Μάριος Καρακατσάνης (c) 2013

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Μάριος Καρακατσάνης (c) 2013"

Transcript

1

2 2

3 Θα ήθελα να ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά τούς καλούς μου άγνωστους φίλους Μαργαρίτα, Άλκηστις, Θνητό και Αθηναίο, που με βοήθησαν όχι μόνο με την γνώμη τους, αλλά και με την ενεργή τους βοήθεια στην ολοκλήρωση αυτού του έργου. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω ολόψυχα το φόρουμ Mybike με τους "αλήτες μαλλιάδες μηχανόβιους" και ειδικότερα τους: Hideto, frarad, karellen, Thetreeoflife, kazzax, optimus prime, nuntius και Παναγιώτη Κ. Είστε μοναδικοί! Πάντα όρθιοι αδέλφια! Μάριος Καρακατσάνης 3

4 4

5 Μάριος Καρακατσάνης (c)

6 6

7 Καμιά φωτιά δεν είναι αρκετά δυνατή ώστε να σε κάνει στάχτη όταν φλέγεσαι μέσα σου ο ίδιος. Μάριος Καρακατσάνης 7

8 8

9 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. Πρόλογος Μια νέα αρχή Η επιλογή Κλεμμένη ζωή Συμφωνία με το Διάβολο Πάντα ελεύθερος Το ξύπνημα Δύο ψυχές ένας κόσμος Όταν αγαπάς... είναι για πάντα Ανακαλύπτοντας την αλήθεια Ρόζερχαν Εξομολόγηση Όταν σκοτεινιάζει Η συμφωνία Επίλογος

10 10

11 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ (Πρόλογος) «Αυτός που δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, μένει στο τέλος μόνος» Αντόνιο Πόρτσια 11

12 12

13 Στην ζωή μου δεν υπήρξα ποτέ άδικος, δεν πλήγωσα και δεν χλεύασα ποτέ κανέναν. Αντίθετα, θα έλεγα, εγώ ήμουν πάντα το θύμα και το επίκεντρο του χλευασμού από τους δήθεν εξυπνότερους και δυνατότερους από εμένα. Από όλους αυτούς που ήθελαν να κάνουν την φιγούρα τους στο σχολείο εις βάρος τής δικιάς μου προσωπικότητας. Αλλά έμαθα να ζω μ αυτό. Στην αρχή έκλαιγα και χτύπαγα τους τοίχους αγανακτισμένος, αλλά μετά δεν με άγγιζε τίποτα. Κατέβαζα το κεφάλι, έσφιγγα τα λουριά τής τσάντας μου κι άνοιγα το βήμα μου προσπερνώντας τους. Βέβαια άκουγα τις κοροϊδίες τους πίσω από την πλάτη μου και καμιά φορά μου πέταγαν και το άδειο τους μπουκαλάκι από νερό στο κεφάλι, αλλά όλα αυτά δεν συγκρίνονταν με τίποτα με την σκληρή αδιαφορία σου. Ω!!!! Συγχωρέστε με. Ξέχασα να σας συστηθώ! Το όνομα μου είναι Μάρτιν και αυτή είναι η ιστορία τής ζωής μου. Μια ιστορία γεμάτη πόνο, κοροϊδία, αγανάκτηση, αδιαφορία, αλλά και δόξα! Μια δόξα που την πλήρωσα πάρα πολύ ακριβά. Δεν έφταιγα όμως εγώ για όλα, άλλα όλοι αυτοί που με ανάγκασαν να τα κάνω αυτά και κυρίως εσύ! Ναι εσύ! Αν μου έριχνες έστω και μια ματιά θα ήταν όλα τόσο, μα τόσο διαφορετικά... Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όπως θα έχεις καταλάβει δεν ήμουν κι ο πιο δημοφιλής στο σχολείο. Δεν έκανα κάτι που να το προκάλεσε αυτό. Έτσι απλά και βασανιστικά ήρθε από μόνο του. Βλέπεις από μικρός ήμουν ένα πολύ ήσυχο παιδί. Διάβαζα τα μαθήματά μου και μετά έπαιζα με τα αγαπημένα μου παιχνίδια χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Η εμφάνισή μου όμως ήταν πολύ ιδιαίτερη και τώρα που το σκέφτομαι μπορεί αυτή να τα προκάλεσε όλα. Ήμουν πάρα, μα πάρα πολύ χοντρός. Το στήθος μου ήταν λίγο μεγάλο και πάντα πεταγόταν από ό,τι μπλουζάκι και αν φόραγα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά είχα και κατακόκκινα μαλλιά γεμάτα μπούκλες που έκλειναν το "θεσπέσιο" σύνολο του προσώπου μου που ήταν γεμάτο φακίδες. 13

14 Γελοίος έτσι; Χμ... Σίγουρα αυτό σκεφτόντουσαν κι όλοι αυτοί που στην πορεία έγιναν οι προσωπικοί δυνάστες μου. Όλοι αυτοί που είχαν αφιερώσει κυριολεκτικά την ζωή τους στο πως θα με ταπεινώσουν όλο και περισσότερο. Την πρώτη μέρα που πήγα σχολείο δεν θα ξεχάσω ποτέ το αστείο που σκέφτηκαν κάποιοι "'έξυπνοι" πλακατζήδες. Την ώρα που ανέβαινα τις σκάλες ήρθε ένα γυμνασμένο παιδί, προφανώς ο γόης τού σχολείου κι έπεσε στα γόνατα μπροστά μου κρατώντας ένα γαϊδουράγκαθο και φωνάζοντας με όση δύναμη είχε: -Ωωωω σε παρακαλώ θα με παντρευτείς! Πάντα μου άρεσαν οι γκόμενες με το τεράστιο στήθος!!!! Και ξαφνικά ακούστηκαν γέλια από παντού. Σοκαρισμένος έβαλα τα κλάματα κι έτρεξα μέσα ντροπιασμένος. Όμως δε σταμάτησε εκεί. Την ώρα που έτρεχα τον άκουγα που φώναζε ακόμα πιο δυνατά: -Εεεε που πας! Δε μου απάντησες αγαπημένη! Μου αρέσουν και οι ευαίσθητες επίσης!!! Ακούστηκε άλλη μια δόση χλευασμού και γέλιου αυτή την φορά και μέσα από το σχολείο που τα άλλα παιδιά με έδειχναν και γελούσαν σαν μανιακά. Ήθελα να πεθάνω εκείνη την ώρα! Γιατί δεν άνοιγε η γη να με καταπιεί; Αυτό συνεχιζόταν κάθε μέρα! Και δεν βαριόντουσαν ποτέ να γελάνε Μα ποτέ. Κάποιες φορές ερχόντουσαν και κορίτσια και με ρώταγαν αν έχω εύκαιρο μαζί μου κανέναν δεύτερο στηθόδεσμο γιατί χάλασε το κούμπωμα του δικού τους. Και μετά έφευγαν γελώντας σαν υστερικές, αφήνοντας πίσω τους ένα σκουπίδι... Έτσι ένιωθα! Ένα άχρηστο και παραπεταμένο σκουπίδι. Με χρησιμοποιούσαν για να διασκεδάσουν και μετά με πέταγαν... Και σαν σκουπίδι που ήμουν μου πέταγαν και τα δικά τους σκουπίδια, άδεια μπουκάλια, μασημένες τσίχλες, άδεια πακέτα από τσιγάρα... 14

