Οι εξελίξεις γύρω από την κορύφωση. Η υποκρισία περισσεύει, η επίθεση συνεχίζεται

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Οι εξελίξεις γύρω από την κορύφωση. Η υποκρισία περισσεύει, η επίθεση συνεχίζεται"

Transcript

1 δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) Σάββατο 6 Απριλίου 2013 χρόνος 31ος φ Η περιοχή σε βρασμό - οι λαοί σε κίνδυνο! Αντιιμπεριαλιστικό ΟΧΙ σε όλους τους προστάτες Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ Μπροστά στη μάχη των Φοιτητικών Εκλογών της 17ης Απριλίου Με κεντρικά συνθήματα: "Χθες ο νόμος πλαίσιο, σήμερα το σχέδιο Αθηνά, αύριο δίδακτρα και διαγραφές - Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα στις σπουδές - Μαζί με το λαό για την ανατροπή της επίθεσης", οι Αγωνιστικές Κινήσεις βάζουν στο επίκεντρο την πάλη ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών (ΕΕ- ΝΤ), που έχουν στρατηγικό στόχο να στήσουν σε συνθήκες μνημονίων ένα πανεπιστήμιο απλησίαστο στη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας. σελ. 15 Το σχέδιο Β (Plan B) για το λαό ξεκινάει από το Α (Αντίσταση, Αγώνας, Ανατροπή) σελ Κατάργηση κατώτατου μισθού Οι μισθοί στο έλεος της εκάστοτε κυβέρνησης Οι εξελίξεις γύρω από την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, με χαρακτηριστικό χρονικό τους σημείο το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του Μάρτη, αποτέλεσαν μια πολύ πυκνή αποτύπωση των αντιθέσεων και των επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε θερμές συνθήκες. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που συνδέονται με κρίσιμο τρόπο με τα παγκόσμια συμφέροντά τους, δηλαδή με το ζήτημα της αναζήτησης-διαμόρφωσης των στρατηγικών συμμαχιών, μέσα από τις οποίες θα διεκδικηθεί η παγκόσμια κυριαρχία και η παγκόσμια ιεραρχία. Αντιθέσεις και επιδιώξεις που, καθώς εξελίσσονται, επιβάλλουν και προκαλούν από αναπροσαρμογές έως πανικό στη στάση των υποτελών και εξαρτημένων αστικών τάξεων της περιοχής, οι οποίες αναζητούν να βρουν πού θα εντάξουν τις δικές τους φιλοδοξίες ή απλώς τη σωτηρία τους. συνέχεια στη σελ. 2 Η κατάργηση του κατώτατου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων αποτελεί στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση. Από τη μια, αναιρεί κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης για την εργατική τάξη και, από την άλλη, της αφαιρεί μεγαλύτερο κομμάτι από τον πλούτο που παράγει. Το κυπριακό δράμα δεν πτοεί τις αυταπάτες στη χώρα μας σελ. 7 Η υποκρισία περισσεύει, η επίθεση συνεχίζεται Η μεγάλη γεωπολιτική σημασία της θέσης του νησιού, η ιστορία των αγώνων του κυπριακού λαού για ανεξαρτησία, ο Αττίλας, οι αγγλικές βάσεις, το παλλαϊκό ΟΧΙ στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν, αλλά και η ένταξη στην Ευρωζώνη είναι κρίσιμα σημεία που συνθέτουν τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής ιστορίας της Κύπρου λίγο πριν φτάσουμε στις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων. σελ. 11 Κορεατική Χερσόνησος Πολεμικές ιαχές και επιθετικές κινήσεις Προβολές, σελ. 16 σελ. 10

2 2 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Η περιοχή σε βρασμό- οι λαοί σε κίνδυνο! Αντιιμπεριαλιστικό ΟΧΙ σε όλους τους Συνέχεια από τη σελ.1 Τα ζητήματα που αναδείχτηκαν στα πλαίσια της Κυπριακής κρίσης δεν γεννήθηκαν βέβαια από την αρχική απόφαση του Γιουρογκρούπ σχετικάμε τις τράπεζες της Κύπρου και δεν έκλεισαν με την απόφαση που τελικάεπικράτησε σε σχέση με το ζήτημα αυτό -που ακόμα και αυτή παραμένει «αδιευκρίνιστη» σε πολλές κρίσιμες «λεπτομέρειες» της. Όλα όσα αναδείχθηκαν αποτελούν σημερινή έκφραση των κρίσιμων ζητημάτων του «κόσμου που προέκυψε» μετάαπό τις καταρρεύσεις του 89-91, των στόχων που αυτός έθεσε στην ημερήσια ιμπεριαλιστική διάταξη, των επεμβάσεων, των πολέμων, των κάθε είδους συγκρούσεων που από τότε ως σήμερα εξελίσσονται. Όλα αυτάθα συνεχίσουν να εξελίσσονται σε όλα τα μέτωπα και σε όλους τους πολέμους μεταξύ των ιμπεριαλιστών, αλλάβέβαια και ανάμεσα στους λαούς και τους ιμπεριαλιστές. Αν κάτι, ωστόσο, επιβεβαιώθηκε, είναι πως αυτή η «γωνιά» της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και συνολικά η ευρύτερη περιοχή από τα Βαλκάνια ως τον Καύκασο και τη Μ. Ανατολή, συμπυκνώνει με δραματικό και κρίσιμο τρόπο τη σύμπλεξη της κρίσης με τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Είναι μια περιοχή που έχει το «προνόμιο» να συγκεντρώνει τις αντιθέσεις της Δύσης με την «Ανατολή», τις αντιθέσεις που διατρέχουν το εσωτερικό της Δύσης, και στην οποία ταυτόχρονα είναι ανοιχτοί μεγάλοι, παλιοί και νέοι λογαριασμοί των λαών με τον ιμπεριαλισμό. Εδώ, λοιπόν, και ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, καθόλου δεν μπορούν να σταθούν οι θεωρίες της «ειρηνικής συνύπαρξης» των λαών με τους ιμπεριαλιστές στις όποιες σημερινές, συστημικές ή «αριστερές», εκδοχές τους. Κάθε στιγμή, οι υποτιθέμενες «καθαρά οικονομικές» αποφάσεις και επιβολές αναδύουν τη μυρωδιά του μπαρουτιού, των σχεδίων κυριαρχίας που κουβαλούν τα αεροπλανοφόρα και οι πύραυλοι. Και όσο κι αν πασχίζουν οι κυρίαρχοι να στρέψουν το βλέμμα των λαών και του λαού μας στο λεγόμενο «Ευρωπαϊκό οικοδόμημα» και να τους το παρουσιάσουν σαν ένα ειρηνικό, πολιτικό, οικονομικό σχέδιο, ολοένα θα αποτυχαίνουν. Γιατί αυτό θα αποκαλύπτεται ως κομμάτι του πάζλ των βάρβαρων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των αιματηρών σχεδίων τους. Ας δούμε, όμως, πιο συγκεκριμένα μερικά βασικά στοιχεία από τις τελευταίες εξελίξεις. Τα πολλά και ισχυρά εργαλεία των ΗΠΑ Ακριβώς τις ημέρες που κορυφωνόταν ο ευρωπαϊκός (γερμανικός) εκβιασμός στην Κύπρο, ο Ομπάμα επισκέφθηκε το γειτονικό σε αυτήν Ισραήλ, σε μια επίσκεψη που οι προφανώς ανύποπτοι ανταποκριτές χαρακτήριζαν «χαμηλών προσδοκιών». Το αποτέλεσμα της όμως, η επαναπροσέγγιση ÂÓÈÛ ÛÙ ÙËÓ Î ÔÛË Î ÔÛË Ισραήλ-Τουρκίας, μετά από τρία χρόνια ρήξης αυτών των δύο ιδιαίτερα σημαντικών δυνάμεων για τα σχέδια του αμερικάνικου παράγοντα στην περιοχή, κάθε άλλο παρά «χαμηλό» είναι για τα αμερικάνικα συμφέροντα! Είναι προφανές, ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν προέκυψε κατά τη διάρκεια επίσκεψης Ομπάμα, που έπεισε τον Νετανιάχου να τηλεφωνήσει στον Ερντογάν, αλλά οικοδομήθηκε από τα πριν και ενώ η Ουάσιγκτον γνώριζε βέβαια μέσω ΔΝΤτην απόφαση που το Γιουρογκρουπ προωθούσε για την Κύπρο. Ανεξάρτητα, λοιπόν, από το αν οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν και τη χρονική σύμπτωση της απάντησης τους στην Γερμανική κίνηση, το ουσιώδες είναι ότι είχαν την απάντηση. Μια απάντηση μάλιστα που ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της γερμανικής παρέμβασης, καθώς, αν σταθεροποιηθεί η επαναπροσέγγιση Ισραήλ- Τουρκίας, δημιουργεί αυξημένους όρους ελέγχου για τις ΗΠΑ, τόσο σε σχέση με την άντληση και τον έλεγχο των δρόμων μεταφοράς των υδρογονανθράκων της περιοχής, όσο και γενικότερα από την άποψη της γεωπολιτικής κυριαρχίας στην περιοχή. Ο «άξονας» Τουρκίας Ισραήλ και στο βαθμό που θα τεθεί στην «διάθεση» των ΗΠΑ, είναι φανερό ότι αποτελεί κρίσιμη στρατιωτικοπολιτική προϋπόθεση, για να συνεχίσει και να κλιμακωθεί η παρέμβαση τους στη φλεγόμενη Συρία και στη βάση όλων αυτών, δημιουργεί νέα δεδομένα και πολύ μεγάλες πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, που οι αστικές τάξεις τους καλούνται να «ξαναλογαριάσουν» τις γερμανικές «αποκλίσεις τους». Ήδη το δίλημμα «διχοτόμηση ή εκμετάλλευση», που έσπευσε να εκφωνήσει ο Ερντογάν προς την ελληνική πλευρά, ακόμα και αν δεν αποτελεί έναν ως το τέλος αποφασισμένο, αμερικάνικο σχεδιασμό-ενώ σίγουρα εκφράζει τις τούρκικες επιθυμίεςλειτουργεί ως βαριά απειλή πάνω στην κυβέρνηση Σαμαρά, ο οποίος είχε βιαστεί να μιλήσει για «ευρωπαϊκές ΑΟΖ». Η ρώσικη υποχώρηση, τα γερμανικά όρια Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η Ρωσία υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση και υποχώρηση στο Κυπριακό πεδίο από τη Γερμανική κίνηση, καθώς δεν είχε τους όρους για μια συνολική ρήξη με την ΕΕ και τη Γερμανία, γιατί αυτό θα σήμαινε να επιχειρήσει να πάρει υπό τη δική της προστασία την αστική τάξη της Κύπρου, που για μερικά 24ωρα βρέθηκε μετέωρη στο χάσμα της «πολυδιάστατης» εξάρτησης της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε την αγγλική βάση στο νησί αλλά κυρίως ότι μια τέτοια ρήξη της Ρωσίας με τις Ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εκτός από όσα θα σήμαινε για τις διμερείς της με αυτούς σχέσεις, πολιτικά θα Ετήσια Συνδρομή: Εσωτερικού 45 Εξωτερικού 65 σήμαινε ότι θα ερχόταν σε μια απευθείας αντίθεση με τις ίδιες τις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο είναι βέβαια έξω από τις δυνατότητες και τις επιλογές της, που βρίσκονται από τακτική άποψη στην αντίθετη κατεύθυνση: στην διατήρηση-διεύρυνση και αξιοποίηση του δυτικού ρήγματος που προκάλεσε η αμερικάνικη επέμβαση στο Ιράκ το Και σε αυτή τη φάση, η ρώσικη πλευρά επεδίωξε συνεννόηση με τους ευρωπαίους, στη συνάντηση που είχαν στη Μόσχα κατά την εξέλιξη της κρίσης. Γράφτηκαν, μάλιστα, και διάφορα για «ανταλλάγματα» που εξασφάλισαν οι Ρώσοι από τη γερμανική πλευρά, για την υποχώρηση τους από την Κύπρο, κυρίως υπό τη μορφή «πολιτικής ανοχής-στήριξης» σχετικά με τις επιδιώξεις της Γκαζπρόμ για την αγορά των ΔΕΠΑ- ΔΕΣΦΑ. Μια τέτοια εκδοχή δεν είναι έξω από την ταχτική του γερμανικού ιμπεριαλισμού αλλά, ακόμα και αν ισχύουν, η τήρηση τους θα κριθεί στο πραγματικό (ελληνικό) πεδίο και από αυτούς που έχουν τους πιο αποφασιστικούς όρους. Σε κάθε περίπτωση, η όλη εξέλιξη αναφορικά με τη Ρωσία θα μπορούσε να καταγραφεί ως μια τακτική, αλλά όχι ασήμαντη επιτυχία της «Δύσης» εις βάρος της. Μια επιτυχία, όχι μόνο για όσα η Ρωσία έχασε από τη θέση της στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, αλλά κυρίως για όσα δεν θα μπορεί να επιδιώξει και να διεκδικήσει (ενεργειακά και άλλα) από όσα θα εξελιχθούν στην περιοχή. Αυτές τις εν δυνάμει απώλειες αντανακλούσε κυρίως η ρώσικη νευρικότητα εκείνων των ημερών, μιας και ο ρώσικος ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές πιέσεις στην ευρύτερη περιοχή. Για παράδειγμα, λίγο πιο βόρεια, στη Σερβία, ο Ρώσος πρέσβης δήλωνε, μερικές μέρες μετά την κορύφωση της Κυπριακής κρίσης, πως η χώρα (δηλαδή η Σερβία) πρέπει να ενταχθεί στην «ζωτική ισχύ της Ρωσίας» και να απορρίψει τις διαδικασίες για έναρξη διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Παρ όλα αυτά, αυτό που δεν έχει κριθεί ακόμα είναι το «ποιος» από τη Δύση θα πιστωθεί τελικά αυτή την επιτυχία σε βάρος της Ρωσίας! Η γερμανική πλευρά, εκτός από στρατιωτικά ανίσχυρη δείχνει και αρκετά «μόνη» της, ιδιαίτερα αν πάρουμε υπόψη μας και τη γαλλική στάση, που σε κάθε ευκαιρία δηλώνει την προθυμία της για πιο «αποφασιστική παρέμβαση» απέναντι στη Συρία! Προφανώς, ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, όντας υποσκελισμένος από τη γερμανική οικονομική υπεροχή εντός της ΕΕ, αναζητεί μεταφορά του ανταγωνισμού στο πεδίο που γνωρίζει ότι υπερτερεί. Όμως, αυτή η «γαλλική τάση» προς το στρατιωτικοπολιτικό πεδίο δεν αποτελεί μια ιδιομορφία του «νέου ανέμου» που έφερε ο Ολάντ. Στην πραγματικότητα, η τάση αυτή της μεταφοράς των ανταγωνισμών στο θερμό πεδίο των περιφερειακών επεμβάσεων-συγκρούσεων είναι το κύριο συμπέρασμα που αναδείχτηκε από την Κυπριακή κρίση. Με άλλα λόγια, αναδείχτηκε πως οι οικονομικοπολιτικές ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις που θέλουν να στοιχίσουν υποτελείς δυνάμεις, να εξασφαλίσουν όρους στον πολύπλοκο ενεργειακό ανταγωνισμό και να απωθήσουν σε αυτή τη βάση τους ανταγωνιστές τους, αγγίζουν ολοένα περισσότερο ζητήματα κυριαρχίας που απαιτούν την ενεργοποίηση όλων των ιμπεριαλιστικών όπλων, των πραγματικών συμπεριλαμβανομένων. Αυτό είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της συσπείρωσης Τουρκίας-Ισραήλ που οικοδόμησε η αμερικάνικη παρέμβαση. Η χώρα μας και η περιοχή Με βάση τα παραπάνω, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως η χώρα μας, όντας κρίσιμο σημείο διασταύρωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή, μπαίνει μετά την Κυπριακή κρίση σε μια νέα φάση, όσον αφορά τις απαιτήσεις που θα δεχτεί και τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσει από τον ανταγωνισμό αυτό. Από το ξεκίνημα της κρίσης ως τώρα, δέχτηκε τα καταιγιστικά πυρά της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Η επίθεση αυτή είχε και έχει σταθερά στο στόχαστρο της την εργατική τάξη, το σύνολο των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων και αποτελεί, βέβαια, κοινό τόπο όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και δεν πρόκειται ούτε να σταματήσει ούτε να αμβλυνθεί. Όμως, με βάση τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού και το επίπεδο που έφτασε ο ανταγωνισμός του, δεν είναι πλέον αρκετή! Από τη μια, υπάρχουν κρίσιμα επίδικα που αφορούν στο ποιος ιμπεριαλιστής θα ιδιοποιηθεί τα μεγάλα φιλέτα του εθνικού πλούτου (πχ ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ). Ήδη τα γερμανικά βήματα, για την απόκτηση ελέγχου στην Εθνική Τράπεζα, δίνουν ένα δείγμα για το σε ποιο σημείο έχει φτάσει η αρπαγή του ιστού της χώρας. Από την άλλη, ακόμα πιο σημαντικός και κρίσιμος για το σύνολο των εξελίξεων στην περιοχή είναι ο ρόλος στον οποίο θα διαταχθεί η χώρα, με μοχλό τους μέγιστους γεωπολιτικούς εκβιασμούς που αφορούν τελικά στην ίδια την υπόσταση της. Τα ζητήματα τα σχετικά με την ανακήρυξη (και υπό την έγκριση και εποπτεία ποιων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) των ΑΟΖ, σε συνδυασμό με το λεγόμενο ενεργειακό ρόλο που θα αναλάβει στην περιοχή, είναι ακριβώς τα ζητήματα της χρήσης της από τους ιμπεριαλιστές ως βάση κυριαρχίας τους στον ανταγωνισμό που εξελίσσεται στην περιοχή. Σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα συνίσταται η νέα φάση για την οποία κάναμε λόγο. Από αυτά τα ζητήματα θα καθοριστούν και οι πολιτικές εξελίξεις στο ήδη ταραγμένο και εύθραυστο πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια από αυτά τα ζητήματα προκύπτουν οι πιο σοβαροί κίνδυνοι για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής, και αντίστοιχα σοβαρές απαιτήσεις και καθήκοντα για το κίνημα και τη λαϊκή πάλη. π Δƒ : IBAN: GR BIC: ETHNGRAA ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä Î fiûâè Δ Δø Δ πχø, ÛÙÈÎ ÌË ÎÂÚ ÔÛÎÔappleÈÎ ÂÙ ÈÚ È ı ÓÂÙ È applefi ÓÙ ÎÙÈÎ appleèùúôapple Î fiùë : Ú. ˆÓÛÙ ÓÙfiappleÔ ÏÔ Àapple ı ÓÔ ÓÙ ÍË : μ. Ì Ú Ú : ÌÌ. ªappleÂÓ ÎË 43, ı Ó, ΔËÏ.: Fax: ÂÛ/Ó ÎË, ÁÓ Ù 126 ΔËÏ.: (2310)

3 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 3 προστάτες Á ðïøç Στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, υπάρχουν ήδη συγκροτημένες ή υπό διαμόρφωση όλες οι δυνατές επιλογές που θα μπορούσαν να χρειαστούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να προωθήσουν τυχοδιωκτισμούς, εθνικιστικές υστερίες ή «απλώς» τους κλασσικούς «σώφρονες ρεαλισμούς» της υποταγής σε όποια ιμπεριαλιστική απαίτηση. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι στο χώρο της Δεξιάς έχουν κιόλας διαμορφωθεί 4-5 διαφορετικά κόμματα και ομαδοποιήσεις, ενώ ταυτόχρονα η αντι-μέρκελ και η αντι-γερμανική κατεύθυνση απλώνεται από τη συνεργασία ΣΥ- ΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι φωνές μέσα στα παραδοσιακά της αστικής τάξης εκδοτικά συγκροτήματα. Στον ίδιο καβγά των ιμπεριαλιστών, διαμέσου των ντόπιων τους υποτελών και εκπροσώπων, εντάσσεται προφανώς και η πρόσφατη ανακίνησηυπενθύμιση της υπόθεσης των υποκλοπών και των «σχεδίων δολοφονίας του Καραμανλή». Και είναι βέβαιο, ότι σε σχέση με όλα αυτά πολλά έχουν ακόμα να δουν τα μάτια μας. Σε κάθε περίπτωση, το DNA της υποτέλειας και της αναζήτησης προστατών και μεγάλων ιδεών που συνόδευσε τη ληξιαρχική πράξη γέννησης και όλη την ως τώρα πορεία της αστικής τάξης, παράγει και θα παράγει μπόλικο πολιτικό προσωπικό αρκούντως ευλύγιστο και ανερμάτιστο, ώστε να είναι κατάλληλο για τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη χώρα και στην περιοχή. Είναι λοιπόν θεμελιώδης και επείγουσα ανάγκη για το λαό και τη νεολαία να κατακτά και να αναδεικνύει μέσα από την πάλη του την αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, την απόρριψη όλων των προστατών, την ανάδειξη-υπεράσπιση της ειρήνης, φιλίας, αλληλεγγύης με όλους τους λαούς της περιοχής. Το σύνθημα «εδώ δεν είναι Καναδάς, δεν είναι Ελντοράντο, εδώ είναι ο τόπος μας και κάνουμε κουμάντο», με το οποίο αγωνίζεται ο λαός της Χαλκιδικής, μπορεί να αποτελέσει οδηγό για τη σκέψη και την πάλη συνολικότερα. Ο ορυκτός και κάθε πλούτος της χώρας ανήκει στην εργατική τάξη και το λαό μας! Και γι αυτό, δεν πρέπει ο λαός να δεχτεί κανένα σχέδιο «συνεκμετάλλευσης» του, ανάμεσα στις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και την αστική τάξη της χώρας. Πολύ περισσότερο που αυτά τα σχέδια συνεκμετάλλευσης, υφαίνονται έτσι, ώστε να πυροδοτήσουν μέχρι και αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των λαών της περιοχής! Από κάθε άποψη, λοιπόν, τα σχέδια αυτά όχι μόνο δεν είναι σχέδια «ανάπτυξης και ανόρθωσης» της χώρας, αλλά είναι σχέδια λεηλασίας της, σχέδια πολέμων και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Απέναντι σε αυτά τα σχέδια, μέσα στα οποία βολοδέρνει με κάθε προθυμία η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, χρειάζεται η εργατική τάξη και ο λαός να αναπτύξουν την αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική, δημοκρατική τους πάλη. Αχώριστο κομμάτι αυτής της πάλης είναι και η διεκδίκηση για ψωμί και δουλειά. Αυτή η πάλη είναι και η βάση για να χτιστεί το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης που απαιτείται, με αυτή την πάλη θα «συναντηθεί και θα συνενωθεί» ο λαός μας με τους λαούς και τους ξεσηκωμούς της περιοχής. Αυτός είναι ο δύσκολος αλλά μοναδικός δρόμος, για να διώξουμε όλους τους φονιάδες και τους ληστές, για να ελευθερωθεί η χώρα και η περιοχή από την ιμπεριαλιστική σκλαβιά, για να γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του. Αυτό που συμβαίνει στη ζωή των εργαζομένων αυτής της χώρας είναι μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλα όσα κατέκτησαν με αγώνες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Στο έδαφος της πραγματικής κρίσης του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού που επιχειρείται, προς το παρόν, να ξεπεραστεί με τον "ειρηνικό" τρόπο της βίαιης αναδιανομής πλούτου και μοιράσματος του κόσμου. Πάντα σε βάρος του λαού, της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών στρωμάτων, περιλαμβανομένων και αυτών που αποτελούσαν βασικό στήριγμα του συστήματος μέχρι πρόσφατα, και ως ένα βαθμό εξακολουθούν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν σε βασικές καθημερινές ανάγκες, ακόμη και της διατροφής τους, αυξάνουν. Αυξάνουν όσο αυξάνει η ανεργία, η μη πληρωμή μισθών αλλά και η μείωσή τους! Το σύστημα παράλληλα με αυτά φορτώνει το λαό με κάθε είδους φόρους, χαράτσια, τέλη και ότι άλλο διαστροφικό σκεφτούν οι κεφαλές του με στόχο να μην αφήσουν τίποτα στα χέρια των εργαζόμενων. Αν στις επίσημες στατιστικές μετρούσαν και τα φοροχαράτσια ως μείωση του μισθού και των εισοδημάτων, τότε το συμπέρασμα θα ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι μειώσεις μισθών φτάνουν και ξεπερνούν το 100%! Αδυνατούν να πληρώσουν φόρους, αλλά και δάνεια για τα σπίτια που πήραν σε εποχές που όλα φάνταζαν σχετικά πιο εύκολα ή έστω με δυσκολίες εφικτά. Οι απειλές για κατασχέσεις και εξώσεις από κράτος και τράπεζες αυξάνουν. Το ενδεχόμενο αυτής της πραγματικότητας πυροδότησε το 2010 μια σειρά αγώνες που κράτησαν για δύο χρόνια. Μαζικές απεργίες, πλατείες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις κινήματα κατά των φόρων και των χαρατσιών. Σε όλα τα επίπεδα, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, κεντρικά και τοπικά. Ωστόσο αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν να ανατρέψουν πολιτικές ή έστω πλευρές τους. Κατάφεραν όμως να στριμώξουν το σύστημα, να ανατρέψουν κυβερνήσεις, να το αναγκάσουν σε ελιγμούς. Η στάση κινήματος που κηρύχτηκε από το σύνολο σχεδόν των αριστερών δυνάμεων, με την πλήρη συναίνεση των ξεπουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών είχε το λόγο της, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τη «μητέρα των μαχών» τις εκλογές που κατά τα άλλα όλοι σχεδόν τις αποποιούνται! Οι αγώνες βέβαια δε σταμάτησαν. Με πιο χαμηλή ένταση οι πανεργατικές απεργίες αλλά είχαμε τις μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών και τις μεγάλες απεργίες των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς και των ναυτεργατών. Κινητοποιήσεις γίνονται και σε επί μέρους χώρους δουλειάς και κλάδους. Όλα αυτά σε ένα φόντο όπου η επίθεση του συστήματος προχωρά σχεδόν ανενόχλητη με νέα μέτρα, οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών γίνονται ολοένα και πιο απροσχημάτιστες, με κορυφαίο γεγονός αυτό της Κύπρου, και ο λαός βυθίζεται ακόμη περισσότερο στην εξαθλίωση. Τις επόμενες μέρες θα μάθουμε τα νέα μέτρα που ετοιμάζουν, μιας και τα προηγούμενα δεν απέδωσαν, τους επόμενους μήνες θα πρέπει να απολυθούν 15 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, νοσοκομεία κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, χαράτσια μένουν και ετοιμάζονται νέα και πάει λέγοντας. Η δε φασιστικοποίηση προχωρά και αυτή ακάθεκτη. Αγωνιστές στις γειτονιές διώκονται, συνδικαλιστές καταδικάζονται. Ακόμη και συμβολικές πράξεις, από αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι δυνάμεις επίσημης και μη αριστεράς αλλά και οι αγανακτισμένοι, αντιμετωπίζονται με την βία των ΜΑΤ. Φυσικά δεν συζητάμε για την αντιμετώπιση αγώνων που αμφισβητούν σημαντικές επιλογές του συστήματος όπως των κατοίκων της Χαλκιδικής. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αντί να πατήσουν στην εμπειρία των προηγούμενων χρόνων, αντί να εκμεταλλευτούν ευκαιρίες σαν και αυτές των εργαζόμενων του μετρό και των ναυτεργατών κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν τους εργαζόμενους να ξαναβγούν στους δρόμους. Εξαγγέλλουν κυριακάτικες κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα τώρα με τα γεγονότα στη Κύπρο, και δεν έρχονται ούτε καν αυτοί που τις καλούν. Από πριν φροντίζουν να είναι άμαζες. Και αν δεν χωράει καμιά αμφιβολία για τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, για την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ σε όλα τα επίπεδα, τι να πούμε για την αριστερά! Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται για το κυβερνητικό τους μέλλον, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε συνεργασία με τμήματα των πρώτων, στήνουν κάθε είδους συντονιστικά σε κλάδους δουλειάς και γειτονιές, κηρύσσουν μήνες προειδοποιητικούς μη πληρωμής αυτών που έτσι κι αλλιώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν Στάση κινήματος μιας αριστεράς αφοπλισμένης, ενός συνδικαλισμού παραδομένου να πληρώσουν, καλούν και οι δύο σε απογευματινές συγκεντρώσεις που ούτε οι ίδιες δεν τιμούν με την παρουσία τους. Ακόμη και τις συγκεντρώσεις για την Κύπρο τις απαξίωσαν με όλες τους τις δυνάμεις! Αυτό βέβαια δεν τους εμποδίζει να καλούν ξανά σε συγκεντρώσεις τις επόμενες δύο Κυριακές με υπογραφές δεκάδων σωματείων που είναι αμφίβολο αν τις έχουν πάρει χαμπάρι τα μέλη τους. Και φυσικά η δήθεν αλληλεγγύη! Πρόκειται για γραμμή που την αποφασίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και την εφαρμόζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ...ανατρεπτικά, στις γειτονιές κυρίως! Το δε ΚΚΕ ενόψει συνεδρίου ετοιμάζει την νέα του έφοδο στον ουρανό δια της Λαϊκής Συμμαχίας με τον εαυτό του και όπου παίζει κάποιο ρόλο σε κινητοποιήσεις φροντίζει να τις περιχαρακώνει, να τις υποτάσσει στη νομιμότητα και να τις οδηγεί στο κλείσιμό τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους ναυτεργάτες που αντί να καταγγείλει τη συνδικαλιστική ηγεσία πήρε πάνω του το κλείσιμο της απεργίας χαρακτηρίζοντάς το ορθή ταξική τακτική! Κατά τα άλλα στο θέμα της Κύπρου έλαμψε δια της απουσίας του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της ηγεσίας του να πείσει τα μέλη του ότι εξακολουθεί να είναι αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Φυσικά για όλους αυτούς πρώτος φταίχτης είναι ο λαός που δεν καταλαβαίνει, που είναι κουρασμένος και συμβιβασμένος. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να δημιουργηθεί ένα κίνημα πραγματικά εργατικό και λαϊκό στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές που θα αντισταθεί στην εντεινόμενη επίθεση και φασιστικοποίηση. Που θα ξεκαθαρίζει ότι χρειάζεται μαζικός και παρατεταμένος αγώνας όλων και όχι κάποιων που τον αναλαμβάνουν, που θα διεκδικεί δικαιώματα και δεν θα έχει ανάγκη να καταθέσει εφικτές και υπεύθυνες προτάσεις, που θα δημιουργεί γεγονότα και δεν θα θεωρεί μιζέρια την αντίσταση στη φτωχοποίηση, που θα στοχεύει στην ανατροπή πολιτικών και όχι απλά και μόνο κυβερνήσεων, που δεν θα αρνείται να καταγγέλλει εκτός από την ντόπια αστική τάξη και τους πάτρωνές της ιμπεριαλιστές που λύνουν και δένουν στη χώρα. Που θα έχει συνέχεια, δεν θα αναπτύσσεται προειδοποιητικά ή συμβολικά κάποιες μέρες ή μήνες του χρόνου και δεν θα υποτάσσεται στις στοχεύσεις των διάφορων δυνάμεων της ρεφορμιστικής αριστεράς ή της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής ηγεσίας. Που ο συντονισμός του θα προέρχεται πραγματικά σαν ανάγκη μέσα από την ανάπτυξή του και δεν θα γίνεται από σχήματα φορεμένα από τα πάνω και αποφασισμένα σε κάποια πολιτικά γραφεία. Και σε αυτό σημαντικό ρόλο καλούνται να παίξουν οι δυνάμεις της ΠΑΑΣ.

