ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. Θεωρητικές Προσεγγίσεις του Χρόνου: Ο Χρόνος ως Κοινωνικο-Ιστορικό και Πολιτισµικό Φαινόµενο και οι Συνεπαγωγές του. Μιχάλης Κοντοπόδης

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. Θεωρητικές Προσεγγίσεις του Χρόνου: Ο Χρόνος ως Κοινωνικο-Ιστορικό και Πολιτισµικό Φαινόµενο και οι Συνεπαγωγές του. Μιχάλης Κοντοπόδης"

Transcript

1 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 Θεωρητικές Προσεγγίσεις του Χρόνου: Ο Χρόνος ως Κοινωνικο-Ιστορικό και Πολιτισµικό Φαινόµενο και οι Συνεπαγωγές του Μιχάλης Κοντοπόδης Κεφάλαιο 6 στο: Πουρκός, Μ. (Επιµ.). (2006). Κοινωνικο-Ιστορικο-Πολιτισµικές Προσεγγίσεις στην Ψυχολογία και στην Εκπαίδευση. Αθήνα: Ατραπός. ΠΕΡΙΛΗΨΗ Στη παρούσα εργασία παρουσιάζονται οι αντιθέσεις διαφορετικών προσεγγίσεων στο ζήτηµα του χρόνου µέσα από µια ευρεία διερεύνηση της θεώρησης του χρόνου, εντός και εκτός των πλαισίων της σύγχρονης ψυχολογίας, στην κοινωνική και ιστορική ανθρωπολογία, κοινωνιολογία και κοινωνικοπολιτισµική θεωρία, µε στόχο την ανάδειξη θεωρητικών, µεθοδολογικών και πραξολογικών προτάσεων για την περαιτέρω έρευνα και την ψυχοκοινωνική και ψυχοπαιδαγωγική πράξη. Υπό το πρίσµα επιστηµολογικών ερωτηµάτων που αφορούν κυρίως τη σχέση χρόνου και ανθρώπινης υποκειµένικότητας και τη σχέση χρόνου και χώρου γίνεται λόγος για δυισµό στην θεώρηση του χρόνου ως «κίνησεως κατά τόπον» στα πλαίσια της Ψυχοφυσικής και της Γνωστικής Επιστήµης. Στη συνέχεια γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί η δυναµική σχέση µεταξύ των χρονικών ιδιοτήτων του ανθρώπινου υποκειµένου και των χρονικών ιδιοτήτων και σχέσεων του βιωµατικού του κόσµου, µέσω της θεώρησης του χρόνου/ των χρόνων ως σηµειωτικού φαινοµένου, ως βιώµατος, ως κοινωνικής πρακτικής, ως εµπεριεχοµένου σε υλικότητες, ως κύριας διάστασης κοινωνικών και ψυχικών συστηµάτων, καθώς και ως πολιτικού φαινοµένου. Λέξεις κλειδιά: Γνωστική Ψυχολογία, Κοινωνικο-Ιστορικές και Πολιτισµικές Προσεγγίσεις, Xρονική Πολλαπλότητα, Χρόνος, Ψυχοφυσική. 1. Εισαγωγή: Βασικές Θεωρήσεις και Ερωτήµατα για το Χρόνο Σαν τα ψηλά βουνά και µεις να ζούσαµε αιώνια Που δε γερνούν ποτέ αυτά όµως γερνούν τα χρόνια (Κρητική Μαντινάδα) Ανεξάρτητα από το πόσο εσωτερικά τα στρώµατα του υποκειµενικού χρόνου επιθυµούν να είναι, στην καθηµερινή πράξη είναι, τουλάχιστον επιφανειακά, διαµορφωµένα µέσω ιστορικά προκαθορισµένων και κοινωνικά κατασκευασµένων χρονικών κατηγοριών. (Luckmann, 1992, σ. 53) Στην καθηµερινή ζωή της νέας γενιάς τίθεται µε έµφαση το θέµα του χρόνου (βλ. Πουρκός & Κοντοπόδης, 2005): (α) ως ποιότητας (κενός χρόνος ή χρόνος µε ροή), (β) ως συναισθηµατικού φαινοµένου (π.χ. άγχος, κατάθλιψη, ανία, έκσταση, υπερδιέγερση) και (γ) σε σχέση µε τα συγκεκριµένα πολιτισµικά, ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια της καθηµερινής ζωής των νέων (π.χ. ταχύτητα, πίεση, ανάγκη για ευελιξία, φόβος για το µέλλον). Παράλληλα τίθεται το ζήτηµα του χρόνου: (α) ως ποσότητας (π.χ. ωράριο), (β) ως χώρου/ διαστήµατος (π.χ. πρόγραµµα σχολικών και εξωσχολικών δραστηριοτήτων, οργάνωση διδακτέας Διεύθυνση: Μιχάλης Κοντοπόδης, Ψυχολόγος, Υποψήφιος Διδάκτορας µε υποτροφία του Ι.Κ.Υ. στον Τοµέα Αναπτυξιακής Ψυχολογίας, στη Σχολή Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής του Ελεύθερου Πανεπιστηµίου του Βερολίνου. Τηλ: ,

2 ύλης, οργάνωση ελεύθερου χρόνου και συλλογικών δραστηριοτήτων) και (γ) ως αντικειµενικά και φυσικά υπαρκτής διάστασης του κόσµου. Η αντίθεση µεταξύ αυτών των δύο διαµετρικά διαφορετικών θεωρήσεων του ζητήµατος του χρόνου παρουσιάζεται και στη φιλοσοφία και τις κοινωνικές και παιδαγωγικές επιστήµες, κυρίως ως αντίθεση µεταξύ της αντίληψης του χρόνου στη βάση της θεώρησης της αλλαγής ως κίνησης οπότε ο χρόνος θεωρείται ως απόσταση, ως διάστηµα, σε τελική ανάλυση ως χώρος και της αντίληψης του χρόνου που προκύπτει στη βάση της θεώρησης της αλλαγής ως µεταβολής ή µεταµόρφωσης, δηλαδή ως ποιοτικής αλλαγής χαρακτηριστικών ή περιεχοµένου. Η αντίθεση αυτή τίθεται ήδη στην φιλοσοφία του Αριστοτέλη ο οποίος διακρίνει τέσσερις κατηγορίες αλλαγής: (α) την «κίνηση κατά τόπον» («µεταβολή κατά τό που»), (β) την «αύξηση» και «φθίση» («µεταβολή κατά τό ποσόν»), (γ) την «γένεση» και «φθορά» («µεταβολή κατά τό ποιόν»), και (δ) την ποιοτική αλλαγή των ιδιοτήτων µιας ουσίας δηλαδή την «αλλοίωση» («µεταβολή κατ ουσίαν»). Σύµφωνα µε τον Αριστοτέλη οι πρώτες τρεις κατηγορίες αλλαγής µπορούν να θεωρηθούν ως κίνηση (Αριστοτέλης, Βιβλίο V, Κεφ a/b, Κεφ. 2, 226 a/b, σ. 380 κ. εξ.). Αντιθέτως, στη βάση της θεώρησης της αλλαγής ως «µεταβολής κατ ουσίαν» ο χρόνος µπορεί να γίνει κατανοητός ως ροή και ως ποιότητα, δηλαδή ως απόλυτη διάρκεια ( durée pure, βλ. Bergson 1946, 1908, 1968). Η Φιλοσοφία του Χρόνου αναδεικνύει πώς η σύγχρονη κατανόηση για τον χρόνο στις Φυσικές αλλά και σε άλλες Επιστήµες βασίζεται στη θεώρηση της αλλαγής ως κίνησης και ως επί το πλείστον, ως κίνησης κατά τόπον (βλ. Bergson, 1985, 1908, Sandbothe, 2001). Στην Ψυχολογία η θεώρηση του χρόνου ως κίνηση εµφανίζεται κυρίως στα πλαίσια της πειραµατικής έρευνας για την αντίληψη του χρόνου, ενώ η θεώρηση του χρόνου ως ποιοτικής αλλαγής χαρακτηριστικών ή περιεχοµένου αναπαράγεται κυρίως στα πλαίσια της ποιοτικής έρευνας για τον χρόνο σε σχέση µε τη µνήµη, τη βιογραφία, τα συναισθήµατα. Ενδεικτική είναι η ποικιλία των όρων µε τους οποίους γίνεται αναφορά στον χρόνο από διαφορετικές κατευθύνσεις στην ψυχολογία. Στα πλαίσια της θεώρησης του χρόνου ως κίνηση ή ως διάστηµα χρησιµοποιούνται οι όροι: αντίληψη του χρόνου ( perception of time, βλ. Treisman et al., 1990), εκτίµηση ( estimation of time, βλ. Droit-Volet, 2000), διαµεσολαβηµένη αντίληψη του χρόνου ( apperception of time ), χρονική διάκριση ( temporal discrimination, π.χ. Rammsayer & Ulrich, 2001), νόηση (αίσθηση) του χρόνου ( notion of time/ of duration, π.χ. Montangero, 1977), αίσθηση του χρόνου ( sense of time ). Στα πλαίσια της θεώρησης του χρόνου ως µεταβολής κατ ουσία χρησιµοποιούνται οι αντίστοιχοι όροι «χρονικό βίωµα» ( temporal experience, Zeiterleben, π.χ. Klosinski, Lippitz, 1993), «βιωµένος» χρόνος ( temps vécu, βλ. Minkowski, 1933), ή «χρονική συνείδηση» ( Zeitbewusstsein, π.χ. Plattner, 1990). Διαπιστώνει εδώ κανείς πως ακόµη και η ορολογία αναφοράς στον χρόνο εµπεριέχει διαφορετικές µεταξύ τους παραδοχές και προκείµενες. Στην Παιδαγωγική η έρευνα για τον χρόνο αναφέρεται κυρίως στον χρόνο ως απόσταση ή ως διάστηµα (κατανόηση του χρόνου που βασίζεται στη θεώρηση της αλλαγής ως κίνηση κατά τόπον), δηλαδή ως µετρήσιµη µεταβλητή: για παράδειγµα στον χρόνο που οι εκπαιδευτικοί αφιερώνουν στη διδασκαλία, τον τρόπο µε τον οποίο µπορούν να εξοικονοµήσουν χρόνο και τον χρόνο που οι µαθητές-τριες αφιερώνουν σε κάποια δραστηριότητα 1. Οι περιπτώσεις διαφορετικής θεώρησης του χρόνου στα πλαίσια της Παιδαγωγικής διακρίνονται σε κοινωνικο-ιστορικές 2, 1 Για µια διεξοδική παρουσίαση του πως ο χρόνος χρησιµοποιείται ως ενότητα ανάλυσης στην έρευνα για την εκπαίδευση, από τις αρχές του προηγούµενου αιώνα βλ. Delhaxhe, Για ένα παράδειγµα τέτοιας έρευνας βλ. Muszyński & Novikov, Χαρακτηριστική είναι η προσσέγγιση του Chevallard, για το πώς ο χρόνος διδασκαλίας καθιερώθηκε ιστορικά έτσι που η εκπαίδευση σήµερα, να είναι οργανωµένη στη βάση του χρόνου διδασκαλίας. Η γνώση, σύµφωνα µε τον Chevallard παρουσιάζεται και µεταδίδεται στον µαθητή µε τρόπο διαδοχικό, και ο/η µαθητής/τρια µαθαίνει το ένα µετά το άλλο τα αντικείµενα µάθησης στο παρασκήνιο. Έτσι ο δάσκαλος είναι πρώτα από όλα ένας µετρ του χρόνου (Le maitre est donc avant tout un chronomaitre Chevallard, Chevallard & Mercier, 1987).

3 κριτικές παιδαγωγικές ( Reformpädagogik ) 3, φαινοµενολογικές (βλ. Lippitz, 1993a) και ανθρωπολογικές προσεγγίσεις (βλ. Bilstein et. al., 1999). Στον ευρύτερο χώρο των Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστηµών µπορεί κανείς να αναγνωρίσει ακόµη και ολόκληρους επιστηµονικούς κλάδους οι οποίοι βασίζονται και αναπαράγουν την µία ή την άλλη θεώρηση του χρόνου, για παράδειγµα από τη µια την Κοινωνιολογία του Ελεύθερου Χρόνου, όπου ο χρόνος θεωρείται ως διάστηµα µεταξύ δύο σηµείων (µεταβολή κατά το που) και από την άλλη την Βιογραφική Προσέγγιση (Biographieforschung), όπου ο χρόνος θεωρείται πρωταρχικά ως ποιοτική αλλαγή χαρακτηριστικών ή περιεχοµένου (µεταβολή κατ ουσίαν). Οι διαµετρικά διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτηµα του χρόνου αντανακλούν ευρύτερες οντολογικές και επιστηµολογικές αντιθέσεις αντιφάσεις της Ψυχολογίας και γενικότερα των Κοινωνικών και Παιδαγωγικών Επιστηµών. Τα ερωτήµατα που τίθενται ως προς τις προσεγγίσεις που µελετούν το χρόνο αφορούν: 1. τη σχέση χρόνου και ανθρώπινου υποκειµένου: Πώς ερµηνεύεται η σχέση του ανθρώπινου υποκειµένου µε το πλαίσιο στο οποίο ζει; Παρουσιάζονται οι χρονικές ιδιότητες και σχέσεις του κόσµου να υφίστανται σταθερά και αντικειµενικά, έξω από το ανθρώπινο υποκείµενο; Παρουσιάζονται οι χρονικές ιδιότητες του ανθρώπινου υποκειµένου να υφίστανται σταθερά και αντικειµενικά έξω/ ανεξάρτητα από τον κόσµο (δυισµός ανθρώπου και περιβάλλοντος); Ή θεωρείται ότι το ανθρώπινο υποκείµενο και ο χρόνος συνδιαµορφώνονται δυναµικά ότι διαµορφώνεται µια «ανθρώπινη χρονικότητα», δηλαδή ένας χρόνος µέσα στον οποίο διαµορφώνεται αλλά και τον οποίο διαµορφώνει ο άνθρωπος; 2. τη σχέση χρόνου και χώρου: Νοείται ο χρόνος διαφορετικά από τον χώρο, ως ποιοτική αλλαγή χαρακτηριστικών ή περιεχοµένου ή νοείται ως κίνηση στο χώρο; Αποδίδονται a priori στον χρόνο ιδιότητες του χώρου (π.χ. απόσταση µεταξύ δύο σηµείων) ή στον χώρο ιδιότητες του χρόνου (π.χ. συγχρονισµός, παραλληλισµός, διάρκεια), ή γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί ο συγκεκριµένος τρόπος µε τον οποίο ο χρόνος διαµορφώνεται µέσα σε συγκεκριµένα πλαίσια της ανθρώπινης δραστηριότητας; Πώς ερµηνεύεται η σχέση του βιωµένου ανθρώπινου χρόνου µε τον συγκροτηµένο και συγκεκριµένο, βιωµένο ανθρώπινο χώρο-τόπο; 3. τη θεώρηση της ανθρώπινης υποκειµενικότητας: Νοείται ο άνθρωπος ως συλλογικό και ως δρων υποκείµενο, που δυναµικά δρα και βιώνει στα πλαίσια συγκεκριµένων σηµειωτικών ή/και υλικών συστηµάτων ή νοείται ο άνθρωπος εξατοµικευµένα ή/και αιτιοκρατικά/ µηχανιστικά; Πώς ερµηνεύεται η «συν-ανθρώπινη χρονικότητα» από τη µια και το υποκειµενικό βίωµα του χρόνου από την άλλη; Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να αναδείξω τις αντιθέσεις διαφορετικών προσεγγίσεων στο ζήτηµα του χρόνου υπό το πρίσµα αυτών των ερωτηµάτων, µέσα από µια ευρύτερη διερεύνηση της θεώρησης του χρόνου, εντός και εκτός των πλαισίων της σύγχρονης ψυχολογίας, στην κοινωνική και ιστορική ανθρωπολογία, κοινωνιολογία και κοινωνικο-πολιτισµική θεωρία κ.ά. µε στόχο την ανάδειξη θεωρητικών, µεθοδολογικών και πραξολογικών προτάσεων για την περαιτέρω έρευνα, και την ψυχοκοινωνική και ψυχοπαιδαγωγική πράξη. Η εργασία αυτή αποτελεί σε κάθε περίπτωση περισσότερο µια «ερώτηση», µια προσπάθεια διερεύνησης του ζητήµατος, παρά µια «απάντηση», και µάλιστα στα µικρά περιθώρια χώρου της συγκεκριµένης εργασίας, αφού µια ολοκληρωµένη µελέτη θα προϋπέθετε διεξοδικότερη αναφορά σε όλες τις σχετικές θεωρήσεις. 3 Τέτοιο παράδειγµα αποτελεί η κριτική προσέγγιση του Schleiermacher, ο οποίος επιχειρηµατολογεί ενάντια στην θυσία κάθε παροντικής στιγµής στο βωµό ενός µελλοντικού σχεδίου-στόχου και τονίζει την σηµασία του παιχνιδιού στην µάθηση (Schleiermacher, 1826/1957), θέµα στο οποίο επανέρχεται ο Korczak (1929/1971).

