Ύµνος εις την Ελευθερίαν - Εθνικός Ύµνος

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Ύµνος εις την Ελευθερίαν - Εθνικός Ύµνος"

Transcript

1 Ύµνος εις την Ελευθερίαν - Εθνικός Ύµνος Ο «Ύµνος εις την Ελευθερία» γράφτηκε από τον ιονύσιο Σολωµό, τον Μάιο του 1823 στην Ζάκυνθο. Το 1828 µελοποιήθηκε από τον Νικόλαο Μάτζαρο και το 1864 καθιερώθηκε ως Εθνικός Ύµνος της Ελλάδας. Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τροµερή, σε γνωρίζω από την όψη που µε βία µετράει τη γη. Απ' τα κόκαλα βγαλµένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωµένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! Εκεί µέσα εκατοικούσες πικραµένη, εντροπαλή, κι ένα στόµα ακαρτερούσες, «έλα πάλι» να σου πει. Άργειε να 'λθει εκείνη η µέρα, κι ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. υστυχής! Παρηγορία µόνη σου έµενε να λες περασµένα µεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις. Και ακαρτέρει και ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλιά, ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι από την απελπισιά. Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω το κεφάλι από τσ' ερµιές;». Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές. Τότε εσήκωνες το βλέµµα µες στα κλάµατα θολό, και εις το ρούχο σου έσταζ' αίµα, πλήθος αίµα ελληνικό. Με τα ρούχα αιµατωµένα ξέρω ότι έβγαινες κρυφά να γυρεύεις εις τα ξένα άλλα χέρια δυνατά. Μοναχή το δρόµο επήρες, εξανάλθες µοναχή. δεν είν' εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί. Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, αλλ' ανάσαση καµιά. Άλλος σου έταξε βοήθεια και σε γέλασε φριχτά. Άλλοι, οϊµέ, στη συµφορά σου οπού εχαίροντο πολύ, «σύρε να βρεις τα παιδιά σου, σύρε», ελέγαν οί σκληροί. Φεύγει οπίσω το ποδάρι και ολογλήγορο πατεί ή την πέτρα ή το χορτάρι που τη δόξα σου ενθυµεί. Ταπεινότατη σου γέρνει η τρισάθλια κεφαλή, σαν πτωχού που θυροδέρνει κι είναι βάρος του ή ζωή. Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει κάθε τέκνο σου µε ορµή, που ακατάπαυστα γυρεύει ή τη νίκη ή τη θανή. Απ' τα κόκαλα βγαλµένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωµένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

2 Μόλις είδε την ορµή σου ο ουρανός, που για τσ' εχθρούς εις τη γη τη µητρική σου έτρεφ' άνθια και καρπούς, Εγαλήνευσε και εχύθη καταχθόνια µία βοή, και του Ρήγα σου απεκρίθη πολεµόκραχτη η φωνή Όλοι οι τόποι σου σ' εκράξαν χαιρετώντας σε θερµά, και τα στόµατα εφωνάξαν οσα αίσθάνετο ή χαρδιά. Εφωνάξανε ως τ' αστέρια του Ιονίου και τα νησιά, κι εσηκώσανε τα χέρια για να δείξουνε χαρά. Μ' όλον που 'ναι αλυσωµένο το καθένα τεχνικά, και εις το µέτωπο γραµµένο έχει: «Ψεύτρα Ελευθεριά». Γκαρδιακά χαροποιήθη και του Βάσιγκτον η γη, και τα σίδερα ενθυµήθη που την έδεναν κι αυτή. Απ' τον πύργο του φωνάζει, σα να λέει σε χαιρετώ, και τη χήτη του τινάζει το λιοντάρι το Ισπανο. Ελαφιάσθη της Αγγλίας το θηρίο, και σέρνει ευθύς κατά τ' άκρα της Ρουσίας τα µουγκρίσµατα τσ' οργής. Εις το κίνηµά του δείχνει πως τα µέλη είν' δυνατά. και στου Αιγαίου το κύµα ρίχνει µια σπιθόβολη µατιά. Σε ξανοίγει από τα νέφη και το µάτι του Αετού, που φτερά και νύχια θρέφει µε τα σπλάχνα του Ιταλού. Και σ εσέ καταγυρµένος, γιατί πάντα σε µισεί, έκρωζ' έκρωζε ο σκασµένος, να σε βλάψει, αν ηµπορεί. Άλλο εσύ δεν συλλογιέσαι πάρεξ που θα πρωτοπάς. δεν µιλείς και δεν κουνιέσαι στες βρισίες οπού αγρικάς, Σαν το βράχον οπού αφήνει κάθε ακάθαρτο νερό εις τα πόδια του να χύνει ευκολόσβηστον αφρό. Οπού αφήνει ανεµοζάλη και χαλάζι και βροχή να του δέρνουν τη µεγάλη, την αιώνιαν κορυφή. υστυχιά του, ω, δυστυχιά του, οποιανού θέλει βρεθεί στο µαχαίρι σου αποκάτου και σ' εκείνο αντισταθεί. Το θηρίο π' ανανογιέται πως. του λείπουν τα µικρά, περιορίζεται, πετιέται, αίµα ανθρώπινο διψά. Τρέχει, τρέχει όλα τα δάση, τα λαγκάδια, τα βουνά, κι όπου φθάσει, όπου περάσει, φρίκη, θάνατος, ερµιά. Ερµιά, θάνατος και φρίκη, όπου επέρασες κι εσύ. ξίφος έξω από τη θήκη πλέον ανδρείαν σου προξενεί. Ιδού, εµπρός σου ο τοίχος στέκει της αθλίας Τριπολιτσάς, τώρα τρόµου αστροπελέκι να της ρίψεις πιθυµάς. Μεγαλόψυχο το µάτι δείχνει, πάντα οπώς νικεί, κι ας είν άρµατα γεµάτη και πολέµιαν χλαλοή.