4 4 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Βόλος: «Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους» αφέθηκαν το μεσημέρι της Δευτέρας 1/4 οι τρεις συλληφθέντες οπαδοί της «Χρυσής Αυγής» που κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για τη ρίψη βομβών μολότοφ και τον εμπρησμό ΑΤΜ υποκαταστήματος της Τράπεζας Κύπρου στις 28/3. Πέραν τού πώς θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί ο εμπρησμός αυτός, ήταν χαρακτηριστική και η διαφορά αντιμετώπισης των συλληφθέντων μ αυτούς στο Βελβεντό Κοζάνης Εδώ δεν είχαμε ούτε κακοποίηση και βασανισμό,ούτε δημόσια επίδειξή της Καραβιά μεταναστών στη Λέσβο άθλιες οι συνθήκες «υποδοχής» τους Την Τρίτη 2/4, σαράντα μετανάστες απ τη Συρία, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες, άντρες, γυναίκες και παιδιά, που επέβαιναν σε μηχανοκίνητη λέμβο, συνελήφθησαν στη θαλάσσια περιοχή του αεροδρομίου της Λέσβου από πλωτό περιπολικό του λιμενικού. Οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στο «Βοστάνειο» Νοσοκομείο Μυτιλήνης για εξετάσεις, ενώ «ανοικτό» (sic) είναι το σε ποιο χώρο θα φιλοξενηθούν. Ήδη 50 άλλοι μετανάστες στοιβάζονται μαζί με ποινικούς στα κρατητήρια Δεν έχει περάσει μάλιστα μήνας απ τη δημοσίευση έκθεσης του ύπατου αρμοστή του Ο.Η.Ε. για τους πρόσφυγες, Guterres, σχετικά με την τραγωδία των προσφύγων απ τη Συρία που εκτυλίσσεται καθημερινά. Μέσα σε μια κατάσταση που τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη, οι 1,1 εκατομμύριο πρόσφυγες απ τη Συρία αντιμετωπίζουν τη φρίκη, την αθλιότητα και την απόγνωση που γεννά η πολιτική του ιμπεριαλισμού. Τα ¾ των προσφύγων αυτών είναι γυναίκες και παιδιά, ενώ καταγγελίες μιλούν και για βιασμούς και σεξουαλική κακοποίησή τους. Είναι ακριβώς αυτή η πολιτική των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που τεμαχίζει χώρες και δολοφονεί λαούς, η πολιτική των φασιστικών καθεστώτων, η πολιτική της πείνας και της εξαθλίωσης που γεννά, μεταξύ άλλων, και τα καραβάνια των μεταναστών που προσπαθούν ν αναζητήσουν «καλύτερη μοίρα» στην «πολιτισμένη Δύση» Για να πέσουν κι εκεί θύματα υπερεκμετάλλευσης, καταπίεσης, περιθωριοποίησης και ρατσισμού. äçìïêñáôéêü äéêáéþìáôá Κάτω τα χέρια απ τους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες! Εντείνονται οι τρομοκρατικές διώξεις απέναντι σε τούρκους και κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες Μια ολόκληρη τρομοκρατική επιχείρηση εξελίσσεται το τελευταίο διάστημα με στόχο τους τούρκους και κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας και κατέχουν πολιτικό άσυλο. Ενώ τον τελευταίο μήνα έχουν συλληφθεί τέσσερεις αγωνιστές (δύο στην Πάτρα, ένας στην Αθήνα κι ένας στη Θεσσαλονίκη), ύστερα από εντάλματα σύλληψης που εκδίδονται απ την Interpol «όλως τυχαίως» όταν παρουσιάζονται στο Τμήμα Αλλοδαπών για τις διαδικασίες ανανέωσης της ταυτότητάς ή του ασύλου τους, την Πέμπτη 21/3 συνελήφθη στο κέντρο της Αθήνας, και με τρόπο που θύμιζε απαγωγή, η αγωνίστρια Gonul Yilmaz. Η αγωνίστρια αυτή, η οποία κατέχει πολιτικό άσυλο και ζει στη χώρα μας επί 15 χρόνια, μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε φυλακές της Θεσσαλονίκης, όπου κρατήθηκε μάλιστα στην απομόνωση μετά από άρνησή της να υποστεί την εξευτελιστική «σωματική έρευνα». Για ν αποφασιστεί, στη συνέχεια, η προφυλάκισή της και η μεταφορά της στις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί δεν επιτράπηκε καν απ τη διεύθυνση των φυλακών στους δικηγόρους της να της παραδώσουν ρούχα Ο κίνδυνος έκδοσής της στην Τουρκία είναι μεγάλος! Η επιχείρηση αυτή αποτελεί συνειδητή επιλογή της τρικομματικής κυβέρνησης και εντάθηκε μετά το ταξίδι του Σαμαρά στην Τουρκία, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 4 του Μάρτη, υπό τις ευλογίες των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Σύμφωνα μάλιστα με καταγγελία της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες, που βασίζεται σε δημοσιεύματα των τουρκικών Μ.Μ.Ε., η Ν απελευθερωθεί η Gonul Yilmaz! έκδοση αγωνιστών στην Τουρκία απαιτείται και ως αντάλλαγμα για το προχώρημα τουρκικών επενδύσεων στην Ελλάδα. Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης φάνηκε και με την παρέμβαση του εισαγγελέα εφετών στην απόφαση της δήθεν ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Την έφεση, δηλαδή, στην αθωωτική απόφαση που είχε πάρει το Συμβούλιο Εφετών Πάτρας την Τρίτη 26/3, για την μη έκδοση των αγωνιστών Ζεκί Γκορμπούζ και Μπ. Κομέρτ. Αγωνιστών που έχουν βασανιστεί απ το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας και που τώρα κινδυνεύουν με έκδοση σ αυτό. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως μπροστά στην αντιμετώπιση των ίδιων των λαών τους και των αγωνιστών, οι αστικές τάξεις σε Ελλάδα και Τουρκία και οι κυβερνήσεις τους -εξαρτημένες και υποτελείς στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά- βάζουν σε δεύτερη μοίρα τούς εθνικισμούς και τις μεταξύ τους αντιθέσεις και συνεργάζονται αρμονικά. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κανέναν απολύτως ενδοιασμό να παραδώσει τούρκους και κούρδους αγωνιστές στο φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας, στα λευκά κελιά απομόνωσης, τα λεγόμενα και τύπου F, όπου τα βασανιστήρια και η φυσική εξόντωση εκατοντάδων αγωνιστών αποτελούν τον κανόνα. Ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να ανακόψει μια τέτοια εξέλιξη είναι η ανάπτυξη ενός πλατιού και μαζικού κινήματος αλληλεγγύης, που θα απαιτήσει την απελευθέρωση και τη μη έκδοση στην Τουρκία των αγωνιστών αυτών. Καταγγελία για το τρομοκρατικό αυτό πογκρόμ εξέδωσε και το ΚΚΕ(μ-λ). Παρέταξαν ειδικές δυνάμεις του στρατού απέναντι στους απεργούς εργάτες των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά των Ειδικών Δυνάμεων της 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας, εφοδιασμένοι με όπλα, γε- «Κομάντος» μιστήρες, γιλέκα μάχης καθώς και όχημα VBL με πυροβόλο όπλο και πυροσβεστικό όχημα με κανονάκι, στραμμένα προς την πύλη, μαζί με ισχυρές στυνομικές δυνάμεις, ήταν παραταγμένα το πρωί της Τρίτης 3 Απρίλη στο Πεντάγωνο της Λεωφόρου Μεσογείων (υπουργείο Εθνικής Άμυνας), απέναντι στους απλήρωτους απεργούς που πραγματοποιούσαν την απεργιακή τους κινητοποίηση. Όχι, δεν είχε «κηρυχτεί πόλεμος με την Τουρκία», όπως σχολίασαν χαριτολογώντας το γεγονός δημοσιογράφοι των Μ.Μ.Ε. Στο πλαίσιο της φασιστικοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής του συστήματος, έχουμε και τέτοιες κινήσεις! Που καταδεικνύουν τον «εσωτερικό εχθρό» της άρχουσας τάξης, της κυβέρνησης και των ξένων αφεντικών τους. Το λαό, δηλαδή, τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τους απεργούς που διεκδικούν τα δίκια τους και τα δεδουλευμένα τους! Εκτός από τις διμοιρίες των ΜΑΤ και τις ομάδες ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, τις «αύρες» και τα χημικά, υπάρχουν και οι «ειδικές δυνάμεις» και άλλα «στρατιωτικο-αστυνομικά» ή και καθαρά στρατιωτικά σώματα να παραταχθούν απέναντι στο λαό. Βόλος : Φασιστικά οπλοστάσια Για δεύτερη φορά στο Βόλο, αποκαλύφθηκε δείγμα της επικίνδυνης δράσης των φασιστών της Χρυσής Αυγής. Πιο συγκεκριμένα, την προηγούμενη Παρασκευή συνελήφθησαν 3 νεαροί χρυσαυγίτες, μεταξύ των οποίων κι ένας 17χρονος, για εμπρησμό του υποκαταστήματος της τράπεζας Κύπρου. Εκτός των συνεπειών που ήθελε να αποφέρει η συγκεκριμένη ενέργειά τους, από προβοκάτσια ή δημιουργία γενικότερου κλίματος τρομοκρατίας, αποκαλύφθηκε ότι οι χρυσαυγίτες είχαν στην κατοχή τους ολόκληρο οπλοστάσιο από ρόπαλα μέχρι βαλίτσες με όπλα, οι οποίες μάλιστα βρέθηκαν στην οικία του 17χρονου, τη στιγμή που οι γονείς του προσπαθούσαν να τις ξεφορτωθούν. Είναι ολοφάνερα τα δολοφονικά σχέδια που έχουν και για την περιοχή του Βόλου τα άνανδρα φασιστοειδή. Είναι το δεύτερο επικίνδυνο κρούσμα που συμβαίνει σε μικρό χρονικό διάστημα, μετά και τη σύλληψη 2 ατόμων που σχεδίαζαν τον εμπρησμό χώρου προσευχής μεταναστών. Το γεγονός της σύλληψής τους είναι φυσικά εντελώς τυχαίο, το πιο πιθανό είναι ότι τους πέρασαν για «άλλους», αφού τόσο καιρό η δράση της Χ.Α, τόσο ιδεολογικοπολιτικά όσο κι οργανωτικά, γίνεται ανενόχλητα και με την ανοχή των μηχανισμών του σάπιου αυτού συστήματος. Είναι ενδεικτικό ότι το συγκεκριμένο περιστατικό "θάφτηκε" από τα ΜΜΕ, εκτός ίσως του τοπικού τύπου, ενώ σε περιπτώσεις νεαρών ατόμων που αναφέρονται στον α/α χώρο κι όχι μόνο, γίνεται δημόσια διαπόμπευση. Επιπλέον, οι 3 συλληφθέντες χρυσαυγίτες αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς στην ουσία κανέναν όρο, ενώ στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις, η εισαγγελία φόρτωσε σωρία κατηγοριών και 8μηνες ποινές με αναστολή, σε 20χρονους φοιτητές. Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της ευνοϊκής μεταχείρισης που λαμβάνει η δράση της Χ.Α, ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τα εχθρικά σχέδια που έχει για το λαό και την νεολαία το εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα και η αστική τάξη της χώρας μας. Μόνη διέξοδος η πάλη κι η αντίσταση ενάντια σε αυτά τα σχέδια που κλέβουν τις ζωές μας. Μέσα από εκεί θα τσακιστούν τα ανδρείκελα της Χ.Α και οποιοσδήποτε άλλος που ευνοεί τον φασισμό.

5 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 5 Ξάνθη: Η ρατσιστική βία πρέπει να πάρει την απάντηση που της αρμόζει ΤΤο τελευταίο διάστημα, η Χρυσή Αυγή έχει ενισχύσει τη δράση της στην Ξάνθη. Με μικροπορείες ατόμων στους κεντρικούς δρόμους και μοίρασμα προπαγανδιστικού υλικού, υπό την προστασία μάλιστα της αστυνομίας, που φυλάει μέρα-νύχτα τα γραφεία της και συνοδεύει τις εξορμήσεις της, προκαλεί, εκφοβίζει και τρομοκρατεί κυρίως τη μειονότητα. Από το καλοκαίρι άρχισαν να εμφανίζονται στην πόλη και να δημιουργούν μικροεπεισόδια, με πιο σοβαρό την επίθεση σε δάσκαλο αγωνιστή. Κορύφωσαν τις προκλήσεις τους την ημέρα των εγκαινίων των γραφείων τους (στον πιο κεντρικό δρόμο της πόλης), όπου συγκέντρωσαν τους μπράβους τους από όλη τη βόρεια Ελλάδα. Με φασιστικούς χαιρετισμούς και εμβατήρια, ξέρασαν τη χολή τους ενάντια στην αριστερά και τη μειονότητα. Και πάλι υπό την προστασία της αστυνομίας, που απέκλεισε με κλούβες και ΜΑΤ όλο το εμπορικό κέντρο της Ξάνθης, δημιουργώντας -μαζί με τους φασίστες- μια κατάσταση «κατοχής» και προκαλώντας την αγανάκτηση, αλλά και τον τρόμο, στους μαγαζάτορες και στον κόσμο. Τελευταία τους πρόκληση, το βράδυ της Πέμπτη 28 Μάρτη. Απέναντί τους στην κεντρική πλατεία βρέθηκε μια μικρή ομάδα «αντιεξουσιαστών» (με τη γνωστή τους αντίληψη για «στρατιωτική» αντιμετώπιση του φασισμού), που σύντομα όμως πορεύτηκαν προς το Πολυτεχνείο, μιας που οι χρυσαυγίτες, προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο, είχαν ενισχυθεί με μπράβους και από άλλες πόλεις. Έτσι, με «ανεβασμένο το ηθικό», κραδαίνοντας παλούκια με ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας «έξω οι Τούρκοι από τη Θράκη», επιτέθηκαν σε νεαρό της μειονότητας, τον οποίο ξυλοκόπησαν άγρια στέλνοντάς τον στο νοσοκομείο και στη συνέχεια, άρχισαν να τρομοκρατούν μικρά παιδιά προσπαθώντας να διαπιστώσουν απ τα ονόματά τους- αν είναι της μειονότητας, και γυναίκες με μαντίλες, που κάποιες αναγκάστηκαν να κρυφτούν σε μαγαζιά. Το τελευταίο γεγονός ταρακούνησε συνολικά την κοινωνία της Ξάνθης και ιδιαίτερα τη μειονότητα, στους κόλπους της οποίας επικρατεί φόβος, κυρίως μέσα στην πόλη, αλλά και αναβρασμός, κυρίως στα μειονοτικά χωριά. Γενικά, όμως, και ανεξάρτητα από τη χροιά που παίρνει, υπάρχει μια συνολική αντίθεση του κόσμου στη ρατσιστική βία της Χρυσής Αυγής, γεγονός που οδήγησε (ή ανάγκασε) και σε ανάλογες ανακοινώσεις καταγγελίας από κόμματα και φορείς. Βεβαίως, ο καθένας θέτει τα πράγματα από τη σκοπιά της πολιτικής του. Άλλοι καταγγέλλοντας πιο ανοιχτά τη Χρυσή Αυγή και το ρατσισμό και άλλοι ρίχνοντας ευθύνες στα «δύο άκρα», καταγγέλλοντας «τη βία απ όπου κι αν προέρχεται». Ένας επιπλέον λόγος που ανάγκασε τα αστικά κόμματα να πάρουν θέση καταγγελίας και «να υπερασπιστούν το ήπιο κλίμα», είναι η γραμμή ότι «το μειονοτικό είναι ένα εθνικό ζήτημα». Και ναι μεν η Χρυσή Αυγή λειτουργεί μέσα στο κλίμα που όλο το σύστημα και τα αστικά κόμματα έχουν χρόνια τώρα δημιουργήσει στην περιοχή (καταπίεση, διακρίσεις και εκμετάλλευση της μειονότητας, ρατσισμός, εθνικισμός και «αντιτουρκισμός»), ωστόσο προς το παρόν τουλάχιστοναπαιτούν αυτή την πολιτική να την ασκούν οι επίσημοι εκφραστές του συστήματος, με τους όρους που θέτει η αμερικανόπνευστη ελληνοτουρκική «φιλία» και όχι βέβαια η Χρυσή Αυγή. Η τελευταία κάνει «προσπάθειες» να λειτουργήσει «εντός πλαισίου» (προφανώς «έχουν τραβηχτεί αφτιά») και να καθησυχάσει τους «Έλληνες Πομάκους», διαχωρίζοντάς τους από τους «Τούρκους πράκτορες» (αυτή είναι και η κεντρική γραμμή του συστήματος), αλλά βέβαια δύσκολα κρύβεται και περιορίζεται η πραγματική της φύση, το DNA της, η φασιστική βία και το ρατσιστικό μίσος. Πιο απροκάλυπτος απ όλους τους καταγγέλλοντες, ο βουλευτής της ΝΔ Κοντός, που έστειλε επιστολή στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ζητώντας να παρέμβει κατασταλτικά απέναντι σε χρυσαυγίτες και αντιεξουσιαστές. Να την η θεωρία «των άκρων» και του παλιού «αριστεροχουντισμού», να την η προτροπή για χτύπημα αγωνιστών, στεκιών και κατάλυσης του πανεπιστημιακού άσυλου. Εμμένοντας στη γραμμή της «καταδίκης της πολιτικής βίας, απ όπου κι αν προέρχεται», η ΝΔ διαχώρισε τη θέση της από την πρωτοβουλία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ζεϊμπέκ, για αντιρατσιστική πορεία το Σάββατο 6/4, με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων του κοινοβουλευτικού τόξου και ανάλογη λογική μ αυτή εκφράστηκε το καλοκαίρι, σε κείμενο κομμάτων και βουλευτών για τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών. Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Οικολόγοι, μαζί με την ΕΛΜΕ και το Εργατικό Κέντρο, οι οποίοι, ύστερα από σχετική σύσκεψη, προχωρούν στην πορεία του Σαββάτου. Και, για να μην μείνει έξω η ΝΔ, αποφάσισαν μετά την πορεία να γίνει σύσκεψη κομμάτων και φορέων (όπως πρότεινε ο Κοντός) με θέμα την «πολιτική βία», για να γίνουν οι ανάλογες προτάσεις προς την κυβέρνηση. Εμφανής η προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των κομμάτων του συστήματος και των κυβερνήσεων, που έστρωσαν το δρόμο στο φασισμό και δημιουργούν το πολιτικό πλαίσιο, μέσα από την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα και την έξαρση της φασιστικοποίησης, για την ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής. Εμφανής, επίσης, και η προσπάθεια να ελεγχθεί η όποια αγανάκτηση της μειονότητας και να καλουπαριστούν οι αντιδράσεις της κοινωνίας, κάτω από την επίσημη ομπρέλα των «θεσμικών παραγόντων». Το ΚΚΕ(μ-λ) έθεσε το ζήτημα της αναγκαιότητας της μαζικής λαϊκής απάντησης στο φασισμό (και στην πολιτική που τον αναπαράγει) τόσο μέσα στην Πρωτοβουλία Αντίστασης Ξάνθης, η οποία ξεκίνησε τις παρεμβάσεις της, όσο και με την ενεργοποίηση της Αντιφασιστικής Δικτύωσης για την πραγματοποίηση αντιφασιστικών δράσεων, που θα κορυφωθούν με μαζική αντιφασιστική πορεία. Προχωρά, επίσης, και στην αυτόνομη παρέμβασή του στη μειονότητα, προσπαθώντας να ενισχύσει την κατεύθυνση της μαζικής και οργανωμένης συμμετοχής της στην αντιφασιστική πάλη, σε ενότητα με τη νεολαία και όλους τους εργαζόμενους του νομού. Την Κυριακή 31/3 πραγματοποιήθηκε στην Λάρισα αντιφασιστική συγκέντρωση-πορεία, με αφορμή προγραμματισμένη εκδήλωση της Χρυσής Αυγής για τον Γρίβα. Είχε προηγηθεί ένα επταήμερο συζητήσεων και παρεμβάσεων στην πόλη, με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Η Ταξική Αντιιμπεριαλιστική Κίνηση έθεσε εξαρχής ως άξονα των συζητήσεων και των παρεμβάσεων, το ζήτημα της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και την ένταση της επίθεσης του συστήματος στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, κόντρα σε λογικές που είτε βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος είτε αντιλαμβάνονται τη Χ.Α. σαν μεμονωμένο φαινόμενο. Ανταπόκριση από την αντιφασιστική διαδήλωση στις 31/3 στη Λάρισα Είναι ελπιδοφόρο ότι συνολικά οι συζητήσεις που πραγματοποιηθήκαν, κινήθηκαν μακριά από την λογική των αντισυγκεντρώσεων και των ακτιβίστικων παρεμβάσεων. Αντίθετα, κυριάρχησε η αντίληψη της καθημερινής, συνεπούς και μαζικής παρουσίας στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στα σχολεία, προκειμένου το ζήτημα του φασισμού να απαντηθεί από την πλευρά του κινήματος. Παρά το κλίμα τρομοκρατίας που είχε καλλιεργηθεί στην πόλη και την έντονη αστυνομική παρουσία, που ουσιαστικά είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους του κέντρου, η πορεία είχε ικανοποιητική προσέλευση κόσμου. Η ΤΑΚ συμμετείχε στην πορεία με αυτόνομο, μαζικό μπλοκ. Να σημειώσουμε, κλείνοντας, ότι η ΑΝ- ΤΑΡΣΥΑ, μολονότι τελικά συμμετείχε στην πορεία και μέλη της στήριξαν μεμονωμένα τις παρεμβάσεις, αρνήθηκε να υπογράψει το κοινό κάλεσμα, δημιουργώντας ερωτηματικά για την στάση της στο ζήτημα της κοινής δράσης. Από την πλευρά μας, και με βάση τις συζητήσεις που έγιναν στα πλαίσια της συγκεκριμένης κινητοποίησης, πιστεύουμε ότι υπάρχει ο χώρος αλλά και η αναγκαιότητα συνεργασίας και κοινής πορείας στο ζήτημα της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και συνολικά της αντίστασης στην ολομέτωπη επίθεση του συστήματος. Χανιά: Προκλήσεις της Χρυσής Αυγής με την κάλυψη της αστυνομίας Οργή και θυμό έχει προκαλέσει στο δημοκρατικό κόσμο των Χανίων η προκλητική συμπεριφορά του φασιστότσουρμου που σε κατάσταση μέθης, το βράδυ της Τρίτης, ώρα 2-4, περιφέρονταν στην πόλη χτυπώντας μετανάστες και προκαλώντας αριστερούς, δημοκράτες και εργαζόμενους της πόλης, που δυσφορούσαν με τη συμπεριφορά τους. Μόνο μετά τη μαζική κατακραυγή από κόσμο και αριστερές οργανώσεις, έγιναν κάποιες προσαγωγές χρυσαυγιτών. Αντίθετα υπήρξαν συλλήψεις αγωνιστών που διαμαρτύρονταν για τη φασιστική πρόκληση ενώ η σύλληψη της δασκάλας-μέλους της ΚΕΕΡΦΑ μετατράπηκε σε ολονύχτια κράτηση. Η αποθράσυνση της Χ.Α. στα Χανιά των δημοκρατικών παραδόσεων ενθαρρύνεται από τη βιομηχανία πολιτικών διώξεων, που είναι σε εξέλιξη στην πόλη και συμπληρώνει το αντιδραστικό πλαίσιο της φασιστικοποίησης που απλώνεται σ όλη τη χώρα και στοχεύει στην τρομοκράτηση των εργαζόμενων και της νεολαίας, για να μην εκδηλώνεται η οργή τους μαζικά και αγωνιστικά. Ταυτόχρονα, οφείλεται στην αδυναμία του αριστερού κινήματος της πόλης να κινητοποιήσει μαζικά το χανιώτικο λαό για την υπεράσπιση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων. Δυστυχώς μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου υποβαθμίζουν πολιτικά αυτή την επικίνδυνη πολιτική του συστήματος, μιλώντας για αυτόνομη δράση της τοπικής αστυνομίας και των χρυσαυγιτών. Οι ίδιοι δε βλέπουν φασιστικοποίηση της πολιτικής του συστήματος σε βάρος των μαζών αλλά αναφέρονται στον κοινωνικό φασισμό με χαρακτηριστικό κείμενο υπογραφών που κυκλοφορεί, αλλά και σε αφίσα της Ενωτικής Πρωτοβουλίας (ΕΑΑΚ). Από την άλλη, αυτή τη φορά το ΚΚΕ κινητοποιήθηκε αλλά με το γνωστό κομματικό τρόπο και χωρίς μέχρι στιγμής να έχει συμμετάσχει σε καμιά σχετική σύσκεψη. Πρόταση της οργάνωσής μας εδώ και βδομάδες για τη διοργάνωση παλλαϊκού αντιφασιστικού συλλαλητηρίου, μέχρι την ώρα που γράφεται η ανταπόκριση, δεν έχει γίνει δεκτή. Για μας είναι ξεκάθαρα τρία βασικά ζητήματα. 1. Η φασιστοσυμμορία της Χ.Α. αποθρασύνεται στο πλαίσιο της συνολικότερης φασιστικοποίησης, η οποία είναι κεντρική πολιτική επιλογή του συστήματος, και στην πόλη μας εκφράζεται με καλέσματα σε ανάκριση και διώξεις πολλών δεκάδων αγωνιστών. 2. Η κινηματική κάμψη έχει τις πολιτικές εξηγήσεις της, όμως ταυτόχρονα ο λαός συνεχίζει να οργίζεται με το σύστημα που του στερεί τη ζωή. 3. Η μαζική κινητοποίηση του κόσμου είναι αναγκαία, εφικτή και ικανή να απομονώσει κάθε έκφραση τρομοκρατίας και εκφασισμού του κράτους και του παρακράτους και πάντα μονόδρομος για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής του κόσμου της δουλειάς. Είναι σίγουρο πως κοινός παρονομαστής σε μια σειρά δυνάμεις της αριστεράς είναι δυστυχώς η ανεμπιστοσύνη στο λαό. Ταυτόχρονα η υποτίμηση της αξίας της μαζικής του κινητοποίησης ή η υποταγή στις παραλυτικές εκλογικές αυταπάτες που σπέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δίνει παράλληλα εξετάσεις και αποφεύγει να ενοχοποιηθεί για συμβολή στην αγωνιστική κινητοποίηση του λαού. Ανακοίνωση για τη φασιστική πρόκληση εξέδωσε η Πρωτοβουλία Αντίστασης, συνεχίζοντας συγχρόνως να παλεύει με αυτόνομες παρεμβάσεις στο λαό και επιδιώκοντας επίμονα την κοινή δράση για τη μαζική κινητοποίηση του χανιώτικου λαού, με στόχο το σπάσιμο της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας.

6 6 Προλεταριακή Σημαία ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Λουκέτο στην ΑΓΕΤ-Ηρακλής Χαλκίδας ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ 236 ΕΡΓΑΤΕΣ Την 25η Μάρτη το διοικητικό συμβούλιο της ΑΓΕΤ-Ηρακλής θυγατρική του γαλλικών συμφερόντων ομίλου Λαφάρζ (Lafarge) αποφάσισε να βάλει λουκέτο στο εργοστάσιο τσιμέντων Χαλκίδας που υπολειτουργεί από τα μέσα του Στη σχετική ανακοίνωση προφασίζεται τη μείωση των πωλήσεων εξαιτίας της κρίσης στον κλάδο των κατασκευών στην Αττική, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει την παραγωγικότητα των δύο άλλων εργοστασίων του ομίλου σε Βόλο και Μηλάκι Εύβοιας κατά 30% με σκοπό τις εξαγωγές, στις οποίες τα περιθώρια κέρδους είναι μεγαλύτερα. Με περίσσεια ειρωνείας "δεσμεύεται" να "περιορίσει τις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις" στους 236 εργάτες που πετάει στην ανεργία, σε μια περίοδο όπου τα εργοστάσια της περιοχής που έχουν απομείνει κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Παράλληλα, μόλις την επομένη της ανακοίνωσης, η εταιρία πήρε την πολυπόθητη άδεια επέκτασης του εργοστασίου στο Μηλάκι (στο Αλιβέρι) με εγκαταστάσεις μηχανικής ανακύκλωσης RDF (μίγμα χαρτιού-πλαστικού) με τόσο προκλητικό τρόπο απέναντι στην αντίδραση των κατοίκων της περιοχής που η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας αναγκάστηκε να την ανακαλέσει μέσα σε λίγες ώρες. Η συγκεκριμένη κίνηση έχει πολλές στοχεύσεις. Πρώτα από όλα τη μαζική απόλυση των εργαζόμενων στη Χαλκίδα, τους οποίους προσπάθησε να τρομοκρατήσει με προσωπικές επιστολές στα σπίτια τους για να αποδεχτούν την υπογραφή "οικειοθελούς αποχώρησης". Επιχειρεί την εμπέδωση της πλήρους και χωρίς περιορισμούς ασυδοσίας της εργοδοσίας, η οποία "δικαιούται" να εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη των εργατών όσο βγάζει κέρδη και να τους πετάει σαν μεταχειρισμένα εργαλεία όποτε το αποφασίσει. Δεύτερο, εκβιάζει την υποταγή και των υπόλοιπων εργαζόμενων στον όμιλο, καθώς έχει ανοίξει η διαδικασία διαπραγμάτευσης νέας συλλογικής σύμβασης στα άλλα δύο εργοστάσια, με την εργοδοσία να απαιτεί περικοπές μισθών και επιδομάτων. Τρίτο, επιδεικνύει την ευκολία με την οποία καταστρέφει τις ζωές εκατοντάδων οικογενειών για να πιέσει το κράτος να τηρήσει τις δεσμεύσεις του απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Άλλωστε η Λαφάρζ ήταν ανάμεσα στις πολυεθνικές, τους εκπροσώπους των οποίων κάλεσε ο Σαμαράς στην προ λίγων μηνών σύσκεψη για να "στηρίξουν την ελληνική οικονομία". Το σωματείο των εργαζόμενων, από την άλλη, με την ενθάρρυνση και συμμετοχή του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας, αρκείται σε συναντήσεις με περιφερειάρχες, δημάρχους και εκπροσώπους φορέων και κομμάτων, που θα αναλάβουν τη διαμεσολάβηση σε "υψηλό επίπεδο" με την εταιρία. Με καμία διάθεση συντονισμού με τους υπόλοιπους εργαζόμενους του ομίλου και καλλιεργώντας αυταπάτες για το ρόλο των "θεσμοθετημένων οργάνων", περιμένει υποτίθεται τα αρνητικά συμπεράσματα από τις συναντήσεις με την εταιρία για να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις. Την ίδια ώρα, το προεδρείο του σωματείου των εργαζόμενων στο Βόλο, σε συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Βόλου, πρότεινε την υπερψήφιση της μείωσης αποδοχών που απαιτούσε η εργοδοσία, αφού είχε πρώτα αγνοήσει τις αποφάσεις της πρώτης Γενικής Συνέλευσης για απεργία και μαζική κινητοποίηση. Αποτέλεσμα ήταν τελικά να υπογραφεί η νέα ΣΣΕ με μειώσεις μισθών, με 173 εργαζόμενους να ψηφίζουν υπέρ και 50 κατά (σε σύνολο 291) στην ψηφοφορία που πραγματοποιήθηκε στις 29 Μάρτη. Οι εξελίξεις στην ΑΓΕΤ-Ηρακλής αποτελούν ένα ακόμα χτύπημα στην εργατική τάξη της χώρας. Η αποβιομηχάνιση σε επίπεδα ερήμωσης οδηγεί τους εργαζόμενους σε ακόμα πιο διευρυμένη εξαθλίωση. Η επίθεση στις εργατικές κατακτήσεις ξεδιπλώνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς τόσο κεντρικά όσο και στις επιμέρους κινήσεις των εργοδοτών, αναδεικνύοντας τον υποταγμένο και ξεπουλημένο ρόλο των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Όσο καθυστερεί η ανασυγκρότηση της εργατικής τάξης και η ανάπτυξη μαζικών, αποφασιστικών αγώνων τόσο οι εργαζόμενοι ζουν και αγωνίζονται με ολοένα χειρότερους όρους. Αλλά και η στροφή της εταιρείας σε τομείς διαχείρισης-ανακύκλωσης σκουπιδιών αποτελεί μία ακόμη ένδειξη για το είδος της «ανάπτυξης» που έχουν κατά νου οι εκπρόσωποι του ντόπιου αστικού συστήματος. Μια χώρα που θα επεξεργάζεται σκουπίδια, θα υποδέχεται σκουπίδια και θα της φέρονται σαν σκουπίδι. Αξιολόγηση, μετακινήσεις, κατάργηση φορέων, απολύσεις Ο δρόμος προς την κόλαση για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο Με ταχείς ρυθμούς προχωράει το 4πτυχο της πολιτικής τρόικας και κυβέρνησης στο Δημόσιο. Στόχος όπως δηλώνουν κορυφαία κυβερνητικά στελέχη είναι η δημιουργία ενός μικρού και ευέλικτου δημόσιου τομέα. Το ερώτημα είναι για ποιον; Γάλλοι ειδικοί παρέχουν ήδη ''τεχνογνωσία''. Μια μικρή γεύση του τι σχεδιάζεται δίνουν τα ράντζα που γιγαντώνονται στα νοσοκομεία, οι ατέλειωτες ουρές σε ΟΑΕΔ και ασφαλιστικά ταμεία, τα λιγότερα σχολεία και σχολές με τα υπερδιογκωμένα τμήματα. Αυτό θα πει ''εξυπηρέτηση του πολίτη''... Αξιολόγηση Θα αποτελέσει το όχημα για την εφαρμογή μετακινήσεων, απολύσεων και κλεισίματος φορέων. Ένα πολυπλόκαμο σχέδιο (κι ας διαρρυγνύουν τα ιμάτιά τους για το αντίθετο), που περιλαμβάνει τον ατομικό φάκελο του υπαλλήλου, την καταγραφή των ''ικανοτήτων'' μέσω τεστ, την επίτευξη μετρήσιμων στόχων, την ένταση της εντατικοποίησης με την φενάκη της λεγόμενης παραγωγικότητας. Όλα αυτά (μαζί με άλλα), υπό την υψηλή εποπτεία του ΑΣΕΠ (όργανο που έχει ''θεοποιηθεί'' και που μοστράρεται σαν επίφαση της αντικειμενικότητας), θα προσπαθήσουν να προσδώσουν ''κύρος'' στην εφαρμογή της αντιλαϊκής και αντεργατικής τους πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αξιολόγηση ήρθε, για να παγιωθεί, με στόχο την πειθάρχηση (σε συνδυασμό με τα πειθαρχικά) των εργαζομένων, τόσο εκείνων που θα απολυθούν, όσο και εκείνων που θα παραμείνουν (μέχρι πότε;). Μάλιστα, προβλέπεται η πραγματοποίησή της σε ετήσια βάση, μέσα από μια λογική ''όποιος μισθοδοτείται θα αξιολογείται''. Παράλληλα και μέσω της αξιολόγησης γίνεται φανερό ότι οι απομακρύνσεις (sic!!!), που έχει συμφωνήσει η τρόικα με την κυβέρνηση, δεν περιμένουν ''αντικειμενικότητες''. Το νούμερο αυτό είναι εν πολλοίς δεδομένο και άνευ ουδεμιάς αξιολόγησης. Με άλλα λόγια, μας λένε ότι έχουν ήδη έτοιμο το αποτέλεσμα και προσπαθούν να το ''τεκμηριώσουν'' από τις διαδικασίες. Η ουσία της πολιτικής τους φυσικά δεν αλλάζει. Στην ίδια κατεύθυνση στοχεύουν και τα νέα οργανογράμματα (οι γνωστοί οργανισμοί), η ολοκλήρωση των οποίων είναι θέμα χρόνου. Πώς, άραγε, θα αξιολογηθεί κάποιος του οποίου η οργανική θέση καταργήθηκε; Είναι πράγματι ένα... δυσεπίλυτο πρόβλημα. Μετακινήσεις Δεν πας μια βόλτα μέχρι το Σουφλί (για να θυμηθούμε τη γνωστή ταινία με το Θ. Βέγγο); Τώρα, γιατί έχει ανάγκη το Νοσοκομείο π.χ. της Αλεξανδρούπολης (όχι ότι δεν έχει ανάγκη εργαζομένων) και όχι ο Ευαγγελισμός (που κι αυτός έχει), μάλλον είναι δύσκολο να επιχειρηματολογηθεί από τους σχεδιαστές και υλοποιητές της βαρβαρότητας. Άλλωστε, είπαμε, οι υπάλληλοι είναι πλέον κρατικοί και μπορεί κάλλιστα να τους υποδειχθεί ο δρόμος για την έξοδο, μέσα από την δήθεν κάλυψη αναγκών ανά την επικράτεια. Οι μετακινήσεις, λοιπόν, θα είναι υποχρεωτικές και όποιος δεν τις αποδεχθεί, θα απολύεται. Το καθεστώς αυτό, που δεν είναι καθόλου ''αθώο'' όσο ακούγεται, στην ουσία πάει να εγκαθιδρύσει μια κατάσταση πλήρους ανασφάλειας και αβεβαιότητας για τους εργαζόμενους και στον δημόσιο τομέα, μέσα από μια λογική ''rotation''. Ο εργασιακός χώρος (στην καλύτερη των περιπτώσεων) θ' αλλάζει συχνά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το πλέον εξοργιστικό και δηλωτικό συνάμα των προθέσεών τους είναι ότι ''θα προτάσσονται (για την υλοποίηση της κινητικότητας) οι εργαζόμενοι που είναι ήδη σε καθεστώς διαθεσιμότητας'', δηλαδή ένα βήμα πριν την απόλυση. Η ''μοριοδότηση'' που προβλέπεται και η όλη διαδικασία θυμίζει περισσότερο τους ''αποτυχόντες'' σε διαγκωνισμό για νέα πρόσληψη, ενώ στο τέλος είναι πιο πιθανή η ''ματαίωση'' του διαγωνισμού! Κατάργηση φορέων Εδώ πια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το 1/3 του Δημοσίου κατεβάζει ρολά (ο αστικός τύπος κάνει λόγο για φορείς σε σύνολο που συγχωνεύονται και επί της ουσίας καταργούνται). Και μόνο από αυτούς τους φορείς, φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει άμεσα ο αριθμός των εργαζομένων που θα τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας απόλυσης όπως προβλέπεται για φέτος. Η μείωση του ευρύτερου δημόσιου τομέα είναι άμεση προτεραιότητα της κυβέρνησης, όσο και αν ''προβλέπεται'' ότι μπορεί να δημιουργηθεί νέα οργανική θέση σε διαφορετικό φορέα από αυτόν που ''κλείνει''. Θα πρόκειται για εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Το σίγουρο είναι, ότι μέσω αυτής της διαδικασίας, πολλοί θα ''περισσεύουν'', ενώ το κράτος (αστικό, για να μη ξεχνιόμαστε) θα επιδοθεί απερίσπαστο στους κατ' εξοχήν ''δομικούς'' του τομείς (Στρατός, Σώματα ασφαλείας, Δικαιοσύνη). Είναι, εξάλλου, παραφωνία πάντα ήταν το διογκωμένο Δημόσιο σε τομείς, όπως η υγεία, η παιδεία, η πρόνοια, η τοπική αυτοδιοίκηση, ο πολιτισμός, αφού κεφάλαιο και ιμπεριαλιστές δεν ''εξυπηρετούνται'' άμεσα μέσω αυτών. Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε; Απολύσεις Φτάσαμε στο ζουμί. Η πεμπτουσία της πολιτικής τους βρίσκεται σε αυτή την όχι και τόσο μαγική λέξη. Κι ας καμώνονται νυχθημερόν, ότι καταπολεμούν την ανεργία... αυξάνοντας τους ανέργους. Το ''ΕΘΝΟΣ'', μάλιστα, στις 26/1/13, μας πληροφορεί για τις τέσσερις κατηγορίες υπαλλήλων που βρίσκονται κοντά στην ''κόκκινη γραμμή'', όπως αναφέρει. Πρόκειται για προσωπικό ''ακατάλληλο προς εργασία ή μη πρόθυμο να εργαστεί'', όπως χαρακτηρίζονται. Προσπαθούν με τέτοιους όρους, όχι απλά να σπιλώσουν τους εργαζόμενους, αλλά και να εμπεδώσουν τη λογική του κανιβαλισμού, του ο θάνατός σου η ζωή μου, για να διαιρέσουν τους εργαζόμενους και να αποτρέψουν την ενιαία έκφραση της αντίστασής τους. Κάτι σαν τους ''επίορκους'' που από χιλιάδες, έγιναν τελικά κάποιες εκατοντάδες, τους έχοντες προσκομίσει ''πλαστά έγγραφα'' (μάλλον ελάχιστοι θα 'ναι) ή τους ''αδικαιολογήτως απόντες'' (άντε να 'ναι λίγοι παραπάνω, και με τις πλάτες της εξουσίας). Η ουσία, φυσικά, βρίσκεται σε αυτό: ''οι υπάλληλοι των οποίων θα καταργηθούν οι οργανικές θέσεις που κατέχουν και δεν θα υπάρξουν κενές θέσεις σε άλλους φορείς, για να τους υποδεχτούν'' (απολύονται). Μέσα σε λίγες λέξεις, περικλείεται το τι πραγματικά θέλουν να κάνουν. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο, ''δένουν'' η αξιολόγηση, οι μετακινήσεις και η κατάργηση φορέων. Διαθεσιμότητα και απολύσεις προωθούνται μέσα από πολλούς δρόμους. Το ερώτημα είναι, αν οι εργαζόμενοι συμφωνούν να γίνουν θυσία στο βωμό της ''μεταρρύθμισης του κράτους''. Η απάντηση, όσο προφανής κι αν είναι, χρειάζεται να κατακτηθεί στους δρόμους του αγώνα. Σ. Παπακωνσταντίνου