4 2. Η Θεώρηση του Χρόνου ως «Κίνησεως Κατά Τόπον» στην Ψυχολογία Δυισµός και Εξατοµίκευση Η θεώρηση του χρόνου ως «κίνησεως κατά τόπον» στην ψυχολογία αναπαράγεται στα πλαίσια δύο επιφανειακά διαφορετικών αλλά εξίσου µηχανιστικών και θετικιστικών προσεγγίσεων: της Ψυχοφυσικής και της Γνωστικής Επιστήµης. Η Ψυχοφυσική µελετά τον χρόνο ως κίνηση που είναι µέσα στον άνθρωπο, ενώ η Γνωστική κατεύθυνση ως κίνηση που είναι έξω από αυτόν. Στην πρώτη περίπτωση ο χρόνος θεωρείται περισσότερο «ως πληροφορία καθαυτή, του οποίου η ύπαρξη είναι ανεξάρτητη από το υποκείµενο» (Droit-Volet, 2000, σ. 445). Γίνεται λόγος για χρονικούς µηχανισµούς βάσης ( méchanisme temporal de base ) στους οποίους βασίζεται το φαινόµενο του χρόνου. Στην Γνωστική Ψυχολογία, αντίθετα, ο χρόνος «είναι αποτέλεσµα συσχέτισης διαφορετικών παραµέτρων στην ουσία τους µη χρονικών» (Droit-Volet, 2000, σ. 445). Ο Macar (1980) διακρίνει σαφώς αυτές τις δύο θεωρήσεις του χρόνου σε γνωστική και αισθητηριακή (sensorielle) Η Θεώρηση του Χρόνου ως Συνάρτησης Μηχανικών Κίνησεων Εντός του Ανθρώπινου Αντιλαµβανόµενου Υποκειµένου Στα πλαίσια της Ψυχοφυσικής Κατεύθυνσης στην Ψυχολογία γίνεται προσπάθεια αναγωγής της αίσθησης του χρόνου και της ανθρώπινης χρονικότητας σε µηχανικές κινήσεις που «λαµβάνουν τόπο» εντός του ανθρώπινου αντιλαµβανόµενου υποκειµένου. Κλασσικά µοντέλα της ψυχοφυσικής θεώρησης του χρόνου είναι τα µοντέλα που κάνουν λόγο για εσωτερικό ρολόι (Creelman, Treisman, 1963), το παραµετρικό µοντέλο των Killeen και Weiss (1987), που επίσης βασίζεται στην ύπαρξη κάποιου εσωτερικού βηµατοδότη, το κλιµακωτό µοντέλο (scalar timing) των Gibbon (1977, 1991), Church (1997) και Meck (1996) που αναφέρεται σε µία διαδικασία που αποτελείται από διαδοχικά στάδια και συνδέει το εσωτερικό ρολόι µε την µνήµη, και το µοντέλο του χρονικού ταλαντωτή (oscillator) που είναι περισσότερο ελαστικός από ό,τι ένα εσωτερικό ρολόι (Treisman et al., 1990). Στο ακόλουθο απόσπασµα παρουσιάζεται συνοπτικά αυτό το µοντέλο αντίληψης του χρόνου: «Οι Treisman et al. (1990) πρότειναν ένα σύστηµα βηµατοδοτών, συγκροτηµένο από δύο συνδεµένες στη σειρά συστατικές µονάδες. Η πρώτη συστατική µονάδα είναι ένας χρονικός ταλαντωτής, αρµόδιος για την κανονική εκποµπή παλµού που καθορίζει τη συχνότητα των ταλαντώσεων (...). Οι παλµοί που εκπέµπονται από το χρονικό ταλαντωτή διαβιβάζονται στη µονάδα µέτρησης (calibration unit), η οποία είναι τη δεύτερη συστατική µονάδα και της οποίας ρόλος είναι να καθορίσει το τελικό εξαγώµενο (output) - ακολουθίες παλµών - του συστήµατος βηµατοδοτών. Η µονάδα αυτή προσφέρει έναν ποσοστιαίο έλεγχο και πολλαπλασιάζει την αρχική συχνότητα µε ένα παράγοντα βαθµολόγησης. Το τελικό εξαγώµενο, που είναι µια αυξηµένη ή µειωµένη συχνότητα, σε σύγκριση µε την αξία αναφοράς, εξαρτάται από την αύξηση ή τη µείωση της συγκεκριµένης κάθε φορά διέγερσης της µονάδας µέτρησης. Αυτή η διέγερση καθορίζεται είτε από τα µηνύµατα των κεντρικών πηγών, είτε από αρκετά ισχυρές αισθητήριες εισαγωγές» (Grondin, 2001, σσ ). Σε όλα αυτά τα µοντέλα ο χρόνος θεωρείται ότι προκύπτει στη βάση κίνησης, θεωρείται µάλιστα ως συνεχής µεταβλητή και πιστεύεται ότι υπάρχει ένας ντετερµινιστικός µηχανισµός ο οποίος «µετράει» τον χρόνο, λειτουργώντας µε αλγοριθµικό και προβλέψιµο τρόπο. Ο µηχανισµός αυτός λειτουργεί νοµοτελειακά στη βάση του νόµου του Weber (βλ. Grondin, 2001, σ. 26). Ο νόµος όµως αυτός δεν επαληθεύεται σε πάρα πολλές περιπτώσεις όπως φάνηκε µέσα από πειραµατικούς χειρισµούς, ενδεικτικά: στην περίπτωση εξάσκησης (Allan & Kristofferson, 1974), στην περίπτωση αλλαγής των πειραµατικών συνθηκών (Drake & Botte, Grondin, Rose & Summers, 1995), στην περίπτωση προσοχής (Lejeune, 1998), στην περίπτωση χρήσης ερεθισµάτων που αφορούν διαφορετικές αισθήσεις (Grondin et al., 1998).

5 Για να ερµηνευτεί αυτή η αντίφαση των δεδοµένων έγινε λόγος για ύπαρξη περισσοτέρων του ενός µηχανισµών που είναι υπεύθυνοι για διαφορετικά είδη χρονικών κρίσεων και δεδοµένων (Grondin, 2001). Ενδιαφέρουσα είναι η προσέγγιση των Jones και Boltz (1989) που, προτείνοντας ένα πιο δυναµικό µοντέλο στο οποίο εµπλέκεται και η προσοχή, κάνουν λόγο για δύο τύπους τρόπους ( modes ) αντίληψης του χρόνου, ανάλογα µε την ύπαρξη ή όχι εξωτερικών χρονικών δεδοµένων. Οι προσεγγίσεις όµως αυτές στην ουσία δεν αποτελούν λύση στο ζήτηµα, µια και δεν προτείνουν µια ενιαία για όλα τα φαινόµενα και τις περιπτώσεις θεώρηση του χρόνου. Κριτική στην προσέγγιση της ψυχοφυσικής συνολικά έχει ασκηθεί από τους Church και Broadbent (1990) και τους Macar, Vidal και Bonnet (1996), οι οποίοι αναφέρονται στο ότι δεν έχει εντοπισθεί κάποιος νευρικός µηχανισµός που να ανταποκρίνεται στις θεωρητικές περιγραφές αυτών των µοντέλων και στο ζήτηµα του πως µετριούνται ταυτόχρονα διαφορετικές διάρκειες Η Θεώρηση του Χρόνου ως Συνάρτησης της Κίνησης Έξω από το Ανθρώπινο Υποκείµενο Στα πλαίσια της γνωστικής θεώρησης για τον χρόνο η οποία είναι και η πιο διαδεδοµένη στην Ελλάδα (βλ. Κρασανάκης, 1984, Στριφτού-Κριαρά, 1993) θεωρείται ότι ο χρόνος προκύπτει στη βάση κίνησης και ερεθισµάτων που απορρέουν από την κίνηση έξω από το αντιλαµβανόµενο υποκείµενο. Τα µοντέλα αυτής της θεώρησης µπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες: εκείνα που προσδίδουν έµφαση στην µνήµη και εκείνα που προσδίδουν έµφαση στην προσοχή. Στην πρώτη περίπτωση εντάσσεται η θεώρηση του Ornstein (1969), ο οποίος συσχετίζει την αντίληψη της διάρκειας µε το µέγεθος που καταλαµβάνουν τα γεγονότα όταν αποθηκεύονται στην µνήµη και την πολυπλοκότητα της πληροφορίας. Ο χρόνος έχει στην προσέγγιση αυτή τις ιδιότητες του χώρου. Ο Block, αν και δίνει περισσότερη έµφαση στις µνηµονικές διαδικασίες εκτίµησης του χρόνου, µε βάση και το πλαίσιο, δεν ξεφεύγει από τα πλαίσια αυτής της θεώρησης (Block, 1989, 1990). Στην δεύτερη περίπτωση εντάσσεται η θεώρηση των Hicks, Miller και Kinsbourne (1976) και Zakay (1993) οι οποίοι συσχετίζουν την αντίληψη της διάρκειας µε την ποσότητα ερεθισµών που δέχεται ο οργανισµός. Εδώ εντάσσεται η θεώρηση του Piaget (1946/1973), η οποία αν και γίνεται λόγος για τον χρόνο στην αναπτυξιακή προοπτική, στην ουσία ο χρόνος συσχετίζεται µε εξωτερικές πληροφορίες, σε τέτοιο βαθµό µάλιστα που θεωρεί ότι δεν µπορεί να υπάρξει αντίληψη της διάρκειας ανεξάρτητα από το χώρο και την ταχύτητα. Ο χρόνος εδώ θεωρείται ως αποτέλεσµα της κίνησης ή ως κίνηση. Χαρακτηριστικά: «Ο χρόνος εµφανίζεται µαζί µε τις γνήσιες κινήσεις µέσα στο χώρο, δηλαδή µαζί µε την ταχύτητα. Αρχίζει όταν οι διάφορες ταχύτητες µπορούν να συγκριθούν µεταξύ τους και ολοκληρώνεται όταν οι ταχύτητες αυτές βρίσκονται σ αλληλεξάρτηση. Ώστε, οι έννοιες του χρόνου και της ταχύτητας είναι αλληλένδετες. Η έννοια του χρόνου εµφανίζεται µε δυο εξωτερικές όψεις: (α) τη σειρά των κινήσεων (διαδοχή - συγχρονισµό) και (β) τη διάρκεια των κινήσεων. Και οι δυο αυτές όψεις βρίσκονται σε στενή σχέση µε την ταχύτητα. Ο χρόνος είναι συνάρτηση των ταχυτήτων. Η ταχύτητα ορίζεται µε βάση το χρόνο και το διανυόµενο διάστηµα. Βρισκόµαστε έτσι σε ένα φαύλο κύκλο: ο χρόνος εξαρτάται από την ταχύτητα ή η ταχύτητα εξαρτάται από τον χρόνο; Βέβαιο πάντως είναι ότι οι δυο αυτές έννοιες δεν χωρίζονται» (Κρασανάκης, 1984, σ. 142). Και η γνωστική προσέγγιση όµως οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, αφού κανένα µοντέλο δεν µπόρεσε να ερµηνεύσει όλα τα χρονικά φαινόµενα. Για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο, τελικά έγινε λόγος για δύο διαφορετικές λειτουργίες εκτίµησης του χρόνου: prospective και retrospective. (Block & Zakay, Hicks, Miller & Kinsbourne, Miller & Kinsbourne, 1976). Στην πρώτη ο χρόνος εκτιµάται µε βάση την προσοχή και στη δεύτερη µε βάση την µνήµη. Η προοπτική αυτή φαίνεται να είναι δυιστική και δεν δίνει µια ενιαία κατανόηση του φαινοµένου του χρόνου. Στην προσέγγιση αυτή ασκήθηκε κριτική µε έρευνες στα πλαίσια της

6 ψυχοφυσικής που έδειχναν ότι υπάρχει ένα κοινός χρονικός µηχανισµός βάσης στα ζώα και στον άνθρωπο (Allan & Gibbon, Wearden & Lejeune, 1993) Η Σύνθεση της Ψυχοφυσικής και Γνωστικής Θεώρησης του Χρόνου ως Αδιέξοδο: Ερωτήµατα και Συµπεράσµατα Η αδυναµία των δύο θεωρήσεων να κάνουν λόγο για ένα εύρος φαινοµένων οδήγησε σε υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές και στην δηµιουργία συνθετικών µοντέλων. Δεν έγινε όµως µια ολική ανα-πραγµάτευση του ζητήµατος του χρόνου και για αυτό τα περισσότερα από αυτά τα συνθετικά µοντέλα συσχετίζουν µε µηχανιστικό τρόπο το εσωτερικό ρολόι µε τις διαδικασίες προσοχής και µνήµης. Χαρακτηριστικά: «Όσο περισσότερη προσοχή αφιερώνεται σε µια δραστηριότητα, τόσο περισσότερο ο αριθµός εσωτερικών παλµών (του εσωτερικού ρολογιού) αυξάνεται και τόσο περισσότερο το χρονικό διάστηµα εκτιµάται ως µακρύ. Η εκτίµηση της διάρκειας είναι τελικά αποτέλεσµα µιας διαδικασίας σύγκρισης ανάµεσα στην αναπαράσταση της πραγµατικής διάρκειας, που διατηρείται στην ενεργό µνήµη και στην αναπαράσταση της διάρκειας που διατηρείται στην αναφορική µνήµη και έχει διαµορφωθεί από προηγούµενες ανατροφοδοτήσεις (διάρκεια µαθηµένη εµπειρικά ή κοινωνικά ενισχυµένη, 1 δεπτερόλεπτο, 1 λεπτό κ.λ.π.). Έτσι η αξιολόγηση της διάρκειας είναι θέµα µιας σύνθετης γνωστικής επεξεργασίας η οποία θέτει σε ενεργεία και πηγές προσοχής και διαδικασίες µνήµης» (Vanneste, Perbal & Pouthas, 1999, σ. 386). Η σύνθεση αυτή περισσότερο αποτελεί «ανταλλαγή» και «συνισταµένη» παραδοχών παρά ουσιαστική επαναδιαπραγµάτευση του ζητήµατος του χρόνου. Προκύπτουν τα ερωτήµατα: Μπορεί ο τρόπος που ο άνθρωπος έχει την εµπειρία του χρόνου να κατανοηθεί µε µηχανιστικά µοντέλα που αναφέρονται σε αλγοριθµικές διαδικασίες και νοµοτέλειες; Μπορεί να είναι η αντίληψη του χρόνου αποτέλεσµα µνηµονικών διαδικασιών επεξεργασίας εισερχόµενων πληροφοριών σε διαδοχικά στάδια ή µήπως ο χρόνος γίνεται αντιληπτός µε έναν πιο ολιστικό τρόπο; Είναι ο άνθρωπος έξω από το πλαίσιο στο οποίο ζει και µε αντικειµενικό τρόπο εκτιµά τον χρόνο ή µήπως το βίωµα του χρόνου συγκροτείται µε έναν πιο ολιστικό τρόπο; Ο χρόνος είναι απλά µια πληροφορία ή ένα σύνολο πληροφοριών έξω από τον άνθρωπο, λειτουργεί ως «αίσθηση» µέσα στον άνθρωπο ή είναι κάτι ολιστικά και δυναµικά σύνθετο; Ερµηνεύνται όλα τα χρονικά φαινόµενα αν θεωρήσουµε ότι ο χρόνος φέρει τις ιδιότητες του χώρου, προκύπτει στη βάση κίνησης ή κινήσεων και αποτελεί µετρήσιµη ποσότητα ή υπάρχει η αναγκαιότητα για µια ριζικά διαφορετική θεώρηση του χρόνου; Αντιλαµβάνεται το κάθε ανθρώπινο υποκείµενο τον χρόνο εξατοµικευµένα ή υπάρχει κάτι όπως «συνανθρώπινη χρονικότητα»; Με βάση αυτά τα ερωτήµατα διαπιστώνουµε ότι και στις δύο προσεγγίσεις αναπαράγεται ένας δυισµός του ανθρώπου από το εξωτερικό πλαίσιο και ο άνθρωπος γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί µηχανιστικά. Και οι δύο θεωρήσεις βασίζονται στις οντολογικές και επιστηµολογικές παραδοχές του αντικειµενισµού (βλ. Πουρκός, 1997, σσ ). Και οι δύο προσεγγίσεις έτσι, περισσότερο επεκτείνουν τις θεωρητικές τους προκείµενες και στο φαινόµενο του χρόνου, παρά πετυχαίνουν να κατανοήσουν το φαινόµενο αυτό συνολικά. Τέλος, και οι δύο προσεγγίσεις βασίζονται κυρίως σε πειραµατικά δεδοµένα, και αγνοούν το ρόλο του πραγµατιστικού πλαισίου (Πουρκός, 1997, σσ ), γεγονός το οποίο µπορεί να δηµιουργεί µία εξιδανικευµένη, µη πραγµατιστική, ατοµιστική θεώρηση του χρόνου. Μπορούµε να πούµε ότι οι παραδοχές των µοντέλων αυτών είναι τέτοιες, ώστε τελικά και η ψυχοφυσική και η γνωστική θεώρηση να αγνοεί την πολιτισµική, την πραγµατιστική αλλά και την κατεξοχήν ανθρώπινη-ποιοτική και δυναµική ή ρέουσα διάσταση του χρόνου. Στη συνέχεια θα αναφερθώ σε προσεγγίσεις που προσδίδουν έµφαση ακριβώς σε αυτή την διάσταση του χρόνου. 3. Προς µια Θεώρηση του Χρόνου ως Κοινωνικού-Ιστορικού-Πολιτισµικού Φαινοµένου: Συν-ανθρώπινη Χρονικότητα;