15 Στην αρχή πήγαινα σπίτι μου και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς θα αυτοκτονήσω! Πήγαινα στην κουζίνα κι έπιανα ένα μαχαίρι, αλλά δεν είχα το κουράγιο, φοβόμουν τόσο πολύ. Πατέρα δεν είχα, μας είχε εγκαταλείψει εδώ και τέσσερα χρόνια για μια νεότερη γυναίκα και η μητέρα μου απογοητευμένη το έριξε στο αλκοόλ που της έγινε μια αρρωστημένη συνήθεια. Δεν είχε χρόνο για εμένα. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν πού θα βρει λεφτά για να αγοράσει το επόμενο μπουκάλι ουίσκι. Και αφού κανείς δεν την έπαιρνε στην δουλειά του έτσι όπως είχε καταντήσει, δυστυχώς η ντροπή μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη διαπιστώνοντας τον τρόπο που τελικά βρήκε για να έχει λεφτά. Βλέποντας τόσους άντρες να μπαινοβγαίνουν μέσα στο σπίτι μας ήθελα να τους φωνάξω να ξεκουμπιστούν γρήγορα από εδώ μέσα. Κάποιοι μάλιστα φεύγοντας μου χάιδευαν το πρόσωπο και μου έκλειναν το μάτι. Τους σιχαινόμουν! Τους σιχαινόμουν όλους! Αλλά τα ανεχόμουν όλα. Έπρεπε να φροντίσω την μάνα μου! Όταν έφευγαν όλοι αυτοί, η μοναξιά της ήταν βαριά για να την αντέξει. Έπινε τόσο πολύ που όταν πήγαινε να σηκωθεί, ακόμα και για να πάει στην τουαλέτα, έπεφτε κάτω και χτυπούσε άσχημα. Αν δεν ήμουν εγώ εκεί να φωνάζω κάποιον να την μεταφέρει στο νοσοκομείο θα πέθαινε από αιμορραγία. Με χρειαζόταν, με είχε ανάγκη. Εγώ δεν είχα κανέναν όμως... ΚΑΝΕΝΑΝ. Μέχρι που μετακόμισαν δίπλα μας οι νέοι μας γείτονες με την κόρη τους, εσένα. Ήσουν το ηλιοβασίλεμα στον μαύρο μου κόσμο! Μια ζεστή ηλιαχτίδα στην παγωμένη μου καρδιά. Όταν σε πρωτοείδα την ώρα που έβγαινες από το αμάξι με τα κοντά μαύρα μαλάκια σου, το ροζ αέρινο φουστανάκι σου να ανεμίζει σε κάθε σου βήμα, κρατώντας μια μικρή χάρτινη κούτα γεμάτη παιχνίδια, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αυτό το κορίτσι εγώ μια μέρα θα το παντρευτώ!!! Όμως οι καλοθελητές τής γειτονιάς μας φρόντισαν αμέσως να κατατοπίσουν τους νέους μας γείτονες για το ποιους έχουν δίπλα τους, για την πουτάνα μάνα με το "καθυστερημένο" παιδί 15

16 της, που κάποια στιγμή έπρεπε να το πάρει κάποιος συγγενής ή, η πρόνοια για να γλυτώσει από αυτήν. Όλα τα ήξερα κι όλα τα άκουγα... Όχι ότι ήταν και διακριτικοί βέβαια. Τα έλεγαν ανενόχλητοι όπου και αν βρισκόντουσαν νομίζοντας ότι εγώ δεν τους άκουγα ή δεν έδινα σημασία. Μα και άκουγα και σημασία έδινα... Έτσι λοιπόν μικρή μου Αφροδίτη, δεν μου έδινες ποτέ σημασία. Όποτε με συναντούσες στον δρόμο άλλαζες πεζοδρόμιο. Αργότερα στο σχολείο έγινες κι εσύ μέρος όλων αυτών που με κορόιδευαν. Αλλά ποτέ δεν πονούσα από τις δικές σου πράξεις! Έμαθα να ζω με όλα τα συναισθήματα των ανθρώπων και το μίσος σου, Αφροδίτη, ήταν ένα συναίσθημα δικό σου προς εμένα. Και αυτό το συναίσθημα δεν μπορούσε κανείς να μου το πάρει. Ήταν όλο δικό μου! Ανήκα στην καρδιά σου έστω και με την μορφή τού μίσους και της κοροϊδίας. Ήξερα πως κάποια μέρα αυτό θα κατάφερνα να σου το αλλάξω. Με κάθε τίμημα. Τα παιδικά μου χρόνια εκείνη την εποχή συνεχιστήκαν χωρίς καμία αλλαγή. Ήμουν το καθυστερημένο παιδί μιας αλκοολικής πουτάνας, μέχρι που η πουτάνα αυτή πέθανε Ευτυχώς, μόλις είχα ενηλικιωθεί και γλύτωσα το ορφανοτροφείο, αν και υπήρξαν πάρα πολλές φορές στο παρελθόν που ευχόμουν να έρθει κάποιος και να με πάρει μακριά από όλους. Το ευχόμουν μέχρι που μπήκε στην ζωή μου η Αφροδίτη... Εσύ Ως έφηβος δεν εκμεταλλεύτηκα ποτέ το ότι είχα δυναμώσει αρκετά. Δεν μου άρεσε η βία. Πάντα πίστευα πως το να εκμεταλλεύεσαι την σωματική σου υπεροχή έναντι ενός αδύναμου είναι το λιγότερο δειλία. Το να χάσω βάρος δυστυχώς δεν το κατάφερα, μιας και το φαγητό ήταν η μόνη μου παρέα. Καθόμουν στην σκοτεινή κουζίνα μας και πολλές φορές μιλούσα μόνος μου. Καμιά φορά σε μια ακρούλα έβλεπα και την μητέρα μου να μου χαμογελά, αλλά 16