7 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Προλεταριακή Σημαία 7 Σε 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες οι εργαζόμενοι στην ΑΓΝΟ ΗΗ εργοδοσία της ΑΓΝΟ στη Θεσσαλονίκη προχώρησε την περασμένη Παρασκευή σε εκδικητικές απολύσεις και μηνύσεις 6 εργαζόμενων συνδικαλιστών. Ήταν η μέρα που θα πήγαινε ο εργοδότης (ΚΟΛΙΟΣ) να τους ενημερώσει πότε θα πληρωθούν και τους ανακοίνωσε τις απολύσεις. Απέλυσε τον πρόεδρο, το γραμματέα και ένα μέλος του ΔΣ του σωματείου, καθώς και άλλους τρεις εργαζόμενους. Στα τρία μέλη της διοίκησης και στον έναν από τους άλλους τρεις εργαζόμενους δεν δίνει αποζημίωση, κάτι που ίσως να συνδέεται με το περιεχόμενο των μηνύσεων το οποίο ακόμη δεν ξέρουν οι εργαζόμενοι. «Διέπραξαν έγκλημα» οι εργαζόμενοι που με απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις αντιστέκονται στα σχέδια της εργοδοσίας και υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να πληρώνονται, να μην απολυθούν και να μην μπουν σε διαθεσιμότητα. Ενοχλήθηκε και ήθελε να στείλει μήνυμα στους απεργούς η εργοδοσία γιατί δυσκολεύεται από τις κινητοποιήσεις να εφαρμόσει τα σχέδιά της για πτώχευση ή πώληση. Ήθελε να τους τρομοκρατήσει, να δουν ότι απολύει και συνδικαλιστές, να κάμψει τον αγώνα τους. Αλλά, όπως κάνουν πάντα τα αφεντικά, λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο! Το μήνυμα είχε παραλήπτες εργαζόμενους που τους πνίγει το δίκιο, που είναι απλήρωτοι και κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι από τα σχέδια της εργοδοσίας. Εξοργίστηκαν, δυνάμωσαν ακόμη πιο πολύ, έκαναν συνέλευση και αποφάσισαν αυτό που πρέπει να κάνει ο εργάτης όταν αδικείται. Απάντησαν με 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες με αιτήματα: - Ανάκληση των 6 απολύσεων. - Ανάκληση των 119 διαθεσιμοτήτων. - Καταβολή των δεδουλευμένων. - Ανάκληση των μηνύσεων. Αποφάσισαν παρεμβάσεις στο Υπουργείο Μακεδονίας και στο Υπουργείο Ανάπτυξης στην Αθήνα. Ο αγώνας των εργαζόμενων στην ΑΓΝΟ μπορεί να νικήσει. Αυτό που χρειάζεται είναι η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και από άλλους χώρους εργαζομένων, να γίνει γνωστή σε όλη τη πόλη. Θα ήταν χρήσιμη και θα δυνάμωνε τον αγώνα μια σύνδεση με τα άλλα εργοστάσια γαλακτοκομικών που αυτόν τον καιρό αντιμετωπίζουν πρόβλημα. ΜΕΒΓΑΛ, ΠΙΝΔΟΣ, ΟΛΥΜΠΟΣ, όλες χρωστάνε στους παραγωγούς, όλες χρωστάνε στους εργαζόμενους, όλες αφήνουν να αιωρείται το πιθανό κλείσιμο. Όλες οι βιομηχανίες καλλιεργούν το κλίμα του τρόμου της απόλυσης. Ας καλλιεργήσουν οι εργαζόμενοι το κλίμα του συντονισμού απέναντι στα σχέδιά τους. Να δυναμώσουν τον αγώνα τους και να πιστέψουν ότι μπορούν να νικήσουν. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ Οι μισθοί στο έλεος της εκάστοτε κυβέρνησης Σε ολομέτωπη και ολοκληρωτική επίθεση περνούν οι δυνάμεις του κεφαλαίου απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας. Κλιμακώνουν με αγριότητα τον ταξικό πόλεμο με στόχο την ολοκλήρωση της κατεύθυνσης για την ιστορική τους ρεβάνς, δηλαδή την πλήρη και άνευ όρων υποταγή της εργατικής τάξης. Εκεί οδηγεί ο «νέος μηχανισμός καθορισμού κατωτάτου μισθού και ημερομίσθιου» που προωθεί η τρικομματική κυβέρνηση ως εκφραστής των συμφερόντων του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, υπό την καθοδήγηση των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της τρόικας. Ο νέος αυτός «μηχανισμός» σηματοδοτεί την πλήρη και οριστική κατάργηση του κατώτατου μισθού. Αποτελεί καίριο χτύπημα στην καρδιά, στον πυρήνα συγκρότησης της εργατικής τάξης. Εδραιώνει τον εργασιακό μεσαίωνα και -σε συνδυασμό με την εξελισσόμενη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων- μετατρέπει τους χώρους εργασίας σε δουλεμπορικά κολαστήρια για την εργατική τάξη και το σύνολο των εργαζομένων. Η σημερινή κατάσταση Πριν περάσουμε, όμως, συγκεκριμένα στο νέο «μηχανισμό», ας δούμε τη διαμορφωμένη κατάσταση. Ήδη η κυβέρνηση Παπαδήμου καταργώντας την ΕΓΣΣΕ και «παγώνοντας» τις τριετίες στα επίπεδα του Φεβρουαρίου του 2012 νομοθέτησε κατώτατο μισθό με ηλικιακό διαχωρισμό. Στα 586 ευρώ μικτά για εργαζόμενους άνω των 25 ετών και στα 511 ευρώ μικτά για κάτω των 25 ετών. Αυτό έφερε αυτόματα μειώσεις μισθών σε όσες κλαδικές συμβάσεις υπογράφτηκαν από τότε μέχρι σήμερα μέχρι και 30%. Παράλληλα, «άνθισαν» οι επιχειρησιακές και ατομικές συμβάσεις, ενώ αυτή τη στιγμή έχουν λήξει σχεδόν το σύνολο των κλαδικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δυνατότητα των εργοδοτών. Το εφιαλτικό τοπίο που έχει δημιουργηθεί στους χώρους δουλειάς αποτυπώνεται με την αύξηση της μερικής απασχόλησης που τείνει να γίνει καθεστώς και αφορά κυρίως την 4ωρη εργασία, με τους εργαζόμενους βέβαια να δουλεύουν περισσότερες ώρες. Ενδεικτικά αναφέρουμε για εργαζόμενους άνω των 25 ετών για προϋπηρεσία 0-3 ετών, 293,04 ευρώ ο άγαμος και 322,34 ευρώ ο έγγαμος. Ενώ για εργαζόμενους κάτω των 25 ετών για 0-3 έτη προϋπηρεσίας, 255,47 ευρώ ο άγαμος και 281,02 ευρώ ο έγγαμος. Στα παραπάνω επίπεδα θα μπορούσε να πει κανείς ότι διαμορφώνεται και ο μισθός ενός μεγάλου ποσοστού εργαζομένων που, με βάση το «δικαίωμα» της εργοδοσίας, επιβάλλει μονομερώς εκ περιτροπής εργασία. Επίσης στη μαύρη εργασία και ιδιαίτερα σε χώρους της παροχής υπηρεσιών (όπως επισιτισμός, ντελίβερι κ.ά.) που απορροφιέται μεγάλο μέρος νέων εργαζομένων διαμορφώνεται ωριαία αμοιβή στα 2 ευρώ. Ήδη οι κατώτατοι μισθοί «αναπροσαρμόζονται» με βάση την κατάργηση του επιδόματος γάμου που δρομολογήθηκε από 1η Απρίλη. Επιπρόσθετα, και χωρίς το νέο «μηχανισμό», θα «αναπροσαρμοστούν» με την κατάργηση των τριετιών που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Τα παραπάνω, βέβαια, αφορούν τους εργαζόμενους που πληρώνονται, μιας και το όλο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο έχει αποθρασύνει τους εργοδότες που με την κάλυψη των κρατικών μηχανισμών έχουν κάνει στάση πληρωμών προς τους εργαζόμενους. Ο μηχανισμός κατάργησης του κατώτατου μισθού Τα παραπάνω όμως δεν είναι αρκετά για τις αδηφάγες ορέξεις του κεφαλαίου. Ο διαμορφωμένος συσχετισμός δύναμης υπέρ του στο πεδίο της ταξική πάλης, το βάθεμα της κρίσης και η ανάγκη του για άμεσο ξεζούμισμα των εργαζομένων επιβάλλει στις δυνάμεις της αντίδρασης να ολοκληρώσουν την αντεργατική τους επιδρομή. Ο νέος «μηχανισμός», που ήδη ως κατεύθυνση και δέσμευση έχει ψηφιστεί (ν.4093/2012), παίρνει σάρκα και οστά με το τελικό κείμενο των αλλαγών που παραδόθηκε τις προηγούμενες μέρες από τον υπουργό Εργασίας για έγκριση στην τρόικα και με προοπτική την άμεση εφαρμογή του από φέτος. Σύμφωνα λοιπόν με τα δημοσιεύματα, το ύψος του κατώτατου μισθού θα καθορίζεται από 11 κριτήρια που ουσιαστικά αποτελούν τις συστάσεις του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ΔΓΕ), του ΟΟΣΑ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Και αν το ΔΓΕ γενικολογεί, οι δύο άλλοι οργανισμοί γίνονται πιο συγκεκριμένοι. Θα αναφερθούμε σε ορισμένα βασικά σημεία που αποπνέουν τη δυσωδία των επιχειρουμένων αντιδραστικών αλλαγών. 1. «Η αύξηση του κατώτατου μισθού των ανειδίκευτων εργαζομένων, σε συνθήκες μεγάλης ανεργίας, δεν ενδείκνυται». Με βάση αυτό το κριτήριο, ο υπ. Εργασίας ανακοινώνει και δεσμεύεται ότι ο κατώτατος μισθός δεν θα μειωθεί, αλλά θα παγώσει ως το Το «πάρτι» όμως για το κεφάλαιο αρχίζει από δω και πέρα. 2. Ο κατώτατος μισθός συνδέεται με το ελάχιστο όριο διαβίωσης, δηλαδή με αυτό που κάθε τόσο θα καθορίζεται από τους μηχανισμούς του συστήματος ως το όριο της φτώχειας. Εντελώς απροκάλυπτα, λοιπόν, συνδέουν (ταυτίζουν, λέμε εμείς) την αμοιβή της εργασίας με τη φτώχεια, θέλοντας να καταφέρουν και ένα ιδεολογικό πλήγμα στην εργατική τάξη, να παγιώσουν τον ταξικό διαχωρισμό. 3. Συνδέεται με το ρυθμό της οικονομικής ανάπτυξης, την οικονομική κατάσταση της χώρας και τους δείκτες της οικονομίας. Μάλιστα, «η περιοδικότητα μεταβολής του κατώτατου μισθού να ακολουθεί τις εξελίξεις της οικονομίας και της αγοράς εργασίας». Για την οικονομία του άρθρου παραπέμπουμε στο άρθρο του προηγουμένου φύλλου της Π.Σ. «Ανάπτυξη: η περιβολή της καταστροφής της χώρας και της φτωχοποίησης του λαού» που αφορά την εκτίμηση μας για την «ανάπτυξη» και τι θα σημαίνει αυτή η σύνδεση. 4. «Διαφοροποιημένοι κατώτατοι μισθοί ανά περιοχή ενδείκνυνται εφόσον υπάρχουν ιδιαίτερες οικονομικές συνθήκες ύφεσης και ανεργίας σε αυτές, οπότε εκεί οι βασικοί μισθοί πρέπει να είναι χαμηλότεροι». Γεωγραφικοί διαχωρισμοί, προάγγελος των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ). Βέβαια, με τους ανέργους να βρίσκονται ήδη στο 1,5 εκατ. και με αυξητική τάση, καθώς επίσης και όλες τις περιοχές της χώρας να μαστίζονται από την ανεργία, μάλλον το πιο πιθανόν είναι όλη η χώρα να αποτελεί μια ΕΟΖ. Με βάση, μάλιστα, τις συστάσεις των οργανισμών γίνεται λόγος για μισθούς 30% μειωμένους σε σχέση με τον κάθε φορά καθορισμένο κατώτατο μισθό. 5. «Για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων ενδείκνυται ο καθορισμός των κατώτατων μισθών σε ποσοστό περίπου 75% του κατώτατου μισθού των ενηλίκων». Συνεχίζεται ο ηλικιακός διαχωρισμός των εργαζομένων με τους νέους να ετοιμάζονται για την αρένα των λεόντων. Ακόμη και ίδιος να παραμείνει ο κατώτατος μισθός, για τους νέους εργαζόμενους θα πέσει στα 440 μεικτά!!! 6. Συνδέεται με «το κόστος εργασίας στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας» και την «παραγωγικότητα της οικονομίας στο σύνολό της και σε επιμέρους κλάδους». Με λίγα λόγια, στο όνομα στους «ανταγωνιστικότητας», για την προσέλκυση των ξένων επενδύσεων, ο κατώτατος μισθός θα πιέζεται συνεχώς στους τα κάτω και αυτό ανεξάρτητα με το αν ευημερούν οι οικονομικοί δείκτες ανάπτυξης. Ενώ παράλληλα δίνεται η δυνατότητα στους κεφαλαιοκράτες να διαμορφώνουν διαφορετικό κατώτατο μισθό ανά κλάδο. 7. «Να μην επεκτείνονται οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις στους μη εκπροσωπούμενους εργοδότες και να δημιουργείται ευχέρεια εξαίρεσης από αυτές για τους εργοδότες». Παραπέρα χτύπημα των κλαδικών συμβάσεων μέχρι την οριστική τους κατάργηση. Με βάση τα παραπάνω, ουσιαστικά μιλάμε για την κατάργηση του κατώτατου μισθού. Γεγονός βέβαια που θα φέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο στο επίδομα ανεργίας όσο και στις συντάξεις. Μέσα σε όλα αυτά ας συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι θα προστεθεί η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού. Αρκεί να θυμηθούμε τις δηλώσεις του πρώην υπ. Εργασίας Κουτρουμάνη ότι «κινδυνεύουν αν δεν υπάρξει ανάπτυξη». Η κατάργηση του κατώτατου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων αποτελεί στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση. Από τη μια, αναιρεί κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης για την εργατική τάξη και, από την άλλη, της αφαιρεί μεγαλύτερο κομμάτι από τον πλούτο που παράγει. Η υπεράσπιση του κατώτατου μισθού και των Συλλογικών Συμβάσεων είναι όρος ζωής για την εργατική τάξη και το σύνολο των εργαζομένων. Σίγουρα ο ταξικός συσχετισμός, η κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, οι ξεπουλημένες ηγεσίες που ηγεμονεύουν δυσκολεύουν την κατάσταση. Ακόμη και οι αριστερές ρεφορμιστικές ηγεσίες στα σωματεία και στα συνδικάτα μπαίνουν ανάχωμα στην οργάνωση του αγώνα και στο σωστό προσανατολισμό του. Ποτέ δεν προσπάθησαν να οργανώσουν τις εργατικές μάζες για μια πραγματική μάχη. Το μόνο που έκαναν ήταν να πλειοδοτούν για τον κατώτατο μισθό (1.200, 1.300, ευρώ). Παρόλ αυτά σε κάθε χώρο δουλειάς πρέπει να σημάνει γενικός συναγερμός. Να ζωντανέψουν οι συζητήσεις, οι συνελεύσεις. Να δημιουργηθούν εστίες αντίστασης, επιτροπές αγώνα. Οι ταξικές δυνάμεις να αναλάβουν πρωτοβουλίες οργάνωσης των εργαζομένων. Με όλη τους τη δύναμη να υπηρετήσουν την κίνηση του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου. Απαιτείται ενιαίος, αποφασιστικός, ανυποχώρητος αγώνας. Οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν αυτή την επίθεση.

8 8 Προλεταριακή Σημαία ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Σάββατο 6 Απρίλη ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΣΕΕ Στην ίδια γραμμή πλεύσης σκηνικό με άδεια καθίσματα, στην άκρη της Σ ένα Ελλάδας, στην Αλεξανδρούπολη, πραγματοποιήθηκε το 35ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Ένα συνέδριο που απέδειξε περίτρανα πόσο ξετσίπωτο μπορεί να γίνει το κηφηναριό του εργατοπατερισμού την ώρα που η εργατική τάξη και το κίνημά της δέχονται απανωτά συντριπτικά χτυπήματα. Αφού λοιπόν εξασφάλισαν τη μέγιστη δυνατή απόσταση από την Αθήνα (για να εξυπηρετηθεί και ο συνδικαλιστικός τουρισμός!), φρόντισαν να απαξιώσουν και την ίδια τη διαδικασία. Μόνος στόχος των εργατοπατέρων της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ ήταν η νέα εκλογική τους καταγραφή, χωρίς την παραμικρή διάθεση για πολιτική συζήτηση. Οι σύνεδροί τους εμφανίζονταν -όποτε το έκαναν - μόνο και μόνο για τις ψηφοφορίες. Εξάλλου, δεν είχαν και πολλά να πουν. Μιλούσαν γι αυτούς τα ίδια τους τα πεπραγμένα, αυτά που οδήγησαν έως την κατάργηση της Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, την πλήρη ισοπέδωση των κατακτήσεων, την ευθεία, ανοιχτή αμφισβήτηση στοιχειωδών εργατικών δικαιωμάτων. Βέβαια, και όσοι μίλησαν δεν είχαν στοιχείο αυτοκριτικής στις τοποθετήσεις τους. Όλα ορθώς καμωμένα! Ακόμη και οι εκτεταμένες νοθείες και παρατυπίες στην εκλογή συνέδρων (που, σύμφωνα με κάποιους, μπορεί να φτάνουν και το 30% των συνέδρων) καλώς καμωμένες ήταν. Υπήρξαν βέβαια κάποιες αντεγκλήσεις μεταξύ της ΔΑΚΕ (που έφτασαν μέχρι τους ξυλοδαρμούς) αλλά, δεν βαριέσαι, αυτά έχει η... ταξική πάλη για την καρέκλα! Ως προς τα αποτελέσματα, τα πράγματα, με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις, κινήθηκαν όπως είχαμε αναφέρει και στο προηγούμενο φύλλο της ΠΣ. Όπως φαίνεται και από τον πίνακα που ακολουθεί, η ΠΑΣΚΕ βγαίνει αισθητά αποδυναμωμένη και με έναν επιπλέον «πονοκέφαλο»: το γεγονός ότι φαίνεται να οριστικοποιείται η ρήξη στο εσωτερικό της με την παρουσία του σχήματος του Φωτόπουλου και της Σαλουφάκου (ΕΜΕΙΣ), αλλά και με την αιφνιδιαστική αυτόνομη συμμετοχή του Κολλά (Συμφωνία Εργαζομένων). Ωστόσο, η δυνατότητά της να ελέγχει μαζί με τη ΔΑΚΕ (που διατήρησε τις δυνάμεις της) την πλειοψηφία και τις αποφάσεις παραμένει και είναι αυτό που θα καθορίσει και τη γραμμή πλεύσης της ΓΣΕΕ για το επόμενο διάστημα. Τώρα το ποια στάση θα κρατήσουν οι συνδικαλιστές του νέου αυτού σχήματος και πόσο μπορεί να ελπίζει κανείς φάνηκε και από το είδος της αντιπαράθεσης που είχαν με την επίσημη ΠΑΣΚΕ, στην οποία έφτασαν στο σημείο να διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του το χαρακτηρισμό της «αληθινής ΠΑΣΚΕ». Η ΔΑΣ του ΠΑΜΕ κατάφερε να αυξήσει την εκπροσώπησή της στο ΔΣ χωρίς όμως αυτό να σηματοδοτεί κάτι διαφορετικό ως προς τη γραμμή της στο εργατικό κίνημα. Το αντίθετο, συμβαίνει σε μια περίοδο που το ΠΑΜΕ δείχνει ξεκάθαρα την αδυναμία και την απροθυμία του να παρέμβει ουσιαστικά στο εργατικό κίνημα και να αξιοποιήσει για το συμφέρον της εργατικής τάξης τον όποιο συσχετισμό έχει διαμορφώσει. Η Αυτόνομη Παρέμβαση αύξησε αρκετά τις δυνάμεις της ωστόσο υπολείπεται φανερά στο γενικότερο συσχετισμό, ενώ είναι πασιφανής η αναντιστοιχία των εκλογικών και δημοσκοπικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ και της συνδικαλιστικής του έκφρασης. Είναι σαφές ότι, για αρκετό ακόμη καιρό, οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν θα πρέπει να κινηθούν στη βάση της αναμονής των κινήσεων της ΓΣΕΕ του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά ότι πολλές φορές θα τις βρουν και απέναντί τους. Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, που είναι και το μεγάλο ζητούμενο, είναι πλέον στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, στο δυνάμωμα των ταξικών αγωνιστικών δυνάμεων μέσα στους χώρους δουλειάς, στην ενίσχυση των σωματείων, των επιτροπών αγώνα, των εργατικών πρωτοβουλιών. Για να πολλαπλασιαστούν και να δυναμώσουν οι εστίες εργατικής αντίστασης. Για να μπορέσει να φτιαχτεί ένας άλλος, αγωνιστικός, με ταξική κατεύθυνση συσχετισμός στο εργατικό κίνημα. ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΨΗΦΟΙ 2013 ΕΔΡΕΣ Δ.Σ 2013 ΨΗΦΟΙ 2010 ΕΔΡΕΣ Δ.Σ 2010 ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ ΔΑΣ Αυτόνομη Παρέμβαση ΕΜΕΙΣ Συμφωνία Εργαζομένων Αγωνιστική Ταξική Ενότητα Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις ΣΥΝΟΛΟ Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ Προκλητική καταδίκη τριών συνδικαλιστών των ΟΤΑ Ποινική δίωξη και κατά του Αντ. Σταματόπουλου, προέδρου του σωματείου στο Μετρό Με μια απίστευτα προκλητική απόφαση το Β Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδίκασε σε εξάμηνη φυλάκιση τρεις συνδικαλιστές των ΟΤΑ επειδή παρευρέθηκαν και στήριξαν τον απεργιακό αγώνα των συναδέλφων τους του Δήμου Ηρακλείου. Έξι χρόνια μετά, λοιπόν, ο Νίκος Αδαμόπουλος, μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ και πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας, η Βασιλική Καραγεώργου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής και πρώην μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ και ο Νίκος Μαυρουδής, συνδικαλιστής του Συλλόγου Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας και εκλεγμένο μέλος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου, καταδικάστηκαν μετά από μια διαδικασία στην οποία δεν προέκυψε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και καμία αξιόποινη πράξη ούτε από τις καταθέσεις μαρτύρων ούτε από την κατάθεση του τοπικού αστυνομικού διευθυντή. Ο δε Εισαγγελέας, στην αγόρευσή του, παραδέχτηκε ότι δεν προκύπτουν εμφανή στοιχεία! Παρόλ αυτά, στην ανατριχιαστική συνέχεια της αγόρευσής του, θεώρησε πως και μόνο η παρουσία τους σαν συνδικαλιστές, ασκούσε ψυχολογική βία σε αυτούς που ήθελαν να εργαστούν και έτσι πρότεινε την καταδίκη τους!!! Ένοχοι, λοιπόν, οι συνδικαλιστές διότι στηρίζουν τους εργατικούς αγώνες. Ένοχοι, θα λέγαμε εμείς, γιατί υπάρχουν και κινούνται! Γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει αυτή η απόφαση: ότι η συνδικαλιστική παρουσία συνιστά αφ εαυτού της άσκηση βίας, ότι ο συνδικαλισμός είναι μια μορφή βίας και όχι το αντίθετο -ένα τρόπο συλλογικής άμυνας της εργατικής τάξης απέναντι στην καταπάτηση των δικαιωμάτων της από το κεφάλαιο και την εργοδοσία. Είναι μια πρωτοφανής, επικίνδυνη απόφαση η οποία λίγο απέχει -αν απέχει- από την πλήρη απονομιμοποίηση του συνδικαλισμού και της συνδικαλιστικής δράσης. Ας αναλογιστεί κανείς τι σήμαινε μέχρι σήμερα η συνδικαλιστική ιδιότητα, η οποία προστατευόταν από το νόμο, αλλά και πόσο πολύτιμη ήταν για κάθε εργαζόμενο στη διεκδίκησή του, ακόμη και τη δικαστική, η πλατιά συνδικαλιστική συμπαράσταση. Η απόφαση αυτή και οι προεκτάσεις της ουσιαστικά ανατρέπουν όλο αυτό το πλαίσιο. Είναι μια ακόμη τρανή απόδειξη της ραγδαίας φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, μία απόδειξη της ταχείας αντιδραστικής στροφής που συντελείται στα πλαίσια της αστικής δικαιοσύνης, μετατρέποντάς την -ανοιχτά πλέον- σε εχθρικό πεδίο για κάθε εργαζόμενο. Η δικαιοσύνη που αθωώνει τον αρχιφασίστα, αρχιτραμπούκο Κασιδιάρη «λόγω αμφιβολιών», καταδικάζει τρεις συνδικαλιστές χωρίς στοιχεία γιατί ήταν συνδικαλιστές και ήταν εκεί που όφειλαν να είναι. Και είναι μια απόφαση που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Πρώτα και κύρια από τους ίδιους τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ που διαπιστώνουν για μια ακόμη φορά ότι βρίσκονται στο στόχαστρο του συστήματος. Και ας θυμηθούμε τις πρόσφατες διώξεις ενάντια σε δύο εργαζόμενους των ΟΤΑ, τον Σαράντη Κυρατζόπουλο και τον Θωμά Αρβανίτη, που μαζί με το δάσκαλο Θανάση Αγαπητό, σύρθηκαν στα δικαστήρια επειδή διαδήλωσαν ενάντια στην παρουσία του Φούχτελ στη Θεσσαλονίκη, και οι οποίοι, ενώ πρωτόδικα αθωώθηκαν, σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με τη λυσσασμένη επιμονή ενός άλλου Εισαγγελέα ο οποίος άσκησε έφεση στην πρωτόδικη αθωωτική απόφαση. Αλλά και από όλους τους εργαζόμενους, τα σωματεία και τις συλλογικότητες, τις οργανώσεις και τους φορείς, η καταγγελία αυτής της απόφασης, η απαίτηση ακύρωσής της και απόσυρσης κάθε κατηγορίας εναντίον των τριών συνδικαλιστών αποτελούν πρώτιστο καθήκον. Για να μην περάσει η τρομοκρατία. Για να δυναμώσει η ταξική αλληλεγγύη και να οχυρωθεί το εργατικό κίνημα. Για να υπερασπιστούμε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το δικαίωμα στον ελεύθερο συνδικαλισμό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ποινική δίωξη ασκήθηκε και κατά του προέδρου του σωματείου ΣΕΛΜΑ του μετρό, Αντώνη Σταματόπουλου. Η κατηγορία είναι «παρακώλυση συγκοινωνιών» και αφορά στις ημερομηνίες 7, 8 και 9 Ιανουαρίου όπου το σωματείο βρισκόταν σε απεργιακές κινητοποιήσεις για τις οποίες εξάλλου τέθηκε και σε καθεστώς επιστρατεύσεις. Και είναι μια κατηγορία εκδικητική και παραδειγματική, η οποία αφορά όλους τους εργαζόμενους στο μετρό και το σημαντικό αγώνα που έδωσαν. Ουσιαστικά, ο ένας μετά τον άλλο, οι εργατικοί αγώνες βρίσκονται αντιμέτωποι με το σύστημα. Είτε ανοιχτά μέσα από την άσκηση της βίας των ΜΑΤ και των επιστρατεύσεων, είτε έμμεσα μέσα από την ενεργοποίηση του αστικού δικαστικού συστήματος, των νόμων και των μηχανισμών του. Και χτυπιούνται είτε συνολικά ως αγώνες, είτε επιλεκτικά, μέσα από τη στοχοποίηση συνδικαλιστών που έχουν διακριτή δράση. Μπορεί, βέβαια, να γίνει και με τα δύο ταυτόχρονα, όπως στην περίπτωση του Μετρό.

