Δηµήτρης Σπ. Τσερές ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Δηµήτρης Σπ. Τσερές ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ"

Transcript

1 Δηµήτρης Σπ. Τσερές ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ 1 1. ΓΥΡΙΣΜΟΣ Ὕπνος ἱερός, λιονταρίσιος, τοῦ γυρισµοῦ, στὴ µεγάλη τῆς ἀµµουδιᾶς ἁπλωσιά. Στὴν καρδιά µου τὰ βλέφαρά µου κλεισµένα καὶ λάµπει, ὡσὰν ἥλιος, βαθιά µου... Βοὴ τοῦ πελάου πληµµυρίζει τὶς φλέβες µου ἀπάνω µου τρίζει σὰ µυλολίθαρο ὁ ἥλιος γεµάτες χτυπάει τὶς φτεροῦγες ὁ ἀγέρας ἀγκοµαχάει τὸ ἄφαντο ἀξόνι. Δέ µου ἀκούγεται ἡ τρίσβαθη ἀνάσα. Γαληνεύει, ὡς στὸν ἄµµο, βαθιά µου καὶ ἁπλώνεται ἡ θάλασσα πᾶσα - Σὲ ψηλοθόλωτο κύµα τὴν ὑψώνει τὸ ἀπέραντο χάδι ποτίζουν τὰ σπλάχνα τὰ ὁλόδροσα φύκια, ραντίζει τὰ διάφωτη ἡ ἄχνα τοῦ ἀφροῦ ποὺ ξεσπάει στὰ χαλίκια πέρα σβήνει τὸ σύφυλλο βούισµα ὁποῦ ξέχειλο ἀχοῦν τὰ τζιτζίκια. Μιὰ βοὴ φτάνει ἀπόµακρα καὶ ἄξαφνα, σὰν πανὶ τὸ σκαρµὸ ποὺ ἔχει φύγει, χτυπάει εἶν ὁ ἀγέρας ποὺ σίµωσε, εἶν ὁ ἥλιος ποὺ δεῖ µπρὸς στὰ µάτια µου - καὶ ὁ ἁγνὸς ὄχι ξένα τὰ βλέφαρα στὴν ὑπέρλευκην ὄψη του ἀνοίγει. Πετιῶµαι ἀπάνω. Ἡ ἀλαφρότη µου εἶναι ἴσια µε τὴ δύναµή µου. Λάµπει τὸ µέτωπό µου ὁλόδροσο, στὸ βασίλεµα σειέται ἀνοιξάτικο βαθιὰ τὸ κορµί µου. Βλέπω γύρα. Τὸ Ἰόνιο, καὶ ἡ ἐλεύτερη γῆ µου 1 Ζητάµε συγνώµη γιατί κατά την αντιγραφή των ποιηµάτων δεν διασώθηκε παντού και πλήρως η πολυτονική γραφή του ποιητή. f 1

2 (Αλαφροϊσκιωτος, «Γυρισμός», Λυρικός Βίος, Φιλολογική επιμέλεια Γ.Π. Σαββίδης, ΊΊκαρος, τ. Α, Αθήνα , σ ). 2. ΤΑ ΓΥΡΑ ΜΟΥ (απόσπασµα) Γύρα, στόν κάµπο, στά βουνά, παντού, ό αδρός αργάτης. Δίπλα στ αµπέλια ό πιστικός αγρύπναε κι ό δραγάτης. Ολούθε ό ιδροµέτωπος κυβέρναγε χωριάτης. Μέ παραµόνευε ή ευκή τού ζήτουλα στούς τράφους. Γνώριµους έβλεπα νεκρούς απάνω από τούς τάφους. Παντού ό λαός καί ανέβηκα όσο ανεβαίνει ή µέρα, γιά νά χαρώ τό διάπλατο τού απάνω κόσµου αγέρα. Βουνά ξεσκάφτει τό τσαπί, χτυπάει τό µελισσόχορτο, αναπηδά τό εύώδισµα στό λαγαρόν αίθέρα. Παντού ό λαός καί λάτρεψα, καί στή λαχτάρα µου είπα: «Βάλε τό αυτί στά χώµατα». Καί φάνη µου πώς ή καρδιά της γής βαριά αντιχτύπα. Κ έβλεπα απάνω άπ τήν κορφή, βαθιά, τήν πλάση πάσα, τόν ουρανόν ανάσαινα καί δέ µού ακούγονταν ή ανάσα. Κάτου, ζευγάρια αλάτρευαν τ άτια τ ανεµοπόδα στ αλώνια - από τό πέταλο, καί τό στουρνάρι ευώδα σπιθοβολώντας - έλαµπαν οί αθεµονιές εβάραιναν νά ζαναµπούνε επάλευαν στούς σβώλους τά σκουλήκια ανακοχλάανε στίς ελιές µιά βράση τά τζιτζίκια. Έτρεµε ή χλόη ολούθενες. f 2

3 Τό λυγερόν αγέρι εσήµαινε αιθερόηχον ψηλά τό µεσηµέρι... (Αλαφροϊσκιωτος, «Τα γύρα μου», Λυρικός Βίος, ό.π.,τ. Α, σ ) 3. ΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΕΛΑΙΩΝΑ Στον Iόνιο διάπλατο γιαλό διαβήκαµε, περνώντας τον ελαιώνα, αγαπητό της Aθηνάς και πλήθια σε ίσκιους βαθύ, σαν πέλαγο, και αχό µε τους ανέµους. Kαι ταξιδέψαµε το νου και το κορµί στους ίσκιους, ανάµεσ' από λούλουδα κι από ευωδιές, καθένας στην αρµονία σα σε ραβδί αγριλίδας ζυγιασµένος. K' οι σαύρες, φωτοπράσινες, που δίπλα από τη ρίζαν εκοίταγαν ασάλευτες στον ήλιο, και τα φίδια, σα γητεµένα όλα βαθιά της αρµονίας µας ήταν, και το ραβδί µου ως πιστικού, το φίδι να πατήσει δε σηκωνόνταν, στο µακρύ του κάµπου µονοπάτι, µα ως σε κλαδί λογίζοµουν να τυλιχτεί πως θά 'ρτει... K' η Γλαύκη πρώτη τη σιωπήν έκοψε, πρώτη, ως όταν κόβεις ψωµί κριθάρινο, στη µέση, απά στο γόνα, και η ευωδιά του ξεχειλάει αγγίζοντας τη φρένα. Tέτοια και η Γλαύκη εµίλησε, που 'χε γλυκά ευωδιάσει µε λιόφυλλο το στόµα της κ' ελούστη µε τα φύλλα και τον ανθό της λυγαριάς στα χέρια και στα χείλα. Kαι φούσκωνέ µας η σιωπή τα στήθη, ωσάν την πείνα. Mα ήταν κι ολόδροση η φωνή, να συγκερνάει τη δίψα, σαν το ψωµί που πότισες σε κρύας πηγής τη φλέβα. Kαι τα µαλλιά τη σκέπαζαν, αν τα 'ριχνε, ώς τα πόδια, µα πάντα διαφαινόντανε το µέτωπο, ως φεγγάρι που φέγγει θείον οληµερίς, κι ας ανεβαίνει ο ήλιος. Kαι µες στο νου µου φάνταζε σαν τη στερνή την ψίχα του δέντρου, ωσάν τ' ολόχυµο µιανής φτελιάς µελούδι. K' είπεν η Γλαύκη: "Oλονυχτίς τα µάτια σου στον ύπνο σαν άστρα σού ανοιγόκλειναν και λαγαρά είναι τόσο που, να τα ιδώ, στο µέτωπο την απαλάµη βάνω;" K' εγώ, που νόµιζα η φωνή σαν κλειστός κρίνος που ήταν, απάντησα, και να, η φωνή µέσα µου ανοίχτη ως κρίνος: "T' άστρι πληθαίνει µέσα µου, σαν το σπειρί στο ρόδι, ως αναπεύω το κορµί στους άµµους του Iονίου. H νύχτα ανοίγει απ' το βαθύ τον πόθο σαν το ρόδι, f 3

4 και µυρµηγκιάζει µέσα µου κι ολάκερο µ' αγγίζει, πώς, σα λουστώ απονύχτερα, µιαν αστραψιά αναβράει τριγύρα από φωσφόρισµα - σα µέσα από το γνέφι που κουφοκαίει η αστραπή - και που σπιθίζει ακόµα στα χέρια µου, στους ώµους µου, πάλε ως συρτώ στους όχτους... Kι ανοίγουν απονύχτερα των άστρων τα µπουµπούκια, κι όλη ευωδά η µαγιάτικη νυχτιά απ' τα τόσα ρόδα, η Aλετροπόδα σα φανεί κι ως βασιλέψει η Πούλια. Kι ο ύπνος µου είν' ανάλαφρος, και φτάνει µου να σειώνται τα βλέφαρα σ' ανασασµό βαθύ µαζί µε τ' άστρα, και µόνο φτάνει µου να πιω σε µιας σιωπής τη φλέβα, κι ας είναι ως νυχτολούλουδα τα µάτια µου ανοιγµένα..." K' η άλλη, πρασινοΐσκιωτα που είχε τα µάτια, εσίγα κι από το λόγον άγγιχτη φαινόντανε, και πλήθια ν' ακούει ας αναγάλλιαζε, καθώς τα πελαγίσια πουλιά που, ως λούζονται, γλιστρά το κύµα απάνωθέ τους. Mεγαλοµάτα - κ' έδειχνε πως σε βαθιές πεδιάδες είχε αναπέψει τη µατιά και σ' απλωτά ποτάµια, για τούτο κι αργοσάλευτη σαν του βοδιού γυρνούσε, πότε το πέλαο δάµαζε, πότε τον κάµπον όλο... Aλλ' όπως εκατέβαινε σε τόση αγάπη ο ήλιος, στο κύµα ως ελουστήκαµε και βγήκαµε στην άκρη, σα γλαύκες εκοιτάζαµε τη σιωπηλήν εσπέρα... K' εγώ, βαθιά µου πόνιωθα πως δεν πεθαίνει η µέρα, στης σιωπηλής ακούµπησα τον κόρφο, και στην άλλη τα πόδια ακούµπησα. Bαθιά ελογίζοµουν, σα να 'χα στον ήλιο τα ποδάρια µου, στον ίσκιο το κεφάλι... (Ραψωδίες του Ιόνιου, «Το διάβα του ελαιώνα», Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Α, σ ) f 4

5 4. ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΟΣΤΟΥ Nυχτιές αφέγγαρες κρυφέ της µοίρας µου αρραβώνα πιο σκοτεινά βουνά, που πρωτοδιάβαινα βουβός τ' αµπέλια, ώσµε το γόνα κι ώς το λαιµό τρανά που διάβαινα, όλο διάβαινα, σαν η σιγή είχε πέσει στα ξύλα του δρυµού, ωσάν αλάφι θεόρατο που κολυµπάει στη µέση µεγάλου ποταµού... Ά, ποιό παλµόν ακοίµητο τα φρένα µου εσηκώνα στα τρίσβαθα του νου, µε τη βουβή τους µίµηση µπρος στην βουβήν εικόνα του κάταστρου ουρανού Όλυµπος πια χεροπιαστός τριγύρα µου είχε ανθίσει, και, λάτρα σιωπηλή, σ' όλα τα µέλη µου άστραφτε το µυστικό µεθύσι µια κρύφια ανατολή... Άγρυπνη βίγλα εκράταγε, πολύ ψηλά αναµµένη, του πόθου η µαντική φωτιά, και γύρα µια γενιά θεών συµµαζεµένη µε κοίταε σκεφτική... Σαν άλικη η πανσέληνο στα κορφοβούνια απάνω προβαίνει αργή, τρανή, στο πορφυρόν εικόνισµα του πόθου µου το πλάνο βαφόνταν οι ουρανοί. f 5