7 Στη σύγχρονη Ψυχολογία αλλά και στα ευρύτερα πλαίσια των Κοινωνικών Επιστηµών 4 παρουσιάζεται µια ποικιλία ερευνητικών και θεωρητικών εργασιών, στις οποίες: (α) γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί η δυναµική σχέση µεταξύ της ανθρώπινης υποκειµενικότας και εµπειρίας και του (βιωµένου) χρόνου ολιστικά ή διαλεκτικά, (β) το ανθρώπινο υποκείµενο θεωρείται ως πρωταρχικά συλλογικό, µε την έννοια ότι η ανθρώπινη χρονικότητα θεωρείται κυρίως ως συλλογικό δηµιούργηµα του ανθρώπου και (γ) στη βάση των δύο προηγούµενων παραδοχών ο χρόνος δεν θεωρείται ως µια οντότητα που υπάρχει a priori, αλλά τίθεται το ζήτηµα του πώς και γιατί ο χρόνος διαµορφώνεται από τη µια ως κίνηση/ ως διάστηµα, και από την άλλη ως ποιοτική αλλαγή χαρακτηριστικών (χρονική πολλαπλότητα) και πώς και µε ποιες συνέπειες οι διαφορετικές αυτές διαµορφώσεις του χρόνου σχετίζονται µεταξύ τους και µε άλλα κοινωνικοιστορικά και πολιτισµικά φαινόµενα. Οι προσεγγίσεις αυτές φέρουν επιρροές κυρίως από την Διαλεκτική Θεωρία, την Φαινοµενολογία ή/και την φιλοσοφία του Bergson. Παρόλα αυτά αποκλίνουν µε σαφήνεια η µία από την άλλη ώστε να µπορούν να διακριθούν σε διαφορετικές «σχολές», «κατευθύνσεις» ή «παραδόσεις», χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείει αµφίδροµες επιρροές µεταξύ αυτών των προσεγγίσεων. Με στόχο την ανάδειξη των ιδιαιτεροτήτων της κάθε προσέγγισης, αλλά και ταυτόχρονα την ανάδειξη κοινών προτάσεων στην µελέτη του φαινοµένου του χρόνου, προτείνω την ακόλουθη οµαδοποίηση και ταξινόµησή τους. Η οµαδοποίηση και ταξινόµηση προέκυψε µε βάση: (α) τον κύριο θεµατικό πυρήνα της κάθε προσέγγισης, (β) τις επιστηµολογικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται και (γ) την οµοιότητα ή διαφορετικότητα της µε/από τις άλλες προσεγγίσεις. Διακρίνονται λοιπόν οι ακόλουθες κύριες έξι κατευθύνσεις στην έρευνα και θεωρία για τον χρόνο ως ποιοτική αλλαγή χαρακτηριστικών 5 : 1. Σηµειωτικές, αφηγηµατικές και κονστρουκτιβιστικές προσεγγίσεις 2. Φαινοµενολογικές Προσεγγίσεις 3. Κοινωνιολογικές/ ανθρωπολογικές προσεγγίσεις 4. Συστηµική προσέγγιση 5. Υλιστική προσέγγιση 6. Κριτικές προσεγγίσεις Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω περιληπτικά πώς νοείται ο χρόνος σε κάθε µια από αυτές τις κατευθύνσεις. Αν και οι προσεγγίσεις αυτές βασίζονται κυρίως σε έρευνα, κρίνω σκόπιµο, για τις ανάγκες της συγκεκριµένης µελέτης, να παρουσιάσω τις βασικές θεωρητικές τους προτάσεις Ο Χρόνος ως Σηµειωτικό Φαινόµενο Μια σαφώς διακριτή κατεύθυνση στην µελέτη του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού φαινοµένου είναι η σηµειωτική- ερµηνευτική. Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσονται σηµειωτικές (για παράδειγµα βλ. Geertz, Pomian, 1984), αφηγηµατικές (βλ. Brockmeier, 1999, 2000a, 2000b, 2001) και κονστρουκτιβιστικές προσεγγίσεις (π.χ. Hasenfratz, 2003). Στις µελέτες για το χρόνο που εντάσσονται στην κατηγορία αυτή, ο χρόνος θεωρείται πρωταρχικά ως σηµειωτικό φαινόµενο. Ορίζεται ως µια σύνθετη (συχνά γλωσσική ή αφηγηµατική) σηµειωτική 4 Στόχος της παρούσας µελέτης είναι η διερεύνηση των κατευθύνσεων στη µελέτη του χρόνου που, ανεξάρτητα από τις καταγωγές και ρίζες τους, διαµορφώνονται στις µέρες µας, στα πλαίσια των οποίων δηλαδή υπάρχει ενεργή ερευνητική ή συγγραφική δραστηριότητα. 5 Η υλιστική προσέγγιση και οι κριτικές προσεγγίσεις αποτελούν περισσότερο εκλέπτυνση και συνέχιση κοινωνιολογικών, ανθρωπολογικών ή/και φαινοµενολογικών προσεγγίσεων, παρά ολοκληρωτικά διαφορετικές κατευθύνσεις. Η συστηµική προσέγγιση εντάσσεται στις κοινωνιολογικές/ ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, παρατίθεται όµως ξεχωριστά, για το λόγο ότι προσφέρει µια σαφώς διακριτή θεώρηση του χρόνου.

8 κατασκευή, η οποία αναπτύσσεται στα πλαίσια µιας συγκεκριµένης σηµασιολογίας («πολιτιστικής γραµµατικής του χρόνου»). Για παράδειγµα: «Το να δηµιουργείται χρόνος είναι µια διαδικασία κατασκευής νοήµατος που δίνει µορφή στη διαχρονική διάσταση της ανθρώπινης ζωής. Η φυσική ή κοινωνική τάξη, µέσα στην οποία ο χρόνος και η χρονικότητα αποκτούν σηµασία, προκύπτει σε µια ενεργή διαδικασία κατασκευής νοήµατος και προσωπικής σηµασίας. Από αυτή τη σκοπιά, αυτό που αποκαλούµε χρόνο αποδεικνύεται να είναι µια συµβολική διάταξη νοήµατος, µια διάταξη που µεταξύ άλλων, έχει δώσει υφή σε ιδέες, όπως την τακτικότητα, τη συνοχή, την αιωνιότητα, και ακόµη και την αχρονικότητα» (Brockmeier, 2001, σ. 6). Ο χρόνος ορίζεται «ως ο συντονισµός διάφορων αλλαγών µέσω µιας αρχής, η οποία προσδίδει σηµεία και σηµασίες βάσει ενός δεδοµένου προγράµµατος» (Pomian, 1984, σ. 351). «Τα πιο σύνθετα σενάρια του χρόνου (...) είναι οι χρονικές συνθέσεις που κατασκευάζουµε για να κατανοήσουµε τις ζωές µας και για να δώσουµε το νόηµα στην πολλαπλή χρονικότητα της εµπειρίας µας. Αυτές οι χρονικές συνθέσεις αποτελούν τον πυρήνα τέτοιων πραγµάτων όπως της αυτοβιογραφίας, της µνήµης και της ταυτότητας» (Brockmeier, 2001, σ. 13). Στην κατεύθυνση αυτή θεωρείται ότι δεν υπάρχει µόνο ένας αντικειµενικός χρόνος, αλλά πολλαπλές χρονικές κατασκευές και στρωµατώσεις αναφορικά τόσο µε τους συλλογικούς χρόνους (π.χ. ηµερολόγιο, εορτολόγιο) όσο και την βιογραφία, τον προσωπικό χρόνο ζωής ενός ανθρώπου: «Οι χρονικές κατασκευές εξαρτώνται συνήθως πολύ από το πώς συγκεκριµένα άτοµα χρησιµοποιούν τις έννοιες του πολιτισµού τους. Οι έννοιες ζουν µόνο µέσω της προσωπικής νοηµατοδότησης που ένα άτοµο τους αποδίδει. Μπορεί εποµένως να ποικίλουν από το ένα πλαίσιο στο άλλο, από το ένα άτοµο στο άλλο, ακόµη και από µια ιδιαίτερη στιγµή σε µια άλλη στιγµή, στη ζωή του ίδιου ατόµου» (Brockmeier, 2001, σ. 18) Ο Χρόνος ως Σχέση του Αντιλαµβανόµενου Ανθρώπινου Υποκειµένου µε τον Κόσµο Στα πλαίσια της φαινοµενολογικής παράδοσης, ως συνέχεια των κλασικών θεωρητικών εργασιών του Heidegger και του Husserl αναπτύχθηκε µια ποικιλία από διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτηµα του χρόνου, µάλιστα σε πολλές περιπτώσεις µε ερευνητικό ή εφαρµοσµένο, κοινωνικό ή παιδαγωγικό προσανατολισµό. Στις προσεγγίσεις αυτές ο χρόνος θεωρείται ως σύνθετο, ποιοτικό, αισθητηριακό και συναισθηµατικό φαινόµενο, που αναπτύσσεται µέσω της σχέσης του αντιλαµβανόµενου υποκειµένου µε τον κόσµο (Zur-Welt-Sein) (βλ. Merleau- Ponty, 1945) αποδίδεται µάλιστα έµφαση στην σωµατικότητα και στην ενεργή υποκειµενικότητα του ανθρώπου: «Μες στον χρόνο (...) γνωρίζει το υποκείµενο τον εαυτό του, το εν σώµατι ενθάδε είναι του (körperliches Dasein) ως κάτι που έχει αρχή και τέλος» (Ströker, 1977, σ. 44). «Εντός της χρονικότητας το υποκείµενο αποκτά εικόνα του εαυτού του. Ο χρόνος µπορεί να θεωρηθεί ως υποκείµενο και το υποκείµενο ως χρόνος» (Merleau-Ponty, 1945, σσ ). «Ο χρόνος «απεικονίζει το γίγνεσθαι του ανθρώπου ως υποκειµένου, που όχι µόνο ταξινοµεί τα γεγονότα, αλλά επεµβαίνει σε αυτά» (Ströker, 1977, σ. 44). Γίνεται επίσης, διάκριση µεταξύ διαφορετικών υποκειµενικοτήτων, που στα πλαίσια διαφορετικών βιωµατικών κόσµων βιώνουν διαφορετικούς χρόνους, για παράδειγµα τα παιδιά (βλ. Lippitz, 1993).

9 Ξεχωριστό ενδιαφέρον για την µελέτη µας, παρουσιάζει η Κοινωνική Φαινοµενολογία (Sozialphänomenologie) η οποία αποδίδει έµφαση, εκτός των παραπάνω, στην διυποκειµενικές διαστάσεις των χρονικών φαινοµένων. Στα πλαίσια αυτής της προσέγγισης θεωρείται ότι η ατοµική συνείδηση του χρόνου και της χρονικότητας αναπτύσσεται ως συνισταµένη του υποκειµενικού και του κοινωνικού χρόνου η εσώτερη (ατοµική) χρονική συνείδηση διαµορφώνεται µέσω κοινωνικά αποδεκτών και αντικειµενικοποιηµένων χρονικών κατηγοριών. Τα σχολεία, οι οργανισµοί, οι επιχειρήσεις κ.λ.π. έχουν µία χρονική τάξη που είναι σχεδόν αδύνατο να αθετηθεί από το ατοµικό υποκείµενο: «Ανεξάρτητα από το πόσο εσωτερικά τα στρώµατα του υποκειµενικού χρόνου επιθυµούν να είναι, στην καθηµερινή πράξη είναι, τουλάχιστον επιφανειακά, διαµορφωµένα µέσω ιστορικά προκαθορισµένων και κοινωνικά κατασκευασµένων χρονικών κατηγοριών» (Luckmann, 1992, σ. 53). Δεν είναι δυνατό να συνάγει κανείς τον συγχρονισµό των υποκειµενικών χρόνων και τον «κοινωνικά ισχύοντα χρόνο», µόνο από τις κατηγορίες της εσώτερης (ατοµικής) διάρκειας και της µοναδικής για τον καθένα ακολουθίας εµπειριών: Είναι «η δοµή του απόλυτα διυποκειµενικού κόσµου σε συνδυασµό µε την κοινωνικο- βιογραφική κατάσταση του καθενός σε ένα πολύπλοκο σύµπλεγµα σχεσιακών δοµών, ιεραρχιών σχεδίων και πεδίων δράσης» που καθορίζουν το πώς οι καθηµερινές νοηµατικές δοµές διαστρωµατώνονται χρονικά και συναρθρώνονται βιογραφικά» (Schütz & Luckmann, 1988, σ. 85) Ο Χρόνος ως Πράξη: Η Κοινωνική Χρήση του Χρόνου Στα πλαίσια της Κοινωνιολογίας και της Ανθρωπολογίας εντάσσονται µελέτες για τον χρόνο, που αποδίδουν έµφαση στον τρόπο που οι άνθρωποι δηµιουργούν, χρησιµοποιούν το χρόνο και πράττουν σε σχέση µε αυτόν. Στην κατεύθυνση αυτή ο χρόνος θεωρείται ως ενσωµατωµένος στα σχέδια, τις πρακτικές και τις τελετουργίες της καθηµερινής δραστηριότητας ενός πολιτισµού, µιας ιστορικής εποχής και µιας κοινωνικής τάξης (βλ. σχετικά: Elias, Gell, Hall, Kamper & Wulf, Wulf, 2003). Χαρακτηριστικό είναι το εξής απόσπασµα: «Η κοινωνική χρήση του χρόνου καθορίζεται από µια πρακτική αίσθηση για το χρόνο, η οποία διαµορφώνεται από την πρόωρη παιδική ηλικία κατά τη διάρκεια µιας διαδικασίας, στα πλαίσια της οποίας διαφορετικοί χρονικοί σχηµατισµοί συνενώνονται. Με αυτόν τον τρόπο διαµορφώνεται ένα Habitus για το χρόνο που εµπεριέχει ετερογενείς σχηµατισµούς χρήσης του χρόνου (...). Οι χρονικές διαστάσεις του Habitus καθορίζονται από τις χρονικές δοµές, που το δηµιούργησαν, δηλαδή από την κοινωνική πρακτική των ανθρώπων, όχι µε την έννοια µιας µηχανικής αιτιοκρατίας, αλλά ως σκόπιµη, εργαλειακή και θεσµική χρονική γνώση (...)» (Wulf, 2003, σ. 41). Στα πλαίσια των κοινωνιολογικών και ανθρωπολογικών θεωρήσεων αποδίδεται έµφαση τόσο σε χωρικές ιδιότητες του χρόνου (για παράδειγµα «κυκλικός» και «γραµµικός» χρόνος), όσο και σε ποιοτικές (π.χ. χρονικές εκστάσεις). Μελετάται η χρονική πολλαπλότητα και διαφορετικότητα µεταξύ διαφορετικών κοινωνικών και πολιτισµικών πλαισίων και γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί πώς διαφορετικοί χρονικοί σχηµατισµοί αναδύονται ιστορικά και συσχετίζονται µεταξύ τους 6. Χαρακτηριστικά: 6 Στα πλαίσια της κοινωνιολογικής-ανθρωπολογικής προσέγγισης γίνεται λόγος στις µέρες µας για τις ακόλουθες συσχετιζόµενες µεταξύ τους «µεταµορφώσεις» του χρόνου (Transformationen): (α) από το «ξεκάθαρα προκαθορισµένο» µέλλον στο «πρωτίστως ανοιχτό» µέλλον (Wulf, 1987, σ. 9), (β) από την «κυριαρχία του χρόνου» στην «κυριαρχία της ταχύτητας» (Zirfas, 1999, 2004): «Το ιδανικό της επιτάχυνσης είναι η ίδια της η υπερχείλιση: όλα πάντα παντού προσιτά» (Zirfas, 2003, σ. 277).