9 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Προλεταριακή Σημαία 9 Όχι στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ! Στις 28 του Μάρτη, πραγματοποιήθηκε η λαϊκή συνέλευση που κάλεσε το σωματείο εργαζομένων στην ΕΥΑΘ (εταιρεία ύδρευσης- αποχέτευσης Θεσσαλονίκης), για να οργανωθεί ο αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Η ανταπόκριση από συλλογικούς φορείς, σωματεία, πρωτοβουλίες και επιτροπές κατοίκων, κόμματα και κατοίκους της πόλης, ήταν μεγάλη. Μετά από μια μεγάλης διάρκειας συνέλευση, όπου συζητήθηκε η αναγκαιότητα της ενημέρωσης του λαού της Θεσσαλονίκης, συγκροτήθηκε συντονιστικό αγώνα. Στις 3 του Απρίλη, έγινε η πρώτη συνεδρίαση του συντονιστικού αγώνα, όπου συζητήθηκε το θέμα της εμπλοκής του λαού της Θεσσαλονίκης στον αγώνα. Βέβαια, για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται συζήτηση, ώστε να κατανοηθεί ότι ο λαός χρειάζεται να βγει και να αγωνιστεί. Σε αυτή τη βάση, θα οργανωθούν συνελεύσεις στις γειτονιές, όπου υπάρχουν και δρουν πρωτοβουλίες κατοίκων, θα ενημερωθούν τα σωματεία, θα γίνουν παρεμβάσεις ενημέρωσης στο κέντρο της πόλης. Ακόμα, θα επιχειρηθούν πορείες στις γειτονιές, με σκοπό να οργανωθεί πορεία στο κέντρο της πόλης. Θα πρέπει, όμως, οπωσδήποτε να κατανοηθεί ότι η συμφωνία στο αίτημα «Να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΑΘ» είναι η βάση της κοινής δράσης και ότι ένα τέτοιο «μικρό» αίτημα θα φέρει την πιο μεγάλη συμμετοχή. Ένα τέτοιο αίτημα είναι που μπορεί να βγάλει κόσμο στον δρόμο. Η μίνιμουμ συμφωνία είναι αυτή που φέρνει την μάξιμουμ κινητοποίηση. Η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ σχεδιάζεται χρόνια τώρα. Φρεναρίστηκε από κινητοποιήσεις κύρια των εργαζομένων, αλλά επέστρεψε πιο αποφασιστικά στο προσκήνιο, με τα μνημόνια της κυβέρνησης και της τρόικας, που ξεπουλούν όσο-όσο την γη, τον αέρα και την θάλασσα. Ο μνηστήρας της ΕΥΑΘ είναι η ΣΟΥΕΖ, που έχει την πρώτη θέση στην εκμετάλλευση του νερού στον κόσμο. Τα σχέδια τους για το νερό μπορούν να ανατραπούν μόνο από ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, που θα οργανώσει τον αγώνα του λαού και θα παλέψει μαζί με το λαό. Σ αυτό το μέτωπο δεν χωράνε δυνάμεις που βάζουν πλάτη στις ιδιωτικοποιήσεις, που στέλνουν στα δικαστήρια όσους αγωνίζονται για τον τόπο τους. Χωράνε όλοι αυτοί που θέλουν φθηνό και καθαρό νερό για όλο το λαό, αυτοί που αντιστέκονται και φωνάζουν «Παιδεία, Υγεία, Ρεύμα και Νερό, δεν είναι εμπορεύματα ανήκουν στο λαό!» Κοινωφελής εργασία: ούτε ωφέλεια ούτε αφέλεια Ονόμασαν τη δουλειά απασχόληση και έγινε πολυτέλεια. Οδήγησαν χιλιάδες εργαζόμενους στον ΟΑΕΔ και μετά τους ονόμασαν ωφελούμενους. Στην εξυπηρέτηση του στόχου της κατάργησης των εργασιακών, κοινωνικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, παίρνονται κάθε μέρα αντιλαϊκά μέτρα, για να μείνουν. Εργασιακές σχέσεις που διαμορφώνουν τον σύγχρονο μεσαίωνα, χτυπώντας το δικαίωμα στην δουλειά, μετατρέποντας την δουλειά σε δουλεία, καταργώντας όλα τα δικαιώματα που είναι δεμένα με τη δουλειά, δηλαδή μισθό, ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη. Εργασιακές σχέσεις που διαμορφώνουν το μοντέλο του σύγχρονου σκλάβου, που τον χρησιμοποιούν όπως και όποτε θέλουν, με όποιο μισθό θέλουν, τον πληρώνουν όποτε θέλουν και αν θέλουν, τον απολύουν χωρίς αποζημίωση, δεν τον ασφαλίζουν, που σημαίνει ότι δεν έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν έχει δικαιώματα, δεν έχει ζωή. Εδώ και είκοσι χρόνια, η κατάργηση της σταθερής δουλειάς και των συλλογικών συμβάσεων ντύθηκε με διάφορους μανδύες στην διαδρομή. Μερική απασχόληση, εργασιακή εμπειρία, μπλοκάκια, ενοικίαση εργαζομένων, ΤΟΠ.Σ.Α (τοπικά σύμφωνα απασχόλησης), stage... και τελευταία τα προγράμματα κοινωνικού χαρακτήρα, ΚΟΧ ή πεντάμηνα, όπως τα λένε όσοι δουλεύουν σ αυτά. Τα ΚΟΧ είναι επιδοτούμενα προγράμματα ΕΣΠΑ, που μοιράζονται σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, που προσλαμβάνουν άνεργους, με πεντάμηνες συμβάσεις και τους νοικιάζουν στους δήμους. Στήθηκαν μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, μέσα σε μια νύχτα, ζωντάνεψαν ΜΚΟ μόλις μυρίστηκαν μη κυβερνητικό χρήμα, ξεπήδησαν εθελοντικοί σύλλογοι, η εκκλησία και οι δήμοι έστησαν δικές τους, το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΒΕ, μέχρι και η ΓΣΕΕ μέσω του Ινστιτούτου Εργασίας, για να λειτουργήσουν σαν γραφεία ενοικίασης και να κερδίσουν το 5% για κάθε προσληφθέντα, σύνολο 150 ευρώ το κεφάλι. Tους εργαζόμενους τούς ονόμασαν ωφελούμενους. Ποιά ωφέλεια; Η 5μηνη δουλειά, με 25 ευρώ τη μέρα μεροκάματο, χωρίς δικαίωμα αδειών, δώρων, επιδομάτων, προσαυξήσεων, το ένσημο ανειδίκευτου εργάτη από τον ΟΑΕΔ, χωρίς να τηρείται κανένα μέτρο ασφάλειας και προστασίας των εργαζομένων, με τρομοκρατία και απειλές ότι η συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ισούται με αδικαιολόγητη απουσία από τη δουλειά και μπορεί να οδηγήσει σε απόλυση. Επιπλέον, κανένας φορέας δε δίνει απάντηση αν τα ένσημα είναι συντάξιμα και προσμετρούνται για το δικαίωμα του ταμείου ανεργίας. Ποιος είναι ο εργοδότης; Οι εργαζόμενοι με αυτές τις συμβάσεις έχουν δυο εργοδότες, αυτόν με τον οποίο υπογράφουν σύμβαση, τη ΜΚΟ ή τη ΓΣΕΕ και αυτόν στον οποίο δουλεύουν. Αν μιλήσει κάποιος για υποχρεώσεις, έχουν και οι δύο να χρεώσουν, είναι και οι δυο εργοδότες, αν μιλήσει για δικαιώματα, δεν ξέρει κανείς ποιος είναι ο εργοδότης. Η σύμβαση εργασίας που υπογράφει ο εργαζόμενος προλαβαίνει, σε μιάμιση σελίδα, να ανατρέψει και να διαλύσει ότι με αγώνες αιώνων κατακτήθηκε, τονίζοντας το «παρά τα όσα ορίζει η εργατική νομοθεσία και οι συλλογικές συμβάσεις», καθώς και το ότι η καταβολή του μισθού είναι μεν μηνιαία, αλλά εξαρτάται άμεσα από τη ροή του προγράμματος ΕΣΠΑ. Και Δε θα σκύψουμε το κεφάλι επειδή τα λεφτά είναι πολλά, όποιος δουλέψει δεν μπορεί να κάνει αίτηση για άλλο πρόγραμμα για τους επόμενους 7 μήνες. Στη ΓΣΕΕ, από εργοδοτικοί συνδικαλιστές έγιναν εργοδότες! Σε αυτή τη συναλλαγή μεταξύ κράτους και δήμων, το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, απορροφά σχεδόν το 60% των θέσεων απασχόλησης στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, σφραγίζει και ως εργοδότης την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της εργατικής νομοθεσίας. Σε πραγματικά ποσά, παίρνει ευρώ στο σύνολο των περίπου , 150 κατά κεφαλή ανέργου. Άξιος ο μισθός τους! Με κρατικό χρήμα έμαθαν να κάνουν τους συνδικαλιστές και να δυσφημούν τον συνδικαλισμό, έτρεξαν να τα πάρουν. Η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα, με το πρόσωπο στυγνού εργοδότη, πήραν ξεκάθαρα θέση και μεριά. Αντί να οργανώσουν τους αγώνες ενάντια στους κατάπτυστους όρους εργασίας των πεντάμηνων συμβάσεων, έγιναν οι εργοδότες που εφαρμόζουν αυτές τις συμβάσεις και τάχθηκαν απέναντι στους εργαζόμενους. Και έχουν το επιχείρημα, όταν είναι απέναντι σε κάθε κινητοποίησή τους: ξέρατε τι υπογράφατε. Λες και στον καπιταλισμό ο άνεργος έχει την πολυτέλεια να καθορίσει τους όρους δουλειάς του. Κανένας εργαζόμενος δεν έχει την αυταπάτη του ωφελούμενου. Κανένας δεν υπέγραψε από επιλογή ή αφέλεια αλλά με το πιστόλι της φτώχειας και της εξαθλίωσης στον κρόταφο. Αυτήν την γραμμή της ταξικής συνεργασίας υπηρετεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ, που όχι απλά συναίνεσε στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, αλλά συνεργάστηκε και την υλοποίησε. Με αυτή τη γραμμή διέλυσε και αποπροσανατόλισε τους εργαζόμενους. Και έρχονται τα χειρότερα Τα καινούρια προγράμματα έρχονται. Έχουν πολλά ονόματα: Επιταγή εισόδου στην εργασία για νέους έως 29 ετών, καινοτόμα επιχειρηματικότητα, επιχειρηματικότητα στην ύπαιθρο, εθνικό δίκτυο κοινωνικής φροντίδας, κοινωφελής εργασία στον πολιτισμό είναι μερικά από αυτά. Και οι όροι είναι πολλοί χειρότεροι, με τον μισθό να μη ξεπερνάει τα 486, με διαφοροποιήσεις προς τα κάτω ανάλογα με την ηλικία και το πτυχίο, τα ένσημα θα καλύπτουν ασφαλιστικό κίνδυνο, μόνο για τη διάρκεια της σύμβασης, δε θα προσμετρώνται ουτέ για ταμείο, ούτε για σύνταξη. Η απορρόφηση των εργαζομένων θα γίνεται από δήμους, ΔΕΚΟ και φορείς του ευρύτερου δημόσιου φορέα, με απώτερο στόχο τον ιδιωτικό τομέα, τις μεγάλες επιχειρήσεις. Ο ευρύτερος δημόσιος τομέας ήδη είναι προσφορά στο μεγάλο κεφάλαιο, αφού οι ιδιωτικοποιήσεις ξεκινούν από εκεί. Ποιοι ωφελούνται; Σίγουρα όχι οι άνεργοι που προσλαμβάνονται μ αυτές τις σχέσεις εργασίας. Σε καμία περίπτωση δε μένουν στο απυρόβλητο οι ήδη εργαζόμενοι, αφού τέτοια προγράμματα λειτουργούν ως μοχλός πίεσης για τη συρρίκνωση και των δικών τους δικαιωμάτων. Τα ΚΟΧ είναι ένα ακόμη εργαλείο κατάργησης της δουλειάς με δικαιώματα, της κατάργησης της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, διάσπασης των εργαζόμενων ως συλλογικότητας, της αποσυγκρότησής τους από ομάδα με κοινά συμφέροντα απέναντι στον κοινό αντίπαλο, σε άτομα. Και φυσικά το κέρδος είναι του κεφαλαίου. Ακόμη και ο σχεδιασμός τα ένσημα να πληρώνονται από τον ΟΑΕΔ, δεν είναι τυχαίος ευρώ στοιχίζουν τα ένσημα των πεντάμηνων, απαλάσσονται οι εργοδότες από τις ασφαλιστικές εισφορές, μεταφέρεται το ποσό που αποτελείται από τις εισφορές των εργαζόμενων κατά της ανεργίας στους κεφαλαιοκράτες. Είναι τα λεφτά που θα έπρεπε να δοθούν στους άνεργους ως ταμείο ανεργίας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ανοίγει και άλλος δρόμος. Της κατάργησης της υποχρέωσης της ασφάλισης για τους εργαζόμενους, όταν ο ΟΑΕΔ δηλώσει έλλειψη χρημάτων και θα το κάνει, αφού αυτό σχεδιάζεται με τα μνημόνια. Το σύστημα τους θέλει μόνους Το σύστημα της εκμετάλευσης φοβάται τους νέους ως συλλογικότητα με κοινά συμφέροντα και τους κρατάει άνεργους με διαλείμματα δήθεν δουλειάς. Γιατί οι εργαζόμενοι, στην βάση της δουλειάς, συγκροτούνται στην βάση κοινών συμφερόντων, αναγνωρίζουν τον πραγματικό εχθρό, πολιτικοποιούνται και οργανώνονται, για να αντισταθούν και να διεκδικήσουν. Τους θέλει μόνους, αδύναμους, φοβισμένους, χωρίς εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, χωρίς δικαιώματα, ώστε να είναι έρμαια στις διαθέσεις τους. Αυτό εννοούν, όταν λένε ωφέλεια. Όλοι μαζί οργανωμένα προσπαθούν να πείσουν, ότι το μέλλον του κόσμου της δουλειάς είναι οι εικόνες που δείχνουν στις ειδήσεις, όπου άνεργοι ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή, εργαζόμενοι που τρέμουν την μέρα της απόλυσης, «κακόμοιροι» που δίνουν δίκιο στον εργοδότη, γιατί «δυσκολεύεται», και να εξασθενίσουν στη μνήμη τις μεγαλειώδεις μάχες που έχει δώσει το εργατικό κίνημα. Οι συλλογικότητες όμως ξεπροβάλλουν Οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι όμως ξέρουν καλά τι σημαίνει να πουλάς την εργατική σου δύναμη. Η δουλειά για το λαό και την νεολαία δεν είναι ψυχοθεραπεία, δεν είναι χάρη, είναι δικαίωμα. Ξέρουν πως κανένα δικαίωμα δεν παραχωρήθηκε από τη μεγαλοψυχία του κεφαλαίου και ότι όλα κατακτήθηκαν με αγώνες και τους ανήκουν. Δεν υπάρχει δυνατότητα συνδικαλιστικής έκφρασης στα σωματεία των φορέων όπου δουλεύουν και μένουν μόνοι. Τα σωματεία των μονίμων πρέπει να αντιληφθούν, ότι όταν δουλεύεις πλάι πλάι με τόσο διαφορετικές συμβάσεις, όταν στον ίδιο χώρο είναι τρεις με διαφορετικούς όρους και κάνουν την ίδια δουλειά, η διάσπαση σε συνδικαλιστικό επίπεδο δεν τους συμφέρει. Αυτό που χρειάζεται είναι ενιαία έκφραση, για να είναι και ενιαία η πάλη, για αυτό πρέπει να ανοίξουν τα καταστατικά. Για αυτό σε όλες τις πόλεις, όπου υπάρχουν εργαζόμενοι, συγκροτούνται με πρωτοβουλίες, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις, ιδρύουν σωματεία και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Η συλλογικότητα είναι ανάγκη και όπου υπάρχει εκμετάλλευση θα βρει τον τρόπο να εκφραστεί, να συγκροτηθεί.

10 10 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Η υποκρισία περισσεύει, η επίθεση συνεχίζεται Ηεικόνα που παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ για τις συναντήσεις των κυβερνητικών εταίρων είναι ότι γίνεται μια προσπάθεια από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ να μετριαστούν οι απαιτήσεις των δανειστών και να βρεθούν οι λεγόμενες ισοδύναμες λύσεις που θα είναι, όμως, κοινωνικά δικαιότερες. Τα δυο βασικά ζητήματα που φαίνεται να έχουν προτεραιότητα είναι το χαράτσι στα ακίνητα και οι απολύσεις στο δημόσιο. Το ΠΑΣΟΚ, αφού εξαντλήθηκε σε κορώνες ότι αποκλείεται να εισπραχθεί το χαράτσι από τη ΔΕΗ, ήδη από την προηγούμενη επίσκεψη της τρόικας έκανε πίσω. Όσο για τις απολύσεις στο Δημόσιο, ο Μανιτάκης έχει γίνει το κακό παιδί της κυβέρνησης, προσπαθώντας να βρει λύσεις με μετακινήσεις και πειθαρχικά. Το δε ΠΑΣΟΚ, επανέρχεται απειλώντας ότι δεν πρόκειται να συμφωνήσει με τίποτα αν δε συμφωνήσει και η ΔΗΜΑΡ. Στο ψιλό γαζί το δούλεμα, δηλαδή! Είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση θα εφαρμόσει, τελικά, τις απαιτήσεις της τρόικας, ενδεχομένως παζαρεύοντας κάποιες λεπτομέρειες στο όνομα των πολιτικών ισορροπιών τόσο ανάμεσα στα τρία κόμματα που τη στηρίζουν, όσο -και κυρίωςαπέναντι στο λαό. Σε ό,τι αφορά τις μεταξύ τους ισορροπίες, είναι σαφές ότι η ΝΔ έχει αναλάβει να τρέξει τα πράγματα το γρηγορότερο δυνατό, εκφράζοντας το σύνολο της αστικής τάξης, η οποία δεν είναι σε θέση να δει άλλες διεξόδους. Ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, με το χτύπημα της Κύπρου να είναι τόσο φρέσκο, η τρόικα θα έρθει στην Αθήνα με φουσκωμένα τα πανιά της και με άλλο αέρα στις πιέσεις που έτσι κι αλλιώς ασκεί στην κυβέρνηση. Η οποία κυβέρνηση, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, θα εμφανιστεί ακόμα πιο υποταγμένη φοβούμενη τα χειρότερα, για τα οποία οι τροϊκανοί έχουν δείξει ότι δεν έχουν κανενός είδους αναστολές. Αυτό είναι το βασικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα κινηθούν οι λεγόμενες διαπραγματεύσεις. Και σε αυτό το πλαίσιο είναι μέσα...με τα μπούνια και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. Το γεγονός ότι εμφανίζονται να προσπαθούν να ανακουφίσουν το λαό έχει τόση αξία όσο και οι διαβεβαιώσεις του Σαμαρά ότι δεν πρόκειται να γίνουν νέες περικοπές. Ουσιαστικά προσπαθούν όσο μπορούν να βγάλουν την ουρά τους απέξω και να εμφανίσουν τη ΝΔ ως εκείνη που τραβάει την αντιλαϊκή κατεύθυνση, παρά τις δικές τους...φιλολαϊκές νουθεσίες. Κολοκύθια με τη ρίγανη! Αν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ διαφωνούν με την πολιτική της κυβέρνησης δεν έχουν παρά να αποχωρήσουν από αυτήν! Αμ δε! Και ο λόγος δεν είναι η κουτάλα, όπως μπορεί να ήταν τα προηγούμενα χρόνια. Ο λόγος είναι ότι έχουν αναλάβει την πολιτική εκπροσώπηση, στήριξη και υλοποίηση αυτής της βάρβαρης πολιτικής για λογαριασμό τόσο των ιμπεριαλιστών όσο και της ντόπιας αστικής τάξης. Αυτό το ρόλο ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να απεμπολήσουν. Θα τον υπηρετήσουν όσο μπορούν, όσο αποτελούν λύση για τη διαχείριση του συστήματος στην Ελλάδα. Από κει και πέρα, μερικές κορώνες τους είναι απαραίτητες μπας και σώσουν το (πολιτικό) τομάρι τους... Το πρόβλημα των πολιτικών ισορροπιών με το λαό, λοιπόν, είναι μάλλον άλυτο. Γιατί προσπαθούν να καταφέρουν να συνεχίσουν αυτήν την πολιτική χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, χωρίς κόσμο στους δρόμους και τις πλατείες που να αμφισβητεί (με όποιο τρόπο) τις βασικές τους επιλογές. Κι έτσι, περισσεύει η υποκρισία τους ότι δήθεν...το παλεύουν, την ίδια στιγμή που η χώρα είναι πρωταθλήτρια στην ανεργία στην Ευρώπη, ενώ οι νέες θέσεις εργασίας που ανακοινώνονται κατά καιρούς, ακόμα κι αν πράγματι υλοποιηθούν, δε φτάνουν ούτε για να ανακόψουν, έστω, την αυξητική πορεία της. Θα συνεχίσουν, λοιπόν. Με την ίδια ή και μεγαλύτερη ένταση. Ούτε κι αυτοί, ούτε τα αφεντικά τους θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα. Παρά μόνο μπροστά στους αγώνες των λαών, των εργαζόμενων και της νεολαίας. Είναι το μόνο που φοβούνται, είναι ο βασικός λόγος που προσπαθούν να θολώσουν τα νερά. Μόνο που δεν είναι εύκολο. Η πολιτική τους είναι συγκεκριμένη, είναι επιθετική και βάρβαρη. Και θα φέρει ξανά αντιδράσεις και αντιστάσεις. Κάθε φορά και πιο μαζικές πιο αποφασιστικές, πιο επίμονες... Από τα χρόνια του προέδρου Βασιλείου, η κυπριακή αριστερά του ΑΚΕΛ (αδελφό κόμμα των ΚΚΕ- ΣΥΡΙΖΑ) αποτελεί βασικό κυβερνητικό κόμμα στην Κύπρο. Όλα αυτά τα χρόνια το ΑΚΕΛ διαχειρίστηκε ή συν-διαχειρίστηκε επανειλημμένως τα συμφέροντα της αεριτζήδικης κυπριακής αστικής τάξης, που φούσκωσε σε κάποιες συγκυρίες με τον αέρα των ξένων κεφαλαίων στις τράπεζές της. Η μεγάλη γεωπολιτική σημασία της θέσης του νησιού, η ιστορία των αγώνων του κυπριακού λαού για ανεξαρτησία, ο Αττίλας, οι αγγλικές βάσεις, το παλλαϊκό ΟΧΙ στο ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν, αλλά και η ένταξη στην Ευρωζώνη είναι κρίσιμα σημεία που συνθέτουν τα βασικά χαρακτηριστικά της πολιτικής ιστορίας της Κύπρου λίγο πριν φτάσουμε στις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων. Δεν ήταν το ΑΚΕΛ που στήριξε το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, παρότι σύρθηκε τελικά σ αυτή τη θέση από τον κόσμο του. Πολύ περισσότερο το ελλαδικό αδερφό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ήταν τότε ξεκάθαρα υπέρ του ιμπεριαλιστικού σχεδίου (δες απόφαση Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ στις ). Το ΑΚΕΛ ήταν επίσης υπέρ της ένταξης στη λυκοσυμμαχία της Ε.Ε. και στο ευρώ, που ομολογουμένως έδωσε επιπλέον αέρα στη φούσκα της κυπριακής αστικής τάξης. Η ανατροπή των παγκόσμιων συσχετισμών συντριπτικά εις βάρος των λαών μετά το '89-'90, που άλλωστε είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν, όχι μόνο δεν πτόησε την κυπριακή αριστερά του ΑΚΕΛ αλλά, αντίθετα, φούσκωσε εκλογικά τα πανιά της όσο αυτή υποτασσόταν στη γραμμή της βαθειάς πολυεξάρτησης, που με χαρακτηριστικό τρόπο, από ένα σημείο και μετά, έγινε στοιχείο της φυσιογνωμίας της κυπριακής αστικής τάξης. Μια αστική τάξη (όχι μοναδική άλλωστε) που όσο στριμωχνόταν τόσο άνοιγε δρόμους και έδινε ρόλους σε κάθε λογής ιμπεριαλιστές. Το πρόβλημα της κατοχής παραπέμφθηκε στις ιμπεριαλιστικές καλένδες των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, που σιγά σιγά μετεξελίχθηκαν στα σύγχρονα σχέδια Ανάν. Οι αγγλικές βάσεις, που κατέχουν σημαντικό τμήμα του κυπριακού εδάφους, έπαψαν να θίγονται πια. Ενώ η ένταξη στο ευρώ ενίσχυσε την έλξη των Ρώσων και άλλων οικονομικών μεγιστάνων προς τις κυπριακές τράπεζες. Παράλληλα οι Ρώσοι επενδύουν στο real estate και στον τουρισμό, ενώ οι σχέσεις των ορθόδοξων εκκλησιών, όπως και του αγιορείτη Εφραίμ, βοηθούν επίσης στη σύσφιξη με τη Ρωσία ανοίγοντας τις ορέξεις, που μάλλον χαλάστηκαν σημαντικά με τις τελευταίες εξελίξεις. Οι αυταπάτες του ΑΚΕΛ υπηρετούν την αστική τάξη και διαλύουν το κίνημα Όπως είπαμε, τη φούσκα, την παραγωγική αποδιάρθρωση και τη συνολική ιμπεριαλιστική υποθήκευση του νησιού δεν την ευλογούσαν μόνο οι ορθόδοξοι του κυπριακού κλήρου και οι υποταγμένες πολιτικές ηγεσίες των καθαρόαιμων αστικών κομμάτων της Κύπρου σαν το ΔΗΣΥ του Αναστασιάδη. Το ίδιο το ΑΚΕΛ από τότε που στήριξε τον Βασιλείου, τον άνθρωπο Το κυπριακό της Δύσης και της Ανατολής των γκορμπατσοφικών χρόνων, στήριξε ανοικτά το στέριωμα στο σβέρκο του πολύπαθου κυπριακού λαού μιας αδίσταχτης, τυχοδιωκτικής, αεριτζήδικης και ξενόδουλης αστικής τάξης, όπως χαρακτηριστικά και τραγικά για τον κυπριακό λαό αποκαλύπτεται σήμερα. Είναι πλέον ξεκάθαρο πως το συνειδητό ξεφούσκωμα της κυπριακής φούσκας από τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές θα φέρει συνολική οικονομική καταστροφή, ενώ ταυτόχρονα ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου για την ίδια την κρατική υπόσταση και την ειρήνη στο νησί, που όχι μόνο δεν μπορεί να ελπίζει πλέον σε τραπεζικούς αέρηδες και φυσικά αέρια αλλά απειλείται κυριολεκτικά από τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η περίφημη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική του προέδρου Χριστόφια, στην οποία αναφέρονταν συχνά έως προσφάτως οι της αριστεράς μας στην Ελλάδα, αποδεικνύεται σήμερα από τα πράγματα -για όσους θέλουν να δουν την πραγματικότητααυτό που ήταν πάντα: μια επικίνδυνη αυταπάτη που αργά ή γρήγορα θα κατέληγε εδώ που κατέληξε. Πανηγύριζε ο Χριστόφιας και άνοιγε την όρεξη στο ΣΥΝ και στον Τσίπρα για τα καμώματά του με τις ΑΟΖ και τις γεωτρήσεις που έστηνε ποντάροντας στους ιμπεριαλιστές. Αποδείχθηκε λίγος, όπως ήταν μοιραίο, και γι' αυτό δε φταίνε οι λειψές ικανότητές του να ξεγελάσει τους ιμπεριαλιστές με τη διπλωματία του. Αλίμονο στους λαούς και στις μικρές και φτωχές χώρες που ακουμπάνε τις τύχες τους στις πλάτες των ιμπεριαλιστών. Έστω κι αν για κάποια συγκυρία ευνοηθεί η αστική τάξη αυτών των χωρών, η πραγματικότητα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού δε θ αργήσει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους σ ό,τι αφορά τη ζωή των λαών. Πόσο μάλλον σε φάση κρίσης. Πόσο μάλλον με τις λεγόμενες στρατηγικές συμμαχίες του ΑΚΕΛ με το σιωνιστικό Ισραήλ και παράλληλα με τις ΗΠΑ μέσω Noble, με τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές μέσω ευρώ και με τους Ρώσους μέσω μιας σειράς άλλων σχέσεων. Και αυτή η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική εξελισσόταν την ώρα που οι αγγλικές βάσεις δεσπόζουν στην Κύπρο, το νησί είναι ουσιαστικά διχοτομημένο, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μαίνεται και απειλεί με γενικότερη ανάφλεξη τη γύρω περιοχή και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία βρίσκεται τουλάχιστον πολύ πίσω από τις απαιτήσεις. Θα σταθούμε σ αυτό το τελευταίο, που αφορά και το λαό μας, μιας και οι εξελίξεις από τη σύμπλεξη της κρίσης με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό δημιουργούν μια ζοφερή και επικίνδυνη κατάσταση για όλους τους γύρω λαούς. Καταρχήν μέρος του προβλήματος των λαών και συνάμα της επικινδυνότητας των εξελίξεων είναι η κατάσταση στην αριστερά τουλάχιστον σε Ελλάδα και Κύπρο. Για την Κύπρο αναφερθήκαμε, έστω και συνοπτικά, στο (ζηλευτό για τους εγχώριους της αριστεράς μας) παράδειγμα του ΑΚΕΛ που διαπραγματεύεται σκληρά τα μνημό-

