Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ: ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ: ΠΡΟΛΟΓΟΣ"

Transcript

1 1 INDEX: 1) Pigs the first -Νοεβρης '77 2) Pig atom heart -Δεκεβρης '77 3) Pig sound of pig silence -Γεναρης '78 4) In the court of the crimson pig -Φλεβαρης '78 5) Firepigs -Απριλης '78 6) DNA -Μαης '78 7) The pigsworld -Σεπτεβρης '78 8) Pigs live -Σεπτεβρης '78 9) Ready solden sentiments -Νοεβρης '78 10) Pigs revelation -Δεκεβρης '78 11) The king of the psychedelic harmony-απριλης '79 12) Inerthia -Ιουνης '79 13) From citadel to metropolis -Σεπτεβρης '79 14) The gold limpet in the submar. cave -Σεπτεβρης '79 15) Ideal formes -Οκτωβρης '79 16) Into the clouds -Δεκεβρης '79 17) Alexandra -Φλεβαρης '80 18) The way to the cape of good hope -Ιουνης '80 19) Amalthia -Νοεβρης '80 20) Missal -Γεναρης '81 21) Its so vain -Μαης '81 22) The last breath -Ιουλης '81 23) The return to the end -Νοεβρης '81 24) The candlestick is still lighting -Ιουνης '82 25) The triangle breaths the fear -Σεπτεβρης '82 26) The candlestick is quenshed -Δεκεβρης '82 27) Ihrealmen -Νοεβρης '83 28) In pain -Μαης '84 29) Extoldome mode -Οκτωβρης '84 30) Spiralized -Οκτωβρης '85 31) Abysmal -Δεκεβρης '85 32) The curve that was indispensable -Οκτωβρης '86 33) Futile -Απριλης '87 34) This Slow Motion -Μαρτης '88 35) Collapsed transmitions -Ιουνης '88 36) Slender steps -Νοεβρης '89 37) Viaticum -Φλεβαρης '90 38) I will remain -Οκτωβρης '90 39) Rejection isolation negativity -Οκτωβρης '91 40) Anagram -Μαρτης'93 41) Disolve -Μαης 95 42) Life support cables -Οκτωβρης 97 43) Blind transmissions -Σεπτεβρης 98 44) Afterwards -Μαρτης 00 45) Exponential entities -Μαρτης 01 46) Nothingness -Οκτωβρης 03 47) The final crack -Απριλης 06 48) The broken shell -Οκτωβρης 08

2 2

3 3 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΓΟΥΡΟΥΝΙΩΝ: ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ημουν 5 χρονων οταν ο πατερας μου μου εκανε δωρο μια μελοντικα. Αμεσως αρχισα να την φυσαω χαιδευοντας με τα δαχτυλα μου τα πληκτρα της. Και τοτε συνειδητοποιησα οτι εβγαζα μουσικη. Ανεβοκατεβαζοντας τα δαχτυλα μου στα πληκτρα, ανεβοκατεβαινε και η μελωδια. Αλλα πληκτρα ηταν κοκινα, αλλα μπλε και αλλα πρασινα. Τοτε προσεξα οτι πατωντας δυο κοκινα πληκτρα μαζι, η νοτα φαινοταν χαρουμενη, ενω με τα δυο μπλε πληκτρα η νοτα ακουγονταν θλιμενη. Και σκεφτηκα οτι ισως, συνδιαζοντας νοτες καταφερω να φτιαξω καποτε μια μελωδια που να μπορει να μας παιρνει μαζι της μακρυα, πολυ μακρυα, στα πιο απεριγραφτα συναισθηματα, στους πιο απωτερους κοσμους. Μεγαλωνοντας, ζηλευα τα συγκροτηματα που εγραφαν δισκους, απο οπου εβγαζαν τα τραγουδια τους στον κοσμο. Ετσι κιεγω ο,τι τραγουδι εφτιαχνα, το εγραφα σε μια κασετα που οταν γεμιζε, αποτελουσε στην φαντασια μου εναν καινουργιο δικο μου δισκο. Το παιχνιδι αυτο με τους φανταστικους δισκους-κασετες κρατησε 11 χρονια οποτε επιτελους βγηκε και ο πρωτος αληθινος μου δισκος. Και καθε ενας απο αυτους τους φανταστικους δισκους-κασετες που εφτιαχνα, επερνε ενα ονομα, και αποτελει ξεχωριστο κεφαλαιο στην εξιστορηση της μουσικης μου εξελιξης που επιχειρω εδω μεσα. Ετσι τα κεφαλαια χωριζονται αναλογα με τις κασετες (φανταστικοι δισκοι), που εγραφα κατα καιρους. Οσες ειναι αυτες οι κασετες, τοσα ειναι και τα κεφαλαια. Θεωρησα αναγκαιο ολα αυτα καπου να γραφτουν, γιατι πραγματικα η εξελιξη μου σε σχεση με την μουσικη, με εφερε σε επαφη με πολλες και διαφορες καταστασεις απο οπου βγαινουν πολλα πραγματα. Αλλα και πολλα ατομα-φιλοι, που ηρθαν και εφυγαν, η εμειναν, και αναγκαστικα καπου τους κρινω συμφωνα με την γνωμη μου, και ελπιζω να μην παρθει η κριτικη μου αυτη αρνητικα απο αυτους. Ειναι απλα η ταπεινη γνωμη μου πανω στα πραγματα ετσι οπως εγω τα ειδα και τα αντιληφθηκα. Και πρεπει πιστευω ο καθενας να εχει την δικια του αποψη και να την λεει ανεπιφυλακτα εξω. Οπως πρεπει και ο καθενας να ακουει τους αλλους στο ονομα μιας καλυτερης επικοινωνιας. Και αυτο επειδη πιστευω οτι πισω απο ολα αυτα βρισκεται η αναγκη της επικοινωνιας μεσω της τεχνης, που ομως αναλογα με τον τοπο και τον χρονο φιλτραρεται διαφορετικα προδιδοντας χαρακτηρες, κοινωνικες καταστασεις, εσωτερικες τασεις, αλλα πανω απο ολα... ελπιδες για κατι καλυτερο. Τα γεγονοτα αναφερονται επιφανιακα και περιγραφικα με προσπαθεια αυτος που θα τα διαβασει να βγαζει χρησιμα γιαυτον συμπερασματα, ειτε προς μιμηση ειτε προς αποφυγη. Δεν αναλυονται βαθυτερες καταστασεις και αιτιολογιες που ειναι προσωπικες και δεν εχουν να προσφερουν τιποτε στους αλλους. Ας πουμε πολλοι τιτλοι τραγουδιων, δεν αναφερεται το πως δημιουργηθηκαν, γιατι η περιγραφη θα καταντουσε κουραστικη και ανουσια. Θελω να περιγραψω μεσα απο εδω καταστασεις και οχι εμενα η τους αλλους. Να δωσω το στιγμα του πως εγινε ο,τι εγινε, και να νοιωσω κιεγω ποσο σχετικα ηταν ολα αυτα τα σκαμπανεβασματα που περασα σε σχεση με την ζωη, που εβλεπα μεσα απο τη μουσικη. Μια ακομη λοιπον προσπαθεια για κατι καλυτερο, που ασχετα πως θα κριθει, μπορω να εγγυηθω οτι ειναι καλοπροαιρετη.

4 4

5 5-1- -PIGS THE FIRST- ΝΟΕΒΡΗΣ 1973: ΜΑΡΙΝΟΣ Π ΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΟΔΩΡΟΣ Ηταν παντα πανηγηρικη η ατμοσφαιρα οταν οι Πασχαλουδαιοι ερχοταν επισκεψη σε μας, η οταν εμεις πηγαιναμε σαυτους. Ο Μαρινος 11 χρονων τοτε, και ο Παναγιωτης 7, ηταν τα δυο αδελφια με τα οποια ειχαμε περασει τις πιο φανταστικες στιγμες. Εκδρομες, ορειβασιες, περιπετειες που θα μας μεινουν αξεχαστες. Αλλα και μια λιγοωρη επισκεψη στο σπιτι τους στην ανω Νεα Σμυρνη ειχε τοση δραση ωστε το βραδυ γυρναγαμε πτωματα στο σπιτι. Συνηθως ο Μαρινος ετρεχε και κρυβοταν κι εμεις αρχιζαμε με τον Παναγιωτη και την αδελφη μου την 6χρονη Ελενη, ενα ξεφρενο κηνηγητο πολλων ωρων, περιπετειωδους αναζητησης του Μαρινου, μεσα απο οικοπεδα, οικοδομες, αυλες, πλατειες και δρομους. Ολα αυτα μεχρι να αποφασισουν οι μαμαδες και οι μπαμπαδες οτι ηρθε η ωρα να φευγουμε και μας εκοβαν το παιχνιδι στη μεση. Πολλες φορες ομως δεν βγαιναμε απο το σπιτι, ειτε επειδη καποιος μπαμπας νευριαζε και μας το απαγορευε, ειτε επειδη ο καιρος δεν το επετρεπε. Ομως υπηρχαν λυσεις να περναει η ωρα ευχαριστα και μεσα στο σπιτι. Αυτο γινοταν κυριως παιζοντας ξυλο μεταξυ μας, παλευοντας μεσα στο δωματιο στην αρχη για πλακα, αλλα ολο και κατι συνεβαινε για να εξελιχθει η φαση σε σοβαρο τσακωμο. Ειτε στα αστεια παντως ειτε στα σοβαρα, παντα οι φασεις αυτες τελειωναν με τον ιδιο τροπο: Καποιος μπαμπας εμπαινε στο δωματιο και τοτε επεφτε πραγματικο ξυλο. Αλλοτε συναγωνιζομασταν στο ποιος θα σπασει τα πιο πολλα πραγματα, αλλοτε δεναμε ο ενας τον αλλον οπως βλεπαμε στα καουμποικα εργα και προσπαθουσαμε να λυθουμε, και αλλοτε παιζαμε ποδοσφαιρο κλωτσωντας καποιο αντικειμενο μεσα στο σπιτι. Γενικα ειμασταν πολυ ησηχα παιδακια... Εκεινη την ημερα ομως κατι καινουργιο μας ειχε αποσπασει την προσοχη. Ο μπαμπας του Μαρινου ειχε αγορασει μαγνητοφωνο που εβαζες κασετα και επαιζε μουσικη. Φυσικα δεν μας αφηνε να το ακουμπησουμε, καθως τιποτε δεν εβγαινε ζωντανο απο τα χερια μας. Ομως για καλη μας τυχη οι γονεις βγηκανε βολτα και μειναμε τα παιδια στο σπιτι. Πατωντας το κουμπι του κασετοφωνου ακουστηκε ενα τραγουδι απο αυτα τα ξενα, τα μοντερνα με τους μαλλιαδες. Εγω δεν τα χωνευα τα μοντερνα. Μου αρεσε να ακουω μονο γερμανικα εμβατηρια. Ομως το μαγνητοφωνο εκεινο μπορουσε και εκανε και κατι αλλο φοβερο: Μπορουσες να μιλησεις και μετα να ξαναακουσεις την φωνη σου. Γραφοταν στην κασετα! Ηταν φοβερο! Δεν χορταιναμε να λεμε αρλουμπες, να τραγουδαμε και να τα ξαναακουμε. Ομως ο Μαρινος ηταν πιο πνευματωδης. Σκεφτηκε ενα σεναριο. Οτι ταχα ειμαστε μοντερνο διασημο συγκροτημα και δινουμε συνεντευξη: -Να το ονομασουμε γουρουνια φωναζω εγω ενθουσιασμενος. -Μαλιστα! Απανταει ο Μαρινος με σοβαρο υφος και κρατωντας το μικροφωνο μπροστα μου συνεχιζει: Μιληστε μου κυριε γουρουνη για την τελευταια σας επιτυχια.

6 -Βεβαιως, απανταω με στομφο. Προκειται για το νεο μου δισκο γουρουνι γουρουνισιο. Θα σας κανω την τιμη να σας το τραγουδησω. -ΝΝννναι.... Τρ Τρ τραγουδηστε το μας! Προσπαθωντας να κανω την φωνη μου οσο πιο απαισια γινοταν αρχισα να επαναλαμβανω με οσο πιο μονοτονο και αντιπαθητικο τροπο γινοταν την λεξη 'γουρουνι' σε διαφορες τονικοτητες. -Σας αρεσε; Ρωταω στο τελος. -Β β β βεβαια. Π π π πολυ!. Απανταει ο Μαρινος. -Ωραια. Τοτε θα σας πω αλλο ενα! -Οοοχιι!!! Δδδηλαδη ναι! Πεστε μας κιαλλο ενα. Ξανατραγουδησα οσο πιο αντιπαθητικα και απαισια μπορουσα, και εν συνεχεια δινω το μικροφωνο στον Παναγιωτη: -Ας πει κατι και ο αρχηγος του συγκροτηματος. Ο αρχιγουρουνης Παναγιωτης. Ετσι συνεχιστηκε η φαση που τελικα κατεληξε σε καβγα για το ποιος θα πρωτοδωσει συνεντευξη, πεσανε μερικες μπουνιες και οπως ηταν φυσικο το θυμα ηταν το κασετοφωνο που στραπατσαριστηκε στην κυριολεξια. Ομως απο τοτε θεωρητικα τουλαχιστον ειχαμε κιεμεις το συγκροτημα μας, τα γουρουνια. Ειμασταν περηφανοι γιαυτο και το καυχιωμασταν, αλλα μονον τρια χρονια αργοτερα αποφασισαμε να παιξουμε τραγουδια. Μεχρι να φτασει αυτη η στιγμη γνωρισα εναν ακομα φιλο, τον Γιαννη τον Παπαδοπουλο 12 χρονων, σαν τον Μαρινο. Με τον Γιαννη δεν μας ενωναν οι τρελες εκεινες περιπετειωδεις εμπειριες που με ενωναν με τον Μαρινο και τον Παναγιωτη, αλλα οι συζητησεις που καναμε μαζι. Ηταν ο μονος που μπορουσα να μιλησω σοβαρα, για τα σημαντικα πραγματα που με απασχολουσαν. Για ιπταμενους δισκους, και για το αν υπαρχει ζωη σε αλλους πλανητες. Πλανητες και αστρα που τα γνωριζα πολυ καλα μετα απο πολλα ξενυχτια στην ταρατσα με το μικρο τηλεσκοπιο μου που τα ονομαζα αστρονομικες παρατηρησεις. Με τον Γιαννη λοιπον πηγαιναμε μαζι τις κυριακες στο πλανηταριο, και περνουσαμε απειρες ωρες συζητωντας για ιπταμενους δισκους, σνομπαραμε τα παιδια της ηλικιας μας που δεν ασχολουνται με τετοια σοβαρα θεματα, και κριτικαραμε τους επιστημονες και τους ερευνητες οπως τον Εριχ φον Νταινικεν. Μια μερα ο Γιαννης διαβασε οτι ενα αγγλικο μουσικο συγκροτημα, ασχολειται αποκλειστικα με το διαστημα και τους ιπταμενους δισκους. Μαλιστα ενας δισκος τους λεγοταν ενας ιπταμενος δισκος γεματος μυστικα, και ενας άλλος η σκοτεινη πλευρα της Σεληνης. -Αποκλειτεται! Δεν ειναι δυνατον να υπαρχει ενα τοσο σοβαρο συγκροτημα, φωναξα εγω. Ολοι αυτοι ειναι γιεγιεδες, μαλλιαδες και αλητες. -Και ομως! Υπαρχουν, και λεγονται Pink Floyd. Και μην εισαι χαζος. Γιεγιεδες ειναι αυτοι που παιζουνε ρυθμικα και τους λενε καρεκλαδες. Ομως οι σωστοι παιζουνε ροκ, οπως οι Πινκ Φλουντ, λεει ο Γιαννης παντα με μια αυστηρα κριτικη σταση απεναντι μου. Και πραγματικα! Απο τοτε οχι μονον τους ακουγαμε συνεχεια με τον Γιαννη αλλα και το καυχιομασταν. Ειμαστε Ροκαδες! Οχι καρεκλαδες! Ο Παναγιωτης ομως ειχε αλλη αποψη. Οι Πινκ φλουντ δεν ειναι ροκαδες γιατι δεν τσιριζουν, ουτε βαβουριαζουν με τις κιθαρες. Πραγματικοι ροκαδες ειναι μονον οι Deep purple. -Σωστα. Παραδεχτηκε και ο Γιαννης. Οι Πινκ Φλουντ ειναι προοδευτικοι ροκαδες. Ο Παναγιωτης προτιμουσε να ειναι ροκας. Εγω ομως καταλαβα οτι ημουν προοδευτικος ροκας, γιατι μονον αυτοι κανουν ωραιες μελωδιες και μιλουν για ιπταμενους δισκους και για το διαστημα! Μαλιστα βρηκα και αλλα τετοια συγκροτηματα οπως οι Yes, οι Genesis και οι Camel. Ομως οι Floyd ειναι βασιλιαδες. Υπηρχε σιγουρα κατι το γοητευτικο σαυτα τα συγκροτηματα περα απο τους ιπταμενους δισκους και το διαστημα. Ηταν οι παραξενες πολλες φορες μελωδιες που μου θυμιζαν ενα παλιο μου ονειρο. Οτι μπορεις να μαγεψεις τους ανθρωπους με την καταληλη μουσικη, να προκαλεσεις αντικειμενικα συναισθηματα, να αλαξεις τις ψυχικες λειτουργιες του ανθρωπου εναλασοντας νοτες στο αυτι του. -Αυτο ονομαζεται ψυχεδελεια αγορι μου, λεει ο Γιαννης!! -Ειναι η επιστημονικη χρηση της μουσικης, ελεγα εγω. Θα το ειπαν ψυχεδελεια επειδη εχει σχεση με την ψυχη! 6

7 Το 1976 αποκτησαμε ενα σπιτι σε μια ακτη της Αιγινας. Εκει ξεπροβαλε ενα βραχακι απο τη θαλασσα, σε αποσταση ενος μετρου απο την ακτη. Ημουν ο μονος που τολμησα να πηδηξω επανω του χωρις να πεσω στη θαλασσα. Ετσι το ενοιωσα σαν δικο μου. Το ονομασα Θοδωριος νησος, και φανταστηκα οτι ειναι ενα δικο μου κρατος, ενας δικος μου κοσμος, και εγω ημουν ο βασιλιας του. Η ιδεα αρεσε και στον Μαρινο και στον Παναγιωτη και στην Ελενη την αδελφη μου, που ειχαμε παει ολοι μαζι στην Αιγινα στις 20/2/1977. Ετσι τα αντιστοιχα παρακειμενα βραχακια ονομαστηκαν Παναγιωτιος νησος, Μαρινιος νησος και Ελενιος νησος. Ετσι ο καθενας ειχε τον φανταστικο του κοσμο. Ομως ο δικος μου βραχος ηταν ο καλυτερος, και απο ζηλια οι αλλοι αρχισαν να μου τον βομβαρδιζουν με πετρες. Ετσι ξεσπασε πολεμος. Ο Μαρινος βουτηξε στο νερο για να κατακτησει το βραχο μου. Εγω με πετρες προσπαθουσα να τον εμποδισω. Μια τον βρηκε στο κεφαλι. Τα νερα κοκινησαν. Βγηκε εξω και με ταραξε στις μπουνιες. Οι μαμαδες ουρλιαζαν. Αρων αρων στο γιατρο της Αιγινας, τσιροτα, επιδεσμοι, και το απογευμα παλι πισω σπιτι. Τωρα ομως οι εντολες των μπαμπαδων ηταν ρητες! Θα μεινετε μεσα για τιμωρια. Και ετσι ηρθε το βραδυ, γεματο απο ανια και βαρεμαρα που εσπασε απο μια ευχαριστη εκπληξη: Ηρθε και ο Γιαννης ο Παπαδοπουλος με την μαμα του. Και μαλιστα ειχε μαζι του και κασετοφωνο! Στην αρχη ο Παναγιωτης και η Ελενη ηχογραφουσαν προσπαθωντας να μιμηθουν φωνες οπερας. Και τοτε ο Μαρινος πεταξε την μεγαλη ιδεα. Θα παιξουμε τραγουδια ολοι μαζι σαν συγκροτημα. -Ναι! Τα γουρουνια! φωναζω εγω. Ηρθε η μεγαλη ωρα για την πρωτη συναυλια του συγκροτηματος των γουρουνιων! Οι γονεις εφυγαν. Οτιδηποτε μεσα στο σπιτι μπορει να παραγει ηχο επιστρατευεται. Ο Μαρινος θα ειναι τραγουδιστης. Σε δεκα λεπτα ειμαστε ολοι παρεταγμενοι γυρω απο το κασετοφωνο. Ο Μαρινος παταει το rec και το play. ΣΣΣΣσσττ!!!! Ησηχια! Η ηχογραφηση αρχιζει. Ο Μαρινος μιλαει: -Σημερα θα σας παρουσιασουμε την νεα μας δουλεια. Την νεα δουλεια του συγκροτηματος γουρουνια! Και θα την παρουσιασουν, τραγουδιστης Μαρινος Πασχαλουδης που παιζει και το κυπελακι με το μολυβι, Παναγιωτης Πασχαλουδης στο καπακι της κατσαρολας, το γκρουτσου γκρουτσου ξερω γω με τα δυο κοχυλια ο Θοδωρος Σαμολαδας, η Ελενη βαραει το καπακι του μαγκαλιου... -κιεγω το ποτηρι με τα κλειδια, συμπληρωνει ο Γιαννης. -Θα σας παιξουμε το τραγουδι μας.... γουρουνισια γουρουνια! Η Ελενη σκαει στα γελια, και εγω υπενθυμιζω φωναζοντας... -Τα κοχυλια εχω εγω! Ο Μαρινος φωναζει: -One two three four come on.... Το τι εγινε δεν περιγραφεται. Ο καθενας χτυπαγε οσο πιο δυνατα μπορουσε το οργανο του, με μισος και μανια για να ακουστει περισσοτερο. Το αποτελεσμα μια πρωτοφανης βαβουρα που εσειε ολο το σπιτι. Και ολα αυτα κατω απο την αγριοφωναρα του Μαρινου να ουρλιαζει: γουρουνια γουρουνια γουρουνισια γουρουνια, γουρουνια γουρουνισια γουρουνιααααα α α α α α... στοπ! Στο στοπ ηταν προσυμφωνημενο να σταματησουμε ολοι. Γυριζουμε πισω την κασετα και ακουμε. Τελεια ηχογραφηση. Ενθουσιασμος απο ολους για το κατορθωμα. Και αμεση ετοιμασια για το επομενο κοματι. Ο Μαρινος βρηκε και στιχους να απαγγειλει: Αρνακι ασπρο και παχυ της μανας του καμαρι εβγηκε εις την εξοχη και σπαει το ποδαρι. Η δομη του κοματιου κανονιστηκε. Ο Μαρινος θα απαγειλει τους στιχους σιωπηλα και μετα θα φωναξει 'γουρουνια'! Τοτε θα μπουμε ολοι συγχρονως, και θα σταματησουμε στο στοπ!. Τιτλος του κομματιου: αγουρα γουρουνια. Και οπως αναμενοταν, και παλι φοβερη επιτυχια. Αναλογο και το τριτο κομματι που λογω των στιχων του ονομαστηκε τα γλυκα γουρουνακια. Στην αρχη ο Μαρινος μονος του απαγγελει: Αχ πως μαρεσουν οι καραμελιτσες, θαθελα ναχα δεκα σακουλιτσες. Δεκα σακουλιτσες γουρουνια!. Στην τελευταια λεξη εγινε και παλι χαμος. Μαζι με τα οργανα, στριγγλιζαμε ολοι μαζι και ο Μαρινος ξανααπαγειλε τους στιχους συμπληρωνοντας ουρλιαζοντας κιαυτος στο τελος: γουρουνια γουρουνια α α α!!! Μετα ομως απο τα τρια αυτα κοματια, μετα απο τετοιο ενθουσιασμο, αρχισαν να ανεβαινουν και οι απαιτησεις. Ο Μαρινος ηθελε πιο ποιοτικους στιχους. Κλειστηκε σε ενα δωματιο και αρχισε να γραφει ο,τι του κατεβαινε στο μυαλο. Τους στιχους του τελευταιου κομματιου που θα φτιαχναμε την ημερα εκεινη. Τιτλος του: Γουρουνισια αναγεννηση. Η βαβουρα ξανααρχισε με ολους να συναγωνιζονται ποιος θα κανει τον πιο φριχτο θορυβο. Και ο Μαρινος να ουρλιαζει, αυτη την φορα ομως απαγγελοντας τους δικους του στιχους: 7

8 γουρουνακι βοσκει μονο σε λιβαδι ενας καθρεπτης ομως του κλεβει το τριφυλι τα μπαρμπουνια κατεβαινουνε στον Αδη το εγκαταλειψαν οι παλιοι του ολοι φιλοι! Τα καροτα καλπαζουνε πιο περα η αχναδα εφτασε κοντα τους οι αγελαδες μασουλανε τον αερα τα γουρουνια χανουν τα μικρα παιδια τους. Ω ροζ Θεοι! Τι δυστυχια που σας δερνει ο λουκουμας την ευτυχια δεν σας φερνει η ομιχλη σας παγωνει. Γουρουνια! Καπου εκει, γυρισαν οι γονεις στο σπιτι. Αχ αυτοι οι γονεις... Τους επιασε φρικη. Ακουγομασταν λενε χιλιομετρα μακρυα και ηταν σαν να μας σφαζουν. Βρηκαν το σπιτι σε κατασταση αποσυνθεσης. Τσατιστηκαν. Τα τεσσερα τραγουδια ομως ειχαν ηχογραφηθει. Η μεγαλη αρχη ειχε γινει! Και η κασετα αυτη δεν προκειται να σβηστει ποτε! Και ποιος πραγματικα θα φανταζοταν οτι το ερισμα εκεινης της βραδυας θα οδηγουσε 11 χρονια αργοτερα στην δημιουργια πραγματικου δισκου με εντελως διαφορετικη μουσικη φυσικα, αλλα και καπου κρυμενα πεντε δευτερολεπτα με αποσπασμα απο αυτην εδω την ηχογραφηση σαν φορος τιμης στην μεγαλη αρχη. Την αλλη μερα ξυπνησαμε νωρις. Ξεκινησαμε περπατωντας για να κατακτησουμε την κορυφη του προφητη Ηλια, του ψηλοτερου βουνου της Αιγινας. Τα καταφεραμε υστερα απο φοβερη περιπετεια. Γυρισαμε πισω το απογευμα, και αμεσως φυγαμε για το λιμανι της Αιγινας να παρουμε το πλοιο για την Αθηνα. Το πλοιο ομως θα ερχοταν σε μια ωρα. Την ωρα αυτην καναμε βολτα με τον Γιαννη στα βραχακια της ακτης κατω απο την κολωνα της Αιγινας. Συζητουσαμε με τον Γιαννη οπως παντα για πολλους επιστημονες που φοβουνται να παραδεχτουν οτι υπαρχουν ιπταμενοι δισκοι επειδη ειναι πολυ συντηρητικοι. Και ετσι η ερευνα της αληθειας μενει σε εμας τους νεους! Τοτε ο 15χρονος Γιαννης παρατηρησε ενα κοριτσι μονο του που εκανε βολτες στα βραχακια. Διακοπτει την συζητηση και μου λεει: -Αυτη εκει ειναι μονη της, και με κυταξε! -Ναι αλλα αν οι ιπταμενοι δισκοι ερχονται στη γη, γιατι δεν ερχονται σε αμεση επαφη μαζι μας; λεω εγω. Ομως ο Γιαννης δεν απαντησε. Συνεχισε να κυταει το κοριτσι. Καποια στιγμη ειπε: -Ειναι πολυ ομορφη! -Ναι αλλα οι ιπταμενοι δισκοι.... -Σκασε αγορι μου! Το θεμα ειναι τωρα εδω τι κανουμε. Θελω να της μιλησω αλλα δεν ξερω τι να της πω! Ενοιωσα φοβερη απορια, και μετα εκνευρισμο. Τον τελευταιο καιρο ο Γιαννης κοιτουσε τα κοριτσια. -Μπραβο βλακα. Ωραιος προοδευτικος εισαι, αφου ασχολεισαι με κοριτσια και βλακειες του ειπα. Εδω εμεις συζηταμε σοβαρα θεματα. -Αγορι μου, ο ερωτας ειναι απο τα πιο σοβαρα θεματα. -Τι λε ρε φιλε! Του ειπα, αρνουμενος να παραδεχτω οτιδηποτε ειχε σχεση με μη σοβαρα πραγματα. Πιστευα οτι το σεξ και τα κοριτσια εχουν σκοπο να αποσπουν το μυαλο μας απο τα πραγματικα θεματα σκεψης που πρεπει να ειναι το συμπαν, οι εξωγηινοι - υπαρχουν αραγε; - και το απο που ηρθαμε. Το καλοκαιρι του '77 ηταν γεματο με τετοιες σκεψεις. Και με ενα μικρο αρμονιακι με μπαταριες, που ουσιαστικα ητανε μια μελοντικα μονο που τον αερα τον φυσουσε ενα μοτερακι που δουλευε με τις μπαταριες. Εκει πανω επαιζα με τις ωρες, ξαναγυρνωντας σε εκεινη την παλια σκεψη σχετικα με την ανευρεση καποιας τοσο φανταστικης μελωδιας που να μπορουσε να εχει αντικειμενικα αποτελεσματα πανω στους ανθρωπους, οπως τα φαρμακα η και τα δηλητηρια. Οσο για την κασετα που γραψαμε με τα τεσσερα τραγουδια, την ακουγα συνεχεια και την εβαζα σε ολους. Και ολοι ξεκαρδιζονταν στα γελια οταν ακουγαν. Σιγουρα εκεινη η ενταση και η βαβουρα των γουρουνιων δεν εχει και τοσο σχεση με την αντικειμενικη μελωδια που ψαχνω να βρω. Και εφτασε η 21η Νοεβριου Το μεσημερι σπιτι του ο Γιαννης μου εδειχνε ενα τεραστιο αφηρημενο ποιημα με τιτλο προσπαθεια. Αμεσως σκεφτηκα να το μελοποιησουμε 8

9 με τα γουρουνια. Το χωρισαμε σε ενοτητες. Καθε ενοτητα θα απαγγελεται μια φορα σκετα, και μια φορα με ολη την ενορχηστρωση. Το ιδιο βραδυ ηρθαν οι Πασχαλουδαιοι επισκεψη. Ο Μαρινος ομως δεν ειχε ορεξη να τραγουδησει οπως και τοτε. Κανενα προβλημα. Θα αναλαμβανα εγω. Μονο που δεν ειχαμε κασετοφωνο. Αναγκαστηκαμε να δανειστουμε αυτο των γειτωνων μας απο τον επανω οροφο. Ετσι προστεθηκε στη φαση και ο Κωσταντινος, ενα χαζο παιδακι που εμενε απο πανω μας και το κασετοφωνο ηταν δικο του. Ξαναμαζεψαμε κατσαρολες και ταψια. Ο Μαρινος μαλιστα εφτιαξε μια καινουργια πατεντα για περισσοτερη βαβουρα: Δυο ταψια ενωμενα το ενα πανω στο αλλο γεματα με κλειδια αναμεσα τους. Τα κουνουσες και γινοταν χαμος. Και μεσα σε ολα αυτα και δυο αληθινα μουσικα οργανα: Το αρμονιακι μου που το επαιζα εγω, και το παλιο μαντολινο του πατερα μου, που το επαιζε ο Μαρινος σε στυλ κιθαρας. Και ξεκιναω την απαγγελια του ποιηματος του Γιαννη αλοτε μονος και αλοτε τσιριζοντας κατω απο την βαβουρα ολων των οργανων. Τα λογια ηταν εντελως κουφα. Επιστημονικες ορολογιες δεμενες ασυναρτητα σε δραματικους συμπερασματικους τονους. Ομως οταν ουρλιαζα ενοιωθα ενα φοβερο ξεσπασμα μεσα μου, μια αμεσοτητα που δεν την ειχα ξανανοιωσει. Και λογω του μεγεθους του ποιηματος του Γιαννη, το κομματι κρατησε 9 λεπτα. Ονομαστηκε γουρουνισια προσπαθεια. Ο Γιαννης ομως ηθελε κατι πιο μελωδικο. Ετσι αρχισε να τραγουδαει κατι αλλους στιχους του στη μελωδια του αγγελος εξαγγελος του Σαββοπουλου. Ο Μαρινος υποτιθεται οτι συνοδευε με το μαντολινο κανοντας ρυθμικα ντραν ντραν, εως οτου στο τελος ξαναμπαιναμε ολοι μαζι και το κοματι κατεληγε στο γνωστο χαος. Ονομαστηκε γουρουνισιο ονειρο και ηταν ισως η πρωτη μελωδικη προσπαθεια του συγκροτηματος. Στη συνεχεια ηρθε η ωρα να επαναλαβουμε τα τραγουδια που ειχαμε βγαλει τοσο αυθαιρετα την πρωτη φορα, και τοσους μηνες ακουγαμε απο την ιστορικη εκεινη κασετα. Αυτη τη φορα ομως με εμενα τραγουδιστη. Ξεκινησαμε με την γουρουνισια αναγεννηση, και πραγματικα δεν θα ξεχασω ποτε την συγκινηση που ενοιωθα ουρλιαζοντας τους στιχους εκεινους. Το συναισθημα του οτι αυτο που τοσο καιρο ακουγα στην κασετα μπορω και το ξανααναπαραγαγω. Ασχετα με το οτι η φωνη μου ηταν πολυ πιο κατωτερη και πιο ατσουμπαλη απο του Μαρινου. Η ατμοσφαιρα ειχε πια ζεσταθει. Και συνεχισαμε και με τα αλλα τρια τραγουδια που ξεραμε με τον ιδιο ενθουσιασμο: Αγουρα γουρουνια, τα γλυκα γουρουνακια και γουρουνισια γουρουνια. Τωρα ομως θελαμε και αλλα καινουργια κοματια. Ηθελα να γεμισει οσο γινοταν η κασετα. Μεσα στο γενικο χαβαλε, αποφασιστηκε ενας νεος τιτλος: Γουρουνογουρουνα!. Οσο για την μελωδια, κανενα προβλημα. Ας ειναι καλα οι Status quo και το τραγουδι τους Is there a better way. Η μελωδια ταιριαζε απολυτα με τους στιχους. Η μαλλον οι στιχοι ταιριαξαν στην μελωδια: γουρουνογουρουνα γουρουνογουρουνα γουρουνογουρουγουρουγουρουγουρουγουρουνα γουρουνογουρουγουρουγουρουγουρουγουρουνα γουρουνογουρουνααααααα α α α α α α α α α α α!!! Χαμος! Πανζουρλισμος! Η ατμοσφαιρα απο ζεστη εγινε αποπνικτικη. Ετοιμη και η ιδεα του επομενου κοματιου: Ο καθενας με την σειρα θα προσπαθησει να βγαζει ηχους και μουγκριτα θριλερ. Θα γινει ενα τρομακτικο κοματι. Θα ονομαστει γουρουνισιος φοβος. Πρωτος ο Γιαννης προσπαθησε να τραγουδησει οσο πιο φριχτα μπορουσε ενα θεμα των Focus. Μετα ο Μαρινος εκανε το γελιο του δρακουλα, επειτα εγω εκανα κατι σαν χλιμιντρισμα, εναν ηχο που τον συνηθιζα οταν ηθελα να εκνευρισω την αδελφη μου την Ελενη, ακολουθησε ο Παναγιωτης με ενα φοβερο ουρλιαχτο εμπνευσμενο απο τους Black Sabbath που τους ακουγε πολυ, και η Ελενη κανοντας το τσιριχτο γελιο της μαγισσας. Ολα αυτα κατω απο των ηχο των οργανων που βαραγανε αλυπητα. Στο τελος ολοι μαζι φωναζαμε συγχρονως, ουρλιαζαμε, τσιριζαμε, εως οτου μπηκε τρομαγμενος ο μπαμπας στο δωματιο, ετσι ωστε το κομματι τελειωνει αδοξα με την φωνη του να λεει τι γινεται ρε παιδια; Και ηρθε η ωρα να γινει και μια διασκευη. Το war pigs των Black Sabbath, επειδη ο τιτλος εμπεριεχει την λεξη γουρουνια. Κατω απο τη βαβουρα των οργανων προσπαθουσα να πιασω την μελωδια, εως οτου τα οργανα σταματησαν και ολοι με τις φωνες τους ενωθηκαν μαζι μου στην ιδια μελωδια. Το αποτελεσμα φοβερο. Δεν περιγραφεται με λεξεις. Ο μπαμπας ξαναμπηκε μεσα, αυτη τη φορα πιο φουριοζος και αποφασισμενος να μας σταματησει. Ετσι κιαλλιως παντως δεν νομιζω να αντεχαμε αλλο. Γυρισαμε την κασετα στην αρχη της και την ξαναακουσαμε. Ο Γιαννης χρονομετρουσε. 9