3 Σου προβαίνουνε και τρίζουν για να ιδείς πως είν' πολλά. δεν ακούς που φοβερίζουν άνδρες µύριοι και παιδιά; Λίγα µάτια, λίγα στόµατα θα σας µείνουνε ανοιχτά για να κλαύσετε τα σώµατα που θε νά 'βρει η συµφορά! Κατεβαίνουνε και ανάφτει του πολέµου αναλαµπή. το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάµπει, κόφτει το σπαθί. Γιατί η µάχη εστάθη ολίγη; Λίγα τα αίµατα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί. Μέτρα! Είν' άπειροι οι φευγάτοι, οπού φεύγοντας δειλιούν, τα λαβώµατα στην πλάτη δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν. Εκεί µέσα ακαρτερείτε την αφεύγατη φθορά. να, σας φθάνει. αποκριθείτε στης νυκτός τη σκοτεινιά! Αποκρίνονται και η µάχη έτσι αρχίζει, οπού µακριά από ράχη εκεί σε ράχη αντιβούιζε φοβερά. Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σµίξιµο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιµο δοντιών. Α, τι νύκτα ήταν εκείνη που την τρέµει ο λογισµός! Άλλος ύπνος δεν εγίνη πάρεξ θάνατου πικρός. Της σκηνής η ώρα, ο τόπος, οι κραυγές, η ταραχή, ο σκληρόψυχος ο τρόπος του πολέµου, και οι καπνοί. Και οι βροντές, και το σκοτάδι οπού αντίσκοφτε η φωτιά, επαράστεναν τον Άδη που ακαρτέρειε τα σκυλιά. Τ' ακαρτέρειε. Εφαίνοντ' ίσκιοι αναρίθµητοι, γυµνοί, κόρες, γέροντες, νεανίσκοι, βρέφη ακόµη εις το βυζί. Όλη µαύρη µυρµηγκιάζει, µαύρη η εντάφια συντροφιά, σαν το ρούχο οπού σκεπάζει τα κρεβάτια τα στερνά. Τόσοι, τόσοι ανταµωµένοι επετιούντο απο τη γη, όσοι είν' άδικα σφαγµένοι, από τούρκικην οργή. Τόσα πέφτουνε τα θερισµένα αστάχια εις τους αγρούς. σχεδόν όλα εκειά τα µέρη εσκεπάζοντο απ' αυτούς. Θαµποφέγγει κανέν' άστρο, και αναδεύοντο µαζί, ανεβαίνοντας το κάστρο µε νεκρώσιµη σιωπή. Έτσι χάµου εις την πεδιάδα, µες στο δάσος το πυκνό, όταν στέλνει µίαν αχνάδα µισοφέγγαρο χλωµό. Εάν οι άνεµοι µές στ' άδεια τα κλαδιά µουγκοφυσούν, σειούνται, σειούνται τα µαυράδια, οπού οι κλώνοι αντικτυπούν. Με τα µάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίµατα πηχτά, και µες στα αίµατα χορεύουν µε βρυχίσµατα βραχνά. Και χορεύοντας µανίζουν εις τους Έλληνες κοντά, και τα στήθια τους εγγίζουν µε τα χέρια τα ψυχρά.