10 «Από την διαµόρφωση του χρονικού Ηabitus καθορίζεται επίσης, το ποιοι τρόποι χρήσης του χρόνου κυριαρχούν σε έναν πολιτισµό και σε µια ιστορική εποχή και, ποιοι µένουν στο περιθώριο, από όπου µπορούν πάλι αργότερα να ανασυρθούν (...). Η τελική διαµόρφωση του χρονικού Ηabitus εξαρτάται από τα πολύ διαφορετικά στους ποικίλλους πολιτισµούς χρονικά πρότυπα, που µε τη σειρά τους (...) επιδρούν σε (ευρύτερους) κοινωνικούς σχηµατισµούς» (Wulf, 2003, σ. 41) Ο Χρόνος ως Κύρια Διάσταση των Κοινωνικών και Ψυχικών Συστηµάτων Ο χρόνος, ως µια από τις περισσότερο σηµαντικές διαστάσεις κάθε σύνθετου συστήµατος κοινωνικού ή ψυχικού, αποτελεί κεντρικό ζήτηµα στην συστηµική θεωρία (βλ. Luhmann, 1987, 1989, 1990). Στην κατεύθυνση αυτή θεωρείται ότι ο χρόνος αναπτύσσεται ως διάκριση µεταξύ του ταυτόχρονου αφ ενός, και της διαφοράς πριν από/µετά από αφ ετέρου και ότι καθορίζει εκλεκτικές διαδικασίες και αποφάσεις εντός του συστήµατος: «Ο χρόνος είναι (...) για τα νοήµονα συστήµατα (Sinnsysteme) η ερµηνεία της πραγµατικότητας ως προς τη διαφορά παρελθόντος και µέλλοντος (...). Το χρονικό διάστηµα µεταξύ παρελθόντος και µέλλοντος, στο οποίο µια αλλαγή καθίσταται αµετάκλητη, γίνεται αντιληπτό ως παρόν. Το παρόν διαρκεί τόσο, όσο το να γίνει µια αλλαγή αµετάκλητη. Με περισσότερη προσοχή αναγνωρίζει κανείς ότι υπάρχουν πάντα δύο παρόντα, και ότι µόνο η διαφοροποίηση τους αφήνει την εντύπωση της ροής του χρόνου. Το ένα παρόν είναι στιγµιαίο (punktualisiert): σηµειώνει πάντα σε κάτι (π.χ. στο ρολόι, στους θορύβους, στις µετακινήσεις, στον αντίκτυπο κυµατισµού) την αµετάκλητη αλλαγή. Το άλλο παρόν διαρκεί και συµβολίζει την δυνατή σε όλα τα νοήµονα συστήµατα επανορθωτικότητα. Η αυτοαναφορά ( Selbstreferenz του κάθε συστήµατος) καθιστά δυνατή την επαναφορά σε προηγούµενες εµπειρίες ή/και δράσεις (...). Αυτά τα δύο παρόντα πολώνονται αµοιβαία ως διαφορά των γεγονότων και της ύπαρξης, της αλλαγής και της διάρκειας. Αυτό καθιστά πάλι δυνατό το να ενυπάρχει: (α) το ακόµα ορατό στο αµετάκλητο γεγονός παρελθόν και (β) το ήδη ορατό στο αµετάκλητο γεγονός µέλλον σε ένα (γ) ακόµα διαρκές παρόν (...). Αυτό συµβολίζεται συνήθως ως συνέχεια µιας κίνησης ή ως ρέοντας χρόνος» (Luhmann, 1987, σσ ). Στα πλαίσια της συστηµικής θεωρίας γίνεται λόγος για χρονική πολλαπλότητα και διαφορετικότητα µεταξύ διαφορετικών κοινωνικών ή ψυχικών συστηµάτων, και γίνεται επίσης προσπάθεια να διερευνηθεί η σχέση µεταξύ διαφορετικών συστηµάτων, µε διαφορετική χρονικότητα. Η συστηµική θεώρηση του χρόνου θέτει τις βάσεις για την ανάλυση πολύπλοκων χρονικών φαινοµένων στο επίπεδο θεσµών και οργανισµών, όπως η εκπαίδευση, τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης κ.ά Ο Χρόνος ως Ενσωµατωµένος σε Υλικότητες Μια σχετικά πρόσφατη προσέγγιση στην έρευνα για τον χρόνο είναι η υλιστική. Ο όρος δεν αναφέρεται σε µια διαµορφωµένη σχολή ή κατεύθυνση αλλά περισσότερο σε µια σύγχρονη τάση στην έρευνα για το χρόνο. Η θεώρηση αυτή αποτελεί εκλέπτυνση κοινωνιολογικών και ανθρωπολογικών προσεγγίσεων και της συστηµικής θεωρίας (βλ. παραπάνω). Ο χρόνος, σύµφωνα µε την προσέγγιση αυτή ενσωµατώνεται σε υλικότητες/ υλικές δοµές (π.χ. ηµερολόγια, έγγραφα, φάκελοι υπηρεσιών, χωρική διάταξη) (Scheffer, 2005, 2004), σε ζώνες προσωπικών σχέσεων, ή/και σε ζώνες τεχνικής δραστηριότητας (Middleton & Brown, Middleton, Brown & Lightfoot, 2001). Σηµαντικό ρόλο για την διαµόρφωση του χρόνου διαδραµατίζει η χρήση εργαλείων και τεχνολογιών: «Στις µέρες µας «εργαλειοποιούνται ακόµη και οι χρόνοι αναµονής και ανάπαυσης. Γίνονται χρόνος που είναι ήδη προγραµµατισµένος, ήδη κατειληµµένος και ήδη χρεωµένος: (...) το lap-top κάνει

11 δυνατή την χωρίς παύση (non-stop) εργασία, το κινητό την απεριόριστη δυνατότητα πρόσβασης και ταυτοχρόνως την απεριόριστη ετοιµότητα για ανταπόκριση» (Hoffmeister, online δηµοσίευση). Σηµαντικό ρόλο για την διαµόρφωση του χρόνου διαδραµατίζουν επίσης υλικότητες και τεχνολογίες «µνήµης» του παρελθόντος. Στο παρακάτω απόσπασµα γίνεται αναφορά στο πως η χρονικότητα εµπεριέχεται στην χωρική διάταξη του δικαστηρίου και στους «φακέλους» στα πλαίσια µιας δικαστικής ακρόασης: «Η ακρόαση όπως διαµορφώνεται (ως θεσµική διαδικασία) συσσωρευτική, στοχοθετηµένη και συµπυκνωµένη δεν θα ήταν εφικτή στη βάση µόνο άµεσης αλληλεπίδρασης. Οι υλικότητες (χωρική διάταξη, φάκελοι κ.ά.) προσθέτουν µια αίσθηση της σταθερότητας, της ιστορικότητας και της προσδοκίας. Καθορίζουν τα προηγούµενα γεγονότα, διευκρινίζουν τις πιθανότητες, τα µέλλοντα και τις σταθερές προσδοκίες. Οι υλικότητες επιτρέπουν έναν χρονικό καταµερισµό της εργασίας» (Scheffer, 2004, σ. 388). Οι υλικότητες παρουσιάζονται εδώ να «φέρουν χρόνο» και µάλιστα να δηµιουργούν συγκεκριµένης ποιότητας συνδέσεις µεταξύ του παρόντος, του παρελθόντος και του µέλλοντος των δρώντων σε συγκεκριµένα επικοινωνιακά, θεσµικά κ.λ.π. πλαίσια. Οι ενσωµατωµένες σε υλικότητες συνδέσεις µεταξύ του παρόντος, του παρελθόντος και του µέλλοντος ποικίλλουν απεριόριστα, έτσι που να γίνεται λόγος για χρονική πολλαπλότητα. Η ανθρώπινη µνήµη, το βίωµα και η δραστηριότητα θεωρείται εδώ υπό το πρίσµα συζεύξεων µεταξύ του ανθρώπινου υποκειµένου και του νοηµατοδοτηµένου υλικού κόσµου. Το υποκειµενικό βίωµα καθίσταται δυνατό µόνο µέσω τέτοιων συζεύξεων, έτσι που είναι αδύνατο να τεθούν ξεκάθαρα τα όρια µεταξύ του συλλογικού και του υποκειµενικού Ο Χρόνος ως Πολιτικό Φαινόµενο Στα πλαίσια ή ως συνέχεια πολλών από τις παραπάνω παρουσιαζόµενες προσεγγίσεις αναπτύχθηκαν κριτικές κατευθύνσεις που αποδίδουν έµφαση στον τρόπο µε τον οποίο ο χρόνος διαµορφώνει τάξη στα πλαίσια του καπιταλισµού (Geißler, Oelkers, Mollenhauer, 1986) ή γενικότερα στα πλαίσια σχέσεων εξουσίας (Foucault, Virilio & Lotringer, 1984) και σχετίζεται µε την πειθάρχηση και τον αποκλεισµό και µε ψυχοσωµατικές διαταραχές (Zirfas, 2003). Στα πλαίσια των κριτικών κατευθύνσεων στη µελέτη του χρόνου, γίνεται λόγος για «Αρχιτεκτονική του Χρόνου» (Pomian, 1984), για «Αισθητική του Χρόνου» (Onfray, 1999), για «Χρονοκρατία» (Wulf, 1987), ή/και για Χρονοπολιτική ( Chronopolitik ) (Virilio & Lotringer, Zirfas, 1999). Η συζήτηση στα πλαίσια αυτών των προσεγγίσεων στράφηκε πρόσφατα στο φαινόµενο της (ανάγκης για) ευελιξία(-ς) στον χώρο της εργασίας (Geißler, Sennett, 1998). Χαρακτηριστικά είναι τα δύο ακόλουθα αποσπάσµατα: «Αυτή τη στιγµή οι αναπτυγµένες κοινωνίες είναι σε µια δοµική αλλαγή από την Βιοµηχανική Κοινωνία στην Κοινωνία της παροχής υπηρεσιών και της γνώσης. Η διαδικασία αυτή µπορεί να κατανοηθεί από τη χρονική προοπτική ως αλλαγή χρονικών δοµών. Συµπτώµατα αυτής της ανάπτυξης είναι η ευελιξιµότητα της εργασίας και των χρόνων λειτουργίας των εταιρειών, οι εύκαµπτες σχέσεις εργοδότη-υπαλλήλων, η αυξανόµενη πολυπλοκότητα του κοινωνικού συγχρονισµού και η αλλαγή των κοινωνικών ρυθµών (...). Εξίσου εντείνονται οι µικρές και αβέβαιες συνθήκες απασχόλησης και οι περιορισµένης διάρκειας συµβάσεις εργασίας (...). Η εξάπλωση των ατοµικών χρονικών προγραµµάτων, και κυρίως των ατοµικών χρόνων εργασίας, οδηγεί σε κοινωνικό απο- συγχρονισµό και σε κοινωνικά και (...) οικολογικά προβλήµατα» (Eberling Μ., online δηµοσίευση). Στις προσεγγίσεις αυτές, ο χρόνος θεωρείται ως κοινωνικό, συλλογικό και πολιτικό φαινόµενο. Δίνεται έµφαση στις υπαρκτές κοινωνικές και ψυχικές συνέπειες της διαµόρφωσης

12 του χρόνου σε συγκεκριµένα κοινωνικο-ιστορικά και πολιτισµικά πλαίσια για συγκεκριµένα συλλογικά ή ατοµικά υποκείµενα και τίθεται το ζήτηµα της ανισότητας, του αποκλεισµού, της καταπίεσης και της εξουσίας σε σχέση µε το χρόνο. 4. Συµπεράσµατα: Συνεπαγωγές των Προσεγγίσεων του Χρόνου ως Κοινωνικο-Ιστορικού και Πολιτισµικού Φαινοµένου στις Κοινωνικές και Παιδαγωγικές Επιστήµες Οι προσεγγίσεις για τη µελέτη του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού φαινοµένου είναι βασισµένες σε διαφορετικές θεωρητικές παραδοχές, χρησιµοποιούν διαφορετικές µεταφορές και υιοθετούν συχνά διαφορετικές ερευνητικές µεθοδολογίες (π.χ. εθνογραφική έρευνα, βιογραφικές συνεντεύξεις). Παρά τις αποκλίσεις των αναφερόµενων πιο πάνω προσεγγίσεων, και σε σχέση µε τις προσεγγίσεις που θεωρούν τον χρόνο ως κίνηση κατά τόπον και ως φυσική και αντικειµενική διάσταση του κόσµου προκύπτουν τα ακόλουθα συµπεράσµατα αναφορικά µε το ζήτηµα του χρόνου: 1. Η µελέτη του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού ποιοτικού φαινοµένου θέτει το ζήτηµα της ολιστικής κατανόησης της δυναµικής σχέσης µεταξύ των χρονικών ιδιοτήτων του ανθρώπινου υποκειµένου και των χρονικών ιδιοτήτων και σχέσεων του βιωµατικού του κόσµου. 2. Καταδυκνείεται ότι υπάρχουν ποικίλες υλικότητες που ενσωµατώνουν ή εµπεριέχουν χρόνο, διαφορετικές σηµειωτικές αρχές που νοηµατοδοτούν χρόνο πολλαπλά «κατασκευάσµατα», «αφηγήσεις», «διαµορφώσεις», «σχηµατισµοί», «δοµές» ή/και «συστήµατα» που φέρουν χρόνο. Στη βάση αυτή δε µπορεί να γίνει λόγος για έναν απόλυτο αντικειµενικό χρόνο, αλλά για µια ποικιλοµορφία ή πολλαπλότητα χρόνων, στα πλαίσια της οποίας οι χρονικές σχέσεις µπορεί να είναι τόσο ποιοτικές (προτεραιότητα, ακολουθία, παραλληλισµός, σύγκλιση, απόκλιση) όσο και ποσοτικές (ταυτόχρονο, απόσταση, ταχύτητα) (βλ. Pomian, 1984, σ. 351). 3. Το ερώτηµα που τίθεται κατά συνέπεια, δεν είναι ποιος είναι φιλοσοφικά ή αφαιρετικά ο «αληθινός» χρόνος, αλλά πώς διαφορετικοί χρονικοί σχηµατισµοί αναδύονται ιστορικά και συσχετίζονται µεταξύ τους στην καθηµερινή δραστηριότητα των ανθρώπων. Η πολλαπλότητα των χρόνων κρυσταλοποιείται σε συγκεκριµένα κοινωνικο-ιστορικά και πολιτισµικά πλαίσια ως «αρχιτεκτονική» του χρόνου και έχει οικονοµικές, κοινωνικές, πολιτικές και παιδαγωγικές επιπτώσεις/ πτυχές (π.χ. γραφειοκρατία, παραγωγικότητα, ευελιξία). 4. Αναφορικά µε τις χρονικές ποιότητες προκύπτουν διαφορές και αποκλίσεις για διαφορετικά υποκείµενα ή διαφορετικές υποκειµενικότητες, λόγω των διαφορετικών χρονικών κατασκευών και αφηγήσεων, λόγω των χρονικών χαρακτηριστικών διαφορετικών βιωµατικών κόσµων, ή/και λόγω του προσδιορισµού της θέσης ενός υποκειµένου στην αρχιτεκτονική του χρόνου. 5. Ιστορικές και κοινωνικο-πολιτισµικές αλλαγές προκαλούν την ανάπτυξη και την τροποποίηση της αρχιτεκτονικής του χρόνου και την εµφάνιση νέων χρονικών σχηµατισµών. 6. Η θεώρηση του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού φαινοµένου έχει συνεπαγωγές στην Ψυχολογική Θεωρία και Έρευνα. Στα πλαίσια µιας τέτοιας θεώρησης αποδίδεται για παράδειγµα, έµφαση στις δυναµικές πλευρές της µνήµης και λήθης και αναιρείται η παραδοσιακή κατανόηση της µνήµης ως αποθηκευτικού χώρου (Middleton & Brown, 2005). Στην καθαυτή δε έρευνα για το χρόνο, τίθεται το ζητήµα της συσχέτισης µεταξύ χρονικότητας και νοηµατοδοτηµένων υλικών δοµών (Emplacement), το ζήτηµα του Βιώµατος του Χρόνου, καθώς και το σαφές πολιτικό θέµα της θέσης ενός ατοµικού ή συλλογικού υποκειµένου (Subject-Positioning), π.χ. του µαθητή, της εργαζόµενης µητέρας κ.λ.π. στην «αρχιτεκτονική του χρόνου». Ανοιχτό φαίνεται να παραµένει το ζήτηµα της σχέσης χρονικότητας και σωµατικότητας (Embodiment). Η

13 πολλαπλότητα των προσεγγίσεων καθιστά σαφή την αναγκαιότητα για διεπιστηµονικότητα και συνδυασµό διαφορετικών µεθοδολογιών και ερευνητικών υλικών στην έρευνα για το χρόνο (τριγωνισµός, εθνογραφία κ.λ.π.). 7. Η θεώρηση του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού δηµιουργήµατος/ φαινοµένου θέτει τις βάσεις για συλλογικό αναστοχασµό και δραστηριότητα ως προς τα υπαρκτά προβλήµατα και αδιέξοδα της σύγχρονης ανθρωπότητας που σχετίζονται µε το χρόνο, αλλά και τις δυνατότητες που προκύπτουν ή που µπορούν να προκύψουν σε τοπικά, αλλά και παγκόσµια, συγκεκριµένα οικονοµικά, κοινωνικά και πολιτισµικά πλαίσια. 8. Παράδειγµα ενός τέτοιου πλαισίου αποτελεί το σχολείο ή η εκπαίδευση. Η θεώρηση του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού φαινοµένου έχει σαφείς συνεπαγωγές για την ψυχοπαιδαγωγική πράξη. Το σχολείο ως οργανωµένο και υποχρεωτικό κοινωνικοιστορικό και πολιτισµικό πλαίσιο, φαίνεται να διαδραµατίζει κυρίαρχο ρόλο στη διαµόρφωση της χρονικότητας του παιδιού-µαθητή. Η θεώρηση του χρόνου ως κοινωνικο-ιστορικού και πολιτισµικού φαινοµένου µπορεί να αποτελέσει τη βάση για συλλογικό αναστοχασµό, σχετικά µε την διαµόρφωση του χρόνου: (α) εντός των πλαίσιων του σχολείου, (β) σε σχέση µε άλλα κοινωνικά πλαίσια, καθώς επίσης (γ) και για την συµµετοχή των παιδιών και νέων στην διαµόρφωση του χρόνου τους. Παρά την πολυπλοκότητα του ζητήµατος, γίνεται πιστεύω σαφές ότι οι ποιοτικές διαστάσεις των χρονικών φαινοµένων αξίζουν εξίσου την προσοχή των επιστηµόνων και των παιδαγωγών, τουλάχιστον όσο και οι ποσοτικές διαστάσεις. Το κύριο ερώτηµα που τίθεται είναι: δηµιουργεί το σχολείο τις συνθήκες για χρονική πολλαπλότητα, για «πλουραλισµό» όσον αφορά τον χρόνο/ τους χρόνους µαθητών και παιδαγωγών ή δηµιουργούνται αποκλεισµοί, τίθενται όρια, προκύπτει άγχος, ανία ή άλλες αρνητικές συναισθηµατικές καταστάσεις στη βάση µιας κυρίαρχης µηχανιστικής, ποσοτικής και δυιστικής κατανόησης του χρόνου; Υπάρχει «χρονικός πλουραλισµός ή χρονοκρατία;» (Wulf, 1987). Ευχαριστίες Η µελέτη αυτή είναι βαθειά επηρεασµένη από την διδασκαλία, τα γραπτά και τις κριτικές παρατηρήσεις του Μ. Πουρκού, τον οποίο θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως. Επίσης ευχαριστώ τον καθηγητή µου M. Hildebrand-Nilshon και τον Δ. Παπαδόπουλο για τις συζητήσεις µας, τα ερεθίσµατα και την ανατροφοδότηση που µου παρέχουν στα πλαίσια του Colloquium Αναπτυξιακής και Πολιτισµικής Ψυχολογίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήµιο του Βερολίνου. Η µελέτη αυτή δεν θα µπορούσε να είχε πραγµατοποιηθεί χωρίς την υποτροφία του Ι.Κ.Υ., γεγονός για το οποίο είµαι ευγνώµων. Βιβλιογραφία Allan, L.G. & Gibbon, J. (1991). Human Bisection at the Geometric Mean. Learning and Motivation, 22, Allan, L.G. & Kristofferson, A.B. (1974). Judgments About the Duration of Brief Stimuli. Perception and Psychophysics, 15, Αριστοτέλης (1984). Τα Φυσικά. Στο J. Barnes (Ed.), The Complete Works of Aristotle, Vol. 1 (σσ ). Oxford: Oxford University Press. Bergson, H. (1946). Matière et mémoire. Paris: Pr. Univ. de France. Bergson, H. (1985). La pensée et le mouvant. Paris: Pr. Univ. de France.