10 10 -Ωραια! λεει. Συνολον 21 λεπτα. Κανονικη πλευρα δισκου. -Ναι! φωναξα ενθουσιασμενος. Ο πρωτος μας δισκος! Σχεδον το πιστευα. Πως θα ονομαστει ο δισκος; Pigs the first συμφωνησαμε ολοι. Μονο που οι δισκοι συνηθως εχουν δυο πλευρες. Δεν πειραζει. Θα κανονισουμε ο Μαρινος και ο Παναγιωτης να κοιμηθουν εδω σημερα - αυριο δεν εχουμε σχολειο - για να γραψουμε το πρωι την δευτερη πλευρα. Ετσι κιεγινε. Τι θα βαλουμε ομως στην δευτερη πλευρα; Δε βαριεσαι ξανα τα ιδια κοματια. Το ιδιο σκηνικο ξαναστηθηκε χωρις ομως τον Γιαννη, και πριν προλαβουμε να γραψουμε τα γουρουνισια γουρουνια, τα αγουρα γουρουνια και τα γουρουνογουρουνα, μπηκε παλι ο μπαμπας μεσα νευριασμενος: -Ε οχι παλι ρε παιδια! Φτανει πια! Φτανει! Τοτε μου ηρθε η ιδεα να γραψουμε την δευτερη πλευρα πιο επιτιδευμενα, χωρις φωνες αλλα με το μαντολινο και το αρμονιο για να πλησιασουμε το προοδευτικο ροκ των πινκ φλουντ και των τζενεσις. Ετσι βγηκαν οι αυτοσχεδιες μελωδιες συνθετικο γουρουνι, paranoid pig, stupid pig, (το ονομασα ετσι επειδη επαιζε αρμονιο η αδελφη μου), clever pig, (το ονομασα ετσι επειδη επαιζα αρμονιο εγω), absolutely pig, και last pig. Ηταν νομος ολοι οι τιτλοι να εχουν την λεξη γουρουνι. Ο Παναγιωτης δεν πολυγουσταρε αυτην τη φαση. Ηθελε το συγκροτημα να ειναι χαρντ ροκ. Σιγουρα δεν υπηρχε εκεινο το ξεσπασμα και η τεραστια ενεργεια που υπηρχαν χθες, αλλα, κατι πρεπει να γινει ελεγα και προς την πλευρα της μελωδικοτητας. Παντως ο πρωτος δισκος, το pigs the first ολοκληρωθηκε. Ο απολογισμος, πολλα σπασμενα αντικειμενα, στραβωμενες κατσαρολες και ταψια, και το μαντολινο χωρις χορδες. Στην κασετα περισεψαν πεντε λεπτα. Ο,τι επρεπε για μια συνεντευξη απολογισμο του δισκου. Απευθυνομαι στον Μαρινο: -Κυριε Μαρινο. Ποια η αποψη σας για τον νεο δισκο των γουρουνιων; Ο Μαρινος πηρε οσο πιο υπεροπτικο υφος μπορουσε, και κανοντας σπασμενη και σνομπ-επιτιδευμενη την προφορα του απανταει: -Εφοσον.... εβαλα κι εγω το ταλεντο μου σαυτον τον δισκο... ο δισκος βγηκε φοβερος. Και συνεχιζει με δραματικο υφος: Αλλα τωρα... χυστε δακρυα! Γιατι ο Μαρινος... (ακουγονται κλαματα)... ο Μαρινος ναι... (συνεχιζουν τα κλαματα).... ο Μαρινος αποχωρει απο τα γουρουνια!... (ζητωκραυγες, γελια και πανηγηρισμοι). Ο Μαρινος γενικα σνομπαρε την φαση. Αλλα για μενα και τον Παναγιωτη, ολα αυτα ειχαν ιδιαιτερη αξια. Ειμασταν αποφασισμενοι να συνεχισουμε την φανταστικη αυτη καριερα των γουρουνιων. Και το pigs the first ηταν ο πρωτος δισκος. Σιγουρα θα ακολουθουσαν κι αλλοι. Τα γουρουνια μετα την πρωτη τους συναυλια!.(δυστυχως οι εν δρασει φωτογραφιες εχουν χαθει για παντα).στεκομαι με ανοιχτα τα ποδια ενω το θρυλικο πρωτο μου αρμονιακι με τα χρωματιστα πληκτρα βρισκεται πισω μου.κατω καθεται ο Γιαννης, ενω στη μεση βρισκεται ο Παναγιωτης,και αριστερα ο Μαρινος.

11 PIG ATOM HEART- ΝΟΕΒΡΗΣ 1977: Την αλλη μερα 22/11/77 ο Γιαννης ακουει την κασετα, το pigs the first, και αποφασιζει να γραψει κριτικη, ακριβως στο ιδιο στυλ που γραφονται οι κριτικες των αληθινων δισκων. Οσο ο Γιαννης εγραφε, εγω ακουγα με περιεργεια ενα καινουργιο συγκροτημα με παραξενη μουσικη που ο Γιαννης το εκραζε. Ηταν οι Kraftwerk. Το κοματι τους το Trans Europe express και ηταν απλο, αλλα και ειχε ενα παραξενο στυλ που μου δημιουργησε την επιθυμια να το διασκευασουμε στον επομενο μας δισκο. Ο Γιαννης εντωμεταξυ τελειωσε την κριτικη. Εγραφε οτι τα γουρουνια δημιουργηθηκαν σε μια εποχη κρισης του ροκ στην Ελλαδα, αναλυοντας τις ενοιες τοσο επιγραμματικα και σοβαρα που πετυχαινε μια κριτικη με πολυ επισημο υφος. Αυτο μου αρεσε πολυ, γιατι ανεβασε πολυ την ιδεα του οτι αυτο που γραφτηκε, ειναι οντως δισκος και οχι κασετα, και εχει σοβαρο σκοπο. Και ολα αυτα παρολο το οτι κατηγορουσε την φωνη μου σαν ατεχνη και το γενικο παιξιμο πολυ ερασιτεχνικο. Συμφωνουσα κιεγω στο οτι αυτη η φαση που τοσο ομορφα ξεκινησε, θα επρεπε καπως τωρα να σοβαρευτει, και τα κοματια να ειναι πιο συγκεκριμενα και οχι συνεχεια σε αυτο το βαβουριαρικο στυλ. Με αυτες τις προδιαγραφες ξεκινησαμε οι δυο μας με τον Γιαννη το ιδιο κιολας βραδυ την εγγραφη του δευτερου δισκου των γουρουνιων. Πρωτα ειχαμε παει στο σινεμα Τροπικαλ να δουμε το εργο ο βυθος, αλλα δεν μας βαλανε μεσα επειδη ηταν ακαταληλο για ανηλικους. Και ετσι καταληξαμε σπιτι μου να σκεφτομαστε πως θα δουλεψουμε τον καινουργιο δισκο των γουρουνιων. Ενας συντελεστης σοβαροτητας ειναι και η διαρκεια των κοματιων. Οταν ενα τραγουδι διαρκει πολυ, τοτε αυτο φαινεται πιο πολυ σαν εργο παρα σαν τραγουδι οπως το Atom heart mother των Pink Floyd. Ενω, το γουρουνισια γουρουνια διαρκουσε μονον 25 δευτερολεπτα! Και ετσι η αποφαση παρθηκε. Ο καινουργιος δισκος θα αρχιζει με ενα προοδευτικο κομματι που να διαρκει οπως και το atom heart mother, 14 λεπτα! Το κομματι αυτο θα δωσει και τον τιτλο του στον τιτλο του δισκου, οπως γινεται και με το atom heart mother. Και ο τιτλος θα πρεπει να εχει την λεξη γουρουνι μεσα του. Και ο τιτλος του τραγουδιου και του δισκου βρεθηκε: Pig atom heart! Τωρα οσον αφορα το περιεχομενο του κοματιου αυτου θα πρεπει να ειναι πιο εντεχνο και πιο μελωδικο. Κανενα προβλημα. Ειχα απο παλια στο μυαλο μου φτιαξει μια μελωδια, τοτε που σκεφτομουν για το ακρον αωτον της μαγειας και της ομορφιας στη μουσικη, τοτε που σκεφτομουν μουσικη με αντικειμενικα αποτελεσματα με επιστημονικο τροπο. Σκεφτομουν ενα κοινο μπροστα μου που να μπορω να το εκστασιασω με μια μελωδια μου, να το αποκοιμησω και να προκαλεσω σε ολους απο κοινου τα ιδια φαντασμαγορικα ονειρα. Τοτε ειχα φανταστει την μελωδια αυτη που αργοτερα μετεφερα στο αρμονιακι, και τωρα ηταν ετοιμη για να αποτελεσει το περιεχομενο του pig atom heart. Βεβαια καθε αλλο παρα αντικειμενικα και μαγευτικα αποτελεσματα εχει η μελωδια, ειδικα οταν παιζεται με τον ηχο που ειχε το αρμονιακι αυτο και με ενα μονο δαχτυλο που ηξερα να χρησιμοποιω. Ομως συνεχιζει να μου θυμιζει εκεινο το ονειρο και κραταει εναν πρωτολειακο χαρακτηρα οπως θα πουν αλλοι αργοτερα. Δεν διαρκει βεβαια 14 λεπτα, αλλα θα επαναληφθει οσες φορες χρειαστει για να διαρκεσει. Και ετσι σχηματιστηκε το πρωτο προοδευτικο κοματι των γουρουνιων απο εμενα μονον μου να προσπαθω με την φωνη μου να συνοδεψω την μελωδια στο αρμονιακι που μαλιστα τελειωναν οι μπαταριες του και οι νοτες αργουσαν ολο και περισσοτερο να ακουστουν απο το πατημα των πληκτρων. Αμεσως μετα ενοιωσα οτι καλα μεν ολα αυτα, αλλα δεν πρεπει να προδωσω εκεινο το αρχικο βαβουριαρικο στυλ των γουρουνιων με τα ουρλιαχτα και τις κατσαρολες. Το επομενο κοματι επρεπε να ειναι και παλι στο παλιο στυλ. Και για να τονισω την αγριοτητα και την κακια, εγραψα στιχους με βρισιες όπως το χοιροστασιο μοιαζει με σκατο, κλπ. Σκεφτηκα να το ονομασω υμνο του χοιροστασιου, αλλα κατεληξα στον τιτλο γουρουνια

12 χοιρογουρουνα. Και μαζι με τις κατσαρολες που χτυπαγε ο Γιαννης οσο πιο δυνατα μπορουσε, εγω ουρλιαζα: Μοιαζει με σκατο.... μοιαζει με σκατοοο ο ο ο γουρουνια σκατογουρουνα α α α χωρις να μπορω να φανταστω οτι υστερα απο λιγα χρονια, καποια γκρουπ όπως οι Chaos U. K. θα παρουσιαζουν αυτο το στυλ σαν κατι το καινουργιο και επαναστατικο. Ο Γιαννης ειπε οτι αυτο το κομματι ειναι πανκ καθαρο, αλλα εγω δεν ειχα ξαναακουσει αυτον τον ορο. Στη συνεχεια ο Γιαννης αρχισε να τραγουδαει την εισαγωγη του Sign on you crazy diamond των Pink floyd και εγω συνοδευα χτυπωντας κατι ταψια με ενα μπρελοκ απο κλειδια, στην αρχη απαλα, αλλα μετα νευριασα γιατι δεν ηθελα γνωστη μελωδια και αρχισα να τα χτυπαω ολο και πιο πολυ για να τον κανω να σταματησει. Αυτος ομως συνεχιζε πιο δυνατα, συνεχιζα κιεγω, εγινε χαμος οσοτου κουραστηκα και τον αφησα να συνεχισει για ενα λεπτο ακομη μονος του τελειωνοντας ετσι ενα ακομη καινουργιο κομματι. Σε λιγο ειχε βρεθει και το ονομα. Γουρουνισιο κομματι. Και τα τρια αυτα μαζι εκαναν δεκαοκτω λεπτα. -Λιγο δεν ειναι για πλευρα δισκου; Ρωταω. -Τι λες ρε χαζε! Ξερω δισκους που διαρκουν και 14 λεπτα η πλευρα. -Ναι αλλα εμεις ειμαστε φοβερο συγκροτημα, γιαυτο πρεπει να κανουμε μεγαλες πλευρες. Τελος παντων. Δεν ημουν πολυ ευχαριστημενος απο εκεινη την ημερα. Δεν υπηρχε εκεινη η συναρπαστικη ατμοσφαιρα και δυναμη του pigs the first. Εξαλου ειμασταν μονο δυο, ενω τοτε ειμασταν 6. Αφου θελουμε να εχουμε και προοδευτικο στυλ ας ειναι. Παντως για την δευτερη πλευρα επρεπε να βρεθει κατι το φοβερο. Και τις επομενες μερες στο σχολειο σκεφτομουν ακριβως το τι. Kαι θυμηθηκα το Trans Europe express των Kraftwerk. Ηταν ο,τι επρεπε για διασκευη. Απλο, ευκολο, μεγαλο και σοβαρο. Την επαναλαμβανομενη μελωδια την εβγαλα ευκολα στο αρμονιακι. Οσο για τον επαναλαμβανομενο ρυθμο τον αναπαραστησα χτυπωντας ρυθμικα με ενα μολυβι την υδρογειο σφαιρα στο γραφειο μου. Εβαλα μια κασετα να γραφει και για μιση ωρα χτυπουσα τον ρυθμο, οποτε η κασετα να παιζει τον ρυθμο απο ενα δευτερο κασετοφωνο οταν θα ηχογραφησουμε το αρμονιο και τις φωνες. Ο Γιαννης δεν γουσταρε το κοματι αυτο, ουτε τους kraftwerk, αλλα δεχτηκε να βοηθησει στην ηχογραφηση του μερικες μερες αργοτερα, στις αρχες Δεκεμβριου ενα βραδυ στο σαλονι μας, ενω εξω εβρεχε. Ειχε πολυ πλακα. Ο ρυθμος που ειχα ηχογραφησει ακουγονταν συνεχεια απο δευτερο κασετοφωνο, ενω εγω επαιζα την μελωδια στο αρμονιακι. Οταν σταματουσα ο Γιαννης απαγγελε καποιο κειμενο καθε φορα σε διαφορετικη γλωσσα για να φανει οτι το εξπρες περναει απο ολες τις χωρες του κοσμου! Και μετα εγω προφερα μαζι με τον ρυθμο: greek europe express, η English europe express, η German europe express αναλογα με το κειμενο που προηγηθηκε. Ακολουθουσε η μελωδια, και παλι απο την αρχη. Τελευταια γλωσσα ηταν σκετες αρλουμπες του Γιαννη, οποτε μετα εγω απαγγελα: paranoid europe express, για να τραβηξει το κοματι ετσι 28 λεπτα! Ο Γιαννης στην κριτικη του θα γραψει: Και ειναι αναγκασμενος ο ακροατης να αντεξει για 28 ολοκληρα λεπτα αυτο το πραγμα. Αυτην την ελειψη καθε εμπνευσης και φαντασιας. Κατα βαθος εγω γουσταρα ομως αυτο το κοματι γιατι ειχε μεσα του μια καινουργια αποψη εντελως ψυχρη και εγκεφαλικη. Ο Γιαννης ομως αρρωσταινε καθε φορα που αναφερομουν στο pig europe express οπως ονομαστηκε, και στους Kraftwerk χωρις να ξερει οτι οι kraftwerk σε 20 χρονια θα ειναι ενα απο τα πιο καταξιωμενα και αγαπημενα του συγκροτηματα. Ειναι γεγονος οτι κανενας ανθρωπος δεν θα αντεξει ποτε να ακουσει αυτο το κοματι οπως γραφτηκε τοτε. Ειναι το ακρον αωτον της βαρεμαρας. Ομως και ο δευτερος δισκος των γουρουνιων ειχε τελειωσει, και ημουν χαρουμενος γιαυτο. Ημουν ευτυχισμενος με την φανταστικη αυτη καριερα που ειχα αρχισει στο μυαλο μου, με το συγκροτημα μου και τους δυο ηδη ετοιμους δισκους μου. Και ο Γιαννης αποφασιζει να ακουλουθει την καριερα των γουρουνιων, γραφοντας μετα απο καθε δισκο, κριτικες, σοβαρες και ανεξαρτητες απο το αν θα παιρνει μερος κιαυτος στον δισκο η οχι. 12

13 PIGS SOUND OF PIGS SILENCE- ΔΕΚΕΒΡΗΣ 1977: Τον Δεκεβριο του '77 ειχα εναν ψηλο συμαθητη μου τον Χρηστο τον Καπογιανακη. Επαιζε κιθαρα μονος του τραγουδια του Μπομπ Ντυλαν που αγαπουσε πολυ, και του Σαβοπουλου. Ηταν γενικα σοβαρο ατομο. Οταν εμαθα οτι επαιζε κιθαρα, του λεω οτι εχω ενα συγκροτημα, και αν θελει να ερθει να παιξει κιαυτος αφου δεν εχουμε κιθαριστα. Αυτος ενθουσιαστηκε. Ο κακομοιρης δεν ειχε ακουσει ακομη γουρουνια. Αλλα ηρθε η μερα που θα ακουγε. Ραντεβου στο σινεμα Καλυψω της Καλιθεας, με την κιθαρα του. Εκει θα βλεπαμε το 2001 οδυσεια του διαστηματος πρωτα. Ομως το εργο θα αρχιζε σε μιση ωρα. Ετσι καναμε βολτα στο γηπεδο της καλιθεας, και εγω του μιλουσα για το συγκροτημα μας, οτι ειμαστε ακομη σε χαβαλε φαση, οτι θα ηθελα να γινει κατι πιο σοβαρο και οτι αυτος ισως να βοηθουσε με την κιθαρα του. Ομως οταν φτασαμε στα βραχια διπλα ακριβως απο το γηπεδο της Καλιθεας, αρχισα να τον τραβολογαω να ανεβουμε στην κορυφη των βραχων. -Σοβαρολογεις; Εισαι 13 χρονων και θελεις να ανεβεις εκει πανω; -Μα ειναι δυνατον να υπαρχουν διπλα μας αυτα τα βραχια, και εμεις να μην ανεβουμε πανω; Τσατιστηκα και σκαρφαλωσα μονος μου, ενω ο Χρηστος απο κατω κουνουσε το κεφαλι του και κρατουσε την κιθαρα του μην μπορωντας να καταλαβει ακομη με ποιους εμπλεξε. Η οδυσεια του διαστηματος δεν μου αρεσε, γιατι ηταν πολυ ακαταλαβιστικο στο τελος. Τελικα συναντησε αυτος εξωγηινους στον Δια, και τι ηταν αυτη η μαυρη τετραγωνη πετρα στην αρχη και στο τελος; Και γιατι στην αρχη εδειχνε μαιμουδες και στο τελος ενα εμβρυο; Μετα βρεθηκαμε και με τον Γιαννη, και οι τρεις μας πηγαμε σπιτι μου. Ο Χρηστος αρχισε να παιζει κιθαρα, και εγω να τον ηχογραφω. Επαιξε το blowing in the wind και το one more cup of coffee του Ντυλαν το κι αν βγω απο αυτην την φυλακη του Σαβοπουλου καταληγοντας στο the sound of silence του Σαιμον. Εγω δεν γουσταρα, γιατι δεν θυμιζε γουρουνια. Ο Γιαννης ομως συμπαθησε πολυ τον Χρηστο και τραγουδαγανε μαζι για αρκετη ωρα. Θελοντας να δημιουργησω γουρουνισια ατμοσφαιρα, εφερα ταψια και κατσαρολες και αρχισα να τα χτυπαω ενω ο Χρηστος επαιζε. Ο Χρηστος με κυταζε παραξενα με την ακρη του ματιου του, και ο Γιαννης με μαλωσε και μου λεει ασε μας ρε φιλε με τα γουρουνια σου!. Τελικα εβαλα στον Χρηστο να ακουσει γουρουνια. Εσκασε στα γελια για πολυ ωρα, και μονο στην ιδεα οτι του μιλουσα τοσο καιρο για συνεργασια, και που τοσες μερες του ελεγα στα σοβαρα οτι εχω συγκροτημα. Απο τοτε ο Χρηστος με σνομπαρε φοβερα, με θεωρουσε παιδακι, και εντελως ανωριμο. Ενω με τον Γιαννη εγιναν πολυ φιλοι, και συμπαθουσε ο ενας τον αλλον φοβερα. Παντως εγω εκεινη την ηχογραφηση του Χρηστου με την κιθαρα την κρατησα, και την αφησα να αποτελεσει την πρωτη πλευρα του επομενου δισκου των γουρουνιων, που επειδη τελειωνει με το sound of silence, ονομαστηκε και ο δισκος pig sound of pig silence. Κρατησα αυτην την ηχογραφηση με τιτλο pig songs by Christos Kapogiannakis, γιατι επροκειτο για πρωτη φορα για κανονικα τραγουδια, επιτιδευμενα και παιγμενα σωστα στην κιθαρα. Κανενας ομως δεν συμφωνησε μαυτο. Ο Γιαννης με εκραξε για κεινη τη νυχτα που προσπαθουσα να συσχετισω τον Χρηστο με τα γουρουνια, και επειδη διεδιδα οτι εχω σοβαρο μουσικο συγκροτημα ενοωντας τα γουρουνια. Και οτι ο Χρηστος ειναι πολυ πιο οριμος απο εμας. Αντιθετα ο Μαρινος και ο Παναγιωτης οταν ακουσαν τον Χρηστο τον εκραξαν φοβερα. Και ποτε δεν τον συμπαθησαν. Ολοι δηλαδη διαφωνησαν με το να θεωρησω κοματια των γουρουνιων τις ηχογραφησεις του Χρηστου, ο Γιαννης επειδη τα θεωρουσε πολυ ωριμα και καλα, και ο Παναγιωτης επειδη τα θεωρουσε φλιουφλικα και ξενερωτα.

14 14 Παντα ομως εγω σεβομουν περισσοτερο τον Γιαννη γιατι εχει διαβασει παρα πολυ και εχει ακουσει παρα πολυ μουσικη. Εχει ηδη περιπου 300 δισκους. Και με αυτες τις αφορμες οι παλιες μας συζητησεις περι ιπταμενων δισκων, εχουν δωσει την θεση τους σε συζητησεις γυρω απο την μουσικη. Παντα με κριτικη σταση απεναντι στα συγκροτηματα. Καποια μερα μου εβαλε να ακουσω για πρωτη φορα Ξενακη. Ατονικη μουσικη, ενα κοματι που λεγοταν Bohor αποκλειστικα με ηχους απο μεταλα που μου θυμιζαν τις κατσαρολες των γουρουνιων. Ενθουσιασμενος ετρεξα σπιτι, μαζεψα παλι ο,τι κατσαρολες και ταψια βρηκα και αρχισα να τα κοπαναω βγαζοντας κατα τη γνωμη μου ηχο αντιστοιχο με αυτον του Ξενακη. Και το καινουργιο κοματι ονομαστηκε Pig bohor, και ηταν η αρχη της δευτερης πλευρας του καινουργιου δισκου, του pig sound of pig silence. Να που βγαζω τωρα και ποιοτικη ατονικη μουσικη χτυπωντας κατσαρολες που λιγοι την καταλαβαινουν. (Ο Χρηστος δεν μου μιλαει και με αποφευγει στο σχολειο. Γιατι αραγε;) Καταλαβα οτι η δουλεια γινεται πιο επαγγελματικα με διασκευες. Και ηταν πολα τα κοματια που μου αρεσαν. Ηρθε η ωρα να γινουν γουρουνισια. Πρωτο θυμα το τραγουδι των Pink Floyd Summer'68. Ειχα βγαλει την βασικη του μελωδια στο αρμονιακι. Εκεινη την ημερα ηταν σπιτι η αδελφη μου και μια φιλη της. Τις εβαλα και τις δυο να με βοηθησουν. Η καθεμια θα χτυπαγε κατι, και εγω θα επαιζα και θα τραγουδουσα το Summer'68. Και το ονομα αυτου special pig. Επομενο θυμα το mad man moon των Genesis. Εδω η φωνη μου ειναι πραγματικα στο ακρον αωτον του φαλτσου και της φρικης. Δεν τολμαω ουτε και μονος μου να το ακουω Απο αριστερα προς τα δεξια ξεκινουμε απο εμενα,τον Χρηστο με την κιθαρα,τον Μαρινο και τον Παναγιωτη που καθεται κατω,και τον Γιαννη στα δεξια.παρατηρηστε τις αφισες των Pink Floyd στον τοιχο. σημερα το mad man pigmoon. Η προσπαθεια μιμισης της φωνης μου, οδηγει στα ορια της ακρας γελοιοτητας και του εξευτελισμου. Οσο για το μαντολινο του μπαμπα μου ειχε ακομη μια χορδη. Τοτε παρατηρησα οτι κουρδιζοντας και ξεκουρδιζοντας την ενω επαιζα, ο ηχος αλαζε τονο σε διαστημικο στυλ. Λιγα λεπτα παιξιματος με αυτον τον τροπο και το space pig ηταν ετοιμο! Μαζι μαυτο και η δευτερη πλευρα του καινουργιου δισκου των γουρουνιων. Μαζι μαυτην και ο καινουργιος δισκος: Το pig sound of pig silence. Με τον Γιαννη,στις ατελειωτες ωρες μουσικης ακροασης οπου μαλιστα παραταξαμε και μερικους δισκους μου για τους οποιους ειμασταν υπερηφανοι!

15 IN THE COURT OF THE CRIMSON PIG- ΓΕΝΑΡΗΣ 1978: Το τηλεφωνο χτυπαει. Και η φωνη του Γιαννη αναγελει με σπανιο γιαυτον ενθουσιασμο για ενα φοβερο καινουργιο του δισκο, ενος φοβερου προοδευτικου συγκροτηματος που ανακαλυψε. Κατι που επρεπε να ακουσω αμεσως αν θελω να λεω οτι ακουω προοδευτικη μουσικη. Τρεχω προς το σπιτι του στην Καλιθεα. Παρα λιγο να με πατησει ενα αυτοκινητο ενω διεσχιζα την Συγγρου. Ο δισκος φαινοταν πραγματικα τρομερος, με ενα τεραστιο παραξενο κεφαλι ζωγραφισμενο στο εξωφυλο. Και ο τιτλος: In the court of the crimson king (King Crimson). Ακουσα το Epitaph! Φανταστικο! Ακουσα το moonchild. Εκπληκτικο. Και ολη η ατμοσφαιρα σε εναν για πρωτη φορα τοσο εντονο ονειρικο, παραμυθενιο τονο! -Ολοι οι σωστοι προοδευτικοι ροκαδες οταν ακουνε το epitaph, σκυβουν, κρατουν το κεφαλι τους με κλειστα ματια, λεει ο Γιαννης. Ο δισκος αυτος ειναι ο βασιλιας του προοδευτικου ροκ. -Γρηγορα! Που ειναι το αρμονιακι να βγαλω το epitaph! Που ειναι οι κατσαρολες να γραψω τον καινουργιο μου δισκο. Το in the court of the crimson pig!. -Ηρεμησε ρε φιλε! Σταματα ολα να τα σκεφτεσαι σε σχεση με το συγκροτημα σου, με διακοπτει ο Γιαννης. Παρατα την ιδεα των γουρουνιων που ειναι τελειως παιδικη, και κανε κατι πιο σοβαρο οπως ο Χρηστος! -Οχι! Φωναζω εγω. Τα γουρουνια θα επιβιωσουν. Ειναι το πιο φοβερο πραγμα που δημιουργηθηκε γιαυτο και θα επιζησει. Και ο τεταρτος δισκος θα λεγεται in the court of the crimson pig!. Παντως επρεπε να περιμενω μεχρι τις 14/1/78 για να γραφτει. Εκεινη την μερα πηγαμε στον Μαρινο και στον Παναγιωτη στο καινουργιο σπιτι τους στην Αγια Παρασκευη. Εκει εβαλα στον Παναγιωτη να ακουσει τους King Crimson και το επιταφ. Επαθε κιαυτος. Μεχρι τωρα ακουγε Status quo, Black Sabbath, Deep Purple, και Led Zepelin. Ο Μαρινος ομως το ηξερε το epitaph. Το βαζουνε λεει στα παρτυ και το χορευουνε μπλουζ. -Τους βλακες, λεω εγω κουνωντας το κεφαλι μου. Αυτο το κοματι πρεπει να το ακους μονον σκυφτος και με κλειστα τα ματια κρατωντας το κεφαλι σου! Ειχαν μια μεγαλη υπογεια αποθηκη. Εκει μεσα ειχε μεγαλη αντηχηση, και η αποφαση ειχε παρθει: Θα την κανουμε στουντιο! Το στουντιο των γουρουνιων! Ειχα φερει και το αρμονιακι μαζι μου, οσο για ντραμς, δηλαδη κατσαρολες και τα παρομοια, πηραμε απο την κουζινα. Και ετσι αρχισε η εγγραφη του in the court of the crimson pig. Παντως το πρωτο κοματι δεν ηταν διασκευη των King Crimson, αλλα διαφοροι ηχοι που προκαλουσαμε τυχαια συνεπαρμενοι απο την αντηχηση που ειχε το υπογειο. Αυτο ελεγε ο Γιαννης οτι ειναι ατονικη μουσικη. Τετοια μουσικη κανει ο Ξενακης. Γιαυτο και το κοματι αυτο δανειστηκε τον τιτλο του απο ενα του Ξενακη. Ονομαστηκε Diamorphoses pig! Καπου προς το τελος του ο Παναγιωτης βγαζει ηχο σαν να σφιγεται στην τουαλετα. Ακολουθει ο ηχος του σκατου που πεφτει στην λεκανη απο μια πετρα που ριξαμε μεσα, και μετα ακουγεται και το καζανακι. Αποτελεσμα ηταν να βουλωσει ο υπονομος απο την πετρα που πηρε μεσα. Δεν πειραζει. Σημασια ειχε οτι βγαλαμε ατονικο κοματι. Και ηρθε η ωρα των διασκευων. Το epitaph, εγινε epigtaph οπου εγω προσπαθω να τραγουδησω τους στιχους, ενω ο Παναγιωτης χτυπαγε αργα αργα και ρυθμικα μια κατσαρολα. Ακολουθησαν στο ιδιο στυλ η διασκευη του moonchild, που ονομαστηκε moonpig, και τελος το ομονυμο κοματι in the court of the crimson pig. Το κλιμα ηταν συνεχεια το ιδιο. Η φωνη μου συνεχεια φαλτσα, αλλα ηρεμη και αργη, και τα χτυπηματα της κατσαρολας αργα κιαυτα μαζι με το αρμονιακι, ολα αυτα ομως με φοβερη αντηχηση που εδινε για πρωτη φορα μια τοσο καθαρη αποχρωση βαθους.

