Με ένα έκδηλα αντιδραστικό. Βοά η οργή, αναγκαίος ο ξεσηκωμός! Η κυβέρνηση του «μαύρου» εφορμά ενάντια σε όλο το λαό!

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Με ένα έκδηλα αντιδραστικό. Βοά η οργή, αναγκαίος ο ξεσηκωμός! Η κυβέρνηση του «μαύρου» εφορμά ενάντια σε όλο το λαό!"

Transcript

1 δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) Σάββατο 6 Ιούλη 2013 χρόνος 32ος φ Η κυβέρνηση του «μαύρου» εφορμά ενάντια σε όλο το λαό! Βοά η οργή, αναγκαίος ο ξεσηκωμός! 14ο Camping Αγωνιστικών Κινήσεων και Μαθητικής Αντίστασης 23/7-2/8 Νέα Ρόδα Χαλκιδικής Καλούμε κάθε αγωνιστή που γνωριστήκαμε στο δρόμο του αγώνα, αλλά και όποιον μένει να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε συλλογικά, να μοιραστούμε σκέψεις και να συσφίξουμε τις σχέσεις μας. σελ ο Συνέδριο ΟΛΜΕ Φλυαρία, αμηχανία, αποφάσεις και παράδοση σκυτάλης σελ. 7 TAP Πραγματικά δεδομένα και μύθοι Με ένα έκδηλα αντιδραστικό κυβερνητικό σχήμα ακόμα και σε επίπεδο προσώπων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συμπαρατάχθηκαν, για πρώτη φορά από το 1974 που συγκροτήθηκαν, μόνοι τους στο κυβερνητικό επίπεδο, αφού «έχασαν» τη ΔΗΜΑΡ μετά την κρίση που πυροδοτήθηκε με επίκεντρο το ζήτημα της ΕΡΤ. Προφανώς δεν πρόκειται για επίδειξη ισχύος, αλλά, αντίθετα είναι μια έκφραση «εξάντλησης» του πολιτικού συστήματος, που μοιάζει να «παίζει τα ρέστα του» χωρίς καθόλου καλό χαρτί και ενώ αυτό είναι το βέβαιο και το κύριο- θα ακολουθήσουν πολλές παρτίδες ακόμα Σε μια φάση λοιπόν που μυρίζει μπαρούτι από όλες τις κατευθύνσεις (από τους από πάνω και απ έξω, από την κατάσταση στην περιοχή και σαφώς από τους από κάτω), ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με άθροισμα ποσοστών πολύ λιγότερο από όσο είχε ο καθένας μόνος του στα προηγούμενα «λαμπρά χρόνια» του δικομματισμού ξεμένουν από κάθε τσόντα και υποχρεώνονται από τις ανάγκες της επίθεσης του συστήματος να γκρεμίσουν και τυπικά το μύθο των μεγάλων αντιπάλων. Το «φως και το σκοτάδι» του Κουτσόγιωργα ενώνονται σε σάρκα μία με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο για να υπηρετήσουν το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Και ενώνονται σε μια φάση που οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ με την αστική τάξη της χώρας πλήρως ευθυγραμμισμένη στις απαιτήσεις τουςπροωθούν το πιο άγριο τσαλαπάτημα του λαού και των δικαιωμάτων του. συνέχεια στις σελ Ο ΤΑΡ επιλέγεται έναντι του επίσης δυτικού σχεδίου του NABUCO για το βασικό λόγο, ότι είναι πολύ πιο οικονομικός. Θα είναι 400 χιλιόμετρα μικρότερος του NABUCO ενώ και η χωρητικότητά του θα είναι αρκετά μικρότερη, ιδιαίτερα σε σχέση με τα αρχικά σχέδια για το NABUCO που προέβλεπαν 31 δις κυβικά αερίου το χρόνο. σελ. 23 ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Ο στρατός έριξε τον Μόρσι Θριαμβευτική επιστροφή του στρατού στην πολιτική σκηνή Επίσκεψη Σόιμπλε Θα τον υποδεχτούμε όπως του αξίζει; Οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και την αριστερά καλούνται να συμβάλουν στη δημιουργία των αναγκαίων αντιστάσεων του λαού. Να συμβάλουν να υποδεχτεί ο λαός μας τον εκπρόσωπο του γερμανικού ιμπεριαλισμού όπως του αξίζει! Με συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίσκεψη Σόιμπλε. σελ. 13 σελ Κινητοποίηση ενάντια στην επίσκεψη Σόιμπλε με αντιεε-αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο αποφάσισε το 16ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, στην οποία καλεί και άλλα σωματεία.

2 2 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Ιούlη 2013 Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του Έχουμε γράψει πολλές φορές σε αυτή την εφημερίδα και σε αναλύσεις του ΚΚΕ(μ-λ) ότι, μπαίνοντας σε αυτή την κρίση του συστήματος, καμία τάξη, κανένας πολιτικός φορέας είτε του αστικού πολιτικού συστήματος είτε της αριστεράς, δεν θα μείνει ίδιος. Οι νίκες που έχουν πετύχει, μέχρι ώρας, οι αντιδραστικές δυνάμεις του συστήματος (αστική τάξη, αστικά κόμματα, ιμπεριαλιστές) ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού δεν είναι χωρίς κόστος. Οι αγώνες, οι εστίες αντίστασης, η οργή και η αγανάκτηση των εργαζομένων έχουν απονομιμοποιήσει το αστικό πολιτικό σύστημα, έχουν δημιουργήσει σοβαρές ρωγμές ή έχουν σχεδόν διαλύσει τους πολιτικούς πυλώνες του, έχουν αναγκάσει το αστικό πολιτικό σύστημα να κάνει συνεχείς ελιγμούς, να φτιάχνει αναχώματα, να εξαντλεί εφεδρείες. Ηκρίση στην τρικομματική κυβέρνηση που ξέσπασε με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση των εργαζόμενων σε αυτή, συμπυκνώνει το πραγματικό πρόβλημα των αστικών πολιτικών δυνάμεων και των κολαούζων τους στην χώρα μας. Η άμεση εκτέλεση των απαιτήσεων των ιμπεριαλιστών της τρόϊκας και του κεφαλαίου συνεχώς κλιμακώνονται, σε συνάρτηση με την εργατική - λαϊκή αντίσταση και όπως αυτή κάθε φορά εκδηλώνεται. Ταυτόχρονα, η άμεση επέμβαση των ιμπεριαλιστών στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, με απαγόρευση προσφυγής στις κάλπες, που θα μπορούσαν να εκτονώσουν προσωρινά την κατάσταση ή να δώσουν νέα «δεδομένα», δημιουργούν την ανάγκη συνεχούς ανακύκλωσης ενός φθαρμένου πολιτικού προσωπικού. Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ Η παραμονή του Βενιζέλου στην κυβέρνηση Σαμαρά δεν ήταν μόνο δική του επιλογή ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης πορείας αυτού του αστικού πυλώνα του συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης αλλά και πλήρης συμμόρφωση στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, οι οποίοι έχουν ως πρωταρχικό στόχο την υλοποίηση όλων των αντιλαϊκών μέτρων και το γονάτισμα των εργαζόμενων. Έχει γίνει σαφές στον Βενιζέλο, από τις δυνάμεις του συστήματος μέσα και έξω από την χώρα, ότι τόσο το δικό του πολιτικό μέλλον όσο και αυτό του ΠΑΣΟΚ συνδέεται άρρηκτα με την στάση του και την πλήρη αφοσίωσή του στην βάρβαρη επίθεση, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες «δημοκρατικές ευαισθησίες» έχουν απομείνει σε αυτόν τον χώρο. Και η πρώτη «ανταμοιβή» δεν άργησε να έρθει με γκάλοπ που δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να «τσιμπάει» κάτι παραπάνω από την καταβαράθρωση που έχει βρεθεί. Όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο «απλά» ούτε για την ηγεσία του ούτε για τις δυνάμεις που κάνουν κουμάντο στην χώρα, ούτε για την αστική τάξη. Η ταύτιση του Βενιζέλου με τον Σαμαρά θα βάλει νέα εμπόδια στην συγκρότηση ενός φορέα της «κεντροαριστεράς» που το σύστημα την έχει ανάγκη, για να μην εξαρτάται αποκλειστικά από το «κέντρο Σαμαρά», όσο και εάν το ενισχύει σήμερα. Και δεν είναι μόνο αυτό το ζήτημα. Τα αστικά «κόμματα εξουσίας» στην χώρα μας «επικοινωνούν» με διάφορους τρόπους, μέσα και ανθρώπους με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτή η «επικοινωνία» καθορίζει τους προσανατολισμούς του κάθε αστικού κόμματος, ακόμα και την ηγεσία του. Η σημερινή εξέλιξη με την συγκρότηση κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου περιπλέκει τα πράγματα στο ζήτημα των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για την κυριαρχία τους στην χώρα... Η αποχώρηση του Παναγιωτακόπουλου και της «αριστερής πρωτοβουλίας» από το ΠΑΣΟΚ, κόντρα στις επιλογές Βενιζέλου, και η «ανησυχία» του Γ.Παπανδρέου για αυτή την αποχώρηση δεν είναι χωρίς σημασία. Ο «αριστερός» Παναγιωτακόπουλος συμμετέχει στα όργανα του ΠΑΣΟΚ εδώ και δεκαετίες, έχει συνδεθεί μαζί του σε όλη την πορεία της αντιλαϊκής-αντεργατικής του φυσιογνωμίας, σε όλες τις περιπέτειες επιλογής και αποδοχής των ιμπεριαλιστών προστατών. Συμμετείχε σε όλη την διάρκεια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής αλλά δεν «άντεξε» την αποκλειστική σύμπλευση με τον Σαμαρά και την ΝΔ, χωρίς πλέον το δεκανίκι του Κουβέλη. Όπως δήλωσε ο ίδιος, θα συμβάλει και αυτός στην διαδικασία της ανασυγκρότησης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας, αφού το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι αυτό που «ήταν». Είναι φανερό ότι οι διεργασίες στον χώρο αυτό δεν προκαλούνται από την βάρβαρη επίθεση και τις επιπτώσεις της στον λαό, τα διάφορα στελέχη του χώρου αυτού, που περιφέρονται σε κανάλια ή συγκροτούν θνησιγενή σχήματα είτε έχουν πρωταγωνιστήσει σε αυτή την επίθεση ή έχουν παίξει ρόλο στην εκτόνωση των εσωκομματικών αντιδράσεων. Είναι σίγουρο ότι δεν έχουν τρομάξει από την ακροδεξιά κατεύθυνση του Σαμαρά. Δεν τον γνώρισαν σήμερα. Ο προβληματισμός και το «βραχυκύκλωμα» αφορούν τις επιπτώσεις της κρίσης σε τμήματα της αστικής τάξης και των ανώτερων τμημάτων, μεσαίων στρωμάτων, τη δυνατότητα «επαναδιαπραγμάτευσης» με τους ιμπεριαλιστές των όρων της ύπαρξης και του ρόλου τους ενώ ταυτόχρονα αναζητούν να επανασυνδεθούν με τα μικροαστικά στρώματα και να «διαπραγματευτούν» και την δική τους σωτηρία. Φιλόδοξη και εξαιρετικά δύσκολη κατεύθυνση στην σημερινή περίοδο που είναι σίγουρο ότι θα προκαλεί συνεχείς διασπάσεις και επανασυγκολήσεις στον χώρο, είτε με τον Βενιζέλο είτε χωρίς αυτόν, είτε με πρωταγωνιστικό ρόλο του ΓΑΠ είτε χωρίς αυτόν. και το δεκανίκι της ΔΗΜΑΡ Η κρίση του συστήματος και η επίθεση στους εργαζόμενους δεν άφησε αλώβητη και την αριστερά «μας». Μάλιστα ένα τμήμα της, το πιο «ανανεωτικό» που ποτέ δεν είχε κρύψει τις διαθέσεις του να γίνει «δωρητής σώματος» για την διάσωση του συστήματος, αποφάσισε να συγκροτηθεί σε αυτόνομο πολιτικό φορέα, μέσα στην έκρηξη των οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων, για να παίξει τον «υπεύθυνο» ρόλο του κολαούζου. Μόνο που οι εξελίξεις δεν προγραμματίζονται. Η ΔΗΜΑΡ επιδίωκε να αποτελέσει τον καταλύτη των εξελίξεων στην κεντραριστερά, να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα να κάνει πραγματικότητα τις ονειρώξεις της για κυβερνητικές ευθύνες. Είναι προφανές, όμως, ότι το «έρμα» του χώρου δεν είναι ανάλογο με τις απαιτήσεις της περιόδου. Αποδείχτηκε ο «αδύνατος κρίκος» της τρικομματικής κυβέρνησης, στην οποία θεωρούσε ότι μπορούσε να υπάρξει «κοινός πολιτικός τόπος», όπως δηλώνει ο Κουβέλης. Ο «κοινός τόπος» είχε βρεθεί ένα χρόνο τώρα, με την εφαρμογή της βάρβαρης αντιλαϊκής επιλογής της επίθεσης. Αυτό που ανάγκασε τον Κουβέλη σε αποχώρηση ήταν η κλιμάκωση αυτής της επίθεσης με «αντιδημοκρατικό» τρόπο και σε μεγάλη έκταση. Η ομολογία Μανιτάκη, ότι «η τρόϊκα αντιμετώπιζε την υπόθεση των εργαζομένων του δημοσίου σαν σακιά με πατάτες που πρέπει να πεταχτούν σε μία μέρα» φανερώνει, από την μια, το βάθος της επίθεσης και από την άλλη, τα «όρια» του χώρου αυτού. Βέβαια, μέσα στην ΔΗΜΑΡ, υπάρχουν πολλά στελέχη που δεν έχουν «όρια». Από τον γραμματέα Λυκούδη μέχρι τον έμπειρο σε αυτές τις «δουλειές» Μπίστη, εκφράστηκε σφοδρή αντίδραση για την αποχώρηση από την κυβέρνηση. Ήταν φανερό, όμως, ότι η παραμονή στην κυβέρνηση Σαμαρά με τους όρους που είχαν επιβληθεί εξαντλούσε κάθε δυνατότητα στην ΔΗΜΑΡ να παίξει κάποιο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και θα την καταδίκαζε σε μόνιμη θέση κομπάρσου και κολαούζου. Με την κίνησή της αυτή, φιλοδοξεί ότι μπορεί να βρεθεί επικεφαλής εκείνων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα διαπραγματευτούν με τους ιμπεριαλιστές τους όρους και τις ταχύτητες της εφαρμογής των μέτρων, από την στιγμή που το ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε την «κοινή στάση». Η σφοδρότητα της επίθεσης που θα κλιμακωθεί το επόμενο διάστημα κάνει τόσο αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά και «αριστερά» δεκανίκια τους να «τρομάζουν» για την διαχείριση των λαϊκών αντιδράσεων με τις οποίες θα βρεθούν αντιμέτωπες, για τον ρόλο που τους επιφυλάσσουν οι ιμπεριαλιστές, για την υποβάθμιση της τάξης που υπηρετούν, για την καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων. Οι αντιδραστικές δυνάμεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών δεν είναι διατεθειμένοι να «διαπραγματευτούν». Απαιτούν την άμεση και χωρίς έλεος κλιμάκωση της επίθεσης. Για τους εργαζόμενους, γίνεται φανερό ότι δεν έχουν κανένα συμφέρον να στηριχτούν είτε σε «πυλώνες» του συστήματος, είτε σε «υπεύθυνα» δεκανίκια του. Οι συγκρούσεις και οι αντιθέσεις στο αστικό πολιτικό σύστημα μεταξύ των διαχειριστών του δεν αφορούν τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα και καταχτήσεις. Αυτό που γίνεται συνείδηση σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού είναι ότι οι αντιδραστικές δυνάμεις δεν θα σταματήσουν μόνες τους την επίθεση. ÂÓÈÛ ÛÙ ÙËÓ Î ÔÛË Î ÔÛË Ετήσια Συνδρομή: Εσωτερικού 45 Εξωτερικού 65 π Δƒ : IBAN: GR BIC: ETHNGRAA ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä Î fiûâè Δ Δø Δ πχø, ÛÙÈÎ ÌË ÎÂÚ ÔÛÎÔappleÈÎ ÂÙ ÈÚ È ı ÓÂÙ È applefi ÓÙ ÎÙÈÎ appleèùúôapple Î fiùë : Ú. ˆÓÛÙ ÓÙfiappleÔ ÏÔ Àapple ı ÓÔ ÓÙ ÍË : μ. Ì Ú Ú : ÌÌ. ªappleÂÓ ÎË 43, ı Ó, ΔËÏ.: Fax: ÂÛ/Ó ÎË, ÁÓ Ù 126 ΔËÏ.: (2310)

3 Σάββατο 6 Ιούlη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 3 Πειραιάς: Μπορεί να «πάγωσαν» οι διαδικασίες κατάσχεσης σπιτιών, το μέτωπο όμως παραμένει ανοιχτό Από τις φτωχογειτονιές του Πειραιά θέλουν να ξεκινήσουν τις κατασχέσεις σπιτιών. Οι περιπτώσεις που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας αφορούν οικογένειες ανέργων εργατών από το Πέραμα και τα Καμίνια. Οικογένειες που ζουν στη φτώχεια, με κομμένο ρεύμα, αντιμετωπίζοντας τραγικές καταστάσεις. Γι αυτές τις οικογένειες, τόσο η ΕΥΔΑΠ όσο και η εφορία κίνησαν διαδικασίες κατάσχεσης σπιτιών. Για ποσά, μάλιστα, γύρω στα 800 ευρώ η ΕΥΔΑΠ, και γύρω στα (με τις προσαυξήσεις) η εφορία. Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι ήδη υπάρχει το νομικό πλαίσιο που αυτόματα δρομολογεί τέτοιες καταστάσεις. Επιπρόσθετα, έχουμε την εκτίμηση, ότι το επόμενο διάστημα αυτή η κατεύθυνση θα γενικευτεί και τόσο το κράτος με τους μηχανισμούς του όσο και οι τράπεζες θα προχωρήσουν αποφασιστικά στις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς. Στη βάση, λοιπόν, αυτής της εκτίμησης, αυτό που απαιτείται είναι ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο σε επίπεδο πόλης που θα μπορέσει να ανατρέψει αυτούς τους σχεδιασμούς. Αυτό θέτει εκ των πραγμάτων την ανάγκη συντονισμού και κοινής δράσης όλων των δυνάμεων που δρουν σε τοπικό επίπεδο με αναφορά στο κίνημα και την αριστερά, σωματείων, συλλογικοτήτων, συνελεύσεων, σχημάτων. Μόνο με αυτό τον τρόπο, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε, έστω σε τοπικό επίπεδο, πραγματικές νίκες, να προωθήσουμε την οργάνωση, την αντίσταση και την διεκδίκηση των λαϊκών μαζών. Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν οι παραπάνω περιπτώσεις απέχει παρασάγγας από την αντίληψη την οποία εκθέσαμε. Κυριαρχείται, μάλιστα, από μικροκομματικές σκοπιμότητες, την ίδια στιγμή που οι συνέπειες για το λαό είναι τόσο σοβαρές. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι ορισμένοι βλέπουν το δράμα του λαού σαν την ευκαιρία για αυτοπροβολή. Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της εφορίας, που η κατάσχεση πάγωσε όχι μια αλλά δυο φορές. Η πρώτη, από την κινητοποίηση από τα «κλαδικά Συνδικάτα Μετάλλου και Ναυπηγοεπισκευής, άνεργοι της Ζώνης, οι Επιτροπές Ανέργων και οι Λαϊκές Επιτροπές της περιοχής του Πειραιά», όπως μας ενημερώνει ο Ριζοσπάστης (2/7/2013), που πραγματοποιήθηκε την 1/7. Η δεύτερη, από την κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της ΑΣΚΙ εφοριακών (ΣΥΡΙΖΑ), στις 3/7, παρουσία και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Σ αυτήν, μάλιστα, είχαμε και διαπληκτισμούς μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ από τη μια και Δεν Πληρώνω με ΕΠΑΜ, από την άλλη, για το ποιος καπελώνει ποιον. Σκηνικό που είχε εμφανιστεί και στην κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στην ΕΥΔΑΠ, στις 10/6. Πάγωσαν, λοιπόν, προσωρινά οι συγκεκριμένες κατασχέσεις, ωστόσο το μέτωπο παραμένει ανοιχτό. Να συμβάλουμε, λοιπόν, με λογική υπηρέτησης του κινήματος και των λαϊκών αναγκών και όχι με τη λογική υπηρέτησης των μικροκομματικών συμφερόντων, είτε κάποιοι εμφανίζονται ως κόμμα είτε όχι. Á ðïøç Πόσο δεξιά κυβέρνηση; Όσο προανήγγειλε ο στρατηγός Πολύδωρας Ηνέα δικομματική κυβέρνηση που προέκυψε αλλά και η υπουργική της σύνθεση έρχονται να επιβεβαιώσουν μια ολοένα ταχύτερη μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού επί το αντιδραστικότερον. Όσο κι αν προσπαθούν οι κυβερνώντες να πείσουν ότι μπορούν να διαμορφώσουν κλίμα εξόδου από την κρίση που μαστίζει τη χώρα, η πολιτική αστάθεια έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο πολιτικό σκηνικό. Οι εξελίξεις στην Πορτογαλία, οι διαδηλώσεις στην Ισπανία, οι εξεγέρσεις σε Αίγυπτο και Τουρκία καθώς και ο πόλεμος που μαίνεται στη Συρία εγγυώνται ότι λύσεις με μακροημέρευση μάλλον δεν υπάρχουν πλέον. Η υπουργοποίηση του Άδωνη και του Μητσοτάκη, πολιτικών που έχουν δηλώσει από το πρώτο μνημόνιο ότι θα υλοποιήσουν ό,τι πιο αντιλαϊκό προκρίνουν οι ιμπεριαλιστές (μαζικές απολύσεις, κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων, διάλυση όποιου υπολείμματος δημόσιας υγείας έχει απομείνει κ.λπ.), δείχνει αφενός τα αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει, παρότι προσπαθούν να φαίνονται λιγότερο απεχθείς, αφετέρου την αποφασιστικότητά τους να εφαρμόσουν ακόμη αντιλαϊκότερη πολιτική, νέα μνημόνια κ.λπ.. Οι μάσκες δεν χρειάζονται πλέον. Το ξεπέταγμα της ΔΗΜΑΡ, μιας πολιτικής ομάδας που μπροστά στην κατάκτηση κυβερνητικού θώκου ήταν και είναι έτοιμη να δώσει γη και ύδωρ σε βάρος των εργατικών κατακτήσεων, φανερώνει μια αδίστακτη επιλογή ανάδειξης ενός κυβερνητικού σχήματος αποφασισμένου να σαρώσει ό, τι έχει απομείνει στον κόσμο της εργασίας και στο λαό γενικότερα. Απόφαση που έρχεται να επιβεβαιωθεί και από την περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του άλλου εταίρου, που δεν δίστασε να ρισκάρει ακόμη και την ίδια του την εναπομείνασα ομάδα με την αποχώρηση της αριστερής πρωτοβουλίας αλλά και τον εγκλωβισμό του σε έναν συσσίφειο αγώνα για να αποδείξει πού διαφοροποιείται από την ΝΔ και μάλιστα από την αντιδραστικότερη εκδοχή της. Η δίνη της κρίσης, που ολοένα διευρύνεται καταπίνοντας οικονομίες, λαούς και εργαζόμενους, δείχνει πλέον τα πιο αντιδραστικά της χαρακτηριστικά, μετατοπίζοντας το πολιτικό σκηνικό προς φασίζουσες πολιτικές. Η μη υπουργοποίηση του Βορίδη ήταν απλώς ένας επικοινωνιακός ελιγμός ώστε να διασωθεί κάπως το αποκρουστικό πρόσωπο αυτής της κυβέρνησης. Ελιγμός που έδειξε τα όριά του στο συνέδριο της ΝΔ, με τη απευθείας επίθεση στον ιδρυτή του υπολείμματος που σήμερα αυτοαποκαλείται σοσιαλιστικό κίνημα, με πραγματικό στόχο τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολίτευσης, όσο και με τις δηλώσεις του Β. Πολύδωρα, που επισημοποίησε τη διάθεση για αναζήτηση κάποιας συνεργασίας με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής. 'Οσο κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτιά της η Πιπιλή για κάθετο διαχωρισμό των δυο δεξιών αυτών κομμάτων, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Η σημερινή πολιτική κρίση δεν περιθωριοποιεί πολιτικά τη ΧΑ, αντίθετα ολοένα και συμπλησιάζουν οι δύο αυτοί χώροι σε επίπεδο πολιτικών προτάσεων. Αν σήμερα είναι μάλλον δύσκολο και αχρείαστο να υπάρξει τέτοιου είδους συνεργασία, τα πολιτικά δεδομένα δείχνουν ότι αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί αύριο. Άλλωστε οι οργανωτικές και πολιτικοϊδεολογικές συγγένειες πολλών στελεχών της ΝΔ με χουντοβασιλικά μορφώματα δεν αμφισβητούνται. Σήμερα, ωστόσο, επιλέγεται είτε η υιοθέτηση πολιτικών προτάσεων της ΧΑ (μετανάστες, περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων, επαναφορά νόμου Λοβέρδου) είτε η σύμπλευση σε μια σειρά ψηφοφορίες στη Βουλή και στήριξη μέτρων της κυβέρνησης (προσφάτως το κλείσιμο ΕΡΤ) από τη ΧΑ. Όμως αυτή η ακροδεξιά μετατόπιση του πολιτικού δείκτη από την κυβέρνηση, με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΔΗΜΑΡ ενίοτε, ευνοεί σε τελευταία ανάλυση τη ΧΑ. Όσο κι αν προσπαθούν με αυτή την ακροδεξιά μετατόπιση να καλύψουν το εκλογικό κομμάτι που εκφράζεται μέσω της ΧΑ, δεν μπορούν να αποσιωπήσουν ότι ο φόβος που τους κυριεύει μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή αγανάκτηση είναι αυτός που τους οδηγεί σε αντιδραστικότερη πολιτική. Γιατί μόνο έτσι μπορεί αυτή να επιβληθεί. Η διάχυτη ανησυχία που διατρέχει τις λαϊκές μάζες για το πού πάει το πράγμα δεν είναι απλώς φόβος ή διαίσθηση. Βλέπουν ότι μπροστά τους έχουν ένα μαύρο μπλοκ δυνάμεων που έχει αποφασίσει να πάρει κι άλλα, μα κι άλλα μέτρα, ενώ από την πλευρά των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρα είναι τα πράγματα. Κατανοούν ότι άμεση και χειροπιαστή ανατροπή των όρων επιβίωσης που έχουν επιβληθεί δεν υπάρχει, αν οι ίδιοι δεν πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Και σε αυτό οι προτάσεις που καταθέτει ο ευρύτερος αριστερός χώρος δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει τα όριά της. Σε μια τέτοιου χαρακτήρα αντιδραστικοποίηση επιλέγει την ακόμη παραπέρα προσαρμογή του. Η αναζήτηση των πεφωτισμένων κομματιών της αστικής τάξης σηματοδοτήθηκε από την αναγνώριση του Κ. Καραμανλή ως Ευρωπαίου εκσυγχρονιστή, ενώ και το ΚΚΕ φρόντισε μπροστά στα διαμορφούμενα δεδομένα να ρίξει κι αυτό τις γέφυρές του, απαλλάσοντας τον "εθνάρχη" από την ανάμιξή του στη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. Οι εργαζόμενοι μετά τις επιστρατεύσεις και τις μαζικές απολύσεις στην ΕΡΤ αλλά και τις επερχόμενες στους εκπαιδευτικούς κατανοούν ότι η εναλλακτική λύση που τους προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ μπάζει. Οποιαδήποτε απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει πέριξ του ένα ρεύμα δημοκρατικής συσπείρωσης στις σημερινές συνθήκες (βλέπε την κήρυξη ανένδοτου) απαιτεί μαχητικό λαϊκό κίνημα που μπροστάρη θά 'χει όχι τους "αγανακτισμένους" αλλά ένα ταξικό εργατικό κίνημα. Αντίθετα, δηλαδή, από αυτό που επιχειρείται στην ΕΡΤ, όπου ο Φωτόπουλος και κάθε ξεπουλημένος εργατοπατέρας αναλαμβάνει να ξεπλύνει τον εργοδοτικό συνδικαλισμό μέσα από χειρισμούς δικαστικούς και επεμβάσεις "παραγόντων". Ούτε βέβαια απαντά τις λαϊκές ανησυχίες η αποστείρωση του ΚΚΕ και η επιδίωξη αναστήλωσης των εκλογικών του επιδόσεων. Από κοντά και οι "ριζοσπαστικές" προτάσεις του εξωκοινοβουλίου, που, διαστέφοντας για άλλη μια φορά τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης (π.χ., άρθρο 16, απεργία Χαλυβουργών, εκπαιδευτικών), αρνούνται την κοινή δράση σε συγκεκριμένους στόχους που αναδεικνύουν είτε τα απεργιακά ξεσπάσματα είτε η πολιτική πραγματικότητα και προσπαθούν να επιβάλουν τον κομματικό τους προγραμματισμό για μεταβατικές αριστερές κυβερνήσεις και σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλισμού (καμία διδαχή από τη Λ. Αμερική) και απωθούν τις όποιες δυνατότητες δημουργίας εστιών αντίστασης σε απροσδιόριοστο μέλλον. Σήμερα θα πρέπει να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στις μάζες ότι μπορούν να πάρουν άλλο δρόμο οι εξελίξεις, αν υπάρξει μαζικό λαϊκό κίνημα. Αν ανοιχτούν και ενισχυθούν εστίες αντίστασης όπου εφαρμόζεται η αντιδραστική αυτή πολιτική. Χρειάζονται νίκες και όχι προγραμματικές διακηρύξεις εκλογικίστικων προδιαγραφών. Πρέπει η ΠΑΑΣ, αν θέλει να παίξει το ρόλο ενός μετωπικού αντιιμπεριαλιστικού-αντικαπιταλιστικού οχήματος, να συμβάλει στην ενίχυση των όποιων αντιστάσεων ξεσπούν, γειωμένη με την πραγματικότητα αλλά και συμβάλλοντας στην πολιτικοποίηση αυτών των ξεσπασμάτων στην κατεύθυνση της ανατροπής αυτής της πολιτικής συνολικά και όχι απλώς της -όποιας- κυβέρνησης ή κάποιου υπουργού. Πολιτικοποίηση που δεν θα... στηρίζεται στις πλάτες του ΣΥ- ΡΙΖΑ ή των υπολειμμάτων του "αριστερού" ΠΑΣΟΚ ή και της ΔΗΜΑΡ, ξαναγυρίζοντας τον κόσμο στις αυταπάτες, αλλά με στόχευση την ανατροπή αυτού του συστήματος. Αυτή η διαδικασία θα αναδείξει τα προτάγματα που πρέπει να υιοθετηθούν από τις μάζες και όχι το αντίστροφο. Δηλαδή, η εμφύτευση ενός προγράμματος που σκαρφίστηκαν κάποια κομματικά γραφεία ως προϋπόθεση για να στηριχτούν κοινές δράσεις και αγώνες, αφού αυτοανακηρύχθηκαν ως πρωτοπορία. Στους δύσκολους καιρούς που έρχονται θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι αγώνες που θα αναπτυχθούν δεν αρκεί να έχουν ως πρόσημο μόνο τον αντιφασισμό, γιατί αυτός δεν θα εκφέρεται πλέον κυρίως από την όποια ΧΑ αλλά, το πιθανότερο, από τους κυβερνώντες. Και εδώ οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές και ευρύτερες από τον Άγιο Παντελεήμονα και τους μετανάστες. Αυτός ο κίνδυνος είναι που προβάλλει μετά τον τελευταίο ανασχηματισμό αλλά και τις δηλώσεις του λαγού Πολύδωρα.