6 Kαι πίσω από τ' απάντεχον, αθλητικό όργιό του, που νίκαε τον καιρό, σαν ιερέας σιωπηλά που σέρνει το σφάγιό του, κι ως πρώτος στο χορό που από ξοπίσω του τραβάει πολλούς παρόµοια, ακέρια σα να 'σερνα φυλή, απ' τους πρωτόφαντους θεούς κι από τα πρώτα αστέρια τηρώντας εντολή, στο στρώµα που φουντώνανε της γης τα ολύµπια µύρα πώς έσερνα µε ορµή µες στα σκοτάδια, ως ο τυφλός π' αδράζεται απ' τη λύρα, το ερωτικό κορµί... * Nυχτιές αφέγγαρες, θερµό που µε γεµίσατε αίµα, και πλούσιο, µαντικό το πνέµα µου στεριώσατε αλύγιστο ένα ρέµα, βαθύ, πολεµικό και στην ψυχή µού θρέψατε τους στοχασµούς, ως θρέφει σε θεία κληµαταριά η αδρή απονύχτερη δροσιά τσαµπιά τρανά σα βρέφη, πανώρια και βαριά K' εσύ, παλµέ, που ακοίµητο τα φρένα µου εσηκώνα στα τρίσβαθα του νου, κ' εσύ πυρρή π' ανέµιζα της πιθυµιάς µου εικόνα στην όψη τ' ουρανού του Oλύµπου πια, σάµπως ληνό στα πόδια µου, το τέρας πατώ το µυστικό. Όλος συρµένος ο Έρωτας στις φρένες µου, ως το δέρας το µάγο στην Iωλκό Kυλά φωτιές ο Ωρίωνας κι ο Δίας είν' ένας θρόνος κ' η Πούλια είναι φωλιά µα ο µυστικός Διθύραµβος, που πια δε 'γγίζει ο Xρόνος, του νου µου η αγκαλιά Nά πυρωµένη µου η καρδιά, το µέτωπο, το µάτι ελεύτερο, ουρανέ Πήγασος είν' ασπέδιστος του λογισµού µου το άτι, οι δρόµοι µου ένα Nαι, την άβυσσο άβυσσο καλεί, το βάθος κι άλλο βάθος, κι αδάµαστο, αλαφρό, f 6

7 µέσα µου πλέον αµόνοιαστον εστοίχειωσε το πάθος που εσκίρτα στον αφρό... Tου Oλύµπου πια, σάµπως ληνό στα πόδια µου, το τέρας θωρώ το µυστικό. Όλος εσύρθη ο Έρωτας στις φρένες µου, ως το δέρας το µάγο στην Iωλκό. Yµέναιο νέο στα βάθη τους λογιάζω τώρα θά βρω, σαν ήπια µονοµιά της νύχτας όλο το κρασί το µυστικό και µαύρο για µιαν επιθυµιά κι όλ' η φωτιά των ουρανών µού κύκλωσε, µου κρύβει το πνέµα µου βουβό, τι πια µε κράζει αµείλιχτη του νου µου η πάνοπλη ήβη προς τ' άστρα ν' ανεβώ Kυλά φωτιές ο Ωρίωνας κι ο Δίας είν' ένας θρόνος κ' η Πούλια είναι φωλιά µα ο µυστικός Διθύραµβος, που πια δε 'γγίζει ο Xρόνος, η πλέρια µου αγκαλιά Tων άστρων έχει απάνω µου το περιβόλι γείρει, κι ο κρύφιος λογισµός, σάµπως µελίσσι χνουδωτό βαµµένον από γύρη, ξεσπά βαθιά µου εσµός... Bροχή πεφτάστρια γύρα µου κι αδιάκοπα σταλάζει το απέραντο γοργά κι όπως χορεύει πέφτοντας στο χώµα το χαλάζι κι ο ουρανός οργά, σαν απ' της λύρας τις χορδές ανάµεσα το χέρι φαντάζει που χτυπά, όµοια η καρδιά µου ολάκερη µέσα σε κάθε αστέρι σπαράζει κι αγαπά * Όργιο βαθύ Στον πάγκοσµο παλµό σου, µες στο νέο που γνώρισα κορµί, στης δύναµής σου την πηγή κατάβαθα αναπνέω µ' ανήκουστην ορµή, κι ως κατεβαίνει αγνάντια µου, χωρίς να το γυρεύω, τα βάθη τ' ουρανού ο αρµατωµένος Έρωτας, σκιρτώ κι αντιχορεύω µε τ' άρµατα του νου f 7

8 Γιατί το ξέρω πιο βαθιά κι απ' τον πηχτόν αστρόφως, κρυµµένος σαν αετός, µε περιµένει, εκεί που πια ο θείος αρχίζει ζόφος, ο πρώτος µου εαυτός... (Αφροδίτης Ουρανίας, «ΎΎμνος του μεγάλου Νόστου», Λυρικός Βίος, ό. π., τ. Β, , σ ) 5. ΘΑΛΕΡΟ Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, από τ' αµπέλια απάνωθεν εκοίταγε η σελήνη κι ακόµα ο ήλιος πύρωνε τα θάµνα, βασιλεύοντας µες σε διπλή γαλήνη. Bαριά τα χόρτα, ιδρώνανε στην αψηλήν απανεµιά το θυµωµένο γάλα, κι από τα κλήµατα τα νια, που της πλαγιάς ανέβαιναν µακριά-πλατιά τη σκάλα, σουρίζανε οι αµπελουργοί φτερίζοντας, εσειόντανε στον όχτο οι καλογιάννοι, κι άπλων' απάνω στο φεγγάρι η ζέστα αραχνοΰφαντο κεφαλοπάνι... Στο σύρµα, µες στο γέννηµα, µονάχα τρία καµατερά, τό 'να από τ' άλλο πίσω, f 8

9 την κρεµαστή τους τραχηλιά κουνώντας, τον ανήφορο ξεκόβαν το βουνίσο. Σκυφτό, τη γης µυρίζοντας, και το λιγνό λαγωνικό, µε γρήγορα ποδάρια, στου δειλινού τη σιγαλιά βράχο το βράχο επήδαγε ζητώντας µου τα χνάρια. Kαι κάτου απ' την κληµαταριά την άγουρη µ' επρόσµενε, στο ξάγναντο το σπίτι, σωστό τραπέζι πόφεγγε, λυχνάρι οµπρός του κρεµαστό, το φως του Aποσπερίτη... Eκεί κερήθρα µόφερε, ψωµί σταρένιο, κρύο νερό η αρχοντοθυγατέρα, οπού 'χε από τη δύναµη στον πετρωτό της το λαιµό χαράκι ως περιστέρα που η όψη της, σαν της βραδιάς το λάµπο, έδειχνε διάφωτη της παρθενιάς τη φλόγα, κι απ' τη σφιχτή της ντυµασιά, στα στήθια της τ' αµάλαγα, χώριζ' ολόρτη η ρώγα που οµπρός από το µέτωπο σε δυο πλεξούδες τα µαλλιά πλεµένα είχε σηκώσει, σαν τα σκοινιά του καραβιού, που δε θα µπόρει' η φούχτα µου ναν της τα χερακώσει. Λαχανιασµένος στάθη εκεί κι ο σκύλος π' αγανάχτησε στα ορτά τα µονοπάτια, κι ασάλευτος στα µπροστινά, µε κοίταγε, προσµένοντας, µια σφήνα µες στα µάτια. Eκεί τ' αηδόνια ως άκουγα, τριγύρα µου, και τους καρπούς γευόµουν απ' το δίσκο, είχα τη γέψη του σταριού, του τραγουδιού και του µελιού βαθιά στον ουρανίσκο... Σα σε κυβέρτι γυάλινο µέσα µου σάλευε η ψυχή, πασίχαρο µελίσσι, που όλο κρυφά πληθαίνοντας γυρεύει σµάρια ωσάν τσαµπιά στα δέντρα ν' αµολήσει. Kι ένιωθα κρούσταλλο τη γη στα πόδια µου αποκάτωθε και διάφανο το χώµα γιατί πλατάνια τριέτικα τριγύρα µου υψωνόντανε µ' αδρό, γαλήνιο σώµα. f 9

10 Eκεί µ' ανοίξαν το παλιό κρασί, που πλέριο ευώδισε µες στην ιδρένια στάµνα, σαν τη βουνίσια µυρουδιά, σύντας βαρεί κατάψυχρη νύχτια δροσιά τα θάµνα... Φλογάτη, γελαστή, ζεστή, εκεί η καρδιά µου δέχτηκε ν' αναπαυτεί λιγάκι πά' σε σεντόνια ευωδερά από βότανα, και γαλανά στη βάψη από λουλάκι.. (Αφροδίτης Ουρανίας, «Θαλερό», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Β, σ ) 6. Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΝΤΑΝΤΕ Ή Φλωρεντία σά ν άδειασε τής φάνη µές στόν ύπνο της, τό χάραµα ώς αρχίζει, κι από τις φιλενάδες της µακριά τούς δρόµους µοναχή νά σιγοσεργιανίζει... Τό νυφικό της φόρεµα φορώντας τό µεταξωτό, τά πέπλα τά κρινάτα, τά σταυροδρόµια γύριζε, καί στ όνειρο τής φάνταζε καινούρια ή κάθε στράτα... f 10

11 Κι από τούς λόφους πόλουζεν αχνό ανοιξιάτικο αυγινό, σά µακρινά µελίσσια αργόηχα τα καµπαναριά ξεψυχισµένα αχούσανε βαθιά στά ερηµοκλήσια... Καί ξάφνου, σά νά βρέθηκε σέ περιβόλι ανάµεσα, µέσα στόν άσπρο αέρα, ντυµένο στά νυφιάτικα, µέ νεραντζιές καί µέ µηλιές γεµάτο πέρα ώς πέρα.. Κι όπως τή σέρναν οί ευωδιές, ένα ψηλό δαφνόδεντρο τής φάνη νά ζυγώνει, πού στήν κορφή του ανέβαινε, σκαλί πηδώντας τό σκαλί απάνου, ένα παγόνι κ εκείνο λύγαε τό λαιµό στό να καί στ άλλο τό κλαδί δαφνόκουκα γεµάτο, κ ένα έτρωγε, ένα τό παιρνε κι από τόν κλώνο τό ριχνε γοργό στο χώµα κάτω... * Τήν κεντηµένη της ποδιάν εσήκωσεν αθέλητα στόν ίσκιο, µαγεµένη, καί νά σέ λίγο εβάραινεν άπ τά σγουρά δαφνόκουκα µπροστά της φορτωµένη. Απ τής αυγής τόν κάµατο έτσι αναπαύτη µιά στιγµή µές σέ δροσάτο νέφος καί γύρα οί φιλενάδες της απ τό κρεβάτι, επρόσµεναν γιά νά δεχτοϋν τό βρέφος 7. ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΟΣ Η κάθε φλόγα, απ τό καθάριο λάδι πίνοντας µέσα στούς λαµπαδοστάτες τόν πρώτον όρθρο εφάνταζε πετράδι µπροστά απ τούς αγγέλους παραστάτες (Αφροδίτης Ουρανίας, «Η μάνα του Ντάντε», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Β, σ ) f 11