16 Μετα πηγαμε βολτα στην Πεντελη και στο αυτοκινητο ακουγαμε την κασετα. Η μητερα μου ελεγε: -Πραγματικος επιταφειος ειναι αυτο! Σταματησαμε στους προποδες της Πεντελης, απο οπου με τον Παναγιωτη σκαρφαλωσαμε με τα ποδια οσο πιο ψηλα μπορουσαμε για να μπουμε στα συνεφα, γιατι ειχε συνεφια, και τα συνεφα σκεπαζαν την κορυφη του βουνου. Ομως οσο ανεβαιναμε, τοσο ανεβαινανε και τα συνεφα, και οταν τελικα φτασαμε κοντα στα ρανταρ της κορυφης, τα συνεφα ειχαν διαλυθει τελειως. Τσατιστηκα φοβερα. Για μια ακομη φορα το ονειρο να πιασουμε συνεφο, εμενε απραγματοποιητο! 16

17 FIREPIGS- ΜΑΡΤΗΣ 1978: Στις 31/3/78 την μερα των γενεθλιων μου εκανα παρτυ. Ηρθε πολυς κοσμος, και ο Γιαννης εβαζε δισκους, ενω οι συζητησεις ηταν συνεχεια γυρω απο την μουσικη και τα συγκροτηματα. Ακουστηκαν τοτε, το epitaph, Cocney Rebel, Deep Purple, Queen, Genesis οπου εκανα ενα πολυ περιεργο χορο με αργες κινησεις, Frank Zappa, Hentrix, Led Zepelin, Patty Smith κλπ. Τοτε η Κατερινα που ειμαστε γεννημενοι την ιδια μερα τον ιδιο χρονο και εχουμε απο κοινου γενεθλια ερχεται και μου λεει σιγα: -Θοδωρη, οι φιλες μου δεν μπορουν να χορεψουν μαυτα. Πες στον Γιαννη να βαλει λιγο σοουλ. -Οκευ Κατερινα, συμφωνησα. Ενταξει λιγος χαβαλες δεν βλαπτει, ας βαλουμε και καρεκλαδικα. Γελωντας συνεχεια και σνομπαροντας με τον Γιαννη, βαλαμε το Saturday night s fever του Τραβολτα και τοτε ολοι χορεψαν. Ομως... ξεχασαμε τον Παναγιωτη, τον πιο φανατικο χαρντ ροκα, που μολις ακουσε τραβολτα, ουρλιαζοντας τον επιασε αμοκ, εσπασε μια καρεκλα και τσατισμενος κλειστηκε μεσα σε ενα αλλο δωματιο. Δεν ανοιγε σε κανεναν. -Μπραβο, μου φωναζε. Ωραιος ροκας εισαι, που αφηνεις τους καρεκλαδες να μπαινουν σπιτι σου και να βαζουν καρεκλαδικα. Δεν θα μου ξαναμιλουσε ποτε. Προσπαθησε και η Κατερινα να τον κανει να βγει εξω. Οπως παντα με γλυκια και ευγενικη φωνη του ελεγε πισω απο την πορτα: -Παναγιωτη, δεν μπορουν ολοι οι ανθρωποι να ακουν την ιδια μουσικη με σενα. Πρεπει να σεβεσαι και τις αποψεις των αλλων. -Φυγε! Φυγετε ολοι! φωναζε ο Παναγιωτης που παρολα αυτα οταν βαλαμε χαρντ ροκ, ξαναβγηκε εξω. Εκεινη την μερα κατηγορουσε και εμενα που φοραω φαρδυ παντελονι. Γιατι οι ροκαδες φορανε σωληνα, και οι καρεκλαδες καμπανα. Ο Γιαννης δεξια,χορευει το Buree του Μπαχ,διασκευασμενο απο τους Jethro Tull,ισχυριζομενος οτι ευτυχως που ηρθε αυτος με τους φιλους του (Γιαννης Καραχρηστος στο βαθος),αλλιως το παρτυ μου κινδυνευε να εξελιχθει στην πιο παιδικη και βαρετη συγκεντρωση χαζων. Καπου κατα βαθος, μου αρεσε αυτη η απολυτοτητα του Παναγιωτη. Ηξερα καλα, οτι δεν ειχε παντα δικιο, ηταν τρομερα εγωιστης και τσατιλας, αλλα με γοητευε η σιγουρια και η δυναμη που αποπνεε η απολυτοτητα του. Ομως το μεγαλο γεγονος των ημερων αυτων ηταν αλλο. Ηταν η αγορα ενος αληθινου μεγαλου αρμονιου. Βλεποντας ο πατερας μου οτι περναω αρκετες ωρες με εκεινη την

18 μελοντικα, δεχτηκε να παρουμε τωρα αυτο το μεγαλο οπου διαλεγεις ηχο φλαουτου, πνευστου η βιολιου, αλλα το φοβεροτερο ηταν οι ετοιμοι ρυθμοι απο ντραμς που ειχε μεσα του. Και οχι μονο αυτο, αλλα επαιζε και αυτοματα ακοπανιαμεντα στις συγχορδιες που πατουσες. Ειχα τρελαθει απο την χαρα μου. Με αυτο τωρα θα μπορουμε με τα γουρουνια να φτιαχνουμε τραγουδια με κανονικη υποκρουση ντραμς απο πισω. Επρεπε το γρηγοροτερο δυνατον να βγει ενας καινουργιος δισκος που να παιζει αυτο το αρμονιο. Ο Παναγιωτης επεμενε ο δισκος αυτος να βασιζεται σε χαρντ ροκ διασκευες, επειδη ως τωρα ολες οι διασκευες προερχοντουσαν απο τον χορο του προοδευτικου ροκ. Διαλεξαμε λοιπον τους Deep purple, που εκεινη την εποχη ακουγαμε πολυ το fireball. Ειπαμε να διασκευασουμε τα κοματια του δισκου αυτου ξεκινωντας απο το ομονυμο κοματι που βεβαια μετονομασαμε σε firepigs. Για πρωτη φορα δεν θα χρειαζομασταν κατσαρολες. Το αρμονιο ειχε μεσα ρυθμους απο ντραμς. Ομως για να μπορουν αυτοι οι ρυθμοι να κανουν την βαβουρα που ειχαμε ως τωρα συνηθησει με τις κατσαρολες, βαζαμε στο τερμα την ταχυτητα τους, οποτε ακουγοταν περισοτερο σαν ενα μοτερ μιας μηχανης, παρα σαν ρυθμος. Στο αρμονιο χτυπαγα τυχαιες νοτες με επισης μεγαλη ταχυτητα, και το μονο στοιχειο δανεισμενο απο το fireball ηταν η μελωδια της φωνης. Στα ιδια δεδομενα παιχτηκαν και οι αλλες δυο διασκευες, πρωτα το κοματι no, no, no που μετονομαστηκε σε pog, pog, pog και επειτα το mule που μετονομαστηκε σε pigmule. Σε μερικα σημεια ψιλοτραγουδαει και ο Παναγιωτης. Σαν δευτερη πλευρα σκεφτηκαμε να ξαναγραψουμε παλιοτερα μας τραγουδια που τωρα θα βγαιναν καλυτερα με το καινουργιο αρμονιο. Ετσι παιξαμε το γουρουνισιο ονειρο, το γουρουνισιο κοματι και το pig europe express με σκοπο το τελευταιο να διαρκει λιγοτερο απο την πρωτη εκδοση για να ειναι λιγοτερο βαρετο, αλλα και πιο ποιοτικο με την προσθηκη του ρυθμου του αρμονιου. Ο Γιαννης αντεδρασε φοβερα οταν εμαθε οτι ξαναπαιχτηκε το pig Europe express, και στην κριτικη του θα γραψει: Η ποιοτητα κατεβαινει φυσικα κατω του μετριου, φτανει σε τρομερα κακα επιπεδα και αναρωτιεσαι: Πως γινεται να χαλαει τοσο πολυ ενα γκρουπ με ενα κοματι τοσο γελοιο, παιδικο, ανοητο; Και ομως αυτο το αισχρο κοματι κραταει 15 ολοκληρα λεπτα. Και 15 λεπτα αναρωτιεσαι: Βγαινουν αυτοι οι εκνευριστικοι ηχοι απο συγκροτημα; Σιγουρα παντως η προχειροτητα αυτη τη φορα ηταν φοβερη. Νομισαμε οτι επειδη βρεθηκε αυτο το αληθινο αρμονιο, θα γινοταν ολα απο μονα τους καλυτερα. Στο τελος ο ενας εριχνε το φταιξιμο στον αλλον και τσακωθηκαμε. Ομως με το firepigs κλεινει και η παιδικη εποχη. Το αρμονιο με τις δυνατοτητες που προσφερει ανοιγει αναγκαστικα μια νεα εποχη που δεν μπορει πια να βασιζεται στο χαβαλε και στις κατσαρολες. 18

19 DNA- ΜΑΗΣ 1978: Και φτανουμε στον Μαιο του'78. Ηταν ενα απογευμα που ειχαν ερθει επισκεψη παλι οι Πασχαλουδαιοι, και κανονιζαμε με τον Παναγιωτη να αρχισουμε να γραφουμε εναν καινουργιο δισκο των γουρουνιων. Ομως οι γονεις μας τα χαλασαν. Αποφασισαν να φυγουμε απο το σπιτι, να παμε σπιτι των Πασχαλουδαιων. Εγω αντεδρασα. Φωναζα οτι επρεπε να μεινουμε εκει για να φτιαξουμε τον καινουργιο μας δισκο με το καινουργιο μεγαλο αρμονιο. Ομως δεν επειθα κανεναν. Ουτε τον ιδιο τον Παναγιωτη που εκεινη την μερα δεν ειχε και πολυ ορεξη. Καποια στιγμη ο πατερας μου φωναζει: -Φευγουμε. Θα ερθεις; -Οχι! απανταω νευριασμενος. Εστω και μονος μου, θα φτιαξω σημερα τον καινουργιο δισκο. Τσακωθηκα με ολους. Με τους γονεις μου αλλα και με τον Μαρινο και τον Παναγιωτη. Εμεινα μονος μου. Και μολις ειπα να ξεκινησω να ηχογραφω ο,τι μουρχεται, ξαφνικα κοπηκε το ρευμα. Σκατα! Ειχε νυχτωσει, και δεν εβλεπα την μυτη μου. Υπηρχαν ευτυχως πολλα κερια. Τα αναψα ολα και τα παρεταξα το ενα διπλα στο αλλο, γεμιζοντας το τραπεζι του σαλονιου με κερια. Τα κυταζα σιωπηλος για πολλη ωρα. Ενοιωθα μια θλιψη να με κυριευει γιατι ημουν μονος μου, και ειχα τσακωθει με ολους. Ευτυχως, καποια στιγμη το ρευμα ξαναγυρισε. Και ετσι η ηχογραφηση ξεκινησε. Ομως το μονο οργανο που χρησιμοποιηθηκε ηταν το ιδιο το κασετοφωνο. Απο καιρο με συναρπαζε ο ηχος που εβγαινε στα βραχεα κυματα του ραδιοφωνου οταν δεν υπηρχε συντονισμος με σταθμο. Και το ραδιοφωνο του κασετοφωνου εβγαζε φανταστικους ηχους στα βραχεα, που αλαζαν καθως γυριζα ελαφρα το κουμπι συντονισμου η κουνουσα την κεραια. Αυτο ηταν και το πρωτο κοματι του καινουργιου δισκου που ονομαστηκε the world of the micropig waves. Ηθελα γενικα μια επιστημονικη αποψη σε αυτον τον δισκο. Τρελαινομουν επισης αυτον τον καιρο να κανω χημικα πειραματα. Ειχα φτιαξει ανακατευοντας καμια εικοσαρια συστατικα, ενα υγρο που ονομασα Θοδωρινη και καπου βαθια πιστευα οτι η μουσικη ειναι μια επεκταση της χημειας. Απλα στη χημεια ανακατευεις υλικα για να πετυχεις καποια αποτελεσματα. Στην μουσικη ανακατευεις νοτες για να πετυχεις καποια αποτελεσματα. Και στις δυο περιπτωσεις δεν υπηρχαν ορια, και τα αποτελεσματα μπορουσαν στην τυχη να ειναι απο εκπληκτικα μεχρι ανεξελεγκτα. Και αυτο ακριβως με γοητευε. Ετσι αυτος ο δισκος θα γεμισει με τιτλους απο επιστημονικους χημικους ορους. Και αφου εγραψα και το δευτερο κοματι που ονομασα pigest pig, στις παλιες γουρουνισιες προδιαγραφες με κατι στιχους του Μαρινου, ηρθε η στιγμη να βγαλω την θλιψη που ενοιωθα εκεινη την νυχτα στο αρμονιο. Ξεκινησα παιζοντας μια απλη μελωδια μαζι με ρυθμο του αρμονιου, αλλα γρηγορα τον σταματησα. Συνεχισα παιζοντας μονον την μελωδια, προσπαθωντας να την αναπτυξω. Σε λιγο εβαλα μεσα και την φωνη μου να συνοδευει. Μια φωνη θλιμενη και βαθια. Μια φωνη για πρωτη φορα τοσο γνησια. Και η μελωδια εξελισοταν μαζι με την φωνη, σαν ενα γενικο και μεγαλο επερχομενο συμπερασμα. Και κατεληγε σε μια νοτα με την φωνη να λεει ικετευτικα: your way dont throw it away, αγνωστο σε ποιον, αγνωστο το γιατι. Ετσι απλα μου ηρθε εκεινη την στιγμη αυτη η μελωδια, και αυτα τα λογια. Σαν ενα γενικο παραπονο που επρεπε αμεσως καπως να ειπωθει. Και ηταν το πρωτο μου ουσιαστικο κοματι. Ηταν η μεγαλη εκπληξη, η απροσμενη επιτιχια, η αγνωστη διασταση της ποιοτητας και της αξιας της εκφρασης. Ηταν το Pig sulphate, η πρωτη γνησια δημιουργια, εξω απο επιροες και μιμησεις. Ο Γιαννης οταν το ακουσε τρελαθηκε. Και στην κριτικη του εγραψε: Το pig sulphate τριτο κοματι του δισκου ειναι η αποκαλυψη. Για πρωτη φορα ο Θοδωρος δεν μιμηθηκε κανεναν και κατορθωσε να κανει ενα πολυ αξιολογο προοδευτικο Comment [*1]:

20 κοματι. Το κοματι αυτο ειναι το πιο ποιοτικο που εχει ηχογραφησει το γκρουπ σε ολοκληρη την ιστορια του. Επιτελους εδω οι πιγκς, η μαλον ο Θοδωρος μονος του βρισκει αυτο που εψαχνε τοσο καιρο. Την επιτυχια. Φανηκαν καθαρα οι συνθετικες ικανοτητες του Θ. και εγινε ενα μεγαλο κοματι. Ξεκιναει με εναν ανατολιτικο ρυθμο και καταληγει σε ενα μελωδικο, λυρικο, ισως προοδευτικο στυλακι, με μονους εκτελεστες το αρμονιο και την φωνη του Θ. Αναμφισβητητα μια μεγαλη επιτιχια που σηματοδοτει μια νεα αρχη στον δρομο του Θ. Αλλα και ολοι οι αλλοι τρελαθηκαν με το κοματι. Ακομη και ο Χρηστος που με σνομπαρε εντελως, μου εσφιξε το χερι. Ολοι, οι γονεις μου, η αδελφη μου, ενθουσιαστηκαν και με εκαναν για πρωτη φορα να νοιωσω το υπεροχο αυτο συναισθημα του οτι πετυχα με ενα κοματι. Πετυχα την επικοινωνια με τους αλλους αλλα και με τον ιδιο τον εαυτον μου. Το pig sulphate θα ειναι παντα αθανατο κοματι. Ομως η βραδυα εκεινη της 18ης Μαιου ειχε και συνεχεια. Υστερα απο ενα διαλειματακι μισου λεπτου με κατσαρολες που ονομαστηκε γουρουνοτατο γουρουνι, πηρα εναν δοκιμαστικο σωληνα με τρυγικο οξυ που ειχα φτιαξει με τα χημικα μου, και τον κουναγα μπροστα στο κασετοφωνο. Ημουν ακομη πολυ στενοχωρημενος και ακομη δεν ειχα καταλαβει την επιτιχια που θα ειχε το pig sulphate που πριν λιγο εφτιαξα. Αρχισα να παιζω αρμονιο, προσπαθωντας να το κανω να κλαιει αυτο για μενα, και στο τελος το συνοδευα με μακροσυρτα ουρλιαχτα σκυλου παιζοντας διχορδιες. Ετσι σχηματιστηκε το tartapig acid που πηρε το ονομα του, απο το κουνημα του υγρου στο δοκιμαστικο σωληνα στην εισαγωγη του. Ειναι αδυνατον να ακουσει αυτο το κοματι και ο πιο ασυγκινητος, και να μην αρχισει να κλαιει. Και μετα απο αυτο, αρχισα να παιζω σαν γενικο συμπερασμα μια αργη μελωδια που θυμιζε την μελωδια του σιωπητηριου στα στρατοπεδα. Με αυτο το κοματι κλεινει και η πρωτη πλευρα. Η πιο αξιολογη ως τωρα πλευρα με τρια κοματια αποκαλυπτικα μιας νεας εποχης, το pig sulphate, το tartapig acid και αυτο το τελευταιο που ονομαστηκε triturate pig. Σε λιγο ηρθε και ο Γιαννης που προτωακουσε αυτα που ειχαν γραφτει, και ξεκινησε μια μεγαλη συζητηση πανω στην μουσικη. -Αποδεικνυεις οτι μπορεις να κανεις φοβερα κοματια, ελεγε. Ομως πρεπει να ξεχωρισεις τον σκοπο της τεχνης απο τον σκοπο της επιστημης. Στην επιστημη ολα υπακουουν σε κανονες. Στην τεχνη ποτε δεν θα βρεθουν οι απολυτοι κανονες που αναζητας, και εκει ακριβως ειναι η αξια της. -Τι λες ρε, τοτε τι αξια θα ειχε η εξελιξη και η εμβαθυνση στον κοσμο της μουσικης αν δεν μπορει να βρεθει η απολυτη ευτυχια; -Αγορι μου, πρεπει να ακουσεις και αλλα ειδη μουσικης για να καταλαβεις. Πχ. πρεπει να ακουσεις τζαζ, για να νοιωσεις αυτην την αξια! -Τι; Αυτο το φριχτο συνοθιλευμα απο αυτοσχεδιασμους και αηδιες; Τι προσφερει αυτο; Τι συναισθηματα μπορει να περιεχει; -Τι συναισθηματα; Μα τζαζ ειναι ολοκληρη η ζωη. Ειναι το συνολο των βιωματων μεταφερμενων στα οργανα. Παρε αγορι μου να διαβασεις τι γραφει ο Σαμ Ριβερς στο εξωφυλο του λαιβ δισκου του! Μετα απο αρκετη ωρα αντιπαραθεσης, αποφασιστηκε να γραψουμε μαζι την δευτερη πλευρα. Το πρωτο κοματι ηταν κιολας απο προηγουμενη μερα γραμενο. Ηταν ενα πενταλεπτο με τους ηχους του δρομου κατω απο το μπαλκονι μας οπου απλα ειχα αφησει το κασετοφωνο να ηχογραφει. Ακουγονται παιδακια να φωναζουν, αυτοκινητα να περνουν κλπ. Αυτο το θεωρησα κοματι που ονομαστηκε pigsniff. Εν συνεχεια φυσωντας με ενα καλαμακι μεσα σε ενα ποτηρι με νερο εγραψα το επομενο κοματι, που ονομαστηκε water pig! Εντωμεταξυ ο Γιαννης ψαχνονταν με ρυθμους του αρμονιου και παρατηρησε οτι πατωντας δυο η περισσοτερα κουμπια επιλογης συγχρονως, πετυχαινες πιο πολυπλοκους ρυθμους, απο συνδιασμους των επιμερους. Ετσι γραφτηκαν περιπου αλλα δεκα λεπτα, μονον με ρυθμους του αρμονιου με συχνες τετοιες εναλαγες. Και ονομαστηκε pig sequence. Η ιδεα να κλεισουμε τον δισκο παιζοντας free τζαζ, ηταν δικη μου. Ηθελα να αποδειξω στον Γιαννη, ποσο ευκολα βγαινουν αυτα τα κοματια που τοσο πολυ γουσταρε. Πηρα την σχολικη μου φλογερα και φυσουσα δυνατα αλαζοντας συνεχεια τονο, ενω ο Γιαννης επαιζε με τους ρυθμους του αρμονιου. Το αποτελεσμα ηταν για μενα καθαρη τζαζ, ενω ο Γιαννης δεν συμφωνουσε. Επρεπε να ακουσω πρωτα ελεγε, Tsick Corea, Herbie Hancock και Sam Rivers. Παντως το κοματι αυτο με το οποιο κλεινει η κασετα ονομαστηκε Jazze pig, και ο δισκος D. N. A. 20

21 Ενας δισκος που απο τον Γιαννη κριθηκε σαν φοβερος στην πρωτη πλευρα και φριχτος στην δευτερη. Κατα τη διαρκεια του καλοκαιριου ακουγα συχνα τον Γιαννη να σφυριζει κατι πολυ παραξενες μελωδιες, και οταν τον ρωτησα μου ειπε οτι ειναι απο ενα πολυ πρωτοποριακο συγκροτημα τους Vandergraaf generator. Τρελαθηκα οταν ακουσα αυτον τον τιτλο. Ηταν ενα εντελως επιστημονικο ονομα και υποσχοταν πολλα. Φροντισα να τους ακουσω το γρηγοροτερο, παιρνοντας τον δισκο τους Still life. Ομως το πρωτο ακουσμα ηταν απογοητευτικο. Ο τραγουδιστης Πητερ Χαμιλ, ουρλιαζε αντιαισθητικα μαζι με ενα σαξοφωνο με τζαζε αποχρωσεις που καθε αλλο παρα θυμιζαν τις διαστημικες καταστασεις που ειχα συνηθισει να αναζηταω στο προοδευτικο ροκ. Ομως... αυτη ακριβως η διαφοροποιηση των Vandercraaf, και η αντιαισθητικη φωνη, εκρυβαν μια πρωτοπορια που αργα αργα αρχισα να νοιωθω και να γοητευομαι στην αντιμετωπιση μιας καινουργιας μουσικης αποψης. Μου αρεσε η βαρυτητα, ο στομφος της φωνης και ο ογκος της ενωρχηστρωσης. Και οταν πηρα τον δευτερο δισκο, το world record, ειχα πια βρει το αγαπημενο μου συγκροτημα, την μουσικη που με εκφραζε περισσοτερο. Αυτο κυριως εγινε οταν προσεξα και τους στιχους που ειχαν μεγαλη σχεση με αυτα που σκεφτομουν εκεινον τον καιρο. Ελεγα στον Γιαννη, οτι ισως ολα οσα αντιλαμβανομαστε γυρω μας, να ειναι δημιουργηματα του πνευματος, και οτι ολα οδηγουν στο απειρο οπου εξισωνονται ολοι οι αριθμοι, ολα οδηγουν στο παραλογο, δηλαδη εξω απο τον νου οπου εμεις ομως ειμαστε φυλακισμενοι. Πχ. αυτη τη στιγμη σκεφτομαι οτι σκεφτομαι αρα σκεφτομαι οτι σκεφτομαι οτι σκεφτομαι, αρα σκεφτομαι οτι σκεφτομαι οτι σφεφτομαι, αρα σκεφτομαι οτι σκεφτομαι οτι σκεφτομαι οτι σκεφτομαι βρρρρρρρρρρρρρ και οδηγει στο απειρο... Ο Γιαννης με εκραξε. Αυτα φιλε τα λενε οι ιδεαλιστες. Ομως σωστος ειναι ο υλισμος που λεει οτι η υλη δημιουργει το πνευμα και οχι το πνευμα την υλη. Και εγω απαντουσα οτι μπορει το ανθρωπινο μυαλο να ειναι υλικο, αλλα σαν συνολο το ολο συστημα ειναι δημιουργημα του πνευματος μας. Και τρελαθηκα οταν διαβασα τους στιχους του wondering των vandergraaf, που ελεγαν ακριβως τα ιδια πραγματα. Απο τοτε ερωτευτηκα τον δημιουργο τους, τον Πητερ Χαμιλ ο οποιος για τα επομενα χρονια θα καθορισει σημαντικα την μουσικη μου. 21

22 22

23 THE PIGSWORLD- ΙΟΥΛΗΣ 1978: Το καλοκαιρι του'78 στην Αιγινα, εκει οπου ειχαν ξεκινησει ολα, η παιδικη φαντασια ελαμψε στο μεγαλειο της. Εκεινα τα βραχακια, που ο καθενας ειχε δωσει το ονομα του στο δικο του, τα φανταστικα μας κρατη, αποτελεσαν το λικνο ενος μεγαλου κοσμου. Με φουσκωτες βαρκουλες, εξερευνουσαμε ολο και πιο μακρυνες παρακειμενες βραχωδεις ακτες, και ετσι ολο και περισοτεροι βραχοι-νησακια επερναν ονοματα απο μας. Ο καθενας ηταν αυτοκρατορας του φανταστικου κοσμου του, που αποτελουταν απο εναν η περισοτερους βραχους. Ετσι υπηρχε η Θοδωριος νησος, η νησος Θοδωριος2, Θοδωριος3, Κωσταντιος, Παναγιωτιος, Μαρινιος σπηλια, Γιαννιος βραχος κλπ. Επισης υπηρχαν και οι βραχοι που ανηκαν σε δυο κρατη πχ. η νησος Κονθωδ που ανηκε μιση στον Κωσταντινο και μιση σε μενα. Υπηρχαν και βραχοι που μοιραζονταν σε τρια κρατη οπως το Γιανκονθοδ, κλπ. Το ολο αυτο συστημα λειτουργουσε στην φαντασια μας οπως και ο αληθινος κοσμος, με επισημες επισκεψεις και διαβουλευσεις σε επιπεδα αρχηγων κρατων, υπογραφαμε συμφωνιες συνεργασιας, δημιουργουσαμε κρισεις που οδηγουσαν σε πολεμους, και γραφαμε εφημεριδες οπου καθε ενας παρουσιαζε τα πραγματα συμφωνα με τις αποψεις του. Η εφημεριδα του κρατους μου λεγοταν τα Θοδωριακα νεα. Σιγα σιγα, εγω και ο Κωσταντινος που ειχαμε τα πιο πολλα νησια, θεωρηθηκαμε σαν οι δυο μεγαλες δυναμεις, και τα υπολοιπα κρατη τασονταν ειτε με την μια, ειτε με την αλλη υπερδυναμη μεταξυ των οποιων υπηρχε παντα ψυχρος πολεμος, που επιρεαζε και τις αληθινες μας μεταξυ μας σχεσεις. Δεν τα φανταζομασταν αυτα. Τα πιστευαμε! Μοναδικη εξαιρεση ο Γιαννης που ειχε κιαυτος το φανταστικο κρατος του στο Γιαννιο βραχο, που ομως δεν ενδιαφεροτανε για πολεμους, αλλα μονον για την αναπτυξη της κουλτουρας, της τεχνης και του ερωτα. Οι κατοικοι του Γιαννιου βραχου ηταν ολοι ζωγραφοι μουσικοι και ποιητες. Ολοι οι αλλοι τον κραζαμε γιαυτες τις μαλθακες αποψεις, και αυτος εκραζε εμας για παιδικοτητα και ανωριμοτητα. Στην Αθηνα τωρα γνωρισα εναν φιλο του Γιαννη, τον Γιαννη τον Καραχρηστο 16 χρονων που επαιζε απο μικρος πιανο, και ειχε σπουδασει σε ωδειο. Οταν τον ειδα να παιζει τρελαθηκα. Δεν μπορουσα να καταλαβω, πως μπορουσε να κανει τα δυο του χερια να παιζουν εντελως διαφορετικα πραγματα μεταξυ τους την ιδια στιγμη. Αλλα του αρεσε το στυλ που δεν συμπαθουσα εγω, οπως τζαζ, κλασικη μουσικη και τραγουδια των Doors. Ομως τον αφησα να με μαθει οσο γινοταν κιεμενα να βελτιωσω καπως τεχνικα το παιξιμο μου, και να μαθω να χρησιμοποιω κιεγω και τα δυο χερια. Μου εγραφε ασκησουλες πιανου σε νοτες, απο οπου ενα σχημα μου αρεσε πολυ και σε λιγους μηνες θα χρησιμοποιηθει για να βγει ενα μεγαλο κοματι. Προς το παρων, ξεκινουσα μονος μου την εγραφη του καινουργιου δισκου οπου σκοπευα να κανω διασκευες του νεου αγαπημενου μου συγκροτηματος των Vandergraaf generator. Τα κοματια a place to survive και lizards play μετονομαστηκαν σε a pig to survive και pigzards play αντιστοιχα. Και στις δυο περιπτωσεις το αρμονιο επαιζε με ρυθμο και αυτοματα ακοπανιαμεντα που περιεργως εδιναν ενα ικανοποιητικο γεμισμα, που σε συνδιασμο με μια σχετικα καλη μιμιση της φωνης του Χαμιλ εδιναν ενα αποτελεσμα απροσμενα πετυχημενο αν σκεφτει κανεις το σκοτωμα που γινοταν μεχρι τωρα σε γνωστα κοματια, και οτι τα τραγουδια αυτα ειναι αρκετα πολυπλοκα. Ο Γιαννης θα γραψει: παραξενο, η φωνη ειναι αρκετα καλη! Και μονο το οτι ο Θοδωρος επιρεαζεται τωρα απο πιο αξιολογα γκρουπ, ειναι κιαυτο μια προοδος!. Μηπως τελικα στο στυλ του Χαμιλ βρηκα το στυλ που ταιριαζει στην φωνη μου; Μηπως βρηκα επιτελους τον τροπο απαγελιας που με εκφραζει; Ενα αλλο γνωστο κοματι που ειχε την τυχη η την ατυχια να διασκευαστει σαυτον τον δισκο, ηταν το child in time, που φυσικα μετονωμαστηκε σε pig in time, και δεν πετυχε οπως τα δυο προηγουμενα. Ομως η αξια του δισκου αυτου δεν εγκειται στις διασκευες, αλλα στο πνευμα του pig sulphate, της μεγαλης αποκαλυψης του προηγουμενου δισκου που ακολουθηθηκε. Τα

24 κοματια hydrogen pig, the pig of'78, και underground pig ηταν γνησιοι απογονοι του pig sulphate, και αποδεικνυαν οτι το τελευταιο δεν ηταν μια τυχαια επιτιχια, αλλα μια μεγαλη αρχη στο να βρω τον γνησιο εαυτον μου στη μουσικη. Τα πρωτα δυο απο αυτα βασιζονταν στην ανακαλυψη μου οτι οταν παιζονται δυο νοτες που απεχουν μεταξυ τους τρια πληκτρα, ο ηχος ειχε μεσα του κατι το αποκοσμο και μυστηριακο. Το δευτερο κοματι που ειναι και το ομορφοτερο βασιζεται στην μελωδια ενος αγγλικου παραδοσιακου τραγουδιου που λεγοταν nobody at home. Το τριτο, το underground pig, αποδεικνυε οτι ακομη καμια ιδεα δεν ειχα για το τι σημαινει ο ορος undergound. Το κοματι καπου θυμιζει και ρωσικες χορωδιες. Και ενα ακομη παραξενο κοματι που δεν εντασεται πουθενα: Το 2325 pig, που ειναι ηχητικα ανεβοκατεβασματα με απαγελια ενος ποιηματος του Χρηστου του Καπογιαννακη που μιλουσε για υδροκυανιο, βραχυκυκλωματα, και πολλα αλλα παραξενα. Ολα αυτα, κανουν τον καινουργιο δισκο με τιτλο the pigsworld, να ειναι πολυ περιεκτικος και ποιοτικος. Να ειναι ενα σκαλι παραπανω απο ο,τι εγινε ως τωρα, πραγμα που το αναγνωρισανε ολοι. Το κατασταλαγμα στην γνησια εμπνευση του Pig Sulphate, και η επιροη απο τον Peter Hammill, αρχισαν δειλα δειλα να διαμορφωνουν το δικο μου προσωπο απεναντι στην μουσικη συνθεση, και τον ρολο που θα μου αρμοσει να παιξω. Τον Σεπτεβριο πηγαμε να βρουμε τον Μαρινο που εκανε στη Σκοπελο καλοκαιρινα μαθηματα γερμανικων στο παραρτημα του Γκαιτε. Ο Μαρινος δεν περιμενε να ειναι τοσο ποιοτικη η καινουργια κασετα, αν και σπανια λεει καλα λογια στους αλλους. Με τον Παναγιωτη περασαμε μερικες φανταστικες μερες, εξερευνωντας με κανω τις θαλασσιες σπηλιες στις καταπρασινες βραχωδεις ακτες του Αγνωντα της Σκοπελου. Στις 7/9 ανακαλυψαμε μια τεραστια σπηλια σε ενα περιβαλον που ασκουσε πανω μου μια περιεργη γοητεια, και αργοτερα θα καθορισει την ζωη μου σε σχεση με την θαλασσα. Ητανε το πρωτο ερισμα που με οδηγησε σιγα σιγα να θεωρησω τις βραχωδεις ακτες σαν ενα κλειδι για την ευτυχια. Γιατι επιστρεφοντας με τον Παναγιωτη με τα κανω απο εκεινη την μεγαλη σπηλια πισω στον Αγνωντα, ενοιωθα μεσα μου να αναβλυζει ανεξηγητα το πιο υπεροχο συναισθημα που ειχα νοιωσει ποτε μου. Ενοιωθα μια φοβερη ξεγνοιασια σαν να ζουσα σε ονειρο. Το ιδιο βραδυ, με το κασετοφωνο στο χερι, πηγαμε με τον Παναγιωτη λιγο εξω απο το λιμανι της Σκοπελου, και ηχογραφουσαμε για αρκετη ωρα τους ηχους των κυματων. Και η ηχογραφηση αυτη θα ακουγεται μπακραουντ σε ενα τραγουδι του επομενου δισκου. 24