14 Bergson, H. (1908). Essai sur les Donnés Immédiates de la Conscience. Paris: Alcan. Bergson, H. (1968). Durée et Simultanéité à Propos de la Théorie d'einstein. Paris: Pr. Univ. de France. Bilstein, J. et. al. (Eds.) (1999). Transformationen der Zeit. Erziehungswissenschaftliche Studien zur Chronotopologie. Weinheim: Beltz. Block, R.A. (1989). Experiencing and Remembering Time. Affordances, Context, and Cognition. In I. Levin & D. Zakay (Eds.), A Time and Human Cognition: Life Span Perspective (pp ). Amsterdam, North Holland. Block, R.A. (1990). Models of Psychological Time. In R.A. Block (Ed.), Cognitive Models of Psychological Time (pp. 1-35). New York, Hillsdale: Lawrence Erlbaum. Block, R. & Zakay, D. (1997). Prospective and Retrospective Duration Judgments: A Metaanalytic Review. Psychonomic Bulletin and Review, 4, Brockmeier, J. (1999). Erinnerung, Identität und Autobiographischer Prozess. Journal für Psychologie, 1, Brockmeier, J. (2000a). Die Zeit meines Lebens. Journal für Psychologie. 1, 2003, Brockmeier, J. (2000b). Autobiographical Time. Narrative Inquiry, 10 (1), Brockmeier, J. (2001). The Language of Human Temporality: Narrative Schemes and Cultural Meanings of Time. Revised Online Version: Brockmeier.pdf Chevallard, Y. (1986). Sur la Notion de Temps Didactique. Στο Actes de la Quatrième Ecole d été de Didactique des Mathématiques. Paris: IREM. Chevallard, Y. & Mercier. A. (1987). Sur la Formation Historique du Temps Didactique. Marseille: IREM. Church, R.M. (1997). Timing and Temporal Search. In C.M. Bradshaw & E. Szabadi (Eds.), Time and Behaviour: Psychological and Neurobehavioral Analyses (pp ). Amsterdam: Elsevier Science. Church, R.M. & Broadbent, H.A. (1990). Alterative Representations of Time, Number and Rate. Cognition, 37, Creelman, C.D. (1962). Human Discrimination of Auditory Duration. Journal of the Acoustical Society of America, 34, Delhaxhe, A. (1997). Le Temps Comme Unité d Analyse dans la Recherché sur l Enseignement. Revue Française de Pédagogie, 118, Drake, C. & Botte, M.-C. (1993). Tempo Sensitivity in Auditory Sequences: Evidence for a Multiple-look Model. Perception and Psychophysics, 54, Droit-Volet, S. (2000). L Estimation du Temps: Perspective Develloppementale. L Année Psychologique, 100, Eberling, Μ. Soziale und Ökologische Folgen der Arbeitszeitflexibilisierung: Elias, N. (1994). Time: An Essay (Trns. in part from German by Ed. Jephcott). Oxford & Cambridge: Blackwell. Foucault, M. (1995). Surveiller et Punir : Naissance de la Prison. Paris: Gallimard. Gell, A. (1992). The Anthropology of Time: Cultural Constructions of Temporal Maps and Images. Oxford: Berg. Geertz, C. (2003). Πρόσωπο, Χρόνος και Συµπεριφορά στο Μπαλί. Στο C. Geertz, Η Ερµηνεία των Πολιτισµών (σσ ) (µτφρ. & επιστηµ. θεώρηση Θ. Παραδέλλης). Αθήνα: Αλεξάνδρεια. Geißler, K. (1985). Zeit leben Vom Hasten und Rasten, Arbeiten und Lernen, Leben und Sterben. Weinheim: Quadriga. Geißler, K. (2004). Alles Gleichzeitig. Und Zwar Sofort. Unsere Suche nach dem Pausenlosen Glück: Freiburg: Herder.

15 Gibbon, J. (1977). Scalar Expectancy Theory and Weber s Law in Animal Timing. Psychological Review, 84, Gibbon, J. (1991). Origins of Scalar Timing. Learning and Motivation, 22, Grondin, S. (2001). From Physical Time to the First and Second Moments of Psychological Time. Psychological Bulletin, 127, 1, Grondin, S., Meilleur-Welles, G., Quellette, C. & Macar, F. (1998). Sensory Effects on Judgements of Short- time Intervals. Psychological Research, 61, Hall, E. (1983). The Dance of Life: The Other Dimension of Time. New York: Anchor Books. Hasenfratz, M. (2003). Wege zur Zeit. München/ Berlin: Waxmann. Hicks, R.E., Miller, G. & Kinsbourne, M. (1976). Prospective and Retrospective Judgments of Time as a Function of Apount of Information Processed. American Journal of Psychology, 89, Hoffmeister, D. Der Hunger nach der Zeit und die Beschleunigung der Gesellschaft: Jones, M.R. & Boltz, M.G. (1989). Dynamic Attending and Responses to Time. Psychological Review, 96, Kamper, D. & Wulf Chr. (1987) (Eds). Die Sterbende Zeit. Darmstadt/ Neuwied: Luchterhand. Killeen, P.R. & Weiss, N.A. (1987). Optimal Timing and the Weber Function. Psychological Review, 94, Κρασανάκης, Γ.Ε. (1984). Κοινωνιοπαιδαγωγική του Ελεύθερου Χρόνου: Τα Αποτελέσµατα µιας Ελληνικής Έρευνας. Αθήνα. Κρασανάκης, Γ.Ε. (1996). Ο Χρόνος: Διεπιστηµονική Θεωρητική και Εµπειρική Προσέγγιση. Ηράκλειο. Klosinski, G. (1990). Zum Zeiterleben in der Kindheit. In Ciompi/ Danwalder (Ed.), Zeit und Psychiatrie. Sozialpsychiatrische Aspekte (pp ). Bern/ Stuttgart/ Toronto. Korczak, J. (1929/1971). Wie Man ein Kind Lieben Soll. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht. Lejeune, H. (1998). Switching or Gating? The Attentional Challenge in Cognitive Models of Psychological Time. Behavioral Processes, 44, Lippitz, W. (1987). Phänomenologie als Methode? Zur Geschichte und Aktualität des phänomenologischen Denkens in der Pädagogik. In W. Lipptz & K. Meyer-Drawe (Ed.), Kind und Welt. Frankfurt a.m.: Athenäum. Lippitz, W. (1993). Das Zeiterleben von Kindern. Στο ders.: Phänomenologische Studien in der Pädagogik. Weinheim: Deutscher Studien Verlag. Luhmann, N. (1987). Soziale Systeme. Franfurt am Main: Suhrkamp. Luhmann, N. (1989). Zeit und Ewigkeit. In N. Luhmann und Peter Fuchs: Reden und Schweigen. Frankfurt am Main: Suhrkamp. Luhmann, N. (1990). Gleichzeitigkeit und Synchronisation. Στο Soziologische Aufklärung, Bd. 5: Konstruktivistische Perspektiven (pp ). Opladen: Westdeutscher Verlag. Luckmann, T. (1992). Theorie des Sozialen Handelns. Berlin/NewYork: Gruyter. Macar, F. (1980). Le Temps. Perspectives Psychophysiologiques. Liege: Mardaga. Macar, F., Vidal, F. & Bonnet, M. (1996). Attention and Brain Activation in the Processing of Brief Durations. In J.T. Fraser & M.P. Soulsby (Eds.), Dimensions of Time and Life: The Study of Time VIII. Madison: International University Press. Meck, W.H. (1996). Neuropharmacology of Timing and Time Perception. Cognitive Brain Research, 3, Merleau-Ponty, M. (1945). Phénoménologie de la Perception. Paris. Middleton, D. & Brown St. (2005). The Social Psychology of Experience: Studies in Remembering and Forgetting. London: Sage. Middleton, D., Brown, St. & Lightfoot, G. (2001). Performing the Past in Electronic Archives: Interdependencies in the Discursive and Non-Discursive Ordering of Institutional Remembering. Culture & Psychology 7,

16 Minkowski, E. (1933). Le Temps Vécu: Etude Phénoménologique et Psychopathologique. J.L.L. d Artrey, Collection de l Evolution Psychiatrique. Mollenhauer, K. (1981). Die Zeit in Erziehungs- und Bildungsprozessen. Annäherungen an eine bildungstheoretische Fragestellung. Die Deutsche Schule, 73, Montangero, J. (1977). La Notion de Durée chez l Enfant de 5 a 9 ans. Paris: Pr. Univ. de France. Muszyński, H. & Novikov, L. (1990). Zeit für Schule: Polen, Sowjetunion. Köln/ Wien: Böhlau Verlag. Oelkers, J. (1980). Der Gebildete, der Narziss und die Zeit. Neue Politische Literatur, Jahrgang XXV/4, Onfray, M. (1999). Die Formen der Zeit. Berlin: Merve. Ornstein, R. (1969). On the Experience of Time. New York: Penguin Books. Piaget, J. (1946/1973). Le Développement de la Notion de Temps chez l Enfant. Paris: Pr. Univ. de France. Plattner, I. (1990). Zeitbewusstsein und Lebensgeschichte: Theoretische und Methodische Überlegungen zur Erfassung des Zeitbewusstseins. Heidelberg: Asanger. Pomian, K. (1984). L Ordre du Temps. Paris: Gallimard. Πουρκός, Μ. (1997). Ο Ρόλος του Πλαισίου στην Ανθρώπινη Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και την Κοινωνικο-Ηθική Μάθηση. Η Οικο-Σωµατική-Βιωµατική Προσέγγιση ως Εναλλακτική Πρόταση στο Γνωστικισµό. Προς µια Βιωµατική, Ευρετική, Επικοινωνιακή Ψυχοπαιδαγωγική. Αθήνα: Gutenberg. Πουρκός, Μ. & Κοντοπόδης, Μ. (2005). Πώς Βιώνουν το Χρόνο στο Σχολείο οι Μαθητές 16 Ετών. Ψυχολογία, 12 (2), Rammsayer, Th. & Ulrich, R. (2001). Counting Μodels of Τemporal Discrimination. Psychonomic Bulletin & Review, 8 (2), Rose, D. & Summers, J. (1995). Duration Illussions in a Train of Visual Stimuli. Perception, 24, Sandbothe, M. (2001). The Temporalization of Time. (Trns. by A., Inkpin). Oxford, Lanham etc: Rowman & Littlefield. Scheffer, Th. (2004). Materialities of Legal Proceedings. In International Journal for Semiotics of Law, Vol. 17, No 4, Scheffer, Th. (2005). Pasts in the Present - On Local Utterances and Binding Statements in Criminal Cases (Unpublished paper for the "Normativities"-conference in Bielefeld, July 2005, forthcoming: normativities.pdf). Schleiermacher, F. (1826/1957). Pädagogische Schriften, Erster Band, Die Vorlesungen aus dem Jahre Düsseldorf: Küpper Schütz, A. & Luckmann, T. (1988). Strukturen der Lebenswelt. Bd.1. Frankfurt am Main: Suhrkamp. Sennett, R. (1998). Der flexible Mensch. Die Kultur des neuen Kapitalismus. Berlin: Berlin Verlag. Ströker, E. (1977). Philosophische Untersuchungen zum Raum. Frankfurt a. M.: Klostermann. Στριφτού-Κριαρά, Α. (1993). Χρόνος και Ανθρώπινη Συµπεριφορά. Θεσσαλονίκη. Thomas, E.A.C. & Weaver, W.B. (1975). Cognitive Processing in Time Perception. Perception and Psychophysics, 17, Treisman, M. (1963). Temporal Discrimination and the Indifference Interval: Implications for a Model of the Internal Clock. Psychological Monographs, 77, (whole No. 576). Treisman, M., Faulkner, A., Naish, P.L.N. & Brogan, D. (1990). The Internal Clock : Evidence for a Temporal Oscillation Underlying Time Perception with Some Estimates of Its Characteristic Frequency. Perception, 19,

17 Vanneste, S., Perbal S. & Pouthas, V. (1999). Estimation de la Durée chez des Sujets Jeunes et Ages : Rôle des Processus Mnésiques et Attentionnelles., L Année Psychologique, 99, Virilio, P. & Lotringer, S. (1984). Der Reine Krieg (µτφρ. Marianne Karbe). Berlin: Merve. Wearden, J. & Lejeune, H. (1993). Across the Great Divide: Animal Psychology and Time in Humans, Time and Society, 2, Wulf, Chr. (1987). Lebenszeit Zeit zu Leben? Chronokratie Versus Pluralität der Zeiten. In D. Kamper & Chr. Wulf (Eds.), Die Sterbende Zeit (pp. 266ff). Darmstadt/ Neuwied. Wulf, Chr. (2003). Zeitmimesis. Über den Alltäglichen und Literarischen Gebrauch von Zeit. In G. Gebauer & C. Wulf (Eds.), Mimetische Weltzugänge. Soziales Handeln Rituale und Spiele Ästhetische Produktionen. Stuttgart: Kohlhammer. Zakay, D. (1993). Time Estimation Methods Do They Influence Prospective Duration Estimates? Perception, 22, Zirfas, J. (1999). Chronopolitik. Zum Pädagogischen Umgang mit der Zeitlichkeit des Menschen. Στο J. Bilstein κ.ά. (Eds.), Transformationen der Zeit. Erziehungswissenschaftliche Studien zur Chronotopologie (σσ ). Weinheim: Beltz. Zirfas, J. (2003). Zeit und Lebenskunst. Journal der Psychologie, 11, 1, Zirfas, J. (2004). Der Rausch der Langeweile. Von der Herrschaft der Zeit zur Herrschaft der Geschwindigkeit. Paragrana, 13, 2, Theoretical Approaches to the Study of Time: Time as a Socio-Historical and Cultural Phenomenon and Its Implication Michalis Kontopodis ABSTRACT The intent of the present publication is a wide investigation of the concept of time, within the context of modern psychology, as well as in the field of social and historical anthropology, sociology and socio-cultural theory. This investigation will reveal the differences between various approaches, in the study of time, as to develop theoretical, methodological and practical propositions for further research and for the psycho-social and psycho-pedagogical praxis. Considering epistemological questions primarily on the relation between time and human subjectivity and between time and space, the concept of time as movement in place, (psychophysics, cognitive science) will be considered as dualistic. Furthermore, I will try to reconstruct the dynamic relation between the temporal attributes of the human subject and the temporal attributes and relations of its experiential world ( Lebenswelt ). Time(-s), therefore, will be considered as a semiotic phenomenon, as experience, as social practice, as incorporated in materialities and as the main dimension of social and mental systems, as well as a political phenomenon. Key words: Alteration/ Conversion, Cognitive Psychology, Locomotion, Psychophysics, Socio-Historical and Cultural Approaches, Temporal Multiplicity, Time. Address: Michalis Kontopodis, Psychologist, Ph.D. Student, Scholar of the Greek State Institution of Scholarships, Section of Developmental Psychology, Faculty of Education and Psychology, Free University of Berlin. Tel.: ,

18

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ 1 Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ Η ποιοτική έρευνα έχει επιχειρηθεί να ορισθεί με αρκετούς και διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας

Διαβάστε περισσότερα

Έστω λοιπόν ότι το αντικείμενο ενδιαφέροντος είναι. Ας δούμε τι συνεπάγεται το κάθε. πριν από λίγο

Έστω λοιπόν ότι το αντικείμενο ενδιαφέροντος είναι. Ας δούμε τι συνεπάγεται το κάθε. πριν από λίγο Μορφές Εκπόνησης Ερευνητικής Εργασίας Μαρία Κουτσούμπα Έστω λοιπόν ότι το αντικείμενο ενδιαφέροντος είναι «η τηλεδιάσκεψη». Ας δούμε τι συνεπάγεται το κάθε ερευνητικό ερώτημα που θέσαμε πριν από λίγο Κουτσούμπα/Σεμινάριο

Διαβάστε περισσότερα

Ο συμπεριφορισμός ή το μεταδοτικό μοντέλο μάθησης. Η πραγματικότητα έχει την ίδια σημασία για όλους. Διδάσκω με τον ίδιο τρόπο όλους τους μαθητές

Ο συμπεριφορισμός ή το μεταδοτικό μοντέλο μάθησης. Η πραγματικότητα έχει την ίδια σημασία για όλους. Διδάσκω με τον ίδιο τρόπο όλους τους μαθητές Ο συμπεριφορισμός ή το μεταδοτικό μοντέλο μάθησης Βασικές παραδοχές : Η πραγματικότητα έχει την ίδια σημασία για όλους Διδάσκω με τον ίδιο τρόπο όλους τους μαθητές Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν είναι ανίκανοι,

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΟΛΛΙΝΤΖΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΟΛΛΙΝΤΖΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Νάκου Αλεξάνδρα Εισαγωγή στις Επιστήμες της Αγωγής Ο όρος ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ δημιουργεί μία αίσθηση ασάφειας αφού επιδέχεται πολλές εξηγήσεις. Υπάρχει συνεχής διάλογος και προβληματισμός ακόμα