17 μόλις της άπλωνα το χέρι εκείνη εξαφανιζόταν. Μου έλειπε, μου έλειπε πάρα πολύ. Μόνο τότε κατάφερα να την καταλάβω και να την συγχωρέσω. Εκείνη την εποχή πήρα μια γεύση από την ζωή της. Την ένιωσα, βίωσα τον πόνο της. Τότε κατάλαβα γιατί οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε. Μια μοναχική ψυχή είναι ικανή για όλα! Η απόρριψη του πατέρα μου την καταρράκωσε, δεν μπορούσε να ζήσει άλλο μόνη της και για αυτό κατάντησε έτσι όπως κατάντησε. Τώρα πλέον ξέρω και την συγχωρώ... -Με ακούς μανούλα; ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ... Μέσα μου νιώθω μια άσβεστη φλόγα να με κατατρώει. Θέλω όλη αυτή η αδικία που βίωσα, όχι μόνο εγώ αλλά και η μητέρα μου, να σβηστεί μια για πάντα. Να καθαρίσω το όνομά μας απ την βρωμιά και την λάσπη που το κατατρέχει. Κανείς δε μπορούσε να ξέρει τί βίωσα εγώ ή, η μητέρα μου. Αυτή η "πουτάνα" που τόσο εύκολα της έδωσαν αυτόν το τίτλο. Και αν ποτέ συναντήσω τον πατέρα μου θα τον φτύσω κατάμουτρα για την μιζέρια που μας χάρισε τόσο απερίσκεπτα μ αυτή την πράξη του. Αδιαφόρησε για την μητέρα μου, αδιαφόρησε και για εμένα. Όλα αυτά τα χρόνια ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω του δεν θέλησε ποτέ να μας δει. Και καλά την μητέρα μου Μπορώ να το καταλάβω Την βαρέθηκε. Αλλά εμένα; Τον ίδιο του τον γιο; Τί έφταιξα εγώ; Μα τι λέω... Ποιος άνθρωπος με αγάπησε εμένα για να με αγαπήσει κι ο πατέρας μου; Απλά καμιά φορά με πιάνει το παράπονο και ξεγελιέμαι, πως είμαι και εγώ άνθρωπος! Αλλά δεν είμαι... Είμαι ένα σκουπίδι και τίποτε παραπάνω... Κάποτε σου είχα γράψει ένα ποίημα Αφροδίτη σε μια στιγμή απελπισίας. Σε είχα τόσο πολύ ανάγκη... Νιώθω μόνος κι έρημος, θέλω να πεθάνω αν δεν έχω πεθάνει, ούτε φίλους, ούτε ζωή, θέλω να πεθάνω και ξέρεις εσύ το γιατί. Το σώμα μου πεταμένο στον ουρανό 17

18 να το τρώνε τα άστρα και η σελήνη. Ναι, θέλω να πεθάνω αν δεν έχω ήδη πεθάνει, η ζωή με καίει, ο θάνατος με γαληνεύει, έχω βαρεθεί τον κόσμο κι αυτός εμένα, θέλω να πεθάνω αν δεν έχω ήδη πεθάνει και θα φταις εσύ. Πίστευα πως θα σε άγγιζε, θα σε συγκινούσε. Αλλά για μια ακόμη φορά ξεγελάστηκα. Και πώς θα ήταν δυνατόν; Εσύ ήσουν μια πάρα πολύ όμορφη κοπέλα με τεράστιο κοινωνικό κύκλο, η οποία συνέχιζε τις σπουδές της. Τί δουλειά είχες με εμένα, τον χοντρό άσχημο και ουσιαστικά αγράμματο φακιδομούρη; Τα βράδια σε έβλεπα κρυφά, πίσω από τις κουρτίνες τού δωματίου μου σαν φάντασμα, να γυρνάς από τις βόλτες σου γελώντας δυνατά, βγαίνοντας κάθε φορά και από διαφορετικό αμάξι. Κάποιες φορές κοίταζες προς το παράθυρο μου και σαν να ήξερες πως σε έβλεπα χαμογελούσες ειρωνικά κι έφευγες. Έκλεινες την βαριά πόρτα τού σπιτιού πίσω σου αφήνοντάς με μόνο να κοιτάζω ακόμα το κενό. Ένα κενό που όμοιό του είχε μόνο η ψυχή μου. Μια ψυχή που φλεγόταν από ένα ανεκπλήρωτο πάθος και αγάπη για εσένα. Ήθελα τόσα πολλά να σου προσφέρω... Μα τόσα πολλά... Το ποίημα το είχα βάλει μέσα σε ένα φάκελο και το είχα αφήσει έξω από την πόρτα τού σπιτιού σου με το όνομά σου γραμμένο απ έξω. Την επόμενη μέρα βρήκα και στην δικιά μου πόρτα έναν φάκελο που έγραφε "Μάρτιν". Τον άνοιξα με λαχτάρα για να διαπιστώσω πως μέσα είχε το ποίημα μου σκισμένο σε δεκάδες κομματάκια. Το γύρισα ανάποδα και σαν βαρύς θλιμμένος χειμώνας έπεσε στα πόδια μου σαν χιόνι. Μάζεψα όλα τα κομμάτια και τα πήγα μέσα στο σπίτι μου. Έκατσα με όση υπομονή είχα και τα συνέδεσα ξανά μεταξύ τους με κόλλα πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί. Όταν το τελείωσα το 18

19 κοίταζα και μου θύμιζε εμένα. Ένα πληγωμένο κομμάτι ψυχής γεμάτο με χιλιάδες ράμματα. Ως ενήλικας έκανα διάφορες δουλειές όπου έβρισκα. Μπορεί να μην συνέχισα το σχολείο αλλά τα χέρια μου τα δούλευα καλά! Μπορούσα να βάψω, να επισκευάσω παλιά υδραυλικά, παλιές ξύλινες σκεπές και γενικά να κάνω πάσης φύσεως μερεμέτια. Με φώναζαν αρκετοί γείτονες όχι τόσο για να με στηρίξουν οικονομικά, αλλά για να με εκμεταλλευτούν όσο μπορούσαν δίνοντας μου ένα κομμάτι ψωμί. Αλλά δεν με ένοιαζε, μου αρκούσε ότι μπορούσα να ζήσω, ότι επιβίωνα. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και με όση ευγένεια μπορούσα να έχω. Δεν έλεγα ποτέ όχι. Ώσπου μια μέρα με κάλεσαν οι γονείς σου. Σας είχε χαλάσει μου είπαν ο σωλήνας τού μπάνιου και είχατε γεμίσει νερά. Είχαν ακούσει από την γειτονιά πως ήμουν ο πιο κατάλληλος για αυτό. Ακόμα θυμάμαι τον πρώτο μας διάλογο... -Καλημέρα Μάρτιν, μου αποκρίθηκε η κυρία Ρόουζ, η μητέρα σου Αφροδίτη. Εγώ εκείνη την ώρα ήμουν σκυμμένος και καθάριζα τον μικρό κηπάκο που είχαμε από τα αγριόχορτα. Αιφνιδιασμένος γύρισα και την κοίταξα. -Κα... Καλημέρα κυρία Ρόουζ! Της απάντησα προσπαθώντας να καταπιώ τον κόμπο που ένιωσα εκείνη την ώρα στο λαιμό μου. -Ξέρεις μου είπαν ότι ασχολείσαι με διάφορες μικροδουλειές τού σπιτιού και επειδή έχω ένα μικρό προβληματάκι θα ήθελα να του ρίξεις μια ματιά, με το αζημίωτο βέβαια... -Ναι, ναι Φυσικά! Να πλύνω τα χέρια μου κι έρχομαι αμέσως! -Εντάξει λοιπόν, θα σε περιμένω. Μόλις είσαι έτοιμος χτύπα μου το κουδούνι, ναι; Μου αποκρίθηκε με μια προσποιητή καλοσύνη, αλλά σιγά μην έδινα σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες! Αυτό που είχε 19