25 PIGSLIFE- ΣΕΠΤΕΒΡΗΣ 1978: Βρισκομαστε στον Σεπτεβρη του'78, και ηδη υπαρχουν 7 δισκοι των γουρουνιων. Μεσα τους υπηρχαν πολλες αντιθεσεις και διαφορετικες τασεις. Απο την βαβουρα και τις κατσαρολες του pigs the first, ειχα φτασει σε διασκευες των Vandergraaf. Αυτο βεβαια σημαινε προοδο, αλλα κλονιζε κατα τη γνωμη μου την συνοχη της εικονας των γουρουνιων. Ετσι αρχισε να δημιουργειται η ιδεα του να φτιαχτει ενας πολυ μεγαλος δισκος, ενας τριπλος δισκος, που να εχει μεσα αναφορες σε ολα αυτα τα στυλ ξεχωριστα, και να επιβεβαιωνει ταυτοχρονα την ταυτοτητα των γουρουνιων. Στις 13 Σεπτεβριου με πηρε τηλεφωνο ο Χρηστος ο κιθαριστας, και μου ειπε οτι πηρε ενα πεταλι που παραμορφωνει τον ηχο της κιθαρας. Εσπευσα αμεσως σπιτι του να το δω, μαζι με το κασετοφωνο μου για να ηχογραφησω. Ηταν πραγματικα τρομερο. Ενω ο Χρηστος επαιζε, πατουσε το πεταλι και ο ηχος εκανε ουα ουα. Ηχογραφουσα αχορταγα καθε νοτα, ενω ο Χρηστος επαιζε αμεριμνος. Ο μπαμπας του ειναι γιατρος, και το ιατρειο του χωριζοταν με μια συρομενη πορτα απο το σαλονι που επαιζε κιθαρα ο Χρηστος. Καποια στιγμη η συρομενη πορτα ανοιξε και ο μπαμπας του με το στηθοσκοπιο στο χερι ειπε: -Χρηστακη, παιξε λιγο πιο σιγα. Δεν μπορω να εξετασω τον ασθενη μου. Ο ασθενης ξαπλωμενος κυτουσε κι αυτος περιεργα τον Χρηστο που απαντησε: -Ας το διαολο ρε μαλακα γιατρε, που θα μου πεις και ποσο δυνατα θα παιζω! Τελος παντων το κοματι γραφτηκε και ονομαστηκε deformed guitar concert. Προσεξατε κατι; Για πρωτη φορα λειπει η λεξη γουρουνια απο τιτλο τραγουδιου. Ε, καιρος δεν ητανε; Τερμα λοιπον οι γουρουνισιοι τιτλοι απο αυτον τον δισκο. Ομως ο Χρηστος επαιζε και λιγο πιανο στο πιανο του σαλονιου τους. Εκατσε αμεσως μετα και αναπτυξε ενα θεματακι σε ντο μαντζορε που γραφτηκε σαν πιανο κονσερτο ν. 1. Αμεσως μετα ακολουθησε το πιανο κονσερτο ν. 2 οπου παιζαμε συγχρονως και οι δυο, εγω στις ψηλες νοτες, κιαυτος στις χαμηλες. Το αποτελεσμα ηταν λιγοτερο μελωδικο, με αρκετες παραφωνιες. Ομως τα κοματια αυτα αποτελεσαν την πρωτη πλευρα του καινουργιου δισκου που θα ειναι τριπλος, και καθε του πλευρα θα εκπροσωπευει και ενα στυλ. Και το στυλ της πρωτης πλευρας ηταν κλασικο, και διχως αλλο και το πιο σοβαρο. Την αλλη μερα διηγηθηκα αυτα στον Γιαννη και κανονισαμε για την επομενη, δηλαδη για τις 15/9 να βρεθουμε σπιτι μου ο Χρηστος, και ο Γιαννης ο Καραχρηστος που επαιζε αψογα τεχνικα πιανο. Για πρωτη φορα δηλαδη θα συνυπηρχαν σε σωστο επιπεδο, αρμονιο και κιθαρα μαζι. Ολα εδειχναν οτι θα γινει χαμος, ειδικα οταν ηρθαν και αλλοι δυο συμαθητες μου μαζι. Ειμασταν δηλαδη συνολικα 6 σε μια αποπνικτικη ατμοσφαιρα μεσα στο δωματιο μου. Ο Χρηστος επαιζε κιθαρα, ο Γιαννης Καρ. αρμονιο, εγω φλογερα, ο Γιαννης τραγουδουσε, και ενας αλλος συμαθητης μου ο Κωστας χτυπουσε τον ρυθμο. Σε λιγο ηρθε και ο Νιονιος, ενας φιλος του Γιαννη που μιλουσε παραξενα, και ασχολουταν με κινηματογραφο. Γιναμε δηλαδη εφτα. Και τα τραγουδια ξεκινησαν, σε μια ατμοσφαιρα παρτυ. Και η κιθαρα συνδιαστηκε θαυμασια με το αρμονιο, γιατι και οι δυο ηξεραν να παιζουν καλα. Ξεκινησαμε με το let it be των Μπητλς. Οταν το ακουσαμε ηχογραφημενο ο Κωστας ειπε οτι του θυμιζε συνοδεια κορακων! Ναι, γινοταν καποια βαβουρα, και ευτυχως που ο Χρηστος δεν μπορεσε να συνδεσει και τον παραμορφωτη με το κασετοφωνο. Ομως σιγα σιγα εστρωσε καπως ο ηχος. Επαιξαν αρκετα ανταρτικα τραγουδια του Μπιρμαν, και τραγουδουσαν ολοι μαζι. Ο πατερας μου φωναζε: Θα μας πιασουν! Και η ατμοσφαιρα ζεσταθηκε αρκετα για να ακολουθησει το ολαρια ολαρα, και η θεια Μαρω του Σαβοπουλου, και να κορυφωθει ο χαβαλες με το ολοι οι ρεμπετες στον ντουνια

26 οπου η κιθαρα επαιζε σε στυλ μπουζουκι, και ολοι μαζι τραγουδουσαμε. Τοτε μπηκε μεσα η μητερα μου να μεταφερει τα παραπονα των γειτονων, και διακοπηκε αποτομα το κοματι. Αποφασισαμε να βγαλουμε τα οργανα στο μπαλκονι και να συνεχισουμε να παιζουμε εξω. Προσπαθουσαν να παιξουν το τα παιδια κατω στον καμπο του Χατζηδακη και εν συνεχεια τα καψουρικα οπως ελεγε ο Γιαννης, Αναμπελ και ενα καλοκαιρι του Ξαρχακου. Κοσμος ειχε μαζευτει στο εισογειο της πολυκατοικιας και κυτουσε προς τα πανω. Και ηρθε η ωρα των doors. Απο την παρτητουρα προσπαθουσε ο Γιαννης Καρ. να βγαλει τις πρωτες νοτες του break on through και να παιξει μαζι με τον Χρηστο. Γενικα επικρατουσε φοβερος ασυντονισμος, και εγω ματαια προσπαθουσα φωναζοντας να συντονισω την κατασταση. Πριν καλα καλα ξεκινησουν ενα κοματι σταματουσαν, εκνευριζοντας εμενα που προσπαθουσα να ηχογραφω ολοκληρα κοματια για τον δισκο. -Ρε, το ξερεις αυτο;διεκοπτε ο Γιαννης Καρ. -Α, αυτο μου θυμιζει το αλλο! ελεγε ο Χρηστος και ποτε δεν ολοκληρονωταν μια προσπαθεια. Μεσα σε ολη αυτην την χαβρα ακουγεται στην κασετα ο Γιαννης να γελαει με την καταντια του συγκροτηματος, εγω να φωναζω παιξτε κατι επιτελους, και ο Νιονιος σε ενα σημειο να λεει βρε! ειμαι κιεγω εδω!. Παρολα αυτα η πλευρα του δισκου που γραφτηκε τοτε ειναι και η πιο ζωντανη, και μονον γιαυτην αξιζε η ονομασια του δισκου pigs live. Την αλλη μερα στο ασανσερ της πολυκατοικιας, η κυρια Ειρηνη που εμενε απο κατω μας μου εξηγουσε οτι και εκεινη αγαπουσε την μουσικη, αυτο το πραγμα ομως ηταν ανυποφορο, και μαλιστα ενας χτυπουσε εκνευριστικα το ποδι του ρυθμικα στο πατωμα! Δυο μερες αργοτερα, ο Παναγιωτης δεν ηθελε να δεχτει οτι ειναι δυνατον να ηχογραφουμε τραγουδια σαν το ολοι οι ρεμπετες στον ντουνια, οσο κιαν του εξηγουσα οτι ηταν μια ειρωνικη αναφορα. Με τον Παναγιωτη, ξαναπαιξαμε με τις κατσαρολες για τελευταια φορα την μερα εκεινη τα παλια τραγουδια των γουρουνιων, γουρουνισια γουρουνια, γουρουνογουρουνα κλπ. που αποτελεσαν την τριτη πλευρα του δισκου, πλευρα αφιερωμενη σε αυτην την βαβουριαρικη φαση, και στις 22/9 παλι ο Χρηστος και ο Γιαννης Καρ. αυτοσχεδιασαν για αρκετη ωρα στο αρμονιο και στην κιθαρα, και ετσι σχηματιστηκε το κοματι λαιβ αυτοσχεδιασμοι. Στις 27/9 πηγαμε με τον Γιαννη στην Θεσαλονικη, για να παρακολουθησουμε το φεστιβαλ κινηματογραφου. Θυμαμαι χαρακτηριστικα τις ατελειωτες κουλτουριαρικες συζητησεις μετα απο καθε ταινια στο προαυλιο του θεατρου μακεδονικων σπουδων. Αρχες Οκτωβρη, γραψαμε οι δυο μας με τον Χρηστο, εγω πια στο αρμονιο και αυτος στην κιθαρα εναν αυτοσχεδιασμο που εξελιχθηκε πολυ ομορφα σε μια θαυμασια μελωδια στα πλαισια του pig sulphate. Το improvised melody. Πεντε λεπτα επισης αυτοσχεδιασμων στη φλογερα απο μενα εκλεισαν και την 2η πλευρα με τον τιτλο flute concert. Η φλογερα ηταν ομως ενα οργανο που δεν μου αρεσε. Ειχα καταλαβει οτι μονο οι παραξενοι ηχοι με συναρπαζαν. Αυτο το ηλεκρονικο οργανο που ο Γιαννης ελεγε οτι λεγεται συνθεσαιζερ, και το χρησιμοποιουν οι Pink Floyd στο φοβερο welcome to the maschine. Αν και χωρις συνθεσαιζερ ηθελα να κανω ο,τι μπορω για να δημιουργησω παραξενους ηλεκτρονικους ηχους. Και η απαντηση ηταν η συνδεση του παραμορφωτη της κιθαρας του Χρηστου με το αρμονιο μου. Δεν χορταινα να παιζω επι ωρες. Επιτελους ακουγα δικους μου πια ηλεκτρονικους ηχους. Ετσι εγραψα και το deformed harmonium concert. Ομως η πραγματικη αξιοποιηση της νεας ηχητικης δυνατοτητας ηρθε οταν αναμειξα τον ηχο του αρμονιου με κατι καταπληκτικους ηχους βραχεων του ραδιοφωνου. Το αποτελεσμα ηταν πραγματικα εφιαλτικο και ονομαστηκε sulphuric acid nightmares. Μεσα εκει καταφερα να χρησιμοποιησω τις παραμορφωσεις συναισθηματικα, και οχι ψυχρα και να δημιουργησω μια τεραστια αναπτυξη, και φοβο. Η τελευταια πλευρα εκλεισε με μια αποτυχημενη αποπειρα διασκευης του wondering των Vandergraaf. Αξιζει να σημειωθει οτι μετα την κριτικη που εγραψε ο Γιαννης πανω σαυτον τον πληθωρικο δισκο, εγραψα κιεγω για πρωτη φορα δικια μου κριτικη επειδη διαφωνουσα πολυ μαζι του σε μερικα σημεια. Τοτε αυτος εγραψε αντικριτικη δηλαδη δευτερη κριτικη, κριτικαροντας οχι τα κοματια, αλλα την κριτικη μου πανω σαυτα! Η κοντρα σταθηκε κυριως στην πλευρα με τις κατσαρολες που γραψαμε με τον Παναγιωτη, που εγω θεωρουσα αξιολογη ενω αυτος παιδικη, στο ολοι οι ρεμπετες στον ντουνια που εγω εκραζα, ενω αυτος το θεωρουσε αξιολογο κοματι, και στο τελευταιο το ηλεκτρονικο το δικο μου, οπου εγω εξυμνουσα τις παραμορφωσεις ενω αυτος εγραφε: 26

27 και ειναι η παραμορφωση προοδος στη μουσικη; Αυτο το σκοτωμα του ηχου θεωρειται απο τον Θοδωρο εξελιξη, και θετικο βημα για το γκρουπ; Φαινεται καθαρα η λογικη του κριτικου.... λογικη; Ας κρινει ο ακροατης! Και θεωρει αξιολογη την τριτη πλευρα οπου τα παιδακια ακομη χτυπανε τις κατσαρολες. Αλλα τι να μιλαω για την κριτικη του Θοδ. ενος ατομου που δεν εχει ακομη καταλαβει τι ειναι μουσικη;. Σκεφτηκα να απαντησω, γραφοντας αντικριτικη στην αντικριτικη του, αλλα σιγουρα ο Γιαννης θα απαντουσε με δευτερη αντικριτικη, και δεν θα τελειωναμε ποτε. Μεσα σαυτο το δισκο βρισκεται και το epitaph των King Crimson, με τον Χρηστο στην κιθαρα και εμενα να παιζω με ενα χερι στο πιανο, καθως και ενα τραγουδι με μαντολινο απο μενα που προσπαθω να συνοδεψω λυρικα τους ηχους των κυματων που ειχαμε ηχογραφησει πριν λιγες μερες με τον Παναγιωτη στην Σκοπελο. Ηταν το throwing the nature. To τραγουδι the song of every loser, ηταν μια αποτυχημενη αποπειρα να περασω με τεχνητο τροπο ενα παραπονο που τελικα οντως αν μη τι αλλο δικαιωνε τον τιτλο του. Επισης στην τελευταια πλευρα, μια μερα ηχογραφησα τον Γιαννη Καρ. να παιζει στο αρμονιο μια δικια του πολυ αξιολογη συνθεση, ενα κοματι για ενα κινηματογραφικο θεμα του Νιονιου, που λεγοταν Mixed media. Τα ανεβοκατεβασματα που εκανε στο αριστερο του χερι προσπαθουσα να μιμηθω οταν εφτιαχνα το sulphuric acid nightmares, αλλα και το παλιοτερο 2325 pig. Και εδω κλεινει κατα καποιο τροπο το κεφαλαιο γουρουνια. Απο εδω και περα δεν μιλαμε πια για εξελιξη των γουρουνιων, αλλα για εξελιξη της μουσικης του Θοδωρου, η οποια γραφεται πια με κριτιρια του να εκφραστει κατι, και οχι του να γινει χαβαλες. 27

28 28

29 READY SOLDEN SENTIMENTS- ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1978: Φθινοπωρο '78. Στην αυλη του σχολειου, εκανα παρεα μονον με τους συμαθητες του Γιαννη που πηγαιναν δυο ταξεις παραπανω, και ποτε με τους δικους μου της πρωτης λυκειου. Προσπαθουσα να τους εξηγησω, οτι ο λογικος και υλικος κοσμος που μας περιβαλει, δεν μπορει να εκφρασει βαθυτερες καταστασεις του πνευματος μας. Το συμπαν ειναι απειρο, και το απειρο ειναι το παραλογο γιατι εξισωνει ολους τους αριθμους. Αυτοι μου εξηγουσαν οτι ο ιδεαλισμος ηταν δημιουργημα της αστικης ταξης, για να καθησηχαζει τους φτωχους με την θρησκευτικη πιστη. Και οτι ανεξαρτητα αν ολα οδηγουν στο απειρο, μονον η υλη μας αφορα αμεσα, και σαυτην πρεπει να στρεψουμε την προσοχη μας. Διαβαζοντας ομως τις βασικες αρχες της φιλοσοφιας του Πολιτσερ, παρολο που μιλουσε τοσο ειρωνικα για τον ιδεαλισμο, εβλεπα οτι μονον η αποψη του Μπερκλευ με εκφραζε, ενω αυτα που ελεγε ο Μαρξ ηταν απλα ενα βολεμα για τους εργατες. Μου ελεγαν, οτι επειδη εχω το στομαχι μου γεματο, γιαυτο σκεφτομαι ετσι, αλλιως θα ημουν κιεγω υλιστης. Και οτι η τεχνη και η μουσικη αξιζουν μονον οταν εχουν υλιστικο αντικτυπο. Ενταξει, ελεγα. Συμφωνα με το συμφερον των εργατων, ο Μαρξισμος ειναι σωστος, αλλα αυτο δεν ειναι φιλοσοφια που προσπαθει να ερμηνευσει την υπαρξη, αλλα την κοινωνια. Εγω καλως η κακως, ημουν χορτατος, και ηθελα να μαθω περισοτερο το μυστικο της υπαρξης απο της κοινωνιας. Και αυτος πρεπει να ειναι και ο σκοπος της τεχνης. Παραληλα αποκτησα ολους σχεδον τους δισκους των Βαντερκραφ τους οποιους λατρευα ολο και περισσοτερο. Αποκορυφωμα ηταν ενας σπανιος δισκος τους απο τους πιο παλιους, το The least we can do is wave to each other, με τους βαντερκραφ και τον Χαμιλ στο εξωφυλο να καθονται σε μια σχεδια σε μια απεραντη θαλασσα με χρυσα συνεφα, κρατωντας ενα κηροπηγιο. Ηταν μια εικονα που την ειδα και στο ονειρο μου και μου δημιουργουσε τα πιο παραξενα συναισθηματα. Εκκλησια σε σχεση με μια απεραντη θαλασσα... Αλλα και τα κοματια ηταν το ανοιγμα μιας καινουργιας πορτας. Εκκλησιαστικες μπαροκ μελωδιες με βαρυ υφος και ο Χαμιλ να λεει οτι ολοι βρισκομαστε σε ενα ατελειωτο ταξειδι προς την δυση. Ηταν το refugees που με κατασυγκινησε με την εκκλησιαστικη ατμοσφαιρα του σε σχεση με μια απεραντη θαλασσα που υποδηλωνε μια κρυφη ελπιδα. Ο Γιαννης μου εξηγησε: Αυτη ειναι η μεταφυσικη αποψη του κοσμου. Μεταφυσικη σημαινει να παιρνονται ολα κατω απο ακινητες, ακλονητες και απολυτες αρχες. Γιαυτο και εκφραζεται κυριως με θρησκευτικα υπονοουμενα. Το αντιθετο ειναι η διαλεκτικη μεθοδος: Ολα περνονται σαν μεταβαλομενα και κινητα. Ολος ο κοσμος περνεται σαν μια αδιακοπη ροη. Τωρα ο υλισμος μπορει να ειναι και διαλεκτικος και μεταφυσικος. Το ιδιο και ο ιδεαλισμος. Στην αρχη λεει ειναι φυσικο να ψαχνει κανεις για ακλονητες αρχες και νομους, αλλα το ωριμοτερο σταδιο ειναι ο διαλεκτικος υλισμος. Δεν μπορουσα ομως να συμφωνησω. Και τα βραδυα γεμιζα το δωματιο μου κερια, και μονος μου επαιζα για ωρες αρμονιο σε εκκλησιαστικο στυλ, δημιουργωντας μια πολυ υποβλητικη για μενα αισθηση. Ανακαλυψα οτι οταν επαιζα τρεις νοτες εναλακτικα, και υστερα χωρις να σταματαω, μια μια τις ανεβαζα στο επομενο πληκτρο, δημιουργουσα ενα πολυ εντονο συναισθημα εξελιξης προς το απειρο. Με αυτες τις προδιαγραφες, εγραψα μια νυχτα μονος μου κατω απο το φως των κεριων μια κασετα που ολη ηταν ενα κοματι με χωριστες ενοτητες. Καθολου φωνη, καθολου ρυθμος. Μονο επαναλαμβανομενα ανεβοκατεβασματα και βαριες συγχορδιες που θυμιζουν την σημερινη μινιμαλ μουσικη αποψη. Ολο αυτο σαν ενα εργο αποτελεσε τον καινουργιο μου δισκο με τιτλο που στα ελληνικα μεταφραζεται: ετοιμα δημιουργημενα συναισθηματα. Δεν ηταν αυτοσχεδιες οι μελωδιες. Βασιζονταν σε αναπτυξη συγκεκριμενων ιδεων. Μισουσα πια τον αυτοσχεδιασμο γιατι μου θυμιζε την τζαζ, και η τζαζ τον υλισμο! Παρολα αυτα ο Γιαννης αναγνωρισε σαν πολυ αξιολογη την δουλεια του καινουργιου δισκου, και εγραψε:

30 Αυτη ειναι η γνησια δημιουργια. Ειναι το παιδι που πειραματιζεται πανω σε ενα αρμονιο ψαχνοντας την αληθεια. Αν συνεχισει ετσι, σιγουρα θα βρει την αληθεια που ψαχνει. Ο Γιαννης ειχε αρχισει να πηγαινει σε φροντιστηριο ζωγραφικης για να μπει του χρονου στην σχολη καλων τεχνων. Πηγα κιεγω μαζι του, και γνωρισα πολλους τρελαμενους εκει μεσα, διπλα στην πλατεια Βικτωριας. Ενας απο αυτους ηταν και ο Δημητρης. Του ανοιχτηκα: -Δεν ξερω καπου μεσα μου τα νοιωθω ολα ψευτικα. Δεν μπορω να πιστεψω οτι δεν υπαρχει τιποτε περα απο αυτα που βλεπω. -Ειναι επειδη δεν εζησες ακομη την ζωη. Αυτα τα λενε αυτοι που δεν εχουν την δυναμη να μετεχουν στην ζωη, και ξεφευγουν στο υπερφυσικο, μου απαντησε. -Και αυτα τα ονειρικα συναισθηματα που νοιωθω οταν βλεπω καποιες συγκεκριμενες σκηνες, και οταν ακουω συγκεκριμενους ηχους; -Το μεταφυσικο συναισθημα ειναι μια αδυναμια. Θα σου περασει οταν μεγαλωσεις. -Δηλαδη, δεν υπαρχει κανενας απωτερος σκοπος πισω απο ολα αυτα; -Ναι, να γνωρισεις την ζωη. -Αγορι μου σοβαρεψου, επενεβαινε και ο Γιαννης. Σταματα να μιλας για μεταφυσικη. Θα με κανεις ρεζιλι! 30

31 PIGS REVELATION- ΔΕΚΕΒΡΗΣ 1978: Στις 8/12, με τον Χρηστο και με την μαμα του πηγαμε στην Αθηνα στην Χαριλαου Τρικουπη σε ενα μαγαζι μουσικων οργανων στον Αρμαο. Εκει ο Χρηστος θα εκπληρωνε ενα ονειρο του. Θα αγοραζε ηλεκτρικη κιθαρα. Οσο ο Χρηστος την δοκιμαζε, εγω εβλεπα τα φοβερα ηλετρονικα αυτα πληκτροφορα που ο Γιαννης τα ελεγε συνθεσαιζερς. Ειδα για πρωτη φορα στην ζωη μου, συνθεσαιζερ. Η λεξη συνθεσαιζερ, χτυπουσε τοσο μυθικη στα αυτια μου, που δεν πιστευα οτι θα εβλεπα ποτε πραγματικα. Και οταν το ακουσα, τρελαθηκα. Ενα καινουργιο ονειρο γεννηθηκε μεσα μου. Να αποκτησω συνθεσαιζερ. Ειχε Ποτε δεν θα εδιναν οι δικοι μου τοσα λεφτα. Απο τοτε περασα πολες μερες στο μαγαζι να το δοκιμαζω, ενω οι υπαλληλοι με ειχαν μαθει και μου ελεγαν: -Τι θες να το δεις, αφου δεν θα το παρεις. Ο Χρηστος πηρε μια ηλεκτρικη κιθαρα MUSTANK της FEDER. Ειχε Στο σπιτι την δοκιμαζε για ωρες. Καθε 20 λεπτα ανοιγε την πορτα του ιατρειου ο μπαμπας του και τον παρακαλουσε να χαμηλωσει. Ο Χρηστος τον κοροιδευε. -Ηρθε η ωρα του, ελεγε. Τωρα θα ξαναανοιξει να μου το ξαναπει. Και οντως ειχε δικιο. Και η ιδια σκηνη επαναλαμβανοταν, μονο που καθε φορα βλεπαμε και αλλον ασθενη να μας κυταει περιεργα. Και κανονιστηκε στις 10/12 συναντηση στο σπιτι μου, με τον Γιαννη Καρ. για να συνδιασουμε ηλεκτρικη κιθαρα και αρμονιο. Ο Γιαννης Καρ. ειχε βγαλει πολλα κοματια των doors που του ειχε πει ο Χρηστος. Ο Γιαννης τραγουδουσε ενω εγω προσπαθουσα να συντονισω την ηχογραφηση. Ματαια ομως. Γινοταν και παλι χαμος! -Που ειναι η παρτα ρε παιδια, δεν τα ξερω απεξω τα ακορντα του. -Α, το ξερεις το people are strange; -Α, αυτο μου θυμιζει ενα πονηρο σολακι στο haricain. -Λοιπον παιξτε κατι επιτελους! Αρχιζω να ηχογραφω! Φωναζα. -Αχου ηχογραφηση! κοροιδευε ο Γιαννης. -Α! Μηπως ξερεις το μπασο στο when the music's over; -Ρε! Ηχογραφει ρε! διαπιστωνει ο Γιαννης Καρ. -Ναι ρε βλακα! Αντε παιζε! του φωναζω ακομα πιο τσατισμενος. -Α, ακου ενα δικο μου κοματι! Μετα απο τρεις νοτες... -Α, ξερεις εβγαλα τα σολακια του crystal ship. -Γιαννη, ξαναφωναζω. Παιξε αυτο που επαιζες πριν! -Α, αυτο που επαιζα. 2'' ησηχιας. -Α, ποιο επαιζα; Τελικα καταφερανε να παιξουν το light my fire. Καπου αρχισα να κανω κιεγω φωνητικα. Ο Χρηστος δεν αντεχε. Σκασε! φωναζε ενω συνεχιζε να παιζει. Εγω συνεχιζα και αυτος μου πεταξε την πενα του για να σταματησω. Στο υπολοιπο κοματι παιζει χωρις πενα, και ακουγεται να φωναζει: -Η πενα μου! Που ειναι η πενα μου! Που ειναι η πενα που σουριξα; Αυτα και πολα αλλα γραφικα ακουγονται στον καινουργιο δισκο που βγηκε εκεινη την ημερα με τιτλο pigs revelation, που θεωρησα σαν την τελευταια χαβαλεδιαρικη αναφορα.

32 Τις διακοπες των Χριστουγεννων τις περασα σε κατι ξαδελφια μου στην Θεσαλονικη, οπου συνεχεια προσπαθουσα να τους εξηγησω οτι ο τροπος ζωης τους, (φαι, γκομενες κλπ) πρεπει να ξεπεραστουν γιατι ειναι ψευτικα. Ομως αυτοι με κοροιδευαν και μου ελεγαν να παω να γαμησω πρωτα και μετα να ερθω να ξανασυζητησουμε, γιατι τωρα δεν μπορουσα να μιλαω για κατι που δεν το ξερω. Στις 10/1/79 εξηγουσα στον Γιαννη την νεα μου θεωρεια, οτι η ερευνα για το τι υπαρχει, δεν εχει νοημα, γιατι αυτο που υπαρχει δεν οριζεται με τον ανθρωπινο νου. Καθε φορα ομως που ελεγα μια νεα θεωρεια μου στον Γιαννη, αυτος παντα εβρισκε ενα επιχειρημα και μου την εβγαζε γελοια και παιδιαστικη. Αμαν πια ρε Γιαννη! Παραδεξου εστω και μια φορα μια θεωρεια μου! Ομως υπαρχει ενα ατομο που θα σε ακουσει, μου ειπε μια μερα ο Γιαννης. Ηταν ο Σταθης, ενας γνωστος του πατερα του, 33 χρονων, που ειχε ζησει στην Ινδια και στο Θιβετ, και ελεγε οτι ολα ειναι ψευτικα και οτι ερχεται σε επαφη με αυτον απο οπου ξεκινουν τα ηνια ολου του συμπαντος. Κανονιστηκε η συναντηση στο σπιτι του Γιαννη για να γνωρισω εκει τον ανθρωπο αυτον, που τα λογια του ειχαν μια αφανταστη ηρεμια, και η ματια του ηταν τοσο διαπεραστικη που με εκανε να φοβαμαι να τον κυταξω στα ματια. Επιτελους, βρηκα εναν ανθρωπο που μονο το οτι ηταν διπλα μου με εκανε να νοιωθω εντελως εξωπραγματικα. Του ανοιχτηκα εντελως. Του μιλησα για το ψεμα που νοιωθω γυρω μου, και για την αγνωστη γοητεια που νοιωθω σε σχεση με την μεταφυσικη αισθηση. Με κυτουσε με προσοχη σε σημειο που με εκανε να κομπλαρω. Ειχε μουσακι, και μια ηρεμια που σε εκανε να νομιζεις οτι μιλας με τον Χριστο. Ελεγε οτι εχω δικιο, οτι ερευνωντας το πνευμα βρισκεις δυναμεις καταπληκτικες που τον ιδιο τον επετρεψαν μεχρι και να σηκωσει ανθρωπο στον αερα. Παντα ομως με την αγαπη του Θεου, του ανωτερου πνευματος απο ολα αυτα που επικαλουνται για προσωπικο συμφερον τα μεντιουμ και οι μαγοι. Ο Θεος απεδειξε την υπαρξη του και την υποστηριξη του στο προσωπο του, με εναν τρομερο τροπο που ομως δεν μπορουσε να μας γνωστοποιησει. Ομως ο Γιαννης εστρεψε την συζητηση στον σκοπο της τεχνης, και σε αλλα θεματα που τραβηξαν την συζητηση μεχρι πολυ αργα. Στο τελος ειπαμε στον Σταθη να ξανασυναντηθουμε οπωσδηποτε. Αυτος με κολακεψε λεγοντας μου οτι κιαυτος θελει να με ξαναδει, και οπως μαθαινω εγω απο αυτον, ετσι μαθαινει κιαυτος απο εμενα. 32

33 THE KING OF THE PSYCHEDELIC HARMONY- ΑΠΡΙΛΗΣ 1979: Και εφτασε η μερα που μονος στο σπιτι αποφασισα να γραψω τον καινουργιο δισκο μου στον οποιο θα εδινα τον ωραιο τιτλο The king of the psychedelic harmony. Ενας δισκος που γραφτηκε ολοκληρος μεσα σε λιγες ωρες, και παρολα αυτα ειναι αρκετα περιεκτικος με 13 κοματια. Ξεκινησα παιζοντας και παλι εκεινη την αναπτυξη που ειχα ανακαλυψει και χρησιμοποιησει στο ready solden sentiments, αυτην την φορα ομως με περισοτερη οικονομια, και πιο σωστη τεχνικη. Το αποτελεσμα ηταν μια καλη αρχη για τον καινουργιο δισκο, ενα πολυ σωστο τεχνικα κοματι που ονομαστηκε pig blue marbles και το επαιζα συχνα στους αλλους για να διαφημισω την ικανοτητα μου στο παιξιμο του αρμονιου, παρολο του οτι δεν πηγα ποτε σε ωδειο. Στην διασκευη του still life των vandergraaf που ακολουθησε, προσπαθησα να δωσω ογκο, κανοντας για πρωτη φορα πολαπλες μιξεις. Δηλαδη εγραφη μιας φωνης, που μετα θα παιζει σε αλλο κασετοφωνο και θα ξαναγραφεται μαζι με την καινουργια φωνη που θα απαγγελεται. Δεν ειχα φανταστει ομως την απωλεια ποιοητας που μετα απο τρεις τετοιες μεταφορες του ηχου, το τραγουδι μετατρεποταν σε μια συνολικη παραμορφωση και τιποτε αλλο. Απο τοτε καταλαβα οτι στην εξωτερικη ηχογραφηση το πολυ μια μιξη μπορει να ειναι επιτρεπτη. Φυσικα ειναι πολυ νωρις ακομη για να γινει λογος για εσωτερικη ηχογραφηση. Οι τελευταιες τωρα νοτες του still life του Hammill, μου εδωσαν την εμπνευση να τις αναπτυξω, συνεχιζοντας να παιζω πανω σαυτες για αλλα πεντε λεπτα, δημιουργωντας ετσι το still life extension. Υστερα ηχογραφησα μια εντελως αδιαφορη αλλα δεμενη τεχνικα μελωδια μου στο στυλ των καψουρικων τραγουδιων του Ξαρχακου. Ηταν το the last rememberance, οπου για πρωτη φορα καταφερα να παιζω και με τα δυο χερια συγχρονως. Το επομενο τωρα κοματι ειναι ενα απο αυτα τα παραξενα που δεν ηξερα γιατι το εκανα. Δεν καταλαβαινα γιατι με συγκινουσε τοσο η επιμονη στην καταληξη μιας νοτας, με τοση απολυτοτητα. Ηταν το κοματι με τον παραξενο τιτλο mental make up of a persons temperament, και ειχε καπου σχεση με αυτο που σκεφτομουν παλια περι τεχνης με αντικειμενικα αποτελεσματα, ανεξαρτητα με το αν αυτα θα ειναι καλα η κακα. Η πρωτη πλευρα κλεινει με φλογερα. Ενα κοματι ειρωνια απεναντι στους Jethro Tull, απεναντι στους υλιστες, και απεναντι στο φλαουτο που ο Γιαννης θεωρουσε ανωτερο απο τα συνθεσαιζερ. Το κοματι ονομαστηκε the materialist artist. Αμεσως μετα συνεχισα με την δευτερη πλευρα. Ηταν η σειρα του pawn hearths των Vandergraaf να διασκευασω. Ωχ θεε μου! Πως ηταν δυνατον να πιστευω οτι μπορω να μιμηθω εστω και ελαχιστα ενα τοσο δυσκολο και περιπλοκο κοματι, τοσο μελωδικα, οσο και ενορχηστροτικα. Ευτυχως, οι πολλες μιξεις καταστρεφουν τοσο την ηχητικη ποιοτητα που δεν ακουγονται τα φριχτα φαλτσα και το γελοιο παιξιμο. Πουσαι Χαμιλ να ακουσεις, και να μην θελεις να ξαναακουσεις ποτε μουσικη στη ζωη σου! Ευτυχως η δευτερη διασκευη ηταν πιο ευκολη, ηταν το sign on you crazy diamond, που και απλο, και μονο ινστρουμενταλ ειναι. Ηταν εξαλου το πρωτο κοματι που εβγαλα διαβαζοντας νοτες παρτητουρας. Το επομενο ηταν το μονο κοματι που ειχε γραφτει αλλη μερα, με τον Χρηστο να παιζει ηλεκτρικη κιθαρα με παραμορφωτη, τσιμπωντας κατι πολυ κοφτες ψηλες νοτες, και ανεβοκατεβαζοντας ενα σιδερο στις χορδες. Ολα αυτα με το μεγαλο βαθος του παραμορφωτη, μου θυμιζαν πηγαδι, και εβγαλα το κοματι the bottom of the hole. Μαζι με το mental make up of a persons temperament ειναι τα πιο ενδιαφεροντα σημεια του δισκου. Ακολουθει μια ακομη διασκευη των vandergraaf, το last frame. Εδω η φωνη μου μιμηται καπως καλυτερα τον στομφο του Χαμιλ, και σωζει καπως την κατασταση. Ο Γιαννης θα γραψει: Ακομη και οι πιο φανατικοι οπαδοι των vandergraaf θα δωσουν τοπο στην οργη υστερα απο το σκοτωμα τοσων κοματιων του αξιολογου αυτου γκρουπ.