Διαβάστε περισσότερα

Εισαγωγή στη Γνωστική Ψυχολογία. επ. Κωνσταντίνος Π. Χρήστου

Εισαγωγή στη Γνωστική Ψυχολογία. επ. Κωνσταντίνος Π. Χρήστου Εισαγωγή στη Γνωστική Ψυχολογία Inside the black box για µια επιστήµη του Νου Επιστροφή στο Νου Γνωστική Ψυχολογία / Γνωσιακή Επιστήµη Inside the black box για µια επιστήµη του Νου Επιστροφή στο Νου Γνωστική

Διαβάστε περισσότερα

Παραδοτέο Π.1 (Π.1.1) Εκθέσεις για προµήθεια εκπαιδευτικού υλικού

Παραδοτέο Π.1 (Π.1.1) Εκθέσεις για προµήθεια εκπαιδευτικού υλικού 1 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕ ΟΝΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ Μέτρο 2.2 Αναµόρφωση Προγραµµάτων Προπτυχιακών Σπουδών ιεύρυνση Τριτοβάθµιας Κατ. Πράξης 2.2.2.α Αναµόρφωση Προγραµµάτων

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΧΤΕΛΙΔΗΣ, ΥΒΟΝ ΚΟΣΜΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΧΤΕΛΙΔΗΣ, ΥΒΟΝ ΚΟΣΜΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η παιδική ηλικία είναι ένα ζήτημα για το οποίο η κοινωνιολογία έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως σήμερα βρίσκεται υπό εξέλιξη ένα πρόγραμμα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΣ: Οι Υπουργοί Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων

ΠΡΟΣ: Οι Υπουργοί Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ----- ΕΝΙΑΙΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΜΗΜΑ Β, ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ -----

Διαβάστε περισσότερα

Πληροφορίες και υλικό του μαθήματος είναι διαθέσιμα ηλεκτρονικά στην πλατφόρμα eclass.uth.gr

Πληροφορίες και υλικό του μαθήματος είναι διαθέσιμα ηλεκτρονικά στην πλατφόρμα eclass.uth.gr Τίτλος Μαθήματος: Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης Κωδικός μαθήματος: SEAB109 (3Ω/Υ) Είδος Μαθήματος: Υποχρεωτικό Εξάμηνο σπουδών: 3o και 4 ο Μονάδες ECTS: 6 Διδάσκων: Γιάννης Πεχτελίδης e mail: pechtelidis@uth.gr

Διαβάστε περισσότερα

Η Θεωρία Αυτο-κατηγοριοποίησης (ΘΑΚ) Από Χαντζή, Α. (υπό δηµοσίευση)

Η Θεωρία Αυτο-κατηγοριοποίησης (ΘΑΚ) Από Χαντζή, Α. (υπό δηµοσίευση) 18 Η Θεωρία Αυτο-κατηγοριοποίησης (ΘΑΚ) Από Χαντζή, Α. (υπό δηµοσίευση) Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο John Turner και οι συνεργάτες του (Turner, 1985, Turner et al. 1987), θεωρητικοί και ερευνητές

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΟΙΟΤΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΟΙΟΤΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΟΙΟΤΙΚΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ Τομέας Έρευνας ΚΕΘΕΑ Η ποιοτική έρευνα επιχειρεί να περιγράψει, αναλύσει, κατανοήσει, ερμηνεύσει κοινωνικά φαινόμενα, έννοιες ή συμπεριφορές επιχειρεί να απαντήσει το γιατί

Διαβάστε περισσότερα

Μαθηματικά: θεωρίες μάθησης. Διαφορετικές σχολές Διαφορετικές υποθέσεις

Μαθηματικά: θεωρίες μάθησης. Διαφορετικές σχολές Διαφορετικές υποθέσεις Μαθηματικά: θεωρίες μάθησης Διαφορετικές σχολές Διαφορετικές υποθέσεις Τι είναι μάθηση; Συμπεριφορισμός: Aλλαγή συμπεριφοράς Γνωστική ψυχολογία: Aλλαγή νοητικών δομών Κοινωνικοπολιτισμικές προσεγγίσεις:

Διαβάστε περισσότερα

Πρόλογος: Κογκίδου ήµητρα. Εκπαιδευτική Ηγεσία και Φύλο. Στο: αράκη Ελένη (2007) Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.

Πρόλογος: Κογκίδου ήµητρα. Εκπαιδευτική Ηγεσία και Φύλο. Στο: αράκη Ελένη (2007) Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο. Πρόλογος: Κογκίδου ήµητρα Στο: αράκη Ελένη (2007) Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο. Εκπαιδευτική Ηγεσία και Φύλο. Τα τελευταία χρόνια βρισκόµαστε µπροστά σε µια βαθµιαία αποδόµηση της ανδροκρατικής έννοιας της ηγεσίας

Διαβάστε περισσότερα

Ψυχολογική Προετοιμασία Αθλητών Τσορμπατζούδης Χαράλαμπος ΤΕΦΑΑ-Α.Π.Θ.

Ψυχολογική Προετοιμασία Αθλητών Τσορμπατζούδης Χαράλαμπος ΤΕΦΑΑ-Α.Π.Θ. Ψυχολογική Προετοιμασία Αθλητών Τσορμπατζούδης Χαράλαμπος ΤΕΦΑΑ-Α.Π.Θ. Προσοχή - Συγκέντρωση Η συγκέντρωση αναφέρεται στην ικανότητα συνειδητής κατεύθυνσης της προσοχής σε ένα συγκεκριμένο μέρος του πεδίου

Διαβάστε περισσότερα

Αν. Καθηγητής Λοΐζος Σοφός ΠΤΔΕ Πανεπιστήμιο Αιγαίου www.lsofos.com

Αν. Καθηγητής Λοΐζος Σοφός ΠΤΔΕ Πανεπιστήμιο Αιγαίου www.lsofos.com 1. Περιεχόμενα 2. Παιδαγωγική Επιστήμη (35 θέματα)... 4 1. Επιστημονικό αντικείμενο στο πεδίο των σπουδών Παιδαγωγικής Επιστήμης... 4 2. Σχέση Θεωρίας και Πράξης (6 προσεγγίσεις Duncker)... 4 3. Δυσχέρειες

Διαβάστε περισσότερα

Θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις στη μελέτη της περιοδικότητας: Μια συστημική προσέγγιση. Δέσποινα Πόταρη, Τμήμα Μαθηματικών, ΕΚΠΑ

Θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις στη μελέτη της περιοδικότητας: Μια συστημική προσέγγιση. Δέσποινα Πόταρη, Τμήμα Μαθηματικών, ΕΚΠΑ Θεωρητικές και μεθοδολογικές προσεγγίσεις στη μελέτη της περιοδικότητας: Μια συστημική προσέγγιση Δέσποινα Πόταρη, Τμήμα Μαθηματικών, ΕΚΠΑ Δομή της παρουσίασης Δυσκολίες μαθητών γύρω από την έννοια της

Διαβάστε περισσότερα

, Ph.D. SYLLABUS 2009-2010

, Ph.D. SYLLABUS 2009-2010 ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΜΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΣΤΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ Γ. Κουλιεράκης, Ph.D. Ψυχολόγος της Υγείας SYLLABUS Ακαδηµαϊκό Έτος 2009-2010 ΒΑΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ M. Robin DiMatteo

Διαβάστε περισσότερα

Οπτική αντίληψη. Μετά?..

Οπτική αντίληψη. Μετά?.. Οπτική αντίληψη Πρωτογενής ερεθισµός (φυσικό φαινόµενο) Μεταφορά µηνύµατος στον εγκέφαλο (ψυχολογική αντίδραση) Μετατροπή ερεθίσµατος σε έννοια Μετά?.. ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΜΕ

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΠΕ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΠΕ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΠΕ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ Έκδοση Α Διεύθυνση Επιμόρφωσης & Κατάρτισης Ιανουάριος 2013 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. Το μοντέλο των τριών κύκλων... 3 1.1 Α κύκλος:

Διαβάστε περισσότερα

Θεμελιώδεις Αρχές Επιστήμης και Μέθοδοι Έρευνας

Θεμελιώδεις Αρχές Επιστήμης και Μέθοδοι Έρευνας Θεμελιώδεις Αρχές Επιστήμης και Μέθοδοι Έρευνας Dr. Anthony Montgomery Επίκουρος Καθηγητής Εκπαιδευτικής & Κοινωνικής Πολιτικής antmont@uom.gr Θεμελιώδεις Αρχές Επιστήμης και Μέθοδοι Έρευνας Αυτό το μάθημα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΧΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΠΑΙ ΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΣΗΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΧΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΠΑΙ ΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΣΗΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΧΟΛΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΠΑΙ ΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙ ΕΥΣΗΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Μάθηµα: Εφαρµοσµένη ιδακτική των Φυσικών Επιστηµών (Πρακτικές Ασκήσεις Γ Φάσης) ΜΙΧΑΗΛ ΣΚΟΥΜΙΟΣ

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΜΕΡΟΣ Α ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΜΕΡΟΣ Α ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΠΙΝΑΚΩΝ..................................... 13 ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΣΧΗΜΑΤΩΝ................................... 14 ΠΡΟΛΟΓΟΣ............................................. 15 ΜΕΡΟΣ Α ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Διαβάστε περισσότερα

Βασικές αρχές του αντι θετικιστικού κινήματος. Τα άτομα έχουν πρόθεση και δημιουργικότητα στη δράση τους, δρουν εσκεμμένα και κατασκευάζουν νοήματα.

Βασικές αρχές του αντι θετικιστικού κινήματος. Τα άτομα έχουν πρόθεση και δημιουργικότητα στη δράση τους, δρουν εσκεμμένα και κατασκευάζουν νοήματα. Βασικές αρχές του αντι θετικιστικού κινήματος. Τα άτομα έχουν πρόθεση και δημιουργικότητα στη δράση τους, δρουν εσκεμμένα και κατασκευάζουν νοήματα. Τα άτομα κατασκευάζουν με ενεργό τρόπο τον κοινωνικό

Διαβάστε περισσότερα

ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ (BIOGRAPHICAL INTERPRETATIVE)

ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ (BIOGRAPHICAL INTERPRETATIVE) ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ (BIOGRAPHICAL INTERPRETATIVE) ΕΛΛΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΚΑΠΟΛΟΥ ΔΡ. ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ ΤΟΜΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Διαβάστε περισσότερα

Τίτλος Μαθήματος: Κοινωνική Παιδαγωγική και βασικές παιδαγωγικές έννοιες

Τίτλος Μαθήματος: Κοινωνική Παιδαγωγική και βασικές παιδαγωγικές έννοιες Τίτλος Μαθήματος: Κοινωνική Παιδαγωγική και βασικές παιδαγωγικές έννοιες Κωδικός Μαθήματος: ΠΔ1250 Διδάσκων Βασίλης Πανταζής, pantazisv@uth.gr Είδος Μαθήματος: Υποχρεωτικό Εξάμηνο: 1 ο, 2 ο Μονάδες ECTS:

Διαβάστε περισσότερα

Κίνητρο και εμψύχωση στη διδασκαλία: Η περίπτωση των αλλόγλωσσων μαθητών/τριών

Κίνητρο και εμψύχωση στη διδασκαλία: Η περίπτωση των αλλόγλωσσων μαθητών/τριών Κίνητρο και εμψύχωση στη διδασκαλία: Η περίπτωση των αλλόγλωσσων μαθητών/τριών Δρ Μαριάννα Φωκαΐδου Δρ Παυλίνα Χατζηθεοδούλου Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών Μέσης Εκπαίδευσης

Διαβάστε περισσότερα

Μεθοδολογία Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών

Μεθοδολογία Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών Μεθοδολογία Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών Dr. Anthony Montgomery Επίκουρος Καθηγητής Εκπαιδευτικής & Κοινωνικής Πολιτικής antmont@uom.gr Ποιός είναι ο σκοπός του μαθήματος μας? Στο τέλος του σημερινού μαθήματος,

Διαβάστε περισσότερα

Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης στη Σχολική Μονάδα

Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης στη Σχολική Μονάδα ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης στη Σχολική Μονάδα Σχέδια Εκθέσεων

Διαβάστε περισσότερα

Αντίληψη. Αντίληψη είναι η γνωστική διεργασία που µας επιτρέπει να έχουµε µία εικόνα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού περιβάλλοντος.

Αντίληψη. Αντίληψη είναι η γνωστική διεργασία που µας επιτρέπει να έχουµε µία εικόνα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού περιβάλλοντος. Αντίληψη Αντίληψη εί η γνωστική διεργασία που µας επιτρέπει να έχουµε µία εικόνα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού περιβάλλοντος. Ηαντίληψηαποτελείκρίσιµη και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε γνωστική

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη Σίππη Χαραλάμπους ΕΔΕ Παναγιώτης Κύρου ΕΔΕ

Ελένη Σίππη Χαραλάμπους ΕΔΕ Παναγιώτης Κύρου ΕΔΕ Ελένη Σίππη Χαραλάμπους ΕΔΕ Παναγιώτης Κύρου ΕΔΕ Δομή παρουσίασης Εισαγωγή Έννοια της διαφοροποιημένης διδασκαλίας Γιατί διαφοροποίηση διδασκαλίας; Θετικά αποτελέσματα από την εφαρμογή της διαφοροποιημένης

Διαβάστε περισσότερα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΑΓΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ

Διαβάστε περισσότερα

Θεωρητικές αρχές σχεδιασµού µιας ενότητας στα Μαθηµατικά. Ε. Κολέζα

Θεωρητικές αρχές σχεδιασµού µιας ενότητας στα Μαθηµατικά. Ε. Κολέζα Θεωρητικές αρχές σχεδιασµού µιας ενότητας στα Μαθηµατικά Ε. Κολέζα Α. Θεωρητικές αρχές σχεδιασµού µιας µαθηµατικής ενότητας: Βήµατα για τη συγγραφή του σχεδίου Β. Θεωρητικό υπόβαθρο της διδακτικής πρότασης

Διαβάστε περισσότερα

Θέµατα αξιολόγησης εκπαιδευτικού λογισµικού

Θέµατα αξιολόγησης εκπαιδευτικού λογισµικού Θέµατα αξιολόγησης εκπαιδευτικού λογισµικού Όνοµα: Τάσος Αναστάσιος Επώνυµο: Μικρόπουλος Τίτλος: Αναπληρωτής Καθηγητής, Εργαστήριο Εφαρµογών Εικονικής Πραγµατικότητας στην Εκπαίδευση, Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων

Διαβάστε περισσότερα

ΟΔΗΓΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ

ΟΔΗΓΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΔΗΓΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ 1 ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΣΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΟΔΗΓΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ Α. ΓΕΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Το πρόγραμμα ειδίκευσης στη συστημική διάγνωση που προσφέρει το Λόγω Ψυχής Ινστιτούτο

Διαβάστε περισσότερα

Περίγραμμα Εισηγήσεων

Περίγραμμα Εισηγήσεων Περίγραμμα Εισηγήσεων Τίτλος Μαθήματος: Αναπτυξιακή ψυχολογία Κωδικός Μαθήματος: 724 Διάλεξη 1 Εισαγωγή στην αναπτυξιακή ψυχολογία πρέπει να γνωρίζουν: τους στόχους και το αντικείμενο της Εξελικτικής Ψυχολογίας

Διαβάστε περισσότερα

154 Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία Αθήνας

154 Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία Αθήνας 154 Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία Αθήνας Σκοπός Σκοπός του Τμήματος είναι η παιδαγωγική κατάρτιση ατόμων, που θα ασχοληθούν με την εκπαίδευση και αγωγή παιδιών προσχολικής ηλικίας. Διάρκεια

Διαβάστε περισσότερα

Εκπαιδευτική Έρευνα: Μέθοδοι Συλλογής και Ανάλυσης εδομένων. Επιμέλεια: Άγγελος Μάρκος, Λέκτορας ΠΤ Ε, ΠΘ

Εκπαιδευτική Έρευνα: Μέθοδοι Συλλογής και Ανάλυσης εδομένων. Επιμέλεια: Άγγελος Μάρκος, Λέκτορας ΠΤ Ε, ΠΘ Εκπαιδευτική Έρευνα: Μέθοδοι Συλλογής και Ανάλυσης εδομένων Επιμέλεια: Άγγελος Μάρκος, Λέκτορας ΠΤ Ε, ΠΘ Περιεχόμενο μαθήματος (γενικά) Μέρος Ι: Εισαγωγή στην Εκπαιδευτική Έρευνα Μέρος ΙΙ: Ποσοτικές Προσεγγίσεις

Διαβάστε περισσότερα

Α/Α Τύπος Εκφώνηση Απαντήσεις Το λογισµικό Άτλαντας CENTENNIA µπορεί να χρησιµοποιηθεί 1. Α) Στην ιστορία. Σωστό το ) Σωστό το Γ)

Α/Α Τύπος Εκφώνηση Απαντήσεις Το λογισµικό Άτλαντας CENTENNIA µπορεί να χρησιµοποιηθεί 1. Α) Στην ιστορία. Σωστό το ) Σωστό το Γ) Α/Α Τύπος Εκφώνηση Απαντήσεις Το λογισµικό Άτλαντας CENTENNIA µπορεί να χρησιµοποιηθεί Α) Στην ιστορία. Α) Β) Γ) ) Απλή Β) Στη µελέτη περιβάλλοντος. Γ) Στις φυσικές επιστήµες. ) Σε όλα τα παραπάνω. Είστε

Διαβάστε περισσότερα

Νέες μέθοδοι-ορολογία. Μετά την. επικοινωνιακή προσέγγιση: η παιδαγωγική των κειμενικών ειδών. Κειμενικά είδη για διδακτική χρήση.