4 4 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Ιούlη 2013 «Για τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» Την επαναφορά της «Υγειονομικής Διάταξης Γ.Υ./39Α.», που είχε εκδώσει τον περσινό Μάη ο τότε υπουργός Υγείας Λοβέρδος, αποφάσισε η κυβέρνηση μέσω του νέου υπουργού Άδ. Γεωργιάδη. Ήταν αυτή η διάταξη σύμφωνα με την οποία διαπομπεύτηκαν τότε δημόσια με την ανάρτηση και των φωτογραφιών τους 17 οροθετικές (θετικές δηλαδή στην ανίχνευση του ιού του AIDS) ιερόδουλες, που συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν για μήνες, μέχρι να αθωωθούν για την κατηγορία της «σκοπούμενης σωματικής βλάβης», κουρελιάζοντας το ιατρικό απόρρητο. Κι ενώ η διάταξη είχε αποσυρθεί πριν από ένα μήνα, επανέρχεται, συνοδευόμενη κι από συλλήψεις, σαν αυτές δύο φορέων του ιού του AIDS και μελών της θεραπευτικής κοινότητας του ΚΕΘΕΑ «Παρέμβαση», που έγιναν στις 25/6, στο Νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός», όπου είχαν πάει για εξετάσεις. Συλλήψεις τις οποίες κατήγγειλε με ανακοίνωσή του κι ο Σύλλογος Εργαζομένων του ΚΕΘΕΑ. Την ίδια στιγμή που η αντιλαϊκή πολιτική των απανωτών «μνημονίων» και μέτρων φτάνει να διαλύει το ίδιο το σύστημα υγείας, κλείνοντας νοσοκομεία ή εξαθλιώνοντάς τα, χωρίς υλικά και προσωπικό, την ίδια στιγμή που στερεί το δικαίωμα στην υγεία για το λαό, οι διαχειριστές ενός συστήματος που δεν λειτουργεί με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του αλλά με στόχο την επίτευξη του μέγιστου κέρδους και με την εκμετάλλευση, εισάγουν λογικές «Σπιναλόγκας» -εκεί όπου η αστυνομία έστελνε στο παρελθόν έως και με χειροπέδες τους λεπρούς- μαζί με μπόλικη καταστολή. «Οι αστυνομικές αρχές παρέχουν κάθε νόμιμη συνδρομή στις περιπτώσεις απομόνωσης, περιορισμού καραντίνας, νοσηλείας και θεραπευτικής αγωγής που μετά τη γνώμη του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ κρίνεται επιβεβλημένη σε περίπτωση διάγνωσης νοσήματος υψηλής μολυσματικότητας, λόγω κινδύνου της δημόσιας Υγείας» αναφέρει το σημείο 11 του άρθρου 1 της διάταξης. Σε άλλο σημείο μάλιστα (άρθρο 3, α) απαιτείται η συνδρομή των εκμισθωτών χώρων που είτε έχουν παραχωρηθεί νόμιμα είτε καταληφθεί παράνομα και που χαρακτηρίζονται από συνθήκες που προκαλούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, για την αποβολή (λες και μιλάμε για μυρμήγκια) όσων διαμένουν εκεί (προφανώς εννοεί μετανάστες). Αν βέβαια οι «άμεσοι αποδέκτες» είναι οι μετανάστες, το κοινωνικό περιθώριο ή οι διαγνωσμένοι ασθενείς, οι ευρύτεροι αποδέκτες είναι όλοι όσοι μπορούν να νοσήσουν Που ζουν σε μια κοινωνία που γεννά καθημερινά τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Πίσω απ τα υποκριτικά λόγια των ιθυνόντων για «προστασία του κοινωνικού συ- Παρ όλο που κανείς δεν υποχρεούται να δώσει το γενετικό του υλικό χωρίς τη θέλησή του, χωρίς να είναι κατηγορούμενος, υπήρξαν περιστατικά βίαιης λήψης του από ανθρώπους που δεν συνελήφθησαν τελικά. Αυτό ανέφεραν σε συνέντευξη Τύπου στο Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης δικηγόροι «υπόπτων» για συμμετοχή σε επεισόäçìïêñáôéêü äéêáéþìáôá Καταγγελία για βασανιστήρια σε μετανάστες, σε χώρο του αεροδρομίου Τον άγριο βασανισμό μεταναστών που μεταφέρθηκαν απ το στρατόπεδο της «Αμυγδαλέζας» για «αναγκαστική απέλαση» στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», όταν αυτοί αρνήθηκαν την απέλασή τους, καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους η Κ.Ε.Ε.Ρ.Φ.Α και η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας. Αντιπροσωπεία των παραπάνω, καθώς κι ο αντιδήμαρχος Ελληνικού Αργυρούπολης, επισκέφτηκαν στις 27/6 τα κρατητήρια του Ελληνικού, όπου κρατούνται οι μετανάστες αυτοί. Κατά τους βασανισμούς, χρησιμοποιήθηκε συσκευή που μετέδιδε ηλεκτρικό ρεύμα στα γεννητικά όργανα των κρατούμενων, ενώ δεν έλειψαν και ξυλοδαρμοί, καθώς κι οι ύβρεις και απειλές «σεξουαλικού περιεχομένου». Ο Νταούντ Αχμέντ κατήγγειλε τον τραυματισμό του στο μάτι από αστυνομικό στην «Αμυγδαλέζα», ενώ όταν ζήτησε να πάει στο νοσοκομείο για το λόγο αυτό τον χτύπησαν με γροθιές και κλοτσιές στο σαγόνι και στο στομάχι κι έκαναν 9 φορές χρήση της «συσκευής ρεύματος». Ο Ιβόν Βαλίντ έφερε τραύματα στην ωμοπλάτη από χτυπήματα, ενώ ο Βασί Χαϊντέρ κατήγγειλε πως του έβαλαν τη «συσκευή ρεύματος» στα γεννητικά όργανα, ενώ έφερε επίσης τραύμα στο χέρι. Τα βασανιστήρια έγιναν σ ένα δωμάτιο, στο χώρο του αεροδρομίου, όπου κρατήθηκαν οι μετανάστες. Οι νέες αυτές κακοποιήσεις μεταναστών, που το «έγκλημά» τους είναι πως βρέθηκαν στη χώρα μας, ξεριζωμένοι απ τον ιμπεριαλισμό, τη φτώχεια, τον πόλεμο και το φασισμό, προστίθενται στο μακρύ κατάλογο των βασανιστηρίων και των ξυλοδαρμών που έχουν υποστεί οι μετανάστες απ τα κρατικά αστυνομικά όργανα ή από παρακρατικές φασιστικές συμμορίες. Βασανιστήρια και ξυλοδαρμοί που είτε έχουν βγει στη δημοσιότητα κι έχουν καταγγελθεί ή έχουν αποκρυφτεί και «κουκουλωθεί». Και που αποτελούν προϊόν της κυρίαρχης πολιτικής της φασιστικοποίησης που ακολουθεί η άρχουσα τάξη και η πολιτική της διαχείριση απέναντι σε Έλληνες και μετανάστες. Δείχνουν, όμως, και το γεγονός πως οι κατασταλτικοί μηχανισμοί «αναβαθμίζουν» τις μεθόδους και τον εξοπλισμό τους συνολικά απέναντι στο λαό, με μέσα κλασικής φασιστικής έμπνευσης, όπως τα ηλεκτροφόρα όπλα. Το πρώτο (γνωστό) «κρούσμα» το είχαμε στη Γ.Α.Δ.Α. με τα ηλεκτροσόκ των όπλων «τέιζερ» απέναντι σε συλληφθέντες διαδηλωτές, τον Οκτώβρη του Σήμερα, με τις «συσκευές ρεύματος» απέναντι σε μετανάστες στο αεροδρόμιο. Αύριο; Ξεπερνώντας κάθε «όριο προφυλάκισης», συνεχίζει την απεργία πείνας απ τις 4/6 ο Κώστας Σακκάς Φυλακισμένος, χωρίς να έχει διεξαχθεί δίκη (προφυλακισμένος), απ τις 4/12/2012, βρίσκεται ο Κώστας Σακκάς. Ο Σακκάς συνελήφθη τον Απρίλη του 2010 στη Νέα Σμύρνη, κατηγορούμενος για συμμετοχή σε «αόριστη» τρομοκρατική οργάνωση και σχετιζόμενος με μια αποθήκη όπου φυλασσόταν οπλισμός. Όντας προφυλακισμένος, και χωρίς η δίκη του να έχει ξεκινήσει, δύο μήνες πριν από τη λήξη του 18μηνου ορίου προφυλάκισης του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη, αυτή τη φορά με την κατηγορία συμμετοχής του στη «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Η δεύτερη αυτή δίωξη προέβλεπε νέα 12μηνη προφυλάκιση, παρατείνοντας έτσι τη φυλάκισή του. Κι ενώ ο ίδιος δηλώνει πως ανήκει στον αναρχικό αντιεξουσιαστικό χώρο, δεν αρνείται τη σχέση του με το σημείο όπου βρέθηκαν τα όπλα, αλλά αρνείται τη συμμετοχή του στη «Σ.Π.Φ.», ενώ η πρώτη δίκη του δεν έχει ολοκληρωθεί κι η δεύτερη δεν έχει καν αρχίσει, απόφαση του «Συμβουλίου Εφετών» στις αρχές του Ιούνη παρατείνει, χωρίς αιτιολογία, για 6 ακόμα μήνες την προφυλάκισή του! Με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να παραμείνει επί 3 χρόνια προφυλακισμένος, χωρίς δίκη και καταδίκη, κατά παράβαση ακόμα κι αυτής της αστικής νομοθεσίας. Συνεχίζοντας την απεργία πείνας για πάνω από ένα μήνα (την ξεκίνησε στις 4/6) απέναντι στην παρατεταμένη προφυλάκισή του, ο Σακκάς μεταφέρθηκε στις 17/6 στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, με σοβαρή επιδείνωση της υγείας του, που όπως τονίζουν γιατροί του νοσοκομείου σε έγγραφη γνωμάτευση μετατρέπεται σε κρίσιμη. Ταυτόχρονα, στις 26/6, το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε κατά πλειοψηφία τις αντιρρήσεις που είχε υποβάλει, μέσω της συνηγόρου του, επικυρώνοντας την παράταση της προφυλάκισής του Γίνεται σαφές πως πέρα από την φρονηματικού χαρακτήρα «αντιμετώπισή» του κι απ την κατάφορη αδικία της προφυλάκισης και την καταρράκωση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων, η σκλήρυνση της στάσης του αστικού κράτους τόσο απέναντι σ έναν απεργό πείνας όσο και σε σχέση με πρακτικές παρατεταμένης φυλάκισης - χωρίς δίκη και καταδίκη- συνάδει με την πολιτική της φασιστικοποίησης και εγκαινιάζει ή δοκιμάζει μεθοδεύσεις που έχουν πολύ ευρύτερο στόχο απ τον αναρχικό χώρο, με τα ευάλωτα χαρακτηριστικά του. Απαιτώντας την άμεση διακοπή της προφυλάκισης του Σακκά, οφείλουμε να τονίσουμε ταυτόχρονα πως στο στόχαστρο του συστήματος, των μηχανισμών του, και των ντόπιων και ξένων αφεντικών βρίσκεται ο ίδιος ο λαός, ο κάθε αγωνιστής - εργαζόμενος, νεολαίος ή άνεργος. Οι οποίοι μόνο με το μαζικό κίνημα αντίστασής τους μπορούν ν απαντήσουν στις μεθοδεύσεις των μηχανισμών του συστήματος. νόλου» (την έχουμε δει κι αλλού αυτή τη σαθρή «επιχειρηματολογία»), «παντρεύεται» η απαξίωση των ανθρώπινων αναγκών και της υγείας με την αστυνομική καταστολή και με την κατάργηση κάθε στοιχειώδους σεβασμού της κατάστασης του ασθενούς και του δικαιώματος στο προσωπικό απόρρητο. Πλευρά κι αυτή του σύγχρονου μεσαίωνα που «προσφέρει» στο λαό το σάπιο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της εξάρτησης και της βάρβαρης καθημερινής επίθεσης. Όχι στη δίωξη του Σάββα Μιχαήλ και του Κωνσταντίνου Μουτζούρη Μετά από μήνυση που είχε υποβάλει το ναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής» το 2009, η οποία στρεφόταν απέναντι σε δεκάδες πρόσωπα κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, με αφορμή επεισόδια που προκάλεσε στον Άγιο Παντελεήμονα, παραπέμπονται σε δίκη στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας, στις 3/9, ο γραμματέας του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (Ε.Ε.Κ.) Σάββας Μιχαήλ και ο πρώην πρύτανης του Ε.Μ.Π. Μουτζούρης. Ο Σάββας Μιχαήλ κατηγορείται για «διέγερση σε βιαιοπραγίες και αμοιβαία διχόνοια», «συκοφαντική δυσφήμιση» και «διατάραξη της κοινής ειρήνης» βάσει μιας προκήρυξης του Ε.Ε.Κ. που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Νέα Προοπτική», ενώ έχει δεχθεί και ύβρεις και απειλές απ τους ναζί στο διαδίκτυο. Ο Μουτζούρης διώκεται για την ανοχή του στον ιστότοπο «Indymedia», στο χώρο του Πολυτεχνείου. Πρόκειται για τρομοκρατικές διώξεις που στοχοποιούν πρόσωπα, αγωνιστές αλλά και την ίδια τη διακίνηση των ιδεών. Πρόκειται για διώξεις που διεξάγονται απ την επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος, η οποία υιοθέτησε τη συγκεκριμένη κίνηση της «Χρυσής Αυγής». Αποτελούν μέρος της επιχείρησης «στοχοποίησης» - «ενοχοποίησης» της Αριστεράς αλλά και κάθε αγωνιστικής στάσης του λαού και σαν τέτοιες πρέπει να καταγγελθούν και ν αντιπαλευτούν αποφασιστικά. Αναφορά δικηγόρων για βίαιη λήψη DNA στη Χαλκιδική

5 Σάββατο 6 Ιούlη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 5 δια στο βουνό Κάκαβος της Χαλκιδικής. Σ έναν απ αυτούς, οι αστυνομικοί άνοιξαν βίαια το στόμα και του απέσπασαν σάλιο. Αναφορά δικηγόρων κατηγορεί αστυνομικούς της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης ότι κατά τη διάρκεια δεκάδων «τυφλών» προσαγωγών έγινε και βίαιη λήψη DNA. Το γενετικό αυτό υλικό θα εμπλουτίσει τις βάσεις δεδομένων «υπόπτων» για μελλοντικά «μαγειρέματα», της υποτιθέμενης «ταυτοποίησης». Γκουαντάναμο: Επιστολή γιατρών στον Ομπάμα για τους απεργούς πείνας 150 γιατροί απ τις ΗΠΑ και τη Βρετανία έστειλαν επιστολή προς τον Ομπάμα η οποία δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «Lancet», ζητώντας ν αποκτήσουν οι απεργοί πείνας του κολαστηρίου του Γκουαντάναμο πρόσβαση σε «ανεξάρτητες ιατρικές εξετάσεις και συμβουλές». Τονίζουν πως οι απεργοί πείνας δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στους στρατιωτικούς γιατρούς, οι οποίοι μάλιστα έχουν σιτίσει βίαια 44 απ τους 104, μέσω μιας επώδυνης διαδικασίας, με ρινογαστρικούς σωλήνες. Κατά τη διαδικασία αυτή που αποτελεί, στην πραγματικότητα, ένα ακόμα βασανιστήριο, οι κρατούμενοι τρέφονται υποχρεωτικά, δεμένοι χειροπόδαρα, με σωλήνα 61 εκατοστών, ο οποίος εισάγεται στη μύτη και φτάνει στο στομάχι, και παρακολουθούνται μέχρι να χωνέψουν. Αυτή είναι η σύγχρονη δημοκρατία των ιμπεριαλιστών! Υπενθυμίζουμε πως οι απεργίες πείνας των κρατούμενων του Γκουαντάναμο ξεκίνησαν στις 6/2 και πήραν γρήγορα μαζική έκταση. Αναβολή αποφάσισε το Δικαστήριο στην πόλη μας για την υπόθεση των 3 διαδηλωτών που είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στις 25 Μάρτη Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό Δ.Ε., ένα μεταπτυχιακό και έναν προπτυχιακό φοιτητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, που κατηγορούνται με βαρύτατες και αστήριχτες κατηγορίες. Βέβαια, οι διώξεις αυτές δεν είναι οι μοναδικές αλλά, όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ελλάδα εδώ και καιρό, έτσι και στην πόλη μας, έχει στηθεί μια βιομηχανία πολιτικών διώξεων απέναντι σε μια σειρά διαδηλωτές που συμμετείχαν στα παλλαϊκά συλλαλητήρια τα 2 τελευταία χρόνια. Πάνω από 50 άτομα έχουν συρθεί στα δικαστήρια για ανάκριση και εκκρεμούν κι άλλες υποθέσεις. Η δίκη στην οποία αναφερόμαστε είναι η πρώτη που έχει οριστεί. Χανιά: πολιτική του τρόμου και της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων πρόκειται να ενταθεί ακόμη παραπέρα το επόμενο διάστημα. Γιατί αυτοί οι ελεεινοί υπηρέτες του κεφάλαιου και των ιμπεριαλιστών δεν έχουν άλλο τρόπο να αντιμετωπίσουν την οργή του λαού. Γι αυτό, την ίδια ώρα που διαλύονται μια σειρά τομείς και οργανισμοί του δημοσίου, ενισχύονται και εξοπλίζονται παραπέρα οι δυνάμεις καταστολής και το νομικό πλαίσιο συμπληρώνεται με κανονισμούς που απαγορεύουν ακόμη και το δικαίωμα στη διαδήλωση. Επομένως, οι λαϊκοί αγωνιστές, οι οργανώσεις που αναφέρονται στην αριστερά και στο κίνημα οφείλουν να δουν και να αντιμετωπίσουν, με την ανάλογη σοβαρότητα, τον κύκλο αυτό των διώξεων που έχει ανοίξει απ τη μεριά του συστήματος. Γιατί η επίθεση του συστήματος στα λαϊκά δικαιώματα και στις κατακτήσεις δεν έχει ημερομηνία λήξης. Οι εργαζόμενες μάζες, οι άνεργοι, η νεολαία και οι συνταξιούχοι, μόνο μέσα από τους μαζικούς αγώνες, μπορούν να βάλουν φρένο σ αυτή την επίθεση. Όσο κι αν αυτό το τελευταίο ακούγεται αυτονόητο, ότι δηλαδή είναι ανάγκη ζωής να δυναμώσουν το κίνημα και οι αντιστάσεις του λαού, ότι επιβάλλεται να παρθούν πρωτοβουλίες κοινής δράσης όλων αυτών των αγωνιστών και των οργανώσεων που θέλουν να αντιταχτούν σ αυτή την πολιτική, ως τώρα έχει αποδειχτεί ότι δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Έτσι εξηγούνται η στάση και η ανευθυνότητα μιας σειράς οργανώσεων στο συγκεκριμένο ζήτημα, στα Χανιά. Κατ αρχήν, η νεολαία και οι εργαζόμενοι των Χανίων έχουν δείξει και τις τελευταίες μέρες, με τη μαζική παρουσία τα πράγματα πάγωσαν. Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις, είδαμε στον τοπικό τύπο κοινή συνέντευξη τύπου συνηγόρου υπεράσπισης και του βουλευτή του ΣΥ- ΡΙΖΑ Σταθάκη για τις διώξεις. Πέρασαν πάνω από 3 μήνες χωρίς να γίνει το παραμικρό. Η πρόταση της Πρωτοβουλίας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ για κοινή εκδήλωση με αφορμή τις διώξεις, η οποία έγινε κατ αρχήν δεκτή, σε δεύτερη φάση μπήκε στο ψυγείο. Φτάσαμε παραμονές της ορισμένης δίκης για 28 Ιούλη και βρεθήκαμε μπροστά στο εξής τραγελαφικό: κάλεσμα για την Παρασκευή 21 Ιούλη από την αριστερή(!) ΕΛΜΕ, που αναβάλλεται, γιατί δεν προσήλθαν ούτε οι κατηγορούμενοι φοιτητές και κάλεσμα, την Τρίτη 25 Ιούλη, του αριστερού(!) συλλόγου φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης, με συμμετοχή 20 ατόμων, όπου όμως δεν προσήλθε η ΕΛΜΕ. Καμιά εξήγηση για αυτή τη διαλυτική κατάσταση από τη μεριά των υπευθύνων. Τις επόμενες μέρες, οι αναρχικοί, κινούμενοι στην ίδια λογική, διοργάνωσαν δική τους συζήτηση για αυτό το ζήτημα. Η ανευθυνότητα σ όλο της το μεγαλείο. Γι άλλη μια φορά, κυριάρχησε η λογική «ο καθένας το μαγαζί του» κι όλοι μαζί να ενισχύσουμε, στην ουσία, τις εκλογικές αυταπάτες που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν γνωρίζουμε, αν η παρουσία του Τσίπρα μαζί με τον Κωνσταντόπουλο στα Χανιά -όπου ανέλυσε τις προτάσεις του για το εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο και για το πολιτικό σύστημα- τη μέρα της δίκης, ήταν σύμπτωση. Το βέβαιο είναι ότι καλλιεργήθηκε ένα κλίμα εφησυχασμού, ότι «έτσι κι αλλιώς, η δίκη θα αναβληθεί». Οι εκλογικές αυταπάτες που δρουν παραλυτικά και διαλυτικά Αναβολή της δίκης των 3 συλληφθέντων στις 25 Μαρτίου 2012 Αναγραφή φασιστικών συνθημάτων στο στέκι της «ΑντίΣΤαΣΗΣ με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» Συνεχίζονται οι επιθέσεις τρομοκράτησης από φασιστικές ομάδες απέναντι σε στέκια και χώρους πολιτικών συλλογικοτήτων και κινήσεων της Αριστεράς. Έτσι, αργά τη νύχτα στις 3/7, «άγνωστοι» έγραψαν τον αγκυλωτό σταυρό, σύμβολα και την υπογραφή «Α.Μ.Ε.» (Αυτόνομοι Μαίανδροι Εθνικιστές») στην τζαμαρία του στεκιού της «ΑντίΣΤαΣΗΣ με τους Πολίτες του Χαλανδρίου». Να θυμίσουμε πως πρόσφατα ανάλογη επίθεση, όπου υπέγραφε η ίδια ομάδα, είχαν δεχθεί το Στέκι της Χαραυγής, στον Υμηττό, τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ Δάφνης Υμηττού, αλλά και τα γραφεία του ΝΑΡ στην Αθήνα. Τέτοιες θρασύδειλες επιθέσεις στοχεύουν το ίδιο το λαϊκό κίνημα, που θα το βρουν απέναντί τους. Οι κυβερνήσεις (τρικομματικές ή δικομματικές) που υπηρετούν το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και έχουν οδηγήσει τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση, θέλουν να βάλουν το λαό στο γύψο και επιδιώκουν να επιβάλουν παντού τον τρόμο. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής είναι γενικευμένη. Κάθε απεργία κηρύσσεται πλέον παράνομη, οι απεργοί επιστρατεύονται, οι διαδηλώσεις πνίγονται στα χημικά και οι διαδηλωτές συλλαμβάνονται και σύρονται στα δικαστήρια. Αυτή η τους έξω απ τα Δικαστήρια και στις 2 διαδηλώσεις και στις συσκέψεις που προηγήθηκαν, με αφορμή τις ανακρίσεις του περασμένου Φλεβάρη και Μάρτη, ότι δεν «σφυρίζουν αδιάφορα» γι αυτές τις διώξεις. Καθολική σχεδόν ήταν η απαίτηση ότι χρειάζονται συντονισμός και κοινή δράση και ότι το πρόβλημα της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων αφορά όλους όσους αντιστέκονται σ αυτή την πολιτική και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Αποτέλεσμα αυτής της κοινής συνισταμένης ήταν να τυπωθεί και να κυκλοφορήσει κοινή αφίσα. Ξαφνικά, όμως, στο κίνημα πρέπει να ξεπεραστούν και οι απόψεις που ενισχύουν τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ να χτυπηθούν. Γιατί, τι άλλο ενισχύει το πανό του συλλόγου φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης (ΕΑΑΚ), με το σύνθημα «ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΚΥ- ΒΕΡΝΗΣΗ»; Επειδή η περίοδος που έρχεται θα είναι δύσκολη για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, θα πρέπει να ενισχυθεί στο κίνημα η κατεύθυνση του δυναμώματος των αντιστάσεων, για την υπεράσπιση της ζωής μας και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

6 6 Προλεταριακή Σημαία ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ Σάββατο 6 Ιούlη 2013 Συνέδριο ΔΟΕ Τίποτα δεν αναμενόταν από το συνέδριο και τίποτα δεν έγινε. Όλες οι μέρες κύλισαν όπως και αυτές των δύο χρόνων που ακολούθησαν μετά το προηγούμενο συνέδριο. Μακριά από τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών, χωρίς αποφάσεις για αγώνα, με παιχνίδια γύρω από τους συνδικαλιστικούς θεσμούς, με μόνη αγωνία τους συσχετισμούς. Οι λίγες παραφωνίες που υπήρξαν, δεν μπόρεσαν να αλλοιώσουν την συμφωνία αδράνειας. Πράγματι, οι συσχετισμοί άλλαξαν. Η ΠΑΣΚ, που προσπαθεί να βρει τρόπους να υπάρχει, καταποντίστηκε. Η γελοιότητα ανανέωσής της μέσω αλλαγής ονομάτων δεν ανέκοψε την πτώση της. Ωστόσο, αν και έχασε μία έδρα (από 4 στις 3) και πέρασε στη δεύτερη θέση, διατηρεί ισχυρή την παρουσία της. Οι διασπάσεις στο εσωτερικό της είναι αποτέλεσμα της κρίσης του πολιτικού της φορέα που την παρασύρει σε περιδίνηση και σε ακόμα πιο αντιδραστικές θέσεις και πρακτικές. Τίποτε δεν μπορεί να Όλα ήταν αναμενόμενα! περιμένει ο κλάδος από τα κομμάτια που αποκολλούνται από αυτήν. Η ΔΑΚΕ, με μικρή πτώση, έκοψε πρώτη το νήμα, διατηρώντας τις τρεις έδρες που είχε και, μαζί με την ΠΑΣΚ, διατηρούν τον έλεγχο των συσχετισμών. Οι Παρεμβάσεις, με σημαντική άνοδο, δεν μπόρεσαν να πάρουν την τρίτη έδρα που είχαν θέσει ως στόχο. Η δύναμή τους στα πρωτοβάθμια σωματεία είναι σημαντική και αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο. Οι μέρες θα δείξουν, αν θα χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους σε αγωνιστική κατεύθυνση ή αν θα παραμείνουν σε αγωνιστικούς χειρισμούς του κινήματος. Το ΠΑΜΕ ενισχυμένο κέρδισε δεύτερη έδρα. Φρόντισε, επιμελώς, να μην ανοίξει θέματα, έχοντας τα μάτια στραμμένα στην ψήφο των ανεξάρτητων συνέδρων. Ο ΣΥ- ΡΙΖΑ-ΕΡΑ κέρδισε έδρα στο ΔΣ της ΔΟΕ. Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, δεν συμμετείχαμε με δικούς μας σύνεδρους, γεγονός που δεν μας επέτρεψε να παλέψουμε τις απόψεις με καλύτερους όρους. Η βροχή αριστερών ψήφων έφερε ανατροπές εδρών αλλά δε δρόσισε το ξερό κινηματικό τοπίο. Το κύριο στοιχείο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση όλη την προηγούμενη περίοδο ήταν η αδράνεια. Από το ΔΣ της ΔΟΕ ως τα πρωτοβάθμια σωματεία, δεν υπήρξε καμία πρωτοβουλία από τις δυνάμεις που μπορούσαν να κινήσουν διαδικασίες. Απολύσεις, συγχωνεύσεις, υποχρεωτικές μετακινήσεις, πειθαρχικά, περικοπές δεν ήταν αρκετά να σπρώξουν καμία παράταξη από αυτές που εκπροσωπούνται στο συνέδριο και αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα, να πάρουν πρωτοβουλία δράσης και αγώνα. Στο συνέδριο δεν φάνηκε κάτι τέτοιο παρά τις αναφορές που υπήρχαν, για να μην ανοίξουν τα σχολεία. Πώς θα γίνει αυτό; Οι προσωπικές αντεγκλήσεις και η απουσία πολιτικών αντιπαραθέσεων, τα ατέλειωτα διαδικαστικά ροκανίσματος του χρόνου, οι ψηφοφορίες που γίνονταν αλλά χωρίς σημασία και το κυνήγι των ψήφων έδωσαν το στίγμα του συνεδρίου. Καμία απόφαση δεν πάρθηκε. Με λίγα λόγια, θα λέγαμε πως το συνέδριο αποκάλυψε τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Φάνηκε η πολιτική γύμνια του στόχου της αλλαγής των συσχετισμών. Το ερώτημα που τίθεται είναι, αν όλες αυτές οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στο κίνημα, θα κάνουν μετά το συνέδριο ό,τι δεν έκαναν πριν. Δηλαδή, πραγματικές πρωτοβουλίες κοινής δράσης, ζωντάνεμα των γενικών συνελεύσεων και των πρωτοβουλιών βάσης, συντονισμό και κινητοποιήσεις, ώστε ο κλάδος με μαζικότητα και μαχητικότητα να δώσει τις μάχες που έχει μπροστά του. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, έχοντας επίγνωση τους συσχετισμούς δύναμης αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στη βάση των εκπαιδευτικών και στην πολιτική τους άποψη, θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να αποκρούσουμε τη λαίλαπα που σαρώνει τη ζωή μας. ΕΡΤ: Το κάστρο χρειάζεται πολεμίστρες Ηκατάληψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή συνεχίζεται. Αν και το πλήθος των συμπαραστατών έχει αραιώσει, ωστόσο το κλείσιμο της ΕΡΤ και η απόλυση όλων των εργαζόμενων εξακολουθεί να είναι μεγάλο αγκάθι για την κυβέρνηση. Ήδη κόστισε στο σύστημα την κατάρρευση της τρικομματικής. Η νέα δικομματική κυβέρνηση έφτασε να φτιάχνει υπουργείο για την πρώην ΕΡΤ (!), για να χειριστεί την κατάσταση. Άλλωστε, ο ξαφνικός θάνατος της ΕΡΤ και οι μαζικές απολύσεις είναι η πρώτη σκηνή του δράματος που γράφτηκε με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που προαναγγέλλει πολλούς ξαφνικούς θανάτους εργαζομένων. Η κυβέρνηση, αν και επείγεται να εφαρμόσει την πολιτική της και μαστιγώνεται ανελέητα από την τρόικα, δείχνει να μην βιάζεται στο θέμα του νέου φορέα. Όμως, θέλει οπωσδήποτε να ξεμπερδεύει το γρηγορότερο με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, μετά την πρώτη μαχητική φάση και τη μεγάλη ασπίδα αλληλεγγύης γύρω τους, καλούνται να κάνουν τα επόμενα βήματά τους. Ως εργαζόμενοι στη ραδιοτηλεόραση, πρώτη φορά αντιμετωπίζουν τέτοιου μεγέθους επίθεση. Παρόλο που, τα τελευταία χρόνια, όλες οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να συρρικνώσουν την ΕΡΤ, οι εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους, ζούσαν την καθημερινότητά τους με τη σιγουριά του δημοσίου. Ο συνδικαλισμός που κυριαρχεί είναι ο ορισμός της ανάθεσης και του παραγοντισμού. Δεν είναι παράξενο που, ενώ τα περισσότερα κείμενα της ΠΟΣΠΕΡΤ δεν κάνουν αναφορά στο θέμα των απολύσεων, δεν έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό τους σοβαρή αμφισβήτηση της συνδικαλιστικής τους εκπροσώπησης. Δίνουν τη δυναμική τους στη διαχείριση της κατάληψης των κτιρίων και δεν ορίζουν ούτε τις ανακοινώσεις ούτε τις εκπομπές και τις συζητήσεις στα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά στούντιο. Η εμμονή της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας γύρω από την πτώση του μαύρου έχει σπείρει τη σύγχυση. Το θέμα των απολύσεων το διαχειρίζονται δικηγόροι που περιφέρονται στους διαδρόμους των καταλυμένων κτιρίων. Οι ανακοινώσεις διαφορετικού περιεχομένου που βγαίνουν, αντανακλούν τις διαφορετικές φάσεις στους εργαζόμενους. Παρόλ αυτά, το αίτημα «καμία απόλυση» χάνεται ενώ πολλές ανακοινώσεις αφήνουν ανοιχτό το θέμα των εθελούσιων και του τρόπου αποζημίωσης, δείγμα ότι κάποιοι βάζουν πολύ νερό στο κρασί τους. Όμως, δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε για τη συνδικαλιστική ηγεσία ούτε για την κυβέρνηση, να εκκενώσουν τα κτίρια και να στείλουν τον κόσμο να θρηνήσει στο σπιτάκι του. Πραγματοποιήθηκε, μετά από κάλεσμα της ΠΟΣΠΕΡΤ, σύσκεψη συνδικαλιστών και σωματείων με θέμα τη στήριξη και το άπλωμα του αγώνα της ΕΡΤ. Τα κύρια χαρακτηριστικά ήταν η απουσία των ίδιων των εργαζομένων της ΕΡΤ, η απουσία του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, η προκλητική απουσία σημαντικών σωματείων και ομοσπονδιών και η μικρή μαζικότητα. Στηρίχτηκε κυρίως από συνδικαλιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ έχουν ήδη διαχωρίσει τη θέση τους από τον αγώνα της ΕΡΤ, αφού, μετά την 24ωρη απεργία που αναγκάστηκαν να προκηρύξουν, έπαψαν να ασχολούνται με το θέμα. Οι αποφάσεις της σύσκεψης έδειχναν να είναι προειλημμένες. Η συντριπτική πλειοψηφία των τοποθετήσεων προσπάθησε να αποφύγει τα δύσκολα, με τη γνωστή τακτική φυγής από αυτά, δια της γνωστής απογείωσης της γενικής πολιτικής απεργίας διάρκειας. Έτσι, γίνεται κατανοητό πώς συνδικαλιστές τύπου Φωτόπουλου που γαλουχήθηκαν και γαλούχησαν όλο αυτό τον κυρίαρχο συνδικαλισμό του συμβιβασμού, του παραγοντισμού, του κυβερνητισμού, της ανάθεσης και των εικονικών κινημάτων, ένοιωσαν τόση άνεση να παραδίνουν μαθήματα συνδικαλισμού, να υπερασπίζονται τη γενική απεργία διάρκειας (έχοντας ξεπουλήσει δεκάδες απεργίες) και να καταχειροκροτούνται. Οι ενοχλητικές τοποθετήσεις προσπεράστηκαν από συνεννοήσεις μεταξύ συνδικαλιστών. Από τις συζητήσεις με τους εργαζόμενους, είναι φανερό πως οι συνδικαλιστικές διαδικασίες κινούνται μακριά από τις αγωνίες τους και οι ίδιοι μακριά από τις συνδικαλιστικές διαδικασίες. Συνυπάρχουν τόσο οι αυταπάτες γύρω από τους χειρισμούς της κυβέρνησης και της συνδικαλιστικής ηγεσίας, η άγνοια για τις εξελίξεις αλλά και η πραγματική διάθεση για αγώνα. Η ουσιαστική συνύπαρξη και αλληλοτροφοδότηση των απ έξω με τους από μέσα, το πολιτικό κέντρισμα των απολυμένων της ΕΡΤ, το αντάμωμα όλων αυτών και σε δρόμους πέρα από το προαύλιο των κτιρίων είναι αναγκαιότητα. Οι φωνές, για να γίνει η ΕΡΤ κέντρο αγώνα, περίσσεψαν. Σε αυτή τη φάση, μπορεί η κυβέρνηση να έχει ως προτεραιότητα την ικανοποίηση των αξιώσεων της τρόικας αλλά το ίδιο σημαντικό είναι να καταπνίγει τις όποιες αντιδράσεις που προκαλεί η πολιτική της. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έχασαν τη δουλειά τους και τη θέλουν πίσω. Το κάστρο της κατάληψης της ΕΡΤ πρέπει να αποκτήσει πολεμίστρες και να πολεμήσει, για να μην αλωθεί από την πολιορκία της κυβέρνησης η οποία θα σφίγγει όλο και περισσότερο.