4 Εκειό το έγγισµα πηγαίνει βαθιά µες στα σωθικά, όθεν όλη η λύπη βγαίνει, κι άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά. Τότε αυξαίνει του πολέµου ο χορός τροµακτικα, σαν το σκόρπισµα του ανέµου στου πελάου τη µοναξιά. Κτυπούν όλοι απάνου κάτου. κάθε κτύπηµα που εβγεί είναι κτύπηµα θανάτου χώρις να δευτερωθεί. Κάθε σώµα ιδρώνει, ρέει, λες κι εκείθενε η ψυχή απ' το µίσος που την καίει πολεµάει να πεταχθεί. Της καρδίας κτυπίες βροντάνε µες στα στήθια τους αργά, και τα χέρια οπού χουµάνε περισσότερο είν' γοργά. Ουρανός γι' αυτούς δεν είναι, ουδέ πέλαγο, ουδέ γη. γι' αυτούς όλους το παν είναι µαζωµένο αντάµα εκεί. Τόση η µάνητα κι η ζάλη, που στοχάζεσαι µη πως από µία µεριά και απ' άλλη δέν µείνει ένας ζωντανός. Κοίτα χέρια απελπισµένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάµου πέφτουνε κοµµένα χέρια, πόδια, κεφαλές, Και παλάσκες και σπαθία µε ολοσκόρπιστα µυαλά, και µε ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά. Προσοχή καµία δεν κάνει κανείς, όχι, εις τη σφαγή. πάνε πάντα εµπρός. Ω, φθάνει, φθάνει. έως πότε οι σκοτωµοί; Ποίος αφήνει εκεί τον τόπο, πάρεξ όταν ξαπλωθεί; εν αισθάνονται τον κόπο και λες κι είναι εις την αρχή. Ολιγόστευαν οι σκύλοι, και «Αλλά», εφώναζαν, «Αλλά», και των Χριστιανών τα χείλη «φωτιά», εφώναζαν, «φωτιά». Λιονταρόψυχα εκτυπιούντο, πάντα εφώναζαν «φωτιά», και οι µιαροί κατασκορπιούντο, πάντα σκούζοντας «Αλλά». Παντού φόβος και τροµάρα και φωνές και στεναγµοί. παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισµοί. Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί. Όλοι χάµου εκείτοντ' όλοι εις την τέταρτην αυγή. Σαν ποτάµι το αίµα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίµα αντίς για τη δροσιά. Της αυγής δροσάτο αέρι, δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο στων ψευδόπιστων το αστέρι. φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ! Απ' τα κόκαλα βγαλµένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωµένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! Της Κορίνθου ιδού και οι κάµποι. δεν λάµπ' ήλιος µοναχά εις τους πλάτανους, δεν λάµπει εις τ' αµπέλια, εις τα νερά. Είς τον ήσυχον αιθέρα τώρα αθώα δεν αντηχεί τα λαλήµατα η φλογέρα, τά βελάσµατα το άρνί.

5 Τρέχουν άρµατα χιλιάδες σαν το κύµα εις το γιαλό, αλλ' οι ανδρείοι παλληκαράδες δεν ψηφούν τον αριθµό. Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε και ξανάλθετε σε µας. τα παιδιά σας θέλ' ιδείτε πόσο µοιάζουνε µε σας. Όλοι εκείνοι τα φοβούνται και µε πάτηµα τυφλό εις την Κόρινθο αποκλειούνται κι όλοι χάνουνται απ' εδώ. Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου πείνα και θανατικό, που µε σχήµα ενός σκελέθρου περπατούν αντάµα οι δυο. Και πεσµένα εις τα χορτάρια απεθαίνανε παντού τα θλιµµένα αποµεινάρια της φυγής και του χαµού. Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία, που ό,τι θέλεις ηµπορείς, εις τον κάµπο, Ελευθερία, µατωµένη περπατείς. Στη σκιά χεροπιασµένες, στη σκιά βλέπω κι εγώ κρινοδάκτυλες παρθένες οπού κάνουνε χορό. Στο χορό γλυκογυρίζουν ωραία µάτια ερωτικά, και εις την αύρα κυµατίζουν µαύρα, ολόχρυσα µαλλιά. Η ψυχή µου αναγαλλιάζει πως ο κόρφος καθεµιάς γλυχοβύζαστο ετοιµάζει γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς. Μες στα χόρτα, τα λουλούδια, το ποτήρι δεν βαστώ. φιλελεύθερα τραγούδια σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ. Απ' τα κόκαλα βγαλµένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωµένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά! Πήγες εις το Μεσολόγγι την ηµέρα του Χριστού, µέρα που άνθισαν οι λόγγοι για το τέκνο του Θεού. Σου 'λθε εµπρός λαµποκοπώντας η Θρησκεία µ' ένα σταυρό, και το δάκτυλο κινώντας οπού ανεί τον ουρανό, «σ' αυτό», εφώναξε, «τo χώµα στάσου ολόρθη, Ελευθεριά!». Και φιλώντας σου το στόµα µπαίνει µες στην εκκλησιά. Εις την τράπεζα σιµώνει, και το σύγνεφο το αχνό γύρω γύρω της πυκνώνει που σκορπάει το θυµιατό. Αγρικάει την ψαλµωδία οπού εδίδαξεν αυτή. βλέπει τη φωταγωγία στους Αγίους εµπρός χυτή. Ποιοί είν' αυτοί που πλησιάζουν µε πολλή ποδοβολή, κι άρµατ', άρµατα ταράζουν; Επετάχτηχες εσύ! Α, το φως που σε στολίζει, σαν ηλίου φεγγοβολή, και µακρόθεν σπινθηρίζει, δεν είναι, όχι, από τη γη. Λάµψιν έχει όλη φλογώδη χείλος, µέτωπο, οφθαλµός. φως το χέρι, φως το πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως. Το σπαθί σου αντισηκώνεις, τρία πατήµατα πατάς, σαν τον πύργο µεγαλώνεις, κι εις το τέταρτο κτυπάς.