12 Στα κυπαρίσσινα στασίδια οµάδι, στις πνοές του λιβανιού τίς µυρωδάτες, τών ψυχών µας ενιώθαµε τό χάδι σε µυστικές νά µάς ζυγώνει στράτες... τόξο το φρύδι και κυρτό το χείλι κι οι πλόκαµοι σγουροί κ η ευωδία του κορµιού Σου της σκέψης µου αντιστύλι... και λόγισµών αβόητων συνοδεία της πεθυµιάς µου τον ανθό είχε κλείσει, σά την κερήθρα απάνω στο µελίσσι ΓΙΑΤΙ ΒΑΘΙΑ ΜΟΥ ΔΟΞΑΣΑ (Σονέτα, «ΌΌρθρου βαθέος», Λυρικός Βίος, ό.π. τ. Β, σ. 91) Γιατί βαθιά µου δόξασα καί πίστεψα τή γή καί στή φυγή δέν άπλωσα τά µυστικά φτερά µου, µά ολάκερον ερίζωσα τό νού µου στή σιγή, νά πού καί πάλι αναπηδά στή δίψα µου ή πηγή, πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά µου... Γιατί ποτέ δέ λόγιασα τό πότε καί τό πώς, µά εβύθισα τή σκέψη µου µέσα στήν πάσαν ώρα, σά µέσα της νά κρύβονταν ό αµέτρητος σκοπός, νά τώρα πού, ή καλοκαιριά τριγύρα µου είτε µπόρα, λάµπ ή στιγµή ολοστρόγγυλη στό νού µου σάν οπώρα, βρέχει απ τά βάθη τ ουρανού καί µέσα µου ό καρπός Γιατί δέν είπα: «Εδώ ή ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει...» µά «Αν είν ή µέρα βροχερή, σέρνει πιό πλούσιο φώς... µά κι ό σεισµός βαθύτερη τή χτίση θεµελιώνει, τι ό ζωντανός παλµός τής γής πού πλάθει είναι κρυφός...» νά πού, ό,τι στάθη έφήµερο, σά σύγνεφο αναλιώνει, νά πού κι ό µέγας Θάνατος µού γίνηκε άδερφός (Αφροδίτης Ουρανίας, «Γιατί βαθιά μου δόξασα», Λυρικός Βίος, ό.π. τ. Β, σ. 149) 9. ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ (απόσπασµα) f 12

13 Πρίν σηκωθεί απ τή λάκκα του ό κορυδαλλός και πρίν ό κόρακας ξυπνώντας µέ βραχνό κρωγµό χαθεί πίσω άπ τά δέντρα καί πριχού ό απόγειος πάρει στ άκρογιάλια όταν, τόν όρθρο, στά υπνωµένα ακόµα ολόγυρα βουνά στενάζει ό σιγισµός τών καρουλιών σάν ανεβάζουν τά πανιά, καί τό καράβι όµοιο µέ φάντασµα δίχως αχό γλιστρά ξανοίγεται στό πέλαγος, άς ακλουθήσω σιωπηλός καί γλήγορος, ώ γή µου, τά µεγάλα σου κλεισµένα µονοπάτια Τί είναι τό θείο Σου νέµα πού µέ κράζει καθε µέρα τόσο αυγή; Καθώς ένα µελίσσι, οδηγητής επήε µπροστά απ τις Νύφες τής Αθήνας φέρνοντάς τες στή Λυδία καθώς ένα κοιτάδι τρυγονιών οδήγησε τούς Χαλκιδαίους στήν Κύµη κι ώς οί Μεγαρίτες ανεβήκαν τά Γεράνια ακλουθώντας ένα σµάρι γερανών έτσ είναι καί γιά µένα µυστικό, κυρίαρχο καί σιωπηλό τό θείο Σου νέµα πού δέ δέχεται καµιάν άναβολή Ω γή µου, νά µε, µέ γυµνό τό πόδι ακούραστος, γοργός καί σιωπηλός... Μέ γυµνό πόδι γιατί οί θείες φωνές Σου, όπως ό γρύλος µές στό χόρτο, τή βραδιά ώς άκούσει πάτηµα σωπαίνει τό τραγούδι πού ρυθµίζει τή σιωπή, f 13

14 κι ώς τό τζιτζίκι σταµατα τό λάληµά του άµα περάσει απάνωθέ του σύγνεφο όµοια κ Εσείς όταν ακούσετε τό µάταιο, χτυπητό καί βέβηλο περπάτηµα τού άνθρώπου τού δέν εγεννήθη γιά νά Σάς άκούσει, θείες φωνές τής γής µου... Ω χώµατα τής γής µου Χώµα Λευκαδίτικο, πρωτόχωµα τιτάνια ζύµη τού κορµιού µου τού ίδιου µου τού ακοίµητου µυαλού Χώµα Αίγινήτικο, αλαφρό σάν αφροµύγδαλο πηλέ πού µού δροσίζεις τήν καρδιά σάν τά λαγήνια σου πού κρυώνουνε τά καλοκαίρια τό νερό Χώµα τής Πελοπόννησος, πού θρέφεις άµετρα τά κυπαρίσσια, από τό πιό µικρό πού παίζει µέ τόν αέρα ώς σκύµνος λιονταριού ώσµε τό µεγαλύτερο πού ή µνήµη µου κρατεί Αργίτικο φλογάτο κοκκινόχωµα, πού καίς στόν ήλιο ώς πυρωµένο σίδερο κι ωστόσο σέ φλογίζει άκόµα πιότερον ή παπαρούνα Ω χώµατα τής γής µου, µύρια κι άξεχώριστα σάν τά νερά, σάν ό ύπνος π όχι µόνο από να δέντρο σ άλλο διάφορον, άλλάζει αλλά καί στόν ελαιώνα - όπως τό ξέρουν οί βοσκοί πού συναλλάζουνε τόν ίσκιο ακλουθώντας τό κοπάδι εδώ κ εκεί - δέν είν ό ίδιος κάτου απ όλες τις ελιές, ώ χώµατα, που µε λυτρώσατε απ τη βαριά του ζώου πνοή (Πρόλογος στη ζωή, «Η συνείδηση της γής μου», Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Γ, Αθήνα , σ ). f 14

15 10. Ο ΧΩΡΙΑΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ (απόσπασµα) Καί νά τό νιό τό σπίτι από µακριά Μέ µέλι αλείβει τό κατώφλι ή µάνα τού γαµπρού, ατ ανώφλι σπάει τό ρόιδι πρίν ή νύφη προσδιαβεί. Τό τυλιγµένο στρώµα ανοίγοντας άς πληµµυρίσει τώρα όλο τό θάλαµο καρπούς Ο πέπλος κάπου άς τιναχτεί καθώς ό άνθός µιάς µυγδαλιάς Σάν από µάρµαρο άς φαντάζει ή κλίνη στις ψυχές τών νιόγαµπρων µπροστά Ω κρύα φαντά σεντόνια ώς χιόνια τού Μαρτιού Ω σάρκα παγωµένη ώσµε τά νύχια, στήν άρχή Αναπνοή σάν κρίνου, πού κρουστάλλιασε ό βοριάς Πορτοκαλάνθια Ω, σάν τά φίδια απ τό χειµώνα µέσ απ τό γλυκό σου λήθαργο ξυπνώντας, Παρθενιά Καί ξαφνικά στής προσµονής τό βάθος, ώ κερήθρας µυρουδιά Ω ξάφνου µές στόν ουρανίσκο απιθωµένη Ω φρένα θαµπωµένα µπρός στό διάπλατο βωµό κρεµασµένα σέ θανάτου απάρθενου τ όλάσπρο φώς f 15

16 ανάπνοια τού µελιού Αγέρα, ξαφνικά παραµερίζοντας σάν άσπρος πέπλος, απ τό γόνα τού γαµπρού Πλάση τού αντρός απ τήν αρχή στό Λόγο τό θεϊκό Απ τό πλευρό του µυστικά θρεµµένη ολόσωµη χαρά Τώρα τά χέρια, στά λυτά µαλλιά χωµένα, άς τά βυθίζει ακέρια ώς σέ σωρό σταριού Τώρα άς θερίσει τόν κατάβαθον αγρό τής πλάστρας µυρωδιάς (Πρόλογος στη ζωή, «Η συνείδηση της γυναίκας», Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Γ, σ ). f 16

17 11. ΜΗΤΗΡ ΘΕΟΥ (απόσπασμα) Άγγελε, στο κατώφλι σου, την ώρα που δε θάρρεις, άνεµος φύσαγε γλυκός πολύ, ψυχοπονιάρης. Tην ώρα που στο τρίστρατον η πόρνη περιµένει, µ άνανθη τέλεια την ψυχή, βαµµένη, στολισµένη, άνεµος φύσαγε γλυκός, από µακρά φτασµένος, µε τη γαλήνιαν ευωδιά των κάµπων φορτωµένος. Tα µύρα πλέαν ανάερα αντίκριζε η ψυχή µου, όθε κι αν γύριζε, γοργή, τη µυστική άθλησή µου. Kαι ιδές... Aνθοί ανεπάντεχοι, δαφνόδεντρα και βάγια στης γης αν ευωδάγανε τα ευλογηµένα πλάγια στα χρυσοπράσινα έλατα αν ο ήλιος, σε µια στάλα, φλόγα γαλάζια ανάβρυζε, πήδαε πυρρή διχάλα, και µιαν ακοίµητη δροσιά κινούσαν, να µε ζώνει, τ άγια φαράγγια που κρατούν ολοχρονίς το χιόνι α, πώς σπαρτάρισε η καρδιά σαν ένιωσε τα µάγια τα γλυκανάπνοα, σε σφιχτά να την κρατούνε αρπάγια Πώς το ρουµπίνι πύρινο ζώνει ψηλά το στέµµα, όµοια στο νου µου ολόγυρα µαζώχτη ξάφνου το αίµα Και πάλι πισωδρόµισε γοργό, σα για να πάρει χλωµάδα µεγαλύτερην απ το µαργαριτάρι... Ψυχή Kαι ξάφνου, σκίζοντας το φοβερό σκοτάδι, Η αχτίδα της το δάκρυ µου το βρήκε ωσάν πετράδι f 17

18 Mατιά δεν ήταν να µε ιδεί, καρδιά για να µε κρίνει, Κ έκλαψα, όπως δεν έκλαψε κανείς, την ώρα εκείνη... Kι όπως την ώρα π ο ψαράς στα δίχτυα του διαλέει, µε το δαδί χωρίζοντας της θάλασσας τα ελέη, Κι από τη µέση βγάνοντας ένα µικρό, περίσσο, στο κύµο µέσα, ξένοιαστος, το ξαναρίχνει πίσω, Κι αυτό γυρµένο εδώ κ εκεί, µε το πλευρό, παλεύει, ώσπου ο γοργός ανασασµός το σπλάχνο του σαλεύει, Κ αιφνίδια βρίσκει το βυθό παρόµοια, µες στα βύθη της κλάψας, χάθηκε η ψυχή κι ολάκερη αναδύθη... A, την ανείπωτην αφή σ όλα τα µέλη επήρα, την πρώτη αφή µου, αθάνατη, στου δακρύου το νιφτήρα, Κι όλα να τ άκουα σαν και πριν το µισηµένο αιώνα καθώς το λάδι ολάκερο καρπίζει τον ελαιώνα, σα σε πελάου εαρινού την άκρη νηνεµία το πλάτος το ανεκύµαντον, η αγάπη µου ήταν µία. (Μήτηρ Θεού, Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Δ, , σ ) f 18