7 Σάββατο 6 Ιούlη 2013 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ Προλεταριακή Σημαία 7 16ο Συνέδριο ΟΛΜΕ: Φλυαρία, αμηχανία, αποφάσεις και παράδοση σκυτάλης Το συνέδριο χαρακτηρίστηκε από εσωτερικό διάλογο της Αριστεράς. Σε αντίθεση με άλλα συνέδρια, υπήρχε συνέχεια αρκετά μεγάλος αριθμός συνέδρων παρόντων στη διαδικασία. Παρόλα αυτά, ο διάλογος ήταν φτωχός. Η στάση των παρατάξεων της Αριστεράς (με τις διαφορές που σίγουρα υπήρχαν) στην προσπάθεια απεργίας δημιούργησε και στις τρεις αμηχανία και δυσκολία να τοποθετηθούν ειλικρινά. Δεν υπήρξε ίχνος αυτοκριτικής από καμία ενώ οι κορώνες δεν μπορούσαν να κρύψουν την αμηχανία. Οι ΣΥΝΕΚ υπερασπίστηκαν καθαρά την επιλογή τους να μη γίνει απεργία κόντρα στην επιστράτευση (αν και, όπως φάνηκε, με σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό τους). Είχαν μια ηγεμονική παρουσία που πάταγε στο συνολικό συσχετισμό (ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και στους 126 συνέδρους (πρώτη δύναμη με διαφορά). Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν ότι επιδίωξαν να περάσουν απόφαση συνθετική με Παρεμβάσεις ως απόφαση του Συνεδρίου, οι οποίες όμως δεν ανταποκρίθηκαν (και σωστά). Ήδη από την αρχή, ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ αποχώρησαν, αφού πέρασαν ως απόφαση, μαζί με ΣΥΝΕΚ, ένα τετράπτυχο γενικών στόχων που αποτελούσε το φόντο γενικών συνθημάτων, ως πανό της ΟΛΜΕ μέσα στο συνέδριο. Έτσι, το συνέδριο, κατά τη 1 τη νύχτα της Τρίτης, χωρίς ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ, άρχισε να ψηφίζει πρόταση - πρόταση δεκάδες επιμέρους προτάσεις που έπιαναν από την Ειδική Αγωγή και έφταναν στο έξω από ΕΕ-ευρώ-ΝΑΤΟ κλπ! Η διαδικασία γινόταν προβληματική. Μετά από αυτό, μπήκε το ζήτημα του προγράμματος δράσης. Παρεμβάσεις και ΣΥΝΕΚ έκαναν σύνθεση των προτάσεών τους που μίλαγαν για συνελεύσεις τις αρχές Σεπτέμβρη, με πρόταση για άμεση έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων με κατεύθυνση τη διάρκεια, χωρίς και πάλι να αναφέρεται το ζήτημα της επιστράτευσης. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών παρέμβηκαν, λέγοντας ότι η απόφαση έχει αξία, μόνο αν τοποθετείται συγκεκριμένα στο ότι η απεργία θα γίνει ακόμα και αν υπάρχει επιστράτευση - κόντρα σε αυτήν. Οι Παρεμβάσεις το στήριξαν -αν και στη δική τους πρόταση δεν το ανέφεραν. Μετά από αυτό, υπήρξε προσωρινό μπλοκάρισμα, καθώς οι ΣΥΝΕΚ δήλωσαν ότι, αν υπάρχει αυτός ο όρος, αποχωρούν από την κοινή απόφαση. Έγινε ενδεικτική ψηφοφορία, όπου φάνηκαν μεγάλες διαρροές στους συνέδρους των ΣΥΝΕΚ προς την πρόταση Παρεμβάσεων Αγωνιστικών Κινήσεων. Έπειτα, οι ΣΥΝΕΚ απέσυραν το βέτο και ψήφισαν και αυτές την πρόταση αυτή, οπότε και πέρασε ως απόφαση συνεδρίου. Η πρόταση του ΠΑΜΕ ήταν συνελεύσεις χωρίς παραπέρα δέσμευση. Τελικά, τέθηκε στο σώμα και η πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών για απόφαση του Συνεδρίου, μέσω της οποίας η ΟΛΜΕ θα καλέσει κινητοποίηση με αντι-εε και αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο, με αφορμή την επίσκεψη Σόιμπλε, καθώς θα καλέσει και άλλες Ομοσπονδίες και Σωματεία σε κοινή πρωτοβουλία. Η πρόταση πέρασε ομόφωνα. Η συνολική παρέμβαση των Αγωνιστικών Κινήσεων ήταν πολύ καλή. Οι τρεις σύνεδροι της παράταξης έκαναν τοποθετήσεις, ανοίγοντας ΟΛΑ τα ζητήματα. Από την απεργία και την επιστράτευση μέχρι το ο κόσμος δεν τραβάει, τα άλλα σχολεία, την πτώση της κυβέρνησης, τον κυβερνητισμό, την αστική νομιμότητα, τη συνδιοίκηση, τον ιμπεριαλισμό κλπ. Το τελικό αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται ασφαλώς σε όλη την προσπάθεια του προηγούμενου διαστήματος αλλά και την παρουσία στο συνέδριο, όπου οι θεωρίες της χαμένης ψήφου έχουν μεγάλη επιρροή. Παρόλα αυτά, το ξεδίπλωμα της συνολικής τους άποψης σε μια περίοδο που η συζήτηση γίνεται και τα τείχη δεν μπορούν να υψωθούν εύκολα, αποτελεί ένα θετικό στοιχείο. ΨΗΦΟΙ ΕΔΡΕΣ ΣΥΝΕΚ (80-2) ΔΑΚΕ (120 3) ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 75 2 (51 1) ΠΑΜΕ 71 2 (59 2) ΠΑΣΚ 44 1 (107 3) ΑΝΩΣΗ* 11 (-) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 3 (2) Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας** 2 ΛΕΥΚΑ 2 Για συνέδριο ΑΔΕΔΥ: ΨΗΦΟΙ ΕΔΡΕΣ ΣΥΝΕΚ ΔΑΚΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΑΜΕ ΠΑΣΚ ΑΝΩΣΗ 12 3 Εκπαιδευτικοί για το ΣΧΕΔΙΟ Β 7 2 ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 5 1 ΣΑΚ Φθιώτιδας 4 1 Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας 4 1 ΛΕΥΚΑ 2 Οι περιβόητοι συσχετισμοί, λοιπόν, άλλαξαν. Αγωνιστικές αποφάσεις πάρθηκαν. Μένει να δούμε, βέβαια, τι από όλα αυτά θα γίνει στην πραγματικότητα και με ποιους τρόπους. Εκεί που διαμορφώνονται οι πραγματικοί ταξικοί και πολιτικοί συσχετισμοί. Τα αποτελέσματα για ΔΣ ΟΛΜΕ (σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 15ου Συνεδρίου): * Η Ανωση ήταν ανεξάρτητο σχήμα συντηρητικής γενικά τάσης. ** Η Ενωτική Πρωτοβουλία Λάρισας είναι σχήμα της Αριστεράς Χανιά: Εκλογές για αντιπροσώπους στο 16ο συνέδριο της ΟΛΜΕ Προκειμένου να εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα των εκλογών στην ΕΛΜΕ Χανίων για αντιπροσώπους για το 16ο συνέδριο της ΟΛΜΕ, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τα εξής: 1. Πραγματοποιήθηκαν λίγες μέρες μετά (12 Ιούνη) την πραξικοπηματική ακύρωση της απεργίας (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Αγ. Συνεργασία) και την επιβολή της επιστράτευσης από την κυβέρνηση. Αυτά, λοιπόν, που κυριαρχούσαν και κυριαρχούν ακόμη στους καθηγητές είναι η οργή, ο θυμός και η απογοήτευση για τις μαζικές διαδικασίες και την αποτελεσματικότητα των αγώνων. Βέβαια, αυτή η κατάσταση χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των εργαζομένων στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα εξαιτίας του ξεπουληματικού ρόλου των ΑΔΕΔΥ ΓΣΕΕ και του ρόλου της «κυρίαρχης αριστεράς» στο συνδικαλιστικό και λαϊκό κίνημα. Η χρόνια κυριαρχία στην ΕΛΜΕ Χανίων των πρακτικών της συνδιαλλαγής και της συνδιαχείρισης με τη Διεύθυνση δευτεροβάθμιας, κύρια μέσω των αιρετών του ΠΥΣΔΕ (1 Αγ. Συνεργασία και 1 Παρεμβάσεις), και την καλλιέργεια μιας κατάστασης «εξυπηρετήσεων» και πρακτικών ανάθεσης. 2. Ο χωρισμός της Πρωτοβουλίας Παρέμβασης, παραμονές των εκλογών, σε 3 παρατάξεις (Πρωτοβουλία Παρέμβαση, Παρέμβαση Εκπαιδευτικών για τη ρήξη και την ανατροπή και Ενωτική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών), χωρίς να εκφραστούν πολιτικές διαφοροποιήσεις σε θέσεις ή πρακτικές, ούτε στις ανακοινώσεις τους ούτε στις τοποθετήσεις τους. Και οι 3 δηλώνουν ότι ανήκουν και στηρίζουν Παρεμβάσεις πανελλαδικά. 3. Η Συζήτηση στη Γενική Συνέλευση περιστράφηκε στο πως θα αλλάξει ο συσχετισμός στο ΔΣ της ΟΛΜΕ και σε μια αντιπαράθεση των 3 «νέων» παρατάξεων. 4. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, όλο το προηγούμενο διάστημα και στη γενική συνέλευση, ανέδειξαν την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του μοναδικού δρόμου που μπορεί να βάλει φραγμό στην αντιλαϊκή λαίλαπα. Το δρόμο της ανειρήνευτης πάλης για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων στη δουλειά και στη ζωή. Στη Γενική Συνέλευση, έθεσαν το ζήτημα της συμμετοχής στην πανελλαδική απεργία της 13 Ιούνη 2013, κόντρα στην επιστράτευση, υπενθυμίζοντας ότι έχει παρθεί απόφαση σε προηγούμενη συνέλευση για στάση εργασίας στις 28 Ιούνη, μέρα που δικάζεται συνάδελφος για συμμετοχή σε συλλαλητήριο. Την ίδια βραδιά, σε συνάντηση στο 1ο Γυμνάσιο, όπου γίνονταν οι εκλογές, στήθηκε ένα εξοργιστικό σκηνικό από διάφορους «αριστερούς» συνδικαλιστές, για να μεταπειστούν όσοι συνάδελφοι δήλωναν ότι θα απεργήσουν. Πρωτοστάτησαν, μάλιστα, αυτοί που πρόσφατα πρότειναν και πάρθηκε απόφαση από Γ.Σ. να απεργήσουμε μια μέρα, για να αποδείξουμε ότι απεργούμε και εν καιρώ επιστράτευσης! Την επόμενη μέρα, στην απεργιακή συγκέντρωση στην Πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, μίλησε μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών και κατήγγειλε τους εκφοβισμούς και τις απειλές για τους απεργούς καθηγητές, ενώ δεν μίλησε κανένα μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων. Χαρακτηριστικό του κλίματος που έχει επικρατήσει είναι ότι το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων μετέτρεψε τη στάση εργασίας, για τη δίκη του συναδέλφου, σε παράκληση προς του Διευθυντές να βάλουν το σύλλογο της τελευταίας μέρας πιο αργά, για να πάνε οι καθηγητές στη συγκέντρωση στα Δικαστήρια. Αποτελέσματα εκλογών ΨΗΦΙΣΑΝ ΑΚΥΡΑ-ΛΕΥΚΑ ΕΓΚΥΡΑ ΕΛΑΒΑΝ ΨΗΦΟΙ ΑΝΤΙΠ. ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ [3] ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ [2] ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ [1] ΠΑΣΚΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ 57 1 ΔΑΚΕ [1] ΕΣΑΚ-ΔΕΕ [1] ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ 31 31

8 8 Προλεταριακή Σημαία ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Σάββατο 6 Ιούlη 2013 Προ των πυλών το κλείσιμο νοσοκομείων Ανάγκη άμεσου κινηματικού συντονισμού Πιο σαφής δεν θα μπορούσε να γίνει η νέα δικομματική κυβέρνηση. Μέσω του υπουργού Υγείας (Γεωργιάδης), οριοθέτησε το στίγμα της. «Αν χρειαστεί, θα κλείσουν νοσοκομεία», είναι μια από τις πρώτες δηλώσεις του. Είναι ολοφάνερο πλέον, ότι ο χρόνος τρέχει αντίστροφα για τα νοσοκομεία και τους εργαζόμενους σ αυτά. Η «στοχοποίηση» συγκεκριμένων νοσοκομειακών μονάδων, τόσο σε μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κλπ.) όσο και στην επαρχία, αποτελεί την πρώτη κίνησή τους. Πατησίων, Πολυκλινική, Δυτικής Αττικής, Σπηλιoπούλειο είναι τα πρώτα στην Αττική, μαζί με την Παναγία στη Θεσσαλονίκη και καμιά δεκαριά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Και αυτά συνιστούν το πρώτο κύμα κλεισιμάτων νοσοκομείων του ΕΣΥ, που έρχεται ως συνέχεια αυτών του ΙΚΑ. Θα ακολουθήσουν δεκάδες ακόμα, με στρατηγικό στόχο ένα μόνο νοσοκομείο σε κάθε πρωτεύουσα νομού. (Αν μπορούσαν και σε Αθήνα Θεσ/νίκη, ίσως να το έκαναν κι αυτό!) Η τρόικα (ΕΕ - ΔΝΤ) ήρθε όπως πάντα με άγριες διαθέσεις και στο επίπεδο αυτό. «Τέλος χρόνου» για την κυβέρνηση, πριν καλά καλά αναλάβει. Ο έτερος φέρελπις (Μητσοτάκης) δηλώνει έτοιμος να «σπάσει αυγά» και να κάνει πράξη τις απαιτήσεις ιμπεριαλιστών και κεφαλαίου για λιγότερο κράτος (συγχωνεύσεις κλεισίματα) και μαζικές απολύσεις σ όλο το φάσμα του Δημοσίου. Η ΕΡΤ είναι μόνο η αρχή Με βάση ακριβώς αυτές τις εξελίξεις, έχει ξεκινήσει, στα νοσοκομεία που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα, μια προσπάθεια διαμόρφωσης όρων απάντησης, με κατά βάση 2 άξονες: το να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο και να μην περάσουν απολύσεις και «κινητικότητα». Λογικά αιτήματα στόχοι πάλης, αφού σ αυτά εστιάζεται η νέα κυβερνητική επίθεση. Στην πρώτη κινητοποίηση επί θητείας του, ο υπουργός Υγείας «ενημέρωσε» ότι εργαζόμενοι από τα Νοσοκομεία θα μπουν σε καθεστώς «κινητικότητας» μέσα στο 2013, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συμπλήρωσε ότι υπάρχει «μνημονιακή υποχρέωση» για μείωση των δαπανών της υγείας, μόνο για εφέτος, κατά 300 εκατομμύρια ευρώ. Δεν παρέλειψε, φυσικά, να αναφερθεί στη «μαύρη τρύπα» του ΕΟΠΥΥ (αχ, αυτές οι μαύρες τρύπες ). Η κατάσταση σε συνδικαλιστικό επίπεδο δεν είναι καθόλου καλή. ΑΔΕΔΥ και ΠΟΕΔΗΝ τηρούν περίπου στάση αναμονής, περιμένοντας τις κινήσεις της κυβέρνησης που προετοιμάζεται σε όλα τα επίπεδα, γνωρίζοντας ότι θα συναντήσει αντιδράσεις. Καμιά προσπάθεια συντονισμένου ανοίγματος του ζητήματος πανελλαδικά δεν γίνεται από αυτήν την ηγεσία. Περισσότερο εμφανίζονται ως «προσκεκλημένοι» στις κινήσεις κινητοποιήσεις που αποφασίζουν και πραγματοποιούν τα κατά τόπους σωματεία. Το σίγουρο είναι ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν πλέον να διαμορφώσουν μια άλλη κατάσταση. Είναι ελπιδοφόρο ότι τα σωματεία και οι εργαζόμενοι στα «στοχοποιημένα» νοσοκομεία ήδη κινούνται. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε συγκέντρωση πορεία στα Πατήσια, αυτή σε Πολυκλινική και Αγ. Βαρβάρα. Εργαζόμενοι, φορείς και κάτοικοι συντονίζονται σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Όμως, αυτό δεν αρκεί. Η εμπειρία για το πώς έκλεισαν τα νοσοκομεία του ΙΚΑ (ιδιαίτερα το 7ο και λιγότερο το 1ο στην Αθήνα) είναι διδακτική. Όσο πετυχημένες και αν είναι τοπικές κινητοποιήσεις, χρειάζεται ΑΜΕΣΟΣ κεντρικός κινηματικός συντονισμός που θα προσδώσει στην όλη προσπάθεια μια άλλη δυναμική. Χρειάζεται να δημιουργηθεί πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση, να διαμορφωθούν οι όροι για ένα ευρύ μέτωπο αντίστασης εργαζομένων και λαού ενάντια στις απολύσεις και στο κλείσιμο νοσοκομείων. Και αυτό δεν θα το κάνει κανείς άλλος παρά οι εργαζόμενοι στα συγκεκριμένα νοσοκομεία και τα σωματεία τους. Οι τελευταίοι, μάλιστα, χρειάζεται να βρουν κοινό βηματισμό και να προχωρήσουν σε από κοινού κινητοποιήσεις. Ώστε να κεντρικοποιηθεί η σύγκρουση που έχει ήδη αρχίσει και να συμπαρασύρουν σ αυτόν τον αγώνα και τα υπόλοιπα νοσοκομεία μικρότερα ή μεγαλύτερα. Με αυτή την έννοια και υπό το βάρος της συγκεκριμένης επίθεσης που ξεδιπλώνεται, ούτε οι εργαζόμενοι στον Ευαγγελισμό (το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας) δεν είναι «εξασφαλισμένοι». Η «σαλαμοποίηση» που επιχειρεί η κυβέρνηση, η διάσπαση και ο διαχωρισμός δεν πρέπει να περάσουν. Όχι μόνο γιατί το αποτέλεσμα θα είναι οδυνηρό για μεγάλα τμήματα εργαζομένων αλλά και γιατί έχει τεθεί αντικειμενικά ζήτημα «ανακύκλωσης» ολόκληρου του δυναμικού που εργάζεται σήμερα στον δημόσιο τομέα, με τις συνθήκες που δουλεύει, τις εργασιακές σχέσεις που έχει και τη «νοοτροπία» που έχει αποκτήσει διαχρονικά. Το στοιχείο της ενότητας, της αποφασιστικότητας και της διάρκειας, ο απεργιακός χαρακτήρας είναι αυτά που μπορούν να μαζικοποιήσουν και να εκφράσουν τη διάθεση των εργαζομένων να παλέψουν και να αντιπαρατεθούν με την κυβερνητική πολιτική και εν τέλει να νικήσουν. Οφείλουμε να περάσουμε απ τη διαμαρτυρία στη σύγκρουση, με ό,τι αυτό σημαίνει. Και οι χειρότεροι «σύμβουλοι» σε κάτι τέτοιο είναι οι εκλογικές αυταπάτες και η αναχώρηση στο μέλλον. Απόψεις και στάσεις που ευδοκιμούν, δυστυχώς, στην Αριστερά «μας» και όχι μόνο την κοινοβουλευτική. Πότε θα γίνει η πρώτη κοινή, πρωινή απεργιακή συγκέντρωση και το πρώτο κοινό απογευματινό συλλαλητήριο; Αν μη τι άλλο, θα έχει γίνει το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση απάντησης της επίθεσης από τους εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία και το λαό. Σ.Π. Ως πού μπορεί να φτάσει η εργοδοτική αυθαιρεσία; Ε ίναι γνωστές οι μεσαιωνικές συνθήκες δουλειάς που επικρατούν στα συνεργεία πάσης φύσης στα δημόσια νοσοκομεία και όχι μόνο. Ιδιαίτερα στα συνεργεία καθαριότητας, όπου οι εργαζόμενες είναι κυρίως μετανάστριες από διαφορετικές χώρες, η κατάσταση είναι παραπάνω από δραματική. Ως τώρα, υπέγραφαν συμβάσεις, που ποτέ δεν διάβαζαν (και όσες το ζήτησαν απολύθηκαν), και αποδείξεις για ποσά μεγαλύτερα απ όσα έπαιρναν (πληρώνοντας εφορία για εισόδημα που ποτέ δεν είχαν). Επέστρεφαν, μάλιστα, χρήματα στον «εργοδότη» τους, όταν αυτός αναγκαζόταν να πληρώνει μέσω τραπεζών. Όμως, όλα αυτά δεν ήταν πλέον αρκετά για το αφεντικό της «ΦΑΣΜΑ Α.Ε.». Ενώ έχει απλήρωτες τις περισσότερες καθαρίστριες για περίπου 4 μήνες, τις καλούσε μια μία και τις πίεζε να υπογράψουν ότι πληρώθηκαν. Δύο απ αυτές που δεν το έκαναν, βρήκαν το χαρτί της απόλυσης στα σπίτια τους (η μια εκ των οποίων καρκινοπαθής) και μια τρίτη έπαθε εγκεφαλικό, όταν της ζητήθηκε να πάει να παραλάβει την απόλυσή της. Άμεσα το κλαδικό σωματείο (ΠΕΚΟΠ) πήγε στη Διοίκηση του νοσοκομείου, η οποία έκανε πως δεν ήξερε. Την Κυριακή 30/6/13, κάλεσε σωματεία και συνδικαλιστές σε σύσκεψη στο ΕΚΑ. Ανάμεσα στους ελάχιστους που ανταποκρίθηκαν ήταν και η Ταξική Πορεία. Αποφασίστηκε μεταξύ άλλων να γίνει, την Τετάρτη 3/7/13, ενημέρωση με προκήρυξη των εργαζόμενων, στα συνεργεία στο ΓΝΑ Γεννηματάς και να ζητηθεί από τους εργαζόμενους να συμπαρασταθούν αγωνιστικά, απαιτώντας ανάκληση των απολύσεων και καταβολή των δεδουλευμένων άμεσα. Το θέμα έθεσε στο ΔΣ του συλλόγου ΓΝΑ Γεννηματάς -που πρόσφατα εκλέχτηκε και δεν έχει ακόμη εκλέξει προεδρείο- η «Ενωτική Κίνηση Αντίστασης και Ανατροπής», ζητώντας την πραγματοποίηση συγκέντρωσης των εργαζόμενων στο προαύλιο του νοσοκομείου. Όλοι δήλωσαν την συμπαράστασή τους αλλά για τους περισσότερους (ΔΑΚΕ, ΕΝΟΤΗΤΑ-ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, δηλαδή ΠΑΣΚ), αρκούσε η απεύθυνση στον διοικητή και η απαίτηση από αυτόν να πιέσει τον εργολάβο να λύσει το πρόβλημα. Ο διοικητής κάλεσε τον εργολάβο που, μέσω κάποιου υπεύθυνου, αρνήθηκε ότι απέλυσε την καθαρίστρια που έπαθε το εγκεφαλικό, ανέφερε ότι θα προσλάβει την καρκινοπαθή και επέμεινε στην απόλυση της τρίτης, γιατί δήθεν δεν καθάριζε καλά. Όσο για τα δεδουλευμένα, θα πληρώσει, όταν πληρωθεί από το νοσοκομείο. Την Τετάρτη 3/7, οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου και των συνεργείων ενημερώθηκαν για την κατάσταση από την ΠΕΚΟΠ και τους αλληλέγγυους. Η νέα συνάντηση με τον διοικητή δεν κατέληξε σε κάτι ουσιαστικό. Την Παρασκευή 5/7, έγινε έκτακτη Γενική Συνέλευση της ΠΕΚΟΠ και το Σάββατο 6/7, στις 6μ.μ., θα γίνει νέα σύσκεψη σωματείων και συνδικαλιστών στο ΕΚΑ για τα επόμενα βήματα. Η ΛΑΦΑΡΖ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ Σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι στα «Τσιμέντα Χαλκίδας» Με δύο συγκεντρώσεις στα κεντρικά της μητρικής Λαφάρζ (Lafarge) στις 11 και 27 Ιούνη, και με αιτήματα την επαναλειτουργία του εργοστασίου και την επαναπρόσληψη των απολυμένων, απάντησαν οι εργαζόμενοι στα «Τσιμέντα Χαλκίδας» -ένα από τα τρία τσιμεντάδικα της «ΑΓΕΤ-Ηρακλής»- στην απόφαση της εταιρίας να βάλει λουκέτο στο εργοστάσιο. Και στις δύο συγκεντρώσεις, η εργοδοσία αρνήθηκε τη συνάντηση με εκπροσώπους των εργαζομένων, ενώ τα ΜΑΤ περιφρουρούσαν το κτίριο. Η δεύτερη κινητοποίηση κατέληξε στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ καλούν και την επόμενη συγκέντρωσή τους τη Δευτέρα 8 Ιουλίου, στις 8:00 το απόγευμα. Την αρχική απόφαση για διακοπή λειτουργίας είχε πάρει η ΑΓΕΤ-Ηρακλής στις 25 Μάρτη με πρόσχημα οικονομικά προβλήματα. Αφού οι 236 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο αρνήθηκαν να υπογράψουν τις «οικειοθελείς αποχωρήσεις», η εργοδοσία ζήτησε άδεια για ομαδικές απολύσεις των 229 από αυτούς, εξαιρώντας 7 άτομα της διοικητικής ομάδας. Στις 26 Απρίλη το Υπουργείο Εργασίας απέρριψε το αίτημα σύμφωνα με εισήγηση του Ανώτατου Συμβούλιου Εργασίας (ΑΣΕ), με την εταιρία να απαντάει με 11 απολύσεις στις 29 Απρίλη και άλλες 11 στις 9 Μάη σε σύνολο 32 απολύσεων μέχρι τώρα, χρησιμοποιώντας το όριο του 5% που επιτρέπει η αντεργατική μνημονιακή νομοθεσία. Παράλληλα, στις 24 Ιούνη προσέφυγε στο ΣτΕ για να ακυρώσει την απόφαση του Υπουργείου Εργασίας και να της επιτρέψει τις ομαδικές απολύσεις. Οι εργαζόμενοι στα Τσιμέντα Χαλκίδας καλούνται -και αυτοί- να πληρώσουν το τίμημα της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Καλούνται να γίνουν θυσία προκειμένου το κεφάλαιο να περισώσει τα κέρδη του, τον κλεμμένο κόπο της εργατικής τάξης, και να «επενδύσει» αλλού, όπου και όταν αυτό κρίνει. Και στο μεταξύ χιλιάδες εργαζόμενοι πετιούνται στο δρόμο, ολόκληρες βιομηχανικές περιοχές σαν την Εύβοια, την Κορινθία κ.ά. ερημώνουν και βουλιάζουν στην ανεργία. Είναι απόλυτα δικαιολογημένη η οργή των εργαζομένων στα Τσιμέντα Χαλκίδας καθώς διαπιστώνουν από πρώτο χέρι τα βρόμικα κερδοσκοπικά παιχνίδια που παίζει το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, στις πλάτες τους. Πλημμυρίζουν από αγανάκτηση όταν διαπιστώνουν την απάθεια με την οποία οι μεγαλοκαρχαρίες της Λαφάρζ οδηγούν ένα σύγχρονο εργοστάσιο στα «αζήτητα», όταν βιώνουν την καταστροφική ρότα του σύγχρονου καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Έχουν το δίκιο με το μέρος τους! Και οφείλουν να συνεχίσουν τον αγώνα για να μην μείνει κανένας εργαζόμενος στο δρόμο, για να ανακληθούν όλες οι απολύσεις! Και το δίκιο τους δεν προκύπτει από το ότι το εργοστάσιο είναι βιώσιμο. Γιατί τα δίκια της εργατικής τάξης δεν κρίνονται με τους υπολογισμούς της καπιταλιστικής αγοράς. Το δικαίωμα της εργατικής τάξης στη ζωή και τη δουλειά είναι καθολικό και αναφαίρετο. Και το κατοχυρώνει από το γεγονός ότι είναι αυτή και μόνο αυτή που παράγει τον πλούτο σε αυτήν την κοινωνία. Το δίκιο τους οι εργαζόμενοι στα Τσιμέντα Χαλκίδας δεν θα το βρουν αποδεικνύοντας ότι το εργοστάσιο είναι σύγχρονο και ανταγωνιστικό ή προσπαθώντας να πείσουν το Σαμαρά και το Βρούτση να ακολουθήσουν άλλη πολιτική. Δεν ιδρώνει το αυτί των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους από τέτοια. Αυτοί έχουν κάνει τα κουμάντα τους και είναι αποφασισμένοι. Τόσο, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν φασιστικές μεθόδους για την προώθηση της πολιτικής τους. Το δίκιο τους οι εργαζόμενοι θα πρέπει να το διεκδικήσουν και να το κατακτήσουν. Και στον αγώνα αυτό τους συνοδοιπόρους τους θα πρέπει να τους αναζητήσουν μόνο στις γραμμές του λαού και τα εργατικής τάξης. Στους χιλιάδες εργαζόμενους που παλεύουν για το δικαίωμα στη δουλειά, στους εργαζόμενους του Κατσέλη, της ΜΕΒΓΑΛ, της ΦΑΓΕ, της ΕΡΤ. Καμία αυταπάτη για το ρόλο της κυβέρνησης και των κομμάτων της αστικής τάξης δεν χωράει στον αγώνα αυτό. Και κυρίως καμία αυταπάτη για τη φύση αυτού του σάπιου συστήματος που υπηρετούν όλοι αυτοί. Το τι θα κάνουν οι εργαζόμενοι των Τσιμέντων Χαλκίδας θα το αποφασίσουν οι ίδιοι. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε πως η λογική της λειτουργίας του εργοστασίου από τους ίδιους τους εργαζόμενους είναι μία λογική αδιέξοδη, η οποία όχι μόνο δεν πιέζει την εργοδοσία και την κυβέρνηση στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης του δικαιώματος των 236 εργαζομένων στη δουλειά, αλλά τους βγάζει και από τη δύσκολη θέση. Είναι μία λογική που δεν λαμβάνει υπόψη της το γεγονός ότι μια τέτοια επιχείρηση, όπως και κάθε επιχείρηση στον καπιταλισμό, εάν θέλει να επιβιώσει, θα αναγκαστεί να λειτουργήσει με καπιταλιστικά κριτήρια. Και το ζήτημα δεν είναι να γίνουν οι εργάτες καπιταλιστές, αλλά να ανατρέψουν τον καπιταλισμό. - ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ «ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΧΑΛΚΙΔΑΣ»! - ΚΑΜΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΑ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ! - ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