34 34 Και κλεινει ο δισκος ξανα με την αναπτυξη εκεινη που επαιξα στην αρχη, που επαιζα παλια, και θα ξαναχρησιμοποιησω και στους δυο επομενους δισκους, τωρα ομως καταληγοντας σε μια αργη υποβλητικη μελωδια, με τιτλο inerthia, ενα κοματι που θα παρουσιαστει καλυτερα σε επομενους δισκους. Στο τελος ημουν ψωφιος απο την κουραση. Το κεφαλι μου ειχε γινει καζανι. Και καταλαβα πια καλα οτι αν θελω ποιοτητα, τοτε δεν μπορει να βγαινει ενας δισκος μεσα σε μια μερα. Μπορουσα να λεω οτι εκλεισε και ο 13ος δισκος, ομως τωρα πια βλεπω οτι η ποιοτητα ειναι αυτη που μετραει και οχι η ποσοτητα. Το Πασχα του'79, πηγαμε με την μητερα μου και την αδελφη μου, για μερικες μερες στην Βραζιλια, σε μια μακρυνη θεια μας την Ανδριανουλα. Εμενε σε μια πολη που λεγοταν Belo horizonte. Ημουν ενθουσιασμενος που για πρωτη φορα θα μπορουσα να δω τα αστρα του νοτιου ουρανιου ημισφαιριου. Και περνουσα τις νυχτες στο δωματιακι της ταρατσας χαζευοντας συνεχεια τον ουρανο, ψαχνοντας για τα νεφη του Μαγγελανου, τον νοτιο σταυρο, τον Ριγιλ του Κενταυρου και το νεφελωμα 'ητα' της Καρινας που ποτε δεν φαινονται απο την Ελλαδα. Η θεια Αδριανουλα ηταν συνεχεια στην κοντρα μαζι μου, και ειχε πολυ πλακα επειδη μιλουσε πολυ χυδαια και συνεχεια εβριζε. Μου φωναζε: -Κατεβα κατω ρε, και πηγαινε να βρεις καμια γκομενα! Ασε τα αστρα και πηγαινε καμια βολτα. Ολοκληρος ανδρας εγινες και παιζεις ακομα. Ασε τα τηλεσκοπια και ασχολησου και λιγο με την τσουτσου σου! Ομως η μεγαλη πλακα εγινε μερικες μερες αργοτερα, οταν μια φιλικη βραζιλιανικη οικογενεια ηρθε επισκεψη. Οι βραζιλιανοι θεωρουν τους Ελληνες πολυ πλουσιους και πολιτισμενους. Δεδομενου οτι οι γυναικες ειναι 4 φορες περισσοτερες απο τους ανδρες, ενας ελληνας γαμπρος ηταν παντα πολυ περιζητητος. Ειδικα στην περιπτωση μιας τετοιας οικογενειας με καλο ονομα. Ο μπαμπας ηταν καθηγητης πανεπιστημιου της Χημειας. Η κορη ηταν 14 χρονων, πανυψηλη και εμοιαζε να ειναι 28. Την ελεγαν Κλαουντια. -Ξυπνα μαλακα! Μου φωναζε η Ανδριανουλα. Να η ευκαιρια της ζωης σου! Οι γονεις της εκαναν ο,τι μπορουσαν για να μας φερουν σε επαφη. Η Κλαουντια μου ειπε να παμε οι δυο μας στην ταρατσα να ακουσουμε μουσικη. Μου ειπε οτι είναι dancing queen στην μεγαλυτερη ντισκοτεκ του Ριο. Και εγω σαν αντεπιθεση της ειπα οτι εχω γραψει 13 δισκους. Ανεβηκαμε πανω, μου εδωσε ποτο, και εβαλε ντισκο μουσικη στο πικαπ, και αρχισε να χορευει για να με εντυπωσιασει. Εγω ομως κυτουσα τα αστερια, και προσπαθουσα να ξεχωρισω τα νεφη του Μαγγελανου στον νοτιο ουρανιο πολο, που λενε οτι φαινονται και με γυμνο ματι. Η Κλαουντια με τραβολογουσε να χορεψουμε εγω ομως εψαχνα για τα νεφη του Μαγγελανου. Της ειπα οτι εγω δεν ακουω τετοια μουσικη. Με ρωταει τι ακους; Και της βαζω το Ritz των Cocney rebel. Ναι, μα αυτα δεν χορευονται, μου λεει με παραπονο. -Ναι αλλα αυτη ειναι σωστη μουσικη, και εγω ειμαι σωστος! -Πως γινεται να ακους κατι που δεν χορευεται; αναρωτιοταν. Εφυγα και την αφησα να χορευει μονη της. Μολις με ειδε η Αδριανουλα μου βαζει παλι τις φωνες: -Κυτα τον μαλακα! Του προσφερουνε ετοιμο μουνι στο πιατο και αυτος κανει τον χαζο! -Ρε Θοδωρε, μου λεει η μητερα μου. Δεν καθεσαι εδω να παντρευτεις την Κλαουντια να σε σπουδασει ο πατερας της χημικο, να ζεις ζωη και κοτα; Στον λοφο του Ριο οπου βρισκεται το αγαλμα του Χριστου.Αριστερα ειμαι με την μανα μου,στη μεση η αδελφη μου,ενω η Ανδριανουλα που ειναι δευτερη απο δεξια,αποτελεσε σιγουρα το προσωπο της εποχης! Την αλλη μερα μας καλεσαν η οικογενεια της Κλαουντιας να παμε στο εξοχικο τους σπιτι στο Ouro pretto, ενα ομορφο χωριο σε μεσαιωνικο στυλ, χτισμενο σε μεγαλο υψομετρο

35 35 στην κορυφη ενος βουνου. Δεχτηκα οταν εμαθα οτι στην κορυφη υπαρχει το μεγαλυτερο αστεροσκοπειο της Νοτιου Αμερικης. -Μη μου μιλας για αστεροσκοπεια γιατι θα συγχιστω! φωναζε η Αδριανουλα. Φτανοντας εκει, η μονη σκεψη μου ηταν πως θα παω να δω το τηλεσκοπιο του αστεροσκοπειου. -Να το παρεις το τηλεσκοπιο και να το βαλεις στον κολο σου! φωναζε η Αδριανουλα. Το μερος ηταν οντως πολυ ωραιο και θα με εμπνευσει να γραψω το τραγουδι με τιτλο ouro pretto. Η Κλαουντια ζητησε να με ξεναγησει στο χωριο. Της ζητησα να με παει στο αστεροσκοπειο και να ζητησει να μας αφησουν να δουμε με το τηλεσκοπιο. Μας αφησαν να το δουμε, αλλα δεν μας αφησαν να δουμε μαυτο. Στεναχωρεθηκα πολυ γιαυτο. Ετσι ολη την υπολοιπη μερα ημουν θλιμενος. Την αλλη μερα στο Ριο ντε Τζανειρο, ματαια προσπαθουσε η Κλαουντια να με πεισει να παω μαζι της στην ντισκοτεκ να με συστησει στις φιλες της. Εγω σκεφτομουν το τηλεσκοπιο. Τοσα αστρα, γαλαξιες και νεφελωματα ανεξερευνητα γυρω μας, και εγω θα καθομαι να ασχολουμαι με κοριτσια; Προτιμησα να κανω μονος μου βολτες στην τεραστια παραλια copa cabana του Ριο οπου αποφασισα να ηχογραφησω τα τεραστια κυματα του Ατλαντικου που εσκαγαν. Ομως κατι κοριτσια με ακολουθουσαν, και ελεγαν κατι στα βραζιλιανικα. Νευριασα πολυ γιατι παρεμβαλονται οι φωνες τους στον ηχο των κυματων που ηχογραφουσα, και θα ακουγονται στον επομενο δισκο. Ειναι τοσο ηλιθιο να σου κανουνε καμακι. Δεν προκειται να κανω ποτε καμακι στην ζωη μου. Ειναι σαν να φτυνω τον ιδιο μου τον εαυτο. Μελετωντας χαρτες του νοτιου ουρανιου ημισφαιριου,ωστε να ξερω τι θα δω το βραδυ στον ουρανο της Βραζιλιας. Στην επιστροφη με το αεροπλανο, ενω πετουσαμε πανω απο την ερημο Σαχαρα, υπογραψαμε με την αδελφη μου την Ελενη συμφωνια συνεργασιας αναμεσα στα φανταστικα κρατη μας, στα βραχακια της Αιγινας! Αχ, σε λιγο αρχιζουν οι εξετασεις στο σχολειο!

36 36

37 INERTHIA- ΙΟΥΝΗΣ 1979: Εν τω μεταξυ, στην Αθηνα ο Γιαννης Καρ. και ο Χρηστος συνεργαζονταν στην κιθαρα και στο πιανο πολυ. Εβγαλαν ενα υπεροχο προκλασικο κοματι το the flying sun, με κιθαρα να παιζει σε στυλ 17ου αιωνα, και το πιανο να συνοδευει σαν τσεμπαλο. Επισης ο Γιαννης Καρ. που ηταν τρελα ερωτευμενος με την Κατερινα την οποια αναφερα στο παρτυ μου του'78, εγραψε γιαυτην ενα μεγαλο κλασικο εργο για πιανο που ονομασε τριλογια της Κατερινας. Η Κατερινα βεβαια τα ειχε με εναν μηχανοβιο, και δεν εδινε δεκαρα για ολα αυτα. Ηλιθια κοριτσια! Μια αλλη μερα πηγαμε οικογενειακως σε ενα σπιτι επισκεψη στην Κερατεα, που στο δωματιο των παιδιων ειχε ενα μικρο πιανακι με μεταλικο ηχο. Ολοι πηγαν για μπανιο στην θαλασσα, ομως εγω κλειστηκα με τις ωρες μεσα στο δωματιο και προσπαθησα να παιξω στο πιανακι τις νοτες απο ενα ατονικο κοματι με ηχο σαν κιαυτον που ακουγα στις προβολες του πλανηταριου. Με αυτο θα ανοιξει και ο καινουργιος διπλος δισκος. Το κοματι αυτο θα το ονομασω a madrigal face. Στις 6/6/79 εκανα σπιτι μου το περιφημο μεταφυσικο παρτυ που θα θυμαμαι για παντα στην ζωη μου. Το σαλονι διαμορφωθηκε εντελως σε εκκλησιαστικο στυλ με κηροπηγια που δανειστηκα απο ολους τους γνωστους. Η εισοδος απαγορευοταν σε κοριτσια, για να ειναι το παρτυ καθαρα μεταφυσικο, και να μην εχει υλιστικα υπονοουμενα. Εξω η ζεστη ανυποφορη, και μεσα περιπου 20 ατομα να χορευουμε αργα αργα γυρω απο τα κερια. Ολοι αποδεχτηκαν την αισθηση εκεινης της νυχτας. Και συμετειχαν χωρις προβλημα. Μουσικη συνεχεια βαρια και ψυχεδελικη, ενω απο τον καπνο του λιβανιου, δεν εβλεπες περα απο τρια μετρα μεσα στο σαλονι. Ο φοβεροτερος χορος εγινε κατω απο το carefull with that axe Eugene των Pink Floyd, και το Ritz των Cocney Rebel. Ενω στο τελος, μονος μου, μαστουρωμενος απο το λιβανι εκανα εναν φοβερο χορο, με αργα πηδηματα γυρω απο ενα πεντακερο κηροπηγιο με το refugees των Vandergraaf. Ο Γιαννης καθισμενος κατω ζωγραφιζε συνεχεια, ενω ο Γιαννης Καρ. τραβουσε φωτογραφιες με βητα, που ειναι απο τις καλυτερες φωτογραφιες που εχω σημερα. Μια απο αυτες θα αποτελεσει το εξωφυλο της κασετας του μεθεπομενου δισκου μου. Δυο ωρες μετα τα μεσανυχτα ηρθε ο Μαρινος, και ειπε οτι μυριζει λιβανι οχι μονο σε ολη την πολυκατοικια, αλλα και στον δρομο εξω απο αυτην. Τις επομενες ωρες ειμασταν ολοι σιωπηλοι, και σκυφτοι εως οτου ο Μαρινος σκεφτηκε να τονωσει λιγο την ατμοσφαιρα, βαζοντας traffic. Ενα συγκροτημα παντως που μου εκανε εντυπωση ηταν οι Emerson Lake and Palmer, που ειχα ακουσει και παλιοτερα απο

38 38 εναν δισκο του Μαρινου. Μου αρεσε πολυ το κομματι take a pebble. Οταν ο Γιαννης Καρ. μου ειπε οτι το εβγαλε απο την παρτητουρα στο πιανο, δεν τον πιστεψα. Ομως ειδα την αλλη μερα στο σπιτι του, οτι ειχε δικιο. Μπορουσε και επαιζε το δυσκολοτερο ισως κοματι για πιανο που ειχα ακουσει. Τελικα ο Γιαννης Καρ. ειναι φοβερος στο πιανο. Στην αρχη, για να ακουστει το κοματι οπως και στο δισκο, τριβαμε ενα κοματι σιδερο στις χορδες του πιανου. Τραγουδησα τους στιχους και μπορω να πω οτι το κοματι γραφτηκε αρκετα καλα, και θα αποτελει παντα επιδειξη δεξιοτεχνιας στο πιανο. Εκεινη τη μερα ηχογραφησαμε απο το πιανο, το εργο του Γιαννη Καρ. Τριλογια της Κατερινας, οπου το σκοτωσα προσπαθωντας να το συνοδεψω κανοντας χορωδιακα φωνητικα. Ηχογραφησαμε επισης μερικες φουγκες του Μπαχ, και ενα κοματι των Jethro tull, παντα στο πιανο απο τον Γιαννη Καρ. Ολα αποτελεσαν μερος του καινουργιου διπλου δικου, του Inerthia. Στις 9/6 πηγα με δυο παιδια στην Πεντελη με σκοπο να εξερευνησουμε την μυστηριωδη σπηλια του Νταβελη, οπου οπως εγραφε ο Μπαλανος, εμφανιζονται μυστηριωδη φαινομενα, και εχουν αναφερθει εμφανισεις ιπταμενων δισκων, καθως και περιεργα μαυροντυμενα ανθρωποειδη. Το ειχαμε παρει πολυ στα ζεστα. Απο την τσεπη του πουκαμισου μου, κρεμοταν ενα θερμομετρο, με υγρομετρο και βαρομετρο, για να φαινεται οτι κουβαλαω επιστημονικα οργανα μετρησης. Ειχαμε μαζι μας και πυξιδα για να ελενξουμε τυχον μαγνητικες διαταραχες, μετρο για να μετρησουμε τυχον ευρηματα, και φακο για το σκοταδι της σπηλιας. Τελικα τιποτε απο αυτα δεν μας χρειαστηκε, οσο κιαν προσπαθησαμε να βρουμε αφορμες για να τα χρησιμοποιησουμε. Το μονο μυστηριο ηταν ενα σημειο του δρομου προς την σπηλια οπου εκανε πολυ κρυο! Παντως η περιοχη αυτη ειναι οντως πολυ περιεργη γεματη εγκαταλελειμενα λατομεια, και ασπρους βραχους. Εξω απο την σπηλια του Νταβελη,ενω επεξεργαζομαι τα στοιχεια που περισυλεξαμε που θα μας οδηγησουν στους εξωγηινους. Στο γυρισμο στο λεωφορειο, συζητουσαμε επιστημονικα θεματα, τοσο δυνατα που ολοι σωπασαν και κοιτουσαν εμας. Εμεις ομως αποροφημενοι, συνεχιζαμε να λεμε για τις αιτιες των μαγνητικων διαταραχων της γης, και να λυνουμε εξισωσεις σε ενα χαρτακι. Και ηρθε αλλη μια σημαδιακη μερα, η 10η/6 με την συναυλια του Πουλικακου στο γηπεδο μπασκετ του Ζωγραφου. Για πρωτη φορα πηγαινα σε ροκ συναυλια! Ειμασταν μαζι με τον Γιαννη σε μια κερκιδα. Εκει πρωτοειδα γνωστα ονοματα ελληνικου ροκ, οπως τον Σταυρο τον Λογαριδη, τον Λουκα Σιδερα στην κιθαρα, την Ευτυχια και την Ασπη στα φωνητικα, τον Δημητρη τον Πολυτιμο στα κλειδοκυμβαλα οπως ειπε ο Πουλικακος, και ολοι γελασαν. Και ετσι δεν μπορεσα να ακουσω το ονομα της πανεμορφης τυπισας που επαιζε κημπορντς μαζι με τον Πολυτιμο. Ηταν χρονων με πολυ μακρυα μαυρα κατσαρωμενα μαλλια, και φορουσε ασπρο χιτωνα. Το ονομα της ακουστηκε σαν Ρανυ, η κατι τετοιο. Η ατμοσφαιρα ηταν κατι προτογνωρο για μενα, που εβλεπα τον κοσμο να χτυπιεται τοσο πολυ. Απο τις πανω κερκιδες πετουσαν συνεχεια αντικειμενα, και οταν καποιος πεταξε ενα μπουκαλι, τοτε βγηκε στο μικροφωνο ο κιθαριστας νομιζω ο Παπαχρηστου και ειπε: -Οποιος πεταξε το μπουκαλι, να κατεβει να του γαμησω το μουνι της μανας του. Ο Πουλικακος συμπληρωσε: -Δεν πειραζει. Τι να κανουμε, ζηταω εγω συγνωμη γιαυτον. Κατα ταλλα επικρατουσε μεγαλη βαβουρα με τον κοσμο να συμετεχει και να χτυπιεται σε καθε κοματι. Ο Γιαννης ελεγε: -Αραγε θα μπορουσε ποτε να υπαρξει ελληνικο προοδευτικο συγκροτημα; Οταν παιξανε το σουπερμαρκετ, αμολησανε πολλα κοτοπουλα προς το κοινο, και ενα απο αυτα ηρθε κατευθειαν πανω μου. Εγω ομως ειχα καρφωσει τα ματια μου σε εκεινη την κοπελα που επαιζε κημπορντς. Την ειχα σχεδον ερωτευτει. Ειχα μαζι μου φωτογραφικη μηχανη αλλα μονο δυο φωτογραφιες μου εμεναν. Επρεπε οπωσδηποτε να την φωτογραφησω. Εβγαλα μια απο κει που καθομασταν, αλλα ηταν πολυ μακρυα. Ετσι κατεβηκαμε με τον Γιαννη κατω και πηγαμε να σταθουμε ακριβως πισω απο τα κημπορντς. Ω θεε μου! Ηταν σαν ιερεια, και επαιζε τοσο τελεια. Εβγαινε ενας φοβερος ηχος βιολιων που μου θυμιζε ποσο ηλιθιο ηταν το αρμονιο μου μπροστα στο δικο της. Μεχρι και

39 39 την τελευταια στιγμη προσπαθουσα να ρουφηξω καθε της κινηση, καθε της βλεμα. Περιμενα να γυρισει λιγο το προσωπο της προς τα πλαγια να την φωτογραφησω, αλλα ματαια. Ο Γιαννης μου φωναζε να παω μπροστα της να την τραβηξω, αλλα εγω κομπλαρα. Αυτη ηταν η κοντινοτερη φωτογραφια που μπορεσα να παρω απο την φανταστικη αυτη ιερεια που επαιζε συνθεσαιζερ σκορπωντας αιθεριους ηχους μεσα σε μια κατα ταλλα ροκ συναυλια.αργοτερα θα μαθω οτι λεγοτανε Αριαδνη Μακ Κινον Αντριου η απλα Ραντη. Μετα τη συναυλια, στο γυρισμο ημουν σαν υπνωτισμενος. Σκεφτομουν, τι ειχα πετυχει μουσικα ως τωρα, και τι θα επρεπε να γινει απο δω και μπρος. Για πρωτη φορα σκεφτηκα τοσο σοβαρα και επαγγελματικα το θεμα της μουσικης. Με τον Γιαννη Καρ. και τον Χρηστο, το πραγμα δεν παει πουθενα, γιατι δεν μπορουν να συντονιστουν να βγαλουν ενα κοματι. Στο σπιτι, προσπαθουσα επι ωρες να μιμηθω τις κινησεις αυτης της κοπελας στα πληκτρα του συνθεσαιζερ. Και βγηκε ενα ομορφο θεμα, που θα αποτελεσει το αρχικο μερος ενος μεγαλου κοματιου του δισκου αυτου, το τι θα πει οτι ειμαι ιδεαλιστης. Την αλλη μερα στο σπιτι του Χρηστου υποτιθεται οτι διαβαζαμε μαζι για τις εξετασεις. Ο Χρηστος μου ειπε οτι αυτη η κοπελα πρεπει να ειναι αυτη που παιζει συνθεσαιζερ και στον καινουργιο δισκο του Λογαριδη. Ψαχνοντας στα παλια περιοδικα Ποπ και Ροκ, βρηκαμε ενα με συνεντευξη του Λογαριδη για τον δισκο αυτον. Σε ενα σημειο ανεφερε τους μουσικους: Οι στιχοι ειναι των κ. Ρασουλη, Ραμινου, Φαληρεα, Τ. Λογαριδη, ντραμς Γιωργος Τρανταλιδης, μπασο Γιωργος Φιλιπιδης, κιθαρα Δημης Παπαχρηστου, κημπορτς Αριαδνη μακ Κινον Αντριου..... ΑΡΙΑΔΝΗ ΜΑΚ ΚΙΝΟΝ ΑΝΤΡΙΟΥ!!!!! -Αυτη πρεπει να ειναι λεει ο Χρηστος ηρεμα. -Ναι ναι ναι!!!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ!!! φωναζω εγω. Μονο που ο Πουλικακος ειχε πει Ρανυ η κατι τετοιο. -Να, εδω το λεει. Την φωναζουν χαιδευτικα Ραντη! Η Ραντη λοιπον! Μεσα στον καινουργιο δισκο θα γραψω ευχαριστιες γιαυτην, για την εμπνευση που μου δημιουργησε στο κοματι τι θα πει οτι ειμαι ιδεαλιστης. Οταν εμφανιστηκαν οι φωτογραφιες της συναυλιας, κρατησα την φωτογραφια της Αριαδνης σαν ενα εικονισμα. Την φυλαγα μαζι με ενα υπεροχο ονειρο: Να ερχοταν καποτε η στιγμη να παιζω μαζι της συνθεσαιζερ. Θα επαιζε η Ραντη: μπζιουμπζιουμζιουιουιουαοαουαβζ, και να συμπληρωνα εγω: Βρρρρρρουαουαουαουαουαουαρβ!! Τι ευτυχια που θα ητανε! Αλλα εγω περα απο ενα αρμονιο του κολου με ηλιθιους ηχους δεν ειχα τιποτε. Αχ και να μπορουσα να αποκτησω καποτε εκεινο το συνθεσαιζερ στον Αρμαο που εχει Ενα χρονο τωρα το κυταω στην βιτρινα σαν ενα απιαστο ονειρο. Τωρα ομως επρεπε να συνεχισω μονος μου τον καινουργιο μου δισκο. Ηχογραφησα ενα εκκλησιαστικο κοματι με πολυπλοκες δικες μου συγχορδιες που θεωρησα φοβερο ευρημα. Ηταν βασικα η πρωτη φορα που χρησιμοποιησα συγχορδιες εβδομης. Το αποτελεσμα ηταν βαρυ, εκκλησιαστικο, υποβλητικο και εξωπραγματικο, δηλαδη υπεροχο. Ηταν το nadirs prelude, ενα μεγαλο βημα και τεχνικα και αισθητικα, χαμενο μεσα στις εκκλησιαστικες αισθητικες. Στο ιδιο στυλ ακολουθησε το Ouro pretto, που ομως ηταν αντιγραφη της μελωδιας της τουριστικης διαφημισης που βλεπαμε στην Βραζιλια για το χωριο της Κλαουντιας.

40 Το σημαντικοτερο ομως κοματι αυτης της εποχης, ηταν και αυτο που εδωσε τον τιτλο του στον δισκο. Το Inerthia. Πανω σε κεινη την παλια αναπτυξη που ανακαλυψα στο ready solden sentiments, και συνεχισα στο king of the psychedelic harmony, τωρα θελησα να δωσω μια πιο δραματικη συνεχεια, με μια μελωδια που ξεκινουσε αργα αργα και επιβλητικα μαζι με την φωνη, ανεβαινε, ανεβαινε μεχρι να φτασει στις πιο ψηλες υπαρκτες νοτες. Και καθε φορα, η φωνη επαναλαμβανε αργα και υποβλητικα πανω στην μελωδια, τους στιχους: the inerthia is the last word that I can say. Και οσο ανεβαιναν οι νοτες, τοσο και με μεγαλυτερη δραματικοτητα επαναλαμβανοταν ο στιχος. Το inerthia χαρακτηριστηκε απο τον Γιαννη το ακρον αωτον της μεταφυσικης, και ενος λιμναζοντος ιδεαλισμου. Ομως το κοματι με την πραγματικα διαχρονικη αξια, ηταν η συνεχεια του τι θα πει οτι ειμαι ιδεαλιστης. Κατω απο την εμπνευσμενη απο το παιξιμο της Ραντης μελωδια, τραγουδουσα: its nothing, its nothing the matter, no matter. Και απο εκει ακολουθουσε ενα χαος, οπου ολες οι νοτες του αρμονιου πατιωντουσαν εχοντας ακουμπησει τον αγκωνα μου ολοκληρο πανω στα πληκτρα, και ουρλιαζοντας με απογνωση. Χτυπουσα με την παλαμη μου στην τυχη πληκτρα, και καθε φορα τσιριζα αναλογα. Και οταν περασαν ετσι 20 λεπτα, ξαφνικα η κατασταση ηρεμει, και μπαινουμε στον πιο δραματοποιημενο επιλογο. Στα ελληνικα πια τραγουδουσα κλαιγοντας: Θελω, να ξαναγυρισω στην αληθεια, που ξεκινησα να ρθω, να ξαναντικρυσω την ευτυχια, που δεν ειναι αλλη, απο το πνευμα... το πνευμα... της υλης; Η υλη;. Με την ερωτηση αυτην κλεινει ο καινουργιος δισκος, σαν να ηθελα να αφησω περιθωρια στην υλη να αποδειξει στο μελλων την αληθεια της. Μια αλλη μερα στον Χρηστο ηχογραφησαμε την ρομαντζα του Σουμαν στην κιθαρα, και το take it as it comes των doors στο αρμονιο. Οταν πια οι εξετασεις τελειωσαν, αποφασισαμε με τον Γιαννη να γυρισουμε μια ταινια μικρου μηκους, με την οκταρα μηχανη ληψεως του πατερα μου. Ηθοποιος ηταν ο Γιαννης, κιεγω θα κινηματογραφουσα. Το σεναριο το ειχα σκεφτει ως εξης: Ενας ανθρωπος τρεχει μεσα στην πολη για να ξεφυγει, πηγαινει στην εκκλησια, αλλα δεν βρισκει τον σκοπο του. Και τρεχοντας καταληγει σε μια ερημη βραχωδη ακτη οπου περνει μια βαρκα και ανοιγεται στο πελαγος. Την ωρα που ο ηλιος δυει, βρισκει επιτελους την ιδανικη ευτυχια, και εξαυλωνεται αποδεικνυοντας οτι η θαλασσα και οι βραχωδεις ακτες ειναι ο μονος προς την αληθεια δρομος. Τα πρωτα πλανα της πολης τα γυρισαμε στο συνταγμα στην μητροπολεως. Ο Γιαννης ετρεχε αναμεσα στα αυτοκινητα, και κατεληξε στην αυλη της μητροπολης. Μεσα στην εκκλησια με τραβηξε ο Γιαννης μια φωτογραφια διπλα σε ενα μανουαλι που αποτελεσε το εξωφυλο της κασετας του inerthia. Και το γυρισμα της ταινιας συνεχιστηκε μεσα στους δρομους της Πλακας, οπου ομως ο Γιαννης κυτουσε τις τουριστριες, λεγοντας: Θελω να δω ενα στηθος χωρις σουτιεν ρε παιδι μου, και εγω νευριαζα γιατι ετσι βεβηλωνε το μεταφυσικο νοημα της ταινιας μου. Τα επομενα πλανα γυριστηκαν στην Αιγινα. Ο Γιαννης φτανει σε μια ερημη ακτη και περνει μια βαρκα. Ανοιγεται στο πελαγος. Εγω κρατωντας την καμερα του φωναζα που να παει ωστε να εχει φοντο τον ηλιο που εδυε. Αυτος ομως δεν ηξερε κουπι και τον πηγαινε οπου ηθελε το κυμα. Η αδελφη του πανικοβλητη του φωναζε: Γιαννη γυρνα πισω!. -Σκασε! της φωναζα εγω. Γιαννη, γρηγορα πηγαινε πιο μακρυα πριν δυσει ο ηλιος! -Οχι Γιαννη, γυρνα πισω, συνεχιζε η αδελφη του. Αποφασισα, να ανεβω τρεχοντας στον διπλανο λοφο, να τον τραβηξω απο ψηλα για να μοιαζει με zoom out, και να τον φερω πιο κοντα στον ηλιο που εδυε. Η αγωνια μου ηταν 40

41 φοβερη, για το αν θα προλαβω, και απο τις φωνες μου για να με ακουσει, ημουν βραχνιασμενος για τις επομενες 5 μερες. Του ζητησα να ειναι ορθιος με τα χερια ψηλα, αλλα η βαρκα κουνουσε κιαυτος επεφτε. Γαμωτο!! Στο τελος του φωναζα να βουτηξει στην θαλασσα για να φανει οτι εξαυλωθηκε στην ιδανικη ευτυχια... -Οχι! τριριζε η αδελφη του. Τελικα ο Γιαννης δεν βουτηξε. Τοτε σκεφτηκα να τον εξαυλωσω μαζι με την βαρκα. Του φωναζα να φυγει απο το πλανο να τραβηξω μονον την θαλασσα. Ομως ο ηλιος ειχε δυσει. Σκατα. Τελος παντων. Η ταινια ονομαστηκε η επιστροφη στην επιφανεια, και συνοδευεται απο το saucer full of secrets των Pink Floyd. Ειχε και ο Χρηστος σπιτι στην Αιγινα. Πηγαμε και τον βρηκαμε να παιζει κιθαρα. Ακριβως διπλα κοιμωταν η γιαγια του. Του ελεγα να παιζει πιο σιγα μην την ξυπνησει. Αυτος υποστηριζε οτι η γιαγια ξυπναει μονον οταν το volume του ενισχυτη παει στο 7. Βαλαμε στοιχημα, και ειχε δικιο. Καθε φορα που το volume πηγαινε στο 6, η γιαγια κουνουσε τα ματια της, και στο 7 ξυπνουσε. -Ειναι προγραματισμενη, ελεγε ο Χρηστος, ενω η Λελα (η μαμα του), ξυπνουσε απο το 5. Οι επομενες μερες κυλησαν στην Αιγινα με τα φανταστικα κρατη μας, οπου καναμε πολεμους, επισκεψεις και διαπραγματευσεις. Εξερευνουσαμε με τις φουσκωτες βαρκες μας, και διναμε ονομασιες σε ολο και πιο μακρυνα βραχακια, φτανοντας μεχρι το Πανελθοδ (Παναγιωτης, Ελενη, Θοδωρος), που απειχε μια ωρα με τα κουπια. Στις φανταστικες εφημεριδες που γραφαμε καθε μερα, αναλυαμε τα γεγονοτα αυτα. Μαλιστα ο Γιαννης, εδωσε και συνεντευξη στην εφημεριδα της νησου Θοδωριος, στα Θοδωριακα νεα, οπου ελεγε τις αποψεις του για την ταινια που γυρισαμε, τονιζοντας ότι η μεταφυσικη ειναι ενα κακο πραγματακι που φευγει σιγα σιγα, καθως τα παιδακια μεγαλωνουν. Παρολα αυτα η ταινια, εχει μια μικροαισθητικη αξια. Τα νησια βραχοι Κωσταντιος 3, και Κονθωδ 2, θα αποτελεσουν το εξωφυλο της κασετας-δισκου που θα βγει τον ερχομενο Οκτωβριο. Εντωμεταξυ, ο Γιαννης ειχε αγορασει τον δισκο του Σταυρου του Λογαριδη, οπου επαιζε μεσα εκεινη η πανεμορφη τυπισα η Αριαδνη μακ Κινον Αντριου. Οταν μου ειπε μαλιστα οτι υπαρχει ενα κοματι μεσα με το ονομα Ραντη, δεν τον πιστεψα. Ομως το κοματι υπηρχε, και ητανε υπεροχο, γεματο συνθεσαιζερ σε ενα εντελως ουρανιο στυλ. Αχ θεε μου, πως θα μπορουσα να συναντησω καποτε την Ραντη, και ποτε επιτελους θα μπορεσω να αποκτησω εκεινο το συνθεσαιζερ που εχει ο Αρμαος με 39000; Πισω στην Αθηνα του Ιουλιου, πηγαινα πολλες φορες μαζι με τον Γιαννη στο φροντιστηριο του για την καλων τεχνων. Εκει ελεγα σε ολους οτι σκοπος της τεχνης πρεπει να ειναι η μεταφυσικη, και η εμβαθυνση του πνευματος. Ολοι με κοροιδευαν. Το αποκορυφωμα ομως ηρθε στο παρτυ που εκανε ενα βραδυ ο Γιαννης σπιτι του. Εκει μαζευτηκαν ολοι οι υποψηφιοι ζωγραφοι. Τοτε ο Δημητρης με πιανει και μου λεει: -Αχ τι ομορφος που εισαι σημερα, ασε με να σε φιλησω! Τον σμπρωχνω μακρυα μου φωναζοντας: -Φιλε εγω δεν ειμαι ντανταιστης! Τοτε ο Δημητρης που βρωμουσε απο χιλιομετρα κρασι, με ακινητοποιησε λεγοντας μου: -Αγορι μου σταματα, μην λες τιποτα! Θα καταλαβεις οτι το πνευμα σου δεν ειναι τιποτε; Θα καταλαβεις οτι η μονη αληθεια ειναι η υλη, ο,τι βλεπουμε και τιποτε παραπερα; Δεν υπαρχει τιποτε, κανενα ιδανικο. Μην ψαχνεις αδικα, να εδω μπροστα σου βρισκεται ολη η αληθεια, και τιποτε δεν υπαρχει παραπερα. Το κρασι, το φαι, και οι γυναικες! Μου εδειχνε τον Βασιλη που κυλιωταν στο πατωμα με μια γκομενα. -Καταρχην μην προσπαθεις να με αιφνιδιασεις, του λεω. Αυτος ομως συνεχιζε σαν να μην με ειχε ακουσει: -Σταματα, μην λες τιποτε. Μπορεις να καταλαβεις οτι αν σου δωσω τωρα μια μπουνια, θα πονεσεις; -Ναι, αλλα κιαυτο θα ειναι ψευτικο. Τοτε ο Δημητρης σηκωνεται απελπισμενος, πιανει ενα μπουκαλι κρασι, και με το αλλο χερι μια γκομενα την Μαρια, χορευει λιγο σπασμωδικα μαζι της, και φωναζει δειχνοντας εμενα: -Κυτα ρε γαμωτο μου! Το ατομο απο δω ειναι ιδεαλας στο διαολο! Και μονον κατα τις τεσσερεις το πρωι, ο Νιονιος αρχισε να μου μιλαει ομορφα. Θυμαμαι τα δυο νυσταγμενα μπιρμπιλωτα ματακια του, και την ψιλη φωνη του: 41

42 -Θοδωρη, δεν χρειαζεται τοσο πολυ να καταγινεσαι με τους ορους. Κανε ελευθερα αυτο με το οποιο νομιζεις οτι θα εκφραστεις καλυτερα, δημιουργησε γυρω σου εναν ιδανικο για σενα κοσμο ασχετα με ποιο τροπο, αρκει να ειναι δικος σου. Κανε αυτο που σου λεει η συνειδηση σου, και απο κει και περα ησηχασε. Δεν υπαρχει λογος να γινομαστε σκλαβοι των ορισμων που αυτοι που τους βγαλανε δεν γνωριζαν ουτε εσενα, ουτε εμενα. Μεχρι τις 5 το πρωι καθομασταν ολοι γυρω γυρω στο σαλονι, και ο Νιονιος με την Μαρια τραγουδουσαν στιχους του Μπρεχτ σε μελωδιες του Μικρουτσικου, οπως το Αννα μην κλαις, και το για τον χαμενο Μ. Μ, που σε ενα σημειο ελεγε: Ξερουμε πως ειμαστε περαστικοι, και υστερα απο μας τιποτε το αξιολογο δεν θαρθει..., Μιλανε για νυχτες που το μελλων θα φερει, Αννα μην κλαις, θα γυρισει και για μας ο καιρος, Αννα μην κλαις... Σιγα σιγα ξημερωνε. Απολογισμος της τελευταιας μερας. Ελπιδες για μια νεα που μολις αρχιζει... 42

43 FROM CITADEL TO METROPOLIS- ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1979: Την αλλη μερα το πρωι, συναντησα τον Σταθη, εκεινον τον ανθρωπο που εμοιαζε με τον Ιησου Χριστο και ελεγε ολα εκεινα τα παραξενα πραγματα. Θα πηγαιναμε μαζι στην Αιγινα. Το πλοιο ειχε πολυ κοσμο. Κατσαμε καπου κι εμεις, και αρχισα να του διηγουμαι την χθεσινη κοντρα μου με τους υλιστες στο παρτυ του Γιαννη, καταληγοντας: και μου ελεγαν οτι αν μου δωσουν μπουνια θα πονεσω κλπ. Εγω ομως κυριε Σταθη δεν μπορω να παραδεχτω οτι δεν υπαρχει τιποτε πισω απο την πραγματικοτητα. Νοιωθω οτι ολα ειναι μια ψευδαισθηση ενα ονειρο. Ο Σταθης με μια απλετη ηρεμια οπως παντα συμφωνησε: -Η υλιστικη σκεψη ειναι κατι το ξεπερασμενο. Η υλη δεν ειναι παρα ενεργεια στην ανωτερη μορφη της, και θα επρεπε και εμεις να σκεφτομαστε ενεργειακα. -Ερχονται ομως στιγμες, που αισθανομαι οτι χανομαι. Οτι ολα οδηγουν στο απειρο. Και το απειρο γινεται αμεσως αδιεξοδο. -Ειναι επειδη δεν εχεις ακομα αντιληφθει ολες τις ικανοτητες του ανθρωπινου πνευματος, μου απανταει. Αρχισα να του λεω το ποσο σημαντικη ειναι η μουσικη σε ολα αυτα και μου ειπε οτι ολοκληρο το συμπαν γυρω μας εκπεμπει μουσικη, που ομως ειναι πολυ δυσκολο να αντιληφθουμε. Ο ιδιος γενικα δεν την καταλαβαινε την μουσικη. Στο σπιτι μας στην Αιγινα του κανανε οι δικοι μου το τραπεζι. Ο πατερας μου τοτε ειπε στον Σταθη: -Ξερεις Σταθη μου, μου προτειναν να παω να παρακολουθησω μαθηματα υπερβατικου διαλογισμου για να γινω πιο ηρεμος. -Α, ο υπερβατικος διαλογισμος ειναι παγος, διακοπτει ο Σταθης. -Και δεν μου λες ρε Σταθη. Ολα αυτα που μας λενε για τους γκουρου, τις πνευματικες ικανοτητες, τα μεντιουμ κλπ. γιατι να υπαρχει τοση μυστικοτητα γυρω απο αυτα; -Δεν υπαρχει καμια μυστικοτητα, απανταει ο Σταθης με μια ηρεμια που τον διεπει παντα, ανεξαρτητα τοπου και χρονου, οσο δυνατα και αν μιλουσε ο πατερας μου: -Πως δεν υπαρχει μυστικοτητα, την στιγμη που εσεις κατεχετε τοσα μυστικα και κρυφες ικανοτητες! -Μα, οι υπερβατικες ικανοτητες, βρισκονται στο πνευμα του καθενος αρκει να υποστει μια καταλληλη εκπαιδευση για να τις ανακαλυψει μεσα του. -Δηλαδη εσεις που μετακινητε αντικειμενα με τη σκεψη δεν βρισκεστε σε πλεονεκτικη θεση; -Οχι, γιατι καθενας θα μπορουσε να το κανει. Ειναι ο τροπος σκεψης που μεταδιδουν διαφοροι ινδοι δασκαλοι. -Αρα βρισκεσαι σε πλεονεκτικη θεση! -Μα οποιοσδηποτε μπορει να μαθει τα υπερβατικα μυστικα αρκει να το θελει πραγματικα. -Για κατσε ρε Σταθη! φωναζει ο πατερας μου. Και πως εισαι τοσο σιγουρος οτι εκει βρισκεται η αληθεια; -Δεν εχω αμφιβολιες, γιατι ο Θεος μου το απεδειξε οταν ζητησα αποδειξεις. -Μα αν ζητας αποδειξεις εισαι απιστος Θωμας! -Οχι, γιατι το πνευμα, ο Θεος, σαν πατερας οπως αναφερεται εχει υποχρεωση να δινει απαντησεις στα παιδια του. Οταν ηρθε η καταληλη στιγμη του ειπα: Αν υπαρχεις αποδειξε μου την υπαρξη σου! Και τοτε ηρθε η αποδειξη, απανταει με ενα εκνευριστικα ηρεμο υφος ο Σταθης. -Και ποια ηταν η αποδειξη; -Αυτο δεν μπορω να το αποκαλυψω. Ηταν παντως κατι το πολυ θεαματικο και ασυληπτο.