Νέες μέθοδοι-ορολογία. Μετά την. επικοινωνιακή προσέγγιση: η παιδαγωγική των κειμενικών ειδών. Κειμενικά είδη για διδακτική χρήση. Νέες μέθοδοι-ορολογία. Μετά την επικοινωνιακή προσέγγιση: η παιδαγωγική των κειμενικών ειδών. Κειμενικά είδη για διδακτική χρήση. Γραμματισμός: έννοια-παιδαγωγικές συνέπειες Σήμερα, στην αναπτυγμένη τεχνολογικά

Διαβάστε περισσότερα

LUDWIK FLECK (1896-1961) (Λούντβικ Φλεκ) Ο Ludwik Fleck και η κατασκευή των επιστημονικών γεγονότων.

LUDWIK FLECK (1896-1961) (Λούντβικ Φλεκ) Ο Ludwik Fleck και η κατασκευή των επιστημονικών γεγονότων. 9 LUDWIK FLECK (1896-1961) (Λούντβικ Φλεκ) Ο Ludwik Fleck και η κατασκευή των επιστημονικών γεγονότων. «Βλέπουμε με τα μάτια μας, αλλά κατανοούμε με τα μάτια της συλλογικότητας». 6 Ένα από τα κυριότερα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ 1. ΓΕΝΙΚΑ ΣΧΟΛΗ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΠΟΥΔΩΝ 7 ο ΚΩΔΙΚΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΥ3 ΕΞΑΜΗΝΟΣΠΟΥΔΩΝ Α ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΙΙ ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

Διαβάστε περισσότερα

Ιστορία της Ιστοριογραφίας

Ιστορία της Ιστοριογραφίας Ιστορία της Ιστοριογραφίας Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας 2) Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Πολυμέρης Βόγλης Παραδοσιακή ιστοριογραφία Εδραιώνεται τον 19 ο αιώνα

Διαβάστε περισσότερα

Υπεύθυνη Επιστημονικού Πεδίου Χρυσή Χατζηχρήστου

Υπεύθυνη Επιστημονικού Πεδίου Χρυσή Χατζηχρήστου «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Σχολείο 21 ου αιώνα) Νέο Πρόγραμμα Σπουδών, Οριζόντια Πράξη» MIS: 295450 Υποέργο 1: «Εκπόνηση Προγραμμάτων Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και οδηγών για τον εκπαιδευτικό

Διαβάστε περισσότερα

Κατηγορίες υποψηφίων που γίνονται δεκτοί στο Πρόγραμμα: Εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Κατηγορίες υποψηφίων που γίνονται δεκτοί στο Πρόγραμμα: Εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: «Αξιολόγηση Εκπαιδευτικής Επάρκειας Ανάπτυξη παιδαγωγικών και διδακτικών δεξιοτήτων στη Γενική, Ειδική και Διαπολιτισμική Αγωγή, με έμφαση στην Καινοτομία και

Διαβάστε περισσότερα

Κοινωνιολογία της Αγροτικής Ανάπτυξης

Κοινωνιολογία της Αγροτικής Ανάπτυξης Κοινωνιολογία της Αγροτικής Ανάπτυξης ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ «Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη και Διαχείριση του Αγροτικού Χώρου» Ενότητα 2: Αγροτική Κοινότητα και Αγροτικός Μετασχηματισμός (1/2) 2ΔΩ Διδάσκων:

Διαβάστε περισσότερα

Μοντέλα Υγείας. Βασικές Αρχές Βιοϊατρικού Μοντέλου. Θετικές επιπτώσεις Βιοϊατρικής προσέγγισης. 2 Βασικές Ιδεολογίες για Υγεία & Αρρώστια

Μοντέλα Υγείας. Βασικές Αρχές Βιοϊατρικού Μοντέλου. Θετικές επιπτώσεις Βιοϊατρικής προσέγγισης. 2 Βασικές Ιδεολογίες για Υγεία & Αρρώστια ΜΟΝΤΕΛΑ ΥΓΕΙΑΣ-ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑΣ 2 Βασικές Ιδεολογίες για Υγεία & Αρρώστια Μοντέλα Υγείας Βιοιατρικό Μοντέλο Ολιστικό, Βιοψυχοκοινωνικό Μοντέλο Αρχαία Ελλάδα (Ιπποκράτης 400π.Χ.)

Διαβάστε περισσότερα

Η αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και

Η αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και Η αξιοποίηση των Τεχνολογιών της Πληροφορίας και της Επικοινωνίας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση Μένη Τσιτουρίδου Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης Παιδαγωγική Σχολή Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο

Διαβάστε περισσότερα

Eκπαίδευση Εκπαιδευτών Ενηλίκων & Δία Βίου Μάθηση

Eκπαίδευση Εκπαιδευτών Ενηλίκων & Δία Βίου Μάθηση Πρόγραμμα Eξ Aποστάσεως Eκπαίδευσης (E learning) Eκπαίδευση Εκπαιδευτών Ενηλίκων & Δία Βίου Μάθηση Οδηγός Σπουδών Το πρόγραμμα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ( e-learning ) του Πανεπιστημίου Πειραιά του Τμήματος

Διαβάστε περισσότερα

Η διαπολιτισμική διάσταση των φιλολογικών βιβλίων του Γυμνασίου: διδακτικές προσεγγίσεις

Η διαπολιτισμική διάσταση των φιλολογικών βιβλίων του Γυμνασίου: διδακτικές προσεγγίσεις Έργο: «Ένταξη παιδιών παλιννοστούντων και αλλοδαπών στο σχολείο - για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσιο)» Επιμορφωτικό Σεμινάριο Η διαπολιτισμική διάσταση των φιλολογικών βιβλίων του Γυμνασίου: διδακτικές

Διαβάστε περισσότερα

α. η παροχή γενικής παιδείας, β. η καλλιέργεια των δεξιοτήτων του μαθητή και η ανάδειξη των

α. η παροχή γενικής παιδείας, β. η καλλιέργεια των δεξιοτήτων του μαθητή και η ανάδειξη των ΔΕΠΠΣ ΑΠΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ α. η παροχή γενικής παιδείας, β. η καλλιέργεια των δεξιοτήτων του μαθητή και η ανάδειξη των ενδιαφερόντων του, γ. η εξασφάλιση ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων μάθησης

Διαβάστε περισσότερα

Πρόγραμμα Ενδοϋπηρεσιακής Επιμόρφωσης εκπαιδευτικών, Εκπαιδευτικών Ψυχολόγων και εκπαιδευτικών Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής

Πρόγραμμα Ενδοϋπηρεσιακής Επιμόρφωσης εκπαιδευτικών, Εκπαιδευτικών Ψυχολόγων και εκπαιδευτικών Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής Πρόγραμμα Ενδοϋπηρεσιακής Επιμόρφωσης εκπαιδευτικών, Εκπαιδευτικών Ψυχολόγων και εκπαιδευτικών Συμβουλευτικής και Επαγγελματικής Αγωγής 21-22 Μαρτίου 2014, Λευκωσία 16-17 Μαΐου 2014, Λεμεσός Η αξιολόγηση

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΠΕ

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΠΕ Leonardo da Vinci Leonardo Project: A EUROPEAN OBSERVATORY ON THE USE OF ICT-SUPPORTED LIFE LONG LEARNING BY SMES, MICRO-ENTERPRISES AND THE SELF-EMPLOYED IN RURAL AREAS ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ

Διαβάστε περισσότερα

Εκπαιδευτική Διαδικασία και Μάθηση στο Νηπιαγωγείο Ενότητα 3: Δυο προσεγγίσεις που επηρεάζουν την εκπαιδευτική διαδικασία

Εκπαιδευτική Διαδικασία και Μάθηση στο Νηπιαγωγείο Ενότητα 3: Δυο προσεγγίσεις που επηρεάζουν την εκπαιδευτική διαδικασία Εκπαιδευτική Διαδικασία και Μάθηση στο Νηπιαγωγείο Ενότητα 3: Δυο προσεγγίσεις που επηρεάζουν την εκπαιδευτική διαδικασία Νέο Πρόγραμμα iuσπcdcddccscsdcscsουδών Νηπιαγωγείου Διδάσκουσα: Μαρία Καμπεζά Τμήμα

Διαβάστε περισσότερα

ΚΟΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΏΠΗ ΧΩΡΊΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΈΣ ΓΡΑΜΜΈΣ

ΚΟΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΏΠΗ ΧΩΡΊΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΈΣ ΓΡΑΜΜΈΣ ΚΟΙΝΈΣ ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΏΠΗ ΧΩΡΊΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΈΣ ΓΡΑΜΜΈΣ 33Οι επιπτώσεις της Βιομηχανικής Επανάστασης 33Η ανάπτυξη της εκπαίδευσης 33Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ιστορία της τέχνης 3 3 Η Ευρώπη και ο

Διαβάστε περισσότερα

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ β. φιλιας, μ. κουρουκλη γ. ρουσσης, κ. κασιματη λ. μουσουρου, α. παπαριζος ε. χατζηκωνσταντη μ. πετρονωτη, γ. βαρσος φ. τσαλικογλου-κωστοπουλου ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΡΙΑ Α. ΔΡΑΚΑΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 6 ΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΜΑΡΙΑ Α. ΔΡΑΚΑΚΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ 6 ΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ «Διαχρονικές αξίες στην εκπαίδευση σε ένα περιβάλλον που αλλάζει μέσα από τον ανατρεπτικό οραματιστή καλλιτέχνη Γιάννη Γαΐτη» (Βιωματικό εργαστήριο με την αξιοποίηση του μοντέλου PERKINS) ΜΑΡΙΑ Α. ΔΡΑΚΑΚΗ

Διαβάστε περισσότερα

Παρακολούθηση Διδασκαλίας στη βάση του Δυναμικού Μοντέλου Εκπαιδευτικής Αποτελεσματικότητας. Μαργαρίτα Χριστοφορίδου 28 Νοεμβρίου 2013

Παρακολούθηση Διδασκαλίας στη βάση του Δυναμικού Μοντέλου Εκπαιδευτικής Αποτελεσματικότητας. Μαργαρίτα Χριστοφορίδου 28 Νοεμβρίου 2013 Παρακολούθηση Διδασκαλίας στη βάση του Δυναμικού Μοντέλου Εκπαιδευτικής Αποτελεσματικότητας Μαργαρίτα Χριστοφορίδου 28 Νοεμβρίου 2013 Σκοπός τη σημερινής παρουσίασης: αναγνώριση της παρατήρησης ως πολύτιμη

Διαβάστε περισσότερα

Κοινωνιολογία του Πολιτισμού

Κοινωνιολογία του Πολιτισμού Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών Κοινωνιολογία του Πολιτισμού Ενότητα 2: Κοινωνιολογία - πολιτισμός - κουλτούρα. Επίκ. Καθηγητής: Νίκος Φωτόπουλος e-mail: nfotopoulos@uowm.gr Τηλ. Επικοινωνίας: 23850-55150

Διαβάστε περισσότερα

Εισαγωγή στην Παιδαγωγική

Εισαγωγή στην Παιδαγωγική Εισαγωγή στην Παιδαγωγική ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥ ΩΝ Εαρινό εξάµηνο 2013-2014 ιδάσκουσα: Μαρία ασκολιά Επίκουρη καθηγήτρια Τµήµα Φ.Π.Ψ. Θεµατική του µαθήµατος Έννοια και εξέλιξη της Παιδαγωγικής ως επιστήµης

Διαβάστε περισσότερα

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. PDF created with pdffactory Pro trial version www.pdffactory.com

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. PDF created with pdffactory Pro trial version www.pdffactory.com ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Στο τομέα της εκπαίδευσης η αξιολόγηση μπορεί να αναφέρεται στην επίδοση των μαθητών, στην αποτελεσματικότητα της διδασκαλίας ή της μαθησιακής διαδικασίας, στο αναλυτικό πρόγραμμα, στα διδακτικά

Διαβάστε περισσότερα

Παιδαγωγικό εργαστήριο Σχεδιάζοντας ένα χάρτη εννοιών για τον Εθνικό Δρυμό Σουνίου

Παιδαγωγικό εργαστήριο Σχεδιάζοντας ένα χάρτη εννοιών για τον Εθνικό Δρυμό Σουνίου Παιδαγωγικό εργαστήριο Σχεδιάζοντας ένα χάρτη εννοιών για τον Εθνικό Δρυμό Σουνίου Θ. ΙΩΑΝΝΟΥ Υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δ.Δ.Ε. Δ Αθήνας «Προστατευόμενες περιοχές: Διαδρομές στο χώρο και στο

Διαβάστε περισσότερα

Εκπαίδευση Ενηλίκων: Εμπειρίες και Δράσεις ΑΘΗΝΑ, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015

Εκπαίδευση Ενηλίκων: Εμπειρίες και Δράσεις ΑΘΗΝΑ, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015 Εκπαίδευση Ενηλίκων: Εμπειρίες και Δράσεις ΑΘΗΝΑ, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015 Μάθηση και γνώση: μια συνεχής και καθοριστική αλληλοεπίδραση Αντώνης Λιοναράκης Στην παρουσίαση που θα ακολουθήσει θα μιλήσουμε

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΌ ΤΗ «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΆΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΏΝ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΆΞΗ Ε.ΚΟΛΈΖΑ

ΑΠΌ ΤΗ «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΆΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΏΝ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΆΞΗ Ε.ΚΟΛΈΖΑ ΜΑΘΗΣΗ ΜΕΣΩ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ 1 ΑΠΌ ΤΗ «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΆΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΏΝ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΤΆΞΗ Ε.ΚΟΛΈΖΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ 1. Τι αλλαγές επιχειρούν τα νέα ΠΣ; 2 2. Γιατί το πέρασμα στην πράξη (θα)

Διαβάστε περισσότερα

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής στην εκπαίδευση παιδιών με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής στην εκπαίδευση παιδιών με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής στην εκπαίδευση παιδιών με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή Η γνώση προκύπτει μέσα από την επανάληψη της μαθημένης συμπεριφοράς. Για τη μάθηση απαιτούνται γνωστικές διαδικασίες

Διαβάστε περισσότερα

Η εκμάθηση μιας δεύτερης/ξένης γλώσσας. Ασπασία Χατζηδάκη, Επ. Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε 2011-12

Η εκμάθηση μιας δεύτερης/ξένης γλώσσας. Ασπασία Χατζηδάκη, Επ. Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε 2011-12 Η εκμάθηση μιας δεύτερης/ξένης γλώσσας Ασπασία Χατζηδάκη, Επ. Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε 2011-12 Βασικοί όροι και έννοιες- Δεύτερη # Ξένη γλώσσα Δεύτερη γλώσσα είναι οποιαδήποτε γλώσσα κατακτά ή μαθαίνει ένα άτομο

Διαβάστε περισσότερα

Δομώ - Οικοδομώ - Αναδομώ

Δομώ - Οικοδομώ - Αναδομώ Δομώ - Οικοδομώ - Αναδομώ Χριστίνα Τσακαρδάνου Εκπαιδευτικός Πανθομολογείται πως η ανάπτυξη του παιδιού ορίζεται τόσο από τα γενετικά χαρακτηριστικά του, όσο και από το πλήθος των ερεθισμάτων που δέχεται

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: ΔΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: ΔΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: ΔΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΧΡ. ΜΠΟΥΡΑΣ Σκοπός του Μαθήματος Σκοπός του μαθήματος είναι η εισαγωγή στη

Διαβάστε περισσότερα

4. Σηµειώ -στε. 8 Μάθηση ως διαδικασία και όχι µόνον ως περιεχόµενο ή αποτέλεσµα 9 Διαθεµατική ολική προσέγγιση της διδασκαλίας και µάθησης

4. Σηµειώ -στε. 8 Μάθηση ως διαδικασία και όχι µόνον ως περιεχόµενο ή αποτέλεσµα 9 Διαθεµατική ολική προσέγγιση της διδασκαλίας και µάθησης ΑΣΚΗΣΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ Με βάση τα παρακάτω παιδαγωγικά κριτήρια αξιολογήστε το µαθησιακό περιβάλλον µίας διδακτικής παρέµβασης σηµειώνοντας την ύπαρξή τους είτε µε εισαγωγή σχολίου πάνω στα

Διαβάστε περισσότερα

Η έννοια της κοινωνικής αλλαγής στη θεωρία του Tajfel. Ο Tajfel θεωρούσε ότι η κοινωνική ταυτότητα είναι αιτιακός παράγοντας κοινωνικής αλλαγής.

Η έννοια της κοινωνικής αλλαγής στη θεωρία του Tajfel. Ο Tajfel θεωρούσε ότι η κοινωνική ταυτότητα είναι αιτιακός παράγοντας κοινωνικής αλλαγής. Η έννοια της κοινωνικής αλλαγής στη θεωρία του Tajfel. Ο Tajfel θεωρούσε ότι η κοινωνική ταυτότητα είναι αιτιακός παράγοντας κοινωνικής αλλαγής. Τρεις κατηγορίες κοινωνικών καταστάσεων είναι για τον Tajfel

Διαβάστε περισσότερα

Περιεχόμενα. Εισαγωγή... 13 MΕΡΟΣ Ι. ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ. 1.1. Προσεγγίσεις στην έννοια της διδασκαλίας... 22

Περιεχόμενα. Εισαγωγή... 13 MΕΡΟΣ Ι. ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ. 1.1. Προσεγγίσεις στην έννοια της διδασκαλίας... 22 Περιεχόμενα Εισαγωγή... 13 MΕΡΟΣ Ι. ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ 1.1. Προσεγγίσεις στην έννοια της διδασκαλίας... 22 1.1.1. Τι είναι διδασκαλία... 25 1.1.2. Διδασκαλία και μάθηση... 28 1.1.3.