9 Σάββατο 6 Ιούlη 2013 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Προλεταριακή Σημαία 9 Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΝΟΥΤΡΙΑΤ Με τον εφιάλτη της ανεργίας βρίσκονται αντιμέτωποι οι περίπου 500 εργαζόμενοι της εταιρίας τροφίμων Νούτριατ Α.Β.Ε.Ε.. Η εταιρία, στις 21/6, κατέθεσε αίτηση πτώχευσης, επικαλούμενη «μειωμένο κύκλο εργασιών», η οποία θα εκδικαστεί στις 18/9 στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Το αίτημα της πτώχευσης συνοδεύτηκε από την απόφασή της να σταματήσει την παραγωγή, επίσης από τις 21/6. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, παλεύοντας να διασφαλίσουν το δικαίωμα στη δουλειά, τις θέσεις εργασίας και τα κεκτημένα εργασιακά τους δικαιώματα. Ο όμιλος Δαυίδ Κατ αρχήν, η εταιρεία Νούτριατ δημιουργήθηκε το 2008 από την ένωση των εταιρειών Υιοί Χ. Κατσέλη ΑΒΕΕ, Αλλατίνη ΑΒΕΕ και ΕΛΒΙΠΕΤ Α.Ε. και ανήκει στον όμιλο επιχειρήσεων Δαυίδ, περιλαμβάνοντας τα εργοστάσια Κατσέλης στην Αθήνα, Αλλατίνη και Πλάζα στη Θεσσαλονίκη. Ο όμιλος Δαυίδ είναι ένας από τους μεγαλύτερους και διευρυμένους επιχειρηματικούς ομίλους στην Ελλάδα αλλά και με ορισμένη δραστηριότητα σε χώρες των Βαλκανίων και της δυτικής Αφρικής. Στο ενεργητικό του έχει δεκάδες επιχειρήσεις, είτε ως κύριος ιδιοκτήτης είτε κατέχοντας πακέτα μετοχών. Ενδεικτικά, είναι το μεγάλο αφεντικό της Coca Cola-3E. Επίσης, μέσω των Tinola Holding SA και Thrush Investment Holding Ltd, που είναι εταιρίες συμμετοχών, δραστηριοποιείται σε μια σειρά κλάδους. Ενδεικτικά πάλι, αναφέρουμε την αεροπορική εταιρία ΑΕGEAN, την Frigoglass, βιομηχανία επαγγελματικων ψυγείων, την Ideal Standard στα είδη υγιεινής, τις εταιρίες ΜΟΥ- ΡΙΑΔΗΣ, ΠΕΤΡΙΔΗΣ και Greene Elxan στην υποδηματοποιία, τις ΤΣΑΚΙΡΗΣ, Olympus Foods και 3L στα τροφιμα, τις Plias, Παπουτσάνης, Gageo στο χώρο των καλλυντικών, την Vectis Capital στις επενδύσεις. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, που φέρεται να μεθοδεύει το κλείσιμο της Νούτριατ, δρομολογεί επενδύσεις της τάξεως των 250 εκ. ευρώ στο χώρο της ναυτιλίας, από τον οποίο αποχώρησε το 2005, πουλώντας την Navios Maritime (28 πλοία) 607,5 εκ. δολ. Η έδρα της εταιρίας θα είναι φυσικά στο Λονδίνο και ο στόχος είναι η είσοδος στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, με ένα στόλο αρχικά περίπου 10 πλοίων. Επίσης, σε συνεργασία με τον Δ. Δασκαλόπουλο, δρομολογούν την είσοδό τους στην αγορά της τεχνολογίας LED, με την εξαγορά της ιταλικής εταιρίας SIRECLAB Srl, ενώ δημοσιεύματα κάνουν λόγο και για επέκταση του στον τομέα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Τέλος, η τοποθέτηση του Γ. Δαυίδ ως μη εκτελεστικού προέδρου στη τράπεζα Eurobank πιθανόν να σηματοδοτεί το ενδιαφέρον του ομίλου για επενδύσεις στο τραπεζικό τομέα, ιδιαίτερα τώρα που αναδιαμορφώνεται. και ο νόμος του κέρδους Το κλείσιμο μιας εταιρίας, λοιπόν, ειδικά από έναν όμιλο σαν τον συγκεκριμένο, αποτελεί υπόθεση «ρουτίνας». Άλλωστε, έτσι «ανδρώνεται» το κεφάλαιο. Μέσα από την διαδικασία συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, μέσα από μια διαδικασία εξαγορών, συγχωνεύσεων, «αναδιαρθρώσεων», που-λήματος ή ακόμα και κλεισίματος εταιριών. Μια διαδικασία που συντελείται σε αγαστή συνεργασία με το κράτος, το οποίο, ως συλλογικός καπιταλιστής, εξασφαλίζει την «νομιμότητα» αυτής της διαδικασίας, την χρηματοδότησή της με παχυλά δάνεια (και αγύριστα) και την ολοκλήρωσή της με οποιοδήποτε τρόπο, προς όφελος πάντα του μεγάλου κεφαλαίου. Μια διαδικασία, επίσης, που, σε περιόδους κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, διεξάγεται με σφοδρή ένταση στο πλαίσιο του ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και μερίδων του κεφαλαίου για το ποιός θα ενισχυθεί και θα επικρατήσει έναντι του άλλου. Σε αυτή την κατεύθυνση και με μοναδικό κριτήριο το άμεσο και μέγιστο κέρδος, εξελίσσεται, σε όλους τους τομείς της οικονομίας και στον τομέα των τροφίμων, αναδιάταξη κεφαλαίων ενώ παράλληλα αναζητούνται και νέα πεδία κερδοφορίας. Σε αυτή την κατεύθυνση, παρά τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, ενωμένοι απέναντι στην εργατική τάξη, φορτώνουν την κρίση τους στις πλάτες της. Το ξεζούμισμα και η αφαίμαξη της εργατικής τάξης θα διασφαλίσει και θα αυξήσει τα κέρδη τους. Αυτό το στόχο, αυτή τη στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, εξυπηρετούν οι αντεργατικοί νόμοι των μνημονίων που ισοπεδώνουν κάθε κεκτημένο δικαίωμα, που επιβάλουν τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, που οδηγούν την εργατική τάξη στην φτώχεια, την εξαθλίωση, στην ανεργία. Το σάπιο, εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό πρόσωπο του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος προσπαθεί να κρύψει η αντιδραστική προπαγάνδα των κυβερνήσεων και των μεγαλοδημοσιογράφων. «Τα εργοστάσια τα κλείνουν οι απεργίες», ξεστομίζουν τα παπαγαλάκια του κεφαλαίου νυχθημερόν, για να συκοφαντήσουν τους εργατικούς αγώνες για το δικαίωμα στη δουλειά και τη ζωή. Έσπευσε και ο ΣΚΑΙ, προκειμένου να ενισχύσει τον «κοινωνικό αυτοματισμό» και να σπάσει την αλληλεγγύη προς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, να «αναδείξει» με μισόλογα και ψευτιές το «δράμα» των εργαζομένων. Χωρίς να πει λέξη για την μεταφορά της έδρας εταιριών του ομίλου στο εξωτερικό, προκειμένου να απολαμβάνει φοροαπαλλαγές και να παίρνει ευνοϊκότερα δάνεια. Χωρίς να πει λέξη για τις απολύσεις, την εκ περιτροπής εργασία, τις μειώσεις μισθών κ.α. σε μια σειρά εταιριών του ομίλου. Επιβεβαιώνεται, όμως, και στην περίπτωση της Νούτριατ, ότι τα εργοστάσια τα κλείνουν οι κεφαλαιοκράτες. Επιβεβαιώνεται, ότι δεν είναι ζήτημα κακής διαχείρισης. Επιβεβαιώνεται, ότι δεν είναι ζήτημα «παρασιτικού» ή «παραγωγικού» κεφαλαίου. Επιβεβαιώνεται για ποια «ανάπτυξη» μιλάνε. Επιβεβαιώνεται τι σημαίνει «υγιής επιχειρηματικότητα». Μα, πάνω από όλα, επιβεβαιώνεται ότι ο μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι ο δρόμος του αγώνα, της οργανωμένης, ασυμβίβαστης ταξικής πάλης Οι εργαζόμενοι Από την πρώτη στιγμή, οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Κατ αρχήν, αποφάσισαν να βρίσκονται όλοι καθημερινά στο εργοστάσιο, πιέζοντας για την επαναλειτουργία του. Το σωματείο ζήτησε συνάντηση με την εργοδοσία, η οποία με τη σειρά της επιβεβαίωσε την πρόθεση της να το κλείσει. Στις 27 /6, πραγματοποίησαν κινητοποίηση στο υπουργείο Εργασίας, απαιτώντας και τριμερή συνάντηση. Στη συνάντηση, οι εκπρόσωποι της εταιρίας, για άλλη μια φορά, δήλωσαν την πρόθεσή τους. Στις 28/6, στο εργοστάσιο του Κατσέλη στην Αθήνα, συγκεντρώθηκαν οι συνάδελφοί τους από το εργοστάσιο της Αλλατίνη. Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν μαζί κινητοποίηση στο Μαρούσι, όπου βρίσκεται η έδρα του ομίλου Δαυίδ. Εργαζόμενοι στην ΟΣΥ έφραξαν το δρόμο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής Απέτρεψαν την ανακοινωμένη «επίσκεψη» βουλευτών της Χρυσής Αυγής οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες μετά από κοινή απόφαση των σωματείων των εργαζομένων της ΟΣΥ (λεωφορεία και τρόλεϊ). Την Παρασκευή 28 Ιούνη οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στην πύλη του αμαξοστασίου κλείνοντας το δρόμο σε μερικά φασιστοειδή που είχαν μαζευτεί περιμένοντας τους χρυσαυγίτες βουλευτές οι οποίοι όμως δεν τόλμησαν να εμφανιστούν. Οι βουλευτές της νεοναζιστικής οργάνωσης προγραμμάτιζαν «επίσκεψη» στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ στον Πειραιά, μετά από πρόσκληση της νεόκοπης παράταξής τους με τον τίτλο «Πατριωτική Αφύπνιση ΟΣΥ». Η συγκεκριμένη κίνηση ήταν μια ακόμη προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να νομιμοποιήσει την παρουσία της στο χώρο των αστικών συγκοινωνιών και να εμφανίσει ένα ψευτο-φιλοεργατικό προφίλ. Προφίλ το οποίο στηρίζει σε ένα σαθρό υπόβαθρο το οποίο καταρρέει όταν οι εργατικοί αγώνες αποκτούν ταξικά χαρακτηριστικά ή θίγουν την καθεστωτική τάξη πραγμάτων. Προφίλ το οποίο ξανακατέρρευσε με την τοποθέτηση της Χρυσής Αυγής, αλλά και της Πατριωτικής Αφύπνισης ΟΣΥ», ενάντια στους εργαζόμενους της ΕΡΤ και του αγώνα που δίνουν. Τα αντανακλαστικά που έδειξαν οι εργαζόμενοι της ΟΣΥ ενάντια στην «επίσκεψη» των φασιστοειδών είναι οπωσδήποτε ένα θετικό δείγμα. Ωστόσο, αυτό που κυρίως χρειάζεται είναι η ένταση της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης με το φασισμό και όσους τον προωθούν. Στις 30/6, οι εργαζόμενοι βρέθηκαν στο προαύλιο χώρο του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, εκφράζοντας την ταξική τους αλληλεγγύη στους απολυμένους της ΕΡΤ. Οι μουσικές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν εκείνο το βράδυ ήταν αφιερωμένες στον αγώνα των εργαζομένων της Νούτριατ. Στις 3/7, συμμετείχαν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Μενίδι που κάλεσαν το κλαδικό Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών Νομού Αττικής και η Λαϊκή Επιτροπή Μενιδίου. Τη Δευτέρα 1/7, μέλη της Ταξικής Πορεία και του ΚΚΕ(μ-λ) επισκέφτηκαν το εργοστάσιο του Κατσέλη, εκφράζοντας την αμέριστη συμπαράστασή μας και την ταξική μας αλληλεγγύη. Μοι ρά - στηκαν προκήρυξη της Ταξικής Πορείας και η Προλεταριακή Σημαία. Οι εργαζόμενοι μάς έδωσαν μια πιο σαφή εικόνα για την λειτουργία του εργοστάσιου αλλά και τον τρόπο που η διοίκηση σιγά σιγά φρέναρε την παραγωγή. Χαρακτηριστικά είναι η σταδιακή κατάργηση πολλών κωδικών και η συρρίκνωση του δικτύου διανομής. Μας μίλησαν για τις συνθήκες εργασίας και για την «πλάτη» που έχουν βάλει. Εργαζόμενοι με 13, 15, 17, 22 χρόνια εργασίας στο εργοστάσιο που δουλεύουν ως ανειδίκευτοι εργάτες. Αποφασισμένοι και ενωμένοι να μείνουν και να παλέψουν, παρά την διασπαστική κίνηση μιας μικρής ομάδας εργαζομένων από τη διοίκηση και τους οδηγούς. Από την πρώτη μέρα των εξελίξεων, εμφανίστηκαν να εκπροσωπούνται από νέο επιχειρησιακό σωματείο που στήθηκε με πρωτοβουλία ανθρώπου της εργοδοσίας. Η ομάδα αυτή, μάλιστα, δρα υπονομευτικά στον αγώνα, αφού βάζει μπροστά το αίτημα των αποζημιώσεων. Στους εργαζόμενους της Νούτριατ, πρέπει να εκφραστεί με τον πιο πλατύ και διευρυμένο τρόπο η ταξική αλληλεγγύη. Να βρει στήριξη ο αγώνας αυτός από κάθε εργαζόμενο, από κάθε άνεργο, από κάθε συλλογικότητα, από τα σωμάτια και τις ομοσπονδίες. Να στηριχτεί πολιτικά. Να στηριχτεί με κάθε τρόπο, τόσο στο χώρο του εργοστασίου όσο και με πρωτοβουλίες που θα «πάνε» τον αγώνα στη κοινωνία. Διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων μέσα από την άμεση επαναλειτουργία του εργοστασίου. Όχι στα «παιχνίδια» και τα αντεργατικά σχέδια της εργοδοσίας. Καμιά θυσία στο βωμό της κρίσης τους. Μέτωπο Αντίστασης για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής.

10 10 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Ιούlη ο Συνέδριο ΝΔ Σταθερά στην αντιλαϊκή κατεύθυνση Ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή το 9ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, στο οποίο έλαβαν μέρος πάνω από σύνεδροι. Αν θα ήθελε κανείς να βγάλει ένα συμπέρασμα, θα κατέληγε στον τίτλο του άρθρου. Παρά τις γκρίνιες και τις τριβές που εκφράστηκαν, η βασική γραμμή της ΝΔ παραμένει, προφανώς, στην αντιλαϊκή κατεύθυνση. Οχι πως θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό, απλώς όταν ακούγονται με τόση ευκολία τόσα ψέματα και τόση δημαγωγία, μοιάζει αναγκαίο να υπενθυμίζονται τα αυτονόητα. Η ΝΔ είναι αυτή τη στιγμή ο βασικός εκφραστής του αστικού πολιτικού συστήματος και ο μόνος...επιζών από τον παλιό δικομματισμό. Εχει, κυρίως αυτή, την ευθύνη της προώθησης της επίθεσης, αποτελώντας τη ραχοκοκκαλιά της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, όμως, δεν έχει μείνει αλώβητη από τα πλήγματα που έχει επιφέρει συνολικά στο πολιτικό σκηνικό η πολιτική των μνημονίων και οι ωμές παρεμβάσεις ΕΕ και ΔΝΤ τα τρία τελευταία χρόνια. Κι αν δεν έπαθε όσα το ΠΑΣΟΚ, το γεγονός ότι μετά βίας έπιασε το 30% στις εκλογές και μετά βίας περνά το 20% στις δημοσκοπήσεις δεν είναι και λίγο. Η ΝΔ είχε να αντιμετωπίσει, ενόψει του Συνεδρίου, ακριβώς αυτές τις συνέπειες των ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό. Στις τοποθετήσεις των στελεχών, αλλά και στο κλείσιμο του Σαμαρά, φάνηκαν, ουσιαστικά, όλες οι πλευρές αυτού του ζητήματος. Ετσι, οι υπουργοί και ο ίδιος ο Σαμαράς ανέλαβαν να υπερασπιστούν το έργο της κυβέρνησής τους και να θέσουν το περίγραμμα των στόχων τους για το επόμενο διάστημα. Τίποτα το πρωτότυπο εδώ. Το συμπέρασμα...το ξέραμε ήδη! Επίθεση, επίθεση και πάλι επίθεση! Κάτω από τη μπόλικη σάλτσα για την ανάπτυξη που έρχεται, για τις θυσίες μας που θα πιάσουν τόπο, για τη συμπόνοια προς το δοκιμαζόμενο λαό, η ουσία παρέμεινε η ίδια: Περισσότερα μέτρα, περισσότερη φτώχεια, περισσότερη κρατική καταστολή. Η τοποθέτηση του Βορίδη, που ξεκαθάρισε ότι δε θα σταματήσει να κάνει κριτική στο ΠΑΣΟΚ επειδή είναι μαζί στην κυβέρνηση, ήταν από τις πιο ηχηρές...παραφωνίες. Ο Βορίδης έκφρασε ένα σημαντικό πρόβλημα για τη ΝΔ και το πολιτικό σύστημα γενικότερα: Το παραδοσιακό αστικό δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το οποίο έδινε την αναγκαία σταθερότητα στο πολιτικό σύστημα με την εναλλαγή των κυβερνήσεων, δεν υπάρχει πια. Ομως το νέο δίπολο δεν είναι ακόμα διαμορφωμένο. Αντίθετα, και τα δυο κόμματα χάνουν και από αριστερά και από δεξιά, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται περισσότεροι που να διεκδικούν ρόλο στο πολιτικό σύστημα, έχοντας, μάλιστα, και μια εκλογική δύναμη που να τους επιτρέπει να το κάνουν με αξιώσεις. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το νέο δίπολο κεντροαριστερά-κεντροδεξιά; Ο Σαμαράς χρησιμοποίησε τον όρο κεντροδεξιά, όχι, όμως, τον όρο μεσαίος χώρος του Καραμανλή. Τόσο η Καραμανλική, όσο και η Μητσοτακική πλευρά είτε δεν πήραν καν το λόγο είτε έκαναν κριτική στην κυβέρνηση, υπενθυμίζοντας την παραδοσιακή αντιπασοκική ρητορεία (π.χ. ομιλία Κακλαμάνη, ο οποίος έφτασε σαφώς να υπαινιχθεί ότι πρέπει να γίνουν εκλογές). Λίγο μετά το Συνέδριο, ο Πολύδωρας εμφανίστηκε ξανά, μετά από καιρό, στις τηλεοράσεις μας για να μας πει ότι μπορεί να συννενοηθεί μια χαρά με τη Χρυσή Αυγή. Ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα είπε πως το πρόγραμμα είναι λάθος και δε βγαίνει. Ο Δήμας, παρότι δεύτερος Αντιπρόεδρος της ΝΔ, ούτε καν πάτησε στο Συνέδριο. Ενώ το κλείσιμο του Σαμαρά χαρακτηρίστηκε από το κάλεσμα προς τα απολωλότα πρόβατα να επιστρέψουν στην παράταξη και προς όλους τους πολίτες να συσστρατευθούν με τη ΝΔ για το καλό του τόπου. Ολα αυτά είναι αποτελέσματα ακριβώς των συνολικών ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό. Η ΝΔ είναι υποχρεωμένη να κυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ, γιατί μόνη της δεν έχει την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να υπηρετήσει τις πολιτικές των μνημονίων. Αυτό, όμως, της αφαιρεί έναν βασικό άξονα συγκρότησης, το να είναι το αντίπαλο δέος στο ΠΑΣΟΚ (ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίπαλο, αλλά όχι και τόσο δέος ακόμα). Οι σχέσεις της ΝΔ με την ακροδεξιά δεν είναι καινούριες, καινούριο είναι το ποσοστό μιας ανοιχτά νεοναζιστικής οργάνωσης, η οποία προφανώς στηρίχθηκε και από ακροδεξιούς εθνικιστές που εγκατέλειψαν τη ΝΔ λόγω του πρωταγωνιστικού ρόλου της στο μνημονιακό μπλοκ. Η ΝΔ θα ήθελε να διεκδικήσει πίσω όλους αυτούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σύστημα δεν έχει επενδύσει με πολύ συγκεκριμένο τρόπο στην άνοδο του φασισμού. Από την άλλη μεριά, όλοι αυτοί οι πολιτευτές και μεγαλοσυνδικαλιστές που υπηρετούν για χρόνια τη ΝΔ έχουν χάσει ένα βασικό τους όπλο: το τάξιμο! Τι να διορίσουν πια, τι ανταλλάγματα να προσφέρουν, πώς να εκβιάσουν τον κόσμο, όπως είχαν συνηθίσει; Ο ίδιος τους ο ρόλος αμφισβητείται, πλέον. Και βέβαια, να μην ξεχνάμε και τη...μεγάλη σύμμαχο, τις ΗΠΑ, οι οποίες δεν έχουν δώσει την απλόχερη στήριξή τους στην κυβέρνηση όπως οι Ευρωπαίοι, χωρίς, φυσικά, και να την αμφισβητούν. Πάντως ο Κυριάκος μπορεί να έγινε υπουργός, αλλά η Ντόρα ούτε καν μίλησε στο Συνέδριο... Σε ό,τι αφορά την εκλογή της νέας Πολιτικής Επιτροπής και πάλι αναμενόμενο ήταν ότι θα προωθηθούν στελέχη του στενού κύκλου του Σαμαρά, ακριβώς για να εξασφαλιστεί η ομαλή προώθηση της μνημονιακής πολιτικής χωρίς γκρίνιες και αγκάθια. Είναι, ωστόσο, πρωτοφανές ότι δε δόθηκαν στη δημοσιότητα οι ψήφοι που πήρε κάθε υποψήφιος, αλλά μόνο η σειρά εκλογής. Μάλιστα, εκλέχτηκαν 214 μέλη αντί για 200, λόγω ισοψηφίας! Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του βουλευτή Γ. Βλάχου, ο οποίος δήλωσε ότι ποτέ δεν ήταν χειρότερο το Συνέδριο της ΝΔ. Αν δεν τηρούν τις στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες στο εσωτερικό τους, καταλαβαίνει κανείς τι κάνουν και θα κάνουν για όλο το λαό! Στον απόηχο του Συνεδρίου, οι ανεξάρτητοι βουλευτές Μαρκόπουλος και Σολδάτος επανεντάχθηκαν ήδη στη ΝΔ, ενώ λέγεται ότι και άλλοι πρόκειται σύντομα να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του Σαμαρά. Τις επόμενες μέρες βγήκε στη φόρα το θέμα με το σκάφος του Καμμένου, που το είχε χρεωμένο σε υπεράκτια εταιρία. Αλλά έγινε και αρκετή συζήτηση για αλλαγή του ονόματος της ΝΔ, με βάση και το σλόγκαν του Συνεδρίου Νέα Δημοκρατία Νέα Ελλάδα. Η ΝΔ του Σαμαρά επιχειρεί να συσπειρωθεί όσο μπορεί για να συνεχίσει να είναι ο αξιόπιστος και αποτελεσματικός διαχειριστής της εξουσίας στην Ελλάδα και να προχωρήσει στα επόμενα, ακόμα πιο σκληρά για το λαό, βήματα της επίθεσης. Αυτή την κεντρική κατεύθυνση το Συνέδριο δεν την αμφισβήτησε στο παραμικρό, αντίθετα την ενίσχυσε, παρά τις γκρίνιες. Και με αυτήν την έννοια, πέτυχε το στόχο του! Ελευσίνα: Συγκέντρωση για την ανεργία Συγκέντρωση για την ανεργία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα στην Ελευσίνα, στην Πλατεία Ηρώων από φορείς του Θριασίου Πεδίου (Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, Μάνδρα) και δημοτικούς «αντιμνημονιακούς» συνδυασμούς(βλ.συριζα), το εργατικό κέντρο Ελευσίνας και εκπρόσωπο της ΓΣΕΕ. Στη συγκέντρωση αυτή, οι μόνοι που έλειπαν ήταν οι άνεργοι. Γιατί, καθώς φαίνεται, μπορούν άλλοι να μιλούν για αυτούς, χωρίς αυτούς! Κι αυτά που λένε, μαργαριτάρια. Σκοπός όλων ήταν να αυτοπροβληθούν σαν υπερασπιστές των ανέργων μέσα από κοινωνικά παντοπωλεία (πόσους θα ταΐσουν και με ποια κριτήρια;) και ιατρεία (όταν διαλύονται όλες οι δομές υγείας στην περιοχή), μέσα από δικηγόρους (για να διαγραφούν χρέη) και συσσίτια. Μέχρι και για μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας μίλησαν, την ώρα που διαλύεται κάθε ψήγμα δωρεάν παιδείας. Φυσικά, εκλογές «πλησιάζουν», να μην είμαστε έτοιμοι να μαζέψουμε ψηφαλάκια; Η πολιτική διέξοδος φθάνει σε λίγο! Το μόνο που δεν αναδείχθηκε ήταν το ποιος ευθύνεται για τη γιγάντωση της ανεργίας σήμερα, που δεν είναι άλλος από το ίδιο το σύστημα. Σε περιόδους κρίσης, ειδικά, πετάει εκατομμύρια ανθρώπους στα αζήτητα της ανεργίας, χωρίς να υπολογίζει το κόστος σε ανθρώπινες ζωές των ίδιων και των οικογενειών τους, οι οποίες δεν έχουν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες. Από απόσταση παρακολουθούσαν αμήχανοι και ανήσυχοι για το μέλλον κάποιοι συμπολίτες που μας εξέφρασαν, στην παρέμβαση που κάναμε ως Ταξική Πορεία, το θυμό τους για όλες αυτές τις φιέστες οι οποίες διοργανώνονται από ανθρώπους που δείχνουν να μην καταλαβαίνουν την τεράστια σημασία αυτού του προβλήματος. Ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τέτοιες κινήσεις. Μόνο με τους κοινούς αγώνες εργαζομένων-ανέργων, για να διεκδικήσουμε δουλειά με πλήρη εργασιακά δικαιώματα, θα μπορέσουμε να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Δημοσιεύουμε την προκύρηξη που μοιράστηκε: ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ,ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ- ΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ Πανευρωπαϊκές συσκέψεις για την ανεργία. Προγράμματα και προτάσεις που προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις στο διογκούμενο πρόβλημα της ανεργίας, Και τα νούμερα αμείλικτα! Πάνω από 27% το επίσημο ποσοστό ανεργίας και 65% στους νέους.το καπιταλιστικό σύστημα που σε περιόδους κρίσης η ανεργία παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, είναι αυτό που δημιούργησε το πρόβλημα. Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες, που όλο αυτό το διάστημα έχουν πρωτοστατήσει στην εφαρμογή των αντεργατικών μέτρων και ελαστικών σχέσεων εργασίας,καθώς και αναρίθμητες ιδιωτικές εταιρείες, απολύουν εργαζόμενους με δικαιώματα, για να προσλάβουν από τα σκλαβοπάζαρα των ΚΟΧ και ΜΚΟ, φθηνό, ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό. Οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν τη διαχείριση αυτού του σάπιου συστήματος ψαρεύουν ψηφοφόρους: με προτάσεις για κοινωνικά παντοπωλεία, για προγράμματα ΜΚΟ, για συλλογικές κουζίνες και παζάρια αλληλεγγύης (αλήθεια πόσες χιλιάδες στόματα μπορούν να θρέψουν; Και που αλήθεια βρίσκουν τα χρήματα να παριστάνουν οι Δήμοι και οι Περιφέρειες τους ελεήμονες;) Άλλοι πάλι, με λογικές αυτοδιαχείρισης και αυτοδιάθεσης, διαλύουν κάθε λογική διεκδίκησης δικαιώματος. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, αντί να προασπίζονται τα εργασιακά δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας και να εναντιώνονται στις συνθήκες σύγχρονης δουλείας, μετατρέπονται σε εργοδότες ιδρύοντας ΜΚΟ και προσλαμβάνοντας υπενοικιαζόμενους ανέργους. Πατώντας πάνω στο τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι άνεργοι να στηρίξουν τις οικογένειες τους και την ίδια τους τη ζωή, τους μετατρέπουν σε αντικείμενα εκμετάλλευσης. Οι ουρές ανέργων πολλαπλασιάζονται και οι απολύσεις που θα ακολουθήσουν από το δημόσιο τομέα, με κλεισίματα σχολείων, νοσοκομείων και οργανισμών, θα κάνουν ακόμα πιο τραγική την κατάσταση.η αρχή που έγινε με την ΕΡΤ που μέσα σε ένα απόγευμα πέταξε εργαζόμενους στο δρόμο, δείχνει την κατεύθυνση για ό,τι ακολουθήσει. Σε αυτό το καταθλιπτικό τοπίο, κάποιοι προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν Μεσσίες, που θα διαχειριστούν το σύστημα προς όφελος μας. Καμιά αυταπάτη! Οι άνεργοι θα κερδίσουν το δικαίωμα τους στη δουλειά και στη ζωή, μόνο μέσα από την οργάνωση της πάλης τους, δίπλα στους εργαζόμενους, μέσα στο μαζικό κίνημα, σε κάθε γειτονιά ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ 1. Ταμείο ανεργίας για όλο το διάστημα χωρίς προϋποθέσεις. 2. Πληρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους ανέργους και τις οικογένειες τους. 3. Απαλλαγή από τα δημοτικά τέλη και τα χαράτσια 4. Καμιά κατάσχεση σπιτιών για χρέη προς ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ. 5. Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα και νερό!! 6. Καμιά κατάσχεση σπιτιού για οφειλές στις τράπεζες. 7. Δωρεάν εισιτήρια συγκοινωνιών για τους ανέργους. ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ. Ταξική Πορεία