6 Με φωνή που καταπείθει προχωρώντας οµιλείς: «Σήµερ', άπιστοι, εγεννήθη, ναι του κόσµου ο Λυτρωτής. Αυτός λέγει, αφοκρασθείτε: "Εγώ είµ' Άλφα, Ωµέγα έγώ. πέστε, πού θ' αποκρυφθείτε εσείς όλοι, αν οργισθώ; Φλόγα ακοίµητην σας βρέχω, που, µ' αυτήν αν συγκριθεί κείνη η κάτω οπού σας έχω, σαν δροσιά θέλει βρεθεί. Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα, τόπους άµετρα υψηλούς, χώρες, όρη από τη ρίζα, ζώα και δέντρα και θνητούς. Και το παν το κατακαίει, και δεν σώζεται πνοή, πάρεξ του άνεµου που πνέει µες στη στάχτη τη λεπτή"». Κάποιος ήθελε ερωτήσει: Του θυµού Του είσαι αδελφή; Ποίος είν' άξιος να νικήσει ή µε σε να µετρηθεί; Η γη αισθάνεται την τόση του χεριού σου ανδραγαθιά, που όλην θέλει θανατώσει τη µισόχριστη σπορά. Την αισθάνονται και αφρίζουν τα νερά, και τ' αγρικώ δυνατά να µουρµουρίζουν σάν νά ρυάζετο θηριό. Κακορίζικοι, πού πάτε του Αχελώου µες στη ροη και πιδέξια πολεµάτε από την καταδροµή να αποφύγετε; Το κύµα έγινε όλο φουσκωτο. εκεί ευρήκατε το µνήµα πριν να ευρείτε αφανισµό. Βλασφηµάει, σκούζει, µουγκρίζει κάθε λάρυγγας εχθρού, και το ρεύµα γαργαρίζει τες βλασφήµιες του θυµού. Σφαλερά τετραποδίζουν πλήθος άλογα, και ορθά τροµασµένα χλιµιτρίζουν και πατούν εις τα κορµιά. Ποίος στο σύντροφον απλώνει χέρι, ωσάν να βοηθηθεί. ποίος τη σάρκα του δαγκώνει όσο οπού να νεκρωθεί. Κεφαλές απελπισµένες, µε τα µάτια πεταχτά, κατά τ' άστρα σηκωµενες για την ύστερη φορά. Σβιέται - αυξαίνοντας η πρώτη του Αχελώου νεροσυρµή - το χλιµίτρισµα και οι κρότοι και του ανθρώπου οι γογγυσµοί. Έτσι ν' άκουα να βουΐξει το βαθύν Ωκεανό, και στο κύµα του να πνίξει κάθε σπέρµα αγαρηνό! Και εκεί πού 'ναι η Αγία Σοφία, µες στους λόφους τους επτά, όλα τ' άψυχα κορµία, βραχοσύντριφτα, γυµνά. Σωριασµένα να τα σπρώξει η κατάρα του Θεού, κι απ' εκεί να τα µαζώξει ο αδελφός του Φεγγαριού. Κάθε πέτρα µνήµα ας γένει, κι η Θρησκεία κι η Ελευθεριά µ' αργό πάτηµα ας πηγαίνει µεταξύ τους και ας µετρά. Ένα λείψανο ανεβαίνει τεντωτό, πιστοµητό, κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει και δεν φαίνεται, και πλιο.