20 σημασία για εμένα ήταν ότι θα έμπαινα για λίγο στον κόσμο τον δικό σου, σε έναν απόμακρο και απροσπέλαστο για εμένα κόσμο, ή τουλάχιστον απόμακρο ως τώρα, έστω και προσποιητά, ήταν μια καλή αρχή. Θα έβλεπες ότι κάτι μπορώ να κάνω και εγώ. Πως είμαι χρήσιμος. Και ίσως αυτό άρχιζε να σου αλλάζει την εικόνα που είχες για μένα. Έτσι λοιπόν τρέχοντας πήγα και πλύθηκα, φόρεσα ένα καλύτερο παντελόνι και χτένισα όσο μπορούσα καλύτερα τις ηλίθιες απείθαρχες μπούκλες στα μαλλιά μου. Σε πέντε λεπτά ήμουν εκεί. Χτύπησα το κουδούνι το οποίο όσο δυνατό και να ήταν δε θα μπορούσε να καλύψει με τίποτα τον παλμό τής καρδιάς μου που σφυροκοπούσε σαν τρελή από το άγχος και την αγωνία. Ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω. Με το ίδιο προσποιητό χαμόγελο μου άνοιξε την πόρτα η κυρία Ρόουζ. Εγώ σαστισμένος καθόμουν και την κοίταζα με ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη. -Έλα πέρασε μέσα, μη ντρέπεσαι Μάρτιν! Δε θα σε φάμε, μου είπε παραμερίζοντας λίγο για να περάσω, κάνοντας συγχρόνως μια ευγενική χειρονομία με το χέρι της, δείχνοντας μου το εσωτερικό τού σπιτιού. -Ναι όχι... δεν... Συγχωρέστε με. Είμαι λιγάκι αγχωμένος... Προσπάθησα να δικαιολογηθώ ξέροντας πως πρέπει να της είχα φανεί πολύ χαζός εκείνη την ώρα. Μην ξέροντας τί άλλο να πω έσφιξα τα δόντια και πέρασα μέσα. Ο άντρας της καθόταν στον καναπέ τού σαλονιού διαβάζοντας την εφημερίδα του χωρίς να μου δώσει καμία σημασία, σαν να μην μπήκα μέσα ποτέ. -Καλησπέρα σας... Χαιρέτησα αμήχανα κουνώντας ελαφρά το κεφάλι μου προς τα εμπρός, αλλά δεν πήρα καμία απάντηση. Ήμουν σαν αόρατος. Ο μόνος άνθρωπος που με έβλεπε ήταν η μητέρα σου. -Από εδώ Μάρτιν, ακολούθησε με, μου είπε η κυρία Ρόουζ σαν να μην συμβαίνει τίποτα. 20

21 Ανεβήκαμε τις σκάλες που οδηγούσαν στον επάνω όροφο και με πήγε προς το μπάνιο. -Εδώ είναι ο ασθενής μας! Έχω κλείσει τις κάνουλες γιατί είχαμε πλημυρίσει... Θες να τις ανοίξω να δεις από πού τρέχει; -Όχι, όχι... Η ζημιά σας είναι πάρα πολύ απλή, ένα δακτυλίδι έχει ξεβιδώσει τελείως και έχει πέσει στην βάση του... Σε λίγα λεπτά θα έχει διορθωθεί η βλάβη! Εγώ όμως είχα τον νου μου αλλού... Σε εσένα... Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή σε κάθε θόρυβο που άκουγα. Νόμιζα πως θα εμφανιστείς ξαφνικά από κάπου... Ξεκίνησα την δουλειά μου, πάντα υπό την επίβλεψη της κυρίας Ρόουζ πάνω από το κεφάλι μου, προφανώς γιατί θα φοβόταν μην της κλέψω τίποτα. Ώσπου ξαφνικά άκουσα την φωνή σου... -Καλησπέρα μανούλα! Τι κάνεις εδώ; -Φώναξα τον γείτονα μας, τον Μάρτιν, να μας φτιάξει την ζημιά στο μπάνιο. Τον θυμάσαι έτσι; Πηγαίνατε μαζί σχολείο... Σου μιλούσε με λίγο υποκριτικό ύφος και καλά σαν να μην ήξερε πώς μου φερόταν η κόρη της όταν συναντιόμασταν στο σχολείο. Πόσο γελοίοι είναι οι άνθρωποι όταν έχουν την ανάγκη σου... -Μα φυσικά και τον θυμάμαι! Γεια σου Μάρτιν τι κάνεις; Αν και ήξερα ότι η ευγένεια σου ήταν άλλο ένα παιχνίδι για εσένα εγώ ένιωσα σαν να έχανα την γη κάτω από τα πόδια μου. Μου έπεσαν τα εργαλεία από τα χέρια που εκείνη την ώρα έτρεμαν από αμηχανία χωρίς να μπορώ να τα ελέγξω. Για άλλη μια φορά χαμογέλασες κοιτώντας με στα μάτια κι έφυγες. -Είσαι καλά Μάρτιν, με ρώτησε η κυρία Ρόουζ. -Ναι, ναι μια χαρά... Και πιάνοντας ξανά τα εργαλεία συνέχισα την δουλειά μου προσπαθώντας να συγκεντρωθώ. Αλλά δεν μπορούσα, ήταν αδύνατο να δουλέψω ξέροντας ότι βρισκόμουν στον ίδιο χώρο με εσένα. Σε άκουγα που μιλούσες στο τηλέφωνο με τις φίλες σου 21

22 και λαχτάραγα να ήμουν κάποτε και εγώ ένας από τους φίλους σου που θα του τηλεφωνούσες. Όνειρα, όνειρα ενός μικρού σκουπιδιού που κάποτε θέλησε να κοιτάξει τον ήλιο... Εσένα. -Είμαστε έτοιμοι κυρία Ρόουζ. Ανοίξτε τις κάνουλες να δούμε τι κάναμε. -Αφροδίτη! Κατέβα κάτω σε παρακαλώ και άνοιξε τις κάνουλες που έχουμε κάτω από την κουζίνα. Έλα λοιπόν μην αργείς.. Αμάν πια με αυτά τα τηλέφωνα... -Kαλά βρε μάνα, μια φορά να μην φωνάξεις και να με κάνεις ρεζίλι στους φίλους μου, καημό το έχω. Τί νομίζεις, ότι δε σε ακούνε επειδή είναι πίσω από ένα τηλέφωνο; Πάω... Και κατέβηκες κάτω ρίχνοντάς μου μια λοξή ματιά σαν να έφταιγα εγώ που σου φώναξε... -Τις άνοιξα, ακούστηκε η φωνή σου από κάτω. Έριξε μια ματιά η κυρία Ρόουζ για να βεβαιωθεί πως δεν τρέχει τίποτα και ευχαριστημένη μου είπε: -Είσαι καταπληκτικός Μάρτιν! Μπράβο! Θα σε ξαναφωνάξω αν προκύψει τίποτε άλλο, καμιά άλλη βλάβη! Έλα κάτω μαζί μου να σε πληρώσω. Την ώρα που κατεβαίναμε τις σκάλες εσύ τις ανέβαινες και οι δρόμοι μας αντάμωσαν. Το χέρι σου άγγιξε για λίγο το δικό μου κι ο χρόνος σταμάτησε εκεί!!! Έκλεισα τα μάτια και σαν υπνωτισμένος από το άρωμα σου ένιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν. Χιλιάδες βολτ με σφυροκόπησαν ανελέητα κάνοντάς με να νιώσω ζωντανός. Άνοιξα τα μάτια και σε είδα που με κοιτούσες γεμάτη αηδία. Μπορεί να είχες και δίκιο. Τι δουλειά είχε ένα σκουπίδι ανάμεσα σας; Όμως ξέρεις... καμιά φορά και τα σκουπίδια μπορούν να ονειρευτούν... Αλήθεια Το ξέρεις; Στο έμαθε ποτέ κανείς; Αφού πήρα την αμοιβή μου έφυγα όπως μπήκα... Σαν φάντασμα... Πηγαίνοντας σπίτι μου το πρώτο πράμα που έκανα ήταν να μυρίσω το χέρι μου που είχε ακόμα το άρωμα σου. Το έκανα όλη την ώρα προσπαθώντας να σε χορτάσω πριν εξαφανιστεί 22