11 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 11 δράμα δεν πτοεί τις αυταπάτες στη χώρα μας νια, διεκδικεί ΑΟΖ και λέει ΟΧΙ για να αποδεχτεί ουσιαστικά στη συνέχεια το τρισχειρότερο ΝΑΙ σε ό,τι πουν οι ιμπεριαλιστές. Και αλήθεια, με ποιους όρους ταξικής, πολιτικής και ιδεολογικής συγκρότησης θα μπορούσε να καλέσει το ΑΚΕΛ τον κυπριακό λαό να πει ένα πραγματικό ΟΧΙ στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση; Ένα τέτοιο ΟΧΙ θα σήμαινε ταυτόχρονα και άνοιγμα ενός δρόμου σύγκρουσης με ντόπιους και ξένους δυνάστες, ενός δρόμου ελπίδας για τον κυπριακό λαό (Ελληνοκύπριους Τουρκοκύπριους) αλλά με μεγάλες απαιτήσεις που σαφώς υπολείπονται σήμερα. Ο κυπριακός λαός είναι φανερό πως βρίσκεται σήμερα με την πλάτη στον τοίχο και αρκετά πιο πίσω από την εποχή του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν. Οι περιπέτειες του πολύπαθου αυτού λαού έχουν παίξει το ρόλο τους όπως και οι αρνητικοί συσχετισμοί παγκόσμια και στην περιοχή για τους λαούς. Όμως με δεδομένα όλα αυτά, πώς επέδρασε στην ταξική αντιιμπεριαλιστική συγκρότηση του κυπριακού λαού και στην αναγκαία αντιιμπεριαλιστική του ενότητα με τους γύρω λαούς η πολιτική του ΑΚΕΛ, που είτε κυβερνούσε είτε επί δεκαετίες είναι ισχυρή πολιτική δύναμη στο νησί; Τι λογής αριστερά είναι αυτή που όσο δυναμώνει και φτάνει να κυβερνά οδηγεί στη διάλυση την όποια δυνατότητα αντίστασης του κυπριακού λαού; Είναι φανερό πως η πολιτική του ΑΚΕΛ, που ποτέ δεν κριτικαρίστηκε αποφασιστικά από το ΚΚΕ και ήταν παράδειγμα προς μίμηση για το ΣΥΡΙΖΑ, θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον σήμερα αρνητικό παράδειγμα για κάθε αριστερό κόμμα ειδικά της περιοχής μας. Όμως δυστυχώς κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Οι εναλλακτικές λύσεις που ανέφερε ο Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ για το πραγματικό ΟΧΙ κάθε άλλο παρά παραπέμπουν στο έλλειμμα που αναφερόμαστε εμείς και είναι ξεκάθαρο σε όσους θέλουν να δουν στ αλήθεια και με ρεαλισμό την προοπτική των λαών. Δυστυχώς, παρά την τραγωδία του κυπριακού λαού, οι αυταπάτες στη χώρα μας συνεχίζονται ακέραιες. Και όχι μόνο στην ανοιχτά φιλο-ιμπεριαλιστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Τα σχέδια Β και τα κάθε λογής αριστερά κυβερνητικά προγράμματα (ΑΝΤΑΣ- ΡΥΑ, ΚΚΕ και ά λλοι) κά θε ά λλο παρά νοιάζονται για τους υπάρχοντες συσχετισμούς και τη διάλυση του κινήματος και κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην ταξική αντιιμπεριαλιστική συγκρότηση των υπαρκτών διαθέσεων αντίστασης του λαού μας. Η συνδιαχείρηση της κρίσης με τις αστικές δυνάμεις διακηρύσσεται ανοιχτά πέρα από τα κυβερνητικά προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ και από αυτά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των διαφόρων μετώπων. Το δε ΚΚΕ, όσο στριμώχνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και αντιμετωπίζει πλέον νέα εσωτερική κρίση, άλλο τόσο αποφεύγει να αντιπαρατεθεί μαζί του για τη φιλο-ιμπεριαλιστική και αντι-κινηματική συμπεριφορά του. Το ΚΚΕ εξορκίζει συστηματικά την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, παρότι οι εξελίξεις βοούν, προκειμένου να δώσει εγγυήσεις στο σύστημα πως δε σκοπεύει να το θίξει με όρους πραγματικής ταξικής πάλης και όπως αυτή θέτει τα ζητήματα στη χώρα μας και στην εποχή μας. Ούτε βέβαια από πλευράς διαφωνούντων του ΚΚΕ διαμορφώνεται ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο αριστερής πρότασης. Ενώ η πίεση που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που επιμένει συστηματικά να δίνει εξετάσεις στο σύστημα και ταυτόχρονα να σπέρνει αυταπάτες, διαλύει συνειδήσεις και σπέρνει σύγχυση σε χιλιάδες αγωνιστές. Τελευταία, μετά και τη γερμανική επέλαση στην Κύπρο που στηρίχτηκε ανοιχτά και από τον Ολάντ, ενισχύθηκε σ όλη τη νότια Ευρώπη ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός και φούντωσε ξανά ο αντι-μερκελισμός και η συζήτηση για τη διάσπαση του ευρωπαϊκού βορά με το νότο, ακόμη άνοιξε ξανά η συζήτηση για τη διάσπαση της Ευρωζώνης. Έχουμε πει κάποια πράγματα γι αυτό και παλαιότερα και υπάρχει σε άλλες σελίδες της Π.Σ. σχετικό άρθρο. Εδώ θα πούμε μόνο πως είναι φανερό ότι στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, όσο η Γερμανία με το σκληρό πυρήνα ή με όποιες συμμαχίες πιέζει στην κατεύθυνση της οικονομικής αλλά και γεωπολιτικής της ισχυροποίησης μέσω του ευρώ, άλλο τόσο ανταγωνιστές ιμπεριαλιστές σαν τις ΗΠΑ θα βρίσκουν ευκαιρία να αξιοποιούν ρήγματα που δημιουργούν οι έντονες πιέσεις της σε αστικές τάξεις μιας σειράς χωρών του ευρωπαϊκού νότου και όχι μόνο. Είναι προφανές πως ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να εκφράσει πλέον συγκεκριμένα τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, όταν λέει ότι θα πάει και με το διάβολο υμνώντας τον Ομπάμα, προκειμένου να διαπραγματευτεί τάχα σθεναρά σαν τον σύντροφο Χριστόφια. Στην ίδια βάση, με αφορμή και την ευρωπαϊκή λεηλασία της Κύπρου που οπωσδήποτε δημιουργεί ένα κλίμα, ειδικά στην Ελλάδα διατυπώνεται τελευταία το «όχι στο ευρώ με κάθε τίμημα» απ όλες τις τάσεις άλλωστε και σε πνεύμα ενότητας, όπως τονίζει και φροντίζει γι αυτό ο Π. Λαφαζάνης. Συντεταγμένα ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του αρχηγού του Αλ. Τσίπρα ξανατοποθετείται για το ευρώ, εγκαταλείποντας τη θέση του Γενάρη «το ευρώ είναι το εθνικό μας νόμισμα» με την οποία έκλεισε η σχετική Βαβυλωνία της προηγούμενης περιόδου. Στη σχετική συνέντευξη της Τετάρτης 3/4 ο Τσίπρας διατύπωσε τη θέση πως ανατριχιάζει με το «πάση θυσία στο ευρώ»!! Έδωσε σ όλους να καταλάβουν πως η τοποθέτησή του έχει αναλογίες με 'κείνη του Δασκαλόπουλου, που μιλώντας την ίδια μέρα στους ανταποκριτές ξένου Τύπου υπερθεμάτισε υπέρ των απολύσεων στο δημόσιο αλλά μίλησε για την ανάγκη αναθεώρησης του προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας σε συμφωνία βέβαια με την τρόικα, ενώ ταυτόχρονα τόνισε τη διάσπαση βορά νότου της Ευρωζώνης και τους κινδύνους για το ευρώ. Στο ίδιο κλίμα, άλλωστε, είχε προηγηθεί η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Κεδίκογλου ότι «φετίχ είναι η Ελλάδα» απαντώντας στην ερώτηση αν το ευρώ είναι φετίχ. Είναι φανερό πως ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός που αναπτύσσεται τον τελευταίο καιρό πρέπει να διαβαστεί από πολλές πλευρές για να βγουν τα σωστά συμπεράσματα. Οι άνεμοι του συστήματος είναι άγριοι και σφοδρά αντιλαϊκοί Σίγουρα η ωμότητα με την οποία επέβαλαν οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές την απόφασή τους για καταστροφή του τραπεζικού συστήματος και, κατά συνέπεια, της οικονομίας της Κύπρου αποκαλύπτει πως η επέλαση της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας μπαίνει σε νέα φάση αγριότητας. Απ αυτή την άποψη οι λαοί οργίζονται και καταρρίπτονται πλήρως οι αυταπάτες περί των νέων ανέμων που έως πρόσφατα διέδιδε πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ. Όμως το να αντικατασταθούν οι αυταπάτες για τον Ολάντ από νέες, ακόμη πιο επικίνδυνες, για τον Ομπάμα είναι κάτι που δεν πρέπει ο κόσμος της αριστεράς να το αφήσει να περάσει και να αφοπλίσει τις συνειδήσεις ιδιαίτερα των νέων αγωνιστών, που δεν έχουν βιώσει τις σπουδαίες μάχες που έχει δώσει το λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν κατάφερε μέχρι στιγμής την παγκόσμια κυριαρχία αλλά συνεχίζει να ηγείται του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού άρματος παγκοσμίως με πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιμπεριαλιστική λεηλασία του κόσμου της δουλειάς και των εξαρτημένων χωρών. Ταυτόχρονα συνεχίζει να είναι η μεγαλύτερη πραγματική και όχι φανταστική απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Ειδικά στην περιοχή μας δρα διακριτικά ή θορυβώδικα συνεχώς και δεν παύει να είναι αδίστακτος για την προάσπιση των συμφερόντων του. Αντίστοιχα έχουν αποκαλυφθεί εδώ και δεκαετίες τόσο ο ρώσικος όσο και ο κινέζικος ιμπεριαλισμός πρώτα πρώτα στους λαούς τους και όχι μόνο. Η περίπτωση της Κύπρου και πάλι είναι εξόχως διδακτική. Άλλωστε τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι ιμπεριαλιστές είναι φονιάδες και ληστές των λαών, ότι κανένας λαός δεν ωφελήθηκε αφήνοντάς τους ν αλωνίζουν στη χώρα του, είναι πολλά. Αλλιώς βέβαια τίθενται τα πράγματα για τις αστικές τάξεις που τους έλαχε να είναι εξαρτημένες και που, παρότι στριμώχνονται, είναι υποχρεωμένες ν αναπαράγουν το πλαίσιο της εξάρτησής τους. Στις άγριες εποχές που ήρθανε, δεν είναι έξω από τη λογική των πραγμάτων οι προσπάθειες των αστικών τάξεων να πατήσουν σε δυο ή περισσότερες βάρκες. Για την ελληνική περίπτωση γενικά ισχύει το ανήκωμεν εις την Δύσιν, για το οποίο έχουμε αναφερθεί. Όμως και οι δύο πλευρές της Δύσης (ΗΠΑ-Ε.Ε.) όσο φαίνεται να συγχρωτίζονται άλλο τόσο ενδέχεται ν αποκλίνουν και μάλιστα απότομα. Η περίπτωση της Κύπρου -με περισσότερες βέβαια εξαρτήσεις ελέω πολυδιάστατης «αριστερής» διαχείρισης- είναι πάλι εξόχως διδακτική και σ ό,τι αφορά τις ίδιες τις αστικές τάξεις. Δύσκολοι καιροί για όλους. Μα εμάς θα συνεχίσει να μας ενδιαφέρει η προοπτική των λαών. Ο κόσμος της δουλειάς έχει αντικειμενικά ανάγκη ζωής να βρει δρόμους για ν ανατρέψει αυτά που ήδη έχει υποστεί από την ξέφρενη επίθεση του κεφαλαίου στο βωμό της κρίσης του. Επίθεση που εξελίσσεται συνάμα με την κρίση-ευκαιρία για το κεφάλαιο και στο πλαίσιο της στρατηγικής του επίθεσης, που αξιοποιεί την υποχώρηση των κινημάτων των λαών. Σ αυτή την υποχώρηση οφείλουμε όχι μόνο να βάλουμε φρένο μα και να συμβάλουμε για την αντιστροφή αυτής της πορείας. Δυνάμεις που αποπροσανατολίζουν από την πραγματικότητα της άγριας ταξικής σύγκρουσης, που είναι σ εξέλιξη, δεν μπορούν και δεν θέλουν να συμβάλουν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Και είναι ανάγκη να αποκαλύπτονται αποφασιστικά.

12 12 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 23 Μάρτη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 13 Σκοπός του άρθρου αυτού δεν είναι να απομονώσει την οικονομική ιμπεριαλιστική παρέμβαση στην Κύπρο από το ζήτημα του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Δεδομένη η εκτίμηση -που υπάρχει και στην κομματική ανακοίνωση- για τη σύμπλευση γεωπολιτικών επιδιώξεων με οικονομικές αποφάσεις. Εξ άλλου η ΕΕ δεν είναι μήπως το γεωπολιτικό πολιτικό όχημα της Γερμανίας; Δεδομένο επίσης -όσο και ζητούμενο στις διαστάσεις του- το αγωνιώδες ζήτημα του σκληρού φιλογερμανικού ιμπεριαλιστικού πυρήνα να ηγηθεί της ΕΕ, να τεστάρει τα όρια της «ανατολικής πολιτικής» και της σχέσης με τη Ρωσία κ.λπ. Συνεχίζοντας όμως αυτό που ξεκινήσαμε στο προηγούμενο φύλλο και με δεδομένα, πλέον, τα μέτρα της «λύσης» που επιβλήθηκε στην Κύπρο, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο κατά πόσο «ειδική» περίπτωση αποτελεί αυτή. Η Βασιλεία ΙΙΙ Οι δύο προηγούμενες συναντήσεις των επικεφαλής των εποπτικών αρχών των κεντρικών τραπεζών παγκοσμίως, που πραγματοποιήθηκαν για προφανείς λόγους στη Βασιλεία της Ελβετίας τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, όρισαν ένα πλαίσιο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος που φυσικά ξεπεράστηκε (πολιτισμένος όρος) από τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση (μέρος της γενικής κρίσης) του Από τότε «εκκρεμεί» ένας διακανονισμός των όρων λειτουργίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η κρίση βέβαια και ο ενδο μπεριαλιστικός ανταγωνισμός εμποδίζουν να συμφωνηθεί ένα πλαίσιο όχι μόνο σχετικά με το ρόλο των τραπεζών αλλά και σε άλλα θέματα που έχουν «κολλήσει», όπως το παγκόσμιο εμπόριο κ.λπ. Θα αποτελούσε θέμα της στήλης του «Οικονοκόσμου» -αλλά μας πρόλαβαν οι εξελίξεις στην Κύπρο- η απόφαση των εποπτικών αρχών στις αρχές του 2013 να μεταθέσουν για το 2019 αλλά και να χαλαρώσουν τις σκληρές προ ποθέσεις ενός αρχικού προσχεδίου για υποχρεωτικό δείκτη κάλυψης ρευστότητας των τραπεζών από το 100% στο 60% των ενεργητικών των τραπεζών. Πράγμα που σήμαινε πως οι τράπεζες δεν θα ήταν αναγκασμένες να χτίσουν ένα αποθεματικό ασφαλείας ισόποσο με τα κεφάλαια τους (100%!), που θα περιελάμβανε μάλιστα ενεργητικό υψηλής ποιότητας όπως κρατικά ομόλογα ΑΑΑ ή και εταιρικά ομόλογα αντίστοιχου κύρους. Αυτό θα επιδιώκονταν ώστε να αντέξουν σε συνθήκες παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης διαστήματος 30 ημερών! Με τη χαλάρωση της ρύθμισης όχι μόνον μετατίθεται για τέσσερα χρόνια (από το 2015 στο 2019) η μέρα της «κρίσης» αλλά διευρύνθηκε και η λίστα στοιχείων του ενεργητικού των τραπεζών που μπορεί, πια, να περιλαμβάνει και στοιχεία ενδιάμεσης επενδυτικής βαθμίδας (τα περίπου «σκουπίδια»). Με δυο λόγια, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ κατάφερε να διασωθεί με τη συμμετοχή των κρατικών προ πολογισμών που αποφάσισαν οι ηγέτες του G20 το 2009 και να σωρεύσει νέα «κουφάρια» στις ντουλάπες του (κρατικά ομόλογα), πήρε μια σοβαρή ανάσα χαλάρωσης δια της γνωστού οδού της μεταθέσεως στο μέλλον. Θα μπορούσαν μήπως να κάνουν και διαφορετικά; Ρεαλιστική απόφαση θα έλεγε κανείς, που όμως διόλου δεν εξασφαλίζει τις εποπτικές αρχές των ιμπεριαλιστικών κρατών και οργανισμών από απροσδόκητες εξελίξεις Τα χρήματα των φορολογουμένων ή τα κέρδη των τραπεζών; Τελευταία αναπτύσσεται μια ευαισθησία κυβερνήσεων και πάσης φύσεως εποπτών κρατών και οργανισμών για το ότι δεν πρέπει «να πληρώσουν πάλι οι φορολογούμενοι πολίτες» τις πολιτικές διάσωσης των τραπεζών. Δεν τους έπιασε ο πόνος φυσικά. Πέρα από τις ενδεχόμενες αντιδράσεις των λαών υπάρχουν σοβαρά και υπαρκτά ζητήματα για το οποία μπορεί να ανησυχεί κανείς. Η ανησυχία δεν αφορά χώρες της εξαρτημένης περιφέρειας αλλά αυτόν καθαυτόν το σκληρό ιμπεριαλιστικό πυρήνα. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) προειδοποιούσε ήδη από πέρυσι πως «οι τράπεζες σταδιακά αποκτούν προφίλ κινδύνου που είχαν πριν από την κρίση» και πως «ο εφιάλτης των παραγώγων επιστρέφει», αφού τα «παρκαρισμένα» κρατικά ομόλογα που αγοράστηκαν από τις τράπεζες με κρατικό χρήμα, για να διασώσουν τα κράτη που τις διέσωσαν, ενδεχομένως έχουν ήδη «πακεταριστεί» σε νέα προγράμματα έκδοσης παραγώγων. Στις ευρωτράπεζες μόνο υπάρχουν πλασματικά κεφάλαια παραγώγων που ξεπερνούν τα 184 τρισ. ευρώ! Οι πλέον επιβαρημένες από «τοξικά» στοιχεία τράπεζες είναι - κατά την BIS- «οι περιφερειακές γερμανικές τράπεζες». Νεότερες μελέτες δείχνουν ότι τα προβλήματα των ευρωπα κών τραπεζών είναι μεγαλύτερα απ` όσο είχαν αρχικά εκτιμηθεί και ότι τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να «σβηστούν» ακόμη 3,4 δισ. από τους ισολογισμούς των ευρωπα κών τραπεζών, είτε μέσα από τη μείωση των παρεχόμενων δανείων είτε μέσω πώλησης περιουσιακών στοιχείων. Όταν όμως η «επιχείρηση τράπεζα» μειώνει τα δάνεια της, αυτόματα χάνει έναν από Η ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΣ τους βασικούς όρους της κερδοφορίας της και της ύπαρξής της. Οι Financial Times διαπιστώνουν, εξ άλλου, πως η συρρίκνωση της δραστηριότητας του τραπεζιτικού κλάδου προήλθε από την κατά 90% μείωση της χορήγησης δανείων! Διαπιστώνεται επίσης κατά τους τελευταίους μήνες του 2012 το μεγαλύτερο ποσοστό συρρίκνωσης της τραπεζιτικής πίστης (κατά 2,2%). Η Γερμανία και οι «άλλοι» Αντιδρώντας στον μονοκόμματο (αλλά και ορισμένες φορές πολιτικά «ύποπτο») αντιγερμανισμό που εκδηλώνεται τελευταία από όλες τις πτέρυγες του αστισμού, εύλογα θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε γιατί στοχοποιείται η Ευρωζώνη ενώ, σύμφωνα με την επιτροπή σχεδίου της Βασιλείας ΙΙΙ, η μαύρη τρύπα του τραπεζιτικού κλάδου παγκοσμίως ξεπερνά τα 200 δισ. ευρώ; Γνωρίζοντας μάλιστα ότι η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 μεταφέρθηκε -και ξεκίνησε- από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Η Πόσο «ειδική» είναι η Κυπριακή «λύση»; απάντηση δεν είναι οικονομικού χαρακτήρα. Στοχοποιείται η Ευρωζώνη γιατί είναι πολιτικά αδύναμη. Ή, καλύτερα, στοχοποιείται η Ευρωζώνη γιατί η ΕΕ δεν είναι ένα ενιαίο εθνικά, πολιτικά (άρα δημοσιονομικά και φορολογικά και όχι το αντίστροφο) ιμπεριαλιστικό «ολοκλήρωμα». Αλλά και ο σκληρός φιλογερμανικός ιμπεριαλιστικός πυρήνας (το πόσο θα μείνει φιλογερμανικός είναι και αυτό ζήτημα που παίζεται) έχει τα δικά του όπλα σ` αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο, όπου τα όρια της οικονομίας και της γεωπολιτικής συναλλάζουν. Είναι γνωστή στους παλαιότερους η ρήση του πρώτου γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ πως σκοπός της συμμαχίας ήταν «να μείνουν οι Αμερικάνοι μέσα (εννοείται στην Ευρώπη) οι Ρώσοι έξω και οι Γερμανοί κάτω». Αντιστρέφοντας και παραλλάσσοντας αυτή τη ρήση, το περιοδικό Spiegel έγραψε πως σκοπός του ευρώ ήταν να «μείνουν οι Αμερικάνοι έξω, οι Γερμανοί μέσα και τα μεσογειακά κράτη κάτω». Αυτή η οικονομική γεωπολιτική σήμερα δοκιμάζεται. Εξ άλλου, η Του ΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΟΥ σημαία του πολέμου ενάντια στους «φορολογικούς παραδείσους» είχε ξανασηκωθεί από τη Γερμανία, όταν το 2008 προσπάθησε να εισπράξει διαφυγόντες φόρους από λογαριασμούς που είχαν σε τράπεζα του Λιχτενστά ν «εξέχοντες άνθρωποι του Νταβός» προκαλώντας μάλιστα διπλωματικό επεισόδιο με το μικρό κρατίδιο (το Μεγάλο Δουκάτο είναι το Λουξεμβούργο). Το 2009 συνεργάστηκε με τους Γάλλους για να προωθηθεί μηχανισμός κυρώσεων στους G20 και το 2010 στράφηκε εναντίον των φοροφυγάδων στην Ελβετία. Αν όντως, όπως γράφει το περιοδικό, η τελική συμφωνία για την Κύπρο αποτελεί «βαρύ πλήγμα για την πολυθρύλητη τραπεζιτική ένωση», θα πρέπει πονηρά να αναλογιστούμε μήπως αυτή η δήθεν προτεσταντική ροπή προς την καταστροφή και την τιμωρία δεν εξυπηρετεί τελικά ακριβώς αυτό (ή και αυτό); Γιατί μια τραπεζιτική ένωση «με τα όλα της» θα επέτρεπε (αν δεν επέβαλλε) να διασώζονται τράπεζες μέσω του ευρωπα κού μηχανισμού στήριξης (ΕSM). Όμως με τον ίδιο τρόπο που η Γερμανία αντιδρά στη διάσωση κρατικών χρεών με έκδοση ευρωομολόγων, αντιδρά επίσης στη διάσωση τραπεζών μέσω του μηχανισμού στήριξης. Επιβάλλει στη θέση της ένωσης μια γερμανικού χαρακτήρα εποπτεία του τραπεζιτικού συστήματος με τους όρους βέβαια του φιλογερμανικού πυρήνα, κόβει αποφασιστικά το δρόμο σε τέτοια σχέδια. Η επιμονή του Ολλανδού αντιπροσώπου του eurogroup και το γεγονός ότι λειτουργεί σαν «λαγός» εκεί παραπέμπουν. Θα μπορούσαμε να εντάξουμε σε αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο το περιοδικό του έντονα «αντιγερμανού» Τράγκα (εκδίδεται σχεδόν ταυτόχρονα με το παρόν φύλλο), που δημοσιεύει στοιχεία για το πώς οι γερμανικές τράπεζες αποτελούν τους προνομιακούς χώρους ξεπλύματος «μαύρου χρήματος» στην ΕΕ. Μαντέψτε ποιος προμηθεύει κατά βάση τα στοιχεία, κατά δήλωσή του: Η αμερικάνικη πρεσβεία στην Κύπρο Το bail in και η αρχή της απιστίας Τόσο μέσα στα πλαίσια της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) όσο και μέσα στους κόλπους των εποπτικών αρχών που προετοίμαζαν τη Bασιλεία ΙΙΙ είχε ξεκινήσει μια μακριά συζήτηση εδώ και ένα χρόνο για τη μετάβαση από τη στρατηγική του bail out, τη στήριξη δηλαδή των τραπεζών εξωτερικά με την εκκαθάριση των μη βιώσιμων, στη στρατηγική του «bail in.». Δηλαδή στη διάσωσή τους όχι με κεφάλαια «των φορολογουμένων» και τη στήριξη τους με μνημονιακά προγράμματα και μέτρα αλλά στο εσωτερικό «κούρεμα» των μετόχων και δανειστών, στους οποίους περιλαμβάνονται οι μη διασφαλισμένοι καταθέτες. Όταν η τελευταία μεγάλη σύνοδος κορυφής της ΕΕ διακήρυττε το μεγάλο στόχο της εγγύησης των καταθέσεων, εννοούσε φυσικά τις διασφαλισμένες. Με την υπόθεση της Κύπρου δοκιμάζεται -σε περιορισμένη, όπως υπολογίζουν, κλίμακα- αυτό το σενάριο, το οποίο ορισμένοι βγήκαν εσχάτως να νομιμοποιήσουν. Από τους αναλυτές του Reuters, που ανακάλυψαν ότι «οι καταθέτες είναι πιστωτές και όταν καταθέτεις χρήματα σε μια τράπεζα, τα δανείζεις σε μια οντότητα η οποία πιθανόν να μη σου τα επιστρέψει», μέχρι και τον ανεκδιήγητο καθηγητή οικονομικών που δια της τηλεοράσεως μας ανέλυσε πρόσφατα την αρχή της «ανώμαλης παρακαταθήκης» (!) Ιστορικό προηγούμενο υπάρχει. Το 2011 στη Δανία και το 2008 στην Ισλανδία. Ο χαρακτήρας του κουρέματος ήταν πολύ πιο περιορισμένος από αυτόν της Κύπρου. Στη Δανία αφορούσε μόνο 700 από τους πελάτες και στην Ισλανδία αφορούσε μόνο αλλοδαπά κεφάλαια σε δίκτυα θυγατρικών τραπεζών του εξωτερικού, προστατεύοντας τους εσωτερικούς καταθέτες. Και στις δύο περιπτώσεις τηρήθηκε το όριο των ευρώ. Η αρχή του κ. Ντάισελμπλουμ εφαρμόστηκε στην ίδια τη χώρα του πριν λίγες μέρες με το κούρεμα των «μη διασφαλισμένων μετόχων» του επενδυτικού σχήματος αμοιβαίων κεφαλαίων SNS Real. Μάλιστα Έλληνας επενδυτής, στέλεχος επιχειρήσεων που είχε τοποθετήσει εκεί τις οικονομίες του, ουσιαστικά τις έχασε. Σε κάθε περίπτωση είναι χαρακτηριστική η εκτίμηση των ίδιων αναλυτών του Reuters για το ευρωπα κό bail in: «Αυτό που περιμένουμε είναι αυξημένες ροές καταθέσεων από την περιφέρεια προς το κέντρο της Ευρώπης. Και αυτό σημαίνει περαιτέρω πιέσεις στις ισπανικές και ιταλικές τράπεζες στην πιο δύσκολη ώρα τους». Bail in πεδίο ανταγωνισμού. Οι «ειδικές περιπτώσεις» της γενικής περίπτωσης Χρησιμοποιείται ο λόγος των ενεργητικών στοιχείων του τραπεζιτικού τομέα σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας -που όντως για την Κύπρο ήταν πάνω από 6 φορές το ΑΕΠ της- για να εξηγηθεί και να δικαιολογηθεί το γιατί η περίπτωση της Κύπρου ήταν «ειδική». Βέβαια οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ αμφισβήτησαν αυτή την τοποθέτηση. Όμως και άλλες χώρες της ΕΕ έχουν τραπεζιτικό τομέα που υπερβαίνει το 20% του ΑΕΠ, αν εξετάσουμε το λόγο των ενεργητικών των τραπεζών σε δισ. προς το ΑΕΠ τους, εκφρασμένο πάλι σε δισ.: Μάλτα: λόγος 51,3 δισ. προς 6,5 δισ., Λουξεμβούργο: 1.101,5 δισ. προς 42,6 δισ. (!), Ιρλανδία: 1.101,5 δισ. προς 159 δισ., κ.λπ. Εξ άλλου, ο λόγος μόχλευσης κεφαλαίων των κυπριακών τραπεζών, η σχέση δηλαδή των ίδιων κεφαλαίων προς τα ανοίγματά τους σε δάνεια, είναι κατώτερος του μέσου ευρωπα κού αλλά και της Γερμανίας! Τέλος, στο τελευταίο, προ 18μήνου, τεστ που πραγματοποιήθηκε σε όλες τις τράπεζες της Ευρωζώνης, οι «συστημικές» κυπριακές τράπεζες (που σήμερα εκκαθαρίζονται) κρίθηκαν ότι ήταν αξιόπιστες και θα άντεχαν μια κρίση αντίστοιχης του 2008! Τότε ποιος τις αξιολόγησε; «Ναι», μας λένε, αλλά «η Κύπρος είχε ένα τρομακτικά υψηλό για τα ευρωπα κά δεδομένα εμπορικό έλλειμμα». Στην απάντηση πως έλλειμμα έχουν τόσο το Λουξεμβούργο όσο και το Λιχτενστά ν ανταπαντούν πως τα κράτη αυτά έχουν όμως πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Ο δε πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, φανερά θορυβημένος, δήλωσε μάλιστα ότι το Λουξεμβούργο διαθέτει και βαριά βιομηχανία. Δηλαδή, θέλουν να μας πουν πως τώρα που θα τσακιστεί ο τομέας υπηρεσιών μια τουριστικής χώρας, θα αναπτυχθεί μήπως βιομηχανικά; Υπάρχουν όμως και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία: Το κυπριακό έλλειμμα γενικής κυβέρνησης (τα έσοδα δηλαδή προς τις δαπάνες τους κράτους) αυξήθηκαν μέσα σε δύο χρόνια, από το 2007 ως το 2009, κατά 200%! Αυτό έγινε γιατί την περίοδο εκείνη - όλοι συμφωνούν σ` αυτό- το μικρό κυπριακό χρέος μπήκε στο στόχαστρο των αγορών αυξάνοντας δυσθεώρητα το κόστος δανεισμού. Ένα ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το 2007, ένα έτος πριν την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωζώνη, από ένα πλεόνασμα γενικής κυβέρνησης ύψους 3,5% και δημόσιο χρέος 58%, η Κύπρος το 2011 έφτασε να έχει έλλειμμα 6,2% και χρέος 71,1%, το δε εμπορικό της έλλειμμα είχε εκτιναχθεί πάνω από 35%. Πώς λοιπόν οι νομισματικές αρχές της Ευρωζώνης και οι πολιτικές της ΕΕ συναίνεσαν στην εισδοχή ενός κράτους-αποσταθεροποιητή; Η «γύμνια» της κυπριακής οικονομίας ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού από τότε ακόμη, όπως και η επιδείνωση εντός της Ευρωζώνης. Είναι φανερό πως τη κυπριακή «ειδική περίπτωση» έχει μια γενική «χρήση». Οι στόχοι και Το μικρό κυπριακό μέγεθος είναι αλήθεια ότι «προκαλεί» για εφαρμογές πολιτικών που ορίζουν και ορίζονται από τον έντονο ενδο μπεριαλιστικό ανταγωνισμό μέσα και έξω από την ΕΕ. Τίθενται, συνεπώς, συνεχή ερωτηματικά περί του ποιος, γιατί και με τι στόχους αποφάσισε να πλήξει τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομικής λειτουργίας του συστήματος, την καρδιά του: την τραπεζική πίστη; Είναι ένα ιδιότυπο γερμανικό «χαρακίρι» το να ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως; Πρόσφατα, μέσα στην ίδια τη Γερμανία, το 57% πολιτών που ρωτήθηκαν στις δημοσκοπήσεις δήλωσαν ότι νιώθουν ανασφαλείς για τις τραπεζιτικές τους καταθέσεις στη χώρα του Λούθηρου, όπου η κατάθεση ισοδυναμεί με το ψωρο ακίνητο του νότου. Κι αν δεν είναι τέτοιο, που δεν είναι, τότε τι είναι; Γιατί ο άμεσος και φανερός οικονομικός στόχος να τραβηχτούν κεφάλαια στο σκληρό πυρήνα του ευρωπα κού φιλογερμανικού Βορρά, διαδικασία που είχε ξεκινήσει με φυγή κεφαλαίων από την ίδια την Κύπρο, παρακαλώ, τον τελευταίο χρόνο, δείχνει να υπονομεύεται ή καλύτερα να αυτο πονομεύεται από την επέκταση του πανικού για το μέλλον των καταθέσεων. Το αμέσως επόμενο φανερό και πιο ουσιαστικό στοιχείο της γερμανικής επιλογής, το να πληγεί η οικονομία της Κύπρου, έχει να κάνει με τα σαφή μηνύματα που στέλνει ο σκληρός φιλογερμανικός πυρήνας βασικά προς Ισπανία και Ιταλία (κι όχι τόσο στις εξαρτημένες χώρες, όπου σε γενικές γραμμές «γίνεται της Γερμανίας» από τις υποτελείς αστικές τάξεις και το πολιτικό τους προσωπικό). Γιατί οι αντιστάσεις των αστικών τάξεων της Ισπανίας και της Ιταλίας εκδηλώνονται πολύ έντονα. Και γιατί δεν μπορεί να συνιστά κάτι τέτοιο προειδοποιητικό μήνυμα και προς τη Γαλλία, που φαίνεται πολύ λίγο ομόθυμα και καθόλου πρόθυμα να σέρνεται πίσω απ' το γερμανικό σχέδιο; Αλλά και πέραν του Ατλαντικού, όταν οι Γερμανοί φαίνονται διατεθειμένοι να «τινάξουν την μπάνκα στον αέρα» -κατά κυριολεξία- και να επιφέρουν γενικότερους κραδασμούς στην παγκόσμια (τραπεζική) πίστη, προκαλείται ο αφανής προς το παρόν αλλά καθόλου αδιόρατος εκνευρισμός του υπερατλαντικού παράγοντα, που αρχικά, σε πρώτη φάση, εκφράζεται μέσω του ΔΝΤ. Επισήμως βέβαια οι καταθέσεις δεν «κουρεύονται» αλλά αντικαθίστανται από μετοχές των τραπεζών που υπόσχονται μελλοντική αναπλήρωση του κουρέματος (αφού οι καταθέτες θεωρούνται... επενδυτές. Όμως, πλέον, για ποια τραπεζιτική πίστη μιλάμε; Έχει τεθεί το ζήτημα της εκκαθάρισης του παγκόσμιου χρέους και η Γερμανία θέλει να βάλει τους δικούς της όρους. Αυτή είναι η γενική περίπτωση που συμπυκνώνεται στην ειδική περίπτωση της Κύπρου, χωρίς να υποτιμώνται οι ειδικότερες γεωπολιτικές επιπτώσεις σε σχέση με τη θέση και το ρόλο του νησιού, που με τη σειρά τους εμπεριέχουν την πολλαπλότητα του γενικότερου ενδο μπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Μ αυτή την έννοια, η γερμανική επιλογή στην κυπριακή «λύση» δεν είναι προφανώς χαρακίρι. Εμπεριέχει όμως έντονα στοιχεία οικονομικού τυχοδιωκτισμού και υποκατάστασης γεωπολιτικής και στρατιωτικής ισχύος με κινήσεις οικονομικών εκβιασμών. Πέραν του ότι αυτός ο οικονομικός τυχοδιωκτισμός θα δοκιμαστεί πολιτικά και θα λάβει τη γεωπολιτική του απάντηση, δεν θα μείνει δίχως επιπτώσεις και ως προς την «καθαρή» οικονομική του πλευρά. Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες κινήσεις αποκαλύπτουν την κρισιμότητα των παγκόσμιων οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων οι επιπτώσεις Καταρχήν όσον αφορά το «μικρό μέγεθος». Είναι δεδομένο πως μια έξοδος του «μικρού μεγέθους» από την Ευρωζώνη θα ήταν ένα σημαντικό πολιτικό πλήγμα για την ίδια, γι' αυτό και κανείς δεν το συζητά. Με αφορμή την Συνέχεια στην επόμενη σελίδα