7 Και χειρότερα αγριεύει και φουσκώνει ο ποταµός. πάντα, πάντα περισσεύει. πολύ φλοίσβισµα και αφρός Α, γιατί δεν έχω τώρα τη φωνή του Μωυσή; Μεγαλόφωνα την ώρα οπού εσβιούντο οι µισητοί. Το Θεόν ευχαριστούσε στου πελάου τη λύσσα εµπρός, και τα λόγια ηχολογούσε αναρίθµητος λαός. Ακλουθάει την αρµονία η αδελφή του Ααρών, η προφήτισσα Μαρία, µ' ένα τύµπανο τερπνόν. Και πηδούν όλες οι κόρες µε τσ' αγκάλες ανοικτές, τραγουδώντας, ανθοφόρες, µε τα τύµπανα κι εκειές. Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τροµερή, σε γνωρίζω από την όψη που µε βία µετράει τη γη. Εις αυτήν, είν' ξακουσµένο, δεν νικιέσαι εσύ ποτέ. όµως, όχι, δεν είν' ξένο και το πέλαγο για σε. Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει κύµατ' άπειρα εις τη γη, µε τα οποία την περιζώνει, κι είναι εικόνα σου λαµπρή. Με βρυχίσµατα σαλεύει που τροµάζει η ακοή. κάθε ξύλο κινδυνεύει και λιµνιώνα αναζητεί. Φαίνετ' έπειτα η γαλήνη και το λάµψιµο του ήλιου, και τα χρώµατα αναδίνει του γλαυκότατου ουρανού. εν νικιέσαι, είν' ξακουσµένο, στην ξηράν εσύ ποτέ. όµως, όχι, δεν είν' ξένο και το πέλαγο γιά σέ. Περνούν άπειρα τα ξάρτια, και σαν λόγγος στριµωχτά τα τρεχούµενα κατάρτια, τα ολοφούσκωτα πανιά. Συ τες δύναµές σου σπρώχνεις, και αγκαλά δεν είν' πολλές, πολεµώντας, άλλα διώχνεις, άλλα παίρνεις, άλλα καίς. Μ' επιθύµια να τηράζεις δύο µεγάλα σε θωρώ, και θανάσιµον τινάζεις εναντίον τους κεραυνό. Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει, και σηκώνει µια βροντή, και το πέλαο χρωµατίζει µε αιµατόχροη βαφή. Πνίγοντ' όλοι οι πολεµάρχοι Και δεν µνέσκει ένα κορµί. χαίρου, σκιά του Πατριάρχη, που σε πέταξαν εκεί. Εκρυφόσµιγαν οι φίλοι µε τσ' εχθρούς τους τη Λαµπρή, και τους έτρεµαν τα χείλη δίνοντάς τα εις το φιλί. Κες τες δάφνες που εσκορπίστε τώρα πλέον δεν τες πατεί, και το χέρι οπού εφιλήστε πλέον, α, πλέον δεν ευλογεί. Όλοι κλάψτε, αποθαµένος ο αρχηγός της Εκκλησιάς. κλάψτε, κλάψτε. κρεµασµένος ωσάν νά 'τανε φονιάς! Έχει ολάνοικτο το στόµα π' ώρες πρώτα είχε γευθεί τ' Άγιον Αίµα, τ' Άγιον Σώµα. λες πως θε να ξαναβγεί.

8 Η κατάρα που είχε αφήσει, λίγο πριν να αδικηθεί, εις οποίον δεν πολεµήσει και ηµπορεί να πολεµεί. Την ακούω, βροντάει, δεν παύει εις το πέλαγο, εις τη γη, και µουγκρίζοντας ανάβει την αιώνιαν αστραπή. Η καρδιά συχνοσπαράζει. Πλην τι βλέπω; Σοβαρά να σωπάσω µε προστάζει µε το δάχτυλο η θεά. Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη τρεις φορές µ' ανησυχιά. προσηλώνεται κατόπι στην Ελλάδα, και αρχινά: «Παλληκάρια µου, οι πολέµοι για σας όλοι είναι χαρά, και το γόνα σας δεν τρέµει στους κινδύνους εµπροστά. Απ' εσάς αποµακραίνει κάθε δύναµη εχθρική, αλλά ανίκητη µια µένει που τες δάφνες σας µαδεί. Μία, που όταν ωσάν λύκοι ξαναρχόστενε ζεστοί, κουρασµένοι από τη νίκη, αχ, το νου σας τυραννεί. Η ιχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή καθενός χαµογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ". Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά. µην το πιάστε, γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά. Από στόµα οπού φθονάει, παλληκάρια, ας µην πωθεί, πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή. Μην ειπούν στο στοχασµό τους τα ξένα έθνη αληθινά: "Εάν µισούνται ανάµεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά". Τέτοια αφήστενε φροντίδα, όλο το αίµα οπού χυθεί για θρησκεία και για πατρίδα όµοιαν έχει την τιµή. Στο αίµα αυτό, που δεν πονείτε για πατρίδα, για θρησκειά, σας ορκίζω, αγκαλιασθείτε σαν αδέλφια γκαρδιακά. Πόσο λείπει, στοχασθείτε, πόσο ακόµη να παρθεί. πάντα η νίκη, αν ενωθείτε, πάντα εσάς θ' ακολουθεί. Ω ακουσµένοι εις την ανδρεία, καταστήστε ένα Σταυρό και φωνάξετε µε µία: "Βασιλείς, κοιτάξτ' εδώ! Το σηµείον που προσκυνάτε είναι τούτο, και γι' αυτό µατωµένους µας κοιτάτε στον αγώνα το σκληρό. Ακατάπαυστα το βρίζουν τα σκυλιά και το πατούν και τα τέκνα του αφανίζουν, και την πίστη αναγελούν. Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη αίµα αθώο χριστιανικό, που φωνάζει από τα βάθη της νυκτός: Να εκδικηθώ. εν ακούτε, εσείς εικόνες του Θεού, τέτοια φωνή; Τώρα επέρασαν αιώνες και δεν έπαυσε στιγµή. εν ακούτε; Εις κάθε µέρος σαν του Αβέλ καταβοά. δεν είν' φύσηµα του αέρος που σφυρίζει εις τα µαλλιά.