23 από πάνω μου. Ήταν το μόνο που είχα από εσένα. Έκατσα στον παλιό καναπέ μας που κάποτε η μητέρα μού διάβαζε παραμύθια και με νανούριζε. -Μου λείπεις μανούλα, το ξέρεις; μονολόγησα. Ένιωθα τόση μοναξιά μέσα μου. Έβλεπα τους ανθρώπους τριγύρω μου να γελάνε και να περνάνε καλά, και αναρωτιόμουν εγώ γιατί δεν μπορούσα να βρω την ευτυχία; Μου είχε πει κάποτε η μητέρα μου πως όλοι οι άνθρωποι σε αυτή την γη έχουν ένα ταίρι και αργά η γρήγορα θα συναντηθούν! Πού ήταν το δικό μου; Τι έπρεπε να κάνω; Αυτό μανούλα ποτέ δεν μου το είπες... Αντίθετα έφυγες και με άφησες μόνο και ντροπιασμένο. Και για όλα φταίει αυτός... Ο πατέρας μου που μας εγκατέλειψε δίχως να νοιαστεί τί θα απογίνουμε. Όλα αυτά θέλω να αλλάξω! Να ξεπλύνω την ντροπή από πάνω μας και να σε κάνω περήφανη. Να δει ο κόσμος την πραγματική μου αξία! Να δουν πόσο λάθος έκαναν... Πόσο με αδίκησαν... Και να κάνω την Αφροδίτη δική μου Να της προσφέρω ό,τι εγώ στερήθηκα Αγάπη... Τις ημέρες αυτές δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Σε σκεφτόμουν συνέχεια, το άρωμα σου που πλέον άνηκε στο παρελθόν, την φωνή σου, το βλέμμα σου. Ήθελα τόσο πολύ να σε ξαναδώ Μα ήξερα ποιος ήμουν και πού άνηκα και ποια ήσουν εσύ, μια κοπέλα μεγαλωμένη σε έναν τέλεια πλασμένο μαγικό κόσμο. Ένα ανοιξιάτικο πρωινό κατέβηκα στο κέντρο να ψωνίσω ορισμένα τρόφιμα που μου έλειπαν. Χάζευα τον κόσμο γύρω μου, πώς περπατούσε ανέμελος, δίχως προβλήματα, δίχως σκοτούρες. Νεαρά ζευγάρια να περπατάνε χεράκι, χεράκι και να χαμογελάνε ευτυχισμένα. Τους ζήλευα δεν μπορώ να το αρνηθώ αλλά ήξερα πως κάποτε θα φτάσει και η δική μου σειρά. Εκεί που 23

24 περπατούσα και καθώς ήμουν αφηρημένος σκόνταψα πάνω σε έναν νεαρό πετώντας του το αναψυκτικό κάτω. -Ωωω... Συγνώμη κύριε δεν το έκανα επίτηδες! Θα σας πληρώσω το αναψυκτικό... -Ρε στραβάδι δε βλέπεις που πας; Μου απάντησε με θυμό και συνέχισε -Μα για μια στιγμή εσένα κάπου σε ξέρω... Είσαι ο ηλίθιος ο Μάρτιν! Ναι, βέβαια, αυτός είσαι! Σε θυμάμαι! Είχες έρθει στο σχολείο μας μικρός με τα κουνιστά βυζάκια σου!!! Χα χα χα χα χα δεν άλλαξες καθόλου! Και με μια απότομη κίνηση άπλωσε το χέρι του και μου τσίμπησε με δύναμη το στήθος, κάνοντας με να βγάλω μια δυνατή στριγκλιά πόνου. -Ηλίθιος ήσουν μικρός, ηλίθιος παρέμεινες και μεγάλος... Άντε πέσε τα λεφτά για την ζημιά που μου έκανες πριν αλλάξω γνώμη και σε κάνω τόπι στο ξύλο χοντρούλη... -Ναι βέβαια... Ορίστε... Δεν το ήθελα... -Καλά, καλά... Άντε πέσε το χρήμα και μη σε ξανά δω μπροστά μου, βλάκα. Και φεύγοντας την ώρα που του γύρισα την πλάτη έσκυψε και μου πέταξε το χάρτινο κουτάκι τού αναψυκτικού επάνω μου. -E! Για να μην ξεχνιόμαστε, είπε φωνάζοντας και ξέσπασε σε γέλια. Αδιαφορώντας έκανα αυτό που είχα μάθει να κάνω πάντα, άνοιξα το βήμα μου και απομακρύνθηκα. Ένιωθα να με κοιτά ο κόσμος περίεργα, να αναρωτιέται για εμένα και την δειλή αντίδραση μου, αλλά πολύ γρήγορα με ξέχασε και συνέχισε να κοιτά την δουλειά του. Ξαφνικά άκουσα μια φωνή να με φωνάζει. -Εεεε Μάρτιν! Γύρισα και είδα μια παρέα να κάθεται στη απέναντι καφετέρια και ανάμεσα τους να κάθεσαι εσύ. Το θυμάσαι; Εγώ το θυμάμαι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα... -Έλα εδώ! 24