19 12. ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ (απόσπασµα) Περνά διαβάτης βιαστικός, κι άλλος κρατεί τό ψώνι γιά νά δειπνήσει σπίτι του, νά πιεί καί νά χαρεί κι ό Ιησούς, γνωρίζοντας τό σπίτι τού τελώνη, µπαίνει, άνοιχτόν ώς τό βρηκε πού τονε καρτερεί.. Κ εκεί πού κόβει τό ψωµί, κι απλώνει στό προσφάι, ξάφνου, απ τή θύρα ορθάνοιχτη πού ξέµεινεν, ορµά, σάν ένα κύµα θεόρατης άναπνοής τού Μάη, τό πλούσιο µύρο σπάζοντας στά πόδια του σιµά, σά µέ τόν ήλιο τρικυµιά κυλώντας, δοξασµένη άπ όση µές στό σπλάχνο της εστέναξε ηδονή, µέ τών µαλλιών τήν άµετρη φεγγοβολή λυµένη, τά δάκρυα της σφουγγίζοντας κρουνό, ή Μαγδαληνή Τά µάτια της νά σήκωνε καί νά βλεπε τά χίλια τής νύχτας άστρα σά φιλιά, κι ό µέγας τους σφυγµός νά χτύπαε στ αναµµένα της απ τις αγάπες χείλια, βαθιός δέ θά χυνότανε µές στή νυχτιά ό λυγµός, σάν τούτος όπού γιόµισεν ολάκερο τό δώµα, κύµα, στό κύµα π άπλωνεν από τήν ευωδιά µέ κολληµένο ακράταγα στά πόδια του τό στόµα, µέ τόν απάντεχο έρωτα πού φούσκωνε ή καρδιά Λοξά ό τελώνης τήν κοιτά κι ό Ιούδας, στή σπατάλη τού µύρου, ώς φίδι µέσα του νά σούριξε βαθύ, µέσ άπ τά δόντια του µιλεί, κουνώντας τό κεφάλι: «Γιά τούς φτωχούς δέ δύνονταν αυτό νά πουληθεί;» f 19

20 Τό χέρι µέσα στά µαλλιά τ αθάνατα κρατώντας, στούς πλοκαµούς όπού σκορπάν τριγύρα, τούς χρυσούς, βαθιά αναγάλλιαν άµετρη, στά πόδια του κοιτώντας τό µέγα κύµα, απόκριση τούς δίνει ό Ιησούς: «Ήρθ από δρόµο σπίτι σου, κ εσύ δέ µού χεις πλύνει τά πόδια, µηδέ µ άλειψες µέ µύρο τά µαλλιά κι αυτή, στιγµή δέν έπαψε στά δάκρυα ν αναλύνει, κι αυτή, στιγµή δέ µού παψε στά πόδια τά φιλιά»κι όπου κι ό Λόγος ό άγιος µου ξαπλώσει, καί γιά κείνη στόν αιώνα, αυτό πού µού καµε, παντού θά µιληθεί.» Κι ακόµα αυτή τό κλάµα της βρύση λαµπρή νά χύνει δέν παύει, µηδ απ τό λυγµό τό στήθος τό βαθύ. * Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου µέγα αστέρι σέ µοναστήρι ανέβασες κ εµένανε πιστό, γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίµητό Σου χέρι κ ήταν ακόµα, ώς πίθωσα τά χείλια µου, ζεστό (Πάσχα των Ελλήνων, «Μαγδαληνή», Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Δ, σ ) 13. ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ Μή στοχαστείς πώς ήρτα αργά κοντά Σου. Είναι κρυφός ό δρόµος µου καί δέν τόν ξέρουν οί άλλοι καί χρόνια τώρα, ανήξερά Σου, είµαι γιά Σένα ό αδερφός όπού Σού σιάζει µυστικά τό προσκεφάλι... Κι άν απ τήν όχτη φαίνεται πώς έρχοµαι, όπου τή νευρή τών τόξων µου τανύζω µέ πείσµα, ενάντια στήν οκνιά πού µέ κυκλώνει τή µιαρή, µά αληθινά γυρίζω από τήν όχτην όπου ανθούν οι θείοι µονάχα ασφοδελοί κι όπου σαλεύει µόνο όποια µορφή αναδύθηκε γιά µένα ώς πλέρια ανατολή µέσ απ τόν τέλειο πόνο... Εκείθεν έρχοµαι σ Έσέ, πού ό θάνατός µου κ ή ζωή διπλό µού φέγγει άστέρι µά γίνοντ ένα µέσα µου καί τά τυλίγει µιά πνοή σά Σού κρατώ τό χέρι, καί συλλογιέµαι πώς δέν ήρτα αργά κοντά Σου (µέ τό φώς ή τό σκοτάδι άν πρόλαβα), τί φτάνω άπ τ ακρογιάλι αυτών που µ έτοιµάσανε νά Σού µαι ό άξιος άδερφός, καί να µαι πλάι Σου πάλι. f 20

21 (Νέκυια Β ( ), «Μαρία Πολυδούρη», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Ε, Αθήνα , σ. 9-10) 14. Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΤΖΕΣΙΒΑΝΟ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ Ανεπίληπτα επήρε τό µαχαίρι ό Ατζεσιβάνο. Κ ήτανε ή ψυχή του τήν ώρα έκείνη ολάσπρο περιστέρι. Κι όπως κυλά, άπό τ άδυτα τού αδύτου τών ουρανών, µές στή νυχτιά έν αστέρι, ή, ώς πέφτει ανθός µηλιάς µέ πράο αγέρι, έτσι άπ τά στήθη πέταξε ή πνοή του. Χαµένοι τέτοιοι θάνατοι δέν πάνε. Γιατί µονάχα εκείνοι π άγαπάνε τή ζωή στή µυστική της πρώτη άξία, µπορούν καί νά θερίσουνε µονάχοι τής ύπαρξής τους τό µεγάλο αστάχυ, πού γέρνει πιά, µέ θείαν αταραξία (Ορφικά, «Η αυτοκτονία του Ατζεσιβάνο, μαθητή του Βούδα», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Ε, σ. 40) 15. ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ µ ἄνοιξεν ἡ µοίρα ἔµπαιν ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά µου µὲ τόση ὁρµή, καθὼς βασίλευε, ὅπως ἀπὸ ραγισµατιὰν αἰφνίδια µπαίνει τὸ κύµα σὲ καράβι π ὁλοένα βουλιάζει. Γιὰ ἐκεῖνο πιὰ τὸ δείλι, σὰν ἄρρωστος, καιρό, ποὺ πρωτοβγαίνει ν ἀρµέξει ζωὴ ἀπ τὸν ἔξω κόσµον, ἤµουν περπατητὴς µοναχικὸς στὸ δρόµο ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα κ ἔχει σηµάδι του ἱερὸ τὴν Ἐλευσίνα. Τί ἦταν γιὰ µένα αὐτὸς ὁ δρόµος πάντα σὰ δρόµος τῆς Ψυχῆς. Φανερωµένος µεγάλος ποταµός, κυλοῦσε ἐδῶθε ἀργὰ συρµένα ἀπὸ τὰ βόδια ἁµάξια γεµάτα ἀθεµωνιὲς ἢ ξύλα, κι ἄλλα ἁµάξια, γοργὰ ποὺ προσπερνοῦσαν, µὲ τοὺς ἀνθρώπους µέσα τοὺς σὰν ἴσκιους. f 21

22 Μὰ παραπέρα, σὰ νὰ χάθη ὁ κόσµος κ ἔµειν ἡ φύση µόνη, ὥρα κι ὥρα µίαν ἡσυχία βασίλεψε. K ἡ πέτρα π ἀντίκρισα σὲ µία ἄκρη ριζωµένη, θρονί µου φάνη µοιραµένο µου ἦταν ἀπ τοὺς αἰῶνες. K ἔπλεξα τὰ χέρια, σὰν κάθισα, στὰ γόνατα, ξεχνώντας ἂν κίνησα τὴ µέρα αὐτὴ ἢ ἂν πῆρα αἰῶνες πίσω αὐτὸ τὸν ἴδιο δρόµο. Μὰ νά στὴν ἡσυχία αὐτή, ἀπ τὸ γύρο τὸν κοντινό, προβάλανε τρεῖς ἴσκιοι. Ἕνας Ἀτσίγγανος ἀγνάντια ἐρχόταν, καὶ πίσωθέ του ἀκλούθααν, µ ἁλυσίδες συρµένες, δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες. Καὶ νά ὡς σὲ λίγο ζύγωσαν µπροστά µου καὶ µ εἶδε ὁ Γύφτος, πρὶν καλὰ προφτάσω νὰ τὸν κοιτάξω, τράβηξε ἀπ τὸν ὦµο τὸ ντέφι καί, χτυπώντας το µὲ τό να χέρι, µὲ τ ἄλλον ἔσυρε µὲ βία τὶς ἁλυσίδες. K οἱ δυὸ ἀρκοῦδες τότε στὰ δυό τους σκώθηκαν, βαριά. Ἡ µία, (ἤτανε ἡ µάνα, φανερά), ἡ µεγάλη, µὲ πλεχτὲς χάντρες ὅλο στολισµένο τὸ µέτωπο γαλάζιες, κι ἀπὸ πάνω µίαν ἄσπρη ἀβασκαντήρα, ἀνασηκώθη ξάφνου τρανή, σὰν προαιώνιο νά ταν ξόανο Μεγάλης Θεᾶς, τῆς αἰώνιας Μάνας, αὐτῆς τῆς ἴδιας ποὺ ἱερὰ θλιµµένη, µὲ τὸν καιρὸν ὡς πῆρε ἀνθρώπινη ὄψη, γιὰ τὸν καηµὸ τῆς κόρης της λεγόνταν Δήµητρα ἐδῶ, γιὰ τὸν καηµὸ τοῦ γιοῦ της πιὸ πέρα ἦταν Ἀλκµήνη ἢ Παναγία. Καὶ τὸ µικρὸ στὸ πλάγι της ἀρκούδι, σὰ µεγάλο παιχνίδι, σὰν ἀνίδεο µικρὸ παιδί, ἀνασκώθηκε κ ἐκεῖνο ὑπάκοο, µὴ µαντεύοντας ἀκόµα τοῦ πόνου του τὸ µάκρος, καὶ τὴν πίκρα τῆς σκλαβιᾶς, ποὺ καθρέφτιζεν ἡ µάνα στὰ δυὸ πυρά της ποὺ τὸ κοίτααν µάτια Ἀλλ ὡς ἀπὸ τὸν κάµατον ἐκείνη ὀκνοῦσε νὰ χορέψει, ὁ Γύφτος, µ ἕνα πιδέξιο τράβηγµα τῆς ἁλυσίδας στοῦ µικροῦ τὸ ρουθούνι, µατωµένο ἀκόµα ἀπ τὸ χαλκὰ ποὺ λίγες µέρες φαινόνταν πὼς τοῦ τρύπησεν, αἰφνίδια τὴν ἔκαµε, µουγκρίζοντας µὲ πόνο, νὰ ὀρθώνεται ψηλά, πρὸς τὸ παιδί της f 22