44 -Επομενως βρισκεσαι σε πλεονεκτικη θεση! Γιατι εγω αν ζητησω αποδειξη δεν θα γινει, λεει εκνευρισμενος ο πατερας μου. -Θα ερθει η αποδειξη αλλα μονον την καταληλη στιγμη. Ειναι η στιγμη που θα νοιωσεις οτι εισαι ο ανωτερος και ταυτοχρονα ο κατωτερος σε αυτον τον κοσμο. Και τοτε μπαινει στη συζητηση η μητερα μου: -Δε μου λες ρε Σταθη, εχεις σκοπο να παντρευτεις; -Αυτο ειναι πολυ δυσκολο, το να βρω εναν ανθρωπο να του εμπιστευτω τετοιο καθηκον. -Τι καθηκον; -Την ανατροφη των παιδιων μου! Τοτε η μητερα μου στα αστεια τραγουδωντας του λεει: -Ερε και να βρεθει καποια να σου γυαλισει στο ματι, να δουμε αν θα τα λες ολα αυτα! Αυτο θα πει χαβαλες! Μετα απο απειρες τετοιες συζητησεις που κρατησαν τρεις μερες, γυρισαμε στην Αθηνα. Εκει διαβασα μια αναλυση του περιοδικου ηχος, για τον Χαμιλ, που εξυμνουσε εναν δισκο που δεν τον ειχα το silent corner and the empty stage. Ελεγε για το τελευταιο κοματι, οτι ειναι αδυνατον να το ακουσεις χωρις να νοιωσεις την συνειδηση σου να κατακερματιζεται στις απεγνωσμενες κραυγες του Χαμιλ, που τον καταδικασαν οι αλλοι σε μια απεριοριστη μοναξια. Για μηνες θα προσπαθω να βρω αυτον τον δισκο χωρις αποτελεσμα. Κατηγορουσε ομως το world record, σαν εμπορικη παγιδα. Ηταν μια αποψη που δεν μπορουσα να ανεχτω. Επρεπε οπωσδηποτε να βρω τον κριτικο και να του τα ψαλλω ενα χερακι. Λεγοταν Μανικας. Και για να τον βρουμε, πηγαμε με τον Γιαννη στο πιο undergroundτοτε-δισκαδικο της Αθηνας, στο Pop eleven. Παω κατευθειαν στο ταμειο που καθοταν ο Φαληρεας: -Γεια σας! λεω. Που μπορω να βρω τον κ. Mανικα που γραφει κριτικη στον ηχο; -Να ειναι ο κυριος εκει στην γωνια! Μου τον δειχει. Πλησιαζω τον τυπο. -Γεια σας! Ειστε ο κυριος Μανικας που κανει κριτικη στον ηχο; Με κυταει παραξενεμενος. Και ξαφνικα φωναζει στον Φαληρεα: -Τι του ειπες του παιδιου ρε; Ολοι μεσα στο δισκαδικο σκανε στα γελια. Και αρχιζει ο τυπος να παιζει κυνηγητο με τον Φαληρεα αναμεσα στα ραφια με τους δισκους. Ο Γιαννης ρωταει μια πωλητρια: -Δε μου λες, η τυπισα που ηταν εδω την προηγουμενη βδομαδα που ειναι; -Πεθανε! -Ρε παιδια κοφτε τις πλακες! Η υπαληλος τον κυταει με συμπονοια: -Αν την ποθεις πολυ, πηγαινε στην Σαντορινη να την βρεις. Αν δεν μπορεις, τοτε ειμαι κιεγω εδω! -Λοιπον, θελω το βιβλιο do it, και την καινουργια τρυπα. -Α, τωρα δεν τα εχουμε. Εχεις μηχανακι, να στα φερω το βραδυ σπιτι σου; Εγω αγορασα τον καινουργιο δισκο του Χαμιλ, το future now. Ο Φαληρεας μου εγραφε αποδειξη, χορευοντας στο ρυθμο ρεγκε που ακουγονταν. Καποιος με μακρυα μαλλια με σταματαει. -Φιλε, τι ειναι αυτο που εχεις αγορασει; Μου περνει τον δισκο και τον κυταει. Ο Γιαννης πετιεται στην μεση: -Ναι, το παιδι απο δω, λεει, ακουει μονον το στυλ αυτο. Προοδευτικο ροκ, με αβανκαρτιστικες προεκτασεις. Ας πουμε all man brothers, Lou Reed δεν γουσταρει. Ο τυπος αρχισε να αναφερει στη σειρα ονοματα συγκροτηματων, γιατι ηθελε να καταλαβει ακριβως σε ποια μουσικη σχολη βρισκομαι. Ο Γιαννης απαντουσε για μενα. Αργοτερα στον δρομο μου εξηγουσε οτι αυτα τα ατομα ειναι τα σωστα underground και ροκ κυκλωματα της Αθηνας, και επρεπε να προσεχω πως τους μιλαω, ειδικα μεσα στο Pop eleven. Την αλλη μερα με τον Γιαννη και τον Γιαννη Καρ. διαβαζαμε κριτικες για την συναυλια του Πουλικακου στου Ζωγραφου, οπου ανεφερε οτι ο κημπορντιστας ο Δημητρης ο Πολυτιμος, που επαιζε μαζι με την Ραντη, αυτην την στιγμη θεωρειται ο καλυτερος στην Ελλαδα. Για τη Ραντη, δεν ελεγε τιποτε. Γαμωτο, πρεπει καπως να ερθουμε σε επαφη με αυτα τα ατομα, να μας ακουσουν και μας, λεγαμε. Ο Γιαννης, εψαχνε στον τηλεφωνικο καταλογο, μηπως και βρει κανενα τηλεφωνο, απο αυτους. Της Ραντης το τηλεφωνο, και του Λογαριδη δεν υπηρχαν. Ουτε του Πουλικακου. 44

45 45 Βρεθηκε ομως το τηλεφωνο του Πολιτιμου. Του καλυτερου κημπορντιστα στην Ελλαδα, και πρωην μελλος των Σωκρατες. Τι αλλο θελαμε; -Αντε λοιπον, λεει ο Γιαννης, παρτε τον τηλεφνο και ζητηστε τον. Ομως ο Γιαννης Καρ. και εγω κομπλαραμε πολυ. Τελικα ο Γιαννης Καρ. δεχτηκε να τον ζητησει αυτος στο τηλεφωνο, αλλα να του μιλουσε ο Γιαννης. Με αυτον τον ορο, ο Γιαννης Καρ. αρχισε να σχηματιζει τον αριθμο τηλεφωνου του Πολυτιμου, ενω εγω ετρεμα απο την αγωνια. Ετρεξα αμεσως στο μεσα τηλεφωνο να ακουσω τον εξης διαλογο: -Παρακαλω. -Κκαλησπερα σας. Ειστε ο κυριος Πολιτιμος; -Ναι. -Ο αρμονιστας; -Ναι. -Εμ... να... ειμαστε κατι παιδια που παιζουμε μουσικη. -Μαλιστα. -Να, παρτε εδω ενα παιδι να σας μιλησει. Δινει αμεσως το τηλεφωνο στον Γιαννη, που πιο ψυχραιμος επαναλαμβανει, ενω εγω ακουγα την καρδια μου να χτυπαει πιο εντονα απο ποτε: -Ναι, βασικα ειμαστε κατι παιδια που παιζουμε μουσικη, και εχουμε βγαλει μερικες συνθεσεις. -Α ετσι! -Και λεγαμε αν ηταν δυνατον να κανονιζαμε καποτε, να σας συναντουσαμε να μας ακουσετε και να μας πειτε και εσεις τιποτε. -Το τηλεφωνο μου που το βρηκατε; -Απο τον καταλογο. -Μαλιστα. Κυταξτε παιδια, δυστυχως αυτες τις μερες εχουμε πολυ δουλεια με προβες με ολη την παρεα του Πουλικακου, γιατι θα παμε για δυο συναυλιες στο Βελγιο. Φευγουμε σε λιγες μερες, και θα λειψουμε ενα μηνα. -Α, μαλιστα. -Παντως, μετα απο αυτο, τον Σεπτεβριο, παρτε αν θελετε παλι τηλεφωνο να κανονισουμε καποια συναντηση να ερθω να σας ακουσω. -Σας ευχαριστουμε πολυ, και σας ευχομαστε καλη επιτιχια στο Βελγιο. -Ευχαριστω, και πιστευω οτι θα τα ξαναπουμε. Λοιπον γεια σας προς το παρων. -Γεια σας. κλικ.... Ε, αυτο πια! Επιτελους! Η φοβεροτερη δραστηριοτητα, που εγινε μεχρι σημερα! Εγω ειχα παθει. Δεν με ενοιαζε η αναβολη, αρκει και μονο που μιλησαμε στον ιδιο τον Πολιτιμο. -Ηρεμηστε ρε παιδια, λεει ο Γιαννης. Κανονικος ανθρωπος ειναι κιαυτος σαν κιεμας! Την αλλα μερα στην Αιγινα, δεν χορταινα να το διαδιδω σε ολους οτι μιλησαμε με τον Πολιτιμο, και ολοι ρωτουσαν ποιος ειν'αυτος;. Τοτε αρχισα να γραφω στιχους για τον καινουργιο δισκο. Για πρωτη φορα τοσο μεθοδευμενα εγραψα ενα βαρυ εκκλησιαστικο κοματι, αλλα με συγκεκριμενη αναπτυξη και στιχους. Ηταν το πρωτο μου κανονικο τραγουδι με τιτλο You have time to remember: Civilisation is crossing a highway a way with no numbers, with no start or end the universe is in your mind signing full of energy waves moving your mind to think but you have forgot all your childages dreams and now you are in the life prison system of it. Ομως τωρα ο παιδικος ηχος του αρμονιου μου με ενοχλουσε οσο ποτε. Ενοιωθα την αναγκη να αγοραστει εκεινο το συνθεσαιζερ στον Αρμαο εντονη οσο ποτε. Αρχισα να κλαιγομαι και να υστεριζομαι στους δικους μου. Τους απειλησα οτι αν δεν μου το αγορασουν θα παω να δουλεψω στα μπαζα στην κολωνα της Αιγινας, που πληρωνουν 700 δρχ. την ημερα, για να μαζεψω τις Τελικα ο πατερας μου, υστερα απο την πλυση εγκεφαλου που τους εκανα μου υποσχεθηκε οτι τελη Αυγουστου θα το παρουμε. Μεχρι τοτε ομως να μην ξανααναφερω την λεξη συνθεσαιζερ.

46 46 Και φτανει η 30η Αυγουστου. Και φτανουμε με τον πατερα μου στον Αρμαο. Ρωταει: -Καλησπερα, το συνθεσαιζερ ποσο τοχετε; -Αυτο ειναι στις Ειπαμε να ρθουμε να το παρουμε, γιατι ο γιος μου λεει πως ντρεπεται υστερα απο τοσες φορες που σας εχει επισκεφτει χωρις λογο. -Α, οχι λεει η υπαλληλος. Ισα ισα, ο νεαρος ειναι πολυ συμπαθης και ευγενικος. -Ναι, αλλα του ειχατε υποσχεθει οτι θα του το αφησετε Α... ναι, αλλα εντωμεταξυ περασε ενας χρονος, και οι τιμες του εργοστασιου δεν μας το επιτρεπουν.... τελος παντων, αφου ειναι για τον νεαρο, θα το αφησουμε Ναι. Το θεμα ομως ειναι απο κει και κατω τι μπορουμε να κανουμε. -Α, οχι! Σας ειπα, και αυτη η τιμη ειναι πολυ χαριστικη. Ο πατερας μου εδωσε τις 35000, και εγω ενοιωθα μια απεραντη συγκινηση να με περιζωνει. Ηθελα να πηδηξω, να ουρλιαξω, να χορεψω. Επιτελους! Χρειαστηκαν αρκετα ξενυχτια για να μαθω να το κουμανταρω, και ο ενθουσιασμος μου ηταν τετοιος που δεν με πολυενοχλησε η διαπιστωση οτι το οργανο ειναι μονοφωνικο, και οτι δεν μπορεις να παιξεις πανω απο μια νοτα συγχρονως. Και στις 31/8 που εγραψα τον καινουργιο δισκο, το συνθεσαιζερ επαιξε αρνητικο ρολο. Εγινε τοση καταχρηση των παραμορφωσεων και των τσιου τσιου που εβγαζε, τοση απληστια στην χρηση του, που ισοπεδωθηκαν ολες οι συνθεσεις, και μονο το πολυ σημαντικο time to remember, σωθηκε καπως. Παρολο που η ποιηση εκανε δειλα δειλα την εμφανιση της και στα αλλα κοματια, και για πρωτη φορα γραφτηκαν οι στιχοι σε ενθετο χαρτακι της κασετας. Τα κοματια why do you leave me here?, και please dont go away, υπηρξαν πρωτα σαν ποιηματα και υστερα μελωποιηθηκαν. Μελωποιηθηκαν; τελος παντων. Οι στιχοι του πρωτου, βασικα αποτελουνται απο τα γνωστα υπαρξιακα ερωτηματα σε στυλ ποιος ειναι ο σκοπος μου, τι θελω εδω, γιατι υπαρχω κλπ. Ενω το despairation ειναι μια ομορφη εκκλησιαστικη συνεχεια στο επισης σημαντικο παλιοτερο nadirs prelude, με στιχους που μπηκαν μετα: I dont know what I see I dont know what I do I dont know what's the good neighter what's the bad I dont know what I say neighter what I feel I dont know what is know neighter what is is I dont know! Τελος τα δυο ιστρουμενταλ dream και a mysterious saucer, εχουν τετοια καταχρηση και υπερβολη στη χρηση του καινουργιου συνθεσαιζερ που δεν ακουγονται. Το συνθεσαιζερ λειτουργησε καλα εκει που επαιζε με ηχο τσελου, κυριως στο time to remember. Παρολες τις παραμορφωσεις βγηκε ενας δισκος εντελως εκκλησιαστικος, βαρυς και σκοτεινος, ακριβως οπως και η φωτογραφια του εξωφυλου του απο το μεταφυσικο παρτυ της 6/6. Ο Γιαννης στην κριτικη του θα μιλησει για εκκλησιαστικη αποτελματωση, αλλα και οριμο πια τροπο δημιουργιας με κανονικο στιχο και χωρις πια διασκευες.

47 THE GOLD LIMPET IN THE SUBMARINE CAVE- ΣΕΠΤΕΒΡΗΣ 1979: Και εφτασε η μερα που εντελως ξαφνικα ειδα μια νυχτα, το ομορφοτερο ονειρο στην ζωη μου. Μια απεραντη λεια θαλασσα, και πανηψηλες βραχωδεις ακτες με βραχους λειους, σχεδον γυαλινους να ξεπετιωνται εξω απο το νερο. Και εγω να κωπηλατω σε μια βαρκουλα, αναμεσα τους ωσπου εφτασα σε μια σπηλια. Ηταν γεματη πολυχρωμους σταλακτιτες, και οταν εβγαινα εξω ο ηλιος εδυε. Ολα τυλιγμενα σε μια παραμυθενια καταχνια, στην υποψια ενος απεραντου λυκοφωτος, σε ενα λικνισμα απεριγραπτης τελειοτητας και ευτυχιας, στο πιο υπεροχο συναισθημα που εζησα στην ζωη μου. Ηταν το γαλαζιο ονειρο. Ηταν η επικυρωση της μυστικης σημασιας που ενοιωθα να κειτεται κρυμενη σε καθε εικονα βραχωδων ακτων σαν ενα μυστικο κλειδι για το ανοιγμα μιας πορτας που ολοι εχουμε αναγκη να αντικρυσουμε. Την αλλη μερα μια υπεροχη ονειρικη μελωδια ειχε ετοιμαστει, οπου για πρωτη φορα εκανα αλαγη συγχορδιων. Απο ρε μινορε, σε σολ ματζορε. Μια εντελως ονειρικη αλαγη. Και οι στιχοι... οι πρωτοι αληθινοι μου στιχοι: We had been on the sea in some inflatable boats until we arrived in a very strange coast it was full of enormous pure white cliffs and a lot of very high islets There was a cave too, and we went into it it was full of scintalating brilliand stalactites and stalagmites. Any colour was glancing there and the reflection of the sea brought the light in and when we came out the sun was seting! Ηταν το Blue dream, για χαρη του οποιου επρεπε αμεσως να βγει καινουργιος δισκος. Ενας δισκος που να πανηγηριζει την εξοδο απο τα εκκλησιαστικα σκοταδια και λαβυρινθους στην υπεροχη μαγεια των βραχωδων ακτων, που απο εδω και περα θα σημαδεψουν την ζωη μου. Αργοτερα θα παρει ο Γιαννης Καρ. το κοματι αυτο και θα το διασκευασει στο πιανο, και θα απαγγελθει απο χορωδια του χρονου. Προς το παρων, υπηρχε αλλο ενα σημαντικο κοματι ετοιμο. Το what do I have to do?, στην αλαγη απο ντο μινορε, σε φα μινορε. Πανω εκει η φωνη μου προσπαθει να μιμηθει τις αγριες κραυγες του Χαμιλ φωναζοντας απεγνωσμενα: What do I have to do? is the question just the right thing? And if not, how can I learn my purpose? And if I havn t to, why am I living here? and if I am not right, then what is the life? Τα αλλα κοματια, γραφτηκαν μονο για να ολοκληρωθει ο καινουργιος δισκος, με τον συμβολικο τιτλο the gold limpet in the submarine cave, με ενα επισης συμβολικο εξωφυλο με βραχωδεις ακτες, σε αντιθεση με τα μουντα εκκλησιαστικα εξωφυλα των δυο τελευταιων. Μονο το για τον χαμενο Α. Μ. (αστρονομο-μουσικο) στην δευτερη πλευρα ξεχωριζει καπως με την πρωτη αποπειρα να γραψω ελληνικους στιχους:

48 48 Αν ειναι κοριτσι ας μας δειξει τα μαλια της να ανεμιζουνε στην υλη του αερα, αν ειναι κερι ας μας δειξει την φωτια του να τρεμοσβηνει στον καπνο του λιβανιου. Και τελος παντων καιρος δεν ειναι πια να μαθουν ολοι αυτοι γιατι υπαρχουνε εδω περα Τελος το underconcience work, ειναι ενας αποτυχημενος πειραματισμος στις παραμορφωσεις του συνθεσαιζερ, και το trying to catch the ideality ειναι το πιο αδιαφορο κοματι που εχω φτιαξει στην ζωη μου. Τα ιδια ισχυουν και για το τελευταιο κοματι το μυθολογικο ιδανικο. Πρεπει πια να καταλαβω οτι, δεν βγαινει δισκος με δυο μονο καλα κοματια. Ευτυχως αυτο φαινεται να εχει γινει αντιληπτο απο δω και περα. Ο Γιαννης θεωρησε το blue dream την μεγαλυτερη ως τωρα επιτιχια, και τον υπολοιπο δισκο, την μεγαλυτερη αποτυχια. Και φτανει η μερα που ξαναπηραμε με τον Γιαννη τηλεφωνο τον Πολιτιμο. Ξανα καρδιοκτυπια, ξανα κομπλεξ, και τελικα ο Πολιτιμος ειπε οτι θελει να ερθει να μας ακουσει, αλλα ειχε ματς στην τηλεοραση, οποτε να τον περναμε τηλεφωνο την αλλη μερα. Δεν τον πηραμε, και τον πηρα εγω αυτην την φορα την μεθεπομενη μερα 4/10. Η συζητηση ηχογραφηθηκε κατα λεξη ως εξης: Ντριν! -Παρακαλω. -Καλημερα σας, ο κυριος Πολιτιμος; -Ελα τι εγινε; -Ειμαι ο... Θοδωρος, απο τα παιδια που σας πηραμε προχθες. -Χθες δεν πηρες γιατι; -Ειχα μαθει οτι ειχε ματς 8 η ωρα οποτε λεω οτι δεν θα μπορουσατε.. -Οχι, ημουν ετοιμος γενικα για νωριτερα. Δεν πειραζει. -Και εντωμεταξυ χθες αρρωστησα, και τωρα εχω Μπραβο! -Οποτε δεν ειμαι σε θεση να κανω τιποτε, ειμαι ολη μερα στο κρεβατι -Ενταξει, την αλλη βδομαδα μωρε. -Το κακο ειναι οτι και τα αλλα παιδια, αυτος που σας μιλησε το καλοκαιρι ο Γιαννης, ειχε δωσει στην καλων τεχνων πριν απο λιγο, και τωρα πηγε στην Θεσσαλονικη να δει το φεστιβαλ κινηματογραφου, θα ερθει τη Δευτερα, οποτε ειπαμε να το κανονισουμε ετσι κιαλλιως την αλλη βδομαδα. -Ναι. -Ε.... δε μου λετε... ε... θαθελα να συζητησω κατι μαζι σας. -Ναι. -Εγω αυτη την στιγμη το σκεφτομαι πολυ σοβαρα το θεμα της μουσικης. Δεν μου λετε, αξιζει να... ε... -Παιζεις κατι βεβαια ε; -Ναι, ναι, παιζω! Αλλα σκεφτομαι ας πουμε κατα ποσον να το παρω σοβαρα γιατι εδω οι γονεις μου μου λενε οτι πρεπει οπωσδηποτε να παω κανονικα στο σχολειο και να βγαλω απολυτηριο με καλο βαθμο, για να μπορεσω να γινω επιστημονας, και το αρμονιο να το εχω σαν χομπυ ας πουμε, γιατι τα επαγγελματα αυτα δεν ειναι πολυ σιγουρα. -Δεν εχουν αδικο ξερεις απο μια αποψη, αλλα πανω σαυτο, καλυτερα να τα πουμε απο κοντα, να σου πω και τις δικες μου αποψεις μια που ετυχε να ανακατευτω επαγγελματικα. -Ναι γιαυτο! Και εισαστε ο μονος που ξερω και θα ηθελα πολυ να συζητησω. -Οκευ. -Αν θυμαστε μαλιστα στην συναυλια του Πουλικακου τον Ιουνιο ημουν ακριβως απο πισω σας... -Α! -Ναι, και σας εβλεπα πως παιζατε, κυτουσα τα δαχτυλα σας συνεχεια. Ακουγονται γελια, και εγω συνεχιζω: -Εδω περα ομως παραπονουνται τα παιδια, λενε οτι δεν υπαρχει ελληνικη προοδευτικη μουσικη, ολοι χαβαλεδιαρικα παιζουν.

49 -Ναι, σωστο αυτο, και ενας λογος ειναι κιαυτος που δεν ειμαι πια με τους Σωκρατες, γιατι ειχα αντιρησεις πανω στο ρεπερτοριο. -Αφου στην συναυλια του Πουλικακου λεγαμε, τελος παντων ενα προοδευτικο κοματι, κανα camel ας πουμε. -Κατι τετοιο ναι. -Και αυτο βασικα με στενοχωρησε, γιατι αυτο δεν ειναι πια προοδος στην ελληνικη μουσικη οπως εγραψαν τοσα και τοσα περιοδικα. -Μαλιστα. Ποια περιοδικα; -Δηλαδη κοιταξτε να δειτε. Νομιζω οτι η βαβουρα δεν ειναι παρα μια.... βιαιη εκφραση. -Σωστα -Και η πραγματικη αξια της μουσικης, αναγεται στην προοδευτικη μουσικη, και οταν ακουω εγω βαβουρα λεω οτι ειμαστε σε πρωταρχικο σταδιο. -Ναι, μα κυταξε να δεις, δεν ειμασταν ποτε σε κανενα επιπεδο ωστε να λεμε.... η ελληνικη μουσικη. -Οχι γιατι εγραφαν οτι ανοιγονται νεοι δρομοι στην ελληνικη σκηνη... -Ε, αυτα ειναι των δημοσιογραφων, ετσι για να λενε. -Λοιπον να ξανατηλεφωνηθουμε την Δευτερα που θα εχει γυρισει απο το φεστιβαλ κινηματογραφου και ο Γιαννης.... -Χθες σε μια ταινια βαλανε και την φατσα μου (εννοει την ταινια τα κουρελια τραγουδανε ακομα ). -Σοβαρα; -Σε δυο παιζω. Και στην μια παιζω και πιανο, ενα μπακινκ 4 λεπτα! -Ωραια! ωραια λοιπον να σας δουμε και απο κοντα. -Οκευ! Θα περιμενω τηλεφωνο. -Γεια σας κλικ Ημουν ευτυχισμενος. Την αλλη βδομαδα βρεθηκαμε με τον Πολιτιμο στην πλατεια του παπα της Νεας Σμυρνης. Απο κει περπατησαμε και πηγαμε σπιτι μου, εγω, ο Πολιτιμος, και οι δυο Γιαννηδες. Εκει κατσαμε στο σαλονι, οπου εγω εβαλα να ακουγεται Χαμιλ. Και ο Πολιτιμος μας εξηγησε γενικα πως λειτουργει το συστημα του ροκ στην Ελλαδα. Μας ειπε ιδιαιτερα για τον Σταυρο τον Λογαριδη, που ο,τι κανει το κανει με τα λεφτα του μπαμπα του. Μας επαιξε στο αρμονιο μου, κατι τζαζε κοματακια, αλλα καθε τοσο σταματουσε λεγοντας: -Ειναι στενο. Εχει μονον 4 οκταβες. Ο Γιαννης Καρ. κρυφογελουσε, γιατι παντα κατηγορουσε το αρμονιο μου σαν αχρηστο. Αργοτερα τον συνοδεψαμε μεχρι την Συγγρου, οπου πηρε ενα ταξι και εφυγε. Εγω εκεινο το βραδυ δεν ηθελα να κοιμηθω, ουτε να ακουμπησω το κρεβατι μου για να μην χαλασω τις πτυχες που δημιουργησε στην κουβερτα οταν καθησε ο Πολιτιμος. Ηταν φοβερο. Ηπιε καφε με δικο μας ποτηρι, εκατσε στις καρεκλες μας, και κυριως επαιξε στα πληκτρα του δικου μου αρμονιου! -Ρε φιλε, σταματα επιτελους να θεοποιεις τους ανθρωπους θα συνεχισει να μου λεει ο Γιαννης. 49

50 50

51 IDEAL FORMES- ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1979: Ο Γιαννης Καρ. απο καιρο ειχε φτιαξει ενα μεγαλο κοματι για πιανο για συνοδεια απαγγελιας ενος κειμενου που ειχε γραψει, σαν ιστορια. Μιλουσε με θλιμενο τονο για μια παρακμιακη νυχτα, σε μια θλιβερη πολη μετα απο βροχη, και περιεγραφε με κινηματογραφικο τροπο καποιες εικονες. Ανελαβα να κανω εγω την απαγγελια, ενω ο Γιαννης Καρ. επαιζε, και εκανε μπακραουντ φωνητικα χορωδιας συγχρονως. Ο Γιαννης Καρ. δεν εμεινε ικανοποιημενος απο την απαγγελια μου, αλλα εγω ηχογραφησα το κοματι και το ονομασα συμβατικα Ιστορια Γιαννη Καρ., και αποτελει μια σχετικα πρωτοτυπη εισαγωγη στον καινουργιο δισκο που αρχιζει τωρα. Παραληλα, ηρθε σπιτι μου ενας παλιος φιλος του Μαρινου και του Παναγιωτη, ο Αλεξης που επαιζε και αυτος πιανο, οχι βεβαια οσο ο Γιαννης Καρ. Αρκετα ομως καλα για να με κουφανει με κατι εκκλησιαστικους αυτοσχεδιασμους στο αρμονιο μου, κανοντας αλλαγες συγχορδιων που ποτε δεν τις ειχα σκεφτει. Μου ζητησε να του δανεισω το συνθεσαιζερ, για να το χρησιμοποιησει σαν εφφε σε μια σχολικη γιορτη οπου θα παιζει πιανο αυτος. Αυτος παιζει λοιπον στα εκκλησιαστικα κονσερτα 1&2 που επισης ανοιγουν τον καινουργιο δισκο με αρκετα ποιοτικο τροπο. Ο Γιαννης θα γραψει: Ωραιος χαβαλες για εισαγωγη σε δισκο του Θοδωρου. Ομως επειδη το ατομο που παιζει ειναι εμπειρο στο αρμονιο, τελικα το αποτελεσμα ειναι καλο. Με τον Γιαννη Καρ. σκεφτηκαμε να παρουμε ξανα τηλεφωνο τον Πολιτιμο και να τον καλεσουμε σε κανονικη προβα πια, να μας ακουσει. Ομως αυτην την φορα ο Πολιτιμος δεν μπορουσε, γιατι ειχε δουλεια. Πριν ομως κλεισουμε το τηλεφωνο, πηρα το θαρρος να τον ρωτησω μηπως ειχε το τηλεφωνο της Ραντης. Και το ειχε!!! Και μου το εδωσε!!! Η ιδια η Αριαδνη Μακ Κινον Αντριου που ειχα παθει μαζι της στη συναυλια του Ζωγραφου! Και ειχα το τηλεφωνο της! Την αλλη μερα ο Γιαννης Καρ. αναλαμβανει να την παρει: -Συγνωμη μηπως ειναι η Ραντη εκει; -Ναι, εγω ειμαι ποιος ειναι; -Ε... να... ειμαστε κατι παιδια που παιζουμε μουσικη και... θελαμε να μας πειτε αν μπορειτε να μας βρειτε παρτιτουρες των κοματιων απο τον τελευταιο δισκο του Λογαρδη. (Ουφ! βρεθηκε η προφαση... ) -Αυτο ειναι λιγο δυσκολο, παντως θα ρωτησω τον Σταυρο μηπως εχει μεινει τιποτε μεσα στα συρταρια. -Μηπως υπαρχουν οι νοτες της δικιας σας συνθεσης εκει μεσα; -Οχι, γιατι ειναι τοσο πολυπλοκη που δεν μπορει να γραφτει σε νοτες. Παντως δωσε μου το τηλεφωνο σου, αμα ειναι να σου τηλεφωνησω να σου πω. Ο Γιαννης Καρ. της εδωσε το τηλεφωνο του, και αποχαιρετηθηκανε. Εγω νευριασα, γιατι η Ραντη με την οποια εγω ημουν ερωτευμενος, ειχε το δικο του τηλεφωνο και οχι το δικο μου. Και μονο στην ιδεα οτι η ιδια η Ραντη θα μπορουσε καποτε να με ζητησει στο τηλεφωνο, παθαινα. Η Ραντη ομως δεν τηλεφωνησε ουτε στον Γιαννη Καρ., και ετσι μετα απο λιγες μερες βαζω τον Γιαννη να της τηλεφωνησει αυτη την φορα για να κανονισουμε συναντηση μαζι της: -Μαλιστα; -Καλημερα. Μηπως ειναι η Ραντη εκει; -Α, εισαι ο Γιαννης; -Ναι, αλλα οχι ο Γιαννης που σας πηρε την περασμενη φορα, αλλα ενας φιλος του. -Χουχουχου πλακα εχετε ρε παιδια! Ο Γιαννης βαζει την παλαμη του στο ακουστικο και μου λεει: -Μα τι εχει και γελαει σαν χαζο αυτο το κοριτσι; -Σσσστ! Θα σε ακουσει! του λεω.