25 Μου φώναξαν γνέφοντας μου με τα χέρια τους, ενώ εσύ απλά χαμογελούσες, όπως έκανες πάντα. Στην αρχή δίστασα αλλά μετά χωρίς να το σκεφτώ άλλο σας πλησίασα. -Έλα κάτσε μαζί μας! Και μου τράβηξαν μια καρέκλα για να καθίσω. -Ε άσε πια αυτά που κρατάς! Μη φοβάσαι δε στα τρώμε! Αλήθεια τι είναι; Και πριν προλάβω να αντιδράσω μου άρπαξαν την σακούλα από τα χέρια και σκίζοντας την σκόρπισαν ό,τι είχα ψωνίσει πάνω στο τραπέζι. -Μα τι είναι αυτά! Τον σκύλο σου θα ταΐσεις; Όλο κονσέρβες είναι! Και μετά άρχισαν κοροϊδευτικά να μου γαβγίζουν μπροστά στην μούρη και ξεσπάσατε όλοι σε γέλια. Σας είχε φανεί πολύ αστείο... Εγώ σηκώθηκα ταπεινωμένος για άλλη μια φορά βλέποντας ολόκληρη την καφετέρια να με κοιτά και να κρυφογελά. -Είπαμε κάτσε μαζί μας! Μου φώναξαν αυτή την φορά επιτακτικά και αφού σηκώθηκαν όρθιοι, απλώνοντας το χέρι τους επάνω μου με έπιασαν από τον ώμο και με κατέβασαν βίαια κάτω. -Τι έγινε χοντρούλη μας σνομπάρεις; Δεν γουστάρεις την παρέα μας; -Τι θέλετε από εμένα... Δεν σας πείραξα... Δεν σας ενόχλησα ποτέ... -Ω έλα Μάρτιν! Μην το παίρνεις έτσι κατάκαρδα! Εμείς μια πλάκα κάναμε! Αυτό είναι όλο. Εμείς θέλουμε απλά να γνωριστούμε! Έλα, χαλάρωσε... Τι θα πιεις; -Τίποτα... Δεν θέλω τίποτα... Αφήστε με μόνο να φύγω... -Αρχίζεις και μας εκνευρίζεις το ξέρεις; Και πίστεψε με δεν το θέλεις αυτό... Λοιπόν τι θα πιεις; -Λίγο νερό, αυτό θέλω μόνο... -Νερό! Ε όχι δα! Ε φιλαράκι φέρε μας μια μπύρα, φώναξε στον σερβιτόρο. 25

26 -Ορίστε αυτό θα πιεις! Σαν άντρας που είσαι! Όχι... Νερό! Άντε γεια μας! Και αφού μου γέμισαν το ποτήρι μέχρι επάνω σήκωσαν τα ποτήρια τους στον αέρα. Σήκωσα και εγώ το δικό μου και το έβαλα στο στόμα μου. Μα πριν προλάβω να πιω την πρώτη γουλιά μου έχυσαν όλοι τους τα ποτήρια που κρατούσαν στο πρόσωπο ξεσπώντας σε υστερικά γέλια. Ένιωθα τον κόσμο γύρω μου να γυρνάει σα τρελός ακούγοντας θολωμένος τα γέλια τους. -Ε! Μάρτιν έχουμε και μια απορία! Ξέρεις πόσο παίρνουν οι πουτάνες; Εσύ πρέπει να τα ξέρεις αυτά έτσι δεν είναι; Κρίμα που δεν ζει η μάνα σου. Είχαμε ακούσει τα καλύτερα για αυτήν!!!! Και ξέσπασαν σε νέα γέλια, μαζί τους και εσύ. Σε κοίταξα και σπρώχνοντας όποιον είχα μπροστά μου έτρεξα όσο πιο μακριά μπορούσα. Δεν πήγα σπίτι μου εκείνη την ημέρα, πήγα στο κοντινό λιμάνι και κοίταζα την θάλασσα κλαίγοντας. Ήθελα τόσο πολύ να με πάρει μαζί της. Κάθε της κύμα ήταν και μια πρόσκληση σε εμένα στον υπέροχο αχανές κόσμο της. Άπλωνα το χέρι μου να τα αγγίξω μα δεν τα έφτανα. Άκουγα τον παφλασμό τους και ήταν σαν φωνές που με καλούσαν κοντά τους. -Μάρτιν... ΜΑΡΤΙΝ! Έλα κοντά μας...ελα! Ένα κάλεσμα που δεν μπορούσα να του αντισταθώ. Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου κι έκλεισα τα μάτια. Άνοιξα τα χέρια μου διάπλατα και πήδηξα στο κενό. Βαρύς όπως ήμουν και χωρίς να ξέρω κολύμπι δεν άργησα να βουλιάξω. Όχι ότι πάλεψα κιόλας να ανέβω στην επιφάνεια. Καθόμουν ακίνητος αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο σε μια ατελείωτη πτώση στο απέραντο βάθος. Ώσπου δεν έβλεπα πια το φως τής επιφάνειας. Ένα απέραντο σκοτάδι με είχε τυλίξει στην αγκαλιά του. Μέχρι που έχασα τις αισθήσεις μου. -Ξύπνα Μάρτιν, άκουσα μια ήρεμη φωνή να μου μιλά κάνοντας έναν μικρό αντίλαλο σαν να βρισκόμουν κάπου πολύ βαθειά. -Ποιος Ποιος είναι; ρώτησα απορημένος. 26

27 -Δεν έχει σημασία Μάρτιν... Αυτό που έχει σημασία είναι τι μπορώ να κάνω για εσένα! Το όνομα μου είναι ασήμαντο... -Και τι μπορείς να κάνεις για εμένα; Απάντησα ανοίγοντας τα μάτια μου και κοιτάζοντας γύρω μου προσπαθώντας να καταλάβω που βρισκόμουν. Μα δεν υπήρχε τίποτα! Αιωρούμουν στο απέραντο κενό. Μέσα στο σκοτάδι υπήρχα μόνο εγώ και η φωνή που μου μιλούσε. -ΤΑ ΠΑΝΤΑ, μου φώναξε η άγνωστη φωνή δημιουργώντας έναν αντίλαλο. -Αρκεί να το ζητήσεις, συνέχισε αυτή την φορά με απαλή, ήρεμη και χαμηλή φωνή. -Αρκεί να το ζητήσεις, επανέλαβε ακόμα πιο σιγά. -Ονειρεύομαι; Έχω πεθάνει; Τι συμβαίνει... Πού βρίσκομαι... -Όχι Μάρτιν δεν ονειρεύεσαι... Ούτε είσαι πεθαμένος, αν κι αν θέλεις την γνώμη μου, σαν ψυχή έχεις πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Έχεις πεθάνει όταν παραδόθηκες στους χλευασμούς και τις βάναυσες κοροϊδίες όλων αυτών που μια ζωή σε υποτιμούσαν. Έχεις πεθάνει όταν ανεχόσουν όλους αυτούς που μπαινόβγαιναν σπίτι σου. Ήσουν πεθαμένος κάθε φορά που ανεχόσουν την συμπεριφορά της Αφροδίτης... Το μόνο που έκανες ήταν να περιφέρεις ένα άψυχο σώμα... Ένα σώμα δίχως φλόγα μέσα του... Αυτό που εσύ ονόμαζες φλόγα και πάθος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια μορφή υποταγής! Μια υποταγή σε όλους αυτούς που ήθελαν να σου συμπεριφερθούν σαν σκουπίδι... Είσαι σκουπίδι Μάρτιν; ΕΙΣΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΜΑΡΤΙΝ; Φώναξε για άλλη μια φορά η φωνή τραντάζοντας με. -Όχι, όχι δεν είμαι... -Ήρθε η ώρα σου Μάρτιν, η ώρα που πάντα περίμενες... Να δείξεις σε όλους την αξία σου, ποιος είσαι, τι μπορείς να καταφέρεις, πόσο λάθος έκαναν ΟΛΟΙ τους! Ζήτα μου κάτι μεγάλο! Ζήτα μου ό,τι θες και θα το έχεις! Εγώ είμαι εδώ για εσένα, μόνο για εσένα... Για να σου προσφέρω ό,τι δεν είχες 27