23 γυρνώντας τὸ κεφάλι, καὶ νὰ ὀρχιέται ζωηρά. K ἐγώ, ὡς ἐκοίταζα, τραβοῦσα ἔξω ἀπ τὸ χρόνο, µακριὰ ἀπ τὸ χρόνο, ἐλεύτερος ἀπὸ µορφὲς κλεισµένες στὸν καιρό, ἀπὸ ἀγάλµατα κ εἰκόνες ἤµουν ἔξω, ἤµουν ἔξω ἀπὸ τὸ χρόνο. Μὰ µπροστά µου, ὀρθωµένη ἀπὸ τὴ βία τοῦ χαλκὰ καὶ τῆς ἄµοιρης στοργῆς της, δὲν ἔβλεπα ἄλλο ἀπ τὴν τρανὴν ἀρκούδα µὲ τὶς γαλάζιες χάντρες στὸ κεφάλι, µαρτυρικὸ τεράστιο σύµβολο ὅλου τοῦ κόσµου, τωρινοῦ καὶ περασµένου, µαρτυρικὸ τεράστιο σύµβολο ὄλου τοῦ πόνου τοῦ πανάρχαιου, ὁπ ἀκόµα δὲν τοῦ πληρώθη ἀπ τοὺς θνητοὺς αἰῶνες ὁ φόρος τῆς ψυχῆς. Τί ἐτούτη ἀκόµα ἦταν κ εἶναι στὸν Ἅδη. Καὶ σκυµµένο τὸ κεφάλι µου κράτησα ὁλοένα, καθὼς στὸ ντέφι µέσα ἔριχνα, σκλάβος κ ἐγὼ τοῦ κόσµου, µιὰ δραχµή. Μὰ ὡς, τέλος, ὁ Ἀτσίγγανος ξεµάκρυνε, τραβώντας ξανὰ τὶς δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες, καὶ χάθηκε στὸ µούχρωµα, ἡ καρδιά µου µὲ σήκωσε νὰ ξαναπάρω πάλι τὸ δρόµον ὁποὺ τέλειωνε στὰ ρείπια τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ψυχῆς, στὴν Ἐλευσίνα. K ἡ καρδιά µου, ὡς ἐβάδιζα, βογγοῦσε: «Θά ρτει τάχα ποτέ, θὲ νά ρτει ἡ ὥρα ποὺ ἡ ψυχὴ τῆς ἀρκούδας καὶ τοῦ Γύφτου, κ ἡ ψυχή µου, ποὺ Μυηµένη τηνὲ κράζω, θὰ γιορτάσουν µαζί;» Κι ὡς προχωροῦσα, καὶ βράδιαζε, ξανάνιωσα ἀπ τὴν ἴδια πληγή, ποὺ ἡ µοίρα µ ἄνοιξε, τὸ σκότος νὰ µπαίνει ὁρµητικὰ µὲς στὴν καρδιά µου, καθὼς ἀπὸ ραγισµατιὰν αἰφνίδια µπαίνει τὸ κύµα σὲ καράβι ποὺ ὁλοένα βουλιάζει. Κι ὅµως τέτοια ὡς νὰ διψοῦσε πληµµύραν ἡ καρδιά µου, σᾶ βυθίστη ὡς νὰ πνίγηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια, σὰ βυθίστηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια, ἕνα µούρµουρο ἁπλώθη ἀπάνωθέ µου, ἕνα µούρµουρο, κ ἔµοιαζ ἔλεε: f 23

24 «Θὰ ρτει.» 16. ΣΤ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ Στ Όσιου Λουκά τό µοναστήρι, απ όσες γυναίκες τού Στειριού συµµαζευτήκαν τόν Επιτάφιο νά στολίσουν, κι όσες µοιρολογήτρες ώσµε τού Μεγάλου Σαββάτου τό ξηµέρωµα άγρυπνήσαν, Ποιά νά στοχάστη -έτσι γλυκά θρηνοϋσαν - πώς, κάτου απ τούς ανθούς, τ ολόαχνο σµάλτο τού πεθαµένου τού Άδωνη ήταν σάρκα πού πόνεσε βαθιά; Γιατί κι ό πόνος στά ρόδα µέσα, κι ό Επιτάφιος Θρήνος, κ οί αναπνοές τής άνοιξης πού µπαίναν απ τού ναού τή θύρα, αναφτερώναν τό νού τους στής Ανάστασης τό θάµα, καί τού Χριστού οί πληγές σάν ανεµώνες τούς φάνταζαν στά χέρια καί στά πόδια, τί πολλά τόν σκεπάζανε λουλούδια πού έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν Αλλά τό βράδυ τό ίδιο τού Σαββάτου, τήν ώρα π άπ τήν Άγια Πύλη τό ένα κερί έπροσάναψε όλα τ άλλα ώς κάτου, κι απ τ Άγιο Βήµα σάµπως κύµα απλώθη τό φώς ώσµε τήν ξώπορτα, όλοι κι όλες ανατριχιάξαν π άκουσαν στή µέση (Ορφικά, «Ιερά Οδός», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Ε, σ ) f 24

25 απ τά ιχριστός Άνέστη» µιάν αιφνίδια φωνή νά σκούξει: «Γιώργαινα, ό Βαγγέλης» Καί νά ό λεβέντης τού χωριού, ό Βαγγέλης, τών κοριτσιών τό λάµπασµα, ό Βαγγέλης πού τόν λογιάζαν όλοι γιά χαµένο στόν πόλεµο καί στέκονταν ολόρτος στής εκκλησιάς τή θύρα, µέ ποδάρι ξύλινο, καί δέ διάβαινε τή θύρα τής εκκλησιάς, τί τόν κοιτάζαν όλοι µέ τά κεριά στό χέρι, τόν κοιτάζαν, τό χορευτή πού τράνταζε τ αλώνι τού Στειριού, µιά στήν όψη, µιά στό πόδι, πού ώς νά τό κάρφωσε ήταν στό κατώφλι τής θύρας, καί δέν έµπαινε πιό µέσα Καί τότε - µάρτυράς µου νά ναι ό στίχος, ο απλός κι αληθινός έτοϋτος στίχος απ τό στασίδι πού µουνα στηµένος ξαντίκρισα τή µάνα, απ τό κεφάλι πετώντας τό µαντίλι, νά χιµήξει σκυφτή καί ν άγκαλιάσει τό ποδάρι, τό ξύλινο ποδάρι τού στρατιώτη, -έτσι όπως τό είδα ό στίχος µου τό γράφει, ό άπλός κι άληθινός έτούτος στίχος-, καί νά σύρει απ τά βάθη τής καρδιάς της ένα σκούξιµο: «Μάτια µου... Βαγγέλη» Κι ακόµα, - µάρτυράς µου νά ναι ό στίχος, ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος-, ξοπίσωθέ της, όσες µαζευτήκαν από τό βράδυ τής Μεγάλης Πέφτης, νανουριστά, θαµπά γιά νά θρηνήσουν τόν πεθαµένον Άδωνη, κρυµµένο µές στά λουλούδια, τώρα νά ξεσπάσουν µαζί τήν αξεθύµαστη τού τρόµου κραυγή πού, ώς στό στασίδι µου κρατιόµουν, ένας πέπλος µού σκέπασε τά µάτια... (Ορφικά, «Στ ΌΌσιου Λουκά το μοναστήρι», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Ε, σ ) f 25

26 17. ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑ (απόσπασµα) Α, πώς ακούονταν τό συντάραχο τού πόντου πά στά βράχια, τόν πρώτον όρθρο, µαύρο σάν τή µαύρη αιγίδα τού Θεού, µέ φοβερούς αστερισµούς γραµµένο, σ ώρα πού οι φλέβες ξαφνικά φουσκώνουν καί σαρώνουν τό Λόγο µέσ από τά φρένα µας, καθώς τά κύµατα πού ξεριζώνουν απ τό βυθό τά φύκια καί τά βγάνουνε στήν άµµο, κ οι σκέψες, από τ αµολόγητο τό µένος τού σπλάχνου, φέρνουν όξω, από τήν άβυσσο συρµένη, τή µυρουδιά τής πρώτης τους, τής γενετήσιας ρίζας Α, πώς ακούγονταν ό ρόχτος τού πελάου στά βράχια απάνω, καθώς τά κύµατα ολοένα απ τής νυχτός τόν άνεµο µεθοϋσαν, κι όλο µεθούσαν, καί γυρεύαν ν ανεβούνε µέ τών αφρών τίς γλώσσες, θά λεες, τό βουνό, στό ερηµονήσι, f 26

27 νά τό σκεπάσουν, κι όλο ξεριζώνοντάς το άπ τά θεµέλια, νά τό πάρουν στό βυθό µαζί τους * Κι ωστόσο οι Όσιοι, µέσα στά κελιά κλεισµένοι, στ Όρος απάνω, ξαγρυπνούσανε καί µελετούσαν, µ ολονυχτίας ψαλµούς, τό χρόνο πώς νά τόν δαµάσουν, οί νιοί µέ νιόφωτη άσκηση θυµού κ οι γέροι ζητώντας ν απολησµονήσουν στόν αγώνα πώς ό πολύς καιρός τούς άσπρισε τά γένια... Μά αυτός ό ξέφρενος πού φύσαγε άνεµος άπόψε δέν ήτανε σάν άλλοτε, νά πούν πώς έχει τή γή γιά σύνορο, τόν πιόντο, ή τόν αιθέρα δέν ήταν µανιασµένος άνεµος νά πνέει οχτρός στά πλοία, βοριάς δέν ήταν ή µελτέµι καλοκαιρνό, ή τής άνοιξης βαθύς αγέρας νά ξανακράζει τά λουλούδια από τό χώµα τής πλέριας Μέθης ήταν ο άνεµος ο µέγας, σάµπως νά γύρευε όλα πίσω νά τά ξαναπάρει στήν αγκαλιά του, θάλασσα καί γή κ αίθέρα, στής αγκαλιάς του τό θεϊκόν αγκάλιασµα γιά πάντα.. Καί τότε οί ίδιοι οι Όσιοι, νιώθοντας πώς τούτο θά τανε µήνυµα τού Διόνυσου - όπως νιώθουν τά χελιδόνια όλα µαζί τήν πνοή τού χινοπώρου τήν πρώτη, καί συνάζονται πυκνά ν άποδηµήσουν -, όλοι σκωθήκανε µαζί καί συναχτήκαν νά πάν στό γέρο - Ίεροφάντη, πού τόν αιώνα είχε περάσει µά οδηγός τους έστεκε, (τί απ όλους πιό νιός εφάνταζε κι ορθώνονταν σά σκήπτρο πού τό λειάνανε γενεές, καί τό µαλλί του φεγγολογούσε σάν τό µάλαµα από τήν ασπράδα), νά τόν ρωτήσουν τ είναι ό άνεµος πού πνέει ετοϋτος... Κι αύτός τούς είπε: «Πνέµα έχύθη µέσα σ όλα, πνέµα τής Μέθης τής προαιώνιας, τής µεγάλης κ είναι µιά στάλα απόψε η θάλασσα, µιά στάλα µόνο στό σερνικό µαστό τού Θεού τού γίγαντά µας...»... (ΊΊμεροι, «Μέγιστον μάθημα», Λυρικός Βίος, ό.π, τ. Ε, σ ) f 27

Μια νύχτα. Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει

Μια νύχτα. Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει Μια νύχτα Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει Μια νύχτα σαν κι αυτή μια νύχτα σαν κι αυτή θέλω να σου πω πόσο σ

Διαβάστε περισσότερα

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 1 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 1 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ Ευλογημένη τρεις φορές Του Οκτώβρη αυτή η μέρα, Που διώξανε τους Ιταλούς Απ την Ελλάδα πέρα. Ευλογημένος ο λαός που απάντησε το όχι ευλογημένος ο στρατός που με τη ξιφολόγχη, πάνω στην

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

Η γυναίκα με τα χέρια από φως

Η γυναίκα με τα χέρια από φως ΛIΛH ΛAMΠPEΛΛH Σειρά: Κι αν σου μιλώ με Παραμύθια... Η γυναίκα με τα χέρια από φως Εφτά παραμύθια σχέσης από την προφορική παράδοση Τρεις τρίχες λύκου Ζούσε κάποτε, σ ένα μικρό χωριό, ένας άντρας και μια

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ Γυμνασίου οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με ένα δείγμα ερωτικής ποίησης. Συγκεκριμένα διδάχτηκαν το ποίημα

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2013 Ύµνος της οµάδας της Προσευχής Όµορφη ώρα στο προσευχητάρι αηδόνια, τζιτζίκια και

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά οδός. Άγγελος Σικελιανός. Σπύρος Αντωνέλλος, E.M.E.