13 14 Προλεταριακή Σημαία ΝΕΟΛΑΙΑ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Κινητοποίηση των Αγωνιστικών Κινήσεων στην κοσμητεία της ΣΘΕ Την Τετάρτη 3/4 πραγματοποιήθηκε η κινητοποίηση στην Κοσμητεία της Σχολής Θετικών Επιστημών του ΕΚΠΑ. Η κινητοποίηση έγινε ως μια πρώτη απάντηση, μετά από πολλά περιστατικά, στην προσπάθεια αμφισβήτησης του λαϊκού Ασύλου, του φοιτητικού συνδικαλισμού και της εντεινόμενης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου. Η αφορμή που ξεχύλισε το ποτήρι ήταν το σπάσιμο της κατάληψης που έκαναν οι Αγωνιστικές Κινήσεις σε δωμάτιο (πάνω από ένα χρόνο εγκαταλελειμμένο), με στόχο τη δημιουργία στεκιού, στο χώρο του Χημικού. Παρά τα ψηφίσματα συμπαράστασης από τους Συλλόγους, η διοίκηση του Χημικού κάλεσε κλειδαρά και αναζητούσε τα ονόματα τόσο των μελών των Αγωνιστικών Κινήσεων, όσο και των μελών των.σ. που είχαν δηλώσει στήριξη, ώστε να προχωρήσει η Κοσμητεία σε ονομαστικές καταγγελίες. Αυτή η κίνηση από τη μεριά της Κοσμητείας και της διοίκησης του Χημικού έρχεται μετά από πολλές άλλες αντίστοιχες που έμεναν αναπάντητες, αποδεικνύοντας το μέγεθος και τη σκλήρυνση της επίθεσης σε βάρος του κινήματος και αποκαλύπτοντας τον πραγματικό ρόλο της Κοσμητείας και των διοικήσεων των τμημάτων. Αυτό το περιστατικό ήταν ο κερασάκι στην τούρτα μετά από απαγορεύσεις σε εκδηλώσεις και πάρτυ, τις απειλές για αστυνομία, τη φύλαξη και τα facecontrol στις πύλες της παν/πολης, το σπάσιμο άλλων στεκιών, τις απειλές για πειθαρχικά, και άλλα. Το στίγμα και το θέμα της κινητοποίησης δεν ήταν απλά και μόνο η καταγγελία για το σπάσιμο του στεκιού των Αγωνιστικών Κινήσεων, αλλά ευρύτερη, που συνδεόταν με τα λοκ-άουτ στις σχολές του κέντρου, τις καταπατήσεις του Ασύλου, τη γενική αμφισβήτηση των ελευθεριών και γενικά τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Γι' αυτό το λόγο, η απεύθυνση στήριξης και συνυπογραφής της κινητοποίησης έγινε προς Συλλόγους και συλλογικότητες που έχουν αναφορά στο κίνημα (Πορεία, ΜΑΣ, ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ, αυτόνομες συλλογικότητες που παρεμβαίνουν στο χώρο του πανεπιστημίου). υστυχώς, από την πρώτη στιγμή, οι τρικλοποδιές και το σαμποτάρισμα από δυνάμεις ήταν εμφανές, αποδεικνύοντας την αδυναμία και την αδιαφορία τους να δώσουν απάντηση σε υπαρκτά ζητήματα, υποσκάπτοντας ταυτόχρονα την Κοινή ράση. Αν και η κινητοποίηση στηρίχτηκε ως ένα βαθμό από μέλη και φίλους όλων των δυνάμεων και συλλογικοτήτων, η μόνη δύναμη που δέχτηκε να συνυπογράψει ήταν η ΑΡΕΝ. Στοιχείο που λειτούργησε αρνητικά στην κινητοποίηση ήταν το πέσιμο (την ίδια ώρα που καλούνταν η κινητοποίηση) που δέχτηκε ο χώρος που παρεμβαίνει το ΜΑΣ (τραμπουκισμοί, σκισμένες αφίσες, σπασμένα ταμπλό) από μέλη στεκιών, ως απάντηση στο σβήσιμο συνθήματος τους σε τοίχο την προηγούμενη μέρα από το ΜΑΣ. Αυτομάτως, από την ντουντούκα οι Αγωνιστικές Κινήσεις διαχωρίστηκαν από αυτό το γεγονός, ξεκαθαρίζοντας ότι αυτά τα ζητήματα δεν μπορούν να λύνονται με οργανωτικούς όρους και να δίνουν πάτημα στην προσπάθεια κατάργησης του Ασύλου, την ίδια ώρα μάλιστα που καλείται στον ίδιο χώρο κινητοποίηση με αυτό το θέμα. Αποτέλεσμα της ανακοίνωσης ήταν να αποχωρήσουν τα περισσότερα μέλη των στεκιών που επιτέθηκαν στο ΜΑΣ. Τελικά πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία προς την κοσμητεία με συμμετοχή 50 περίπου ατόμων. Καθ' όλη την κινητοποίηση, από την ντουντούκα διαβαζόταν η ανακοίνωση που είχε γραφτεί και μοιράζονταν προκηρύξεις. Η κινητοποίηση έγινε ως μια πρώτη απάντηση, μετά από πολλά περιστατικά, στην προσπάθεια αμφισβήτησης του λα κού Ασύλου, του φοιτητικού συνδικαλισμού και της εντεινόμενης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου. Αυτή η κινητοποίηση, που και εκ του αποτελέσματος κρίνεται θετική, αποδεικνύει ότι ειδικά στη σημερινή φάση, υπάρχει αναγκαιότητα όσο ποτέ δημιουργίας εστιών αντίστασης παντού και ότι το μόνο μέσο απάντησης στην επίθεση είναι ο οργανωμένος αγώνας και η Κοινή ράση. Φαίνεται, για άλλη μια φορά, ότι όταν οι Αγωνιστικές Κινήσεις αποφασίζουν να ανοίξουν ένα ζήτημα, όχι μόνο έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, αλλά και να αναδείξουν τις λογικές της ήττας και του απομονωτισμού που κυριαρχούν στην Αριστερά, αποτελώντας μία αγωνιστική φωνή μέσα στις σχολές. Η ΕΙΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΣ Πόσο «ειδική» είναι η Κυπριακή «λύση»; συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα Κύπρο έχει ξεκινήσει πάλι, από τον οικονομικό καναπέ φυσικά, μια συζήτηση για τα ευρώ δύο ταχυτήτων Γιατί από τη σκοπιά της πρακτικής δύο ευρώ υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Κύπρο. Αυτό που μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα εκτός νησιού και αυτό που μένει δεσμευμένο εντός του νησιού. Και όπως γράφουν πάλι οι Reuters, «όσοι έχουν «παγιδευμένο ευρώ» δεν θα διστάσουν να πληρώσουν το τίμημα ανταλλαγής με ελεύθερα ευρώ». Αυτή η μαύρη αγορά που θα δημιουργηθεί αποτελεί μια μικρή συναλλαγματική βόμβα. Οι Αγγλοσάξονες αναλυτές στηλιτεύουν την «ολιγωρία της ΕΚΤ» να ενεργήσει ως πιστωτής «έκτακτης ανάγκης» και φλερτάρουν με την ιδέα αναπροσαρμογής της νοητής ισοτιμίας λίρας ευρώ, δείχνοντας «κατανόηση» στην επανέκδοση της αγγλικής λίρας Πόσο ακόμη μπορεί να χοντρύνει το παιχνίδι; Το όριο διασφάλισης ευρώ που αποφασίστηκε για τους διασφαλισμένους καταθέτες το 2009, στην πρώτη συνάντηση του G20 για την αντιμετώπιση της κρίσης του 2008, που για πρώτη φορά το ακούσαμε από την κυβέρνηση Καραμανλή ως εγγύηση, δεν αποτελεί καθόλου ταμπού, αν ξεκινήσει ένα ντόμινο αμφισβήτησης της τραπεζικής πίστης σε συνδυασμό βέβαια με φούσκες στο διεθνές χρηματοπιστωτικό στερέωμα, που είναι έτοιμες ξανά να εκραγούν. Εξ άλλου, αναλυτής οίκου αξιολόγησης πιθανολόγησε πως μέχρι το 2018 ένα τέτοιο όριο δεν θα υφίσταται. Το ερώτημα βέβαια είναι τι θα υφίσταται μέχρι τότε, καθώς τα πέντε χρόνια είναι πάρα πολλά χρόνια με την τροπή που έχουν πάρει οι παγκόσμιες εξελίξεις. Αλλά και το «τράβηγμα» των ευρωπα κών καταθέσεων στον ιμπεριαλιστικό βορρά δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει τη συνέπεια και τη συνέχεια που οι Γερμανοί σχεδιάζουν (αν όντως σχεδιάζουν μόνο κάτι τέτοιο). Αυτή τη στιγμή υπάρχει η χρηματοπιστωτική ομηρία της Ρωσίας, της οποίας το 40% των συναλλαγματικών διαθεσίμων είναι σε ευρώ, που διασώζει την κατάσταση. Όμως ήδη (και ευρωπα κά) κεφάλαια παίρνουν το δρόμο της φυγής προς την Ασία αλλά και προς τις αμερικάνικες τράπεζες. Δεν είναι τυχαία η ενδυνάμωση του δολαρίου και η αποδυνάμωση του ευρώ. Ο «φορέας» όμως που μπορεί να μεταδώσει τον ιό που διέσπειρε εν είδει ομοιοπαθητικής θεραπείας η γερμανική πολιτική στην Κύπρο, είναι ενεργός, μας αφορά άμεσα και ακούει στο όνομα Ελλάδα. Κι ας ορκίζονται όλοι για το αντίθετο. Ο κίνδυνος, δηλαδή, μετά το «ειδικό» παράδειγμα κουρέματος καταθέσεων να κινδυνεύσει και το «ειδικό» παράδειγμα κουρέματος δημόσιου χρέους είναι υπαρκτός, αφού έτσι και αλλιώς καρκινοβατούσε με τη μη βιωσιμότητα, την παρατεινόμενη ύφεση και την αποστραγγισμένη ρευστότητα. Το ύψος των ελληνικών εξαγωγών είναι μεγάλο, καθώς αποτελούν το 5% των συνολικών εξαγωγών (πρώτη χώρα εισαγωγέας η Κύπρος, αν και μειώθηκε τον τελευταίο χρόνο ο ρυθμός των εξαγωγών κατά 27%, φανταστείτε τώρα). Μαζί με μεγάλο ύψος των επενδύσεων και καταθέσεων στην Κύπρο αντιστοιχούν, όλα αυτά μαζί, στο 3% του ελληνικού ΑΕΠ! Τετρακόσιες μεγάλες, κατά κανόνα, επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται ή μετέφεραν την έδρα τους στο νησί (10% των ελληνικών άμεσων επενδύσεων). Το ότι θα τροφοδοτήσει την προ πάρχουσα ύφεση αυτή η κατάσταση και θα εκτροχιαστεί περαιτέρω το ήδη εκτροχιασμένο πρόγραμμα μνημονιακής προσαρμογής είναι πέρα από κάθε δεδομένο. Αλλά και στο μέτωπο της τραπεζιτικής πίστης και ρευστότητας δεν είναι καθόλου ρόδινα τα πράγματα. Ο δείκτης των επισφαλών, μη εξυπηρετούμενων δανείων είχε φτάσει στο κόκκινο σε όλες τις ελληνικές τράπεζες (αύξηση κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες μόνο μέσα στο 2012) και απασχολούσε τις εποπτικές αρχές σχετικά με την ανακεφαλαιοποίηση τους πολύ πριν την κυπριακή κρίση. Η απορρόφηση των θυγατρικών των κυπριακών τραπεζών δεν αυξάνει μόνο τα κεφάλαια του Σάλα, αυξάνει και τα επισφαλή και μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οι ευρωπα κές εποπτικές αρχές μαζί με την Τράπεζα της Ελλάδος σχεδιάζουν ένα διαχωρισμό των μη εξυπηρετούμενων δανείων σε δύο κατηγορίες: από τη μια αυτά που η αποπληρωμή τους οφείλεται στη συγκυρία και μπορούν να αναχρηματοδοτηθούν και από την άλλη αυτά όπου ο οφειλέτης έχει αδυναμία επαναφοράς σε αξιόχρεη κατάσταση. Θα αποτελέσουν τα δεύτερα μια «κακή τράπεζα» κατά το ιρλανδικό, ισπανικό και εσχάτως κυπριακό πρότυπο; Κάτι τέτοιο θα υπονόμευε την ανακεφαλαιοποίηση που θα πρέπει να τελειώσει μέχρι το καλοκαίρι και τα stress test που θα υποχρεωθούν οι τράπεζες να κάνουν το φθινόπωρο. Θα πριμοδοτηθούν υποχρεωτικά οι συγχωνεύσεις και οι αναδιαρθρώσεις σε ένα περιβάλλον πρωτόγνωρο για την πολυπλοκότητά του σε όλο το ευρωπα κό τραπεζιτικό σύστημα. Στόχος θα είναι να αποφευχθεί μια νέα ανακεφαλαιοποίηση στο μέλλον, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ζήτημα με τα δίδυμα δάνεια που περιγράψαμε παραπάνω. Όπως γράφει η εφημερίδα «Κεφάλαιο», αυτού του είδους η ανακεφαλαιοποίηση θα «στηρίζεται στους μετόχους, στους δανειστές ομολογιούχους και, σε τελική φάση, στους μη εξασφαλισμένους αποταμιευτές» Σας θυμίζει κάτι από την «ειδική περίπτωση της γενικής περιπτώσεως»;

14 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΝΕΟΛΑΙΑ Προλεταριακή Σημαία 15 Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ Μπροστά στη μάχη των Φοιτητικών Εκλογών της 17ης Απριλίου Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται τόσο από την πρωτοφανή ένταση της επίθεσης στα φοιτητικά δικαιώματα δεκαετιών, όσο και από την χρόνια αποδιοργάνωση του φοιτητικού κινήματος και την απαξίωση των οργάνων πάλης. Η κατάσταση του λα κού κινήματος, που παρά τις σπασμωδικές και κατά τόπους αντιστάσεις δεν έχει ακόμη "συνέλθει" από την κινηματική ύφεση του τελευταίου χρόνου, βάζει την πινελιά της στο περιβάλλον αυτό. Οι προσδοκίες για γρήγορες και "εύκολες λύσεις" γκρεμίστηκαν, για να αφήσουν πίσω τους απογοήτευση και μια παροδική αίσθηση ότι "τίποτε δε γίνεται", η οποία συχνά εκδηλώθηκε φέτος και μέσα στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Οι βαθύτερες αιτίες που εδώ και δυόμισι χρόνια -και παρά τις πρόσφατες κατά τόπους κινητοποιήσειςκυριάρχησαν η παραίτηση, η απαξίωση των συλλογικών αγώνων και η προσωρινή νηνεμία στο φοιτητικό σώμα είναι πολλαπλές. Η παρέμβαση των Αγωνιστικών Κινήσεων στις φοιτητικές εκλογές είναι μια πολιτική μάχη ανάδειξης αυτών των ζητημάτων και ταυτόχρονα αγώνας για την πολιτική ανασυγκρότηση των συλλόγων σε αγωνιστική κατεύθυνση. Γι' αυτό και στις φετινές φοιτητικές εκλογές, οι Αγωνιστικές Κινήσεις καλούνται να δώσουν τη μάχη σε δύο επίπεδα: -Με κεντρικά συνθήματα: "Χθες ο νόμος πλαίσιο, σήμερα το σχέδιο Αθηνά, αύριο δίδακτρα και διαγραφές - Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα στις σπουδές - Μαζί με το λαό για την ανατροπή της επίθεσης", οι Αγωνιστικές Κινήσεις βάζουν στο επίκεντρο την πάλη ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και των ιμπεριαλιστών (ΕΕ-ΔΝΤ), που έχουν στρατηγικό στόχο να στήσουν σε συνθήκες μνημονίων ένα πανεπιστήμιο απλησίαστο στη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας. Από τις συγχωνεύσεις και τα λουκέτα δεκάδων σχολών, μέχρι την κατάργηση της σίτισης της στέγασης του δωρεάν βιβλίου. Από τους αφόρητους ρυθμούς σπουδών, μέχρι την προοπτική των μαζικών διαγραφών και αύριο των διδάκτρων. Ένα τεράστιο κομμάτι νεολαίας καλείται να εμπεδώσει ότι φταίει που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει και μένει εκτός σπουδών και συνεπώς δεν μπορεί να έχει αξιώσεις για αναζήτηση εργασίας. Όσο δεν αναδεικνύεται αυτή ως κύρια πλευρά της επίθεσης, η πίεση που δέχεται ο φοιτητής αδυνατεί να βρει πολιτική απάντηση και κινηματική διέξοδο, ανακυκλώνεται σε ατομικά αδιέξοδα και καταλήγει στην καθήλωση. Σκύψιμο του κεφαλιού, εντατικοποίηση, απομόνωση. Οι κυρίαρχες παρατάξεις ΔΑΠ- ΠΑΣΠ ενισχύουν την "απολιτική", την ανάθεση, τον εφησυχασμό, την "εξαγορά συνειδήσεων" με πελατειακές σχέσεις. Άλλωστε, σκοπός της ύπαρξής τους είναι να στρώνουν το έδαφος πάνω στο οποίο θα προχωράει η επίθεση. Περισσότερο από ποτέ είναι φανερό το τέλος της εποχής που μπορούσε να επιβιώνει στα φοιτητικά αμφιθέατρα ένας "εικονικός συνδικαλισμός", μακριά από τα πραγματικά επίδικα και τις ανάγκες του κόσμου. Το πολιτικό κενό που δημιουργεί η συνεχής μετατόπιση των κυρίαρχων αριστερών δυνάμεων ΚΝΕ, ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ όλο και πιο μακριά από την υπόθεση της πάλης, μεγαλώνει. Η απαξίωση της "λίγης/ρηχής" ανάγκης να "υπερασπιστούμε τα κεκτημένα" συνοδεύεται από την πεποίθηση, ότι οι φοιτητικοί και λα κοί αγώνες δεν είναι σε θέση να ανατρέπουν νόμους και μέτρα χωρίς την "αναγκαία συνθήκη" της...ανατροπής της κυβέρνησης. Στο ίδιο μοτίβο, η ολοένα και μεγαλύτερη προσκόλλησή τους στην "εμβάθυνση του πολιτικού προγράμματος" (του κυβερνητικού της ΑΡΕΝ, της "λα κής εξουσίας" του ΚΚΕ, ή του "μεταβατικού" της ΕΑΑΚ) μπαίνει συνεχώς ανάχωμα για την ανάπτυξη ζωντανών αντιστάσεων στο σήμερα. Των μοναδικών που -σε κοινό μέτωπο με τις λα κές αντιστάσεις ενάντια στη συνολική επίθεση- είναι ικανές να δώσουν προοπτική κι ελπίδα, ότι οι πολιτικές των κυβερνήσεων και των ξένων ιμπεριαλιστών μπορούν να ανατρέπονται. -Παράλληλα, σε μια περίοδο που οι σύλλογοι, οι συλλογικότητες και συνολικά οι συνδικαλιστικές ελευθερίες δέχονται ενορχηστρωμένη επίθεση, οι Αγωνιστικές Κινήσεις καλούν σε μάχη, για να αναδειχθούν "οι συλλογικοί αγώνες στο προσκήνιο". Να υπερασπιστούν τα συλλογικά όργανα, τις διαδικασίες τους, αλλά και την ίδια την εκλογική διαδικασία ανάδειξής τους, που γεννήθηκαν μέσα από τα σπλάχνα του φοιτητικού κινήματος και των αγώνων του. Που σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βρίσκονται στο στόχαστρο του συστήματος, το οποίο με κάθε μέσο προσπαθεί να τα εκφυλίσει και να διαλύσει. Είτε μέσω της ωμής καταστολής (κατάργηση Ασύλου, πρόσφατες εισβολές ΜΑΤ, διώξεις φοιτητών), είτε μέσω της διαλυτικής ως και φασιστικής δράσης των κυβερνητικών παρατάξεων μέσα στις σχολές. Την ίδια στιγμή, οι υπόλοιπες δυνάμεις με τη στάση τους συμβάλλουν στην αποσυγκρότηση. Η ΚΝΕ βρίσκει ευκαιρία να αναχωρήσει για τους "κόκκινους συλλόγους", "για ξεχωριστή μέρα εκλογών," κλπ., διασπώντας το ενιαίο του φοιτητικού κινήματος. Αποφεύγει την ευθύνη της ανασυγκρότησης των οργάνων και στήνει κομματικά παραμάγαζα. ΑΡΕΝ και ΕΑΑΚ φροντίζουν να στήνουν "Κεντρικούς Συντονισμούς" παντού και πάντα, ώστε να καπελώνουν και να πνίγουν κάθε προσπάθεια "από τα κάτω", προτού προλάβει να αναπνεύσει έξω από το πολιτικό τους πλαίσιο. Η αναρχία-αυτονομία έχει προ πολλού αναχωρήσει για τα στέκια και τους χώρους αυτοθέσμισης μακριά από τα δύσκολα καθήκοντα που τους βάζουν τα...εγκόσμια. Κόντρα σε όλο αυτό το περιβάλλον οι Αγωνιστικές Κινήσεις συνεχίζουν ανυποχώρητα να υπερασπίζονται πως οι σύλλογοι είναι τα μοναδικά όργανα πάλης που μπορούν να γίνονται όπλο στα χέρια των φοιτητών. Επιμένουν ότι η χρόνια αποσυγκρότησή των οργάνων πάλης δεν είναι ζήτημα "δομών", αλλά πολιτικής κυριαρχίας συστημικών και αδιέξοδων απόψεων μέσα σε αυτά. Παλεύουν, ώστε το φοιτητικό κίνημα να είναι ανεξάρτητο από τους μηχανισμούς και τα όργανα του κράτους, γι αυτό και απέχουν από τα όργανα συνδιοίκησης. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, το "έξω οι παρατάξεις - έξω τα κόμματα", που ακούγεται όλο και δυνατότερα στα αμφιθέατρα και στους διαδρόμους των σχολών, θέτει ζήτημα υπεράσπισης της οργανωμένης πάλης. Αυτό τροφοδοτείται, αλλά και υιοθετείται (!), από τις κυρίαρχες παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που δε διστάζουν να φορέσουν ακόμη και τη μάσκα του "ανεξάρτητου" ως όχημα για την ύπουλη προώθηση των πιο αντιδραστικών ως και φασιστικών απόψεων στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις θα παλέψουν με όσες δυνάμεις διαθέτουν, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα κάθε φοιτητή να οργανώνει συλλογικά την πάλη του, για να υπερασπιστούν την ύπαρξη παρατάξεων, αποκαλύπτοντας παράλληλα πού βρίσκονται οι πραγματικοί "εχθροί" και "φίλοι". Οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ στις φοιτητικές εκλογές, στις 17 Απρίλη 2013, θα κατέβουν στις παρακάτω σχολές πανελλαδικά: Αθήνα 1. ΑΣΟΕΕ 2. Πανεπιστήμιο Πειραιά 3. Νομική 4. Ιατρική 5. Οδοντιατρική 6. Φυσικό 7. Μαθηματικό 8. Γεωλογικό 9. Φιλοσοφική 10. Χημικό 11. Πάντειο 12. ΣΤΕφ ΤΕΙ Πειραιά 13. ΑΣΠΑΙΤΕ Θεσσαλονίκη 1. Φυσικό 2. Μαθηματικό 3. Βιολογικό 4. Μουσικό 5. Νηπιαγωγών 6. Οικονομικό 7. Πολιτικών Μηχανικών 8. Σ Ο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης 9. ΣΤΕφ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης Γιάννενα 1. Οικονομικό 2. Φυσικό 3. Ιατρική 4. Ιστορικό Αρχαιολογικό 5. ΒΕΤ 6. Μαθηματικό Κρήτη 1. Μαθηματικό Ηρακλείου 2. ΤΕΜ Ηρακλείου 3. ΣΤΕΓ ΤΕΙ Ηρακλείου 4. Πολυτεχνείο Χανίων Θράκη 1. Ιατρική Αλεξανδρούπολης 2. Πολυτεχνείο Ξάνθης Σάμος 1. Μαθηματικό Στη μάχη των φοιτητικών εκλογών οι Αγωνιστικές Κινήσεις μπαίνουν με όλες τους τις δυνάμεις. Καλούν τους φοιτητές με τη συμμετοχή τους να διαφυλάξουν τη διαδικασία δημοκρατικής ανάδειξης των συλλογικών τους οργάνων, κόντρα στις προσπάθειες απαξίωσής τους. Καλούν τους φοιτητές να ενισχύσουν με την ψήφο τους, αλλά και με την ανοιχτή στήριξη στα ψηφοδέλτιά των Αγωνιστικών Κινήσεων, τη φωνή της αντίστασης μέσα από τους συλλόγους, της υπεράσπισης του δικαιώματος στις σπουδές, της ανάγκης να ενώσει η νεολαία την πάλη της με τον αγωνιζόμενο λαό κόντρα σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Να βάλουν πλάτη για την υπεράσπιση της κοινής δράσης και της οργανωμένης πάλης στους συλλόγους και την οικοδόμησης ενός ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος έξω από τα όργανα του κράτους. Για να σπάσει η ανάθεση, το ατομικό αδιέξοδο, η απογοήτευση, και η αποσυγκρότηση και να προβάλλουν ξανά οι μαζικοί αγώνες στο προσκήνιο.

15 16 Προλεταριακή Σημαία ΔΙΕΘΝΗ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΡΟΒΟΛΕΣ Πολεμικές ιαχές και επιθετικές κινήσεις Α νεβαίνει ημέρα με την ημέρα το θερμόμετρο της έντασης στην κορεατική χερσόνησο με εκατέρωθεν απειλές και συμβολικές κινήσεις αντιπαράθεσης. Παρά το γεγονός πως οι Αμερικάνοι δεν βλέπουν να υπάρχουν στρατιωτικές κινήσεις των βορειοκορεατών προς την συνοριακή γραμμή αντιπαράθεσης και το δηλώνουν δημοσίως, συνεχίζουν τις προκλήσεις μαζί με την ηγεσία της Νότιας Κορέας. ίχως ημερομηνία λήξης, κλιμακώνουν τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την συμμετοχή αυτή την φορά και «αόρατων» στρατηγικών βομβαρδιστικών. Εκτός όμως της χερσονήσου, ορισμένες άλλες επιθετικές κινήσεις κρύβουν ευρύτερες στοχεύσεις και πιθανόν έχουν μεγαλύτερη σημασία. Με πρόσχημα την κορεατική κρίση, η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε πως αποφάσισε να εγκαταστήσει στο Γκουάμ ένα προηγμένο πυραυλικό αμυντικό σύστημα τύπου THAAD και μάλιστα στις επόμενες εβδομάδες. Αν και το νησί αποτελεί από παλιά ισχυρή ναυτική και αεροπορική βάση, με τουλάχιστον έξι χιλιάδες στρατιώτες, η αναβάθμιση αυτή του ρόλου του είναι προφανές πως δεν αφορά καθόλου, ή σχεδόν καθόλου, τον υποτιθέμενο κίνδυνο που εκπορεύεται από την Πιόνγκ Γιάνγκ. Κυρίως αποτελεί μέρος της συστηματικής και κλιμακούμενης πολιτικόστρατιωτικής προσπάθειας περίσφιξης και επιτήρησης της Κίνας και τώρα βρέθηκε μια καλή δικαιολογία, για να υλοποιηθεί ένας σχεδιασμός που προϋπήρχε. εν θα εκπλαγούμε, αν, στο επόμενο διάστημα και πάντα με δικαιολογία τους βορειοκορεάτες, η διοίκηση Ομπάμα αποφασίσει να προχωρήσει και σε άλλα «αμυντικά» μέτρα στην χερσόνησο, αλλά και πολύ μακρύτερα από αυτήν. Η άλλη κίνηση που έγινε εκ παραλλήλου δεν είναι ούτε στρατιωτική ούτε αμερικάνικη. Είναι εξίσου όμως πολεμική και επιθετική, έχοντας προφανείς διεθνείς επιπτώσεις. Στην πρώτη συνεδρίαση της, η νέα διοίκηση της γιαπωνέζικης κεντρικής τράπεζας, με επικεφαλής τον Χαρουχίκο Κουρόντα, αποφάσισε να διπλασιάσει τις αγορές κρατικών ομολόγων μέσα στα επόμενα δύο χρόνια! ηλαδή να αυξήσει την νομισματική βάση ετησίως κατά 650 με 740 δις δολάρια! Ανακοίνωσε, επίσης, πως θέλει να ανεβάσει τον πληθωρισμό στο 2% από την σημερινή αποπληθωριστική στασιμότητα, στόχος εντυπωσιακός, αν επιτευχθεί. Όλοι οι αναλυτές μίλησαν για μέτρασοκ και ιστορικού χαρακτήρα, ενώ το γεν σημείωσε νέα πτώση έναντι του δολαρίου. Από την άνοδο του Αμπε στην πρωθυπουργία, η συγκεκριμένη ισοτιμία άλλαξε- σε βάρος του γιαπωνέζικου νομίσματος- σε ποσοστό πάνω από 20%! Μπροστά σε τέτοιου είδους επιθετικές κινήσεις στον άγριο πλέον οικονομικό και γεωστρατηγικό πολεμο σημείων που διεξάγεται νυχθημερόν ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα ( και όχι μόνο στον Ειρηνικό) οι πολεμικές απειλές στην κορεατική χερσόνησο, που άλλες φορές μπορεί να έμεναν σε επίπεδο ρητορείας τώρα μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα για επικίνδυνες καταστάσεις. Επαναπροσέγγιση Ισραήλ Τουρκίας Άξονας τα σταθερά και μόνιμα συμφέροντα των ΗΠΑ Ο Μπαράκ Ομπάμα πραγματοποίησε, από τις 20 ως τις 22 του Μάρτη, «ιστορική επίσκεψη» στο Ισραήλ και στα Παλαιστινιακά Εδάφη, έκλεισε δε την περιοδεία του με μια «τουριστική» ξενάγηση στην Πέτρα της Ιορδανίας. Τα θέματα που κυριάρχησαν, σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, αφορούσαν τα γνωστά ανοικτά μέτωπα της περιοχής. Σε ότι αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έδειξε να ευθυγραμμίζεται με την πάγια θέση του Ομπάμα πως αφορμή για ένα στρατιωτικό πλήγμα θα αποτελέσει «η ανάπτυξη πυρηνικού όπλου από το Ιράν». Πρόκειται για τοποθέτηση αρκετά διαφορετική από την περυσινή του, βάσει της οποίας ακόμα και ο εμπλουτισμός πλουτώνιου εθεωρείτο απειλή για το Ισραήλ. Επίσης, ο Ομπάμα παρουσιάστηκε ως σταθερός σύμμαχος του Ισραήλ απέναντι στους κινδύνους που αντιμετωπίζει, ενώ κατά την ομιλία του μπροστά σε ακροατήριο νέων Ισραηλινών, που πήρε τον χαρακτήρα «ερωτικής εξομολόγησης» (σχέσεις αιωνιότητας ΗΠΑ - Ισραήλ), απηύθυνε έκκληση προς τους Ισραηλινούς να προχωρήσουν την ειρήνη με τους Παλαιστίνιους υιοθετώντας με θέρμη το παλαιστινιακό αίτημα για την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους! Στο ζήτημα της Συρίας, οι ανταποκρίσεις των διεθνών ΜΜΕ δεν αναφέρονται ιδιαίτερα. Άρα πρέπει να ήταν το κύριο θέμα που απασχόλησε τις δύο πλευρές. Πάντως, από τα αποτελέσματα αυτής της επίσκεψης, το πιο ορατό στοιχείο, που γύρω του περιστρέφονται όλες σχεδόν οι αναλύσεις, αφορά τη «συγγνώμη» του Ισραήλ προς την Τουρκία. Λέγεται, πως ο αμερικανός πρόεδρος έπεισε τον πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου να τηλεφωνήσει στον Τούρκο πρωθυπουργό και να απολογηθεί για «επιχειρησιακά λάθη» των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων που οδήγησαν στο θάνατο εννέα Τούρκων ακτιβιστών, οι οποίοι επέβαιναν του τουρκικού πλοίου Μαβί Μαρμαρά, στις 31 Μα ου του Μάλιστα, η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ των δύο πρωθυπουργών έγινε υπό το βλέμμα του αμερικανού προέδρου! Σίγουρα είναι μια εξέλιξη που έχει τη σημασία της και ενδεχόμενα να αποτελεί και προπομπό και άλλων ανάλογων κινήσεων, οι οποίες θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Η επαναπροσέγγιση Ισραήλ και Τουρκίας, που καταγράφει αυτή η κίνηση, φαίνεται να έχει προετοιμαστεί προσεκτικά εδώ και καιρό με μεσολαβητή την Αίγυπτο. Προσεκτικά και μυστικά, γιατί συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Πάντως, λίγες ημέρες νωρίτερα, ο τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν είχε φροντίσει να «διευκρινίσει» τις προηγούμενες σκληρές δηλώσεις του περί σιωνισμού, οι οποίες είχαν αναγκάσει ακόμη και τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι να τις αποδοκιμάσει δημοσίως στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα. Ανάλογους ελιγμούς φαίνεται να έκανε και ο Νετανιάχου, προκειμένου να ικανοποιήσει, στο μέτρο του δυνατού, τους όρους της Άγκυρας για την αποκατάσταση των διμερών σχέσεων, χωρίς ωστόσο να αποκηρύξει την τότε στάση του Τελ Αβίβ, αποδίδοντας τα όσα έγιναν σε «επιχειρησιακό λάθος» (operational error). Για την ώρα, πάντως, το μόνο δεσμευτικό για το Ισραήλ φαίνεται να είναι η καταβολή αποζημιώσεων στις οικογένειες των θυμάτων, αν και υπάρχει κάποια διαφωνία στα ποσά. Η επαναπροσέγγιση Άγκυρας - Τελ Αβίβ, πέρα από προβληματισμό που προκαλεί σε πολλές πρωτεύουσες, είναι φανερό πως πρέπει να αποτελούσε σταθερή επιδίωξη των αμερικάνων ιμπεριαλιστών σε μια περίοδο που η κρίση στη Συρία είναι σε πλήρη εξέλιξη, οι διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη βρίσκονται σε κρίσιμο στάδιο και η κινητικότητα στα «ενεργειακά» της Ανατολικής Μεσογείου είναι έντονη. Αν σε αυτά προσθέσουμε και την αστάθεια των καθεστώτων που διαδέχθηκαν τις «αραβικές ανοίξεις», διαμορφώνεται ένα εξόχως εκρηκτικό πλαίσιο. Όλα αυτά λοιπόν παίζουν. Ωστόσο, η σημασία τους, τη δεδομένη στιγμή, δεν πρέπει έχει την ίδια βαρύτητα σε ότι αφορά τις προτεραιότητες των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Αρκετές προσεγγίσεις θεωρούν ότι ιδιαίτερο ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζουν τα ενεργειακά: οι ΑΟΖ και οι αγωγοί. Και αυτό ενισχύθηκε όχι μόνο από τις πρώιμες θριαμβολογίες του τουρκικού τύπου που χαρακτήριζαν τη «συγνώμη» του Ισραήλ, «νίκη» της Τουρκίας, αλλά και από το γεγονός, ότι η Άγκυρα θέτει πλέον πιο ανοικτά το ζήτημα τόσο για τη κυπριακή ΑΟΖ, όσο και για αυτό καθαυτό το καθεστώς του νησιού μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο. Ως προς αυτή τη προσέγγιση, ωστόσο, διατυπώνονται εντελώς βάσιμες αντιρρήσεις. Το Ισραήλ, σε ότι αφορά την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων αερίου που αφορούν τη δική του ΑΟΖ, την μελετά έξω από αγωγούς. Όχι μόνο γιατί ένας αγωγός διαμέσου Τουρκίας θα το δέσμευε στρατηγικά με μια χώρα οι αντιδράσεις της οποίας είναι συχνά απρόβλεπτες, αλλά γιατί ο τομέας του υγροποιημένου αερίου (LNG) του προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. Άλλωστε, στο ισραηλινό σχέδιο, η Κύπρος θα αποτελεί τερματικό σταθμό LNG. Πάντως, και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ζαν-Λουπ Σαμαάν, αναλυτή της Ακαδημίας Άμυνας του ΝΑΤΟ, «δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι το Ισραήλ είναι πρόθυμο να υποχωρήσει στη συνεργασία του με την Κύπρο εξαιτίας της τουρκικής στάσης» Μάλλον ο πιο σοβαρός από τους λόγους που οι δύο χώρες αποφάσισαν «να λιώσουν τους πάγους» είναι η κρίση στη Συρία και δευτερευόντως το Ιράν, απέναντι στο οποίο οι σχέσεις της Τουρκίας έχουν επιβαρυνθεί λόγω της σκληρής στάσης της κατά του Άσαντ. Αφού, λοιπόν, η Τουρκία εκ των