28 ποτέ στην ζωή σου... Μια δεύτερη ευκαιρία. Εμπρός λοιπόν τι περιμένεις; Όλος ο κόσμος σου ανήκει! Και τελειώνοντας αυτή την φράση μου ψιθύρισε στο αυτί με πολύ χαμηλή και απαλή φωνή: -Αρκεί να το ζητήσεις... -Θα ήθελα να γίνω μοναδικός. Να μπορώ να δίνω μια δεύτερη ευκαιρία ζωής σε όλους τους ανθρώπους σε όποια κατάσταση και αν βρίσκονται. Μια δεύτερη ευκαιρία που εμένα ποτέ δε μου πρόσφεραν. Να αποκτήσω αναγνώριση και δόξα και μέσα από όλα αυτά να αποκτήσω και την Αφροδίτη... Την μία και μοναδική μου αγάπη. -Είσαι σίγουρος ότι αυτό είναι που πραγματικά επιθυμείς; -Πάντα αυτό ήθελα... Πάντα αυτό μου έλειπε για να γνωρίσω κι εγώ την αληθινή ευτυχία. Ήρθε η ώρα να αποκτήσω ό,τι μου στέρησε η ζωή και κάτι παραπάνω... -Πολύ καλά λοιπόν, θα γίνει αυτό που επιθυμείς, όμως θα πρέπει να σου επισημάνω κάποια πράγματα πριν αποκτήσεις αυτή τη γνώση... -Δεν θέλω να μου πεις τίποτα, βαρέθηκα τις συμβουλές και τις καθοδηγήσεις. Θέλω επιτέλους να είμαι ο εαυτός μου! Να κάνω αυτό που ΕΓΩ θέλω κι όχι οι άλλοι! Μπορείς ναι ή όχι! -Όπως επιθυμείς... Αυτό ζήτησα και αυτό έγινε. Χωρίς να ακούσω ό,τι άλλο είχε να μου πει. Καταχράστηκα την ελεύθερη βούληση που μου δόθηκε όσο ήμουν πνιγμένος μέσα στον εγωισμό και στην δίψα μου για αναγνώριση. Έτσι λοιπόν μου είπε να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ το σπίτι μου, την ζεστασιά του κι όλες τις ευτυχισμένες στιγμές που είχα ζήσει μέσα σε αυτό ως παιδί, αφήνοντας πίσω ό,τι κακία και ασχήμια ήρθε μετά την φυγή του πατέρα μου. Ονειρεύτηκα τότε που έπαιζα ξέγνοιαστος με τους γονείς μου έξω στον κήπο, την μητέρα μου που με νανούριζε διαβάζοντας μου παραμύθια στον καναπέ, τις ημέρες που έφτιαχνε γλυκά και μοσχομύριζε όλο το σπίτι. Και κάπου εκεί, 28

29 μέσα σε μια απέραντη νοσταλγία και απόλυτη ψυχική ηρεμία, ξύπνησα στον καναπέ μου. Ένιωθα μια ελαφριά ζαλάδα αλλά πέρα από αυτό ένιωθα πολύ δυνατός μέσα μου, σαν να είχε μηδενιστεί όλη μου η ζωή μέσα σε ένα λεπτό. Δεν είχα κακία για κανέναν, ούτε καν για τον πατέρα μου! Θυμόμουν τις άσχημες στιγμές μου στο σχολείο και γελούσα. Δεν με άγγιζε τίποτα. Βρισκόμουν υπό την επήρεια μιας απέραντης γαλήνης αποστασιοποιημένος από τα πάντα. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα... * * * 29

30 30

31 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ (Μια νέα αρχή) «Το τίμημα της αγάπης σου είναι η αυταπάρνησή σου» Αυγουστίνος 31

32 32

33 Ήταν σαν να είχα γεννηθεί ξανά. Δεν υπήρχε παρελθόν, μόνο μέλλον. Ένιωθα κενός από όλα τα παλιά συναισθήματα. Δεν αγαπούσα αλλά ούτε μισούσα και κανέναν. Ή τουλάχιστον σχεδόν κανέναν! Γιατί τίποτα δεν θα μπορούσε να σε βγάλει από την καρδιά μου, αγάπη μου. Για να σου δώσω να καταλάβεις ήταν σαν να γεννήθηκα εκείνη την στιγμή. Υπήρχαν κάποιες θολές αναμνήσεις, άλλα μέσα μου φάνταζαν γελοίες και ανούσιες. Το μόνο που υπήρχε ήταν η ανάγκη μου να βοηθήσω, να κάνω κάτι τόσο δυνατό που θα ακουστεί μέχρι τα πέρατα της γης! Και τότε... Τότε σίγουρα θα το άκουγες και εσύ... Και το άκουσες... Κοίταξα το πρόσωπο μου στον καθρέπτη για λίγα λεπτά. Ένιωσα μια ανατριχίλα να μου διαπερνά όλο το κορμί. Ήξερα ότι ήμουν πλέον έτοιμος για πολύ μεγάλα πράγματα. Απλά δεν ήξερα από που να αρχίσω, τι έπρεπε να κάνω. Κοίταξα τα χέρια μου, το σώμα μου, τα πόδια μου, δεν είδα καμία αλλαγή. Στόχευσα με το μάτι μου απέναντι σε ένα παλιό μπιμπελό της μητέρας μου και άπλωσα την παλάμη μου σαν να ήθελα να το φέρω κοντά μου, μα δεν έγινε τίποτα. Δεν ήξερα τι ικανότητες είχα! Και αναμφίβολα πως να τις χρησιμοποιήσω! Ήμουν μπερδεμένος αλλά θα τον έβρισκα τον δρόμο μου αργά ή γρήγορα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να βγω μια βόλτα έξω από το σπίτι. Περπατούσα μόνος στα σοκάκια τής γειτονιάς μου χαζεύοντας τα λουλούδια, τα πουλιά που κελαηδούσαν, τους ανθρώπους που περνούσαν από δίπλα μου. Μου φαινόντουσαν όλα τόσο όμορφα! Τόσο γαλήνια. Ένιωθα ότι ήμουν και εγώ ένα κομμάτι όλης αυτής της υπέροχης αρμονίας. Περπάτησα χιλιόμετρα ολόκληρα χαζεύοντας αλλά και παρατηρώντας τα πάντα γύρω μου. Όλα μού φαινόντουσαν εντελώς διαφορετικά. Έβλεπα τα πάντα με άλλο μάτι. Και τότε διαπίστωσα την πρώτη μου ικανότητα, παρόλο το μέγεθος της διαδρομής που έκανα που ήταν αρκετά χιλιόμετρα και άλλα τόσα για τον γυρισμό δεν είχα κουραστεί καθόλου! Θα μπορούσα άνετα να διανύσω άλλα τόσα και άλλα τόσα! Ήταν μια ευχάριστη 33