9 Τι θα κάµετε; Θ' αφήστε να αποκτήσοµεν εµείς λευθεριάν, ή θα την λύστε εξ αιτίας πολιτικής; Τούτο ανίσως µελετάτε, ιδού εµπρός σας τον Σταυρό: Βασιλείς, ελάτε, ελάτε, και κτυπήσετε κι εδώ!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ O ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΟΡΦΕΑΣ. Είπα, κανείς μη, μ ακλουθήσει, μόνος. Θα πάω, κι αν θα γυρίσω, πάλι μόνος.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ O ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΟΡΦΕΑΣ. Είπα, κανείς μη, μ ακλουθήσει, μόνος. Θα πάω, κι αν θα γυρίσω, πάλι μόνος. 1 ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ O ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΟΡΦΕΑΣ Είπα, κανείς μη, μ ακλουθήσει, μόνος Θα πάω, κι αν θα γυρίσω, πάλι μόνος. Μ αν δεν ξανάρθω πίσω, τ όνομά μου Σας δίνω κι Ορφανούς Σας λέω, για ναστε Στη

Διαβάστε περισσότερα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. Οδυσσέας Ελύτης

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ. Οδυσσέας Ελύτης ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ Οδυσσέας Ελύτης Αντί προλόγου Το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη το αντέγραψα γράμμα-γράμμα το 1996 με ένα δάκτυλο αφού δεν ήξερα γραφομηχανή. Το διοχέτευσα (ανώνυμα) στο Ιντερνετ λίγο μετά τον

Διαβάστε περισσότερα

<Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ> 20. Ακόμη εβάστουνε ή βροντή κι η θάλασσα, πού σκίρτησε σαν το χοχλό πού βράζει,

<Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ> 20. Ακόμη εβάστουνε ή βροντή κι η θάλασσα, πού σκίρτησε σαν το χοχλό πού βράζει, 18. Εκοίταα, κι ήτανε μακριά ακόμη τ ακρογιάλι «Αστροπελέκι μου καλό, για ξαναφέξε πάλι!» Τρία αστροπελέκια επέσανε, ένα ξοπίσω στ άλλο, πολύ κοντά στην κορασιά με βρόντημα μεγάλο 5 τα πέλαγα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙΣΑΡΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΛΛΗ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙΣΑΡΗ 1 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Καζαντζάκης: Ασκητική Salvatores Dei Πρόλογος

Νίκος Καζαντζάκης: Ασκητική Salvatores Dei Πρόλογος Νίκος Καζαντζάκης: Ασκητική Salvatores Dei Πρόλογος Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή.

Διαβάστε περισσότερα

ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ- ΕΛΕΓΕΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ- ΕΛΕΓΕΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ- ΕΛΕΓΕΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΕΛΕΓΕΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ του Νικηφόρου Βρεττάκου Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε τ' όνομά μας. Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε

Διαβάστε περισσότερα

Α. ΜΕΡΟΣ-ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΡΟΜΩΝ 1. ΤΑ ΜΑΤΙΑ 7 2. ΚΑΘ Ο ΟΝ ΟΡΑ 8 3. ΚΟΜΜΕΝΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ..9 4. ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ...10 5. ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ..11

Α. ΜΕΡΟΣ-ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΡΟΜΩΝ 1. ΤΑ ΜΑΤΙΑ 7 2. ΚΑΘ Ο ΟΝ ΟΡΑ 8 3. ΚΟΜΜΕΝΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ..9 4. ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ...10 5. ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ..11 - 1 - - 2 - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α. ΜΕΡΟΣ-ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΡΟΜΩΝ 1. ΤΑ ΜΑΤΙΑ 7 2. ΚΑΘ Ο ΟΝ ΟΡΑ 8 3. ΚΟΜΜΕΝΕΣ ΓΕΦΥΡΕΣ..9 4. ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ...10 5. ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ..11 6. Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙ ΩΛΩΝ.12 7. ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ...13

Διαβάστε περισσότερα

Νίκος Καζαντζάκης: Αναφορά στον Γκρέκο Κεφάλαιο ΚΘ Ο Ζορμπάς

Νίκος Καζαντζάκης: Αναφορά στον Γκρέκο Κεφάλαιο ΚΘ Ο Ζορμπάς Νίκος Καζαντζάκης: Αναφορά στον Γκρέκο Κεφάλαιο ΚΘ Ο Ζορμπάς Ο αληθινός Ζορμπάς: Γιώργος Ζορμπάς ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς

Διαβάστε περισσότερα

Θέμου Κορνάρου ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. Οι Άγιοι χωρίς μάσκα. Κείμενα από τις σελίδες. Τυπογραφική επιμέλεια κειμένου

Θέμου Κορνάρου ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. Οι Άγιοι χωρίς μάσκα. Κείμενα από τις σελίδες. Τυπογραφική επιμέλεια κειμένου Θέμου Κορνάρου ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ Οι Άγιοι χωρίς μάσκα Κείμενα από τις σελίδες http://tinyurl.com/agionoros http://www.sarantakos.com και http://roides.wordpress.com Τυπογραφική επιμέλεια κειμένου Ύπατο Συμβούλιο

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΚΟΣΤΟ ΕΝΑΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ ΕΙΣΗΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΕΝΑΤΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ ΠΑΤΡΑ, ΙΟΥΛΙΟΣ 2009 H Ανθολογία αυτή ετοιμάστηκε για να αναγνωσθεί,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΚΑΚΗΣ. «O tempora! O mores!» Ποιήµατα