11 Σάββατο 6 Ιούlη 2013 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Προλεταριακή Σημαία 11 ΕΡΤ Παραμένουν στο ραδιομέγαρο οι εργαζόμενοι Έτοιμο το σχέδιο νόμου - Η πρόταση της ΠΟΣΠΕΡΤ Και ενώ η κυβέρνηση καταθέτει στη Βουλή το σχέδιο νόμου που αφορά τη ΝΕΡΙΤ, η ΠΟΣΠΕΡΤ με ανακοίνωση που έβγαλε στις 4/7 απαντά στην «άτυπη», όπως την χαρακτηρίζει, πρόταση του υφυπουργού Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης Π. Καψή. Πριν αναφερθούμε στην πρόταση της ΠΟΣΠΕΡΤ να σημειώσουμε ότι το σχέδιο νόμου δεν αναφέρει συγκεκριμένα δεδομένα για το προσωπικό που θα δουλεύει στη ΝΕΡΙΤ. Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι τέτοια ζητήματα θα δρομολογηθούν στην πορεία, ενώ κάνουν λόγο για 600 θέσεις αόριστου χρόνου και 200 θέσεις ορισμένου χρόνου και έργου. Δεν θεωρούμε τυχαίο, βέβαια, αυτό το γεγονός. Αντιθέτως, η κυβέρνηση επιθυμεί να ξεκαθαρίσει τα εργασιακά του νέου φορέα από θέση ισχύος, έχοντας «καθαρίσει» με την κατάληψη του ραδιομεγάρου. Σε καμιά περίπτωση η κυβέρνηση δεν θα ήθελε να «καθαρίσει» με τα ΜΑΤ. Αν θα προχωρούσε σε μια τέτοια ενέργεια, μετά το εκφρασμένο αυθόρμητο λαϊκό κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης από κάθε μεριά της χώρας, θα ήταν σαν να έριχνε λάδι στη φωτιά. Όχι πως μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να συμβεί. Άλλωστε, μόλις σήμερα το πρωί (4/7) τα ΜΑΤ έριξαν πομπό αναμεταδότη του αναλογικού σήματος της ΕΡΤ στα Γεράνεια Όρη. Κίνηση που συνοδεύτηκε από τις δηλώσεις του Καψή ότι «συζητάμε αλλά ο χρόνος τελειώνει». Αυτό όμως εξαρτάται από το πόσο ο αγώνας των εργαζομένων θα παραμείνει ακλόνητος στους αρχικούς του στόχους, δηλαδή στα αιτήματα «όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ», «καμία απόλυση», «κατάργηση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου». Η νέα, δικομματική πλέον, κυβέρνηση φαίνεται να ποντάρει στο εξής δεδομένο: Όσο υποχωρεί το σοκ του «μαύρου» και όσο θα αδειάζει το προαύλιο του ραδιομεγάρου, τόσο θα αναδεικνύονται οι φωνές της «λογικής» και οι φωνές της «εξυγίανσης», τόσο θα εμφανίζεται στο προσκήνιο ο πραγματικός συσχετισμός δύναμης, η πραγματική κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Τόσο θα δημιουργείται το κενό που θα γεμίζει από τους εκβιασμούς της κυβέρνησης και των κολαούζων της, ώστε να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι λύσεις ενάντια στα συμφέροντα τους. Το κενό αυτό έπρεπε -και πρέπει- να καλυφτεί, πρώτα και κύρια, από τα σωματεία και τις ομοσπονδίες των κλάδων που έχουν στοχοποιηθεί με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Κι όμως, όλοι αυτοί, ακόμη και σήμερα, απουσιάζουν. Και δεν μιλάμε, βέβαια, για τις τραγικές φιγούρες συνδικαλιστών και προέδρων σωματείων που κάνουν τη βόλτα τους ως μονάδες στο ραδιομέγαρο. Μιλάμε για ουσιαστική και οργανωμένη συμμετοχή, όπως π.χ. τα σωματεία των Τσιμέντων Χαλκίδας και του Κατσέλη. Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, η ΠΟ- ΣΠΕΡΤ ξεκίνησε τις άτυπες συναντήσεις με τον νέο υφυπουργό. Με αυτόν το τρόπο άρχισαν να ασκούνται και οι εκβιασμοί. Η πρόταση της ΠΟΣΠΕΡΤ θυμίζει περισσότερο ένα νομικό κείμενο παρά πρόταση σωματείου. Σίγουρα δεν υποτιμάμε τη νομική πλευρά. Απλά, την τοποθετούμε στη σωστή της διάσταση, δηλαδή ότι αποτελεί συμπληρωματική πλευρά του αγώνα που κυρίαρχα είναι πολιτικός και εμπεριέχει την πολιτική σύγκρουση. Η πρόταση, στις τρεις πρώτες παραγράφους αναφέρει όλες τις νομικές κινήσεις στις οποίες έχει προβεί η ΠΟΣΠΕΡΤ ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και στις απολύσεις, απειλώντας μάλιστα ότι θα προσφύγει ακόμα και «στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Σημειώνει παρακάτω ότι για τα πρώτα τρία σημεία της πρότασης του υφυπουργού (τρόπος υπολογισμού αποζημίωσης απόλυσης των εργαζομένων, ένταξη στα κίνητρα πρόωρης συνταξιοδότησης και σύστημα μοριοδότησης προϋπηρεσίας για ένταξη σε νέο φορέα δημόσιας ραδιοτηλεόρασης) ναι μεν υπάρχει «η πολιτική δέσμευση προώθησης και θέσπισής τους, αλλά οι οποίες επί του παρόντος δεν υφίστανται ούτε σε επίπεδο σχεδίου διατάξεων με ορισμένο περιεχόμενο, είναι δε άγνωστο εάν θα καταστεί δυνατή η υλοποίησή τους, πέραν της όποιας πολιτικής πρόθεσης, και για λόγους... που ενδεχομένως συναρτώνται με ευρύτερα ζητήματα άσκησης εργασιακής, κοινωνικοασφαλιστικής και δημοσιονομικής πολιτικής από την Κυβέρνηση». Για το μεταβατικό φορέα επισημαίνει ότι «θα συναντήσει κατά πάσα πιθανότητα σειρά νομικών και πραγματικών προβλημάτων». Καταλήγοντας, ζητεί να συγκεκριμενοποιηθεί η πρόταση του υφυπουργού «προκειμένου να είναι επιδεκτική ανάλυσης και εκτίμησης, συνοδευόμενη από αντίστοιχο προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης». Η πρόταση της ΠΟΣΠΕΡΤ περιγράφτηκε στην ενημέρωση των εργαζομένων της Τρίτης 3/7 από το πρόεδρο της Καλφαγιάννη, ο οποίος -απορρίπτοντας το μεταβατικό στάδιο- αποδεχόταν τη ΝΕΡΙΤ με όλους τους εργαζόμενους. Ο αγώνας βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Απαιτείται, πρώτα και κύρια, η ολόπλευρη στήριξη των εργαζομένων, τόσο πολιτική όσο και οικονομική (από σήμερα 4/7 οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ στήνουν απεργιακό ταμείο με κουπόνια ενίσχυσης των 2 ευρώ). Οι εξελίξεις των επόμενων ημερών θα είναι καθοριστικές. Για την πάλη των εργατών στα εργοστάσια του Βόλου Στην Χαλυβουργία του Μάνεση, οι εργάτες, σε μαζική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο, αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία, πάνω από 70%, να αρνηθούν την μείωση των μεροκάματων και μισθών κατά 17%, που πρότεινε η εργοδοσία. Αυτό αποτέλεσε ένα αισιόδοξο μήνυμα απέναντι στον καταιγισμό της επίθεσης της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς. Η εργοδοσία της Χαλυβουργίας απάντησε στην απόφαση των εργατών με εκ περιτροπής εργασία, την οποία έβαλε αμέσως σε εφαρμογή, έτσι ώστε να τους εκβιάσει να πάρουν πίσω την άρνησή τους στο πετσόκομμα των μισθών τους. Το ΔΣ του σωματείου, όπου κυριαρχούν ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ, συγκάλεσε ξανά γενική συνέλευση και πρότεινε να αποδεχτούν οι εργάτες μείωση 14%, για να αποτραπεί η εκ περιτροπής εργασία που μειώνει πολύ περισσότερο τους μισθούς. Κάτω από τον εκβιασμό της εργοδοσίας και την απαράδεκτη στάση της διοίκησης του σωματείου, η γενική συνέλευση των εργατών της Χαλυβουργίας αποδέχτηκε την μείωση, με μία όμως ισχυρή μειοψηφία 96 εργατών που ψήφισαν ενάντια στην εισήγηση του Δ.Σ. του σωματείου. Είναι σίγουρο, ότι η λογική των υποχωρήσεων δεν μπορεί να σταματήσει τις ορέξεις της εργοδοσίας για ακόμα μεγαλύτερες περικοπές, για μεγαλύτερη χειροτέρευση των όρων της δουλειάς. Οι εργάτες στην Χαλυβουργία συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο, ότι η επίθεση δεν θα σταματήσει παρά μόνο από τον δικό τους αγώνα. Τα εμπόδια που βάζει η εργοδοτική διοίκηση του σωματείου είναι σημαντικά και δεν γίνεται να ξεδιπλωθούν κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της δουλειάς και του μεροκάματου χωρίς να παραμεριστούν οι φορείς του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Μόνο αν οι εργάτες πάρουν στα δικά τους χέρια το εργοστασιακό σωματείο, μπορούν να αντιπαρατεθούν αποτελεσματικά με την αυθαιρεσία της εργοδοσίας. Παράλληλα με την επίθεση στην Χαλυβουργία, η εργοδοσία του εργοστασίου ΙΜΑΣ (γερμανικής ιδιοκτησίας), που κατασκευάζει ελαστικούς ιμάντες και ταινίες, με βασικό πελάτη την ΔΕΗ, έθεσε ζήτημα μείωσης του εργατικού κόστους, με εκ περιτροπής εργασία τεσσάρων ημερών την εβδομάδα. Στην γενική συνέλευση που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στο χώρο του εργοστασίου, στην διάρκεια στάσης εργασίας που κήρυξαν, αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία (141 13) να αρνηθούν την περικοπή. Αποφάσισαν να κηρύξουν 24ωρη προειδοποιητική απεργία για την Δευτέρα 8 Ιουλίου και εξουσιοδότησαν το ΔΣ του σωματείου να κλιμακώσει τις κινητοποιήσεις, σε περίπτωση που η εργοδοσία επιμείνει στις περικοπές. Εδώ αξίζει να πούμε ότι, στο εργοστάσιο ΙΜΑΣ, οι εργάτες πήραν αύξηση 2,7% στις αποδοχές τους το προηγούμενο διάστημα, μετά από διεκδίκηση του σωματείου. Είναι φανερό, ότι η εργοδοσία θέλει να πάρει πίσω την αύξηση που αναγκάστηκε να δώσει και πολύ περισσότερο να μειώσει τους μισθούς και τα μεροκάματα, στα πλαίσια της γενικότερης επίθεσης. Η απόφασή τους για απεργία αποτελεί μία σημαντική παρακαταθήκη για το εργατικό κίνημα της περιοχής και πρέπει να στηριχτεί από σωματεία και εργάτες. Οι εξελίξεις στα εργοστάσια του Βόλου δείχνουν ότι, χωρίς οργάνωση, συντονισμό, αλληλεγγύη αλλά και κατεύθυνση αντιπαράθεσης με την εργοδοτική επίθεση, δεν μπορεί να αποκρουστεί η επίθεση.

12 12 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 13 συνέχεια από σελ. 1 Μια πρώτη παρενέργεια αυτής της εσπευσμένης και αναγκαστικής ανασύνταξης της κυβερνητικής λύσης αφορά το μπλοκάρισμα των διεργασιών για την προετοιμασία της λεγόμενης κεντροαριστεράς, καθώς οι υπαρκτές αφετηρίες της, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, απομακρύνθηκαν μεταξύ τους, ενώ για το ΠΑΣΟΚ η κυβερνητική λύση θέτει μέχρι και θέμα ύπαρξής του. Με μικρά μονοψήφια δημοσκοπικά ποσοστά, με όλα τα στελέχη της πρώτης γραμμής «καμένα», φθαρμένα και υπόδικα, το κόμμα του Βενιζέλου σώζεται ακόμα ως πολύτιμο για το σύστημα αλλά είναι δύσκολο μετά τον άμεσο εναγκαλισμό με το Σαμαρά να ορθοποδήσει. Όμως και συνολικά οξύνεται το ζήτημα της συγκρότησης και διάταξης του πολιτικού συστήματος. Οι βασικοί όροι που έχουν τινάξει στον αέρα τη συγκρότηση και τις ισορροπίες που υπήρχαν και έχουν έως και γελοιοποιήσει τις κατασκευές των «ιδεολογικών διαχωρισμών» βρίσκονται στην ίδια την επίθεση που τσακίζει τα εργατικάλα κά δικαιώματα, στο βίαιο γκρέμισμα των μεσοστρωμάτων που αποτελούσαν αρμούς της προηγούμενης κατάστασης, με δύο λόγια βρίσκονται στο χάος που έχει φέρει στη χώρα η ιμπεριαλιστική λεηλασία και η καπιταλιστική βαρβαρότητα. Όμως το χάος, ο εργασιακός και κοινωνικός μεσαίωνας επεκτείνεται και επιτείνεται διαρκώς. Τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά δεν προσφέρουν κανένα «συμβόλαιο» για το ρόλο και την υπόσταση της αστικής τάξης και της χώρας σαν αυτό που το 1974 αποτέλεσε τη βάση της συγκρότησης των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η λεηλασία και η βαρβαρότητα συνεχίζεται και κλιμακώνεται και το «τέλος της» δεν είναι καθόλου ζήτημα που θα κριθεί από την αστική τάξη της χώρας και το πολιτικό προσωπικό της. Οι άθλιες παραστάσεις «διαμαρτυρίας» του Σαμαρά στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα έξω από τις συνόδους κορυφής της ΕΕ γίνονται βέβαια για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αναδεικνύουν πως ούτε ψίχουλα για τη στρατιά των ανέργων δεν μπορούν να εξασφαλίσουν. Εξάλλου, μόλις πρόσφατα κατέπεσε και ο μύθος της υποτιθέμενης ιρλανδικής ανάκαμψης, επιβεβαιώνοντας πως δεν υπάρχουν για το σύστημα ορατές και σύντομες διέξοδοι από την κρίση. Στη βάση αυτών των όρων, μία και μόνη είναι η απάντηση στην πολιτική αστάθεια και στα μόνιμα στοιχεία πολιτικής κρίσης που έχουν εγκατασταθεί στη χώρα: Ολοένα και πιο δεξιά, ολοένα και πιο αντιδραστικά στρίβει το τιμόνι το κυβερνητικό κέντρο και το κέντρο Σαμαρά για να θωρακιστεί και να θωρακίσει συνολικά την πολιτική κατεύθυνση του συστήματος. Η παρέμβαση Βορίδη δεν έγινε για να στηρίξει με έναν οπαδικό τρόπο τα «θιγμένα αισθήματα» της δεξιάς βάσης λόγω της κυβερνητικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Στοχεύει παραπέρα: Να ενοχοποιήσει κάθε δικαίωμα και κατάκτηση που οι εργαζόμενοι είχαν στα προηγούμενα χρόνια ως «αμαρτία», ως «αιτία της κρίσης» και σε αυτή τη βάση να εμφανίσει την ακραία δεξιά-αντιδραστική πολιτική ως αναγκαία, το φορέα της ως τον αδιαμφισβήτητο αφέντη στον οποίο όλοι πρέπει να υποταχθούν, ενώ κάθε αναφορά σε δικαιώματα, αγώνες (ακόμα περισσότερο σε αριστερά πολιτικά υποκείμενα) ως ακρότητα που πρέπει να παταχθεί Γι αυτό η παρέμβαση αυτή βρήκε την υποστήριξη των συμβούλων του Σαμαρά και βέβαια συναντήθηκε με τη «συμπάθεια» που εκδήλωσε ο Πολύδωρας προς τη Χ.Α., που το ενδεχόμενο αξιοποίησής της και σε κυβερνητικά πόστα όλο και πιο συχνά συζητείται και καλλιεργείται στην επίσημη πολιτική φιλολογία Επιστροφή στην αστάθεια Το κυβερνητικό σχήμα λοιπόν ανασυστήθηκε και επέστρεψε στα καθήκοντά του. Να κλείσει νοσοκομεία και σχολεία. Να απολύσει με ποικιλία μορφών- χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, σταθεροποιώντας παράλληλα το κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις των εργαζομένων σε αυτήν. Να κάνει ακόμα πιο βαριά τη φορομπηξία και τη φοροεπιδρομή και να φέρει πιο κοντά το ζήτημα των κατασχέσεων των σπιτιών των εργαζομένων. Και για να μην ξεχνιόμαστε, να επιβάλει Η κυβέρνηση του «μαύρου» εφορμά ενάντια σε όλο το λαό! Βοά η οργή, αναγκαίος ο ξεσηκωμός! ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΑΣ Πανελλαδική σύσκεψη της ΠΑΑΣ το φθινόπωρο Τον Απρίλη του 2012, αμέσως μετά τους μεγαλειώδεις αγώνες του λαού και της εργατικής τάξης της χώρας ενάντια στα Μνημόνια και την υπαγωγή στον έλεγχο της τρόικας των ιμπεριαλιστών, με την πρωτοβουλία των οργανώσεων του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ συγκροτήθηκε η Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (ΠΑΑΣ). Βάση της αποτέλεσε η ανάγκη πολιτικής και οργανωτικής συγκρότησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος στην κατεύθυνση της μαζικής αντίστασης, και η συμβολή της σε μια πραγματική αριστερή απάντηση στις προκλήσεις και τα καθήκοντα της περιόδου. Έχοντας ήδη κάνει αρκετά βήματα και έχοντας συσσωρεύσει σημαντικούς όρους συγκρότησης στην Αττική και σε όλη τη χώρα, η ΠΑΑΣ επιδιώκει να κάνει το επόμενο βήμα της. Γι αυτό, το Παναττικό Συντονιστικό της ΠΑΑΣ καλεί για τις αρχές του ερχόμενου φθινοπώρου σε ΠΑΝΕΛΛΑ ΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΠΑΑΣ στην Αθήνα με στόχο την πολιτική-οργανωτική συγκρότηση και αναβάθμιση της μετωπικής μας πάλης. Απευθυνόμαστε σε όλα τα σχήματα που αναφέρονται στην αρχική μας Πρωτοβουλία, σε κάθε εργαζόμενο και νέο, σε κάθε αγωνιστή και σε κάθε συλλογικότητα που συμμερίζεται την ανάγκη να ενισχυθεί η λαϊκή πάλη, να συγκροτηθεί και να αναπτυχθεί το μαζικό λαϊκό κίνημα που απαιτεί η επίθεση και τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα. Καλούμε σε ενεργητική συμμετοχή όλων των σχημάτων και των αγωνιστών στο διάλογο που χρειάζεται να αναπτυχθεί -σε κάθε σχήμα αλλά και μέσω του μπλογκ της ΠΑΑΣ- πάνω στα ζητήματα, τις αναγκαιότητες και τους στόχους της περιόδου, για τα οποία θα υπάρξει σχετική εισήγηση του παναττικού συντονιστικού. Ταυτόχρονα, αυτός ο δημόσιος διάλογος και τα βασικά μηνύματά του θεωρούμε ότι πρέπει να απευθυνθούν πλατιά στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, καθώς το εγχείρημά μας είναι και πρέπει να γίνει ακόμα περισσότερο υπόθεση του ίδιου του λαού που στενάζει από την ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική βαρβαρότητα, που διεκδικεί και αναζητά όρους για να την ανατροπή της, για να κατακτήσει ψωμί-δουλειά-ελευθερία-δημοκρατία-ειρήνη και ανεξαρτησία! Ξεκινώντας αυτή τη διαδικασία, η ΠΑΑΣ διοργανώνει συζητήσεις-συσκέψεις σε διάφορες πόλεις. Παράλληλα, η ΠΑΑΣ καλεί το λαό και τη νεολαία της χώρας μας να αντιδράσει μαζικά και αγωνιστικά στην προκλητική επίσκεψη του Σόιμπλε στη χώρα μας στις 18 Ιουλίου, να διαδηλώσει ότι ο Σόιμπλε είναι ανεπιθύμητος! Η επίσκεψη Σόιμπλε στοχεύει να στηρίξει και να επιταχύνει το νέο κύμα βάρβαρων μέτρων που ήδη ετοιμάζει η κυβέρνηση Ν -ΠΑΣΟΚ υπό την εποπτεία της τρόικας. Ο εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπεριαλισμού με τον ερχομό του έρχεται να εκφράσει με τον πιο άμεσο και προκλητικό τρόπο την απαίτηση για υποταγή του λαού και της νεολαίας της χώρας στις πολιτικές λεηλασίας της χώρας και εξαθλίωσης των εργαζομένων όπως αυτές επιβάλλονται από ΕΕ- ΝΤ και προωθούνται από τη «νέα» κυβέρνησή τους. Η ΠΑΑΣ συμμετέχει και στηρίζει τις εκδηλώσεις καταγγελίας της ιμπεριαλιστικής πρόκλησης σε όλη τη χώρα και καλεί σε συντονισμό κάθε αγωνιστική δύναμη για την πραγματοποίηση μαζικών διαδηλώσεων ενάντια στην επίσκεψη αυτή. Το Παναττικό Συντονιστικό της ΠΑΑΣ Αθήνα 4/7/2013 μέτρα πλήρους απελευθέρωσης των απολύσεων και νέων ανατροπών στους εργασιακούς όρους (6ήμερο) στον ιδιωτικό τομέα. Είναι προφανές ότι το καθένα από αυτά τα μέτρα - που είναι «ανειλημμένες υποχρεώσεις» στα πλαίσια του «προγράμματος» και όλα είναι «επείγοντα» γιατί αμέσως μετά ακολουθούν και άλλα- αποτελεί βαθιά αντιδραστική τομή στο σώμα των εργατικών κατακτήσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού. Το καθένα χτυπά πάνω σε έναν βασανισμένο λαό που ήδη στενάζει από τα απανωτά ρεκόρ της ανεργίας, από τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το καθένα βαθαίνει το σπιράλ της ύφεσης τα κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα. Όμως το «πρόγραμμα» δεν βγαίνει! Οι λεγόμενοι «δανειστές» δεν αρκούνται σε όλα αυτά, η λεηλασία της ζωής του λαού και της χώρας δεν σταματά, η βαρβαρότητα δεν «σταθεροποιείται» σε κάποιο επίπεδο, αλλά συνεχίζει! Ακόμα και το ΤΑΙΠΕΔ των χρυσοπληρωμένων μανδαρίνων που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν το ξεπούλημα των φιλέτων της χώρας είναι για τους ιμπεριαλιστές πολύ «ανεξαρτησιακό» και θέλουν χωρίς μεσολαβητές να αρπάξουν τη λεία τους! Ενώ η ΕΕ άνοιξε επισήμως το δρόμο γενίκευσης του πειράματος της Κύπρου σε όλες τις τράπεζες της περιφέρειάς της. Και βέβαια η καταρχήν επικύρωση του αγωγού ΤΑΡ που προέκυψε στην ελληνική αστική τάξη μέσα από το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην ευρύτερη περιοχή, με όρους χρήσης του «ελληνικού χωραφιού», χωρίς ούτε τέλη διέλευσης, κάθε άλλο παρά μπορεί να αλλάξει τα συνολικά δεδομένα. Αν μάλιστα δούμε τα πολιτικά δεδομένα της κατάστασης στην περιοχή από τη νέα έκρηξη στην Αίγυπτο, ως την Τουρκία και τη Συρία, την αναπαραγωγή της κρίσης και των εντάσεων εντός της ΕΕ, τις ΗΠΑ των δισεκατομμυρίων παρακολουθήσεων να «αποκαλύπτονται» ως απέναντι ιμπεριαλιστική δύναμη ενάντια σε όλους, θα αντιληφθούμε ακόμα καλύτερα γιατί το «πρόγραμμα» δεν βγαίνει, γιατί είναι πελώρια και συνολικά τα αδιέξοδα του εξαρτημένου καπιταλισμού και της αστικής τάξης της χώρας. Η «νέα» κυβέρνηση τα γνωρίζει βέβαια όλα αυτά και σε ένα «ρημαγμένο» για τις ανάγκες του συστήματος πολιτικό τοπίο, που πολύ δύσκολα μπορεί να υποστεί εκ νέου αναδιαμορφώσεις αν αυτές χρειαστούν, επιχειρεί ήδη μια υπεραντιδραστική έφοδο με τις πλάτες των ιμπεριαλιστών προστατών της να αποτελούν τη βασική πολιτική στήριξή της. Η επίσκεψη Σόιμπλε αποσκοπεί ακριβώς σε μια στήριξη αυτής της εφόδου, ώστε να βγει το καυτό καλοκαίρι και να φτάσει στο ακόμα θερμότερο φθινόπωρο. Ωστόσο, στις ρευστές συνθήκες που διαμορφώνουν η κρίση και όλες οι αντιθέσεις στην περιοχή, με τους μεγάλους λα κούς ξεσηκωμούς σε χώρες όλων των ηπείρων να υπογραμμίζουν πως οι λαοί είναι εδώ και διεκδικούν τη ζωή τους και το μέλλον τους, μετριέται πια κάθε μέρα στη διαμόρφωση της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης. Αυτή η κατάσταση της πολιτικής αστάθειας που συνοδεύει και θα συνοδεύει τη βαρβαρότητα και τη λεηλασία που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και το κεφάλαιο ένα βασικό ζήτημα δείχνει και πρέπει να δείχνει στην εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία της χώρας μας. Το σύστημα που ζούμε δεν έχει άλλο δρόμο να βαδίσει από αυτόν της καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων με όλους τους «ειρηνικούς» και μη τρόπους. Η αστική τάξη της χώρας ούτε θέλει ούτε μπορεί να υπερβεί την υποτέλειά της, να βγάλει τη χώρα και το λαό έξω από την ιμπεριαλιστική μέγγενη, έξω από το μαύρο χορό της πείνας, της εκμετάλλευσης, της φασιστικοποίησης, ακόμα και των πολεμικών σφαγών των λαών της περιοχής που αυτή η μέγγενη φέρνει. Μόνο ο λαός μπορεί να ανοίξει το δικό του δρόμο της ανεξαρτησίας, της ειρήνης, της δημοκρατίας, το δρόμο μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Εί μαστε στην εποχή των μεγάλων αναμετρήσεων, στις μέρες των μεγάλων αγώνων. Εμπρός λοιπόν! Να συγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας σε όλα τα επίπεδα. Να αγωνιστούμε μαζικά και παρατεταμένα για την ανατροπή της πολιτικής του συστήματος, διεκδικώντας ψωμί, δουλειά, ελευθερίες. Να αντισταθούμε για να μην περάσει το νέο κύμα βαρβαρότητας που εξαπολύει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με έναν μεγάλο λα κό ξεσηκωμό. Σε αυτή την άμεση για το λαό ανάγκη βρίσκεται το πεδίο για τη συγκρότηση των δυνάμεών μας, οι όροι για τα επόμενα βήματα του κινήματος. Επίσκεψη Σόιμπλε Θα τον υποδεχτούμε όπως του αξίζει; Μεγάλη αγωνία υπήρξε όχι μόνο στα ντόπια αστικά επιτελεία αλλά και στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής, με αφορμή την κυβερνητική κρίση. Εξέφρασαν άμεσα την επιθυμία-απαίτησή τους να μη γίνουν εκλογές αλλά να υπάρξει, όσο είναι δυνατόν, ένα σταθερό κυβερνητικό σχήμα στη χώρα που θα συνεχίσει την επίθεση με ακόμη πιο εντατικούς ρυθμούς, χωρίς ανεπιθύμητες καθυστερήσεις που μπορεί να δώσουν περιθώρια σε «παρενέργειες» λαϊκών ξεσηκωμών τύπου Τουρκίας ή Αιγύπτου, πριν ακόμη προλάβουν να περάσουν τα νέα μέτρα που θέλουν. Άλλωστε, και η κινηματική νηνεμία -παρ όλο που η λαϊκή αντίδραση, με αφορμή την ΕΡΤ, τη διατάραξε, εντείνοντας την ανησυχία τους- βοήθησε τη μέχρι πρόσφατα τρικομματική, νυν δικομματική, κυβέρνηση Σαμαρά να περάσει με σχετική άνεση ό,τι ήθελε. Σε αυτό ποντάρουν οι ιμπεριαλιστές, που δεν ξεχνούν να τονίζουν την επιτυχία του Σαμαρά στο να «κατευνάσει» τις λαϊκές αντιδράσεις, σε κάθε ευκαιρία. εν παραλείπουν, όμως, να θυμίζουν ότι υπάρχουν και καθυστερήσεις στην εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων, πιέζοντας να προχωρήσουν αυτά με πιο γρήγορους ρυθμούς, υπενθυμίζοντάς του πάντα πόσο αναλώσιμος είναι. Από την άλλη, εντείνεται και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός για τον έλεγχο της χώρας και της περιοχής. Στα πλαίσια αυτού του ανταγωνισμούν έρχεται, αν έρθει τελικά, ο Σόιμπλε, ως εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπεριαλισμού, που τελευταία δεν παραλείπει να εκφράζει το θαυμασμό του στο Σαμαρά και την κυβέρνησή του. Ο ίδιος ανακοίνωσε την πραγματοποίηση της επίσκεψής του στη χώρα μας για τις 18 Ιούλη. Για να συζητήσουν, λέει, ανάμεσα στα άλλα, και το μεγάλο ζήτημα την ανεργίας, που εγκυμονεί κοινωνικές εκρήξεις, ειδικά των νέων. Συζητήσεις που γίνονται έτσι κι αλλιώς στην Ε.Ε. και που θα καταλήξουν σε προτάσεις καλύτερης εκμετάλλευσης. Φέρνει, βέβαια, μαζί του και κάποιες άλλες προτάσεις, ως απάντηση στις πιέσεις των ΝΤ ΗΠΑ για νέο κούρεμα του χρέους που θα επιβαρύνει σε σημαντικό βαθμό τη Γερμανία, αλλά και διαμηνύοντας προς όλες τις πλευρές, και ενδοευρωπαϊκά, πως εδώ η Γερμανία έχει σοβαρό λόγο και ρόλο, από τα οποία δεν παραιτείται έτσι εύκολα. Προτάσεις που αφορούν τη δημιουργία ελληνογερμανικής επενδυτικής τράπεζας με έδρα το Λουξεμβούργο, η οποία «σκοπεύει να απορροφήσει όλους τους θεσμικούς πελάτες, από κατασκευαστικές εταιρείες μέχρι μικρομεσαίες εξαγωγικές. Από αυτή τη νέα δομή θα περάσει σχεδόν όλο το ΕΣΠΑ, κυρίως στον προγραμματισμό από το 2015 και μετά. Θα εκτοπίσει δε τις εγχώριες τράπεζες ως αποκλειστικούς προνομιακούς συνομιλητές των ελληνικών κυβερνήσεων, συμμετέχοντας άμεσα στον οικονομικό και χρηματοπιστωτικό σχεδιασμό της χώρας και της ευρωζώνης». Φέρνει, επίσης, ένα ακόμη δάνειο 14 δισ. ευρώ μαζί με μια συνταγή επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους στο διηνεκές. Ο Σόιμπλε έρχεται για να στηρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά και για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του γερμανικού ιμπεριαλισμού στη χώρα. Κάνει σαφές πως ό,τι έχει κερδίσει μέχρι τώρα δεν το διαπραγματεύεται. Όπως δηλώθηκε από ανώνυμο, ως συνήθως, αξιωματούχο: «Οι αγορές θα πρέπει να κατανοήσουν τον βαθμό δέσμευσης της γερμανικής κυβέρνησης στην ελληνική υπόθεση, οι Βρυξέλλες να καταλάβουν ότι η καγκελαρία θα κάνει τη δουλειά της, παρακάμπτοντας τους κοινοτικούς θεσμούς και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, θα αντιληφθεί ότι δεν επιτελεί, όπως θα έπρεπε, τη θεσμική λειτουργία του» και κοινοτικές πηγές «βλέπουν την ατζέντα Σόιμπλε ως σινιάλο μακροπρόθεσμης δέσμευσης της γερμανικής πλευράς προς το ευρώ και την Ελλάδα, αρχής γενομένης με μια ηχηρή παρέμβαση στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και τον επιχειρηματικό κόσμο». Ξεκάθαρες, λοιπόν, οι επιδιώξεις του Σόιμπλε για το τι θέλει από την Ελλάδα και ηχηρά τα μηνύματα σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στη περιοχή - οικονομικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοίοξύνονται και δημιουργούν πολλούς κινδύνους για τους λαούς. Αλλά και σε μια περίοδο που οι λαοί δεν φαίνονται ότι θα κάθονται ήσυχα να αποδέχονται την εξαθλίωσή τους για πολύ καιρό ακόμη. Ανάμεσά τους και ο δικός μας. Οι δηλώσεις του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Βεστερβέλε, που επίσης βρέθηκε με μια «επίσκεψη αστραπή» στη χώρα μας την περασμένη Τετάρτη, ήταν ξεκάθαρες: «Το Βερολίνο θέλει να ξέρει πως η Αθήνα είναι ένας αξιόπιστος εταίρος, στον οποίο μπορεί να βασίζεται» και «θέλουμε να ενθαρρύνουμε την κυβέρνηση Σαμαρά στην αποφασιστική συνέχιση των συμφωνημένων μεταρρυθμίσεων, οι οποίες δείχνουν τους πρώτους καρπούς», τονίζοντας ότι θέμα συζήτησης για κούρεμα του ελληνικού χρέους δεν υπάρχει, για να καταλήξει ότι δεν ήρθε τυχαία τώρα, αλλά ότι η επίσκεψή του στη χώρα μας, αμέσως μετά τον ανασχηματισμό, αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της γερμανικής αλληλεγγύης προς την Ελλάδα. Έτσι, με αυτά τα όμορφα λόγια, εκφράζουν οι ιμπεριαλιστές την απαίτησή τους να ευθυγραμμιστούν η ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό στις δικές τους ιδιαίτερες επιδιώξεις. Μέσα στο πλαίσιο της οξύτατης ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης συμφερόντων στην περιοχή και στη χώρα μας, όπου -μέσα από τα μεγάλα διλήμματα, εκβιασμούς και πιέσεις- η αστική τάξη μπορεί να διασφαλίζει κάποιο ρόλο και, κατά συνέπεια, λιγότερα ή περισσότερα κέρδη για την ίδια, τίποτα καλό δεν πρόκειται να υπάρξει για το λαό στον ορίζοντα. Αντίθετα, όλα δείχνουν ότι και αυτή η επίσκεψη έρχεται να σηματοδοτήσει το άνοιγμα μιας καινούριας περιόδου, όπου τα μέτρα «δεν θα περνάνε όπως καλόμαθαν τον τελευταίο χρόνο, αλλά με περισσότερο βούρδουλα και με περισσότερα ρίσκα», με ένταση της φασιστικοποίησης. Εκτός και αν αυτός ο λαός, με πρώτη εδώ την ευθύνη των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων αλλά και της Αριστεράς συνολικά, καταφέρει να ξεπεράσει την κινηματική νηνεμία, βγαίνοντας να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πολιτική της εξάρτησης, του ξεπουλήματος της χώρας και της πλήρους εξαθλίωσής του. Μια καλή ευκαιρία θα μπορούσε να είναι η επίσκεψη του Σόιμπλε. Και εδώ είναι που φαίνονται οι μεγάλες καθυστερήσεις στην ταξική αντιιμπεριαλιστική ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος. Καθυστερήσεις που, στην προκειμένη περίπτωση, εκφράζονται ακόμη και με την έλλειψη οποιασδήποτε ανακοίνωσης κατά της επίσκεψης από όλες σχεδόν τις δυνάμεις. Όπως λέγαμε στην ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ), με αφορμή την επίσκεψη του Σόιμπλε: «Οι δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα και την Αριστερά καλούνται να συμβάλουν στη δημιουργία των αναγκαίων αντιστάσεων του λαού. Να συμβάλουν να υποδεχτεί ο λαός μας τον εκπρόσωπο του γερμανικού ιμπεριαλισμού όπως του αξίζει! Με συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα, να εκφράσει την αντίθεσή του στην επίσκεψη Σόιμπλε, να καταδικάσει την πολιτική της εξάρτησης και υποτέλειας, να διαδηλώσει ενάντια στην απόλυτη εξαθλίωση που του επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία της ΕΕ και του ΔΝΤ.»