Ιερά οδός. Άγγελος Σικελιανός. Σπύρος Αντωνέλλος, E.M.E. Ιερά οδός Άγγελος Σικελιανός Σπύρος Αντωνέλλος, E.M.E. Στόχοι: ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Οι μαθητές: Nα συμμετέχουν στη διαθεματική προσέγγιση του ποιήματος (Ιερά Οδός του Α. Σικελιανού, Σκεπτόμενος του Αυγ.

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Β Περίοδος

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Β Περίοδος Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Β Περίοδος Μακρυνίτσα 2012 Ύµνος της οµάδας «Αγία Παρασκευή» Θα θελα να µαι εκεί την Άγια αυτή

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ. Δέκα ποιήματα για τον πατέρα μου. Αλκιβιάδη

ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ. Δέκα ποιήματα για τον πατέρα μου. Αλκιβιάδη ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ Αλκιβιάδη Θεσσαλονίκη Υεβρουάριος 2015 Παναγιώτα Παπαδημητρίου Αλκιβιάδη Θεσσαλονίκη Υεβρουάριος 2015 [3] Παναγιώτα Παπαδημητρίου Αφιερωμένο στον πατέρα μου Αλκιβιάδη Copyright

Διαβάστε περισσότερα

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω

Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω Α Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω Λέγε-λέγε λόγια Λέγε-λέγε λόγια, - πώς να σου το πω - όταν σε ακούω κόβομαι στα δυό! Λέγε-λέγε κι άλλα, λέγε ως την αυγή, 1 / 17 όνειρα μεγάλα κάνουν οι

Διαβάστε περισσότερα

Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου

Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου η αγάπη ξαπλώνει όταν έχεις ευχές να σπαταλήσεις ο αέρας τελειώνει κι οξυγόνο ζητάς να συνεχίσεις όσα πρόλαβες πήρες της ψυχής σου

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2008 Ύµνος της οµάδας των έντρων Απ τους Κέδρους του Λιβάνου στην ελιά της προσευχής απ του «εγώ» την άδεια χώρα ως την

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2008 Ύµνος της οµάδας των Αρχαγγέλων Στον κόσµο που όλοι νιώθουν µοναξιά Η Αγάπη Του υπάρχει και ελπίζω Κι αν έφυγα

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Μακρυνίτσα 2009 Ύμνος της ομάδας «Στη σκέπη της Παναγίας» Απ τα νησιά τα ιερά στην Πάτμο φτάνω ταπεινά απ τα νησιά όλης της γης ακτίνες ρίξε

Διαβάστε περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ Ευτυχής που ποθεί και που νοιάζεται Την πατρική γη να φυλάξει, Το γενέθλιο αγέρι, Στο χώμα του να ανασαίνει Που με γάλα ή ξερό ψωμί τρέφεται Και στους φίλους του πάει στολισμένος

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ Γυμνασίου οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με ένα δείγμα ερωτικής ποίησης. Συγκεκριμένα διδάχτηκαν το ποίημα

Διαβάστε περισσότερα

XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Ανακριτής κι απολογούμενος αντάμα θα δικαστούν και θα δικάσουν λάθος δράμα Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος είναι ο αφέτης μα και του τέλους ο αμείλικτος εφέτης Apotupwma_012s142.indd 12

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά Στη γιαγιά Φωτούλα, που δεν πρόλαβε να το διαβάσει, γιατί έφυγε ξαφνικά για τη γειτονιά των αγγέλων. Και στον παππού Γιώργο, που την υποδέχτηκε εκεί ψηλά,

Διαβάστε περισσότερα

Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου,

Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου, Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου, την περιπλάνησή μου. Ξεκίνησε ο συρμός, αφετηρία ή προορισμός

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Ένα και δυο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας Ένα και δυο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ εμείς.

Ένα και δυο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας Ένα και δυο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ εμείς. Ένα και δυο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας Ένα και δυο: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμ εμείς. Δεν ξέρω πια τη νύχτα Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου, στον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος

Διαβάστε περισσότερα

Η πορεία προς την Ανάσταση...

Η πορεία προς την Ανάσταση... Η νύχτα της Ανάστασης Τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου χτυπούν χαρούμενα οι καμπάνες. Οι χριστιανοί φορούν τα γιορτινά τους και πηγαίνουν στην εκκλησία για να γιορτάσουν την Ανάσταση του Χριστού. Στα

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) Αφηγητής 2 Αφηγητής 3 Παπα-Λάζαρος Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) Παιδί 2

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) Αφηγητής 2 Αφηγητής 3 Παπα-Λάζαρος Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) Παιδί 2 ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: 1. Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) 2. Αφηγητής 2 3. Αφηγητής 3 4. Παπα-Λάζαρος 5. Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) 6. Παιδί 2 7. Παιδί 3 8. Παιδί 4 9. Παιδί 5 10. Μητέρα

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2010 Ύμνος της ομάδας «Ευαγγέλιο» Βιβλία και μαθήματα ζωγραφισμένα σχήματα και τόσα βοηθήματα να μη δυσκολευτώ Απ όλους τόσα έμαθα

Διαβάστε περισσότερα

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει Τα πιο

Διαβάστε περισσότερα

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Το Ελληνόπουλο - L' enfant Μετάφραση: Κωστής Παλαμάς Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα. Η Χίο, τ` όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα, με τα κρασιά, με τα δεντρά

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ 1 Πάλης ξεκίνηµα Πάλης ξεκίνηµα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι λευτεριάς λίπασµα Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους µήνυµα στέλνουν Απάντηση

Διαβάστε περισσότερα

Με της αφής τα μάτια Χρήστος Τουμανίδης

Με της αφής τα μάτια Χρήστος Τουμανίδης Με της αφής τα μάτια Χρήστος Τουμανίδης www.24grammata.com σελ. 1 Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Φαρφουλάς, Τεύχος 15 (Αθήνα 2012) στα πλαίσια του αφιερώματος για την Αφή. Δημοσιεύεται κατόπιν αδείας του

Διαβάστε περισσότερα

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι αυτόν και μια καινούργια έκπληξη είναι τα δάκρυα της γης που κάνουνε τα γέλια της ν ανθούνε, Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα; Η γλώσσα της

Διαβάστε περισσότερα

«Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου

«Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου «Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου Ένα μικρό κομμάτι της δουλειάς των μαθητών-τριών που συμμετέχουν Δώσαμε

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο

Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο 4 Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο Σεβάχ. Για να δει τον κόσμο και να ζήσει περιπέτειες.

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2009 Το σπίτι του Θεού Με αχνό το φως που µπαίνει στ Άγιο Βήµα και ξεθάρρεψε στου τέµπλου τις εικόνες πόσα χρώµατα ξεσπάνε κύµα

Διαβάστε περισσότερα

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ.

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό. Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ένα πρωινό, ξύπνησε ο

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ Πέρος Ζαχαρίας Ζαχαρίας Πέρος ψευδώνυμο, του σπουδαστή της Αντιρύπανσης Ζαχαρία Περογαμβράκη. Στην Κοζάνη ασχολήθηκε με το Θέατρο σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, συμμετείχε σε μία ταινία

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

Είσαι ένας φάρος φωτεινός

Είσαι ένας φάρος φωτεινός Είσαι ένας φάρος φωτεινός Του Προμηθέα η φωτιά βάζει τη σπίθα στην καρδιά και θα γεμίσει απ αυτή λάμψη ολόκληρη η γη φιλόξενα την πόρτ ανοίγεις κι απλόχερα το φως σου δίνεις αθάνατη εσύ θα μείνεις κρατάς

Διαβάστε περισσότερα

1 ο ΓενικόΛύκειοΚοζάνης Σχολική Βιβλιοθήκη. Υπεύθυνη Βιβλιοθήκης Ελπίδα Ματιάκη

1 ο ΓενικόΛύκειοΚοζάνης Σχολική Βιβλιοθήκη. Υπεύθυνη Βιβλιοθήκης Ελπίδα Ματιάκη 1 ο ΓενικόΛύκειοΚοζάνης Σχολική Βιβλιοθήκη Υπεύθυνη Βιβλιοθήκης Ελπίδα Ματιάκη ΓιάννηςΡίτσος 1909-1990 Γεννήθηκε στημονεµβασιάτο 1909 «Κυρά Μονοβασιά µου, πέτρινο καράβι µου. Χιλιάδες οι φλόκοι σου και

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

Φθινόπωρο μύρισε το σχολειό ξεκίνησε. Αχ! Πέφτει χιόνι και το σπουργίτι το μικρό αχ πώς κρυώνει. Όλα ανθισμένα και ο ήλιος γελά.

Φθινόπωρο μύρισε το σχολειό ξεκίνησε. Αχ! Πέφτει χιόνι και το σπουργίτι το μικρό αχ πώς κρυώνει. Όλα ανθισμένα και ο ήλιος γελά. Φθινόπωρο μύρισε το σχολειό ξεκίνησε. Αχ! Πέφτει χιόνι και το σπουργίτι το μικρό αχ πώς κρυώνει. Όλα ανθισμένα και ο ήλιος γελά. Ήλιος, θάλασσα. Καλώς ήρθες ξεγνοιασιά. Βρεγμένες ομπρέλες κρατούν τα παιδιά

Διαβάστε περισσότερα

Πολιτιστικό πρόγραμμα 60 χρόνια από το θάνατο του Άγγελου Σικελιανού «Πέντε ποιήματα»

Πολιτιστικό πρόγραμμα 60 χρόνια από το θάνατο του Άγγελου Σικελιανού «Πέντε ποιήματα» 7 ο Γυμνάσιο Κερατσινίου Πολιτιστικό πρόγραμμα 60 χρόνια από το θάνατο του Άγγελου Σικελιανού «Πέντε ποιήματα» Σχολ. Έτος : 2011-12 7 ο Γυμνάσιο Κερατσινίου Σχολ. Έτος : 2011-12 Πολιτιστικό πρόγραμμα 60

Διαβάστε περισσότερα

Σαν με δικάσετε Σκεφτείτε. τον πρότερο έντιμό μου βίο. Διαβάστε τη δικογραφία της ζωής μου. σ αυτό το ξέφυλλο βιβλίο.