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΚΑΚΗΣ. «O tempora! O mores!» Ποιήµατα ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΚΑΚΗΣ «O tempora! O mores!» Ποιήµατα Συγκέντρωση-Καταγραφή Ύλης: Ρούλα Γεωργιακάκη Τεχνική Επιµέλεια-Μορφολογία: Μαρία-Αλίκη Γεωργιακάκη Ηλεκτρονική Μορφολογία-Σελιδοποίηση: Σοφία-Μελποµένη

Διαβάστε περισσότερα

Κλάδος Μεγάλων Οδηγών 2014

Κλάδος Μεγάλων Οδηγών 2014 Κλάδος Μεγάλων Οδηγών 2014 Το τραγούδι του Κλάδου Μ.Ο. Ξεκινώ για την ζωή κι ο ήλιος μου φωτίζει μια καινούργια χαραυγή για μένα τώρα αρχίζει. Πίστη έχω στη ζωή με ιδανικά πλασμένη και βαθειά μεσ στην

Διαβάστε περισσότερα

Α' Άπό τους πολλούς Λόγους τού γνωστού λόγιου και εκκλησιαστικού ρήτορα Κωνσταντίνου Οικονόμου τοΰ εξ Οικονόμων 1

Α' Άπό τους πολλούς Λόγους τού γνωστού λόγιου και εκκλησιαστικού ρήτορα Κωνσταντίνου Οικονόμου τοΰ εξ Οικονόμων 1 ΟΙ «ΛΟΓΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΕΞ ΟΙΚΟΝΟΜΩΝ ΚΑΙ Ο «ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ» ΤΟΥ ΑΙΟΝ. ΣΟΛΩΜΟΥ (Σημεία επαφής και στοιχεία παράλληλα) Μια πνευματική ενασχόληση μου με υποχρέωσε να

Διαβάστε περισσότερα

e-mail: seo@seo.gr http://www.seo.gr

e-mail: seo@seo.gr http://www.seo.gr ΤΟ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΜΑΣ Τραγούδι, αγάπη, δουλειά, προσφορά, Στους γύρω σκορπάµε µας λένε Πουλιά Έλα κι εσύ µαζί µ εµάς στη συντροφιά της Ξενοιασιάς Προχώρα µπρος, κοίτα µπροστά και η ζωή Χαµογελά Τριγύρω η Φύση

Διαβάστε περισσότερα

Λάκης Φουρουκλάς. Δυο φωνές και μια σιωπή

Λάκης Φουρουκλάς. Δυο φωνές και μια σιωπή 1 Λάκης Φουρουκλάς Δυο φωνές και μια σιωπή Μυθιστόρημα 2 ebooks4greeks.gr Φωτογραφία εξωφύλλου: Graceful Dancers. Duncan Noakes. Dreamstime Σχεδιασμός εξωφύλλου: Λ.Φ. Ηλεκτρονική Έκδοση (e-book): Μάρτιος

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Οδυσσέας Ελύτης "ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ" Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν, μ ακούς Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ ακούς Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό, μ ακούς Μαχαίρι Σάν κριάρι

Διαβάστε περισσότερα

http://www.angelfire.com/folk/rempetiko 1/2

http://www.angelfire.com/folk/rempetiko 1/2 1. Ζηλιάρα 2. Ο Νίκος ο Τρελάκιας 3. Ένα βράδυ που βρέχε 4. Ντροπιασµένος στη ζωή 5. Βλάµισσα 6. Το κόλπο του Αµερικάνου 7. Να βγούµε και να µπερµπαντέψουµε 8. εν ταιριάζω εγώ µε σένα 9. Παραπονιούνται

Διαβάστε περισσότερα

Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο)

Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο) Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο) Γιε μου, έχω φθάσει τα 50 και εσύ είσαι ακόμη 17. Κι όμως, σε αυτό το μισό αιώνα περιπλάνησής μου σε ένα κόσμο άγνωστο και βάναυσο, όμορφο και

Διαβάστε περισσότερα

Ομήρου Ιλιάδα. Μετάφραση: Ν. Καζαντζάκη Ι.Θ. Κακριδή. Στη μνήμη του Αλέξαντρου Πάλλη ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ομήρου Ιλιάδα. Μετάφραση: Ν. Καζαντζάκη Ι.Θ. Κακριδή. Στη μνήμη του Αλέξαντρου Πάλλη ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ομήρου Ιλιάδα Μετάφραση: Ν. Καζαντζάκη Ι.Θ. Κακριδή Στη μνήμη του Αλέξαντρου Πάλλη ΠΡΟΛΟΓΟΣ Παραδίνουμε σήμερα στα χέρια των Ελλήνων μεταφρασμένη την Ιλιάδα του Ομήρου, το πιο παλιό ελληνικό ποιητικό κείμενο,

Διαβάστε περισσότερα

Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και

Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και Α Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και τέτοια συγκίνηση αισθανόμουν όταν τις έβλεπα, όταν

Διαβάστε περισσότερα

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡ ΑΤΟΥΣΤΡ ΛΣ (Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ)