13 14 Προλεταριακή Σημαία ΝΕΟΛΑΙΑ Σάββατο 6 Ιούλη 2013 Θεσσαλονίκη Ξυλοδαρμός φοιτητών των Αγωνιστικών Κινήσεων Μια ματιά στην κατάσταση της νεολαίας Τα γεγονότα 14ο Camping Τ α ξημερώματα της Κυριακής 23/6 οι Αγωνιστικές Κινήσεις Θεσσαλονίκης δέχτηκαν απρόκλητη δολοφονική επίθεση στο Αστεροσκοπείο του ΑΠΘ, την ώρα που τελείωνε πάρτι που διοργάνωναν για την οικονομική ενίσχυση του φετινού τους κάμπινγκ. Μια συμμορία από περιθωριακά στοιχεία, με εμφανή τα σημάδια της επήρειας ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, επιτέθηκε στα μέλη μας και σε φίλους που βοηθούσαν στη διοργάνωση του πάρτι. Επί μισή ώρα οι συναγωνιστές υπερασπίζονταν τους εαυτούς τους παλεύοντας σώμα με σώμα απέναντι σε γροθιές, κλοτσιές, κυνηγητό και ξυλοδαρμό του τύ που «πέντε εναντίον ενός». Αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν αρκετοί συναγωνιστές μας και να μεταφερθούν σε νοσοκομεία της πόλης με μώλωπες, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κατάγματα. Την ίδια στιγμή στην Αθήνα η νεολαία της ΑΡΑΝ δεχόταν δολοφονική επίθεση με πέτρες, λοστούς και μπουκάλια κατά τη διάρκεια του πάρτι οικονομικής ενίσχυσης που διοργάνωσαν στο χώρο της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Αυτή τη φορά οι επιτιθέμενοι ήταν λούμπεν και παρακρατικά στοιχεία που θέλουν να αυτοπαρουσιάζονται ως μέλη του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, μόνο που είναι γνωστές οι φασιστικές δράσεις τους ενάντια σε αριστερές οργανώσεις και συλλογικότητες. Τα συμπεράσματα Τα φαινόμενα χρήσης τοξικών ουσιών, γηπεδισμού και δολοφονικής μανίας που ξεσπά σε τυφλές κατευθύνσεις είναι πλέον καθημερινότητα για μια νεολαία που «νοσεί». Εκφράζονται με κάθε ευκαιρία, ακριβώς γιατί είναι η σαπίλα ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που τα αναπαράγει. Οι τρόποι είναι πολλοί. Είναι η καθημερινή καταπίεση, τα αδιέξοδα, το άγνωστο μαύρο μέλλον, ο κοινωνικός αποκλεισμός που «καίνε» τη φτωχότερη νεολαία, τα παιδιά των μεταναστών, και όχι μόνο. Την ίδια στιγμή, τα κομμάτια της νεολαίας που έχουν σπρωχθεί στο κοινωνικό περιθώριο και Αγωνιστικών Κινήσεων και Μαθητικής Αντίστασης Γ ια 14η συνεχόμενη χρονιά, οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η Μαθητική Αντίσταση συνδιοργανώνουν το camping τους, που θα πραγματοποιηθεί από τις 23 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου στα Νέα Ρόδα Χαλκιδικής. Σκοπός και του φετινού camping, είναι να αποτελέσει μία διαφορετική πολιτική πολιτιστική πρόταση για τη μαθητική και σπουδάζουσα νεολαία. Παραμερίζοντας, δηλαδή, τόσο τον ατομικό δρόμο όσο και την αποπολιτικοποίηση, προτάσσει τη συλλογικότητα και την αυτοοργάνωση. Καθένας που συμμετέχει σε αυτό αναλαμβάνει, έτσι, να συνεισφέρει και στη λειτουργία του. Μάλιστα, με έναυσμα τους καθημερινούς προβληματισμούς, κυρίως σε σχέση με τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, το camping στόχο έχει να αναδείξει τη σημασία της συζήτησης, ώστε η νεολαία να είναι έτοιμη μπροστά στις μαχητικές κινητοποιήσεις που έπονται. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η επιλογή των διακοπών δίπλα στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής. Στο φόντο, λοιπόν, των σημαντικών λα κών ξεσπασμάτων και εστιών αντίστασης της τελευταίας χρονιάς, απαιτείται ακόμα περισσότερο η ισχυροποίηση της κατεύθυνσης της αντίστασης, σε αντικαπιταλιστική- αντιιμπεριαλιστική βάση, με τη νεολαία στο πλευρό του λαού. Διοργανώνονται, συγκεκριμένα, πολιτικές εκδηλώσεις και εργαστήρια με θέμα τις ΕΟΖ, την επίθεση στην εκπαίδευση, τη σύνδεση τέχνης και κινήματος, τα δίκτυα αλλυλεγγύης, καθώς και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Με την πραγματοποίηση, ακόμα, συναυλίας, εκδρομών, προβολών αλλά και τουρνουά, επιδιώκεται να πλαισιωθεί η ξεκούραση με την δημιουργικότητα και τη ψυχαγωγία. Τέλος, μέσα στην περίοδο των καταιγιστικών μέτρων ενάντια στους εργαζομένους και τη νεολαία, η επιλογή του camping συνιστά μια φθηνή επιλογή, με την τιμή διαμονής να ανέρχεται σε 5,5 την ημέρα, και τη συμμετοχή στα 5 εφάπαξ. Με βάση τα παραπάνω, καλούμε κάθε αγωνιστή που γνωριστήκαμε στο δρόμο του αγώνα, αλλά και όποιον μένει να γνωριστούμε, να διασκεδάσουμε συλλογικά, να μοιραστούμε σκέψεις και να συσφίξουμε τις σχέσεις μας. ΘΕΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ Πέμπτη 25/7 ομές Αλληλεγγύης: Αντίσταση ή "Φιλανθρωπία" ; ευτέρα 29/7 Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και η απάντηση του λαϊκού κινήματος Τετάρτη 31/7 Η ιστορία του κινήματος των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής: Η μεγάλη απεργία του 1977 ΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - Εκδρομές σε Αμμουλιανή - Γαϊδουρονήσια, Ουρανούπολη - Προβολές ταινιών - Λειτουργία του βιβλιοπωλείου "Εκτός των Τειχών" - Πάρτυ, ψησίματα - φαγοπότια, μουσική Σάββατο 27/7 ΣΥΝΑΥΛΙΑ Παίζουν: Υπεραστικοί, Τοξικά Απόβλητα, Pablo Hasel γενικότερα λούμπεν στοιχεία στρατολογούσε, στρατολογεί και θα στρατολογεί το σύστημα για να προβοκάρει και να τρομοκρατήσει τους αγωνιστές, νέους και παλιούς, και συλλογικότητες και οργανώσεις που παλεύουν για τα δικαιώματα της νεολαίας και του λαού. Παράλληλα, οι γνωστές «σκούπες» της αστυνομίας στις πλατείες των μεγάλων αστικών κέντρων έχουν σπρώξει τις μερίδες αυτές (περιθωριακούς, τοξικομανείς) στοχευμένα στο χώρο των πανεπιστημίων που έχουν μετατραπεί σε «πιάτσα». Το οξύμωρο είναι ότι λογής αντιδραστικές φωνές ζητούσαν την κατάργηση του Ασύλου για να «καθαρίσουμε δήθεν από τα στοιχεία ανομίας». Σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά την τυπική κατάργησή του από το νόμο ιαμαντοπούλου και με την υποχώρηση του φοιτητικού κινήματος, είναι φανερό ότι η κατάσταση έχει χειροτερέψει δραματικά. Αποκαλύπτεται ότι στη δράση τέτοιου είδους συμμοριών ποντάρει το σύστημα για να απονομιμοποιήσει το Άσυλο και να νομιμοποιήσει την παρουσία των δυνάμεων καταστολής στους πανεπιστημιακούς χώρους. Το σίγουρο είναι πως αυτές οι ενέργειες δεν μας φοβίζουν, αλλά δυναμώνουν την πεποίθησή μας να συνεχίσουμε με πείσμα να παλεύουμε για διέξοδο. Γιατί δεν αρμόζει στη νεολαία του λαού μας το κοινωνικό περιθώριο, ο «μαύρος θάνατος» των τοξικών ουσιών και ο αλληλοσπαραγμός. Αρμόζει η διέξοδος της ζωντανής αντίστασης, της συλλογικής πάλης σαν μια γροθιά για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια που το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης προσπαθεί να μας στερήσει. Όσο η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής θα πατάει σε αυτόν τον κοινωνικό βούρκο που διαμορφώνει η επίθεση τόσο θα γίνεται φανερό ότι η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος είναι υπόθεση συνολικά του λαϊκού κινήματος. Οι απαντήσεις βρίσκονται στην πάλη μας για σπουδέςδουλειά-δημοκρατικές ελευθερίες στο πλευρό του λαού και σε αυτή την κατεύθυνση, με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, θα βαδίσουμε. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ Παρασκευή 26/7, Ιερισσός "Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, η επένδυση - έγκλημα στις Σκουριές και το κίνημα αντίστασης" Επίσης θα πραγματοποιηθούν: - πεζοπορία στον τόπο που υπερασπίζονται οι κάτοικοι (Κάκαβος) - επίσκεψη στα μπλόκα των κατοίκων Κυριακή 28/7 "Τέχνη και κίνημα: ο ρόλος του καλλιτέχνη ως κομμάτι του λαϊκού κινήματος" Συμμετέχουν: Υπεραστικοί, Τοξικά Απόβλητα, Pablo Hasel Τρίτη 30/7 "Η επίθεση στην εκπαίδευση και η οικοδόμηση ενός αγωνιστικού πανεκπαιδευτικού μετώπου" Εισηγήσεις από: Μαθητική Αντίσταση, Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ - ΤΕΙ, Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών ΤΗΛΕΦΩΝΑ Αθήνα: Θεσσαλονίκη: Γιάννενα: Κρήτη: Θράκη:

14 Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 15 Υπόθεση Σνόουντεν Υπενθύμιση σε εχθρούς και «συμμάχους» του μεγάλου αφεντικού «Ε ίναι φυσιολογικό, όλες οι κυβερνήσεις το κάνουν» ήταν η αντίδραση του «δημοκράτη» Μπαράκ Ομπάμα απέναντι στις οργισμένες ερωτήσεις της γερμανικής κυβέρνησης και άλλων συμμάχων. Όταν οι «σύμμαχοι» μιλούν μεταξύ τους με τόση κυνικότητα, φανταζόμαστε τι σκέφτονται για το μεγάλο εχθρό τους, τους λαούς του κόσμου. Η υπόθεση Σνόουντεν προσφέρεται και για γενικά συμπεράσματα αλλά και ανάλυση πάνω στη συγκεκριμένη πολιτική περίοδο που διανύουμε. Από τη μία, αυτό που αναδείχθηκε με την αυτομόληση του αμερικάνου πράκτορα είναι η ύπαρξη ενός παγκόσμιου δικτύου παρακολουθήσεων από την NSA (υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ), το οποίο απλώνεται σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής. Εκατομμύρια τηλέφωνα, mail και λογαριασμοί facebook φακελώνονται πλέον με την «τελευταία λέξη της τεχνολογίας» και της επιστήμης των υπολογιστών. Η παγκόσμια παρακολούθηση δεν αφορά μόνο τους «γνωστούς-άγνωστους τρομοκράτες», αλλά τις συνήθειες και τις πεποιθήσεις εκατομμυρίων πολιτών εντός και εκτός ΗΠΑ σε ένα αναβαθμισμένο σύστημα συγκέντρωσης πληροφοριών. Όλες αυτές οι δήθεν «απόρρητες πληροφορίες προσωπικών δεδομένων», τις οποίες δίνουμε όταν κάνουμε τις αγορές μας ή όταν επισκεπτόμαστε μια ιστοσελίδα, αυτά που λέμε από το τηλέφωνο ή δίπλα στο τηλέφωνο, όλα καταλήγουν σε κεντρική επεξεργασία και αποθήκευση δεδομένων. Είναι γνωστές οι συμβάσεις των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, ώστε να έχουν αυτόματη πρόσβαση, χωρίς να απαιτείται η χρονοβόρα «εντολή από τη δικαιοσύνη», στους λογαριασμούς και τα κινητά κάθε «υπόπτου για τρομοκρατία». Και εδώ πρέπει να γίνει κάτι ξεκάθαρο: ύποπτος για τρομοκρατία είναι κάθε σκεπτόμενος πολίτης με δημοκρατικά φρονήματα, κάθε πολιτική άποψη που αμφισβητεί την παγκόσμια ιμπεριαλιστική κυριαρχία. «Τρομοκράτες» για τους ιμπεριαλιστές δεν είναι μόνο όσοι αγωνίζονται ενεργά για το λα κό δίκαιο - «τρομοκρατική» είναι κάθε ελεύθερη σκέψη, είναι κάθε διάθεση για μια καλύτερη ζωή. Αυτό επεκτείνεται και στη σφαίρα του πολιτισμού. Το σύστημα έχει πλέον τα τεχνικά μέσα για να διαμορφώσει ένα άνευ προηγουμένου φακέλωμα των διαθέσεων των μαζών: ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ, και φτιάχτηκε από το «φιλελεύθερο δημοκρατικό» σύστημα που τόσο πιστά υπηρέτησε ο Όργουελ τόσο με την πένα του αντικομμουνιστή όσο και με τη θητεία του ως χαφιές και πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο η καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Είναι η «αποκάλυψη» (εμείς δεν πέσαμε από τα σύννεφα) ότι η παρακολούθηση συμπεριελάμβανε το διπλωματικό προσωπικό, τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς δεκάδων κρατών που κάθε άλλο παρά στον «άξονα του κακού» ανήκουν. Ακόμα και η ποιοτική μεταβολή της παρακολούθησης είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει: τον Ιανουάριο του 2013 οι παρακολουθήσεις με στόχο τη Γερμανία εκτοξεύτηκαν. Να λοιπόν ένας «ποιοτικός δείκτης» της όξυνσης του ενδο μπεριαλιστικού ανταγωνισμού: οι ΗΠΑ βρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε έναν λυσσαλέο υπόγειο ανταγωνισμό μέσω της ευρωζώνης, που αγγίζει νομισματικά και χρηματοπιστωτικά ζητήματα παγκόσμιας κλίμακας (η Ελλάδα είναι και αυτή ένα σημαντικό ζήτημα). Η όξυνση της αντίθεσης αυτής είναι μια επιβεβαίωση του τι διακυβεύεται στις λεγόμενες συνόδους των G20. Αλλά όχι μόνο αυτό. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και προσωπικό είναι βαθιά διαποτισμένο από την ιμπεριαλιστική ανάμειξη. Είναι πολλές φορές εντολοδόχος (βλέπε π.χ. Αβραμόπουλο και Αζερμπα τζάν) των ιμπεριαλιστικών πολιτικών. Και ποιο μεγάλο αφεντικό δεν έχει το δικαίωμα να παρακολουθεί τη ζωή των υπαλλήλων του; Να παρακολουθεί τα σκάνδαλα, τους συγγενείς, τις ερωμένες, ώστε να τους έχει στο χέρι; Να παρακολουθεί τα υπουργικά συμβούλια, το κινητό του πρωθυπουργού; Στο κάτω κάτω, αυτοί τον διόρισαν, αυτοί τον διατάζουν και αυτοί μπορούν κάλλιστα να τον βγάλουν από τη μέση, αν υπογράψει... λάθος αγωγό. Η Ρωσία (που θα παραχωρήσει τελικά άσυλο στον Σνόουντεν) φυσικά έχει κάθε λόγο να χαίρεται. Όχι βέβαια επειδή έχει κάποια αυταπάτη για το εαυτό της. Η Μόσχα είναι ο στόχος και εκεί είναι στραμμένες ακόμα οι πυρηνικές κεφαλές των Αμερικάνων. Λογικό είναι να είναι στραμμένοι και οι κοριοί. Η Ρωσία έχει κάθε λόγο να χαίρεται γιατί οξύνεται ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Γερμανίας, σε μια περίοδο όπου είναι ανοιχτά πολλά γεωστρατηγικά και οικονομικά ζητήματα (Κύπρος, αγωγοί, ΔΕΠΑ, κούρεμα καταθέσεων κτλ). Το ρήγμα αυτό ο Πούτιν θα το εκμεταλλευτεί όσο μπορεί. Εκμεταλλευόμενοι το ενδο μπεριαλιστικό ρήγμα, βγήκαν και διάφοροι (Ισημερινός, Βανεζουέλα κτλ) να κάνουν επίδειξη αντιαμερικανισμού. Τέλος, αλλά όχι το λιγότερο σημαντικό, η υπόθεση Σνόουντεν είναι μία ακόμα σε έναν κρίκο υποθέσεων: «ερωτικό» σκάνδαλο Πετρέους (υποδιοικητής CIA), διαρροές Wikileaks κτλ. Οι υποθέσεις αυτές μαρτυρούν τον έντονο ενδοαστικό ανταγωνισμό μέσα στα πλαίσια του μεγάλου αφεντικού - ο ανταγωνισμός αυτός έχει γίνει φανερός και με την υποβάθμιση της ομοσπονδιακής τράπεζας από αμερικάνικους οίκους αξιολόγησης και από άλλα γεγονότα. Είναι ένδειξη των στρατηγικών (αλλά και οικονομικών) αναζητήσεων των «γερακιών» οι οποίες παράγουν δυσλειτουργίες που στρέφονται κάποιες φορές και ενάντια στα συμφέροντα της υπερδύναμης. Δυστυχώς για τους λαούς του κόσμου, γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά πώς συνηθίζουν να ξεπερνούν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές τέτοια αδιέξοδα - με νέες πολεμικές αναμετρήσεις. Η διαδικασία της διαμόρφωσης των στρατηγικών συμμαχιών γίνεται μπροστά στα μάτια μας - έχουμε πολλές στροφές μπροστά μας, και κάποιες θα είναι απότομες. Χρόνο οι λαοί δεν έχουν: η ανάγκη ανάπτυξης του αντιιμπεριαλιστικού, διεθνιστικού κινήματος, η ανάγκη για ανάδειξη του παγκόσμιου αιτήματος για ανεξαρτησία των καταπιεσμένων λαών και εθνών είναι σημερινή και άμεση! Κ.Κ Η ΕΑΣ Καρδίτσας σε εκκαθάριση Οι εργαζόμενοι αντιμέτωποι με απολύσεις Μ ετά από μια πολύχρονη πορεία συρρίκνωσης και απαξίωσης, η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Καρδίτσας, με απόφαση της ΓΣ, οδηγήθηκε σε καθεστώς εκκαθάρισης. Μια «φυσιολογική» και «προδιαγεγραμμένη» εξέλιξη για μια ΕΑΣ που, εδώ και χρόνια, ήταν ουσιαστικά χρεοκοπημένη και σε πλήρη οικονομικό αδιέξοδο. Στην επιχείρηση, σήμερα, απασχολούνται περίπου 20 μόνιμοι εργαζόμενοι, που κατά καιρούς φτάνουν τους 60, με εποχιακές προσλήψεις (ΟΣ Ε, ΦΠΑ, οινοποιείο κλπ). Είναι αυτοί που ήδη «πληρώνουν τα σπασμένα» τόσο από τις γενικότερες κυβερνητικές επιλογές όσο και από τις αποφάσεις του Σ της ΕΑΣ. Ήδη, με πρόφαση διάφορα προγράμματα «εξυγίανσης», έγιναν περικοπές 20-25% στους μισθούς τους. Εδώ και χρόνια δεν υπάρχει κανονική πληρωμή της μισθοδοσίας (λαβαίνουν «έναντι»), με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευτεί δεκάδες χιλιάδες οφειλόμενα από δεδουλευμένα ή αποζημιώσεις (μέχρι και ευρώ σε έναν εργαζόμενο!). Από 1/1/2013 εργάζονται ανασφάλιστοι, αφού το ΙΚΑ, λόγω οφειλών, μπλόκαρε τους κωδικούς της ΕΑΣ για την ηλεκτρονική υποβολή στοιχείων (ΑΠ ). Από κοντά, οι συνεχείς επιθέσεις, αναφορές και ποινές της διοίκησης, με αποκορύφωμα τις υποχρεωτικές άδειες (εκδικητικού χαρακτήρα;) που επιβλήθηκαν σε εργαζόμενους μέλη του Σ του σωματείου. Τώρα και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με την απόφαση για εκκαθάριση, οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν και τον κίνδυνο μαζικών απολύσεων. Η ΕΑΣ Καρδίτσας, πλήρως απαξιωμένη στα μάτια των αγροτών, έχει από χρόνια συρρικνώσει στο ελάχιστο τις δραστηριότητές της, δεν ασκεί σχεδόν καμιά παρεμβατική δραστηριότητα και από οργανισμός εξυπηρέτησης και υποστήριξης των αγροτών έχει μετατραπεί σε ιμάντα μεταβίβασης της αντιαγροτικής πολιτικής και σε χαρατσοεισπράχτορα της κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των δηλώσεων ΟΣ Ε, που, ενώ βάσει νόμου έπρεπε να γίνονται δωρεάν, η «φιλοαγροτική» ΕΑΣ (ΠΑΣΕ- ΓΕΣ) χαρατσώνει αυθαίρετα τους αγρότες με 30 ευρώ τη δήλωση! Από την άλλη, είναι ένας από τους μεγαλύτερους μπαταχτσήδες της περιοχής, καθυστερώντας επί μήνες να ξεχρεώσει όσους αγρότες παραδίδουν το προϊόν τους σ αυτή (σταφυλοπαραγωγοί). Η σημερινή εξέλιξη ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, η πλειοψηφία των συνεταιρισμών έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία, στην απαξίωση και στο κλείσιμο. Κατέρρευσαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα όλα τα ωραία (και αποπροσανατολιστικά) που λέγονταν χρόνια τώρα περί «συνεταιριστικού κινήματος», «παρεμβατισμού», «ιδέας του συνεταιρίζεσθαι» κλπ εν είναι ζήτημα μόνο «κακής διαχείρισης», όπως θέλουν κάποιοι να το παρουσιάζουν. Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί από πολύ νωρίς απώλεσαν τον αρχικό τους ρόλο και από «αμυντικά» οικονομικά όργανα των αγροτών απέναντι στην εκμετάλλευση του κεφάλαιου, των εμπόρων και των μεσαζόντων, γρήγορα μετατράπηκαν στο μόνο που θα μπορούσαν στα πλαίσια αυτού του συστήματος: σε «καπιταλιστικά μαγαζιά» που λειτουργούσαν με τους κλασσικούς κεφαλαιοκρατικούς όρους. Ο όποιος παρεμβατικός τους ρόλος, κυρίως στην αγορά και εμπορία αγροτικών προϊόντων, εξαντλούνταν στην ωραιοποίηση της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ και στην εξυπηρέτηση κυβερνητικών σχεδιασμών, άλλοτε του ΠΑΣΟΚ και άλλοτε της Ν. Ο νόμος 4015/2011, με τον οποίο οι ΕΑΣ μετατρέπονται σε πρωτοβάθμιους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς, δεν ήρθε τόσο να «εκσυγχρονίσει» το θεσμικό πλαίσιο όσο να επιταχύνει διοικητικά τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση κυρίως της αγροτικής παραγωγής, μέσω των ομάδων παραγωγών, σύμφωνα και με τις απαιτήσεις της ΚΑΠ. εν είναι ότι η ΕΕ και η κυβέρνηση αντιμάχονται τους συνεταιρισμούς ίσα ίσα στις χώρες της ΕΕ υπάρχουν πολλά παραδείγματα συνεταιριστικών μεγαθήριων (πχ η ΝΟΥΝΟΥ είναι ο μεγαλύτερος συνεταιρισμός γαλακτοκομικών στον κόσμο) αλλά θέλουν συνεταιρισμούς κεφαλαιουχικές εταιρείες που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγαλοαγροτών σε βάρος της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Και, φυσικά, σε δεύτερο ρόλο, σε σχέση με το ιδιωτικό κεφάλαιο. Βέβαια, η εκκαθάριση-διάλυση της Ένωσης Καρδίτσας δεν γίνεται ούτε για αυτούς τους λόγους. εν εντάσσεται, δηλαδή, σ ένα γενικότερο σχέδιο ανάταξης της οργάνωσης αλλά, με το «πράσινο φως» της κυβέρνησης, κάποια τοπικά αγροτοσυνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Ν που ελέγχουν την τωρινή διοίκησή της και θεωρούν την ΕΑΣ τσιφλίκι τους, θέλουν να το παίξουν επιχειρηματίες, λεηλατώντας τα περιουσιακά στοιχεία της ΕΑΣ. Η πλειοψηφία των αγροτών απέχει και αδιαφορεί. Νοιώθουν θεατές σ ένα έργο ξένο που δεν τους αφορά. Άλλωστε, εδώ και χρόνια, αντιμετώπιζαν με αδιαφορία, ακόμα και «εχθρικά», την Ένωση. Σαν «μακρύ χέρι» της κυβέρνησης την ένοιωθαν παρά σαν στήριγμά τους. Σήμερα, φαίνεται περισσότερο από παλιότερα, ότι η αντίσταση στην αντιαγροτική πολιτική της ΕΕ, η αντίσταση στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς γίνεται πρώτα πρώτα με τα διεκδικητικά όργανα των αγροτών (αγροτικοί σύλλογοι) και όχι με τα οικονομικά (συνεταιρισμοί, παραγωγικοί ή μη), όπως σκόπιμα μπερδεύουν πολλοί και της αριστεράς «μας». Τέλος, είναι νωρίς να προεξοφλήσουμε, αν η Ένωση Καρδίτσας θα έχει την ίδια κατάληξη με της ΕΑΣ Λάρισας, όπου 140 εργαζόμενοι βρέθηκαν στο δρόμο. Το σίγουρο είναι, ότι οι εργαζόμενοι είναι οι τελευταίοι που φταίνε για την «αμαρτωλή» ΕΑΣ. Η υπεράσπιση των εργασιακών τους δικαιωμάτων, ο αγώνας για να μην περάσουν οι απολύσεις, για να τους πληρωθούν τα δεδουλευμένα, για να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας τους, περνά μέσα από την εναντίωση στις μεθοδεύσεις εκκαθάρισης-διάλυσης της Ένωσης. Και στον αγώνα αυτόν, έχουν τη συμπαράσταση τόσο των αγροτών όσο και του συνόλου των εργαζομένων.

15 16 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΠΡΟΒΟΛΕΣ Το κλείσιμο ενός κύκλου και το μέλλον Ηαπόφαση του διοικητικού δικαστηρίου που ακυρώνει τα σχέδια ανάπλασης της Ταξίμ και του πάρκου Γκεζί, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολεοδομικού τύπου απόφαση ρουτίνας. Αποτυπώνει την αναγκαστική υποχώρηση της κυβέρνησης του ΑKP, και προσωπικά του τούρκου πρωθυπουργού, ύστερα από το βίαιο κλείσιμο μιας μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης σε όλη την χώρα. Με ή χωρίς την συναίνεση της τούρκικης κυβέρνησης, η απόφαση του δικαστηρίου δείχνει την αλλαγή των συσχετισμών στο τουρκικό κατεστημένο, το ψαλίδισμα της πολιτικής ισχύος του Ερντογάν και αποτελεί μια συμβολική νίκη των διαδηλωτών. Αν και ο Ερντογάν διαθέτει ακόμη σημαντικά αποθέματα ισχύος, τόσο στο αστικό κατεστημένο όσο και στις λαϊκές μάζες, πιθανόν βρισκόμαστε μπροστά σε μια καμπή των εσωτερικών πολιτικών-κοινωνικών εξελίξεων, η κατεύθυνση των οποίων θα φανεί στην πορεία. Ο κύκλος που άνοιξε με την αντίσταση στο πάρκο Γκεζί έκλεισε, δίνοντας μια σειρά πολιτικά αποτελέσματα. Αυτά που θα μπορούσε να δώσει μια εξέγερση ενός κομματιού του λαού της Τουρκίας και ειδικά της νεολαίας, σε μια περίοδο που -όπως και αλλού- η αδυναμία του κομμουνιστικού κινήματος και ευρύτερα της αριστεράς να ηγηθούν πλειοψηφικά και να προσανατολίσουν, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία αυτής της μεγάλης λαϊκής παρέμβασης που εκτυλίχθηκε για πολλές ημέρες στην γειτονική χώρα. Είναι μάλιστα πολύ ελπιδοφόρο στοιχείο, ότι ιστορικά κομμάτια της τουρκικής επαναστατικής αριστεράς -υπερβαίνοντας σε αρκετές περιπτώσεις τον εαυτό τους- βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στο μέτωπο αντίστασης στην Ταξίμ, στις διαδηλώσεις και στα οδοφράγματα. Και όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, αποτέλεσαν την πιο μαχητική πτέρυγα της κινητοποίησης. Αυτό ενόχλησε ολοφάνερα όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και ορισμένους στην πλευρά της αντιπολίτευσης, που θέλουν να χειραγωγήσουν την νέα λαϊκή αφύπνιση. εν υπάρχει αμφιβολία πως, αργά η γρήγορα, οι εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις θα οδηγήσουν σε ένα νέο κύκλο αναμέτρησης. Η αυτοπεποίθηση που δημιουργήθηκε, οι νέες δυνάμεις που μπήκαν ορμητικά στο κίνημα και τα αδιέξοδα της κυβέρνησης Ερντογάν που πολλαπλασιάζονται θα επηρεάσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Το διακύβευμα είναι, αν η τούρκικη επαναστατική αριστερά θα μπορέσει αξιοποιώντας τον χρόνο -που δεν θα είναι και πολύς- να βρεθεί την επόμενη φορά σε καλύτερη κατάσταση. Αίγυπτος Ο στρατός έριξε τον Μόρσι Θριαμβευτική επιστροφή του στρατού στη πολιτική σκηνή Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι πολιτικές εξελίξεις στην Αίγυπτο τρέχουν με πολύ γρήγορους ρυθμούς και κάποια πράγματα ενδεχόμενα να διαφοροποιηθούν στις αμέσως επόμενες μέρες. Ωστόσο, η βασική ρήξη έχει συντελεστεί και μια νέα δυναμική έχει διαμορφωθεί στο πολιτικό σκηνικό της Αιγύπτου. Την περασμένη Τετάρτη και λίγες ώρες μετά τη λήξη του 48ωρου τελεσιγράφου του στρατού προς τον Μόρσι, που δεν «άκουσε τα αιτήματα του λαού», ανακοινώθηκε από τον στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, ο «οδικός χάρτης» της επέμβασής τους. Το Σύνταγμα της χώρας καταλύεται και τα καθήκοντα του προέδρου της χώρας αναλαμβάνει ο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου, ως επικεφαλής μίας μεταβατικής κυβέρνησης που θα διαχειριστεί τα πράγματα της χώρας μέχρι τις προεδρικές εκλογές. Οι εκλογές θα προκηρυχθούν με μια κυβέρνηση τεχνοκρατών που θα σχηματισθεί για τη μεταβατική περίοδο, υπό «την ηγεσία ενός από τους αρχηγούς του στρατού». Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, τόσο ο Μόρσι όσο και η ηγεσία των «Αδελφών Μουσουλμάνων» έχουν τεθεί υπό περιορισμό. Μέτρο μάλλον απαραίτητο, για να βραχυκυκλωθεί η δράση των «αδελφών Μουσουλμάνων»(ΑΜ), οι οποίοι, τις προηγούμενες μέρες, ήταν και αυτοί στους δρόμους και σε υπεράσπιση της κυβέρνησης Μόρσι. Η σημερινή εξέλιξη δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Είχαν προηγηθεί πολλά πρόδρομα γεγονότα σε όλο το προηγούμενο διάστημα και ιδιαίτερα το τελευταίο δεκαήμερο. Αρχικά, ο στρατός είχε δώσει ένα 7ήμερο περιθώριο (τελεσίγραφο) στον Μόρσι και τους ηγέτες τις αντιπολίτευσης «να τα βρούνε»! Ακολουθεί, και μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις της Κυριακής, το 48ωρο τελεσίγραφο που καταλήγει στην ολική ρήξη του στρατού με την κυβέρνηση Μόρσι. Δεν είναι εύκολο να πούμε, και ενώ τα γεγονότα εξελίσσονται με αυτή τη ταχύτητα, «ποια» και «πόσα» από αυτά που συμβαίνουν αποτελούν στοιχεία ενός γενικότερου σχεδιασμού. Πάντως, η ολική επαναφορά του στρατού στο προσκήνιο (στο παρασκήνιο είχε πάντα ενεργό ρόλο) και μάλιστα ως «σωτήρα», ήταν μελετημένη και προετοιμασμένη. Το σχέδιο για την «μετάβαση προς την ομαλότητα» που προανήγγειλε ο στρατηγός αλ- Σίσι στο διάγγελμά του (πριν λήξει το τελεσίγραφο), αποτελούσε στην πράξη την ομολογία, πως βρισκόταν από καιρό σε εξέλιξη ένα πραξικόπημα, με στόχο την ανατροπή του Μόρσι. Κατά συνέπεια, η σημερινή εξέλιξη ήταν θέμα χρόνου αλλά και κάποιων ειδικότερων όρων, για να βγει δυναμικά στο προσκήνιο. Πρόσφατα, άλλωστε, είχε διαμηνύσει πως θα είναι, σε κάθε περίπτωση, με τους διαδηλωτές ενάντια στο Μόρσι. Οι συγκεντρώσεις της προηγούμενης Κυριακής ήταν προγραμματισμένες. Η κύρια παράταξη της αιγυπτιακής αντιπολίτευσης, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας, που περιλαμβάνει στην ηγεσία του και τον νομπελίστα Ειρήνης Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και το αιγυπτιακό αντιπολιτευτικό κίνημα Tamarud, είχαν εξαγγείλει διαδηλώσεις σε όλη την Αίγυπτο, τη μέρα της «επετείου» της εκλογής του Μόρσι. Το κίνημα Tamarud, που ξεκίνησε ως εκστρατεία συλλογής υπογραφών την Πρωτομαγιά στην πλατεία Ταχρίρ, υποστηρίζει πως έχει μαζέψει 13 εκατομμύρια υπογραφές πολιτών που ζητούν την αποχώρηση του Μόρσι. Η συμβολή τους στις εξελίξεις ήρθε ταχύτατα και μετά την άμεση και καθαρή υποστήριξη τους από τη στρατιωτική ηγεσία. Η πολιτική κρίση ξεκινά και προκαλεί τριγμούς και στο εσωτερικό της κυβέρνησης, με μια ακολουθία παραιτήσεων υπουργών που τελικά έφτασαν τους έξι. Οι συγκρούσεις των αντίπαλων ομάδων διαδηλωτών, τα τελευταία 24ωρα, που είχαν απολογισμό 37 νεκρούς και τραυματίες, έδωσαν το τελικό τελεσίγραφο. Με όλα όσα έχουν διαδραματιστεί μέχρι στιγμής, εκτός του ότι βλέπουμε μια ακόμη επιβεβαίωση για τον βαρύνοντα πολιτικά ρόλο του στρατού στην Αίγυπτο, βλέπουμε και μια έμμεση, όσο και καθοριστική, χρήση των διαδηλωτών στη διαπάλη για την εξουσία και στο επίπεδο που τα αιτήματα τους περιορίζονταν στην «εδώ και τώρα» παραίτηση του Μόρσι και την προκήρυξη νέων εκλογών. Αρχικά, οι πρώτες ανακοινώσεις του στρατού (διασκεδάζοντας τις αιτιάσεις, ότι επιθυμούν να διαδραματίσουν οι ίδιες έναν πολιτικό ρόλο!), διευκρίνιζαν πως η αντίδρασή τους (το τελεσίγραφο) αποτελούσε άμεση ανταπόκριση στον «παλμό στους δρόμους της Αιγύπτου». Αυτές οι ανακοινώσεις μπορεί, από τη μια, να ενθουσίασαν τους διαδηλωτές, από την άλλη ωστόσο και αρχικά, έγιναν δεκτές με σκεπτικισμό από την αντιπολίτευση. Ενδεικτικό πως κάποιοι (στρατιωτικοί) ριψοκίνδυνα εκβίαζαν τις εξελίξεις. Ανάλογος σκεπτικισμός φαίνεται να υπάρχει σε ΗΠΑ και ΕΕ. Σύντομα πάντως, το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας ανακοίνωσε (δικαιολογώντας), πως το τελεσίγραφο των στρατιωτικών «δεν απηχεί τη βούλησή τους να αναλάβουν την εξουσία» αλλά αποδεικνύουν πως οι ένοπλες δυνάμεις σέβονται «τις αρχές της δημοκρατίας και τη βούληση του έθνους ως πηγή εξουσίας»! Μάλλον πήρε διαβεβαιώσεις ότι ελέγχεται η κατάσταση! Από την πρώτη στιγμή, φάνηκε πως ο νέος κύκλος αναμέτρησης που άνοιγε απέναντι στον Μόρσι και τους ΑΜ, θα είχε άλλον κύριο πρωταγωνιστή πέρα των διαδηλωτών. Το στρατό, που παραμένει το βασικό κέντρο εξουσίας και ο οποίος όχι μόνο δεν πλήττεται από την πτώση Μουμπάρακ αλλά φαίνεται να ενισχύεται ακόμη περισσότερο με αυτή του την κίνηση. Ως γνωστόν, η επικράτηση Μόρσι στις προεδρικές εκλογές, πριν ένα χρόνο, γίνεται ενάντια στην θέληση του στρατού και της λεγόμενης «κοσμικής αντιπολίτευσης». (Θυμίζουμε πως ο Μόρσι έγινε ο πρώτος ισλαμιστής πρόεδρος της Αιγύπτου στις 30 Ιουνίου 2012, κερδίζοντας τις εκλογές μετά την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ, στις 11 Φεβρουαρίου του 2011.) Τα διχαστικά χαρακτηριστικά και η πόλωση που διαμορφώθηκε και εκφράστηκε στο αποτέλεσμα εκείνων των εκλογών μπορεί να μην έφεραν (όπως προέβλεπαν κάποιοι αναλυτές) την Αίγυπτο κοντά σε εμφύλιο, σήμερα ωστόσο οδηγείται στα άκρα μια σκληρή μάχη για την εξουσία στο εσωτερικό της αστικής τάξης, όπου το αστάθμητο εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της και επιτείνεται από το γεγονός, πως χρησιμοποιείται ο παράγοντας των λα κών κινητοποιήσεων στη μάχη αυτή. Η θητεία του Μόρσι και των ΑΜ στη εξουσία, που κλείνει σύντομα το κύκλο της πρώτης «δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης», ανέδειξε μια σειρά αντιφάσεις στο πλαίσιο της νέας διαμόρφωσης που έπαιρνε το πολιτικό σκηνικό. Ο Μόρσι, βέβαια, ανοικτά διακήρυττε, πως εμπνέεται από το μοντέλο της Τουρκίας και την πολιτική Ερντογάν -κάτι που σίγουρα δεν άρεσε στους στρατιωτικούς. Μάλιστα, υιοθετούσε και ανάλογες θέσεις σε διεθνή ζητήματα και ειδικότερα για την περιοχή της Μ. Ανατολής (διακοπή διπλωματικών σχέσεων με τη Συρία, ενίσχυση των μισθοφόρων ανταρτών, απαίτηση για αποχώρηση της χεζμπολάχ, κλπ). Η άνοδος των ΑΜ και του Μόρσι στην εξουσία (συγκυριακή, εκμετάλλευση καταστάσεων), στη φάση εκείνη, βοήθησε σε μια πρώτη εκτόνωση των αντιθέσεων της «μετά Μουμπάρακ» εποχής. Αλλά οι ισορροπίες, όπως φάνηκε, κάθε άλλο παρά είχαν σταθεροποιηθεί. Το στρατιωτικό κατεστημένο, παραμένοντας ένα ισχυρό κέντρο, πέρα από την επιτήρηση του Μόρσι, ευνοεί με διάφορούς τρόπους την διαμορφωμένη και εκλογικά εκφρασμένη πόλωση. (Γράφαμε πριν ένα χρόνο: Πίσω απ όλα αυτά, διακρίνουμε την