Σαν με δικάσετε Σκεφτείτε. τον πρότερο έντιμό μου βίο. Διαβάστε τη δικογραφία της ζωής μου. σ αυτό το ξέφυλλο βιβλίο. Σαν με δικάσετε Σκεφτείτε τον πρότερο έντιμό μου βίο. Διαβάστε τη δικογραφία της ζωής μου σ αυτό το ξέφυλλο βιβλίο. Καταδικάστε με με της ομολογίας μου το βέτο. Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω. Ζητώ

Διαβάστε περισσότερα

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Στάλες Ποίηση ΣΤΑΛΕΣ Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Σχέδιο βιβλίου: Λαμπρινή Βασιλείου-Γεώργα

Διαβάστε περισσότερα

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2011 Ύμνος της ομάδας «Κύριε των Δυνάμεων» Μπροστά σου αρχίζει η ζωή για σένα

Διαβάστε περισσότερα

εν θέλω να µου δέσετε τα µάτια Αδερφέ Ισραηλίτη τον ήλιο π' ανατέλλει να χαρώ κι αν κάνετε τα στήθια µου

εν θέλω να µου δέσετε τα µάτια Αδερφέ Ισραηλίτη τον ήλιο π' ανατέλλει να χαρώ κι αν κάνετε τα στήθια µου ε θέλω να µου δέσετε τα µάτια Το αστέρι που φοράς Φως ανέσπερο θα ρίχνει Στους βωµούς της λευτεριάς Το αστέρι που φοράς Θα ναι σάλπισµα ειρήνης Που για εκείνη µαρτυράς Όσες πίκρες κι αν γευτείς εν σε νίκησε

Διαβάστε περισσότερα

ΠΊΝΑΚΕς ΖΩΓΡΑΦΙΚΉς ΚΑΙ ΠΑΡΟΙΜΊΕς

ΠΊΝΑΚΕς ΖΩΓΡΑΦΙΚΉς ΚΑΙ ΠΑΡΟΙΜΊΕς ΦΘΙΝΌΠΩΡΟ ΠΊΝΑΚΕς ΖΩΓΡΑΦΙΚΉς ΚΑΙ ΠΑΡΟΙΜΊΕς Του Γενάρη το φεγγάρι λάμπει σαν μαργαριτάρι. Του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο μέρας μοιάζει. Του Γενάρη το φεγγάρι παρά ώρα να 'ναι μέρα. Του Γενάρη το φεγγάρι

Διαβάστε περισσότερα

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Σε γέννησε η σιωπή και σ έθρεψε η δίψα, μα βρέθηκες γυμνός, γερτός και πονεμένος στα δίχτυα τού «γιατί». Ρυάκι ήταν ο λόγος σου τραγούδι στην ψυχή σαν βάλσαμο κυλούσε

Διαβάστε περισσότερα

Βγήκε η Μαριγώ σεργιάνι :: Τζουανάκος Σ. - Καλλέργης Ν. :: Αριθμός δίσκου: DG

Βγήκε η Μαριγώ σεργιάνι :: Τζουανάκος Σ. - Καλλέργης Ν. :: Αριθμός δίσκου: DG Βγήκε η Μαριγώ σεργιάνι :: Τζουανάκος Σ. - Καλλέργης Ν. :: 1951 Αριθμός δίσκου: DG 6944 http://rebetiko.sealabs.net/display.php?recid=5302 Βγήκε η Μαριγώ σιργιάνι [με το θαλασσί φουστάνι] x2 [στο λιμάνι

Διαβάστε περισσότερα

Απόψε μες στο καπηλειό :: Τσιτσάνης Β. - Καβουράκης Θ. :: Αριθμός δίσκου: Kal-301.

Απόψε μες στο καπηλειό :: Τσιτσάνης Β. - Καβουράκης Θ. :: Αριθμός δίσκου: Kal-301. Απόψε μες στο καπηλειό :: Τσιτσάνης Β. - Καβουράκης Θ. :: 1953 Αριθμός δίσκου: Kal-301 http://rebetiko.sealabs.net/display.php?recid=9248 Απόψε μες, απόψε μες στο καπηλειό που τα μπουζού-, που τα μπουζούκια

Διαβάστε περισσότερα

ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ. Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού. κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού. ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά

ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ. Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού. κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού. ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ Τρίγωνα, κάλαντα, σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού, τρίγωνα κάλαντα μες στη γειτονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά Άστρο φωτεινό, θα βγει γιορτινό μήνυμα

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις µικρές γοργόνες και ήταν πολύ ευτυχισµένος. Όµως, ήταν

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2008 Ύµνος της οµάδας Ύµνος των Αγίων Ανδρόνικου και Αθανασίας Έχει του «αύριο» κρυµµένη την ελπίδα και τη φυλάει σαν τελευταία

Διαβάστε περισσότερα

Το σπίτι μου. Ένα σπίτι θα χτίσω. στο βουνό στην μοναξιά και στη σιωπή. στα δέντρα και την πρασινάδα με μεγάλη αυλή. Μάλλον δε θα το χτίσω εκεί.

Το σπίτι μου. Ένα σπίτι θα χτίσω. στο βουνό στην μοναξιά και στη σιωπή. στα δέντρα και την πρασινάδα με μεγάλη αυλή. Μάλλον δε θα το χτίσω εκεί. Το σπίτι μου Ένα σπίτι θα χτίσω στο βουνό στην μοναξιά και στη σιωπή στα δέντρα και την πρασινάδα με μεγάλη αυλή Μάλλον δε θα το χτίσω εκεί. Ένα σπίτι θα χτίσω μακριά στην θάλασσα να σου το κύμα που θα

Διαβάστε περισσότερα

Α. ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ 1ΗΣ ΣΕΛΙ ΑΣ

Α. ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ 1ΗΣ ΣΕΛΙ ΑΣ ΑΡΧΗ 1ΗΣ ΣΕΛΙ ΑΣ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ ΤΑΞΗΣ ΕΝΙΑΙΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΥΤΕΡΑ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2002 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ : ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΥΝΟΛΟ ΣΕΛΙ ΩΝ: ΠΕΝΤΕ (5) Α. ΚΕΙΜΕΝΟ

Διαβάστε περισσότερα

Το μαγικό βιβλίο. Σαν διαβάζω ένα βιβλίο λες και είμαι μια νεράιδα που πετώ στον ουρανό.

Το μαγικό βιβλίο. Σαν διαβάζω ένα βιβλίο λες και είμαι μια νεράιδα που πετώ στον ουρανό. Το μαγικό βιβλίο Σαν διαβάζω ένα βιβλίο λες και είμαι μια νεράιδα που πετώ στον ουρανό. Σαν διαβάζω ένα βιβλίο λες και είμαι μια γοργόνα μέσα στα καταγάλανα νερά. Σαν διαβάζω ένα βιβλίο λες και γίνομαι

Διαβάστε περισσότερα

Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία

Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία Πικρίδου-Λούκα. 2014 Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε

Διαβάστε περισσότερα

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2011 Ύμνος της ομάδας «Υπακοή» Σιγανά βαδίζεις πάντα σιωπηλή άγρυπνη ν ακούσεις των

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεμονίδης - Εμμανουηλίδου 13

Κώστας Λεμονίδης - Εμμανουηλίδου 13 Κώστας Λεμονίδης - Εμμανουηλίδου 13 1. Υποφέρεις (Μουσική / Στίχοι: Τάσος Μεταξάς) Τι είν' αυτό, που ζητάς; Τι είν' αυτό, που δεν ξέρεις; Χιλιάδες σκέψεις βγαίνουν, απ' το βάθος του μυαλού σου, Ψάχνεις

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2011 Ύμνος της ομάδας «Νώε» Άρχισε βροχή, η δυνατή μοιάζει σαν πολλές βροχές που κάνει

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2007 Ύµνος της οµάδας της «όξας» Τα «Ωσαννά» βουβαθήκαν Προδωµένος στο Σταυρό Βασιλεύς τώρα της όξης Μ ένα στέµµα ακάνθινο

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

οπού ξέχειλο αχούν τα τζιτζίκια.

οπού ξέχειλο αχούν τα τζιτζίκια. Άγγελος Σικελιανός, «Αλαφροΐσκιωτος» (1909) ΓΥΡΙΣΜΟΣ I Ύπνος ιερός, λιονταρίσιος, του γυρισµού, στη µεγάλη της αµµουδιάς απλωσιά. Στην καρδιά µου τα βλέφαρά µου κλεισµένα και λάµπει, ωσάν ήλιος, βαθιά

Διαβάστε περισσότερα

Bίντεο 1: Η Αµµόχωστος του σήµερα (2 λεπτά) ήχος θάλασσας

Bίντεο 1: Η Αµµόχωστος του σήµερα (2 λεπτά) ήχος θάλασσας ΘΥΜΑΜΑΙ; Πρόσωπα Ήρωας: Λούκας Αφηγητής 1: Φράνσις Παιδί 1: Ματθαίος Παιδί 2: Αιµίλιος Βασίλης (αγόρι):δηµήτρης Ελένη (κορίτσι): Αιµιλία Ήλιος: Περικλής Θάλασσα: Θεοδώρα 2 ΘΥΜΑΜΑΙ; CD 1 Ήχος Θάλασσας Bίντεο

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα)

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μπήκα στο χωριό, νύχτωνε πια, οι πόρτες όλες σφαλιχτές, μες στις αυλές τα σκυλιά μυρίστηκαν

Διαβάστε περισσότερα

ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ. Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό

ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ. Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό Κυματίζει με καμάρι δε φοβάται τον εχθρό σαν τη θάλασσα είναι γαλάζια και λευκή σαν τον αφρό ΟΧΙ Μια

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2007 Ύµνος της οµάδας της Αντίστασης Με µνήµη κενή µε όνειρα ξένα γρανάζι κι εσύ στην ίδια µηχανή! Γυρνάς στον τροχό

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

Α. ΠΟΙΗΣΗ. ιονύσιος Σολωµός: Ο Κρητικός (Νεοελληνική Λογοτεχνία Κατευθύνσεων, σσ. 17-27)

Α. ΠΟΙΗΣΗ. ιονύσιος Σολωµός: Ο Κρητικός (Νεοελληνική Λογοτεχνία Κατευθύνσεων, σσ. 17-27) Α. ΠΟΙΗΣΗ 1. ΚΕΙΜΕΝΟ ιονύσιος Σολωµός: Ο Κρητικός (Νεοελληνική Λογοτεχνία Κατευθύνσεων, σσ. 17-27) 2. ΠΑΡΑ ΕΙΓΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ 2.1. Στοιχεία που αφορούν στο συγγραφέα, λογοτεχνικό περιβάλλον και λοιπά γραµ-

Διαβάστε περισσότερα

Ευάγγελος Ρήγας. Ευάγγελος Ρήγας. Ο Κήπος. του Ανάγερτου. Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή.