Διαβάστε περισσότερα

Το νέο κοινωνιολογικό πλαίσιο του πολυπολιτισμικού σχολείου

Το νέο κοινωνιολογικό πλαίσιο του πολυπολιτισμικού σχολείου Έργο: «Ένταξη παιδιών παλιννοστούντων και αλλοδαπών στο σχολείο- για τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο)» Σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διεύθυνση Π.Ε. & Δ.Ε. Νοτίου Αιγαίου ΗΜΕΡΙΔΑ Το νέο κοινωνιολογικό

Διαβάστε περισσότερα

Κοινωνική Περιβαλλοντική ευθύνη και απασχόληση. ρ Χριστίνα Θεοχάρη

Κοινωνική Περιβαλλοντική ευθύνη και απασχόληση. ρ Χριστίνα Θεοχάρη Κοινωνική Περιβαλλοντική ευθύνη και απασχόληση Συνάντηση Εργασίας ρ Χριστίνα Θεοχάρη Περιβαλλοντολόγος Μηχανικός Γραµµατέας Οικολογίας και Περιβάλλοντος ΓΣΕΕ 7 Ιουνίου 2006 1 1. Η Κοινωνική εταιρική ευθύνη

Διαβάστε περισσότερα

Καρτσιώτου Θωμαϊς M.Sc. Δασκάλα Δ.Σ. Παληού Καβάλας tzoymasn@hol.gr. Περίληψη

Καρτσιώτου Θωμαϊς M.Sc. Δασκάλα Δ.Σ. Παληού Καβάλας tzoymasn@hol.gr. Περίληψη 33 Πρόταση διδασκαλίας με τη χρήση των ΤΠΕ στο μάθημα της Μελέτης Περιβάλλοντος της Δ τάξης Δημοτικού: Μαθαίνω για τα σημαντικά έργα που υπάρχουν στην Ελλάδα μέσα από το google earth Καρτσιώτου Θωμαϊς

Διαβάστε περισσότερα

ΠΩΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΑ ΥΓΙΕΣ-ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ 7 ΒΗΜΑΤΩΝ

ΠΩΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΑ ΥΓΙΕΣ-ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ 7 ΒΗΜΑΤΩΝ ΠΩΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΨΥΧΙΚΑ ΥΓΙΕΣ-ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ 7 ΒΗΜΑΤΩΝ Το φυλλάδιο «Ένας οδηγός για την προαγωγή της ψυχικής υγείας στο χώρο εργασίας- πηγή βοήθειας για τους εργοδότες» απευθύνεται

Διαβάστε περισσότερα

ΑΙΘΟΥΣΑ 4. ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2 Θετικές σχέσεις: θεωρία και πράξη

ΑΙΘΟΥΣΑ 4. ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2 Θετικές σχέσεις: θεωρία και πράξη TETARTH 15 ΜΑΪΟΥ 2013 14.00-15.00 ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΣΥΝΕΔΡΩΝ-ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΓΩΓΗΣ, ΝΕΑ ΧΗΛΗ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΑΙΘΟΥΣΑ 9 ΑΙΘΟΥΣΑ 10 ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ 15.00-17.00 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1 Σκέφτομαι & Πράττω

Διαβάστε περισσότερα

Μαίρη Κουτσελίνη Τμήμα Επιστημών της Αγωγής Πανεπιστήμιο Κύπρου

Μαίρη Κουτσελίνη Τμήμα Επιστημών της Αγωγής Πανεπιστήμιο Κύπρου Μαίρη Κουτσελίνη Τμήμα Επιστημών της Αγωγής Πανεπιστήμιο Κύπρου 1 1. Η αναγκαιότητα για Έρευνα Δράσης και οι επιστημολογικές της καταβολές 2. Οι στόχοι, η μεθοδολογία και τα χαρακτηριστικά της Έρευνας

Διαβάστε περισσότερα

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΠΡΟΩΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ Λεωνίδας Κυριακίδης Αναστασία

Διαβάστε περισσότερα

Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων Ενότητα 7: Διοίκηση της ατομικής συμπεριφοράς στην εργασία

Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων Ενότητα 7: Διοίκηση της ατομικής συμπεριφοράς στην εργασία Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων Ενότητα 7: Διοίκηση της ατομικής συμπεριφοράς στην εργασία Δρ. Σερδάρης Παναγιώτης Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων (Κοζάνη) Άδειες Χρήσης Το παρόν εκπαιδευτικό υλικό υπόκειται σε

Διαβάστε περισσότερα

Ορισµένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρειαζόµαστε µίνιµουµ 30 περιπτώσεις για να προβούµε σε κάποιας µορφής ανάλυσης των δεδοµένων.

Ορισµένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι χρειαζόµαστε µίνιµουµ 30 περιπτώσεις για να προβούµε σε κάποιας µορφής ανάλυσης των δεδοµένων. ειγµατοληψία Καθώς δεν είναι εφικτό να παίρνουµε δεδοµένα από ολόκληρο τον πληθυσµό που µας ενδιαφέρει, διαλέγουµε µια µικρότερη οµάδα που θεωρούµε ότι είναι αντιπροσωπευτική ολόκληρου του πληθυσµού. Τέσσερις

Διαβάστε περισσότερα

ΤΜΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ EΝΙΑΙΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΥΕΣ 1987-99 1999-02 6 ΥΕΣ, 1 2002-03 6 ΥΕΣ,

ΤΜΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ EΝΙΑΙΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΥΕΣ 1987-99 1999-02 6 ΥΕΣ, 1 2002-03 6 ΥΕΣ, ΤΜΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ EΝΙΑΙΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΥΕΣ (ανά κατεύθυνση) Για τους εισαχθέντες 1987-99 και για τους εισαχθέντες 1999-02 απαιτούνται τουλάχιστον 6 ΥΕΣ, εκ των οποίων, 1 τουλάχιστον από κάθε

Διαβάστε περισσότερα

Θέµατα της παρουσίασης. Βάσεις σχεδιασµού αναλυτικών προγραµµάτων φυσικής αγωγής. Τι είναι το αναλυτικό

Θέµατα της παρουσίασης. Βάσεις σχεδιασµού αναλυτικών προγραµµάτων φυσικής αγωγής. Τι είναι το αναλυτικό ΕΠΕΑΕΚ: ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥ ΩΝ ΤΟΥ ΤΕΦΑΑ, ΠΘ - ΑΥΤΕΠΙΣΤΑΣΙΑ Βάσεις σχεδιασµού αναλυτικών προγραµµάτων φυσικής αγωγής ιγγελίδης Νικόλαος Πανεπιστήµιο Θεσσαλίας ΤΕΦΑΑ, Τρίκαλα Θέµατα της παρουσίασης

Διαβάστε περισσότερα

Θεωρίες Μάθησης και ΤΠΕ Συμπεριφορισμός

Θεωρίες Μάθησης και ΤΠΕ Συμπεριφορισμός Θεωρίες Μάθησης και ΤΠΕ Συμπεριφορισμός 3 ο Κεφάλαιο Κόμης, Β. (2004), Εισαγωγή στις Εφαρμογές των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση, Αθήνα, Εκδόσεις Νέων Τεχνολογιών 1/46 Σκοπός Μπιχεβιορισμός Η συνοπτική παρουσίαση

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη Μοσχοβάκη Σχολική Σύμβουλος 47ης Περιφέρειας Π.Α.

Ελένη Μοσχοβάκη Σχολική Σύμβουλος 47ης Περιφέρειας Π.Α. Ελένη Μοσχοβάκη Σχολική Σύμβουλος 47ης Περιφέρειας Π.Α. Τι θα Δούμε. Γιατί αλλάζει το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών. Παιδαγωγικό πλαίσιο του νέου Α.Π.Σ. Αρχές του νέου Α.Π.Σ. Μαθησιακές περιοχές του νέου

Διαβάστε περισσότερα

Η γεφύρωση της οικονομικής θεωρίας και της εφαρμοσμένης οικονομικής ανάλυσης: η χρησιμότητα μίας ενημερωμένης οικονομικής Βιβλιοθήκης

Η γεφύρωση της οικονομικής θεωρίας και της εφαρμοσμένης οικονομικής ανάλυσης: η χρησιμότητα μίας ενημερωμένης οικονομικής Βιβλιοθήκης Η γεφύρωση της οικονομικής θεωρίας και της εφαρμοσμένης οικονομικής ανάλυσης: η χρησιμότητα μίας ενημερωμένης οικονομικής Βιβλιοθήκης Αθήνα, 6 Μαρτίου 2015 Πέτρος Μηγιάκης Δ/νση Οικονομικής Ανάλυσης και

Διαβάστε περισσότερα

Η Επιστήµη της Κοινωνιολογίας

Η Επιστήµη της Κοινωνιολογίας ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Η Επιστήµη της Κοινωνιολογίας 1. Ορισµός και αντικείµενο της Κοινωνιολογίας 1.1. Κοινωνιολογία και κοινωνία Ερωτήσεις του τύπου «σωστό λάθος» Να χαρακτηρίσετε τις προτάσεις ως Σωστές ή Λανθασµένες,

Διαβάστε περισσότερα

, α µα.., asotirakis@aegean.gr, 2241025931 α α α, α µα.., kmath@otenet.gr, 2241065194. α α α α α α α α α «α µα. α α µ «α α µα» α

, α µα.., asotirakis@aegean.gr, 2241025931 α α α, α µα.., kmath@otenet.gr, 2241065194. α α α α α α α α α «α µα. α α µ «α α µα» α , α µα.., asotirakis@aegean.gr, 2241025931 α α α, α µα.., kmath@otenet.gr, 2241065194 ΠΕΡΙΛΗΨΗ α α α α µα α 04. α α α α α α α α α α «α µα µα» µ µ α µα α α α α µ α α µ «α α µα» α µα α α µ α µ α α α α α

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΦΩΝΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ (µικρές τάξεις ηµοτικού) Σχεδιασµός σεναρίου µε θέµα «Ο καιρός» µε τη χρήση λογισµικών γενικής χρήσης, οπτικοποίησης, διαδικτύου και λογισµικών εννοιολογικής χαρτογράφησης. ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα

Βιωματικές δράσεις: Επιμορφωτικό Εργαστήρι Εκπαιδευτικών

Βιωματικές δράσεις: Επιμορφωτικό Εργαστήρι Εκπαιδευτικών Περιφερειακή Ενότητα Νομού Τρικάλων Δ/ΝΣΗ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ Θεσμοί της Αυτοδιοίκησης και της κεντρικής Κυβέρνησης φιλικοί στο παιδί Βιωματικές δράσεις: Επιμορφωτικό Εργαστήρι

Διαβάστε περισσότερα

Περιγραφή μαθήματος. Εαρινό εξάμηνο 2009-2010. Διδάσκων: Παλαιγεωργίου Γ. Διαλέξεις: Δευτέρα 14:00-18:00 email: gpalegeo.teaching@gmail.

Περιγραφή μαθήματος. Εαρινό εξάμηνο 2009-2010. Διδάσκων: Παλαιγεωργίου Γ. Διαλέξεις: Δευτέρα 14:00-18:00 email: gpalegeo.teaching@gmail. Μάθημα: Διδακτική της Πληροφορικής I Εαρινό εξάμηνο 2009-2010 Διδάσκων: Παλαιγεωργίου Γ. Διαλέξεις: Δευτέρα 14:00-18:00 email: gpalegeo.teaching@gmail.com Περιγραφή μαθήματος Με τον όρο "Διδακτική της

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ ΣΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΒΡΑΧΕΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ Στο πλαίσιο της Πράξης «Ακαδημία Πλάτωνος - Η Πολιτεία και ο Πολίτης»,

Διαβάστε περισσότερα

Πρώτο Κεφάλαιο Φάσεις & Μοντέλα ένταξης των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση...13 1.1 Εκπαιδευτική Τεχνολογία: η προϊστορία της πληροφορικής στην εκπαίδευση 14

Πρώτο Κεφάλαιο Φάσεις & Μοντέλα ένταξης των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση...13 1.1 Εκπαιδευτική Τεχνολογία: η προϊστορία της πληροφορικής στην εκπαίδευση 14 Περιεχόµενα Πρώτο Κεφάλαιο Φάσεις & Μοντέλα ένταξης των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση....13 1.1 Εκπαιδευτική Τεχνολογία: η προϊστορία της πληροφορικής στην εκπαίδευση 14 1.1.1 Ορισµός της εκπαιδευτικής τεχνολογίας...14

Διαβάστε περισσότερα

ιαδίκτυο στη ια Βίου Μάθηση Θέµατα Web 2.0 αναπαραστάσεις στη µάθηση & η συµβολή του ιαδικτύου

ιαδίκτυο στη ια Βίου Μάθηση Θέµατα Web 2.0 αναπαραστάσεις στη µάθηση & η συµβολή του ιαδικτύου Web 2.0 αναπαραστάσεις στη µάθηση & η συµβολή του ιαδικτύου Κυπαρισσία Παπανικολάου Επίκουρη καθηγήτρια kpapanikolaou@aspete.gr http://education.aspete.gr/users/papanikolaou/ Γενικό Τµήµα Παιδαγωγικών

Διαβάστε περισσότερα

Β Α Σ Ι Λ Η Σ Φ Ι Λ Ι Α Σ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ. Πρόλογος 17 ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Β Α Σ Ι Λ Η Σ Φ Ι Λ Ι Α Σ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ. Πρόλογος 17 ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ Β Α Σ Ι Λ Η Σ Φ Ι Λ Ι Α Σ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΩΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ Πρόλογος 17 ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ Το αντικείμενο της ψυχολογίας ως επιστήμης του ανθρώπου ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΑΘΗΣΗΣ

Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΑΘΗΣΗΣ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΑΘΗΣΗΣ ηµήτρης Καλαµαράς Παρουσιαση του 7 ου κεφαλαιου του βιβλίου της Μαρίας Κορδάκη «Εκπαιδευτικη Τεχνολογια και ιδακτικη της Πληροφορικής Ι» Οι δυνατότητες των Τεχνολογιών

Διαβάστε περισσότερα

Το παιχνίδι της χαράς

Το παιχνίδι της χαράς Ανοιχτό πρόγραμμα εκπαίδευσης Κατερίνα Πουλέα Παιδαγωγός Το παιχνίδι της χαράς Το παιχνίδι της χαράς Αετιδέων 15 & Βουτσινά Χολαργός 6944 773597 Ανοιχτό πρόγραμμα εκπαίδευσης Το Παιδαγωγικό Κέντρο Προσχολικής

Διαβάστε περισσότερα

Γεωργική Εκπαίδευση. Θεματική ενότητα 10 1/2. Όνομα καθηγητή: Αλέξανδρος Κουτσούρης Τμήμα: Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης

Γεωργική Εκπαίδευση. Θεματική ενότητα 10 1/2. Όνομα καθηγητή: Αλέξανδρος Κουτσούρης Τμήμα: Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης Γεωργική Εκπαίδευση Θεματική ενότητα 10 1/2 Όνομα καθηγητή: Αλέξανδρος Κουτσούρης Τμήμα: Αγροτικής Οικονομίας και Ανάπτυξης ΜΑΘΗΣΙΑΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ Οι φοιτητές/τριες πρέπει να είναι ικανοί/ες: α) να αναφέρουν

Διαβάστε περισσότερα

Πρόγραμμα Επιμόρφωσης για τη Διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας - Φάση Α (2014-2015)

Πρόγραμμα Επιμόρφωσης για τη Διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας - Φάση Α (2014-2015) Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Διεύθυνση Δημοτικής Εκπαίδευσης Οκτώβριος 2014 Πρόγραμμα Επιμόρφωσης για τη Διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας - Φάση Α (2014-2015) Γλωσσική Εκπαίδευση - Εκπαίδευση στον Γραμματισμό:

Διαβάστε περισσότερα

Αναδυόμενος γραμματισμός (emergent literacy)

Αναδυόμενος γραμματισμός (emergent literacy) Αναδυόμενος γραμματισμός (emergent literacy) Μαρία Παπαδοπούλου Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΠΤΠΕ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας mariapap@uth.gr Η παρουσίαση αναπτύχθηκε για την πλατφόρμα Ταξίδι στον γραμματισμό Συνοπτική

Διαβάστε περισσότερα

Προσωπο-κεντρική θεωρία (person-centred) [πρώην Πελατο-κεντρική θεωρία ]

Προσωπο-κεντρική θεωρία (person-centred) [πρώην Πελατο-κεντρική θεωρία ] Προσωπο-κεντρική θεωρία (person-centred) [πρώην Πελατο-κεντρική θεωρία ] Φαινομενολογική θεωρητική κατεύθυνση η οποία υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος διαθέτει από μόνος του την ικανότητα για προσωπική ανάπτυξη

Διαβάστε περισσότερα

Γνωστικές δοµές και συναίσθηµα Ειδικές Πηγές: Το φαινόµενο πολυπλοκότητας ακρότητας (Linville, 1982)

Γνωστικές δοµές και συναίσθηµα Ειδικές Πηγές: Το φαινόµενο πολυπλοκότητας ακρότητας (Linville, 1982) 91 στόχους µας και εποµένως δεν µας προκαλείται διέγερση και ούτε έντονο συναίσθηµα («σε συµπαθώ, αλλά δεν είµαι ερωτευµένος µαζί σου»). Τέλος, υπάρχει και η περίπτωση του «µαζί δεν κάνουµε και χώρια δεν

Διαβάστε περισσότερα