16 Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 17 προσπάθεια του στρατιωτικού κατεστημένου να ενισχύσει τεχνητά ένα πλαίσιο, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου θα είναι η πόλωση ανάμεσα σε «ισλαμιστές» και «κοσμικούς». Μια «πόλωση» που θα δίνει το δικαίωμα στους στρατιωτικούς να βγαίνουν και να λένε, ότι «η συνέχιση της διαμάχης των αντιτιθέμενων πολιτικών απειλεί τα θεμέλια του κράτους». Το δηλώνει ήδη ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και υπουργός Άμυνας Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, ο οποίος σπεύδει να διευκρινίσει, ότι «αυτά τα θεμέλια στηρίζονται στον στρατό»! Η «απροθυμία» λοιπόν του στρατού να πατάξει τους «διαδηλωτές της αντιπολίτευσης», δεν εξηγείται μόνο από το ότι οι στρατιωτικοί επιθυμούν να διατηρήσουν την συνέχεια της εικόνας τους «ως υπερασπιστών της επανάστασης που ανέτρεψαν το παλαιό μισητό καθεστώς το 1952 (τον βασιλιά Φαρούκ) αλλά και το 2011 (τον Μουμπάρακ)»! Είναι ο έλεγχος της διαμορφούμενης κατάστασης η οποία βρίσκεται κάτω από την συνεχή πίεση του λα κού παράγοντα. ) Η διαπάλη για την εξουσία στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο στην Αίγυπτο (στην οποία δεν είναι καθόλου βέβαιο πως το πραξικόπημα θα δώσει τέλος) διαμορφώνει ένα πλαίσιο κάθε άλλο παρά σταθερό, σε μια συγκυρία πολύ κρίσιμη για τις ΗΠΑ και του Δυτικούς. Οι οποίοι, για μια ακόμη φορά, υπερθεμάτισαν στις δημοκρατικές διαδικασίες αλλά καθόλου δεν θα τους κακοφανεί ένα «πραξικοπηματάκι» (και ας είναι στο φόντο διαδηλωτών), αν πρόκειται να τους κάνει την δουλειά. Η αρχικά αποστασιοποιημένη προσέγγιση του Στέητ Ντιπάρτμεντ δεν ήταν στήριξη προς τον Μόρσι αλλά ανησυχία σε ότι μπορούσε να προκύψει ως διακύβευμα στη πολύτιμη σχέση τους με την Αίγυπτο. Η οποία Αίγυπτος, και σε ότι αφορά αυτή καθαυτή τη γεωπολιτική- γεωστρατηγική σημασία της, είναι και παραμένει σημαντική παράμετρος στις ισορροπίες που έχουν επιβάλει οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές στην περιοχή. Ο φόβος των δυτικών για την έκβαση αυτής της κρίσης, η οποία έτσι κι αλλιώς έχει ήδη σημαντικό αντίκτυπο προστιθέμενη στο γενικότερο χάος της περιοχής, είναι πραγματικός. Θα εξακολουθήσει ωστόσο να υφίσταται, όσο τα πραγματικά αίτια της κίνησης του κόσμου (οικονομικά και πολιτικά) όχι μόνο παραμένουν αλλά και βαθαίνουν. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν το κατά πόσο η κατάσταση είναι υπό έλεγχο των δυνάμεων (μέσα και έξω από την Αίγυπτο) που σε μεγάλο βαθμό την προκάλεσαν και, σε ακόμη μεγαλύτερο, την αξιοποίησαν. Το επόμενο διάστημα, και αφού καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των γεγονότων που συγκλονίζουν σήμερα την Αίγυπτο, θα φανούν καλύτερα κάποια πράγματα και ακόμα καλύτερα μετά τις νέες τοποθετήσεις των Αμερικάνων, οι οποίοι μέχρι στιγμής εκτιμούν πως η κατάσταση παραμένει ρευστή. Ένα είναι βέβαιο για το μέλλον: οι «εξεγερμένοι» της πλατείας Ταχρίρ θα έχουν ακόμη περισσότερους λόγους να βγουν στο δρόμο! Γιατί τα πραγματικά αιτήματά τους, δηλαδή τα ουσιαστικά αίτια που τους κινητοποιούν τα τελευταία τρία χρόνια και που έχουν άμεση σχέση με την καθημερινή τους επιβίωση, δεν βρίσκονται σε κανένα «οδικό χάρτη». Βέβαια, για ένα επόμενο διάστημα (μήνες, χρόνο, ποιος ξέρει;), ίσως θα πρέπει να περάσουν από ένα ακόμη μεταβατικό στάδιο πολιτικών διεργασιών προς εμπέδωση της... δημοκρατίας. Χ.Β Αθέατος Κόσμος Στο μουσείο της εταιρίας Ουράλκαλι στην Μπερεζνίκι, στην επαρχία του Περμ στις δυτικές ρίζες των Ουραλίων, ο επισκέπτης μπορεί να δει με παραστατικό τρόπο τη μακραίωνη ιστορία της ρώσικης ποτάσας και της νεότερης βιομηχανίας νατριούχων και καλιούχων λιπασμάτων. ηλαδή την προαιώνια γέννηση των ορυκτών αλάτων και τις τεχνικές επεξεργασίας και παραγωγής που αναπτύχθηκαν στην περιοχή στα χρόνια της τσαρικής απολυταρχίας αλλά, κυρίως, στην εποχή της σοβιετικής εξουσίας. Η φύση και οι γεωλογικές μεταβολές πριν από πενήντα πέντε εκατομμύρια χρόνια δημιούργησαν πλούσια κοιτάσματα νιτρικών και καλιούχων ορυκτών, μια ανεξάντλητη πηγή αλατιού στη θέση όπου παλιότερα υπήρχε μια τεράστια θάλασσα στην προϊστορική Πέρμια περίοδο διαμόρφωσης του γήινου φλοιού. Από την αρχαιότητα, στην περιοχή η επινοητικότητα των ανθρώπων κατάφερε να βρει τρόπους εξόρυξης και αξιοποίησης και στον εικοστό αιώνα κυρίως για την παραγωγή λιπασμάτων για την αγροτική παραγωγή. Μια εκπληκτική σύνθεση της εξέλιξης του φυσικού περιβάλλοντος και της εποποιίας του ανθρώπου για να το δαμάσει και να το βάλει να υπηρετεί τις ανάγκες του. Η επιτυχία αυτή γράφτηκε στα χρόνια της σοβιετικής εξουσίας, όταν με το πρώτο πεντάχρονο άρχισε κτίζεται το 1927 το βιομηχανικό σύμπλεγμα εξόρυξης και παραγωγής ποτάσας με επίκεντρο τη Σολικάμσκ και την Μπερεζνίκι. Επικεφαλής των πρώτων ερευνών που οδήγησαν στην ανακάλυψη των κοιτασμάτων ήταν ο γεωλόγος Πάβελ Πρεομπραζένσκι, στέλεχος των Λευκών, υπουργός του Κερένσκι και του Κολτσάκ και εκτοπισμένος εκεί για αντεπαναστατική δράση. Ο Πρεομπραζένσκι ήταν από την κατηγορία των παλιών ειδικών που η σοβιετική εξουσία αξιοποίησε με επιτυχία. Η Ουράλκαλι γεννήθηκε το 1934, το 1944 άρχισε η εξόρυξη του καρναλίτη και σταδιακά το συγκρότημα απέκτησε καινούρια ορυχεία και έγινε η πηγή των λιπασμάτων για τις αχανείς καλλιεργούμενες εκτάσεις της μεγάλης χώρας. Χιλιάδες άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες τεχνικοί, ανειδίκευτοι εργάτες αλλά και εκτοπισμένοι και κατάδικοι, κάτω αλλά και πάνω στο Περμ-Ρωσία Η τραγική ιστορία της ρώσικης ποτάσας ΕΙΤΕ ένα ρεπορτάζ για το μουσείο και επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της εταιρίας ΙΑΒΑΣΤΕ μια ενότητα με ειδήσεις για τη δράση του Ριμπολόβλεφ Στη φωτογραφία εργάτες στο ορυχείο Μπερεζνίκι το έδαφος, δούλεψαν με αυταπάρνηση για να πετύχουν τα πλάνα παραγωγής και να καλύψουν τις πιεστικές ανάγκες εφοδιασμού. Οι δύο πόλεις αναπτύχθηκαν παίρνοντας ζωή από το βιομηχανικό συγκρότημα, κτίστηκαν εργατικές κατοικίες, δημόσια κτίρια, θέατρα, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα και λέσχες για τους βετεράνους εργάτες. Ακόμα και στα χρόνια της μπρεζνιεφικής παλινόρθωσης, όταν άρχισαν να κυριαρχούν τα κριτήρια του κέρδους, η απολυταρχία των διευθυντικών στελεχών, οι αναπροσαρμογές και οι διασπάσεις των εταιρικών σχημάτων, η Ουράλκαλι και η δίδυμή της, η Σιλβινίτ, συνέχισαν να θεωρούνται κοινό αποτέλεσμα της εργασίας των σοβιετικών ανθρώπων και σημαντική επιτυχία των συνδυασμένων τεχνικών επιστημών. Αυτά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του Ενενήντα. Τότε ένας άγνωστος νεαρός, που μόλις είχε αποφοιτήσει από την Ιατρική σχολή της Περμ, γιος μιας οικογένειας γιατρών και συνέταιρος με τον πατέρα του σε μια μικρή εταιρία εναλλακτικής ιατρικής, κατάφερε να πάρει, σε μια νύκτα, το πλειοψηφικό πακέτο της Ουράλκαλι. Ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, με τις πλάτες του περιβόητου Ανατόλι Τσουμπάις, υπουργού για την ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας, και πιθανόν με την εύνοια του Γέλτσιν, που στα νεανικά του χρόνια έζησε στην Περμ, ήταν ο πρώτος επιχειρηματίας που πήρε την άδεια για να κάνει δουλειές με μετοχές κρατικών εταιριών στην περιοχή. Σε λίγο καιρό έγινε ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα των νέων ρώσων ολιγαρχών, που είδαν την προσωπική τους περιουσία να εκτινάσσεται σε μυθικά επίπεδα. Η Ουράλκαλι με εργαζόμενους είχε το 20% της παγκόσμιας παραγωγής ποτάσας, το 90% από την οποία έφευγε στο εξωτερικό και η τιμή ανά τόνο στη δεκαετία του 2000 εκτινάχθηκε από τα 115 στα 470 δολάρια, εξαιτίας της μεγάλης ζήτησης από την Κίνα, τη Βραζιλία και άλλες αναπτυσσόμενες οικονομίες. Όταν το 2010 ο Ριμπολόβλεφ πούλησε το 53% των μετοχών της εταιρίας στους Κερίμοφ, Νέσις και Γκάλτσεφ, η τιμή της μετοχής ήταν στα ύψη και το τίμημα ξεπέρασε τα 5 δισ. δολάρια! Ο Ριμπολόβλεφ σκαρφάλωσε ψηλά στη λίστα του Φορμπς με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, έβγαλε πολλά λεφτά στην Ελβετία, την Κύπρο και αλλού και άρχισε να ασχολείται με το προσφιλές σπορ αυτού του τύπου των αρπακτικών. Επενδύσεις στην κτηματαγορά, σε χρεόγραφα, σε έργα τέχνης και άλλες παρασιτικές δουλειές. Αγόρασε ακίνητα στη ύση, γιοτ και ιδιωτικά αεροπλάνα, τη γαλλική ομάδα Μονακό και εσχάτως το νησάκι Σκορπιός από τους κληρονόμους του Ωνάση. Ζωή μέσα στη χλιδή και την απίστευτη σπατάλη, ανάλογη με εκείνη που έκαναν τα παράσιτα στην εποχή του τσαρισμού, στις αυλές και στις επαύλεις της Ευρώπης. Αφόρητα δύσμορφη και στενάχωρη η διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας στην αυγή της τρίτης χιλιετίας. Η απόλυτη οπισθοδρόμηση. Τον πλούτο που γέννησε η γη για χιλιάδες χρόνια και τη σκληρή εργασία των ανθρώπων για πολλές δεκαετίες, συνδυασμένο αποτέλεσμα των οποίων είναι η μεγαλύτερη βιομηχανία λιπασμάτων της Ρωσίας, τα άρπαξαν μια φούχτα παράσιτα και μαφιόζοι και τα σκορπίζουν στους πέντε ανέμους προς δόξα της λεγόμενης καπιταλιστικής προόδου. Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο ημήτρης Παυλίδης

17 18 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 6 Ιούλη 2013 Ανακοίνωση του ΚΚΤουρκίας (μ-λ)* Η επανάσταση είναι σίγουρη και η Ταξίμ είναι η νέα φλόγα! Περνάμε μέρες που μας δείχνουν ότι τίποτε δεν είναι πια όπως πριν. Ζούμε μέρες όπου ο φόβος σπάει, οι δρόμοι και οι πλατείες πολιορκούνται και κατακτιούνται και όλα τα εμπόδια διαλύονται. Η φασιστική δικτατορία που συνοδεύει την κυβέρνηση δεν έχει ιδέα πώς να αντιμετωπίσει μια λα κή εξέγερση πρωτόγνωρη στην ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας. Είναι απελπισμένοι και φοβισμένοι! Οι αστυνομικοί, που έγιναν ο στρατός του καθεστώτος και μετατράπηκαν σε λυσσασμένα σκυλιά που χύνουν αίμα, οπλισμένοι με θωρακισμένα όπλα και περιλούζοντας με δηλητήρια τις μάζες, δεν θα μπορούσαν να υπερισχύσουν της αντίστασης και, μπροστά σε αυτήν σκόρπισαν. Η χώρα μας έγινε μάρτυρας της πάλης της επαναστατικής, προοδευτικής και πατριωτικής νεολαίας με κύρια προπύργια τη Σμύρνη, την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Το συσσωρευμένο μίσος των μαζών εξερράγη ενάντια στο φασισμό. Όσοι προσπαθούν να αντισταθούν σ αυτήν την έκρηξη, παρ ότι είχαν το πάνω χέρι, ηττώνται συνεχώς. Αρκετές πόλεις έχουν γίνει πεδία μάχης και ορισμένοι δρόμοι έχουν γίνει πεδία ελευθερίας. Το τείχος του φόβου έχει σπάσει. Καθώς συνεχίζεται η πάλη, όσο οι μάζες αντιστέκονται, όσο η αλληλεγγύη και η γενναιότητα αναπτύσσονται, όλα τα εμπόδια διαλύονται. Η φωτιά της αντίστασης που άναψε έχει εξαπλωθεί σ όλη τη χώρα. Αν και οι διαφορές στην αντίληψη δημιουργούν αντιπαραθέσεις από καιρό σε καιρό, η αντίσταση έχει ενώσει την εξέγερση όλων ενάντια στην κυβέρνηση. Παρ ότι ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες και επηρεάζονται από διαφορετικές πολιτικές, οι μάζες έχουν συνενωθεί σε ένα κοινό κύμα μίσους ενάντια στην κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι οι μάζες απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης του ΑΚΡ, όμως ο στόχος του εξεγερμένου λαού είναι το ίδιο το σύστημα. Δεν στοχοποιούνται μόνο γραφεία του ΑΚΡ. Στοχοποιούνται τα αστικά ΜΜΕ και διάφορα κυβερνητικά κτήρια. Αγωνιστές του κόμματός μας που συμμετέχουν σε ένοπλες δράσεις στοχοποιούν αυτά τα κτήρια και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Οι ενέργειές μας αυτές που συμπεριλάμβαναν επιθέσεις σε προδότες του τουρκικού Κουρδιστάν, σε εργοστάσια, την Πρωτομαγιά, ενάντια στο ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και σε φασίστες, τώρα προχωρούν παραπέρα. Η διαδικασία της αντίστασης που άρχισε με τη σπίθα στην Ταξίμ θα γίνει σημαντικό γεγονός με μεγάλα κέρδη. Αν και η διαδικασία αυτή ξεκίνησε με μια δημοκρατική διαμαρτυρία ενάντια στην καταστροφή του πάρκου Γκεζί προς όφελος των καπιταλιστών και που καταστάλθηκε βίαια, έχει προχωρήσει πλέον σε ανώτερο επίπεδο, σε πανεθνική οργή και εξέγερση σ όλη τη χώρα. Επιπλέον έχει εξαπλωθεί σε χώρες με τούρκους μετανάστες εργάτες και προκάλεσε συνεχείς διαδηλώσεις αλληλεγγύης. Η δυναμικότητα των εξεγερμένων, που συνεχίζουν με γενναιότητα την πάλη τους μέχρι το ξημέρωμα, έχει προκαλέσει έκπληξη σ όσους δεν το πίστευαν. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που στην αρχή ένιωσαν έκπληξη από την αραβική άνοιξη και κατόπιν την αποκήρυξαν με το δικαιολογητικό ότι ήταν «αμερικάνικος δάκτυλος». Αυτοί θα πρέπει να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στη δυναμική της μαζικής εξέγερσης στην Τουρκία και την αραβική άνοιξη και θα πρέπει να ξανασκεφτούν την αποκηρυκτική τους στάση. Όπως κάνουν και οι άρχουσες τάξεις, αυτοί που εύκολα ισχυρίζονται ότι οι μάζες «δεν θα μάθουν ποτέ» στην πραγματικότητα σκεπάζουν την απόλυτη σύγκρουση ανάμεσα στις τάξεις που συμβαίνει τώρα. Η απόλυτη δύναμη που αγωνίζεται τώρα είναι οι μάζες και αυτός που θα επιφέρει τη νίκη είναι η μία και μόνη προλεταριακή τάξη. Το κόμμα μας, μαζί με άλλες οργανωμένες πολιτικές ομάδες, συμμετέχει στην εξέγερση, όμως δεν πρόκειται για μια οργανωμένη εξέγερση/αντίσταση. Η οργανωμένη δράση που παρατηρείται στα οδοφράγματα δεν αντανακλά μια ενιαία πολιτική συγκρότηση. Μ αυτήν την έννοια υπάρχει κενό ηγεσίας. Έτσι, είναι σίγουρο ότι η οργή της εξέγερσης θα έχει κάποια συγκεκριμένα όρια. Όμως το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αποτελεσματικότητα * Εκτενή αποσπάσματα τα οποία προέρχονται από την αγγλική μετάφραση της ανακοίνωσης, η οποία κυκλοφόρησε στις 4 Ιούνη Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση com /haber/tkpml-mutlaktirulkemizde-devrim-yeni-birisaret-fisegidir-taksim και τη δύναμη του κινήματος και, παρ όλο που κανείς από τους αντιστεκόμενους δεν κάνει μεγάλα όνειρα, δεν σταματούν να προχωρούν μπροστά επιθυμώντας την απόλυτη νίκη. Το βέλος έχει φύγει από το τόξο και, παρ όλο που η πορεία του μπορεί να διακοπεί, η διαδικασία που ξεκίνησε δεν πρόκειται να σταματήσει. Το σύνθημα «Αυτό είναι μόνον η αρχή! Συνεχίστε τον αγώνα!» δείχνει την έναρξη ενός νέου προτσές. Χωρίς πάλη ενάντια στους τρομοκρατικούς μηχανισμούς του συστήματος, χωρίς να είμαστε μέσα στη φωτιά του αγώνα, χωρίς νίκες στα πεδία των μαχών, χωρίς να αναγνωρίσουμε την ίδια μας τη δύναμη, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε αυτήν την επαναστατική πάλη μακρύτερα. Αυτοί που θα δώσουν επαναστατική ουσία στο κίνημα αγωνίζονται με πείσμα αυτή τη στιγμή ενάντια στους βίαιους μηχανισμούς του συστήματος. Αν αυτό μετατραπεί σε τυφλή και λαθεμένη δράση χωρίς συνειδητότητα, κι αν ακόμα φέρει κάποιες προσωρινές νίκες, θα ηττηθεί μακροπρόθεσμα. Χωρίς επαναστατική πράξη η συνείδηση δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί. Το ΑΚΡ, που ήρθε να εφαρμόσει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της «Πράσινης (Ισλαμικής) Γενιάς» πριν από 11 χρόνια, το ίδιο καθεστώς που δημιουργήθηκε για να επαναφέρει την κεμαλική-φασιστική καταπιεστική δομή και που υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά επεμβατικά σχέδια, την ίδια εκμετάλλευση που υπηρετεί τις καπιταλιστικές ανάγκες, έχει φέρει το λαό σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Η ισλαμική αποστολή του σημερινού καθεστώτος και το πρόγραμμα αναδιοργάνωσης της κοινωνίας έχουν σκοπό να δημιουργήσουν μια κοινωνική κουλτούρα υποταγής. Όλα αυτά τα χρόνια κάθε είδους τρομοκρατικός μηχανισμός έχει εφαρμοστεί, με πρώτους αποδέκτες τους προλετάριους, σε κάθε πλευρά της ζωής των μαζών. Η διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη αφορά προλετάριους χωρίς συνδικαλιστική εκπροσώπηση με ανασφαλείς συνθήκες εργασίας που οδήγησαν σε πλήρη εκμετάλλευση και ανεργία. Οδήγησε σε εργατικά ατυχήματα που συγκρίνονται με μαζικές δολοφονίες. Ο δρόμος προς την εξέγερση αφορά τη νεολαία που είναι αντιμέτωπη με την ανεργία και χωρίς μέλλον. Αφορά τις γυναίκες που τις εξευτελίζουν και τις εκμεταλλεύονται συστηματικά, αφού η κυβέρνηση απαιτεί να απαγορευτούν οι αμβλώσεις και οι γυναίκες να κάνουν 3-5 παιδιά. Στη διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη συνέβαλαν η αφαίρεση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, οι συνοπτικές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, οι πρωινές επιδρομές σε σπίτια, οι συλλήψεις, ενώ οι φυλακές είναι γεμάτες από πατριώτες, διανοούμενους, δικηγόρους, δημοσιογράφους και επαναστάτες. Συνέβαλαν επίσης η αύξηση στις φυλακές των βασανιστηρίων, της αδιαφορίας για τους αρρώστους που αφήνονται να πεθάνουν, οι σεξουαλικές επιθέσεις και οι βιασμοί παιδιών. Σ αυτήν τη διαδικασία που οδηγεί στην έκρηξη είναι μέσα και οι Αλεβίτες που εξευτελίζονται και τους αφαιρούνται βασικά δικαιώματα, αλλά και η αδιαφορία για τον ιστορικό πόνο τους με την ονομασία της νέας γέφυρας σε «Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ», ενός ανθρώπου που τυχαίνει να είναι ο μεγαλύτερος σφαγέας τους. Σ αυτήν τη διαδικασία ενυπάρχει η νοοτροπία της γενοκτονίας, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας του Χραντ Ντινκ (σ.τ.μ. του αρμένικης καταγωγής δημοσιογράφου που δολοφονήθηκε). Το τελευταίο διάστημα υπάρχει και η ανάμειξη στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ενάντια στη Συρία και η προστασία που παρέχει το καθεστώς σε δολοφονικές ομάδες εκεί. Υπάρχει η ευθύνη για τις δεκάδες σφαγιασμένων στο Τζιλβέγκιοζου και το Ρε χανλί. Στη διαδικασία που οδήγησε στην έκρηξη συμβάλλουν απαγορεύσεις που έρχονται η μία μετά την άλλη, περιορισμοί στην προσωπική ζωή και πολλές απαγορεύσεις και επεμβάσεις στις τέχνες και την κουλτούρα. Υπάρχει η καταστροφή της φύσης, η άρνηση του δικαιώματος στη στέγαση μέσα από εκστρατείες που κρύβονται πίσω από την «Αστικοποίηση». Τέλος, σ αυτήν τη διαδικασία υπάρχει η επιθυμία επέκτασης του κεφαλαίου και η μετατροπή της χώρας σε βάση για πολυκαταστήματα και Mall. Οι βανδαλισμοί συνεχίζονται και επιταχύνονται στο Χα ντάρπασα, στο λιμάνι του Γαλατά, στον κινηματογράφο Εμέκ. Τώρα έφτασε στο πάρκο Γκεζί, όμως εκεί ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ως τώρα καμιά φασιστική δικτατορία δεν μπόρεσε να σταματήσει τον εαυτό της από το να κάνει βήματα που επιταχύνουν την κατάρρευσή της. Όσοι προσπαθούν να τους νουθετήσουν και να «τους στείλουν ένα μήνυμα» χάνουν το χρόνο τους ( ) ( ) Οι φλόγες της ταξικής πάλης έδειξαν ότι αυτή έχει την ικανότητα να αλλάζει, να ελκύει και να κινητοποιεί και πάλι τις μάζες. Η ύπαρξη φασιστικών κομμάτων στα οδοφράγματα δεν μπορεί να στρέψει σε άλλη κατεύθυνση τα λα κά κινήματα. Η ανάγκη να αντιταχτούμε σ αυτές τις δυνάμεις, να τις εμποδίσουμε να στρέψουν το κίνημα στις δικές τους τυχοδιωκτικές επιδιώξεις είναι φανερή, όμως σ αυτό το σημείο δεν πρέπει να υπονομεύουμε το κίνημα παρεμβαίνοντας σ αυτές τις δυνάμεις. Είναι αλήθεια ότι θα πρέπει να γίνει προσπάθεια αυτές να ουδετεροποιηθούν και να απομακρυνθούν, όμως αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνουμε μόνοι μας και χωρίς ανάλυση των συνθηκών. Ταυτόχρονα είναι