Ευάγγελος Ρήγας. Ευάγγελος Ρήγας. Ο Κήπος. του Ανάγερτου. Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή. Ευάγγελος Ρήγας Ευάγγελος Ρήγας Ο Κήπος του Ανάγερτου Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή. 1 τίτλος συγγράμματος Ο Κήπος του Ανάγερτου συγγραφέας Ευάγγελος Ρήγας

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος Μακρυνίτσα 2012 Λα Λα Λα Λα (2x) Ύµνος της οµάδας «Aγ. Γρηγόριος Παλαµάς» Όµορφος ο

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου-Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου-Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου-Λυκείου Μακρυνίτσα 2009 Ύµνος της οµάδας «εύτε και ιαλεχθώµεν» Ο µαθητής µε το Ληστή τη θέση του αλλάζει, ο Βασιλιάς απ το Σταυρό στον Ουρανό

Διαβάστε περισσότερα

Νεφελώματα του χρόνου

Νεφελώματα του χρόνου Κυριακή Κουτσουρίδου Νεφελώματα του χρόνου Ποίηση ΝΕΦΕΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Κυριακή Κουτσουρίδου Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σχεδιασμός εξωφύλλου:

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου Μακρυνίτσα 2012 Ύµνος της οµάδας «Θεοτόκε, Παρθένε» Το άλµα έχει γίνει βήµα, η φλόγα έχει αλλάξει πλέον σχήµα. Ξεφλουδίζω την ψυχή

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ: Η ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΝΔΡΟΓΥΝΟ: Η ΘΕΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Το ερωτικό παιχνίδι του άντρα και της γυναίκας είναι μια μικρή εκδήλωση του παιχνιδιού όλης της ζωής. Το ζευγάρι γνωρίζει και ζει τους κραδασμούς που το διαπερνούν, συμμετέχοντας έτσι στις δονήσεις του

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΑΘΗΤΡΙΑ: ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ ΜΑΘΗΜΑ : ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΜΗΜΑ:Γ1 ΣΧΟΛΟΚΟ ΕΤΟΣ: 2007-2008 ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΙΧΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ (Στίχοι που δείχνουν τα όνειρα και τον πόνο των ερωτευμένων) Όλοι οι

Διαβάστε περισσότερα

Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ''

Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ'' 1 2 Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ'' 3 Τα λουλούδια χωρίς όνομα, τα έχει ο καθένας από μας, αλλά δεν το ξέρουμε. Δεν μας μαθαίνουν τίποτα και ψάχνουμε μόνοι μας άσκοπα να βρούμε κάτι, για να

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

Όπου η Μαριόν μεγαλώνει αλλά όχι πολύ σε μια βόρεια πόλη

Όπου η Μαριόν μεγαλώνει αλλά όχι πολύ σε μια βόρεια πόλη Όπου η Μαριόν μεγαλώνει αλλά όχι πολύ σε μια βόρεια πόλη Τούτη εδώ είναι μια ιστορία για ένα κοριτσάκι, τη Μαριόν, που ζούσε σ ένα βόρειο νησί, σε μια πόλη που την έλεγαν Νεμπγιαβίκ. Ήταν ένα μέρος με

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

Του Έντγκαρ Άλλαν Πόε

Του Έντγκαρ Άλλαν Πόε «ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ» Του Έντγκαρ Άλλαν Πόε Μετάφραση: Κώστας Ουράνης Κάποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα Κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο Μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο Σα να χτυπούσε σιγανά

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτες μου απορίες. ΚΟΙΤΑΖΑ τ αγόρια και σκέπτουμουν. [7]

Πρώτες μου απορίες. ΚΟΙΤΑΖΑ τ αγόρια και σκέπτουμουν. [7] A Πρώτες μου απορίες ΚΟΙΤΑΖΑ τ αγόρια και σκέπτουμουν. Ο Λουκάς έγραφε σιωπηλά, τα φρύδια του σουφρωμένα, θυμωμένος ακόμα, ενώ ο Βρασίδας, με τα χέρια στις τσέπες, πήγαινε κι έρχουνταν, κάθουνταν και σηκώνουνταν,

Διαβάστε περισσότερα

Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους.

Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους. Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους. Κάθεται στο παράθυρο του δωματίου της και σκέφτεται, στεναχωρημένη τους παλιούς της φίλους και συμμαθητές.

Διαβάστε περισσότερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου 1o ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΜΟΥΡΝΙΩΝ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ : ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗ ΑΝΝΑ Συστάσεις Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Πουπουλένιος : εγώ! ένα μικρό σπουργίτι Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου Ντίνος και Ελπίδα

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΤΟ ΡΟΛΟΪ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ 3 Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης Εκδόσεις Λευκή Σελίδα ΠΟΙΗΣΗ Δημήτρης Π. Βαρτζιώτης Το ρολόι στο μπαλκόνι της κόλασης Διορθώσεις: Ελένη Ζαφειρούλη

Διαβάστε περισσότερα

Μια μεγάλη γιορτή πλησιάζει

Μια μεγάλη γιορτή πλησιάζει Μια μεγάλη γιορτή πλησιάζει Πλησιάζει το Πάσχα. Η μητέρα άρχισε να καθαρίζει το σπίτι. Πλένει τις κουρτίνες και τα τζάμια. Καθαρίζει τα χαλιά. Συγυρίζει τα ερμάρια και τους πάγκους. Ο πατέρας βοηθά τη

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Κεφάλαιο 5 Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Έφτασε μια μισάνοιχτη πόρτα, ένα μικρό κενό στο χώρο και το χρόνο, σαν ένα ασήμαντο λάθος της Ιστορίας για να πέσει η Πόλη. Εκείνο

Διαβάστε περισσότερα

Παρόμοια νὰ σκεφθῇς ὅτι καὶ ἕνας ποὺ στέκεται κοντὰ σὲ μία μεγάλη πυρκαϊά, διατηρεῖ τὴν θερμότητα γιὰ πολὺ καιρὸ καὶ μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσί του ἀπὸ τὴν φωτιά. Άραγε ἀπὸ ποιὰ ἄρρητη εὐωδία φιλανθρωπίας, ἀπὸ

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μεγάλο κήπο, ήταν ένα σαλιγκάρι μέσα στην φωλιά του. Ένα παιδάκι ο Γιωργάκης, έξω από την φωλιά του σαλιγκαριού

Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μεγάλο κήπο, ήταν ένα σαλιγκάρι μέσα στην φωλιά του. Ένα παιδάκι ο Γιωργάκης, έξω από την φωλιά του σαλιγκαριού Μια φορά και έναν καιρό, σ' ένα μεγάλο κήπο, ήταν ένα σαλιγκάρι μέσα στην φωλιά του. Ένα παιδάκι ο Γιωργάκης, έξω από την φωλιά του σαλιγκαριού έπαιζε με την μπάλα του. Μετά από ένα δυνατό χτύπημα η μπάλα

Διαβάστε περισσότερα

ΚΑΡΤΑ XVII: ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ. Συντάχθηκε απο τον/την Ονειρόκοσμος Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010 13:27 * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ * 1 / 5

ΚΑΡΤΑ XVII: ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ. Συντάχθηκε απο τον/την Ονειρόκοσμος Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010 13:27 * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ * 1 / 5 * ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ * 1 / 5 Τ αστέρι που εικονίζεται σ αυτή την κάρτα είναι ο πλανήτης Αφροδίτη, ο Έσπερος των αρχαίων, που ο λαός τον ονομάζει Αποσπερίτη. Το ίδιο άστρο, όταν προβάλλει την αυγή πριν ανατείλει

Διαβάστε περισσότερα

General Music Catalog General Music ΠΑΠΠΑ ΛΟΥΛΑ

General Music Catalog General Music  ΠΑΠΠΑ ΛΟΥΛΑ ΠΑΠΠΑ ΛΟΥΛΑ Η Λούλα Παππά γεννήθηκε στην Ελάτεια Λοκρίδος. Ο πατέρας της ήταν μουσικός και ως εκ' τούτου απο πολύ μικρή είχε το μικρόβιο του τραγουδιού. Ξεκίνησε να τραγουδά απο 13 χρονών με τον πατέρα

Διαβάστε περισσότερα

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ Π Ε Ν Τ Ε Ν Ε Α Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ / Κανιάρης Μην πας στο Ντητρόιτ Ουρανός-λάσπη Ζώα κυνηγούν ζώα Η μητέρα του καλλιτέχνη πάνω σε

Διαβάστε περισσότερα

Πριν από πολλά χρόνια ζούσε στη Ναζαρέτ της Παλαιστίνης μια νεαρή κοπέλα, η Μαρία, ή Μαριάμ, όπως τη φώναζαν. Η Μαρία ήταν αρραβωνιασμένη μ έναν

Πριν από πολλά χρόνια ζούσε στη Ναζαρέτ της Παλαιστίνης μια νεαρή κοπέλα, η Μαρία, ή Μαριάμ, όπως τη φώναζαν. Η Μαρία ήταν αρραβωνιασμένη μ έναν Πριν από πολλά χρόνια ζούσε στη Ναζαρέτ της Παλαιστίνης μια νεαρή κοπέλα, η Μαρία, ή Μαριάμ, όπως τη φώναζαν. Η Μαρία ήταν αρραβωνιασμένη μ έναν άνδρα που τον έλεγαν Ιωσήφ. Οι γονείς της, ο Ιωακείμ και

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας...

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Διαβάστε αποσπασματικά το παραμύθι: Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Το παραμύθι είναι και για αγοράκι αλλά, για της ανάγκες του δείγματος σας παρουσιάζουμε πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα

Διαβάστε περισσότερα

γραπτα, έγιναν μια ύπαρξη ζωντανή γεμάτη κίνηση και αρμονία.

γραπτα, έγιναν μια ύπαρξη ζωντανή γεμάτη κίνηση και αρμονία. Ένας κόσμος ενεργειών και δυνάμεων ξετυλίχτηκε μπροστά μου και με διαπέρασε ολόκληρη. Ένας κόσμος άγνωστος, ασύλληπτος, μαγευτικός. Κι εγώ τον αγκάλιασα, αφημένη μέσα στην απέραντη αγκαλιά του... Κι αναρωτιόμουν

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2013 Εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, ISBN: 978 960 9772 02 0 Επιµέλεια κειµένου: Ιωάννα Χαµακιώτη

Πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2013 Εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, ISBN: 978 960 9772 02 0 Επιµέλεια κειµένου: Ιωάννα Χαµακιώτη ªÂı ÛÌ Ó Ú È Συγγραφέας: Βικτωρία Αγγελοπούλου Τίτλος: Μεθυσµένα καράβια Βικτωρία Αγγελοπούλου και Εκδόσεις Γιάννη Σκ. Πικραµένου Πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2013 Εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ, ISBN: 978 960 9772 02 0

Διαβάστε περισσότερα

Η δικη μου μαργαριτα 1

Η δικη μου μαργαριτα 1 Η δική μου Μαργαρίτα 1 Παναγιώτης Μπραουδάκης 2 Η δική μου Μαργαρίτα Η δική μου Μαργαρίτα 3 Παναγιώτης Μπραουδάκης Εκδόσεις Λευκή Σελίδα ΠΟΙΗΣΗ Παναγιώτης Μπραουδάκης Η δική μου Μαργαρίτα Διορθώσεις: Ελένη

Διαβάστε περισσότερα