52 Και ο Γιαννης συνεχιζει να της λεει, ενω εγω ειχα κολησει το μαγουλο μου πανω στο μαγουλο του Γιαννη για να ακουσω την φωνη της. -Παιζουμε μουσικη και μεις και θελαμε να ερθετε να μας ακουσετε αυριο να μας πειτε την γνωμη σας. -Ναι, αλλα οχι αυριο γιατι εχω ηχογραφηση στο στουντιο. Τοτε παιρνω εγω αιφνιδιαστικα το τηλεφωνο απο τον Γιαννη, και συγκεντρωνοντας ολο το θαρρος μου τολμαω να της πω: -Μηπως μπορουμε να ερθουμε στο στουντιο μαζι σας αυριο να δουμε πως ειναι; -Μμμμ.... Ποσοι ειστε; -Τρεις! -Οκευ, περαστε αυριο στις 3 το μεσημερι απο το στουντιο Ερα, Μεσογειων 99. Θα σας περιμενω. -Ευχαριστουμε παρα παρα πολυ! Την αλλη μερα περπατουσαμε με τον Γιαννη, ανεβαινοντας με τα ποδια σιγα σιγα την Μεσογειων. Ο Γιαννης Καρ. δεν ηρθε μαζι μας. Ηξερα οτι στο νουμερο 99, ηταν το στουντιο, και η Ραντη. Οσο τα νουμερα πλησιαζαν στο 99, τοσο πιο γρηγορα χτυπουσε η καρδια μου. Και οταν περνουσαμε το νουμερο 85, σταματαω. -Γιαννη, παμε να φυγουμε! φωναζω. -Ηρεμησε ρε φιλε! -Γιαννη φοβαμαι. Πως θα αντικρυσω εγω ο Θοδωρος την ιδια την Ραντη. -Ρε φιλε θα σοβαρευτεις ποτε; Σταματα πια να εισαι κομπλεξικος! Και φτασαμε στο 99. Μπηκαμε σε ενα τεραστιο σαλονι υποδοχης. Καποια καθοταν σε ενα γραφειο. Ειπαμε οτι η Ραντη μας περιμενει. Η κοπελα, πηγε μεσα να ρωτησει. Σε λιγο η πορτα απο οπου εφυγε ξαναανοιξε, αυτη τη φορα για να εμφανιστει η ιδια, η Ραντη, πανεμορφη, με ασπρο χιτωνα, απο μεσα μαυρο εφαρμοστο παντελονι, και γαντια που αφηναν τις ακρες των δαχτυλων να βγαινουν εξω. -Καλως ηρθατε, μας λεει, και μου εδωσε το χερι της για χειραψια. Εγω ομως ειχα κομπλαρει. -Ειστε τυχεροι, συνεχισε, γιατι τωρα δα θα γραψω κατι συνοδειες στο πιανο. Ελατε μεσα! Περπατησαμε μεσα απο εναν μακρυ σκοτεινο διαδρομο, που κατεληγε σε μια πορτα σαν κιαυτες των ψυγειων, με τεραστιο χερουλι. Μολις την ανοιξαμε βρεθηκαμε σε εναν χωρο φανταστικο. Σαν πιλοτηριο διαστημοπλοιου, χιλιαδες φωτακια, κουμπακια και μηχανηματα τριγυρω και μπροστα ενα τεραστιο τζαμι απο οπου εβλεπες ενα αλλο τεραστιο δωματιο, γεματο μουσικα οργανα. Η Ραντη μας συστησε στον ηχοληπτη της τεραστιας κονσολας, ενω εγω κυτουσα τα τεραστια μαγνητοφωνα με κατι ταινιες που ειχαν πλατος αρκετους ποντους. Μετα ανοιξε μια αλλη πορτα και μπηκε μεσα στο τεραστιο δωματιο που φαινοταν πισω απο το τζαμι. Μονον φαινοταν, γιατι η ηχομονωση ηταν τελεια. Εκατσε σε ενα ηλεκτρικο πιανο, φορεσε ακουστικα, και ο ηχοληπτης πατησε ενα κουμπι. Τα τεραστια καρουλια του γιγαντιου μαγνητοφωνου αρχισαν να γυριζουν, και ακουστηκε σε τελεια αποδοση ενα ντισκο κοματι με τιτλο ταξι. Η Ραντη καπου καπου επαιζε, και σταματουσε. Τι υπεροχος χωρος θεε μου! Και μονο που βρισκεσαι εκει μεσα, σουρχονται οι φοβεροτερες εμπνευσεις. Και η Ραντη ποσο ομορφη ειναι, και ποσο τυχερη που εχει στη διαθεση της τοσα συνθεσαιζερς. Οταν η Ραντη μετα δυο ωρες μας αποχαιρετησε, δεν ειχαμε καταφερει να μιλησουμε και πολυ μαζι της. Παντως κανονισαμε να την ξανατηλεφωνησουμε. Βγηκαμε εξω με τον Γιαννη, και αρχισαμε να περπαταμε προς την λεωφορο Αλεξανδρας. Ειχε νυχτωσει, εβρεχε και ημουν σαν υπνωτισμενος. Το μονο που ηθελα στην ζωη μου ειναι να φτιαξω κιεγω εναν αληθινο πια δισκο, μεσα σε ενα αληθινο πια στουντιο σαν κιαυτο. -Δε μου λες ρε φιλε, λεω καποια στιγμη στον Γιαννη. Εμενα.... δεν θα μεπερνε δηλαδη να κανω τιποτε με την Ραντη; -Οχι ρε φιλε ενταξει! Συνεργασια στην μουσικη, θα σεπερνε να κανεις μαζι της! δηλαδη.... απο κει και περα τιποτε αλλο; -Ε οχι ρε φιλε. Δεν σε περνει. Θλιμενος, και μονος μου περπατουσα στην βροχη αφου ειχα αποχαιρετησει τον Γιαννη. Γυρω μου γυρνουσαν ολα αυτα, στουντιο, συνθεσαιζερς, Ραντη, εγγραφη δισκου. 52

53 Αληθινου δισκου. Θεε μου τοσο δυσκολο ειναι να γραψω κιεγω αληθινο δισκο σε αληθινο στουντιο καποτε; Εφτασα σπιτι. Κλειστηκα στο δωματιο μου. Ηθελα να πεισω τον εαυτον μου οτι εχω και εγω δικο μου στουντιο. Αρχισα απεγνωσμενα να παιζω, και να γραφω τον καινουργιο μου δισκο. Ερχομαι απο εναν αλλον κοσμο, κοματι με ελληνικους στιχους και απλη μουσικη, the strange island, και παλι βασισμενο στην παλια εκεινη αναπτυξη του inerthia, αυτη τη φορα ομως με στιχους που αναρωτιωνται την βαθυτερη αιτια του ερωτα, και see through, ινστρουμενταλ με ρυθμο και ηλεκτρονικες αποχρωσεις σε στυλ tangerine dream. Ο Γιαννης ελεγε οτι τωρα θα επρεπε να ερθουμε σε επαφη με τον ιδιο τον Λογαριδη. Ο Πολιτιμος και η Ραντη, ειναι απλοι οργανοπαιχτες, ενω ο Λογαριδης θα μπορουσε να μας βοηθησει, και ισως, ισως αμα γουσταρει τα κοματια μου να τα προτεινει στην εταιρια του για αληθινο δισκο. Εγω ομως ηθελα την Ραντη. Την πηρα τηλεφωνο να κανονισω συναντηση μαζι της, ομως μου ειπε οτι αυριο φευγει για την Μυκονο οπου βρηκε μια δουλεια. Γαμωτο! Πηρα αμεσως μετα τον Πολιτιμο: -Α, γεια σου Θοδωρε, μου λεει. Μολις επαιρνα τωρα στην Ραντη, αλλα βουιζε. -Το ξερω εγω ημουν, του λεω λυπημενα. Θα ηθελα αν ειναι δυνατον να μου δωσετε και το τηλεφωνο του Σταυρου του Λογαριδη. -Ναι γραψε: Ευχαριστω πολυ. -Αυτες τις μερες γραφουμε με τον Λογαριδη τον καινουργιο του δισκο στο Ερα. -Αχ, μπορουμε να ερθουμε κιεμεις; -Καλα, ελατε αυριο στις 11 το πρωι, και θα δω αν θα μπορεσω να σας βαλω μεσα. Ζητω! Θα ξαναπηγαιναμε στο στουντιο. Και αυτη τη φορα οπως ελεγε ο Γιαννης, θα βλεπαμε ηχογραφηση σοβαρου δισκου, και οχι τις βλακειες που εγραφε η Ραντη την αλλη φορα. Αυτη τη φορα ηρθε και ο Γιαννης Καρ. Φτασαμε στο στουντιο, αλλα η θυρωρος μας ειπε οτι δεν εχει ερθει ακομα κανενας, και πρεπει να περιμενουμε. Εξω εβρεχε με το τουλουμι ενω εμεις περιμεναμε στην εισοδο. Ενας ενας οι μουσικοι ερχοντουσαν, πρωτα ο Μαγκλαρας με τα βιολια του, υστερα ο Παπαχρηστου με τις κιθαρες του, και ο Λογαριδης κουρεμενος σε σχεση με τη συναυλια του Πουλικακου. Σε λιγο φανηκε και ο Πολιτιμος με μαυρο πετσινο σακακι μουσκεμα απο την βροχη. Μας ειπε να περιμενουμε, μπηκε μεσα και σε λιγο ξαναεμφανιστηκε: -Λοιπον παιδια, δυσκολευτηκα πολυ να πεισω τον Λουκα τον Σιδερα που ειναι παραγωγος να σας αφησει να μπειτε μεσα. Σας παρακαλω να κανετε απολυτη ησηχια, σαν να ειστε σε εκκλησια ενταξει; Μπηκαμε μεσα και κατσαμε σε κατι σκαμνακια αυτη τη φορα μεσα στον χωρο του κυριως στουντιο. Ομως εκει η ατμοσφαιρα δεν ηταν στο υψος της σοβαροτητας του χωρου. Συγκεκριμενα ο ντραμερ, ο Γιαννης Τσουπακης, εκανε κολοτουμπες στο πατωμα φωναζοντας: -Ρε μαλακες, ουτε ενα μουνι δεν εχουμε εδω μεσα. Το μουνι χρειαζεται. Οχι αναγκαστικα για γαμησι. Το μουνι εχει απο μονο του μια γλυκια ουσια. Τοτε μπηκε μεσα η Ασπη, μια απο τις τραγουδιστριες της συναυλιας στου Ζωγραφου. Ηταν μαλιστα και εγκυος. Ο Τσουπακης το βουλωσε. Και η ηχογραφηση αρχισε με τον Πολιτιμο να παιζει στο πιανο ενα ομορφο κοματι που ονομαζοταν το ονειρο. Γρηγορα ομως το σκηνικο αλαξε, σε ενα στυλ ντισκο new wave οπου επαιζαν ολοι μαζι. Ομως ο Παπαχρηστου εκανε πολα λαθη στην κιθαρα, και αναγκαζονταν να ξαναγραφουν απο την αρχη πολες φορες. Οταν το απογευμα ηρθε η ωρα να φυγουμε, ζητησα απο τον Πολιτιμο να μας αφησει να ερθουμε και αλλη μερα. Ομως μας ειπε οτι ο Λουκας ο Σιδερας, ειναι πολυ σκληρος στην δουλεια του, και δεν αφηνει ποτε κανεναν να μπαινει στο στουντιο. Και σημερα με χιλια ζορια δεχτηκε. Ετσι, εμεινα παλι με μια πικρα, με το συναισθημα του ποσο μακρυα ειμαι εγω απο αυτους που κανουν αληθινους δισκους. Ομως στο σπιτι με περιμενε μια ευχαριστη εκπληξη. Ο πατερας μου μου εφερε απο το Λονδινο τον δισκο που εψαχνα τοσους μηνες τωρα. Τον κορυφαιο δισκο του Χαμιλ το the silent corner and the empty stage. Και ηταν πραγματι φοβερος. Ολα τα κοματια ηταν ενα κιενα και θα με επιρεασουν σημαντικα στο μελλων. Ειδικα το τελευταιο με τιτλο μια ψειρα δεν ειναι σπιτι για το οποιο εγραφε ο Μανικας στον ηχο οτι ειναι απο τα λιγα σε ποιοτητα κοματια στον χωρο ολοκληρης της μεχρι σημερα μουσικης. 53

54 54 Ηθελα και εγω παση θυσια, να κλεινει ο καινουργιος μου δισκος το ideal formes, με ενα μεγαθηριο. Να ειναι ενα κοματι που να περικλειει σε αξια τα παντα οσα εχω κανει ως τωρα. Ξεκινησα να γραφω τους στιχους του, και καταφερα να γραψω τους καλυτερους ως τωρα, αν και με αρκετη επιροη απο το μια ψειρα δεν ειναι σπιτι. Εξαλου ηθελα να πετυχω το ιδιο παραληρημα. Και ονομασα το δικο μου κοματι σε μεταφραση ο μπλε ναρκισσος αναμεσα στα λευκα μνημεια. Ιδου ενα δειγμα των στιχων: Watching at the darkest nights through the stars I feel like dying listening the news in T. V. I dont know who is the last seeing dreams in every night, I dont know the while meaning touching her at my awakening, I dont feel that its enough. Any way I try survive in a world full of questions any time I leave my questions holding me to be survived.... Πολυ ωραια με τους στιχους λοιπον. Ομως με τη μουσικη τι γινεται; Πως θα μπορουσα να πετυχω μια τοσο φοβερη ενωρχηστρωση σαν και το μια ψειρα δεν ειναι σπιτι ; Και ετσι αρχισανε οι πολαπλες μιξεις, και οι προσπαθειες να τραγουδιστουν αυτοι οι στιχοι. Φυσικα το αποτελεσμα ηταν απογοητευτικο. Ομως ο Γιαννης στην κριτικη του εγραψε οτι το κοματι ειναι πολυ αξιολογο, κλεινει θαυμασια τον καινουργιο δισκο, αλλα επειδη οι προσδοκιες ηταν πολυ ψηλες ειδικα γιαυτο το κοματι, γιαυτο ξυνισε καπως το αποτελεσμα. Πολυ σημαντικη ηταν και η κενοτομια που εγινε στο κοματι που κλεινει την πρωτη πλευρα. Στο πρωτο ονειρο. Προσπαθωντας να αναβιωσω ενα ονειρο που ειχα δει πριν 12 χρονια και που θυμαμαι παντα πολυ χαρακτηριστικα, γιατι ειχε μεσα μια μελωδια την οποια τωρα εδω παιζω και αναπτυσω, στο στυλ εκεινης που καποτε ονειρευομουν να εχει αντικειμενικα αποτελεσματα και αποτελεσε το pig atom heart. Αλλα το σημαντικοτερο ηταν, η παραμορφωμενη αφηγηση στην αρχη, απο κασετα που επιτιδες την εκανα να περνει γρηγορες στροφες: Ειμαστε με τον Μαρινο σε εναν μεγαλο δρομο τον Νοεβριο του Θα παιξουμε με τα αυτοκινητακια μας σε αληθινο δρομο. -Ελα, παμε να τα οδηγησουμε ακομη πιο ψηλα... -Οχι, οχι Μαρινο φοβαμαι. Φυγαμε πολυ. Κυτα κατω τα σπιτακια τι μικρα που φαινονται! Τωρα που ο καινουργιος μου δισκος ηταν ετοιμος, επρεπε αυτην την φορα καπου να δωσω την κασετα, καποιος να ενδιαφερθει να μου την βγαλει σε αληθινο δισκο! Ειχαμε το τηλεφωνο του Λογαριδη, και ο Γιαννης ελεγε οτι μονον ο Λογαριδης μπορει να πει μια υπευθυνη γνωμη. Τον τηλεφωνησαμε. Με ανεση πια, ειχαμε παρει το κολαει, του ειπαμε τα γνωστα, οτι ειμαστε κατι παιδια που παιζουμε μουσικη κλπ, και να κανονισουμε συναντηση. Το ραντεβου κανονιστηκε για το βραδυ στον παραλιακο δρομο του Παλαιου Φαληρου. -Προσεξε μην πεις καμια βλακεια, μου ελεγε ο Γιαννης. Εγω πηρα μαζι μου την καινουργια μου κασετα για να του την δωσω να ακουσει. Οταν βρεθηκαμε ομως μιλουσε συνεχεια με τον Γιαννη. Συζητουσαν γενικα για την ελληνικη ροκ σκηνη. Ο Λογαριδης δεν ηταν στην φαση του Πολιτιμου, δηλαδη ευγενικος κυριος και ετσι. Ηταν πιο πολυ σαν παιδι, και εδειχνε βαρεμενος. Εγω τοτε του ειπα οτι θελω να βγαλω κιεγω δισκο αληθινο, και του δινω την τελευταια μου κασετα να την ακουσει να μου πει την γνωμη του. Την πηρε, και κανονισαμε ραντεβου την αλλη εβδομαδα στον κινηματογραφο Παλλας να μου την επιστρεψει. Μετα απο εκεινο το ραντεβου ο Γιαννης μου ειπε οτι ευτυχως δεν ειπα καμια βλακεια, αλλα στο επομενο ραντεβου που θα εχει ακουσει την κασετα, να ειμαι ακομη πιο προσεκτικος. Και ηρθε η μερα του επομενου ραντεβου: -Γεια σου Σταυρο, σου αρεσε η κασετα; τον ρωταω με αγωνια. Αυτος κυταζε τριγυρω σαν να εψαχνε καποιον και μου απανταει: -Ναι, ενταξει, εχει μερικες καλες ιδεες. -Θα τους πεις τοτε στην Πολυγκραμ να την βγαλουν σε δισκο; Ο Γιαννης αρχισε να με σκουνταει και ο Λογαριδης γελωντας αμηχανα απανταει: -Εγω, τι να πω; Δεν ξερω.

55 -Να κανονισεις να μου βγαλουν δισκο, συνεχιζω εγω. Ο Γιαννης με τραβαει μακρυα, και γυριζει την συζητηση αλλου. Και αφου αποχαιρετηστηκαμε με τον Λογαριδη αρχιζει να μου τα ψελνει: -Καλα, εισαι τελειως βλακας; Ζητας απο τον Λογαριδη να σου βγαλει δισκο; Δεν καταλαβαινεις ποσο ασχετα ειναι αυτα που λες; -Και πως θα βγει δισκος δηλαδη; -Μην βιαζεσαι ρε παιδι μου ακομη. Εισαι μονον 15 χρονων. Μαθε πρωτα πως εχουν τα πραγματα απο αυτους τους ανθρωπους χωρις να τους τα πρηζεις, και σταματα να τα βλεπεις ολα το ιδιο μεταφυσικα, γινε λιγο διαλεκτικος αγορι μου. -Ναι, αλλα ο Χαμιλ εβγαλε δισκο στα 14 του, συνεχιζω εγω με παραπονο. Και τοτε σκεφτηκα να γραψω ενα εκτεταμενο γραμμα στον Χαμιλ, οπου να του εξηγω αναλυτικα ολα αυτα, απο την μια πλευρα γιατι ηθελα να τον γνωρισω σαν ανθρωπο, αλλα και επειδη αυτος σιγουρα θα γουσταρε την μουσικη μου. Εστειλα ενα τετοιο γραμμα στην εταιρια του, αλλα μια μερα ενας φιλος του Γιαννη καποιος Γιωργος, μου εδωσε μια διευθυνση που ηταν λεει το ιδιο το σπιτι του Χαμιλ στο χωριο Bath της Αγγλιας. Ετσι εστειλα γραμμα κι εκει. Αυτος ο Γιωργος ηταν κλεισμενος παντα σε ενα δωματιο στα Eξαρχεια και απο το πρωι ως το βραδυ ακουγε δισκους. Ειχε μαλιστα και το over του Χαμιλ, τον μονο δισκο που μου ελειπε. Ειχε μονο δισκους και ενα πικαπ. Καθολου επιπλα ουτε αλλα αντικειμενα. Ο Γιαννης μου ελεγε οτι επασχε απο μελαγχολια. Λιγες μερες μετα ενα πρωι τον βρηκαν νεκρο κρεμασμενο στην ντουλαπα του δωματιου του! 55

56 56

57 INTO THE CLOUDS- ΔΕΚΕΒΡΗΣ 1979: Ακουγοντας το pilgrims απο το still life των vandergraaf, εμπνευστηκα ενα φοβερο ρεφραιν, που το κολησα σε μια βαρια μελωδια που εγινε το ρεφραιν ενος μεγαλου κοματιου. Ηταν το πρωτο μου κοματι με κανονικη αναπτυξη κουπλε-ρεφραιν και τοσο δεμενη αλλα και εντεχνη μελωδια. Ειχε επιτελους μεσα αυτο το επικο στοιχειο που ηθελα τοσο καιρο να πετυχω. Ηταν το the warp στο οποιο γρηγορα κολησα στιχους, την αξια των οποιων αμφισβητησε ο Γιαννης Καρ. Επρεπε λεει να γραψω ελληνικους στιχους, αφου ελληνικα ειναι η γλωσσα που μιλαμε και καταλαβαινουμε ολοι. Και εγω μετετρεψα τους στιχους σε ελληνικους. Και βγηκε το πιο ατσουμπαλο ποιημα που εχω δει ποτε. Ακομη και σημερα οταν ο Γιαννης Καρ. θελει να με δουλεψει, απαγγελει τους στιχους μου εκεινους. Και απο τοτε εγω θα φωναζω: Ποτε πια ελληνικους στιχους!. Και ευτυχως, το κοματι γραφτηκε στον καινουργιο δισκο με τους αρχικους αγγλικους στιχους του. Αλλα και ο τροπος εγραφης του warp ηταν πολυ πιο προσεκτικος με εμφαση στο να δωθει ο ογκος χωρις να πεσει η ποιοτητα. Ομως η πραγματικη αποκαλυψη ηταν το genuflection. Παιζοντας τις τελευταιες συγχορδιες του saucer full of secrets των Pink floyd, εβαλα την φωνη μου να τραγουδαει με δραματικο τροπο πανω τους, και να διαμαρτυρεται για την απομονωση στην οποια ειμαστε καταδικασμενοι να ζουμε. Για το οτι κανενας συμμαθητης μου δεν μου μιλαει στο σχολειο και οτι ακομη και αν εχουν δικαιωμα να με απομονωνουν εντουτοις δεν μπορουν να με κανουν να νοιωθω ασκημα με αυτο που ειμαι η δεν ειμαι σε σχεση μαυτους. Μια διαμαρτυρια, ενα παραπονο σε επικο και εντελως δραματικοποιημενο τονο. Και εγω κουφαθηκα, βλεποντας ξαφνικα να βγαινει ενα τοσο μεγαλο κοματι. Τις μιξεις τις εκανα προσεκτικα στο σπιτι του Γιαννη, ο οποιος συνοδευε χτυπωντας ενα αληθινο πιατινι απο ντραμς που ειχε σπιτι του. Αργοτερα ηρθε και ο Γιαννης Καρ. και ακουσαμε και οι τρεις μας τα δυο μεγαλα αυτα κοματια, το warp και το genuflection. Ο Γιαννης Καρ. επαθε και ο Γιαννης για πρωτη φορα παραδεχτηκε οτι αυτα τα κοματια αξιζει να βγουν σε αληθινο δισκο. Ενθουσιασμενος με τα καινουργια μου κοματια, πηρα τηλεφωνο την αλλη μερα τον Λογαριδη. Με νυσταγμενη φωνη μου απαντησε: -Ναι; -Κυριε Λογαριδη! φωναζω. Ειμαι ο Θοδωρος που σας ειχα δωσει την κασετα εκεινη, αλλα τωρα εφτιαξα κατι καινουργια φοβερα κοματια και πρεπει να παμε αμεσως στην εταιρια να τα βγαλουμε σε δισκο, και να κανουμε και συναυλια σαν εκεινη του Πουλικακου για να τα παιξουμε, και να μου δανεισετε κανενα συνθεσαιζερ για να τα παιξω καλυτερα, και... -Κυτα να δεις αγορακι μου. Με περνεις μες το μεσημερι και με ξυπνας για να μου πεις ολες αυτες τις μαλακιες. Αι παρατα μας λοιπον! Και μου το εκλεισε. Θεε μου τι μαλακια εκανα. Τωρα δεν με χωνευει πια ο Λογαριδης! Τρεχοντας πηγα στο σπιτι του Γιαννη και κλαιγοντας του διηγηθηκα οτι ο Λογαριδης μου εκλεισε το τηλεφωνο, και δεν θα το αντεξω, κλπ. Ο Γιαννης γελουσε και αναρωτιωταν μεχρι ποτε θα ειμαι τοσο βλακας, και μεχρι ποτε θα συνεχιζω να λεω βλακειες στους αλλους. Ξαναγυρισα σπιτι μου και αρχισα να βγαζω θλιμενες μελωδιες οπως το no more secrets με στιχους που εκφραζουν την φοβια μην προδωθουν ορισμενα μου μυστικα, και το space madrigal που περιγραφει τα συναισθηματα ενος αστροναυτη που πλεει στο απειρο και σιγα σιγα του τελειωνει το οξυγονο ξεροντας οτι θα πεθανει. Την αλλη μερα ηρθε παλι εκεινο το παιδι ο Αλεξης που ειχε γραψει τα εκκλησιαστικα κονσερτα στον προηγουμενο δισκο. Ηθελε παλι το συνθεσαιζερ γιατι ειχε φτιαξει ενα ροκ συγκροτημα με τους συμαθητες του και θα κανανε προβα στο γυμναστηριο της Εστιας Νεας Σμυρνης. Του ζητησα να ερθω και εγω μαζι του. Και εκει ακουσα για πρωτη φορα τοσο δεμενο και κανονικο ροκ ηχο απο παιδια σαν κιεμενα. Εκει γνωρισα τον Ακη τον Χαντζηαντωνιαδη που ηταν ενα χρονο μικροτερος απο μενα και επαιζε κιθαρα. Καποιος

58 58 Αλεκος επαιζε μπασο αλλα η μεγαλη εκπληξη ηταν στη ντραμς οπου επαιζε ενα κοριτσι με μακρυα μαυρα μαλλια. Η Συλβια. Και ολοι μαζι επαιζαν το satisfaction των stones. Επαθα, οταν ειδα ποσο ολοκληρωμενο ηχο εβγαζαν. Θυμωμουν ποσο επιτιχια θεωρηθηκε απο μας η χρηση ενος αληθινου πιατινιου στην τελευταια μου ηχογραφηση, και τωρα η Συλβια ειχε αληθινη δικια της ολοκληρωμενη ντραμς. Και ο Ακης ο κιθαριστας ενα ομορφο παιδι που τα κοριτσια παθαιναν βλεποντας τον να σολαρει με την κιθαρα και του την επεφταν συνεχεια. Αυτος ηταν ομως παντα σοβαρος και γλυκομιλητος. Στη γωνια καθοταν και εβλεπε και ενας συμαθητης μου ο Αρης, που ακουγε αποκλειστικα heavy metal και φορουσε μπλουζα με το σημα του νοτου. Παντως παρολα αυτα ο Αρης θα αποδειχτει ενας πολυ καλος φιλος τους επομενους μηνες. Πιο πολυ ομως επαθα με την ατμοσφαιρα ολων αυτων των παιδιων που ειχαν ενα κανονικο συγκροτημα. Ζηλεψα φοβερα. Γυρισα σπιτι μου και ανακαλυψα οτι αναμεσα στις αλαγες συγχορδιων που γνωριζα μεχρι τωρα, υπηρχαν και αυτες με οχι αρμονικο ακουστικο αποτελεσμα. Ακουγονταν δηλαδη οχι μελωδικα ουτε ευχαριστα. Πχ. η αλαγη απο φα ματζορε σε σι ελατωμενης εβδομης. Σκεφτηκα για πρωτη φορα να αναπτυξω μια τετοια δυσαρμονικη αλαγη, και να επιμεινω να βγαλω μελωδια απο μεσα της. Το αποτελεσμα ηταν μια πολυ δυσκολη μουσικη, αλλα και εκεντρικη. Οταν μαλιστα εβαλα την φωνη μου να τραγουδαει αγρια ημουν ηδη μπροστα σε ενα φοβερο προτωποριακο κοματι που και ο ιδιος ο Χαμιλ θα ζηλευε. Επρεπε ομως και οι στιχοι να ειναι εκεντρικοι και παραξενοι. Θυμηθηκα την παλια μου μανια με τους επιστημονικους ορους και γεμισα τους στιχους με αναφορες στην δομη της αντιυλης με τα ποζιτρονια και τους αρνητικους ατομικους πυρηνες. Και χρησιμοποιησα την αντιυλη σαν επιχειρημα για να αμφισβητησω τον υλικο κοσμο. Και ο τιτλος του κοματιου Dirac antimatter ocean που σημαινει ο ωκεανος αντιυλης του ντιρακ, μια θεωρεια για την οποια ειχα διαβασει σε ενα βιβλιο του Γιαννη με τιτλο Απιθανες πιθανοτητες. Ο Γιαννης εξυμνησε το κοματι αυτο στην κριτικη του, οχι τοσο ομως οσο ενα αλλο που θα αφησει εποχη. Το pancy. Εδω, μπροστα στην ανακαλυψη μιας πολυ υγειους μελωδιας, εξω απο το λουκι των αλαγων συγχορδιων, κατεληξα σε ενα καινουργιο blue dream, που ξεφευγε τελειως απο τα μεχρι τωρα σκοταδια. Ενω ξεκιναει με καποιο αγχος καταληγει σε μια πολυ συγκινητικη μελωδια με στιχους για πρωτη φορα πραγματικα λυρικους: Rosa! Lets cut some flowers to make a garland upon your head Peter, lets take this pancy to fast it someday through Rosas hair Small child come and send this garland to Rosas head! Ο πατερας μου ακομη και σημερα θεωρει το πανσυ σαν το ομορφοτερο τραγουδι μου ενω ο Γιαννης εγραφε: Το πανσυ ειναι απροσδοκητα ενα εκπληκτικο κοματι. Διαφερει πολυ απο το συνηθισμενο υφος του Θοδ. Πολυ απλο σε συληψη, ευρηματικοτατη μελωδια, χωρις καμια περιτη προσθηκη, κυλαει γεματο λυρισμο, σαν ενα μικρο αριστουργημα, για φλαουτο αρμονιο και φωνη. Σαν ενα ονειρικο παραληρημα, μια μαγικη εικονα που αρχιζει και τελειωνει καταφερνοντας να σε ταρακουνησει απο την συγκινηση. Το κοματι αυτο με εκανε ισως για πρωτη φορα να προσεξω τους στιχους του Θοδ. που εδω περιγραφουν απλα ενα ονειρο με χρωματα, πολυ πιο κοντα σε αυτο που λεμε ποιηση, σε αντιθεση με τους συνηθισμενους ως τωρα υπαρξιακους προβληματισμους και ερωτηματα που συσωρευαν ακατασχετες εννοιες, φιλοσοφικα συστηματα και φανταστικα συμπερασματα σε στυλ ποιος ειναι ο σκοπος μου και τι ειναι η υπαρξη. Η απαντηση υπαρχει εδω, στο πανσυ και πουθενα αλλου. Και πραγματικα το πανσυ, μαζι με τα genuflection και Dirac antimatter ocean, κανουν τον καινουργιο δισκο το into the clouds τον καλυτερο μεχρι σημερα αλλα και για εναν χρονο ακομη.