16 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΔΙΕΘΝΗ Προλεταριακή Σημαία 17 πραγμάτων έχει αναδειχθεί σε βασικό μοχλό της πολιτικής των ιμπεριαλιστών στο Συριακό, είναι φυσικό οι ΗΠΑ να επιδιώκουν η νέα κατάσταση που θα δημιουργηθεί να είναι προ όν μίας τουρκο-ισραηλινής συνεννόησης και όχι μιας τουρκο-ρωσικής, όπως διαφαινόταν ότι μπορεί να εξελιχθεί τους τελευταίους μήνες. Η ρωσική παρουσία στη Συρία παραμένει ισχυρή και ενεργή και με ουσιαστικές δυνατότητες παρέμβασης στις όποιες εξελίξεις διαμορφώσει η δυναμική των πραγμάτων. Οι βασικές και βάσιμες ανησυχίες των αμερικάνων ιμπεριαλιστών αφορούν την επόμενη μέρα της (αναμενόμενης) κατάρρευσης του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ. Η αδυναμία ελέγχου της επόμενης ημέρας από την Ουάσιγκτον εξηγεί και την πολύ συγκρατημένη στάση της από οποιαδήποτε άμεση εμπλοκή της σε μια στρατιωτική επέμβαση (εκτός κι αν αναγκαστεί σε κάτι τέτοιο, όπως συνέβη στη Λιβύη λόγω των πρωτοβουλιών Γαλλίας και Βρετανίας). Ωστόσο, το παρασκήνιο γύρω από τη Συρία βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση. Η Γαλλία, σε συνεργασία με την Τουρκία και το Κατάρ, είναι ανοικτά υπέρ της άρσης του εμπάργκο όπλων, ώστε να εξοπλιστεί βαριά η «αντιπολίτευση» και να επιταχυνθεί η γρήγορη πτώση του Άσαντ. Οι Αμερικανοί είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί. Θέλουν να ελέγξουν πλήρως το ποιος εξοπλίζεται (ιδιαίτερα κάποιες ισλαμικές ομάδες, όπως η Αλ Νούσρα, που δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν να ελεγχθούν στην συνέχεια). Στη φάση αυτή, είναι φανερό πως προτιμούν πιο έμμεσες προσεγγίσεις. Σε αυτή τη γραμμή φαίνεται ότι έχουν προσαρμοστεί και οι Βρετανοί. Είναι γεγονός πως σήμερα έχουν εμφανιστεί σημαντικές ρωγμές στο μέτωπο της αντιπολίτευσης, όπου οι ΗΠΑ στηρίζουν τον Αλ Χατίμπ, ενώ η Τουρκία και το Κατάρ πίεσαν, για να διοριστεί «μεταβατικός πρωθυπουργός» ο Γκασάν Χίτο, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στην Ουάσιγκτον. Πάντως, σύμφωνα και με όσα δήλωσε πρόσφατα ο Αλ Χατίμπ, η βασική ιδέα που εξετάζεται στο παρασκήνιο αφορά τους πυραύλους Patriot που έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία, ώστε να μπορούν να προστατεύσουν μελλοντικά και μια περιοχή-θύλακα εντός συριακού εδάφους που θα ελέγχεται από την αντιπολίτευση. Σήμερα λοιπόν η Ουάσιγκτον εργάζεται σκληρά προκειμένου να διασφαλίσει τον συντονισμό μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία και Ιορδανία, στις αντικρουόμενες πολιτικές των οποίων χρεώνει τον κίνδυνο να διαλυθεί η συριακή αντιπολίτευση. Και απ ότι φαίνεται, η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν να παίξουν ουσιαστικό ρόλο σε αυτό τον συντονισμό. Ωστόσο, αυτό που πέτυχε η Ουάσιγκτον με την επίσκεψη Ομπάμα στο Ισραήλ κατά την άποψη παρατηρητών των τουρκο σραηλινών σχέσεων εκτιμάται πως αποτελεί ένα είδος συγκόλλησης του τουρκο σραηλινού άξονα και όχι μια στέρεα επανασύστασή του στα επίπεδα που είχε σφυρηλατηθεί με την υπογραφή της συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας το Από μια γενικότερη άποψη, θα μπορούσε να πει κανείς πως έχουμε μια νέα επαναπροσέγγιση από πλευράς αμερικάνων ιμπεριαλιστών όλου του «πακέτου» των ζητημάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της ευρύτερης Μ. Ανατολής. Και σίγουρα η «συγγνώμη» του Ισραήλ προς την Τουρκία δεν είναι μια απλή διευθέτηση διπλωματικής παρεξήγησης. Βέβαια, το πώς θα συσχετιστεί με την κατάσταση στην περιοχή και το πόσο θα επιδράσει στις ισορροπίες που διαμορφώνονται στα πλαίσια των ενδο μπεριαλιστικών αντιθέσεων και στους πολέμους που σχεδιάζονται ενάντια στους λαούς, θα φανεί σύντομα. Χ.Β Αθέατος Κόσμος Πόλη της Γουατεμάλας, πρωινό της Τρίτης 19 του Μάρτη 2013, έξω από το επιβλητικό δικαστικό μέγαρο, υπήρχε ασυνήθιστη κοσμοσυρροή. ικηγόροι, εκπρόσωποι οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τοπικά και διεθνή τηλεοπτικά κανάλια και πλήθος δημοσιογράφων μαζί με μια μεγάλη ομάδα αυτοχθόνων Μάγια, άνδρες και γυναικες με τις παραδοσιακές ενδυμασίες που φορούν συνήθως στις γιορτινές ημέρες. Πόλη της Γουατεμάλα Η Δίκη ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ την ιστοσελίδα για να διαβάσετε ρεπορτάζ και άρθρα για την δίκη καθώς και μια συλλογή φωτογραφιών ΕΙΤΕ τρέιλερ δύο γνωστών ντοκιμαντέρ.«η αόρατη γενοκτονία των γυναικών» vimeo.com/ και «Γυναίκες, βία και σιωπή στην Γουατεμάλα» periodismohumano.com/mujer/mujer-violencia-y-silencio-enguatemala.html Όλοι προσπαθούσαν να μπούνε στο κτίριο αλλά μόνο τριακόσιοι από αυτούς τα κατάφεραν. O αγρότης Nicolas Brito Bernal ήταν ο πρώτος μάρτυρας κατηγορίας που στάθηκε μπροστά στους τρεις δικαστές και κάτω από το επιβλητικό εθνόσημο, σήκωσε το χέρι, για να ορκιστεί πως θα πει την αλήθεια. Χρειάστηκε -όπως και οι περισσότεροι μάρτυρες κατηγορίας που τον ακολούθησαντην βοήθεια διερμηνέα, για να καταθέσει, μιας και δεν γνωρίζει τα ισπανικά. Όλοι προέρχονται από τα βόρειο-δυτικά υψίπεδα, είναι Μάγια-Ιξίλ, μια επιμέρους ομάδα του λαού των Μάγια. Κατοικούν σε μια περιοχή γνωστή ως το τρίγωνο Ιξίλ, στην επαρχία Ελ Κιτσέ, στην καταπράσινη Σιέρα Κουτσουματάνες σε μικρές κωμοπόλεις και πολλά χωριά. Ο Brito Bernal περιέγραψε με λόγια σταθερά την κόλαση που έζησε στις 25 του Μάρτη του 1982, στο χωριό του, στο Κανάκε στον δήμο της Σάντα Μαρία Νεμπάχα. Κρυμμένος είδε την εισβολή στρατιωτών στο χωριό, το ξάφνιασμα των γυναικών την ώρα που ζύμωναν τορτίγιες, τη μαζική σφαγή πολλών από αυτές και την πυρπόληση αρκετών σπιτιών. Οι δολοφόνοι δεν έμειναν, όμως, μόνο σε αυτά. Με τις ξιφολόγχες αφαίρεσαν τις καρδιές των σκοτωμένων και τις συγκέντρωσαν πάνω σε ένα τραπέζι, μακάβριο τρόπαιο και αδιανόητη πράξη, για να επιβληθεί ο απόλυτος τρόμος στους δύσμοιρους χωρικούς. Τον μάρτυρα ακολούθησαν αρκετοί άλλοι την ίδια και τις επόμενες ημέρες της δίκης που διακόπηκε, για να συνεχιστεί μετά το καθολικό Πάσχα. Άλλοι με ψυχραιμία και άλλοι με λυγμούς και δάκρυα περιέγραψαν ανάλογες εγκληματικές πράξεις και μαζικές σφαγές που συνέβησαν στο τρίγωνο των Ιξίλ στην διετία Συνολικά ο πληθυσμός της περιοχής πλήρωσε με χίλιους οκτακόσιους θανάτους τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, που σκοπό είχαν να αντιμετωπίσουν το αριστερό αντάρτικο. Οι σκοτωμένοι ήταν κάθε ηλικίας, πολλές γυναίκες, ακόμη και βρέφη και αγέννητα παιδιά. Για πρώτη φορά σε χώρα της αμερικάνικης ηπείρου, ένας πρώην δικτάτορας οδηγείται σε δικαστήριο με την βαριά κατηγορία της γενοκτονίας. Ο Χοσέ Εφράιν Ρίος Μόντ, 86 χρόνων σήμερα, ήταν ο επικεφαλής της στρατιωτικής χούντας που κατέλαβε την εξουσία τον Μάρτη του Μέχρι τον Αύγουστο του 1983, που ανατράπηκε από άλλο πραξικόπημα, ο Μόντ κορύφωσε τον βρώμικο πόλεμο ενάντια στους ιθαγενείς και στα αντάρτικα που, συγχωνευόμενα εκείνη την περίοδο, είχαν σχηματίσει την Εθνική Επαναστατική Ενότητα της Γουατεμάλας. Φανατικός ευαγγελιστής, εκπαιδευμένος στην περιβόητη στρατιωτική Σχολή της Αμερικής, ο Μοντ έκανε τα πάντα, για να την γλιτώσει τα τελευταία χρόνια, κρυμμένος πίσω από την βουλευτική ασυλία. Μόλις αυτή σταμάτησε να τον καλύπτει, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις δικαστικές έρευνες μαζί με το πρωτοπαλίκαρο του, τον αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών Χοσέ Μαουρίσιο Ροδρίγες. Εν τέλει, και κάτω από την πίεση της κοινωνίας, οδηγήθηκε στο εδώλιο, γεγονός φυσικά που έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στον στρατό και σε μερίδες της οικονομικής ελίτ. Τριάντα χρόνια περίμεναν υπομονετικά οι Μάγια-Ιξίλ να τον δουν σε αυτή τη θέση και δίκαια θεωρούν πως αυτό ποτελεί μια πρώτη δικαίωση. Χώρα στενά δεμένη στο αμερικάνικο άρμα, η Γουατεμάλα γνώρισε διαδοχικές στρατιωτικές δικτατορίες, αφότου το 1954 η CIA και πίσω από αυτήν η United Fruit Company, η μετέπειτα Τσικίτα, ανέτρεψαν τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Αρμπένς Γκουσμάν. Τριάντα έξι χρόνια κράτησε ο βρώμικος πόλεμος, που επίσημα θεωρείται εμφύλιος αλλά στην ουσία ήταν ένα διαρκές μαζικό έγκλημα ενάντια στον αγροτικό πληθυσμό από τις αμερικάνικες πολυεθνικές, την λευκή μειοψηφία και τον στρατό. Συντηρητικοί υπολογισμοί ανεβάζουν σε διακόσιες χιλιάδες τους νεκρούς αυτής της εκστρατείας, που σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία της χώρας. Ο Μόντ, ακόμα και στις πρώτες μέρες της δίκης, έδειξε πως θα κάνει τα πάντα, για να την γλιτώσει. Ξέρει καλά πως συνεχίζει να έχει ισχυρούς φίλους μέσα και έξω από την χώρα, ακόμα και αν κάποιοι από αυτούς θα ήθελαν να είναι αυτός που θα πληρώσει για όλα, έτσι ώστε να βγουν λάδι τα μεγάλα αφεντικά. Τα οποία συνεχίζουν να εξουσιάζουν την χώρα, να οργανώνουν ακόμη και τώρα τάγματα θανάτου και να δολοφονούν ηγέτες λαϊκών και εργατικών κινημάτων. Άλλωστε, όλοι ξέρουν πως και ο σημερινός πρόεδρος Μολίνα, πρώην στρατιωτικός και απόφοιτος και αυτός της Σχολής της Αμερικής, υπηρέτησε στην διαβοητη ειδική στρατιωτική ομάδα Kaibiles, που βαρύνεται με ειδεχθή εγκλήματα. Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης

17 18 Προλεταριακή Σημαία ΤΟΠΙΚΑ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Όχι στο χαράτσι των πεζοδρομίων στο Δήμο Υμηττού Δάφνης Σ ε ένα σύντομο χρονικό του προβλήματος που έχει ονομαστεί «χαράτσι των πεζοδρομίων» στον Υμηττό μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής. Αρκετά χρόνια πριν, η τότε δημοτική αρχή ξήλωσε τα πεζοδρόμια του μισού δήμου με πρόφαση την ανάπλασή τους σύμφωνα με τις «ευρωπα κές προδιαγραφές». Το έργο αυτό, καθαρά ψηφοθηρικό και έργο βιτρίνας, αρχικά αποφασίστηκε και διαφημίστηκε σαν να επρόκειτο να γίνει με δημόσια χρηματοδότηση από την Ε.Ε. Στη συνέχεια όμως κάποια μέλη του ΔΣ, για δικές τους ενδοπαραταξιακές αντιθέσεις και μικροκομματικούς λόγους, σαμποτάρισαν την κατασκευή του έργου, με αποτέλεσμα η χρηματοδότησή του από την Ε.Ε. να μην προχωρήσει. Ο δήμαρχος όμως και η πλειοψηφία του ΔΣ, παρά το ναυάγιο της χρηματοδότησης από την Ε.Ε., αποφάσισαν να το πραγματοποιήσουν, βασιζόμενοι σε έναν αντιλα κό νόμο που βαπτίζει τα δημόσια έργα ιδιωτικά και να το χρεώσουν σε μια μερίδα μόνο δημοτών. Το έργο πραγματοποιήθηκε και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων έβριθε από: - Παρατυπίες του ίδιου του νόμου, όπως η εξαπάτηση των δημοτών και η μη ενημέρωσή τους γι αυτό που τους περιμένει, η χρέωση με βάση το τετραγωνικό και όχι το τρέχον μέτρο, όπως ορίζει ο νόμος. - Εργολαβικά τρικ, όπως η δημοπράτηση του έργου σε δύο φάσεις με μεγάλη διαφορά εργολαβικής έκπτωσης για κάθε φάση. - Κακοτεχνίες που σε πολλές περιπτώσεις είναι επικίνδυνες για τους πεζούς, πλημμύρισμα μαγαζιών και κυρίως «αφανείς» εργασίες οι οποίες, παρ ότι δεν πραγματοποιήθηκαν, φούσκωσαν το κόστος. Το καλύτερο; Με το τελείωμα του έργου και εν μέσω κρίσης άρχισαν να φτάνουν στους ιδιοκτήτες τα τσουχτερά εντάλματα, που άρχιζαν από μερικές εκατοντάδες μέχρι αρκετές χιλιάδες ευρώ. Όταν ήρθε στην επιφάνεια το πρόβλημα, με πρωτοβουλία των ΛΑΚ δημιουργήθηκε επιτροπή κατοίκων και η υπόθεση πέρασε στα χέρια των δημοτών μετά από δημόσιες συνελεύσεις. Με διαμαρτυρίες στα ΔΣ, με μαζικές κινητοποιήσεις και συνεχή ενημέρωση, αψηφώντας την τρομοκρατία, πρόστιμα, εφορίες κ.λπ., το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών αρνήθηκε να πληρώσει το χαράτσι. Στο τελευταίο ΔΣ του δήμου στις 26/2/2013 και για πολλοστή φορά οι κάτοικοι κινητοποιήθηκαν από την επιτροπή και συμμετείχαν μαζικά και μαχητικά σε παρέμβαση της κίνησης στο ΔΣ του δήμου, διεκδικώντας το δίκιο τους. Κάτω από αυτή τη μεγάλη πίεση των δημοτών το ΔΣ σε νέα συνεδρίασή του στις 23/4/2013 αποφάσισε να παγώσει το χρέος μέχρι τον Ιούλιο του 2014 και να προχωρήσει στην έρευνα των καταγγελιών των δημοτών. Αυτό θεωρείται σαν πρώτο βήμα και μια πρώτη νίκη που οι κάτοικοι πέτυχαν με τον αγώνα τους, για να μην πληρωθεί τελικά το χαράτσι. Στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ένας εκ των τριών δημοτών που πήρε το λόγο είπε τα εξής εκ μέρους του Συντονιστικού: Προς το δήμαρχο και το ΔΣ του δήμου Δάφνης Υμηττού Κ ατ αρχήν να διευκρινίσουμε ότι δεν έχουμε καμία αυταπάτη και ότι γνωρίζουμε πως βρισκόμαστε μπροστά στη δημιουργία από την πλευρά του δήμου τετελεσμένων γεγονότων, μετά την απόφαση του Σ του όχι να δώσει λύση, αλλά να διαχειριστεί με «φιλάνθρωπο» τρόπο το πρόβλημα των πολιτών που καλούνται να πληρώσουν το χαράτσι των πεζοδρομίων. Επίσης να διευκρινίσουμε ότι η κίνηση αντίδρασης και ανυπακοής να πληρώσουμε δεν είναι φαεινή ιδέα μιας μικρής ομάδας δημοτών, αλλά μια κίνηση που εκφράζει το κοινό αίσθημα και την αποφασιστικότητα όλων των δημοτών που πλήττονται από το χαράτσι και αισθάνονται ότι αδικούνται κατάφωρα. Γνωρίζουμε ότι σήμερα απευθυνόμαστε σε ένα δημοτικό συμβούλιο που στην πλειοψηφία του μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει σχέση με τη δημιουργία του προβλήματος. Όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι ανάμεσα στο σημερινό Σ αναγνωρίζουμε πρόσωπα που εμείς θεωρούμε κατ εξοχήν υπεύθυνα για τη δημιουργία και στη συνέχεια τη διαχείριση του προβλήματος. Έτσι λοιπόν η σημερινή παρέμβασή μας στο Σ έχει κυρίως χαρακτήρα καταγγελίας και παράθεσης των λόγων που μας οδήγησαν στην απόφασή μας να μην πληρώσουμε το χαράτσι των πεζοδρομίων και αυτό το λέμε χωρίς απολογητική διάθεση. Και εξηγούμαστε: 1. Εμείς θεωρούμε ότι δεν ευθύνονται οι δημότες γιατί δεν έγινε το έργο με κονδύλια της Ε.Ε. Ευθύνονται τα όποια μέλη του τότε Σ, που για δικές τους ενδοπαραταξιακές αντιπαραθέσεις ή μικροκομματικά συμφέροντα οδήγησαν σε ναυάγιο τη χρηματοδότηση του έργου από την ΕΕ. Άλλωστε είναι γνωστό ότι, όταν τσακώνονται τα βουβάλια στο βάλτο, την πληρώνουν τα βατράχια. Εμείς πάντως δηλώνουμε ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραστήσουμε τα βατράχια, αλλά και ούτε να κάτσουμε να μας πατήσουν τα βουβάλια. 2. Για να μην απαλλάξουμε των ευθυνών της την πλειοψηφία του τότε δημοτικού συμβουλίου (πολλοί από τους οποίους παρευρίσκονται σαν μέλη του νυν Σ) που αποφάσισε και εκτέλεσε το έργο, δηλώνουμε ότι μας κάνει εντύπωση με πόση αναλγησία και παρά το ναυάγιο της χρηματοδότησης από την ΕΕ πήραν την απόφαση να εκτελέσουν το έργο, να το χρεώσουν στους δημότες και να τους ξαλαφρώσουν, βάζοντας το χέρι βαθιά στην τσέπη τους. 3. Είναι κοινή πλέον συνείδηση των δημοτών ότι το συγκεκριμένο έργο ήταν έργο βιτρίνας σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των δημοτών και ότι εξυπηρετούσε μόνο τις προεκλογικές ανάγκες μιας συγκεκριμένης δημοτικής παράταξης. Και δεν είναι τυχαίο ότι εκτελέστηκε σε περίοδο παραμονών εκλογών. Ένα τέτοιο έργο μπορείς να το κάνεις με ξένα λεφτά, όχι όμως χρεώνοντας τους δημότες σου. 4. Η απόφαση της δημοπράτησης και εκτέλεσης του έργου βασίστηκε σε έναν αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό νόμο, αφού αυτός ο νόμος υποχρεώνει κάποιους δημότες που τα σπίτια τους έχουν φάτσα στα συγκεκριμένα πεζοδρόμια να πληρώσουν αυτοί και μόνο, λες και αυτά τα πεζοδρόμια δεν έχουν δημόσιο, αλλά ιδιωτικό χαρακτήρα. Και αυτό χωρίς διάθεση αντιπαλότητας προς τους συνδημότες μας που περπατούν στα πεζοδρόμια αυτά χωρίς να έχουν χρεωθεί. Όσον αφορά τους νόμους, καλά κάνουν και υπάρχουν, όμως πριν εφαρμοστούν καλό θα είναι να κατοχυρώνονται πρώτα στη συνείδηση των πολιτών. Και ένας νόμος που χαρακτηρίζει και χρεώνει δημόσια έργα, όπως η ανακατασκευή και πολεοδομική ανασυγκρότηση δρόμων και πεζοδρομίων (βλέπε επεκτάσεις πεζοδρομίων, δημιουργία θέσεων παρκαρίσματος κ.λπ.), σε μία και μόνο κατηγορία πολιτών, σαν να είναι ιδιωτικά, δεν μπορεί να κατοχυρωθεί στη συνείδησή τους και ως εκ τούτου κανένας δήμαρχος ή Σ δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτόν. Σε αντίθετη περίπτωση, οι πολίτες θεωρούμε ότι έχουμε όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον να δείχνουμε την αντίδραση και την ανυπακοή μας σ αυτόν τον αντιλαϊκό νόμο. 5. Αλλά και αυτή η εφαρμογή του υπάρχοντος νόμου έγινε με παράνομο τρόπο, αφού προϋποθέτει την ενημέρωση των δημοτών. Αυτή η ενημέρωση δεν έφτασε ποτέ στα αφτιά μας. Κανένας δεν ενημερώθηκε ποτέ γι αυτό που τον περίμενε. Άλλωστε, αν ο κόσμος το γνώριζε απ την αρχή, είμαι σίγουρος ότι δεν θα επέτρεπε ούτε καν να ξεκινήσει το έργο. Κοινό αίσθημα των πολιτών που πλήττονται από το χαράτσι είναι ότι εξαπατήθηκαν, γιατί ενώ το έργο παρουσιάστηκε στην αρχή (μάλιστα αρχικά διαφημίστηκε με πινακίδες που μετά αφαιρέθηκαν) σαν έργο χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε., τελικά χρεώθηκε σ αυτούς. Το σπάσιμο του έργου σε δύο φάσεις με διαφορετική έκπτωση και ο καταλογισμός του χρέους της πρώτης φάσης με βάση τα τετραγωνικά και όχι το τρέχον μέτρο, όπως ορίζει ο νόμος, δείχνουν τη δική τους αντίληψη για την πιστή εφαρμογή των νόμων. 6. Υπάρχει μια βαθιά πίστη στη συνείδηση των πολιτών ότι στους δήμους έχει δημιουργηθεί μια ανάλογη κατάσταση όπως και στο ημόσιο, όπου οι δημότες είναι ανυπεράσπιστοι απέναντι στα αδηφάγα εργολαβικά συμφέροντα και οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου δεν κάνουν τους απαιτούμενους ελέγχους στην κατασκευή των έργων. Από μια βόλτα που έκανε η επιτροπή σε μια τομή στα πεζοδρόμια της οδού Παναγούλη, αλλά και από μαρτυρίες μεγάλου αριθμού δημοτών, βρέθηκαν πλήθος αφανών εργασιών ανά περίπτωση που δεν έγιναν και όμως χρεώθηκαν στους «υπόχρεους». Έτσι, παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, διαχρονικά ο ήμος ποτέ δεν ήλεγξε τους εργολάβους. Έτσι, το έργο έγινε με μεγάλη υπέρβαση και τα σπασμένα καλούνται να τα πληρώσουν οι δημότες. Αποτέλεσμα είναι να έχει δημιουργηθεί στη συνείδηση των πολιτών μια βαθιά πίστη ότι οι δήμοι λειτουργούν σαν κλειστές λέσχες, όπου κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει και να θίξει τα κακώς κείμενα. 7. Αυτή η συμπεριφορά του δήμου έχει δημιουργήσει στη συνείδηση των πολιτών ένα βαθύ αίσθημα αδικίας, αλλά και ανασφάλειας, για το χαρακτήρα του δήμου στο μέλλον. Έτσι η εφαρμογή του «Καλλικράτη» και η ψήφιση φορομπηχτικών νόμων θα μετατρέψει τους δήμους στο μακρύ χέρι της εξουσίας και θα μεταφέρει τη φορομπηχτική πολιτική στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η συμπεριφορά αρκετών μελών του Σ έφερε σε αντιπαλότητα δήμο και δημότες. Θεωρούμε απαράδεκτους τους χαρακτηρισμούς τέως δημοτικών συμβούλων, όπως π.χ. το χαρακτηρισμό των δημοτών που διαμαρτύρονταν για την αδικία σαν «όχλο (!!!) αγανακτισμένων», και απαράδεκτες τις απειλές δημοτικών συμβούλων του τύπου «Θα πληρώσετε και θα πείτε και ένα τραγούδι», όπως επίσης και την απειλή της εφορίας. Και τέλος να έρθουμε και στο σήμερα. Εμείς δεν θέλουμε έναν δήμο όπου οι αντιπρόσωποι των δημοτών θα αποφασίζουν για μας και πριν από μας, «για το καλό μας», και αφού υλοποιήσουν τις αποφάσεις που πήραν ερήμην μας θα μας στέλνουν το λογαριασμό. εν θέλουμε έναν δήμο που διάκειται εχθρικά προς τους πολίτες του. Εμείς θέλουμε έναν δήμο που να λειτουργεί με γνώμονα τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις δυνατότητες των δημοτών. Έναν δήμο που να στηρίζεται στις δικές του οικονομικές δυνάμεις και θα ιεραρχεί σωστά τα έργα που προγραμματίζει. Έναν ήμο που θα εφαρμόζει την ισότητα στις υποχρεώσεις των δημοτών και κυρίως που δεν θα θέλει τους πολίτες απλούς θεατές στη λήψη των αποφάσεων και άβουλους αποδέκτες των αποφάσεών τους, που οφείλουν να υποτάσσονται αδιαμαρτύρητα και ανίκανους να αντιδράσουν στην αυθαιρεσία της εξουσίας τους. Η δικαιολογία της σημερινής πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου ότι αναλαμβάνοντας την αρχή του δήμου βρήκαν τετελεσμένα γεγονότα και το επιχείρημα «δεν φταίμε εμεί αλλά φταίνε οι άλλοι» δεν την απαλλάσσει από τις ευθύνες της. Γιατί στο δήμο δεν υπάρχει μόνο συνέχεια εξουσίας αλλά και συνέχεια ευθυνών. Η προσπάθεια δε του.σ. να εισπράξει τα «χρωστούμενα» παρά τις διαμαρτυρίες των δημοτών, εκφοβίζοντας τους με τον μπαμπούλα της εφορίας, δείχνει ότι κυριαρχείται από την ίδια αντίληψη αυταρχικής συμπεριφοράς προς τους δημότες και ότι νομιμοποιεί έτσι τις αυθαιρεσίες των προηγούμενων.σ. Το σημερινό.σ. δείχνει να είναι ξεκομμένο από τους δημότες του και φαίνεται να αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες και την οικονομική τους κατάσταση, αφού στη σημερινή δύσκολη συγκυρία όπου η ντόπια και παγκόσμια ολιγαρχία του πλούτου τσακίζει κόκαλα και έχει μετατρέψει σε φτωχό και δυστυχισμένο έναν ολόκληρο λαό, ο δήμος έρχεται να φορτώσει με επιπλέον δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη μια μερίδα των δημοτών του. Κύριε δήμαρχε και κ. δημοτικοί σύμβουλοι, μας αντιμετωπίσατε σαν πρόβλημα λογιστικού βάρους στον ισολογισμό-προϋπολογισμό του δήμου και για να απαλλαγείτε από το βάρος αυτό μάς πετάξατε στην εφορία. Η εκ μέρους σας ρύθμιση των «χρεών» σε δόσεις και το μερικό κούρεμα της δεύτερης φάσης είναι χωρίς ουσία, αφού δεν θίγει το χρέος που μας φόρτωσαν και που αποτελεί τον πυρήνα της αδικίας που γίνεται εις βάρος μας. Εκ μέρους των δημοτών που δεν θα πληρώσουν το χαράτσι Το συντονιστικό όργανο

