για εσας που την καταναλώνεται τα λόγια του Τσούκο δεν λέγονται σε πρεμιέρες υποκρισίας αλλά γίνονται πράξη καθημερινά στους δρόμους. Όσοι από εσάς έχετε την οποιαδήποτε σχέση με το κείμενο είτε είστε ηθοποιοί, είτε θεατές σας καλούμε να βγείτε από τα κλουβιά σας και να ακολουθήσετε αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες. Για την ανθρώπινη συνείδηση και την ελευθερία αυτών που αγωνίζονται Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΝΕΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΙΧΑΖΕΙ Να μπει κανείς ή να μην μπει; Η εισβολή διαμαρτυρόμενων νέων (19 Δεκεμβρίου) στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και η διακοπή της παράστασης με συνθήματα, που είχε άλλωστε και συνέχεια σε πολλά άλλα θεάτρα, δίχασαν τον καλλιτεχνικό κόσμο. 65

66 Από τη μια μεριά, αυτοί που ταυτίζονται με το περιεχόμενο αλλά και τη μορφή της διαμαρτυρίας. Εκατόν δέκα ηθοποιοί όλων των γενιών συνυπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης, που δημοσιεύτηκε χθες στην «Ε». Σήμερα, όμως, τρεις συγγραφείς, ο Απόστολος Δοξιάδης, ο Πέτρος Μάρκαρης και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, δίνουν με δικό τους κείμενο την ακριβώς αντίθετη άποψη. Θεωρούν την εισβολή στα θέατρα «επίθεση στην καρδιά της δημοκρατίας, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη». Ενώ και ο Ηλίας Λογοθέτης, πρωταγωνιστής της διακοπείσης παράστασης «Το αμάρτημα της μητρός μου», χαρακτηρίζει την εισβολή των νέων «χυδαία, εντελώς φασιστική και ενάντια στη διαδικασία του θεάτρου». Δεν είναι, βέβαια, αντίθετος στο κείμενο που υπέγραψαν οι συνάδελφοί του, ούτε «ενάντια στην αγωνία των νέων παιδιών». Επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης Τα γεγονότα των δύο τελευταίων εβδομάδων μάς έχουν προβληματίσει βαθιά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντι-εξουσιαστών ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να «αφουγκραστούμε τα μηνύματα» της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου, την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο «κίνημα», δεν αντιλαμβανόμαστε. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτοαποκαλούμενες «παρεμβάσεις», που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών σε σπίτια, σχολειά, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη. Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα «σκατά στους κουλτουριάρηδες» (!), τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε; Πού μπαίνει το όριο σε αυτή την κωμικοτραγική «πολιτιστική επανάσταση» των απολίτιστων; (Παρεμπιπτόντως, τους οργισμένους νεαρούς τους προσέβαλαν αποκλειστικά οι θεατρικές παραστάσεις ποιότητας που παίζονται στα αφύλακτα, ταλαίπωρα θέατρά μας. Ούτε στα μπουζουκτζίδικα με τους μπράβους τους προσπάθησαν να «παρέμβουν», ούτε στα ποδοσφαιρικά ματς, προφανώς επειδή αυτά είναι υπεράνω κάθε υποψίας «κουλτούρας».) Η ευθύνη όμως δεν ανήκει μόνο στους αυτουργούς αλλά και στους καθ' ύλην αρμόδιους, όσους δηλαδή χρεώνονται με πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτιστική μας ζωή. Και βέβαια, μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από το φόβο του όχλου, οπότε, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, υποκρίθηκαν ότι «συμπαρίστανται». Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό -αλλά φτάνει ώς εδώ. Ισως κάποιοι άλλοι πάλι να συμφωνούν με τους βιαίως διακόψαντες. Δικαίωμά τους- στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά η τέχνη είναι λειτούργημα, που περιλαμ&be