59 Εντωμεταξυ ηρθε απαντηση απο το γραμμα που ειχα στειλει στον Χαμιλ. Ηταν ομως δακτυλογραφημενη και απλα μιλουσε για το τι κανει ο Χαμιλ αυτον τον καιρο τελειωνοντας με διαφημισεις απο κονκαρδες και μπλουζακια με το σημα των vandergraaf. Στενοχωρεθηκα, ενω ο πατερας μου με δουλευε λεγοντας μου οτι και ο Χαμιλ κανει εμποριο, και εμεις ειμαστε τα κοροιδα. Τοτε εγραψα και το ινστρουμενταλ κοματι με τον ομονυμο τιτλο του δισκου, με το οποιο αυτος κλεινει. 59

60 60

61 ALEXANDRA- ΓΕΝΑΡΗΣ 1980: Οταν μια μερα στο φροντιστηριο ζωγραφικης του Γιαννη, προσεξα ενα κοριτσι με γλυκο προσωπο που ζωγραφιζε μονη της σε μια γωνια, την Αλεξανδρα, τιποτε δεν εδειχνε το τι θα επακολουθησει. Οταν ομως ο Δημητρης αρχισε για πλακα να με παραμυθιαζει λεγοντας μου ψεματα οτι η Αλεξανδρα ειναι το πλεον μεταφυσικο και ιδεαλιστικο ατομο, ακομη περισσοτερο και απο μενα, τοτε πια ηταν πολυ ευκολο η μυθομανια μου να με οδηγησει να την εξιδανικευσω και να νοιωσω ερωτευμενος με μια κοπελα που την ειχα δει μια μονο φορα στην ζωη μου. Παρακαλουσα τον Γιαννη να κανονισει καποια συναντηση, ενα βραδυ να βγουμε μαζι της. Αυτος βαριωτανε. Και τοτε του υποσχεθηκα οτι αν αναλαβει να με γνωρισει στην Αλεξανδρα, τοτε θα του χαριζα το more των Pink floyd, εναν δισκο που απο καιρο τον ηθελε, και τον ειχα. Και η συναντηση εγινε, και οι τρεις μας, εγω ο Γιαννης και η Αλεξανδρα πηγαμε στο σινεμα Τροπικαλ και ειδαμε το εργο Νορμα Ρεη. Μετα πηγαμε στην πλατεια Νεας Σμυρνης και σαν παιδακι προσπαθουσα να κανω φιγουρα στην Αλεξανδρα σκαρφαλωνοντας σε μια τσιμεντενια πυραμιδα. Ο Γιαννης μου ζητουσε να του δωσω τωρα τον δισκο που του ειχα υποσχεθει. Εγω ομως του ελεγα οτι δεν πηρα ακομη το ανταλαγμα που συμφωνησαμε. Και η Αλεξανδρα με αφελεια ρωτουσε για ποιο ανταλαγμα μιλαμε. Οταν σοβαρεψε καπως η κατασταση την ρωτησα την γνωμη της για την μεταφυσικη, και η απαντηση της ηταν: -Η εκκλησια ειναι κατι το νεκρο. Την αλλη μερα ετοιμασα σπιτι ενα φοβερο ρεφραιν οπου επαναλαμβανα τους στιχους: Alexandra said church is something dead!. Σαν γυναικα δεν μου αρεσε, και ηταν 20 χρονων. Σαν ιδεολογια δεν φαινοταν να πολυσυμφωνει με αυτα που ελεγα. Ομως εγω την ειχα ερωτευτει, και μαλιστα σε σημειο να βλεπω το προσωπο της παντου. Αυτη η ενταση που φαινοταν να μην εχει ορατα κινητρα με προβληματισε πολυ. Εβλεπα καθαρα πια οτι η πηγη αυτου του ερωτα, αυτης της εντασης δεν ηταν η Αλεξανδρα, αλλα εγω ο ιδιος. Η Αλεξανδρα δεν εκανε τιποτε που να μπορουσε να προκαλεσει τετοιον ερωτα απο μενα. Ετσι κατεληξα στο μεγαλο συμπερασμα, στην μεγαλη τοτε θεωρεια του ερωτα: Οτι απο τη στιγμη που γεννιωμαστε ενα μερος του πνευματος μας χανεται, αφηνοντας μας ελειπεις. Το χαμενο αυτο μερος του καθενος εχει την ταση να ενσωματωνεται σε ανθρωπους διαφορετικου φυλου που τυχαινει να γνωρισουμε. Και τοτε ακριβως ειναι που νοιωθουμε οτι η μονη ευτυχια ειναι να ενσωματωσει και ο αλλος τον χαμενο δευτερο εαυτον του σε μας. Να υπαρξει ανταποκριση. Ετσι μπορει κατα τη διαρκεια της ζωης μας να ερωτευομαστε πανω απο ενα ατομο, στην πραγματικοτητα ομως παντα αποβλεπουμε στον ιδιο, που ειναι το χαμενο κοματι του εαυτου μας. Παντα αποβλεπουμε στην ολοκληρωση, που τωρα θα ερθει μονον αν καταφερνα να δημιουργησω σχεση με την Αλεξανδρα. Την αλλη μερα επιδιωξα να βρεθω με τον Σταθη, και του μιλησα για τον μεγαλο ερωτα που ενοιωθα. Ο Σταθης με ρωτησε: -Θα μπορουσες να πιστεψεις για ενα ελαχιστο κλασμα του δευτερολεπτου οτι το ιδανικο σου ετερο ημισυ ειναι κρυμενο στην μητερα σου; -Οχι, του λεω. -Τοτε αυτο που νοιωθεις ειναι σεξουαλικο καθαρα. -Αποκλειεται του λεω.

62 -Θοδωρε! Στην ζωη μονο μια γυναικα αξιζει αυτην την θρησκευτικη εξιδανικευση. Η μητερα μας. Δε μου λες... εχεις κανει ερωτα; -Οχι του απανταω. -Να πας να κανεις! Δεν ειναι κακο. Ετσι θα φυγουν απο μεσα σου ολα αυτα τα συναισθηματα εξιδανικευμενου ερωτα. Στενοχωρεθηκα πολυ με τον Σταθη. Την αλλη μερα τα ελεγα στον Γιαννη και στον Γιαννη Καρ. : και μου ειπε οτι πρεπει να κανω ερωτα πρωτα και υστερα να μιλαω για αυτα τα πραγματα. Ο Γιαννης Καρ. κρυφογελωντας με ρωταει: -Οποτε τωρα τι θα κανεις; -Δεν ξερω... -Παντως φιλε η Αλεξανδρα ειναι μεγαλη. Ειναι 20 χρονων, και θα θελει τετοια πραγματα. Αλλιως θα σε κραξει. -Ενταξει, θα δεχτω να θυσιαστω και να κανω ερωτα μαζι της αν η Αλεξανδρα καταλαβαινε πρωτα το πως νοιωθω, και αν δεχοταν να τα φτιαξει μαζι μου. Οι συναντησεις με την Αλεξανδρα συνεχιστηκαν, παντα μαζι με τον Γιαννη, ωσπου ηρθε η 15η/1 η μερα της πρωτης μου συναυλιας. Καλεσαμε στο σπιτι, εκεινη την μερα ολους τους φιλους και γνωστους, καπου 30 ατομα, και εγω εχοντας στησει το αρμονιο στο σαλονι, τους επαιξα με προγραματισμενη σειρα τα κυριοτερα μου ως τωρα τραγουδια. Στην αρχη με προλογισε ο Γιαννης. Στον καθενα ειχαμε μοιρασει προγραμα με τους τιτλους των κοματιων, οπου διπλα απο καθε τραγουδι εβαζε και ο καθενας εναν βαθμο. Ετσι σε στιλ φεστιβαλ τραγουδιου, θα εβλεπα ποιο απο τα τραγουδια μου ειχε την μεγαλυτερη απηχηση. Στην πισω σελιδα ο καθενας εγραφε η ζωγραφιζε ελευθερα οτι του ερχοταν. Και ειναι σκετη απολαυση ακομη και σημερα να χαζευω τις πισω σελιδες των προγραματων της συναυλιας. Ειχαν ερθει ολοι, ο Σταθης, ο Νιονιος, ο Μαρινος και ο Παναγιωτης, η Κατερινα, ο πατερας της μαζι με εναν δασκαλο πιανου, και πολοι αλλοι λιγοτερο γνωστοι. Αλλα κυριως: ηρθε η Αλεξανδρα. Η Κατερινα ανελαβε να πιασει φιλιες με την Αλεξανδρα για να με βοηθησει. Ηθελα να αφιερωσω ενα τραγουδι στην Αλεξανδρα, λεγοντας οτι το παιζω γιαυτην. Ομως για να μην φανουν οι προθεσεις μου, αφιερωσα με τον ιδιο τροπο ενα τραγουδι και στην Κατερινα. Της αφιερωσα το blue dream, ενω στην Αλεξανδρα αφιερωσα το strange island εκεινο το κοματι που οι στιχοι του αναρωτιωνται για την αιτια του ερωτα. Οταν ανακοινωνα οτι το blue dream αφιερωνεται στην Κατερινα τοτε αυτη με ευγενια σηκωθηκε ορθια και ειπε ευχαριστω. -Μπουουου!!! Φωναξε αμεσως ο Παναγιωτης που δεν του πηγαινε και τοσο αυτη η ατμοσφαιρα. Πρεπει εδω να τονισω οτι ηταν η πρωτη μου εμφανιση μπροστα σε κοινο, εστω και αν το κοινο αποτελουταν απο γνωστους. Αυτο μου δημιουργησε τρακ στην αρχη, και θυμαμαι που παιζοντας το πρωτο κοματι το warp ετρεμα. Αργοτερα ομως ενοιωσα πιο ανετα, και μαλιστα το dirac antimatter ocean ακουστηκε πολυ ομορφα, αν και ο Γιαννης διαμαρτυρονταν γιατι δεν εσβηναν τα φωτα. Στη μεση της συναυλιας σηκωθηκε ορθιος ο γνωστος του πατερα της Κατερινας δασκαλος πιανου και επειδη επρεπε να φυγει, πριν φυγει ειπε τα εξης: Θελω να πω οτι μενω καταπληκτος απο την φαντασια και την εμπνευση του νεαρου, την στιγμη μαλιστα που δεν εχει παει ποτε σε ωδειο. Ομως περα απο ολα αυτα.... καλη ειναι και η ελληνικη μουσικη. Δεν μιλαω μονον για τους στιχους. Γενικα η δομη των κοματιων ειναι ξενη. Υπαρχουν χιλιαδες κλιμακες μινορε η ματζορε στις οποιες μονον απο την ελληνικη μουσικη εχει γινει αναπτυξη, και θα αξιζε να ασχοληθουμε και μαυτες. Παντως και παλι θελω να τονισω την μεγαλη αξια των κοματιων που ακουστηκαν σημερα και λυπαμαι που δεν μπορω να καθησω ως το τελος. Γεια σας! Εγω συνεχισα να παιζω στη σειρα τα καλυτερα μου κοματια. Στο time to remember ειχα κανονισει να αναφτει λιβανι, του οποιου ομως ο καπνος με επνιξε, και με αναγκασε να σταματησω να τραγουδαω και να αρχισω να βηχω. Και η συναυλια εκλεινε με την μελωδια του ινστρουμενταλ into the clouds οπου ομως τωρα τραγουδουσα σε ελληνικους στιχους, στιχους που ειχα γραψει ειδικα για την περισταση: Παντα ομως υπαρχει κατι αγνο μα ξεχασμενο ειναι η ευτυχια που νοιωσατε στα παιδικα σας ονειρα ειναι η μεγαλη, η αφθαρτη πρωταρχικη χαρα που τωρα δεν θυμαστε πια. 62

63 63 Στο τελος μαζευτηκαν οι βαθμολογιες ολων, οπου εβγαζαν σαν καλυτερο κοματι το genuflection και δευτερο το pancy. Τελευταιο ειχε βγει το inerthia. Ετσι η πρωτη μου εμφανιση μπροστα σε κοσμο ηταν πια γεγονος, ομως εγω δεν ημουν σε θεση να πανηγηρισω. Σκεφτομουν συνεχεια την Αλεξανδρα και το πως θα μπορουσα να κανω δεσμο μαζι της. Ο Γιαννης μου ελεγε να της μιλησω, αλλα φοβομουν μηπως με παρεξηγησει. Φοβομουν την απαντηση της. Δεν θα αντεχα το οχι της. Αυτα ελεγα στον Γιαννη, ενω περπατουσαμε στην προβλητα του λιμανιου του Τροκαντερου στο παλιο Φαληρο, κυτωντας την θαλασσα. Και τοτε παρθηκε η μεγαλη αποφαση. Να φερουμε την Αλεξανδρα σαυτο εδω το μερος απο οπου φαινεται ομορφα το ηλιοβασιλεμα, και τοτε να της μιλησω. Κυτωντας την θαλασσα, και ακουγοντας απο καποιο κασετοφωνο ομορφη μουσικη ισως να διευκολυνει καπως τα πραγματα. Και η μεγαλη μερα που θα γινει αυτο, κανονιστηκε να ειναι η μεθεπομενη Κυριακη 10 Φεβρουαριου, που ειναι και τα γενεθλια του Γιαννη. Εκεινη την μερα θα φερουμε την Αλεξανδρα εδω διπλα στην θαλασσα, και τοτε θα της μιλησω. Και θα ειναι αυτη η ημερομηνια η σημαντικοτερη της ζωης μου. Ομως επρεπε πολυ να προσεξω τι θα της πω. Επρεπε να της εξηγησω πως νοιωθω γιαυτην χωρις να δημιουργησω κακες εντυπωσεις. Ειχα καιρο 10 μερες μεχρι την 10η/2. Ετσι στρωθηκα κατω και με χαρτι και μολυβι προσπαθησα να συνταξω γραπτως το τι θα της ελεγα. Στις 5/2, ειχαν βγει καπου 15 γραπτες σελιδες απο τον λογο που θα της ελεγα. Στις 6/2 ο Γιαννης ειδοποιει την Αλεξανδρα η οποια δεχεται να παμε βολτα ταχα για να τραβηξουμε φωτογραφιες στην ακτη του Παλαιου Φαληρου στις 10/2. Στις 7/2 δινω στην Κατερινα να διαβασει τον λογο που ειχα ετοιμασει και σαν κοριτσι να μου πει την γνωμη της. Στις 8/2 μου στελνει γραπτως οτι αν πω αυτα τα πραγματα στην Αλεξενδρα και αυτη με συμπαθει, σιγουρα θα δεχτει να τα φτιαξει μαζι μου. Μονο Θοδωρη μην της πεις οτι ειναι η αποθηκη οπου μεσα της κρυφτηκε ο χαμενος σου δευτερος εαυτος. Η λεξη 'αποθηκη' δεν χτυπαει καλα. Πες της καλυτερα οτι ειναι για σενα ενα παραθυρο απο οπου βλεπεις την ευτυχια. Και τελος παντων δεν ειναι αναγκη να τα περνεις ολα αυτα τοσο πολυ σοβαρα, γιατι ετσι μπορει να την τρομαξεις. Εγω παντως σου ευχομαι ολα τα ονειρα σου να πραγματοποιηθουν κριαρακι μου, σαν μια ευχη απο εναν αλλο κριο. Μαλιστα την Κυριακη 10/2, την μεγαλη μερα, θα ερθω και εγω να βοηθησω οσο μπορω την κατασταση. Και η μεγαλη μερα πλησιαζει. Και οσο ενοιωθα οτι πλησιαζει η 10η/2 τοσο και περισσοτερο το αγχος μου μεγαλωνε. Ειχα μαθει τον λογο που θα της ελεγα απεξω. Ειχα προκαθορισει την ωρα που θα φτασουμε εκει, ωστε να αρχισω να της μιλαω ακριβως ενω θα βλεπουμε το ηλιοβασιλεμα, του οποιου την ωρα εμαθα απο το πλανηταριο σε προσεγγιση δευτερολεπτων. Ο λογος επρεπε να αρχισει στις 17:12 το απογευμα οταν ο ηλιος στις 10/2 βρισκεται 5 μοιρες πανω απο τον οριζοντα ενω ετοιμαζεται να δυσει. Και θα τελειωνε στις 17:47. Στις 17:50 η Αλεξανδρα θα μου δωσει την μεγαλη απαντηση, το μεγαλο ναι, η το οχι! Επισης προκαθοριστηκε απολυτα και η μουσικη που θα συνοδευε τον λογο μου. Τα κοματια που θα ακουγονται απο το κασετοφωνο ειναι το Σεμπαστιαν των Cocney rebel, το refugees και white hammer των Vandergraaf ενω οταν η Αλεξανδρα θα δωσει την μεγαλη απαντηση θα ακουγεται το τελος του saucer full of secrets των Pink floyd. Και οσο κορυφωνωταν η αγωνια, τοσο και ομορφοτερα κοματια εβγαζα, οπως το feeling the darkness με στιχους: Everything's round of me appearing surrounding me existence is something like reality key Everything's round of me doing me to feel it by sentiments way I swear I'll survive if Alexandra wants! και το μεγαλειωδες εκεινο τραγουδι με τιτλο 10/2/80 οπου στους στιχους βρισκονταν οι προσδοκιες μου απο την μεγαλη αυτη επερχομενη μερα:

64 64 This day I'll speak to my ideal reality this day I'll touch the other self of mine this day I'll meet after sixteen years my own girl this day I'll come back at home being winner! Ναι. Ο,τι κιαν γινει το βραδυ της 10ης/2 θα ειμαι νικητης. Ακομη και αν η Αλεξανδρα πει το οχι, θα ειναι η πρωτη φορα που ειχα το κουραγιο να μιλησω συνειδητα στο χαμενο ιδανικο μου ετερο ημισυ. Ομως πρεπει πρεπει πρεπει να πει το ναι. Μονον σε σχεση με την Αλεξανδρα πια μπορει να υπαρξει μελλων. Και η αγωνια κορυφωνεται μια μερα πριν την μεγαλη μερα. Στις 9/2 απο το πρωι χτυπαω ρυθμικα τον ηχο της καμπανας στο αρμονιο μου. Το απογευμα εχει βγει μια πολυ βαθια μελωδια σαν παρακληση, που ονομαστηκε προσευχη. Απο την πολυ αγωνια ενοιωθα κουρελιασμενος ψυχικα, και οι στιχοι της προσευχης γραφτηκαν στα ελληνικα και αποτελεσαν ενα τραγουδι ικανο να ταρακουνησει και τον πιο ασυγκινητο κατω απο τα πιο παιδικα λογια: Θεε μου βοηθα την ψυχη μου να βρει μια εξοδο απο την φυλακη Θεε μου δως μου δυναμη σου να βρω κιεγω καπου καποιο ιδανικο Θεε μου ισως ναρθε η ωρα να βρω κιεγω μια πορτα για να μπω Θεε μου ισως ναρθε η μερα να βρω κιεγω τον αλλο μου εαυτο. Βοηθα αυτην την αγια μερα να νοιωσω το αγγιγμα της υψιστης πνοης βοηθα αυτην την αγια νυχτα ναρθει κοντα μου εστω και για μια στιγμη Θεε μου βοηθα με να πεισω Αυτην που τωρα ειναι το αλλο μου εγω Ολο το βραδυ ξενυχτησα τραγουδωντας την προσευχη, και νομιζα στο τελος οτι ακουγα την μελωδια γυρω μου να εκπεμπεται και να επαναλαμβανεται απο παντου. Και η αγια μερα ξημερωσε. Ο Γιαννης μου τηλεφωνησε και μου ειπε οτι στις τρεις το μεσημερι ξεκιναμε απο το σπιτι του. Εκτος απο την Αλεξανδρα και την Κατερινα, θα ερθει και ο Γιαννης Καρ. που κιαυτος ηθελε να μιλησει στην Κατερινα. Το πρωι ηταν η μονη φορα στην ζωη μου που πηγα στην εκκλησια, και απο μεσα μου παρακαλεσα, αν υπαρχει καποια δυναμη, οποια και αν ειναι αυτη σαν ανωτερο πνευμα να με βοηθησει. Αναψα και ενα κερακι. Προμηθευτηκα απο το σπιτι τις κασετες που θα συνοδευσουν τον λογο μου, και το κασετοφωνο. Στις 4 το απογευμα, οι τεσσερεις μας ξεκινουσαμε με τα ποδια απο το σπιτι του Γιαννη για την προβλητα του Τροκαντερου ταχα για να τραβηξουμε φωτογραφιες. Η Αλεξανδρα φορουσε μαυρα γυαλια και συζητουσαν με την Κατερινα. Οσο πλησιαζαμε στο Παλιο Φαληρο, τα ποδια μου ετρεμαν. 100 μετρα πριν απο την προβλητα η Κατερινα με ενθαρυνει και μου δινει ελπιδες. Και στις 17:02 ειχαμε φτασει. Ειχε φτασει και η ωρα για την μεγαλη αποφαση. Ομως οχι. Δεν τολμουσα. Δεν μπορουσα. Ομως στις 17:10 μαζευοντας ολες μου τις δυναμεις καταφερνω να πω: -Αλεξανδρα παμε οι δυο μας λιγο παρα περα γιατι θελω να σου μιλησω. -Φυσικα. Σηκωθηκαμε, πηρα το κασετοφωνο με τις κασετες και καθησαμε 50 μετρα πιο περα σε ενα απομερο σημειο της προβλητας αγναντευοντας την θαλασσα. Αρχισα να της μιλαω, και αυτη να με ακουει, ενω ο ηλιος εδυε. Οσο εβλεπα οτι με ακουγε προσεκτικα τοσο η αγωνια μου μετατρεποταν σε ενα γλυκο συναισθημα, γιατι επιτελους μιλουσα ανοιχτα στον ανθρωπο που για μενα ηταν τα παντα. Και οπως ακριβως ειχα προκαθορισει, και κατω απο τα συγκεκριμενα κοματια ελεγα αργα αργα τα συγκεκριμενα λογια:..... Τωρα δεν μιλαω σε σενα Αλεξανδρα αλλα στον χαμενο εαυτον μου που κατα καιρους κρυβεται σε υπαρξεις κοριτσιων δημιουργωντας ετσι το συναισθημα του ερωτα κυτα τωρα το ηλιοβασιλεμα στην δυση. Ηταν κατι που παντα γινοταν και παντα θα επαναλαμβανεται ανεξαρτητα με το αν εμεις εχουμε προβληματα ειτε οχι. Η δυση του ηλιου

65 65 ποτε δεν ηταν καλη, κακη, ομορφη η ασκημη. Εσυ εισαι! Ο ανθρωπος που με τις προκαταληψεις σου θα κρινεις τα πραγματα σαν καλα κακα, ομορφα η ασκημα. Αν προσπαθησεις ομως Αλεξανδρα να ατενισεις την θαλασσα μπροστα σου εστω και για μια στιγμη ξεχνωντας τα ολα, θα δεις ξαφνικα εναν καινουργιο κοσμο οπου οι εννοιες καλο, κακο, ομορφο, ασκημο κανενα νοημα δεν θα εχουν αλλα το μονο νοημα θα ειναι η αληθεια, η αληθεια που τωρα μας καλει στον οριζοντα της θαλασσας, αλλα εμεις δεν την ακουμε γιατι πισω μας ειναι ο θορυβος της πολης. Ομως ο σκοπος μας βρισκεται παντα εκει, στο ηλιοβασιλεμα, στο ξανασμιξιμο μας, στην ιδανικη ευτυχια... Σε 45 λεπτα, ειχε αρχισει να νυχτωνει οταν ο λογος μου τελειωσε και ηρθε η μεγαλη στιγμη της απαντησης της στις 17:52: -Λοιπον, την απαντηση την ξερεις. Και αυτο γιατι εγω δεν μπορω να συμετασχω σε αυτα που λες, γιατι δεν εχω να προσφερω τιποτε. Ειμαι ενα απλο κοριτσι. -Μα και μονο με το να εισαι διπλα μου, μου προσφερεις τα παντα! -Θοδωρε... καταλαβε το. Η ζωη δεν ειναι ετσι. Δεν ειναι ολα τοσο αφθαρτα και ιδανικα οσο πιστευεις. Εχεις την ταση να εξιδανικευεις γυρω σου τα παντα. Ομως δεν ειναι ετσι. Θεε μου, τοτε συνειδητοποιησα το κρυο που εκανε. Ειχε πολυ κρυο. Η Αλεξανδρα μου χαιδευει το κεφαλι παρηγορητικα και με παροτρυνει να γυρισουμε στους αλλους. Γυρισαμε, αλλα δεν ανταλαξαμε λεξη με κανεναν. Καθισαμε ολοι μαζι κουρνιασμενοι απο το κρυο, ενω το τελευταιο φως της ημερας χανονταν. Ακουγαμε το mysterious semblances at the strand of nightmares των Tangerine dream κυτωντας την θαλασσα. Εκανε πολυ μα παρα πολυ κρυο. Στις 7 το βραδυ ξαναγυρισαμε στον παραλιακο δρομο. Η Αλεξανδρα πηρε λεωφορειο και εφυγε. Το ιδιο και η Κατερινα. Με τους Γιαννηδες συνεχισαμε. Στο σπιτι ακουγαμε απο τον καινουργιο δισκο του Παυλου Σιδηροπουλου την ωρα του stuff ενω εγω κυτουσα το ταβανι στο ωχρο φως της λαμπας: Κυτα το σουρουπο, ωρα εξι και μιση πες μου αν μαγαπησες οπως η νυχτα τη σιωπη οπως ο γκριζος ουρανος καποιας Ανοιξης πνοη Μην φοβασαι, σβησ'το φως, δεν υπαρχει που, ποτε και πως πριν τελειωσει η νυχτα αυτη πριν μας εβρει το πρωι... Σε λιγο εφυγε και ο Γιαννης Καρ. Σε λιγο εφυγε και ο Γιαννης. Ισως ειχες δικιο Αλεξανδρα. Ισως να ειναι πολυ νωρις για να πραγματοποιουνται τετοια ονειρα. Δεν την ξαναδα. Η 10η/2 θα ειναι απο δω και περα η πιο μεγαλη συμβολικα μερα του χρονου, ομως οχι γιαυτο το γεγονος, αλλα για ενα αλλο πολυ πιο σημαντικο και βαρυσημαντο που θα γινει του χρονου την ιδια μερα. O εορτασμος της 10ης/2 καθε χρονο θα γινει αιτια να καταστραφουν πολλοι δεσμοι μου μονο απο ζηλεια στο μελλων. you: Το βραδυ ξενυχτησα για δευτερη συνεχη μερα, γραφοντας το μεγαλειωδες I'll meet

66 66 I'll meet you behind the life door and then I'll ask you why were you so I'll meet you through right dimensions and then you'll answer me where have you been I'll meet you in next existence but then you'll tell me now it's too late I'll meet you in the real reality and then I'll make you say why were you hidden in five girls I'll meet you one day I'll meet you but never into into Alexandra! I'll meet you one day I'll meet you and then I'll say to you you were too hard. Στις 27/2 ολα αυτα τα κοματια αποτελεσαν τον καινουργιο μου δισκο με τιτλο Αλεξανδρα. Το κοματι με τιτλο Αλεξανδρα με το θεαματικο ξεσπασμα Alexandra said church is something dead, θα περιεχει και μια διασκευη του Sebastian κατω απο την απαγελια αποσπασματος απο τον προς την Αλεξανδρα λογο της 10ης/2. Τα small fountain και illness, με τις αρρωστες συγχορδιες τους θα περιγραφουν την φρικη και την μοναξια μετα το οχι της. Και εκεινο το παλιο εκκλησιστικο nadirs prelude τωρα ομως με στιχους. Και ο Γιαννης θα γραψει στην κριτικη του: Και ετσι το μεταφυσικο μυνημα ξεθωριασε πριν καλα καλα εκπληρωσει τον σκοπο του. Ετσι ειναι Θοδωρε. Ερχονται μερικες στιγμες που αποδεικνυουν οτι στην ζωη, δεν χωρανε τα ονειρα... Ισως και να εχει δικιο. Η ζωη θα το δειξει...

67 THE WAY TO THE CAPE OF GOOD HOPE- ΑΠΡΙΛΗΣ 1980: Παντου γυρω μου βλεπω το προσωπο της Αλεξανδρας. Ομως οχι... Αυτο ειδικα το κοριτσι που βλεπω στην αυλη του σχολειου στα διαλειματα, πραγματικα μοιαζει παρα πολυ της Αλεξανδρας! Πηγαινε δυο ταξεις πιο κατω απο μενα και οταν την ειδε και ο Γιαννης, παραδεχτηκε κιαυτος οτι εχει μια φοβερη ομοιοτητα με την Αλεξανδρα στο προσωπο. Αμεσως προσπαθησα να μαθω πληροφοριες γιαυτην απο συμαθητες μου. Και τοτε ηταν που τρελαθηκα. Τρελαθηκα γιατι οντως την ελεγαν Αλεξανδρα!!! Και οχι μονον την ελεγαν Αλεξανδρα, αλλα ολες οι ενδειξεις εδειχναν πως προκειται για ενα ατομο που περα απο μια κολητη της συμαθητρια την Μαρια, με κανεναν αλλον δεν μιλουσε. Ηταν απομονωμενη, και ολοι την θεωρουσαν πολυ κλειστη και εσωστρεφικη. Ετσι εκει που ημουν εντελως απελπισμενος μετα την 10η/2, τωρα ξαφνικα εβλεπα μια νεα Αλεξανδρα, πιο ομορφη, σιγουρα μονη της, και με ολες τις ενδειξεις οτι προκειται για σωστο ατομο. Ηταν η Αλεξανδρα νουμερο 2 οπως λεγαμε με τον Γιαννη, για να μην την μπερδευουμε με την πρωτη. Επρεπε να βρω εναν τροπο να προσεγγισω την Αλεξανδρα 2, αλλα οχι οπως την Αλεξανδρα 1. Επρεπε να την πλησιασω με εναν πιο μυστικιστικο τροπο, για να μην με ταυτισει με τους καμακιαρηδες γυφτους του σχολειου. Εντωμεταξυ ενα απογευμα που πηγα στον Αρμαο να αγορασω μια βαση για το μικροφωνο μου, συναντησα εναν παλιο μου συμαθητη απο το δημοτικο, τον Αριστοτελη. Αφου χαιρετηθηκαμε, με χαρα διαπιστωσα οτι κιαυτος ειχε παρει τον δρομο της μουσικης. Επαιζε ντραμς σε ενα συγκροτημα του Νεου Ψυχικου οπου εμενε. Το συγκροτημα του λεγοταν Harvest in the sun, και αυτος που επαιζε αρμονιο ηταν λεει κολοπαιδο και τους εγκατελειψε. Εγω του ειπα απλα οτι παιζω αρμονιο και η συζητηση τελειωσε εκει. Ομως την αλλη μερα, με περνει τηλεφωνο ο κιθαριστας των harvest in the sun, ονοματι Νικος Κατσαρος, ενα παιδι με μακρυα ισια μαλλια. Με παρακαλεσε τωρα που εμειναν χωρις κημπορντηστα να παιζω εγω μαζι τους. Χαρηκα γιατι ετσι θα εμπαινα επισημως για πρωτη φορα σε κανονικο συγκροτημα, οπως ακριβως ηταν ο Αλεξης με τον Ακη τον Χαντζηαντωνιαδη στην Νεα Σμυρνη τοτε που τους ειδα σε μια προβα τους και ζηλευα. Να λοιπον τωρα που ειχα την ευκαιρια να μετασχω κιεγω σε κανονικο συγκροτημα. Ο ενθουσιασμος μου δεν με αφησε να προσεξω ποσο παιδικα και ηλιθια ηταν τα τραγουδια του Αριστοτελη και του Νικου. Περα απο διασκευες σε στυλ 'all along the watch tower', ειχαν κατι κοματια σε ελληνικο στιχο, οπως το back on the road, και το τραινο, που γενικα θυμιζαν ατμοσφαιρα αποτυχημενου παρτυ. Για μενα τα πραγματα ηταν σχετικα ευκολα, παρολο που στην αρχη φοβομουν. Το μονο που ειχα να κανω ηταν να χτυπαω τις συγχορδιες. Ειχαν και ενα αρμονιο του κολου εκει στο υπογειο του Αριστοτελη, οποτε βολευομασταν μαυτο στις προβες, γιατι το δικο μου ηταν επιπλο και δεν μεταφεροτανε. Ετσι εγινα κιεγω μελος των harvest in the sun, το κλασικο νεανικο συγκροτημα με τα χαρουμενα τραγουδακια, τις γκομενες που περιτριγιριζουν τους τυπους με τις κιθαρες κλπ. Το αποκορυφωμα ηταν μια συναυλια στο γυμναστηριο της Εστιας Νεας Σμυρνης εκει ακριβως οπου ειχα δει την προβα εκεινη του Ακη τα περασμενα Χριστουγεννα, και ειχα παθει. Μαλιστα θα βγαιναμε με το συγκροτημα του Ακη που λεγοταν Α. Α. band. Τα δυα Α ηταν το αρχικο του Ακη στην κιθαρα και του Αλεξη στα κημπορτς. Ο Αλεξης ο οποιος μας σνομπαρε εμας αφανταστα, και μαλιστα διεδωσε μετα την συναυλια οτι ειχαμε βουτηξει βισματα. Για ντραμερ ειχαν καποιον Νικολακη, και μπασιστα καποιον Αλεκο Καραντωνη. Εμεις ειμασταν με τον Αριστοτελη στην ντραμς, τον Νικο στην κιθαρα, και καποιον αλλο Νικο στο μπασο. Οταν φεραμε το αρμονιο του Αριστοτελη, εκεινο το σαραβαλο οπου καναμε τις προβες, ο Αλεξης το θεωρησε εντελως αναξιο να παιξει πανω του. Ευτυχως η λυση βρεθηκε

68 68 γρηγορα. Ο μπαμπας του Ακη πουλουσε μουσικα οργανα, και ετσι εφερε αυτος τελευταια στιγμη ενα πολυ καλο φορητο αρμονιο που σε ενα χρονο θα γινει δικο μου. Μαυτο ξεκινησαμε να παιζουμε πρωτοι εμεις, διασκευες που εγω δεν τις ηξερα οπως το hei Joe, και ετσι εκανα πως επαιζα με κλειστο το volume. Αργοτερα που παιξαμε το τραινο, το back on the road, και ενα καψουρικο του Νικου, τοτε επαιζα κανονικα, και αισθανομουν χαρουμενος που επιτελους επαιζα με κανονικο συγκροτημα σε κανονικη συναυλια. Καπου 200 ατομα ηταν το κοινο, κυριως κοριτσακια ετοιμα να μας ερωτευτουν, και ο Γιαννης μαζι με κατι φιλους του εκαναν χαβαλε θεωρωντας την φαση εντελως γελοια. Ηταν σαν παρτυ, ειδικα οταν μετα βγηκε ο Ακης που επαιζε το 'satisfaction' και δωδεκαμετρες διασκευες. Την αλλη μερα ο Γιαννης μου εξηγουσε οτι αυτα τα συγκροτηματα παιζουνε για τις γκομενες και οτι καμια σχεση δεν εχω εγω μαζι τους. Ομως εμενα μου αρεσε η ζεστη ατμοσφαιρα που δημιουργουταν. Αυτη η αγνωστη ακομη για μενα επαφη με το κοινο. Και ηρθαν οι μερες του Πασχα οπου πηγαμε οικογενειακως ταξειδι στο Γιοχανεσμπουργκ στην νοτια Αφρικη. Εκει περασαμε μερικες ομορφες μερες, ομως εγω απο την στιγμη που ειδα στον χαρτη ποσο κοντα ειμασταν στο ακρωτηριο της καλης ελπιδος στο νοτιοτερο ακρο της Αφρικης, δεν θα ησηχαζα αν δεν πηγαιναμε εκει. Ηθελα να δω αυτο το σημειο οπου δυο ωκεανοι σμιγουν στις πιο αγριες βραχωδεις ακτες του κοσμου, με τις φοβερες τρικιμιες και καταιγιδες. Και ετσι πηραμε το αεροπλανο και πηγαμε στο Κεηπ Ταουν, την πολη του ακρωτηριου μολις 40 χιλιομετρα απο το ακρωτηριο της Καλης ελπιδος. Περασα ενα απογευμα χαζευοντας στην ακτη της πολης τα τεραστια κυματα του Ατλαντικου που εσκαγαν πανω στα βραχια. Μεγαλη εντυπωση μου εκαναν τα τεραστια φυκια που ξεβραζε η θαλασσα στους βραχους σαν μαυρα καλωδια με παχος αρκετα εκατοστα. Η επομενη ηταν μια μεγαλη μερα. Οταν μας πηρε το ταξι απο το ξενοδοχειο, εβρεχε καταρακτωδως. Με κατευθυνση προς το ακρωτηριο της καλης ελπιδος βλεπαμε ακτες γεματες ναυαγια παλιων πλοιων να ξεπροβαλουν απο τα τεραστια κυματα, απεραντες αμουδιες με λευκη αμμο που μερικες φορες σχηματιζε λοφους εκατονταδες μετρα ψηλους που εσμιγαν με τα βουνα, και αλλε&sig