18 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 19 Για την εσωτερική αντιπαράθεση στο ΚΚΕ Η όξυνση της εσωκομματικής αντιπαράθεσης στο ΚΚΕ έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων σχολιασμών αλλά και (α)πολιτικών κουτσομπολιών από διάφορους χώρους μέχρι τον αστικό τύπο. Σε αυτό έχει συνεργήσει και ο χειρισμός του ΠΓ του ΚΚΕ, το οποίο, μέσω τοποθετήσεων κορυφαίων στελεχών του, με μπόλικη εξαλλοσύνη, ταμπουρώνεται γύρω από το γνωστό και απολίτικο παιχνίδι της παγκόσμιας συνομωσίας «ενάντια στο κόμμα» και της ποινικοποίησης των αμφισβητήσεων, για να παρακάμψει τα πολιτικά ζητήματα. ε μας ενδιαφέρουν καθόλου τα κουτσομπολιά και ο πόλεμος χαρακωμάτων μηχανισμών. Μας ενδιαφέρουν μόνο τα πολιτικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί. Σε αυτά, λοιπόν, έχουμε να πούμε τα εξής: Για την εξάρτηση και τις αυταπάτες Είναι γνωστή η άποψή μας και δε θα επανέλθουμε αναλυτικά. Αυτό που θέλουμε να πούμε, όμως, είναι πως φαίνεται καθαρά πια, ότι η θέση του ΚΚΕ για την «ενδιάμεση θέση της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα» και τις σχέσεις «ανισότιμης αλληλεξάρτησης» συντρίβει τη ραχοκοκαλιά της λενινιστικής ανάλυσης, ότι ο κόσμος χωρίζεται σε μια χούφτα χώρες-ληστές και στις υπόλοιπες- αποικίες και εξαρτημένες. Αυτή η αναθεωρητική θέση γνωστή στους κύκλους του ρεφορμισμού εδώ και δεκαετίες- οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη θεωρία του υπεριμπεριαλισμού, της παγκοσμιοποίησης, των ολοκληρώσεων και τελικά, της αποδοχής του καπιταλιστικού μονόδρομου, καθώς αυτό το σύστημα συνεχίζει (με βάση αυτή τη θεώρηση) να αναπτύσσεται, να ολοκληρώνεται, να έχει, δηλαδή, προοδευτικά (με την ιστορική έννοια) χαρακτηριστικά. εν είναι τυχαία η τάση του τροτσκισμού (που πρώτος προσέγγισε τέτοιες τοποθετήσεις) όχι απλώς να στηρίζει λογικές ταξικής συνεργασίας, αλλά να εντάσσεται στη σοσιαλδημοκρατία, για να την αλώσει (τάχα) μέσω της γνωστής λογικής του εισοδισμού. Ταυτόχρονα, η αποδοχή από τη μη χειραφετημένη από το σύστημα, ρεφορμιστική αριστερά των αστικών παραμυθιών της «ισχυρής» και «θωρακισμένης στην κρίση» Ελλάδας έρχεται τώρα να συγκρουστεί με τη σκληρή πραγματικότητα. Και η ρεφορμιστική αριστερά συνεχίζει να παραμυθιάζει με τα ίδια συστημικά ιδεολογήματα, γιατί απλώς δε θέλει να πάρει το βάρος των καθηκόντων που γεννάει η πραγματικότητα. Αξίζει κάποιος να διαβάσει την αναφορά της ΓΓ του ΚΚΕ σε άρθρο σε σχέση με την εξάρτηση. Και θα διαπιστώσει τη δυσκολία να διατυπώσει καθαρά αυτό που θέλει να πει, να συμβιβάσει τη γραμμή με την πραγματικότητα. Λέει το ΚΚΕ, ότι η επίθεση είναι ίδια σε όλον τον κόσμο. Είναι η μισή αλήθεια! Ναι, υπάρχει, ασφαλώς, μια τεράστια στρατηγική και ενιαία επίθεση του ιμπεριαλισμού καπιταλισμού απέναντι τους λαούς και στην εργατική τάξη σε όλον τον κόσμο. Μόνο που, αν το ένα αποτέλεσμα της επίθεσης αυτής είναι η μεταφορά πλούτου από κάτω προς τα πάνω σε κάθε χώρα, το άλλο είναι η μεταφορά πλούτου από μέσα προς τα έξω, από τις εξαρτημένες χώρες δηλαδή στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Με άλλα λόγια, το βάθος, η ένταση και οι συνέπειες της επίθεσης αυτής δε θα είναι ίδια στο Μάλι, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γερμανία. Ας μας εξηγήσει το ΚΚΕ τι έγινε στο Μάλι. Μήπως (έτσι ψυχρά κ α ι ουδέτερα) η «σύγκρουση δ ύ ο κεφαλαίων»; Και γιατί αυτή η σ ύ γ - κρουση δεν έγινε στο έδαφος της Γαλλίας αλλά στο έδαφος του Μάλι; Γιατί το κυπριακό κεφάλαιο δεν κούρεψε τις καταθέσεις των γερμανικών τραπεζών επί γερμανικού εδάφους; Γιατί η ελληνική τρικομματική δεν πάει να επιβάλει λύσεις και ντιρεκτίβες στη Γαλλία και στη Γερμανία; Και όλη αυτή η εικόνα είναι απλώς απεικόνιση της «ανισοτιμίας» ή της επικυριαρχίας του ιμπεριαλισμού πάνω στις εξαρτημένες χώρες; Οι απανωτές κωλοτούμπες αυτού του κόμματος μπέρδεψαν απόλυτα τη βάση του είτε το κομμάτι που συμφωνεί με την ηγεσία είτε αυτό που την αμφισβητεί. Αποτέλεσμα ήταν να διαβάζει κανείς και να ακούει από τα μέλη του ΚΚΕ μια πανσπερμία προσεγγίσεων, πολλές από τις οποίες δείχνουν πλήρη ιδεολογική και πολιτική σύγχυση. Για να τελειώνει με τη λενινιστική ανάλυση, το ΚΚΕ λέει ότι η θεωρία της εξάρτησης οδηγεί αντικειμενικά σε συνεργασία με την αστική τάξη! Αλήθεια, ε; Θα του ζητούσαμε «διευθύνσεις και τηλέφωνα». Γιατί εμείς ξέρουμε ότι το ΚΚΕ έκανε το ΣΕ το 46-49, έχοντας στη φαρέτρα του αυτή την ανάλυση, όταν οι θλιβεροί και καθαροί ταξικοί Αρχειομαρξιστές έκαναν τα γνωστά αίσχη. Γιατί εμείς ξέρουμε ότι από τη δεκαετία του 60, η Αναγέννηση κριτίκαρε σφόδρα την παραχάραξη της ανάλυσης της εξάρτησης, μια παραχάραξη που έκανε το ΚΚΕ, ακριβώς για να βρει τμήματα της αστικής τάξης να συνεργαστεί. Για αυτό δεν πρόκειται να μας δώσουν «διευθύνσεις και τηλέφωνα». Γιατί θα έπρεπε να μας δώσουν τις δικές τους διευθύνσεις και τα δικά τους τηλέφωνα. Και εδώ κολλάει κάτι σωστό που έχει πει τελευταία η ΓΓ του ΚΚΕ. Ότι «οι επαναστάτες μπορεί να γίνουν οπορτουνιστές, αλλά οι οπορτουνιστές δεν μπορεί να γίνουν επαναστάτες» Αντίστοιχα, είναι τραγικό να εγκαλεί το ΚΚΕ χωρίς ίχνος αυτοκριτικής- οποιονδήποτε άλλον για εκλογικές αυταπάτες, όταν ήταν το κόμμα που κάθε λίγο και λιγάκι ζητούσε εκλογές την τελευταία τριετία. Είναι τραγικό να συνεχίζει να εγκαλεί οποιονδήποτε άλλον για λογικές συνδιαχείρισης, όταν είναι χωμένο μέχρι τα μπούνια σε όλες τις δομές συνδιοίκησης του αστικού κράτους Από ποια μπάντα γίνεται η εσωκομματική κριτική; Η καθοδήγηση του ΚΚΕ ζητούσε εκλογές και κατόπιν κατήγγειλε τις εκλογικές αυταπάτες. Ελεγε πως είναι λάθος η στόχευση των μνημονίων και έκανε (με πολλά ταρατατζούμ) κοινοβουλευτική παρέμβαση για την κατάργησή τους. ιαχωρίστηκε από το στόχο «να πέσει η κυβέρνηση», για να τον προβάλει ως κεντρικό κάποια περίοδο και να αντιστρέψει ξανά τη στάση του αργότερα. Κατήγγειλε για παρακμή και διάλυση τα σωματεία που δεν έλεγχε και ακολουθούσε την ίδια «κοινοβουλευτική» και διαλυτική τακτική σε αυτά που έλεγχε. Οι απανωτές κωλοτούμπες αυτού του κόμματος μπέρδεψαν απόλυτα τη βάση του είτε το κομμάτι που συμφωνεί με την ηγεσία είτε αυτό που την αμφισβητεί. Αποτέλεσμα ήταν να διαβάζει κανείς και να ακούει από τα μέλη του ΚΚΕ μια πανσπερμία προσεγγίσεων, πολλές από τις οποίες δείχνουν πλήρη ιδεολογική και πολιτική σύγχυση. Είναι αλήθεια, ότι μεγάλο μέρος της αμφισβήτησης των Θέσεων γίνεται από πιο δεξιά μπάντα, από μια γραμμή που υπερασπίζεται ανοιχτά το «ειρηνικό πέρασμα» και παραπέμπει και σήμερα στον κυβερνητισμό και είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό ότι μερός της λεγόμενης αριστερας υιοθετεί αυτήν την ρεφορμιστική επιχειρηματολογία. Η καθοδήγηση, λοιπόν, του ΚΚΕ κάνει κάτι που ξέρει καλά να κάνει Εκμεταλλεύεται την ύπαρξη αυτής της δεξιάς τάσης, για να τσουβαλιάσει σε αυτήν ΟΛΕΣ τις φωνές αμφισβήτησης (ανεξάρτητα προσανατολισμού και αφετηρίας), «ποινικοποιώντας» πολιτικά με αυτόν τον τρόπο και τις (από τα αριστερά) κριτικές που υπάρχουν αλλά και όλους τους υγιείς προβληματισμούς για την κατάσταση και τα καθήκοντα του κινήματος. Από αυτή την άποψη, στον εσωτερικό διάλογο του ΚΚΕ έχει αναδειχτεί και το ζήτημα της εσωκομματικής δημοκρατίας. ε θα τοποθετούμασταν στο ζήτημα, αν ο τρόπος που έχει τεθεί αφορούσε μόνο το ΚΚΕ. Η πραγματικότητα είναι, όμως, ότι αυτά που γράφονται λειτουργούν συκοφαντικά για την ίδια την ιδέα και τη φυσιογνωμία της οποιασδήποτε κομμουνιστικής οργάνωσης. Καταρχήν, θα θέλαμε να παρατηρήσουμε ότι το τμήμα της καθοδήγησης του ΚΚΕ που διαφωνεί με τη σημερινή γραμμή άργησε να συγκινηθεί για το έλλειμμα δημοκρατίας στο ΚΚΕ. Πότε ακριβώς διαφοροποιήθηκε με τα κορδόνια σε διαδηλώσεις, με τραμπουκισμούς και συκοφαντίες του μηχανισμού του ΚΚΕ στο παρελθόν απέναντι σε αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς; Ή μήπως η χρησιμοποίηση των μέσων αυτών είναι καλή, όταν τα θύματα είναι άλλοι, και κακή, όταν τα θύματα είναι οι ίδιοι; Για τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο ζήτημα αυτό, θα παραθέσουμε δύο δηλώσεις. Η μία είναι η παρακάτω απίστευτη τοποθέτηση της ΓΓ του ΚΚΕ: «Η πιο ουσιαστική κριτική και βαθιά είναι όταν συμφωνείς με τη στρατηγική του Κόμματος. Γιατί τότε μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά, όχι αυτός που διαφωνεί, αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του»! («Ριζοσπάστης», 2 Απρίλη, «Αποσπάσματα από την παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη Συνδιάσκεψη της ΚΟ Αττικής»). Η άλλη είναι η γνωστή τοποθέτηση που έχουν κάνει κατ επανάληψη στελέχη του ΠΓ του ΚΚΕ ότι «δεν συνεργάζονται με αυτούς που έχουν φύγει από το κόμμα και έχουν κάνει φορέα» (ενώ αυτοί που καταφέρονταν ενάντια στη δικτατορία του προλεταριάτου και στην αναγκαιότητα ύπαρξης Κομμουνιστικού Κόμματος έγιναν από οπορτουνιστές επαναστάτες και βρίσκονται τώρα στην καθοδήγηση του ΚΚΕ!). Οι παραπάνω τοποθετήσεις στερούνται σοβαρότητας και δε χρίζουν σχολιασμού. Θα παρατηρήσουμε μόνο δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι με όλα αυτά τα περίεργα, η καθοδήγηση του ΚΚΕ ζητάει από τα μέλη, ουσιαστικά, λευκή επιταγή να κάνει στο μέλλον ό,τι θέλει, αφού το μόνο κριτήριο είναι κανείς να συμφωνεί με αυτήν και να παραμένει στο ΚΚΕ. Το άλλο που θέλουμε να πούμε προς ΟΛΕΣ τις κατευθύνσεις, προς το σύνολο των οργανώσεων της αριστεράς, είναι ότι η εποχή πιέζει και θέτει ζητήματα. Τα υπάρχοντα κόλπα, οι κομματικοί χουλιγκανισμοί και οι μεταφυσικές ιδεαλιστικές προσεγγίσεις αποθέωσης μηχανισμών και εικονικής επάρκειας όχι μόνο δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα, αλλά μπλοκάρουν την κίνηση των μαζών και λειτουργούν συκοφαντικά για τα οράματα και τη φυσιογνωμία της κομμουνιστικής αριστεράς. Με άλλα λόγια, η κουβέντα έχει ανοίξει παντού! Κανένας δε θα μπορέσει να την αποφύγει!

19 20 Προλεταριακή Σημαία ΠΟΛΙΤΙΚΗ Σάββατο 6 Απρίλη 2013 Χαλκιδική Αθήνα Διευρύνονται το μέτωπο του αγώνα και η αλληλεγγύη Συνεχίζεται το πογκρόμ διώξεων Τ ο τελευταίο διάστημα, και ιδιαίτερα με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, έχει φουντώσει η συζήτηση γύρω από την αναγκαιότητα για ένα Σχέδιο Β (Plan B) απέναντι στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Η συζήτηση για την υιοθέτηση ενός τέτοιου σχεδίου γίνεται ταυτόχρονα, παράλληλα αλλά και με «τομές», τόσο από συστημικές δυνάμεις όσο και από δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Βασικό ζήτημα που θέτει το Σχέδιο Β αποτελεί η έξοδος από το ευρώ και η επαναφορά ενός εθνικού νομίσματος σαν βασικού εργαλείου αντιμετώπισης των επιπτώσεων της κρίσης στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, σήμερα. Με ανανεωμένο το πνεύμα της ανυποχώρητης αντίστασης, μετά τη μεγάλη διαδήλωση που έγινε πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοι και οι επιτροπές αγώνα στην βορειοανατολική Χαλκιδική κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους. Έτσι, στις 24 και 25 του Μάρτη, πραγματοποιήθηκαν μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στην περιοχή, που επιβεβαίωσαν πως ο λαός της Χαλκιδικής όχι μόνο δεν υποκύπτει στην τρομοκρατία αλλά αντίθετα, πεισμώνει πιο πολύ εξαιτίας της. Στον Σταυρό, οι κάτοικοι του Στρυμονικού με τις επιτροπές τους έκαναν συλλαλητήριο και πορεία. Η συγκέντρωση, που έγινε την Κυριακή 24/3 το πρωί, ήταν ογκώδης και θύμισε τις παλιές εποχές, τότε που οι κάτοικοι της Ολυμπιάδας και του Σταυρού έδιναν σκληρές και νικηφόρες μάχες ενάντια στην TVX. Την ευτέρα, με αφετηρία την Μεγάλη Παναγιά, χιλιάδες διαδηλωτές πορεύτηκαν προς την θέση Χονδρό ένδρο, στον Κάκαβο, φτάνοντας μέχρι την περιοχή Κεραίες. Η αστυνομική παρουσία και πάλι ήταν ισχυρή και προκλητική, με προληπτικούς ελέγχους σε αυτοκίνητα και λεωφορεία. Συγκλονιστική ήταν, στο μεταξύ, η παρουσία των μαθητών της Ιερισσού στην παρέλαση για την εθνική επέτειο. Με σφιγμένες γροθιές σηκωμένες ψηλά, έδειξαν την αποφασιστικότητα και την αφοβία της νεολαίας, την ίδια στιγμή που με συνθήματα στις μπλούζες τους και μάσκες στα πρόσωπα τους, υπενθύμιζαν το όργιο της αστυνομικής εγκληματικής βίας που διαδραματίστηκε πρόσφατα έξω και μέσα στην αυλή του σχολείου τους. Σημαντική υπήρξε, επίσης, η παρουσία αντιπροσωπείας από κατοίκους της αγωνιζόμενης Κερατέας, οι οποίοι ήρθαν από μακριά, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Σε απάντηση στην ανακοίνωση της αστυνομίας που έστειλε στον εισαγγελέα στοιχεία, για να ασκηθούν κακουργηματικές διώξεις σε 20 κατοίκους της περιοχής, το Σάββατο 30 του Μάρτη, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο κέντρο της Ιερισσού. Στη συνέχεια, οι διαδηλωτές έφτασαν με αυτοκίνητα έξω από το Στρατώνι και προσπάθησαν να εισέλθουν με πορεία στο χωριό. Ωστόσο, τέσσερις κλούβες της αστυνομίας είχαν κλείσει την είσοδο προς το χωριό. Στην συνέχεια, αντιπροσωπεία Ο αγώνας του λαού της Χαλκιδικής έχει αγκαλιαστεί από μεγάλα κομμάτια του ελληνικού λαού, το κίνημα αλληλεγγύης φουσκώνει και η αναμέτρηση που θα είναι παρατεταμένη- θα κλιμακωθεί και στο τέλος θα είναι νικηφόρα ενάντια στους χρυσοθήρες. των διαδηλωτών, συνοδευόμενη από την αστυνομία, επιχείρησε να μεταβεί στα γραφεία της El Dorado, με σκοπό να καταθέσει ψήφισμα που έχουν συντάξει οι επιτροπές αγώνα και στο οποίο εκφράζουν την αντίθεση τους στην επένδυση και αποκαλούν την El Dorado ανεπιθύμητη στον τόπο τους. Τελικά, η αντιπροσωπεία των διαδηλωτών δεν έφτασε στα γραφεία της εταιρείας, καθώς εκπρόσωπος της εταιρείας τους συνάντησε στον δρόμο και παρέλαβε το ψήφισμα. Η αντιπροσωπεία εξέφρασε τη θέση της, ότι δεν εναντιώνεται στους κατοίκους του Στρατωνίου παρά μόνο στην El Dorado. Παράλληλα με τις κινητοποιήσεις στην Χαλκιδική, καταγράφεται ένα αυξανόμενο κύμα εκδηλώσεων αλληλεγγύης σε διάφορα σημεία της χώρας, που οργανώνονται από επιτροπές κατοίκων, κοινωνικές οργανώσεις και άλλα μαζικά σχήματα. Εκδηλώσεις με μαζική παρουσία κόσμου έγιναν στην Πρέβεζα, στην Άρτα και στα Γιάννενα. Επίσης ετοιμάζονται εκδηλώσεις και σε άλλες πόλεις και σε γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό της εταιρείας των χρυσοθήρων μαζί με την κυβέρνηση, τους μεγαλοεργολάβους και τα διάφορα τσιράκια τους, η πίεση που έχουν δεχτεί από το μαζικό κίνημα είναι εμφανής. Ενώ κλιμακώνουν την τρομοκρατία και σχεδιάζουν διώξεις, ταυτόχρονα επιχειρούν, σε συνεργασία με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, να αντιστρέψουν μάταια το κλίμα. Οργανώνουν την μαύρη προπαγάνδα και τις στημένες συνεντεύξεις παραπληροφόρησης, προσπαθώντας να κάνουν το άσπρο-μαύρο και να δυσφημήσουν τον αγώνα των κατοίκων. Οργανώνουν στημένα ρεπορτάζ στα κανάλια που ελέγχουν και συνεχίζουν τις εργασίες αποψίλωσης του δάσους, με την προστασία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων που έχουν στρατοπεδεύσει στις Σκουριές, με μισθούς που πληρώνει ο ελληνικός λαός. Ό,τι και να κάνουν, δεν θα τα καταφέρουν. Είναι τέτοιες η απομόνωση και η κατακραυγή που επισύρουν, που ακόμα και στην συνέντευξη που οργάνωσαν στο Μακεδονία Παλλάς στην Θεσσαλονίκη, στις 2 του Απρίλη, χρειάστηκαν αρκετές διμοιρίες ΜΑΤ, για να νιώσουν ασφαλείς. Ο αγώνας του λαού της Χαλκιδικής έχει αγκαλιαστεί από μεγάλα κομμάτια του ελληνικού λαού, το κίνημα αλληλεγγύης φουσκώνει και η αναμέτρηση που θα είναι παρατεταμένη- θα κλιμακωθεί και στο τέλος θα είναι νικηφόρα ενάντια στους χρυσοθήρες. Οι διεργασίες και τα εδάφη του «ευρωσκεπτικισμού» Η μανιασμένη και βάρβαρη επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της τρό κας (ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ) στον κυπριακό λαό. Η διάλυση και της τελευταίας αυταπάτης ότι υπάρχουν «κεκτημένα» για τους λαούς, στα πλαίσια της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Η αναταραχή που προκαλείται σε πολλά αστικά στρώματα από το χέρι που μπαίνει και βουτάει τις καταθέσεις σε τράπεζες. Το κούρεμα κεφαλαίων τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου σαν το τίμημα του ανταγωνισμού και του ξεπεράσματος της παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης. Η άρνηση σημαντικών τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε χώρες της Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία, κ.α) να υποστούν σημαντική υποβάθμιση τόσο της εσωτερικής όσο και της διεθνούς οικονομικής και γεωστρατηγικής θέσης τους. Η επιδίωξη του μονοπωλιακού κεφαλαίου της Γερμανίας να αποκτήσει ηγεμονικό ρόλο τόσο στην Ευρώπη όσο και γενικότερα, στριμώχνοντας αντιπάλους όπως η Ρωσία και η Αγγλία. Η ένταση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσίας, η οποία όπου «επικεντρώνεται», κάθε φορά, σκορπάει την καταστροφή και καταρρίπτει τους μύθους, τις αυταπάτες και τις σιγουριές της πολλαπλής εξάρτησης. Όλα τα παραπάνω, και το καθένα με το ειδικό του βάρος, αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο λεγόμενος «ευρωσκεπτισμός», συζητήσεις για έξοδο από το ευρώ, χωρών ή ομάδων χωρών, η πιθανή διάλυση της ευρωζώνης, η πιθανή δημιουργία ζωνών μέσα στην ευρωζώνη, αναζητούνται ή και εκπονούνται εναλλακτικά σενάρια, για την «επόμενη μέρα». Η πορεία των συνεχών συμβιβασμών ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ενώ συνεχίζει να αποτελεί έναν «οδικό χάρτη» για τις μεταξύ τους σχέσεις και ανταγωνισμούς, αποδεικνύεται όλο και πιο πολύ αδιέξοδος στο να δώσει πραγματικές λύσεις. Έτσι η κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη από την μία προωθεί τα δικά της συμφέροντα με όποιον τρόπο επιλέγει και κυρίως έχει την δύναμη να το κάνει, ενώ ταυτόχρονα εξετάζει όλα τα ενδεχόμενα. Ταυτόχρονα, όμως, φαίνεται, με αρκετά σαφή τρόπο, η πολιτική απόφαση των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης, και όχι μόνο αυτών, να διατηρήσουν και να ενισχύσουν όσο και όπως μπορούν την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Δεν δείχνουν καμία διάθεση, προς το παρόν, να διώξουν κάποια χώρα από το ευρώ και πολύ περισσότερο δεν ανέχονται, στο ελάχιστο, «εναλλακτικά σχέδια» και πολιτικές που αμφισβητούν στο ελάχιστο τις κεντρικές κατευθυντήριες πολιτικές τους. Οι απειλές, οι εκβιασμοί, το ακόμα μεγαλύτερο σφίξιμο των δεσμών στις εξαρτημένες χώρες αποτελούν την «ημερήσια διάταξη» των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ. Η συνείδηση και η πάλη των λαών Από την άλλη πλευρά οι λαοί στην Ευρώπη, με αγώνες αντίστασης, μαζικές και μαχητικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, δημιουργούν νέα δεδομένα και αμφισβητούν τον μονόδρομο της βαρβαρότητας που φέρνουν τα συνεχή αντιλα κά και αντεργατικά μέτρα, η εκτόξευση της ανεργίας και το άπλωμα της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Γίνεται όλο και περισσότερο συνείδηση, ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη όχι μόνο δεν αποτελεί το «κοινό σπίτι των λαών», όπως προπαγανδίζουν για δεκαετίες οι δυνάμεις του συστήματος μαζί με τις ρεφορμιστικές και υποταγμένες αριστερές δυνάμεις, αλλά ένα σφαγείο δικαιωμάτων και καταχτήσεων, της ίδιας τους της ζωής. Δυναμώνει όλο και περισσότερο ένα «αντι-ευρωπα κό» ρεύμα μέσα στους λαούς, παρ όλες τις προσπάθειες των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης να

20 Σάββατο 6 Απρίλη 2013 ΠΟΛΙΤΙΚΗ Προλεταριακή Σημαία 21 Το σχέδιο Β (Plan B) για τον λαό ξεκινάει από το Α (Αντίσταση, Αγώνας, Ανατροπή) Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΝ ΡΕΑΤΟΥ απειλήσουν, να εκβιάσουν, να τρομοκρατήσουν για τις καταστροφικές συνέπειες όσων τολμήσουν να φύγουν από το «μαντρί». Ταυτόχρονα, ανάχωμα στις γνήσιες λα κές αναζητήσεις αποτελούν συστημικές δυνάμεις με εθνικιστικό ή φασιστικό χαρακτήρα που προσπαθούν να εγκλωβίσουν την λα κή οργή, να την αποτρέψουν να πάρει αντι-ιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό χαρακτήρα, πράγμα που θα την έκανε επικίνδυνη για το σύστημα. Έτσι, πολλές φορές οι λα κές αντιδράσεις «βολοδέρνουν» μέσα σε αστικά βαλτονέρια, είτε ψηφίζοντας τα «5 αστέρια» του Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία είτε βλέποντας «επίθεση στον ελληνισμό» πίσω από τις πολιτικές της τρό κας μόνο (!!!) ενάντια στους λαούς της Ελλάδας και της Κύπρου. Είναι φανερή η προσπάθεια των αντιδραστικών συστημικών δυνάμεων να αποκόψουν την επικοινωνία, την διεθνιστική αλληλεγγύη και την συγκρότηση κοινού μετώπου πάλης των λαών, αξιοποιώντας στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο όλη την σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό που έχουν συστηματικά καλλιεργήσει οι ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς. Η εγκατάλειψη εδώ και χρόνια της αντι-ιμπεριαλιστικής πάλης από τους ρεφορμιστές κάθε είδους, είτε στο όνομα της «Ευρώπης των λαών» είτε στο όνομα της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας», πρόσφερε τεράστιες υπηρεσίες στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, αλλά και στις εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις, δίνοντάς τους την δυνατότητα να ψαρεύουν στα θολά νερά της πατριδοκαπηλίας. Οι αριστερές, αντι-ιμπεριαλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις οφείλουν να αξιοποιήσουν την μεγάλη αμφισβήτηση σε ΕΕ και Ευρωζώνη μέσα στον λαό και να της δώσουν προοδευτικό και ταξικό χαρακτήρα, συνδέοντας το ζήτημα της κατάκτησης της ανεξαρτησίας της χώρας μέσα από την ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Έχουμε ανάγκη ενός Σχεδίου Β ; Στο ενημερωτικό βιβλιαράκι του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ), κύριου φορέα, όχι όμως και μοναδικού, της αντίληψης για την συγκρότηση ενός σχεδίου Β, διαβάζουμε: «Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχουν μελετήσει και καταρτίσει σχέδιο Β. Οι μεγάλες τράπεζες και οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.» και συνεχίζει «Ένα Σχέδιο Β για τον λαό είναι τελείως διαφορετικό. Περιλαμβάνει παύση πληρωμών στους δανειστές, έλεγχο στην κίνηση κεφαλαίων, εθνικοποίηση τραπεζών, παραγωγική ανασυγκρότηση, όρους απαραίτητους για την έξοδο από την ύφεση και τη μαζική ανεργία». Τέλος στο ερώτημα ποιος θα τα κάνει όλα αυτά, διαβάζουμε: «Όλα αυτά τα απολύτως αναγκαία, σημαίνουν ότι αμφισβητείται η εδώ και δεκαετίες κεντρική στρατηγική του κατεστημένου, που πυρήνας της είναι η παραμονή στην Ευρωζώνη. Πρόκειται για επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγή που απαιτεί την υιοθέτησή της από την μεγάλη πλειοψηφία του λαού». Πριν προχωρήσουμε σε μία τοποθέτηση για τα παραπάνω, νομίζουμε ότι είναι αναγκαίο να γίνουν μερικές παρατηρήσεις-εκτιμήσεις. α) Για εμάς το νόμισμα το κάθε νόμισμα στα πλαίσια του δοσμένου συστήματος, αλλά και σε κάθε κοινωνικό οικονομικό σύστημα, εκφράζει δύο κυρίως πράγματα. Καταρχήν, ανταλλακτική αξία που συμπυκνώνει τις δοσμένες κάθε φορά παραγωγικές σχέσεις και κατά δεύτερο, σχέσεις κυριαρχίας εθνικής, οικονομικής, κοινωνικής για τον φορέα, την κοινωνική τάξη και την πολιτική ηγεσία, που έχει την αρμοδιότητα «κοπής» του νομίσματος. Με την έννοια αυτή, κανένα νόμισμα και πολύ περισσότερο καμία νομισματική κυκλοφορία δεν είναι ουδέτερο μέγεθος. Έχει κρατική, πολιτική, ταξική σφραγίδα. Ιδιαίτερα το ευρώ ως νόμισμα εκφράζει, μέσα στα πλαίσια της ΕΕ αλλά και στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, τις επιδιώξεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης από την μία, να ανταγωνιστούν στα «ίσια» τους άλλους ιμπεριαλιστές ανταγωνιστές, με όσο το δυνατόν ενιαίο τρόπο, ενώ από την άλλη, και μέσω του νομίσματος και όλων των μέτρων που συνδυάζονται με το «δικαίωμα της χρήσης» του, στα πλαίσια της ευρωζώνης, να μεταφέρουν πραγματικές αξίες και κοινωνικό πλούτο από «τα κάτω προς τα πάνω» και «από τα μέσα προς τα έξω». β) Οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο, και ειδικά μετά το «όχι» του κοινοβουλίου της, απέδειξε ότι οι θεωρίες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων για εντός ευρώ - εκτός μνημονίου - και επί τα αυτά ΕΕ, αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, αυταπάτες μεγάλου μεγέθους. Μάλιστα, να σημειώσουμε ότι πάει πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει κριτική στο ΑΚΕΛ, γιατί δεν είχε προετοιμάσει εναλλακτική λύση μετά το «όχι» και το άφησε χωρίς συνέχεια (!). Όταν ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ έφεραν την τρό κα και μνημόνιο στην Κύπρο, για να τους δώσει «λύση». γ ) Δεν χωρά καμία αμφιβολία για τον κάθε λαό που αποφασίζει να γίνει αφέντης στο τόπο και στον κόπο του ότι είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα, ένα σχέδιο οικοδόμησης μίας νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση και χωρίς ιμπεριαλιστές «προστάτες». Τόσο από αστική πλευρά όσο και από «αριστερά» δυναμώνει η προπαγάνδα ότι αυτό θα φέρει τραγωδία, θα γίνουμε Βόρεια Κορέα και άλλα τέτοιας «ποιότητας». Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι η υπόθεση της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση. Οι λαοί που το ε&