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡ ΑΤΟΥΣΤΡ ΛΣ (Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ) ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡ ΑΤΟΥΣΤΡ ΛΣ (Ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ) Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ 1 Σαν έγινε ο Ζαρατούστρας τριάντα χρονών πια, παράτησε την πατρίδα του και τη λίμνη της πατρίδας του κι ανέβηκε στο βουνό. Εκεί ευφράνθηκε

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΩΝΗ. Εθνικό είναι ότι είναι αληθινό! Μηνιαία Εφημερίδα Έτος Ιδρύσεως 2005 Αριθμός Φύλλου 105 Δεκέμβριος 2013

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΩΝΗ. Εθνικό είναι ότι είναι αληθινό! Μηνιαία Εφημερίδα Έτος Ιδρύσεως 2005 Αριθμός Φύλλου 105 Δεκέμβριος 2013 RETURN ADDRESS: 6616 N. KENTON AVE., LINCOLNWOOD, IL 60712 USA HELLENIC VOICE The Hellenic Newspaper of Chicago ΕΛΛΗΝΙΚΗ CHECK OUT OUR ENGLISH SECTION PAGES 14-17 BY BOB NICOLAIDES Την Κυριακή 27 Οκτωβρίου

Διαβάστε περισσότερα

Στέλιος Πελασγός & Βασίλης Κόλλιας. Σταματήστε το γαργαλητό και Το πιο δροσερό νερό

Στέλιος Πελασγός & Βασίλης Κόλλιας. Σταματήστε το γαργαλητό και Το πιο δροσερό νερό Στέλιος Πελασγός & Βασίλης Κόλλιας Σταματήστε το γαργαλητό και Το πιο δροσερό νερό Στέλιος Πελασγός & Βασίλης Κόλλιας Σταματήστε το γαργαλητό! Μ ια φορά κι έναν καιρό πάνω στη Γη δεν ζούσαν μόνο άνθρωποι

Διαβάστε περισσότερα

Tο καλύτερο καλοκαίρι μου! - Θοδωρή Φριλίγκου (Α Βραβείο)

Tο καλύτερο καλοκαίρι μου! - Θοδωρή Φριλίγκου (Α Βραβείο) Tο καλύτερο καλοκαίρι μου! - Θοδωρή Φριλίγκου (Α Βραβείο) Φέτος το καλοκαίρι πέρασα πολύ ωραία και θα σας το εξηγήσω πολύ καλά! Για πρώτη φορά, μόλις τέλειωσαν τα σχολεία, μετά από λίγες μέρες με πήρε

Διαβάστε περισσότερα

1. Τι. Άχνα. Κι από κοντά µες στη νύχτα στην

1. Τι. Άχνα. Κι από κοντά µες στη νύχτα στην 1. Τι. Άχνα. Κι από κοντά µες στη νύχτα στην άπνοια καρβουνίδι µε φτερά κουρούνα corvus cornix τα τινάζει απανωτά πέφτει µούχρα κρώζει κρα κρώζει κρε µέσα στην άπνοια τι. Μπορεί και σφάχτης στο νεφρό µπορεί

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος

ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος ΜΑΝΕΣ ΣΠΕΡΜΠΕΡ, ΔΑΚΡΥ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ Τ. 3 Χωρίς τέλος (Στα αποσπάσματα που ακολουθούν σκιαγραφούνται τα πορτρέτα δύο ηρωίδων του μυθιστορήματος. Οι τίτλοι των «κεφαλαίων» είναι της μεταφράστριας) ΛΙΟΥΜΠΑ

Διαβάστε περισσότερα

Στον Ezra Pound Il miglior fabbro

Στον Ezra Pound Il miglior fabbro Θ. Σ. ΕΛΙΟΤ Η ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ 1922 Μετάφραση : Γιώργου Σεφέρη Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent: Σίβυλλα, τι θέλεις; Respondebat illa: αποθανείν

Διαβάστε περισσότερα

Μια παρέα με... καρδιά!

Μια παρέα με... καρδιά! Μια παρέα με.. καρδιά! Copyright: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Αντιπροσωπεία στην Ελλάδα Βασ. Σοφίας 2 ΑΘΗΝΑ 10674 Tηλ. 210-7272100 Fax: 210-7244620 URL: http://ec.europa.eu/ellada e-mail: comm-rep-athens@ec.europa.eu

Διαβάστε περισσότερα

βιβλίο παιδικων ονείρων

βιβλίο παιδικων ονείρων Ë Ï Ã Ï Í Å Ù Í & Ê Ó Η ΠΡΟΟ ΟΣ 1971 - ΓΕΡΑΚΑ - ΑΤΤΙΚΗΣ - ΣΥΛΛ. ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗ ΕΜΟΝΩΝ ΜΑΘΗΤ. Β ΗΜΟΤ. ΣΧΟΛ. Σύλλογοι Γονέων & Κηδεμόνων 2 ου & 5 ου Δημοτικού Σχολείου Γέρακα Ï Ë Õ Ã Ó Ï 5 o õ Ä Ç Ì Ï Ô É Ê

Διαβάστε περισσότερα