18 Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 19 κατανοητό ότι ενώ αναγκαζόμαστε να φωνάζουμε μαζί μ αυτές τις ομάδες το σύνθημα «Ώμο με ώμο ενάντια στο φασισμό» δεν μπορούμε να αντιδράσουμε στη ρατσιστική, αντεπαναστατική και φασιστική προπαγάνδα τους. Για να εξισορροπήσουμε αυτήν την κατάσταση πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στη δουλειά μας. Ακόμα και μέσα σ αυτά τα κόμματα υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν ότι οι σημαίες και οι αφίσες τους δεν γίνονται στόχος, κι αυτό το βλέπουν οι περισσότεροι. Ο λαός δεν θα πρέπει να θεωρεί την αντίσταση σαν μια γνήσια επανάσταση, όμως από την άλλη ο πραγματικός της χαρακτήρας και η αξία της δεν θα πρέπει να επισκιάζεται ή να απορρίπτεται. Η ιστορία περνά σήμερα μια περίοδο αντίστασης. Το πώς αυτό θα αλλάξει και το τι θα φέρει μένει να ειδωθεί. Λέμε ότι «τίποτε δεν είναι όπως παλιά» και δίνουμε έμφαση στην εκπαιδευτική αξία της πράξης. Αυτή η δράση είναι μια γροθιά που χτύπησε γερά το φασισμό στο κεφάλι, προκάλεσε σοκ στο σύστημα και έδωσε αυτοπεποίθηση και ανέβασε το ηθικό σε κάθε τάξη που θέλει την επανάσταση. Η δυνατότητα να πετυχαίνεις και να προπαγανδίζεις μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την πράξη. Η πράξη χρειάζεται επίσης για να αναπτύσσεται η πίστη του λαού στη δύναμή του. Η αιτία πίσω από την χρησιμοποίηση επιχειρημάτων όπως η «εξωτερική υποκίνηση» ή η περίπτωση Εργκένεκον (επιχείρηση Βαριοπούλα) αποσκοπεί στην αποτροπή τέτοιων κερδών. Το γεγονός ότι οι αντιστεκόμενοι ξεφτιλίζονται, τους παίρνουν στο ψιλό ή τους γελοιοποιούν σε διάφορα σόου δείχνει το φόβο που αυτή η διαδικασία προκαλεί. Μόλις πριν ένα μήνα κήρυξαν το στρατιωτικό νόμο και απαγόρεψαν το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς στην πλατεία Ταξίμ. Τώρα αυτή έχει κατακτηθεί χάρη στον ασταμάτητο αγώνα των μαζών και μετατράπηκε σε συμβολικό πεδίο αντιπαράθεσης με την εξουσία. Η αντίσταση, που αγκαλιάστηκε από μια μεγάλη γκάμα μαζών με σύνθημα «Παντού είναι Ταξίμ! Παντού αντίσταση!», εξαπλώθηκε στα πανεπιστήμια και τα λύκεια από την πρώτη εβδομάδα. Θα δυναμώσει περισσότερο με την προγραμματισμένη γενική απεργία της KESK (Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων) στις 5 Ιούλη, πράγμα που θα επιτρέψει τη συμμετοχή των εργατών στην αντίσταση. Αν και υπάρχουν εμπόδια που αποτρέπουν την άμεση συμμετοχή επαναστατών και δημοκρατών στην αντίσταση, είναι απαραίτητο να συμβάλουν σ αυτήν όσο μπορούν. Όσο το κίνημα συνεχιζόταν, ο φόβος ότι θα συντριβόταν άρχιζε να επηρεάζει τις ρεφορμιστικές ομάδες. Αυτό αντανακλούνταν στις συζητήσεις που γίνονταν στο πάρκο Γκεζί. Ταυτόχρονα, δίπλα στις ανοργάνωτες ομάδες υπήρξε μια αυξανόμενη συμμετοχή οργανωμένων πολιτικών ομάδων. Με τη φυσική και δραστήρια συμμετοχή η αντίσταση κάνει τα πάντα για να σταθεί στα πόδια της και να διατηρήσει ζωντανή την αγωνιστική της δύναμη. Εκτός από το γεγονός ότι το προλεταριακό δυναμικό δεν έχει ακόμη κινητοποιηθεί, ένα άλλο αδύναμο σημείο του κινήματος είναι ότι μπήκαμε σε μια «Φάση Ειρήνης» στο όνομα του Εθνικού Κινήματος. Αν και υπάρχει μαζική συμμετοχή, παρατηρούμε ότι οι δυνάμεις εκεί μέσα είναι σε σύγχυση και ακολουθούν μια πασιφιστική στάση. Επομένως η πρώτη τους αντίδραση αν και βρίσκονται σε διαδικασία αλλαγής της στάσης τους είναι «να μείνουμε μακριά από τη δράση» με τη δικαιολογία ότι πρέπει να μείνουμε έξω από το φασιστικό και το ρατσιστικό περιβάλλον. Όμως αυτό που πράγματι τους οδηγεί στο να αποφύγουν αυτές τις ομάδες είναι ότι μπορεί να χαλάσει η ιδέα τους για την «ειρηνευτική διαδικασία». Αυτή η ίδια η άποψη περί «ατομισμού/εγωισμού» που κριτικάρουν είναι φανερή στην πρακτική τους επειδή τους λείπει η ταξική προοπτική και παρ όλο που έχουν χρόνια στον αγώνα δεν μπορούν ακόμη να ξεχωρίσουν τον φίλο από τον εχθρό. Όμως χάρη στη στάση της τουρκικής κυβέρνησης, που δεν διαπραγματεύεται και έχει πολεμοχαρή διάθεση, η άποψή τους για το ποιος είναι εχθρός και ποιος όχι αρχίζει και διαμορφώνεται σε σωστή κατεύθυνση. Η δημοκρατική λύση στα προβλήματά τους μπορεί να γίνει μόνο με την επανάσταση, επομένως θα πρέπει να αναπτύξουν σχέσεις με τις αντιστεκόμενες δυνάμεις. Διαφορετικά, πολλοί πολιτικάντηδες θα τραβήξουν πίσω την ήδη οπισθοχωρημένη συμμαχία. Αν αρχίσουμε τη δράση με τέτοια δύναμη και δυναμικό, τότε η διαδικασία του Εθνικού Κινήματος δεν θα αδυνατίσει αλλά θα ισχυροποιηθεί. Ο τρόπος για να εκπληρωθούν τα αιτήματα και να νικήσουμε δεν μπορεί να γίνει με την «καλή συμπεριφορά», αλλά με την αύξηση του ειδικού μας βάρους και τον εξαναγκασμό της κυβέρνησης να μας ακούσει. Παρατηρούμε ότι υπάρχει μεγάλη ευκαιρία για κάτι τέτοιο ( ) (...) Αυτό που φοβόταν η άρχουσα τάξη συνέβη. Σημαντικός αριθμός ανθρώπων μαθήτευσε στο σχολείο της αντίστασης. Από τις απλές κραυγές μέχρι τα οδοφράγματα. Οι μάζες που βροντοφωνάζουν έχουν γευτεί τον αέρα της εξέγερσης και της αντίστασης. Τα καθήκοντά μας μόλις τώρα αρχίζουν. Προχωράμε μπροστά, θα είμαστε στην πρώτη γραμμή των οδοφραγμάτων και θα χρησιμοποιούμε πρακτικές που ταιριάζουν στην ιδεολογία μας ώστε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη της αντίστασης. Οι κομμουνιστές και οι επαναστάτες που έχουν χαρακτηριστεί περιθωριακοί, προβοκάτορες, εξτρεμιστές, βάνδαλοι πρέπει να επωμιστούν το καθήκον της ανάπτυξης της αντίστασης. Τα πεδία δράσης πρέπει να μετατραπούν σε σύμβολα συλλογικής δράσης ενάντια στο φασισμό. Οι ηγέτες μας και τα πρωτοπόρα στοιχεία δεν κρύφτηκαν πίσω από τη φιλολογία περί «αναγκαιότητας και συνθηκών», αντίθετα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Δεν δίστασαν να συμμετάσχουν στα οδοφράγματα. Ακόμη περισσότερο που, λόγω των προβλημάτων καθοδήγησης του κινήματος, πρόβλεψαν ότι αυτό θα ηττηθεί. Όμως γνώριζαν επίσης ότι για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην επανάσταση πρέπει να περάσουμε από τέτοια στάδια, και η ιστορία τούς έχει δικαιώσει. Η επανάσταση θα ακολουθήσει τα ίδια βήματα και στη χώρα μας, η ιστορία θα γράψει παρόμοιες σελίδες! Κάτω η φασιστική δικτατορία! Ζήτω η Αντίσταση της πλατείας Ταξίμ! Παντού είναι Ταξίμ, παντού είναι αντίσταση! Ώμο με ώμο ενάντια στο φασισμό! Αυτό είναι μόνον η αρχή, συνεχίστε τον αγώνα! Ζήτω η δημοκρατική λα κή επανάσταση! Ζήτω ο λα κός πόλεμος! ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ Χρυσή πτώση Μια μεγάλη παράπλευρη απώλεια της δήλωσης του Αμερικάνου Κεντρικού Τραπεζίτη Μπερνάνκι, πως οσονούπω η πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης τελειώνει και ο κρουνός της εύκολης ρευστότητας θα κλείσει, είναι ο χρυσός. Η τιμή του έχει επιστρέψει στο χαμηλότερο δυόμιση ετών, με την ουγγιά να κατεβαίνει κάτω από τα δολάρια. Βέβαια, όλες οι αγορές επηρεάζονται από μια τέτοια απόφαση: μετοχές, ομόλογα, παράγωγα και εμπορεύματα. Γενικότερα, όμως, η υπόθεση με τα σκαμπανεβάσματα των τιμών του χρυσού δεν είναι ένα εύκολο «ανάγνωσμα». Είναι σίγουρο πως η παρατεταμένη αναταραχή και ο πόλεμος στα νομίσματα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για ένα ασφαλές καταφύγιο, όπως ο χρυσός. Και είναι αλήθεια επίσης, πως, τα δύο τελευταία χρόνια, η τιμή του ανέβαινε γοργά και κάθετα. Ιστορικά αν το δούμε, η τιμή του χρυσού παρουσιάζει ανοδική πορεία σε περιόδους ανόδου του πληθωρισμού -ως αντιστάθμισμα στο πληθωριστικό χρήμα- σε όλες τις πληθωριστικές φάσεις της αμερικάνικης και παγκόσμιας οικονομίας, από το 1946 μέχρι και το Όμως και στην προηγούμενη μεγάλη δεκαετία αποπληθωρισμού και ύφεσης, τη δεκαετία του `30, ο χρυσός δεν έχανε τη σχετική αγοραστική αξία του, δηλαδή μπορεί να μειωνόταν, όταν οι τιμές όλων των υπολοίπων (εμπορεύματα, μετοχές) έπεφταν δραματικά. Μόνο τη δεκαετία του `90, τη δεκαετία της «χρηματιστηρικοποίησης» της οικονομίας, οι τιμές του χρυσού γνώρισαν μια σταθερή κάθοδο και καθήλωση. Από την άλλη, ο χρυσός ο ίδιος είναι μια αξία χρήσης που, για να εξορυχτεί και να παραχθεί, τελικά ενσωματώνει αξία και κόστη. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια «εφιαλτική» αύξηση στα κόστη εξόρυξης και παραγωγής του χρυσού, γύρω στο 17%. Τα περιθώρια κέρδους για τα κεφάλαια που παράγουν το χρυσό μειώνονται, λόγω της όλο και πιο μικρής περιεκτικότητας των μεταλλευμάτων σε πολύτιμο μέταλλο αλλά και της πιθανής εξάντλησης των παραγωγικών μεταλλευμάτων γενικότερα. Παγκοσμίως, οι δαπάνες για έρευνα μειώνονται από τις εταιρείες που τον παράγουν κατά 35%. Εκτιμήσεις κάνουν λόγο για πιθανή μείωση της παραγωγής χρυσού. Κάτι τέτοιο, όμως, θα δημιουργήσει ανοδικές πιέσεις στην τιμή του. Επιπροσθέτως μετά την Ινδία -που για πολιτιστικούς και οικονομικούς λόγους ήταν μέχρι πρόσφατα ο μεγαλύτερος καταναλωτής χρυσού- η Κίνα εμφανίζεται ως ο μεγαλύτερος καταναλωτής χρυσού παγκόσμια, παίρνοντας το πολύτιμο μέταλλο και μετατρέποντας το σε ράβδους χρυσού που αποθηκεύει και αποθησαυρίζει η Κεντρική Τράπεζα. Η σπαρταριστή λεπτομέρεια αυτής της διαδικασίας είναι πως μεγάλο μέρος αυτής της ποσότητας προέρχεται από την ίδια την Κίνα, που απτόητα συνεχίζει να παράγει χρυσό και αναμένεται η άνοδος της παραγωγής να φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ το Παρόλα αυτά, οι ίδιοι οι κινέζοι επίσημοι αναγνωρίζουν πως εκδηλώνεται κάμψη επενδυτικού ενδιαφέροντος στις μετοχές του κλάδου κατά 10% και ως εκ τούτου, μείωση της κερδοφορίας των κινέζικων επιχειρήσεων που τον παράγουν κατά 20%. Η Goldman Saks πάντως υποβάθμισε τις προβλέψεις της για το 2014 στα δολάρια την ουγγιά. Συμβουλή της στήλης: Η υπόθεση της τιμής του χρυσού είναι πολύ σύνθετη περίπτωση, πολύ περισσότερο για να στηριχτούν πάνω της προοπτικές κινημάτων. Και ο νοών νοείτω

19 20 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 6 Ιούλη 2013 Αναβολή της διάσκεψης της «Γενεύης 2» Στο προσκήνιο αδιέξοδα και ανταγωνισμοί Του ΤΑΣΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ Τ ο τελευταίο διάστημα είχαμε συνεχή ναυάγια των αμερικανορωσικών συνομιλιών σχετικά με τον καθορισμό ημερομηνίας για τη διάσκεψη «Γενεύη 2» για το συριακό ζήτημα. Η διάσκεψη ήταν να διεξαχθεί τον Ιούλιο και αφορούσε «την πολιτική επίλυση της κρίσης». Τελικά δόθηκαν κάποιες πρώτες απαντήσεις που και αυτές εμπεριέχουν έντονα το στοιχείο της αμφιβολίας. Έτσι, κατά μεν τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, αυτή θα διεξεχθεί το νωρίτερο τον Αύγουστο, κατά δε τον αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας, που κάτι θα ξέρει παραπάνω για τα ζόρια της αντίπαλης πλευράς, όχι πριν το φθινόπωρο. Απόλυτα φυσιολογικές θα χαρακτήριζε αυτές τις εξελίξεις κάθε προσεκτικός παρατηρητής της κατάστασης στη Συρία και των εμπλεκομένων μερών, εσωτερικών και εξωτερικών. Το καθεστώς Άσαντ, αφού έφτασε στα πρόθυρα της ανατροπής γύρω στις τρεις φορές (!) τον τελευταίο χρόνο, σύμφωνα με τα δυτικά μέσα εξαπάτησης και προώθησης του ψυχολογικού πολέμου των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, έχει αλλάξει την μέχρι πρότινος ισορροπία στα πεδία των μαχών. Η κατάληψη της Κουσέιρ, πόλης κόμβου για την επικοινωνία της Δαμασκού με όλα τα δυτικά παράλια της Συρίας αλλά και τον κεντρικό κορμό της χώρας, ήταν ένα σημαντικό χτύπημα για τους ένοπλους αντικαθεστωτικούς, επειδή επιπλέον ήταν μια πόλη - προπύργιο της πάλης τους. Η συμμετοχή της λιβανέζικης Χεζμπολάχ στο πλευρό των κυβερνητικών στρατευμάτων δεν αλλάζει τη σημασία του αποτελέσματος. «Απλά» υπογραμμίζει το πόσο έχει περιπλακεί η κατάσταση στη χώρα και στην περιοχή. Σαν να μην έφτανε αυτό, από το προηγούμενο Σάββατο πολιορκείται και η πόλη Χομς, πόλη σύμβολο της αντικαθεστωτικής πάλης, με τα κυβερνητικά στρατεύματα να έχουν σφίξει αρκετά τον κλοιό γύρω από τις συνοικίες που ελέγχουν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Με αυτές τις εξελίξεις, το Ας αναλογιστούμε τι θα σήμαινε για τις ΗΠΑ μια αλλαγή του συριακού καθεστώτος. Θα τους έδινε τη δυνατότητα κλιμάκωσης της πίεσης και των εκβιασμών προς το Ιράν ενώ θα δημιουργούσε σημαντικές ανακατατάξεις υπέρ τους σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής. παράξενο θα ήταν οι αντικαθεστωτικοί, οι μοναρχίες του Κόλπου, η Τουρκία, οι Δυτικοί και πάνω απ όλους οι ΗΠΑ να θέλουν τη διεξαγωγή της διάσκεψης «για την πολιτική επίλυση του συριακού ζητήματος» μέσα στον Ιούλιο, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί. Να θυμίσουμε πως από τη στιγμή που ανακοινώθηκε από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία αυτή η διάσκεψη, την «άλλη μέρα» είχαμε ήδη την πρώτη υπονόμευσή της με την ανακοίνωση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ ότι σταματούν το εμπάργκο όπλων προς τη συριακή αντιπολίτευση. Οι εξελίξεις στα εσωτερικά μέτωπα ανάγκασαν, πια, και τις ΗΠΑ να αναβάλουν για τον Αύγουστο (και βλέπουμε...) τη διάσκεψη. Οι αντικαθεστωτικοί μάλιστα είπαν ανοιχτά πως δεν πρόκειται να προσέλθουν σε καμία διάσκεψη, εάν δεν επέλθει μια νέα στρατιωτική ισορροπία στο εσωτερικό της Συρίας. Έτσι όπως διαμορφώνεται, η κατάσταση λειτουργεί πολύ πιεστικά για τις επιδιώξεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ ούτε που το διανοούνται να προσέλθουν σε μια διάσκεψη που θα επικυρώσει την έστω προσωρινή και για όσο διάστημα διαρκέσει- κυριαρχία του Άσαντ. Τα προβλήματα των ΗΠΑ έχουν ενταθεί και από το γεγονός πως η τούρκικη ηγεσία, απορροφημένη με την κατάπνιξη της εξέγερσης της «πλατείας Ταξίμ», εν μέρει «απέσυρε» προσωρινά τη συμβολή της στην πίεση που ασκούνταν προς τη Συρία. Επιπλέον όχι μόνο το καθεστώς Άσαντ συνεχίζει την ευμενή ανοχή του προς τους Κούρδους της Συρίας, αλλά και η πρακτική πλιατσικολόγου (το λιγότερο) που κυριαρχεί σε διάφορες ένοπλες ομάδες της αντιπολίτευσης που δρουν στην περιοχή έχει μεγαλώσει το πρόβλημα, τοποθετώντας τους Κούρδους της Συρίας έως τώρα απέναντι από τους Σύρους αντικαθεστωτικούς. Με όλα αυτά, οι ΗΠΑ όχι μόνο θα πάνε από αναβολή σε αναβολή τη διάσκεψη αυτή για όσο χρειαστεί, αλλά ήδη κινούνται σε μια σειρά μέτωπα με σκοπό να κατορθώσουν να ανατρέψουν τις αρνητικές γι αυτούς τελευταίες εξελίξεις. Έτσι, οι πληροφορίες των δημοσιογραφικών πρακτορείων λένε πως -αν δεν έχει ξεκινήσει- είναι θέμα ημερών η έναρξη της αποστολής όπλων, συμπεριλαμβανομένων και αντιαρματικών, προς την Ιορδανία -η οποία λειτουργεί ήδη ως σταθμός εγκατάστασης όπλων και «Αμερικανών συμβούλων»- και από εκεί προς τους «ήπιους» μαχητές της συριακής αντιπολίτευσης. Αυτοί οι τελευταίοι (οι «ήπιοι» μαχητές έναντι...των ριζοσπαστών) δείχνουν το πρόβλημα που εξακολουθούν να έχουν οι ΗΠΑ, όπως άλλωστε και οι Αγγλογάλλοι, σχετικά με τον έλεγχο των ένοπλων ομάδων της συριακής αντιπολίτευσης, που περιλαμβάνει έως και παρακλάδια της Αλ Κάιντα, και που γενικά είναι πιθανόν, όπως συμβαίνει ήδη στη Λιβύη, να καταστούν ανεξέλεγκτα «την επόμενη μέρα». Αυτός είναι και ο λόγος που οι πιέσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ προς τη Δύση για μια πιο ενεργή συμμετοχή της στη στήριξη των αντικαθεστωτικών δεν είναι «αποτελεσματικές». Διότι οι προαναφερόμενες χώρες έχουν συνδέσεις και επαφές με εκείνα τα τμήματα των αντικαθεστωτικών με τα οποία οι ΗΠΑ -και όχι μόνον αυτές-...βγάζουν σπυριά. Με δεδομένη τη θέση της Ρωσίας απέναντι στο συριακό ζήτημα και την κατάσταση του εσωτερικού μετώπου της συριακής διαμάχης, δεν θεωρούμε αυτή τη στιγμή πιθανό -αν και δεν μπορούμε να τον αποκλείσουμε καθώς οι αμερικάνοι μας έχουν συνηθίσει σ' αυτά- έναν τυχοδιωκτισμό, μια «φυγή προς τα εμπρός» από πλευράς ΗΠΑ, που θα αποδειχτεί εφιαλτικός για τους λαούς της περιοχής και όχι μόνο. Περισσότερο κλίνουμε στην ένταση από πλευράς τους των προσπαθειών για εσωτερική αναδιάταξη και -γιατί όχι- ανατροπή των συσχετισμών δύναμης που θα τους επιτρέψει να δρομολογήσουν μια αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος της Συρίας. Όπως και να έχει, το «συριακό ζήτημα», όπως πολλές φορές έχουμε αναφέρει, δεν αφορά μόνο τη Συρία και τον προσανατολισμό του καθεστώτος της. Γι αυτό και βλέπουμε όλο αυτό το διάστημα, με επίκεντρο τη Συρία, να συνωστίζεται το σύνολο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με πρώτες από όλες τις ΗΠΑ και τη Ρωσία αλλά και μια σειρά σημαντικοί περιφερειακοί παίκτες της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής. Γι αυτό και βλέπουμε η συριακή διαμάχη να «διαχέεται» με πολλούς τρόπους στην ευρύτερη περιοχή. Ας αναλογιστούμε, για παράδειγμα, τι θα σήμαινε για τις ΗΠΑ μια αλλαγή του συριακού καθεστώτος. Θα τους έδινε τη δυνατότητα κλιμάκωσης της πίεσης και των εκβιασμών προς το Ιράν ενώ θα δημιουργούσε σημαντικές ανακατατάξεις υπέρ τους σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κι αυτά σε μια φάση που οι αραβικές εξεγέρσεις τροποποίησαν τις σταθερές πάνω στις οποίες κινούνταν η αμερικανική επικυριαρχία σε μια σειρά χώρες. Επίσης θα κέρδιζαν έναν ακόμη κρίκο στη ζώνη περικύκλωσης της «ρώσικης αρκούδας». Ανάλογα μπορεί να σκεφτεί κάποιος για τα οφέλη που θα αποκόμιζε ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, με τη «προβολή» της επιτυχίας του στο πεδίο της ΕΕ και τη χρησιμοποίησή της για ισοστάθμισμα της γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας. Ενώ, από την άλλη, τι θα γινόνταν σε μια ενδεχόμενη αποτυχία αυτών των σχεδιασμών και ποια τα κέρδη που θα αποκόμιζε σε μια τέτοια περίπτωση ο ρώσικος ιμπεριαλισμός: κέρδισμα χρόνου για την ανασυγκρότηση του εσωτερικού χώρου αλλά και του περίγυρου κ.ο.κ. Έχουν, λοιπόν, πολλές και εκρηκτικές αντιθέσεις συσσωρευτεί γύρω από το συριακό ζήτημα. Γι αυτό, δυστυχώς, σε κάθε περίπτωση, ο συριακός λαός θα εξακολουθήσει να δίνει βαρύ φόρο αίματος στον αδυσώπητο ανταγωνισμό των μεγάλων φονιάδων αυτού του πλανήτη.

20 Σάββατο 6 Ιούλη 2013 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 21 Έπρεπε να το δω με τα ίδια μου τα μάτια! Του ΖΟΖΕ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΚΟΣΤΑ* Π αρακολούθησα αυτή τη βδομάδα με προσοχή τις ειδήσεις για τις διαδηλώσεις ενάντια στην αύξηση των τιμών των εισιτηρίων και για ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες. Διαδηλώσεις που παρέλυσαν τη χώρα από βορρά μέχρι νότο. Ομολογώ ότι καθώς έβλεπα το δελτίο ειδήσεων ένιωσα ανάμικτα συναισθήματα αγαλλίασης και καχυποψίας. Ένιωσα αγαλλίαση διότι το δικαίωμα της διαμαρτυρίας είναι αναπόσπαστο δικαίωμα του λαού. Στο λαό ανήκουν οι δρόμοι, οι λεωφόροι, οι πλατείες, τα δημόσια κτίρια, όλα όσα υπάρχουν σε αυτή τη χώρα. Σε τελική ανάλυση, ποιος τα έχτισε όλα αυτά και ποιος τα πληρώνει;!! Η διαμαρτυρία, επομένως, ανάγεται σε καθήκον όταν διαπράττονται αδικίες. Και δεν είναι λίγες οι αδικίες, το κλέψιμο, η βία, οι καταχρήσεις και οι φρικαλεότητες που υφίσταται καθημερινά ο λαός αυτής της χώρας! Όσον αφορά τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, για παράδειγμα, είμαστε πίσω από το Περού, έτσι για να αναφέρω έναν «φτωχό» γείτονα. Και τι να πούμε για τις ουρές και τους θανάτους στα δημόσια νοσοκομεία; Για το εκπαιδευτικό μας σύστημα που έχει καταρρεύσει; Ή για την αστυνομία, που αντιμετωπίζει τον φτωχό και τον «έγχρωμο» σαν περιφερειακό άτομο; Και για τα λεωφορεία, τα τρένα, το μετρό, όλα σε χέρια ιδιωτών, που φέρονται στο λαό σαν να ήταν ζώα και εισπράττουν υπερβολικά ναύλα, μιας και τυγχάνουν της προστασίας των «αρχών»; Και τι να πούμε για τις δολοφονίες αγροτοσυνδικαλιστών; Ή για την επιβαλλόμενη φορολογία, που φθάνει σχεδόν στο 40% του ισχνού μας ΑΕΠ; Ή για την οικονομία, που δεν λέει να απογειωθεί, καθώς βασίζεται σε ένα μοντέλο κινήτρων στην κατανάλωση, το οποίο καταχρεώνει το λαό και τον δένει χειροπόδαρα στις χρηματοπιστωτικές αγορές; Ή ακόμα για την αποβιομηχάνιση, που βαθαίνει το ξεπούλημα της οικονομίας μας στα ξένα συμφέροντα; Και τι γίνεται με το σκάνδαλο στο οποίο εξελίσσονται οι προετοιμασίες για το Μουντιάλ και τους Ολυμπιακούς, με τα εκατομμύρια που ξοδεύονται για την κατασκευή γηπέδων, ενώ την ίδια ώρα ξηλώνονται φαβέλες και αφαιρείται από τους ανθρώπους το δικαίωμα στη στέγη; Και τι να πούμε για τα δισ. και τα τρισ. δολάρια που Οι χιλιάδες άνθρωποι που κατέβηκαν να διαδηλώσουν στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της Βραζιλίας δεν είναι «απλώς» μερικές χιλιάδες. Αντιπροσωπεύουν, αυτό μάλιστα, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων ανδρών και γυναικών που αναμένουν το σάλπισμα για να βγουν στο προσκήνιο. οι πολυεθνικές αποσπούν από αυτή τη χώρα μέσω των «δημοπρασιών» του Εθνικού Οργανισμού Πετρελαίου ή με παρόμοιες διαδικασίες; Και τι γίνεται με τις υπέρμετρες δαπάνες των βουλευτών, με τα λαμόγια, με τη «Ρόζι, φιλενάδα του Λούλα», με το σκάνδαλο των ιδιωτικοποιήσεων (τόσο του PSDB όσο και του PT); Και με τη διαβόητη Βουλή μας τι γίνεται; Αυτά και άλλα πολλά είναι επαρκείς αιτίες για διαμαρτυρία, για την εξέγερση. Η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων υπήρξε απλώς άλλη μια αφορμή, που έλαβε χώρα σε μια συγκυρία οικονομικής κρίσης παγκοσμίως και στη Βραζιλία, της οποίας η επίπτωση που περισσότερο αισθάνεται ο λαός στο πετσί του είναι ο πληθωρισμός. Οπότε, ας καλωσορίσουμε τη λα κή διαμαρτυρία! Συνεπώς, ποιος είναι ο λόγος για την καχυποψία; Είμαι 37 χρόνων και μια ζωή αγωνιζόμουν για τις υποθέσεις του λαού. Τα τελευταία χρόνια, αγνάντευα τους άδειους δρόμους, παρά τις καταστάσεις που περιγράφω ανωτέρω, και δεν έβλεπα καμία αντίδραση, οπότε αναρωτιόμουν: τι απέγινε εκείνος ο βραζιλιάνικος λαός, εκείνη η μαχητική νεολαία που όρθωσε το ανάστημά της ενάντια στο φασιστικό στρατιωτικό καθεστώς; Τι απέγινε εκείνη η μάζα των φοιτητών και εργαζομένων που με κάθε προσκλητήριο κατέκλυζε τους δρόμους και πάντα αντιμετώπιζε το κράτος με νύχια και με δόντια; Όταν άρχισαν να πέφτουν οι ειδήσεις για τις πρώτες διαδηλώσεις, ομολογώ πως δεν πίστεψα ότι αυτό θα τραβούσε μακριά. Όμως τράβηξε! Έπρεπε λοιπόν να το δω με τα ίδια μου τα μάτια. Έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να συμμετάσχω. Έπρεπε να βροντοφωνάξω: «Είμαι και εγώ εναντίον, είμαι και εγώ ζωντανός!». Χρειαζόταν να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια ότι οι κατηγορίες που εκτοξεύονταν ενάντια στους διαδηλωτές (βάνδαλοι, μπάχαλα, ταραξίες) ήταν εντελώς ψευδείς και ανυπόστατες. Ήταν μέρος μιας ιδεολογικής εκστρατείας που μεθόδευαν τα μονοπώλια των μέσων επικοινωνίας με σκοπό να αμαυρώσουν και να ποινικοποιήσουν τις διαμαρτυρίες και τους αγώνες του λαού, υπερασπιζόμενα ταυτόχρονα τα «δικαιώματα» των ιδιωτών λεωφορειούχων και όλων των αφεντικών της Βραζιλίας. Σε τελική ανάλυση, σε αυτή τη χώρα η βία καταδικάζεται μόνον όταν πηγάζει από το λαό. Η βία που πηγάζει από το κράτος και τις κυρίαρχες τάξεις πλασάρεται πάντα σαν αναγκαίο κακό για τη διαφύλαξη της «δημοκρατίας». Για ποια δημοκρατία όμως μιλάμε; Για τη «δημοκρατία» των διεφθαρμένων πολιτικών, των κηφήνων της πλουτοκρατίας, της Ντίλμα, του Λούλα και του Φερνάντο Καρντόζο; Αυτή η «δημοκρατία» δεν είναι φτιαγμένη για το λαό! Ευτυχώς, όμως, χθες, αφού σχόλασα από τη δουλειά, είχα την ευκαιρία να αφήσω το αμάξι μου (ναι, δεν χρησιμοποιώ τη δημόσια συγκοινωνία), να το παρκάρω κοντά στην κεντρική λεωφόρο και να συμμετάσχω σε μία από αυτές τις διαδηλώσεις στη γενέτειρα πόλη μου, το Νιτερόι, κοντά στο Ρίο. Και τι είδα με τα μάτια μου; Βασικά είδα νέους ανθρώπους, οι περισσότεροι φοιτητές, αποφασισμένους να αγωνιστούν για τη χώρα τους, για τα δικαιώματα του λαού αυτής της χώρας. Είδα μια έντονη απόρριψη του ξεπερασμένου εκλογικίστικου οπορτουνισμού. Μερικοί νέοι, μάλιστα, φώναζαν «ακομμάτιστο κίνημα» προς την πλευρά ορισμένων μελών των διεφθαρμένων κομμάτων που σήκωναν τα πανό τους. Ίσως αυτό να εξηγεί την απουσία των γνωστών πολιτικάντηδων από τις διαδηλώσεις. *O José Leonardo Teixeira Costa είναι καθηγητής Ιστορίας και συνεργάτης του CEBRASPO. Το κείμενο, με ημερομηνία 15 Ιουνίου 2013, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα org.br/ptbr/content/eu-tinha-quever-com-meus-olhos. Τη μετάφραση για λογαριασμό της «Προλεταριακής Σημαίας» έκανε ο Παντελής Παπαδόπουλος Είδα με τα μάτια μου τη νεολαία να ξεφεύγει από την αδράνεια, όπως έλεγε ένα από τα συνθήματα που φώναζαν. Μια νέα κοπέλα κρατούσε μια πικέτα που έγραφε «ξεφύγαμε από το φέισμπουκ», ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας του 21ου αιώνα. Κάποιο άλλοι έλεγαν στα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια «να πάνε να γ...ούν». Μόνο μια στιγμή έντασης υπήρξε όταν ένας αστυνομικός έριξε μια βόμβα κρότου-λάμψης κατά των διαδηλωτών. Αυτοί ωστόσο δεν ενέδωσαν στην προβοκάτσια και συνέχισαν να στέκονται μπροστά στο μέγαρο του Δημοτικού Συμβουλίου. Τη στιγμή εκείνη, με βούληση των διαδηλωτών, δεν υπήρξαν συγκρούσεις, καθώς οι δυνάμεις των ΜΑΤ είχαν ήδη παραταχθεί μπροστά στο κτίριο του Δημαρχείου. Ίσως αυτό το κίνημα χρειάζεται λίγη περισσότερη πολιτικοποίηση, ίσως δεν βλέπει την προοπτική μιας βαθύτερης αλλαγής που θα υπερβαίνει τα όρια ενός κινήματος κατά της αύξησης των εισιτηρίων. Ίσως επίσης να χρειάζεται η φωνή του να αγγίξει τη μάζα των εργαζομένων που ακόμη βρίσκεται σε λήθαργο. Αλλά κάτι τέτοιο θα επιβληθεί από την ίδια τη δυναμική του κινήματος. Για την ώρα, μπορώ να χαιρετίσω αυτούς τους νέους και να ενώσω τη φωνή μου με τη δική τους. Οι χιλιάδες άνθρωποι που κατέβηκαν να διαδηλώσουν στους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της Βραζιλίας δεν είναι «απλώς» μερικές χιλιάδες. Αντιπροσωπεύουν, αυτό μάλιστα, τα εκατομμύρια των εργαζόμενων ανδρών και γυναικών που αναμένουν το σάλπισμα για να βγουν στο προσκήνιο.

για να γίνει η ελπίδα πράξη...

για να γίνει η ελπίδα πράξη... για να γίνει η ελπίδα πράξη... Οι φετινές φοιτητικές εκλογές διεξάγονται ύστερα από την συντριβή των μνημονιακών κομμάτων στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές. Ο λαός μας ελπίζει και αισιοδοξεί για τη δικαίωση

Διαβάστε περισσότερα

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΣΤΟ 16 ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΣΤΟ 16 ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Π.Π.Σ. ΣΤΟ 16 ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (ΑΘΗΝΑ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ) Η πρόταση του Δ.Σ. της Ο.Λ.Μ.Ε. προς τη Γ.Σ. για τη διαγραφή της Ε.Λ.Μ.Ε. Πρότυπων

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3 ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ-ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3 ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ-ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 3 ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ-ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ 29-08-2012: ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΣ Π.Ε.Δ. ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΩΝ Ο.Τ.Α. ΠΟΡΕΙΑ

Διαβάστε περισσότερα

«Ευρώ ή Δραχμή;», «ΣΥΡΙΖΑ ή Μνημόνιο;», «λιτότητα ή χρεωκοπία», αυτά είναι μερικά από

«Ευρώ ή Δραχμή;», «ΣΥΡΙΖΑ ή Μνημόνιο;», «λιτότητα ή χρεωκοπία», αυτά είναι μερικά από Το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους και όχι στης Βουλής τους διαδρόμους «Ευρώ