34 έκπληξη ομολογώ, αλλά όχι αυτό που ήθελα. Ωστόσο με έτρωγε ακόμα η αγωνία και η περιέργεια τι μπορούσα να κάνω, αλλά έκανα υπομονή. Μιας και δεν μπορούσα να κοιμηθώ ακόμη, είπα και εγώ μια φορά στην ζωή μου να πάω να πιω μια μπύρα και γιατί όχι να κάνω και νέες γνωριμίες αν προκύψουν. Είχα πάρα πολύ όρεξη για ξενύχτι εκείνη την ημέρα. Έτσι λοιπόν διάλεξα το πιο μακρινό μπαρ και ξεκίνησα για αυτό. Μόλις έφτασα μπήκα μέσα με μια άνεση σαν να σύχναζα χρόνια σε τέτοια μέρη. Είχε πάρα πολύ κόσμο, δυνατή μουσική και μια αποπνικτική ατμόσφαιρα από τα τσιγάρα. Έριξα μια ματιά για να καταλάβω πώς διασκεδάζει ο κόσμος και αμέσως μετά βρήκα μια άδεια γωνιά στο μπαρ. Δίπλα μου καθόταν ένας άντρας ο οποίος με μια πεταχτή ματιά μου φάνηκε σαν να τον βασάνιζε κάτι. Είχε σκύψει ολόκληρος πάνω στο τεράστιο ποτήρι με την μπύρα του και μουρμούριζε. Το σήκωνε και αφού ρούφαγε τεράστιες γουλιές από την μπύρα του αδειάζοντάς το έκανε νόημα στον μπάρμαν να του το ξαναγεμίσει. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο άπειρο. Καμιά φορά σήκωνε τα φρύδια του, κάτι μουρμούριζε και αμέσως μετά ρούφαγε κυριολεκτικά την μπύρα του και άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Καθόμουν και τον παρατηρούσα αρκετή ώρα, ώσπου δεν άντεξα άλλο και του μίλησα. -Δείχνεις πολύ προβληματισμένος μπορώ να βοηθήσω σε κάτι; Το όνομα μου είναι Μάρτιν... Άπλωσα το χέρι μου να τον χαιρετήσω, μα δεν πήρα καμία απάντηση. Ούτε καν γύρισε να με κοιτάξει. Για την ακρίβεια δεν νομίζω να με άκουσε καν. Ήταν πάρα πολύ απορροφημένος στις σκέψεις του. Έκανα νόημα στον μπάρμαν να τον κεράσει μια μπύρα εκ μέρους μου, καθώς έτσι σίγουρα θα του τραβούσα την προσοχή. Πράγματι μόλις του έφερε ένα τεράστιο ποτήρι γεμάτο μπύρα ο άγνωστος τον κοίταξε λίγο σαστισμένος και δείχνοντας εμένα ο μπάρμαν τού έδωσε να καταλάβει πως είναι κερασμένο. 34

35 Πιάνοντας το ποτήρι στα χέρια του γύρισε προς το μέρος μου κάνοντας έναν μορφασμό ευχαρίστησης. Σήκωσα και εγώ το δικό μου και τον χαιρέτησα κουνώντας ελαφρά το κεφάλι μου. -Μάρτιν, συστήθηκα πάλι! -Ορίστε; μου απάντησε με πολύ βραχνή φωνή. -Το όνομα μου είναι Μάρτιν, του αποκρίθηκα ξανά. -Τζος, μου απάντησε ξερά αδειάζοντας το μισό ποτήρι με μια ρουφηξιά. -Τζος σε παρατηρώ ξέρεις εδώ και αρκετή ώρα... Είναι εμφανές ότι κάτι σε βασανίζει... Αν θες έναν φίλο να μιλήσεις μπορώ να σε βοηθήσω... Ο Τζος χαμογέλασε κάπως θλιμμένα και αφήνοντας το ποτήρι κάτω άναψε άλλο ένα τσιγάρο. -Να με βοηθήσεις... Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει... Πως είπαμε το όνομα σου; -Μάρτιν! Και πίστεψε με μπορώ να σε βοηθήσω αρκεί να μου ανοίξεις την καρδιά σου... Πες μου τι σε βασανίζει... του είπα φέρνοντας την καρέκλα μου πιο κοντά του και κοιτώντας τον στα μάτια. -Άκου λοιπόν Μάρτιν... Τράβηξε μια μεγάλη τζούρα από το τσιγάρο του και συνέχισε. -Κάποτε είχα μια ευτυχισμένη οικογένεια. Δούλευα κι έκανα τα πάντα για αυτήν ώστε να μην τους λείψει τίποτα. Έκανα δύο και τρεις δουλειές αν χρειαζόταν προκειμένου να έχει η γυναίκα μου ό,τι ήθελε, αλλά και στα παιδιά μου να μην λείψει τίποτα. Ώσπου μια μέρα γυρνώντας από την δουλειά μου νωρίτερα πήγα σπίτι κουρασμένος, αλλά και ευτυχής που θα έβλεπα την οικογένεια μου γρηγορότερα. Μόλις έφτασα είδα τα παιδιά να κάθονται μόνα τους στο σαλόνι και να βλέπουν τηλεόραση. Τα ρώτησα που είναι η μητέρα τους αλλά δεν ήξεραν να μου απαντήσουν. Φαντάστηκα πως θα είχε πάει σε καμία φίλη της, ή για ψώνια, αλλά δεν συνήθιζε να βγαίνει έξω μονάχη τέτοια ώρα. Έκατσα και εγώ στο σαλόνι κάνοντας παρέα στα 35

36 παιδιά και τα ρώτησα αν η μητέρα τους τα άφηνε συχνά μόνα τους κι έφευγε. Μου απάντησαν πως το έκανε αυτό κάθε μέρα εκτός από τις ημέρες που σχόλαγα νωρίς από την πρώτη μου δουλειά. Τα ρώτησα αν τους έλεγε που πηγαίνει κάθε φορά, αλλά μου είπαν πως ποτέ δεν την ρώτησαν. Απλά τους έλεγε πως πάει σε μια δουλειά και δε θα αργήσει. Πέρα από αυτό δεν γνώριζαν τίποτε άλλο. Τους είπα πως πήγαινε σε μια φίλη της κι ότι εγώ ήμουν ενήμερος για αυτό, αλλά καλό θα ήταν να το έλεγε και σε αυτά αν συνέβαινε κάτι να ήξεραν που θα την βρουν. Τι άλλο θα μπορούσα να πω σε δύο δωδεκάχρονα; Εμένα όμως είχαν αρχίσει να με ζώνουν τα φίδια... Σταματώντας την αφήγησή του άναψε άλλο ένα τσιγάρο και πίνοντας την τελευταία γουλιά από την μπύρα του παράγγειλε ακόμη μία. -Αρχίζω να καταλαβαίνω Τζος την συνέχεια της ιστορίας σου... -Καταλαβαίνεις; Φίλε μου δεν καταλαβαίνεις! Θα σου πω εγώ και τότε θα καταλάβεις πραγματικά, απάντησε εκφράζοντας πόνο μέσα από κάθε του λέξη. -Είπα στα παιδιά να μην πουν τίποτα, ότι δηλαδή γύρισα νωρίς, γιατί ήθελα να κάνω μια έκπληξη στην μαμά. Έφυγα και ξαναγύρισα την ώρα που συνήθως ερχόμουν. Μπαίνοντας μέσα την βρήκα να κάθεται μαζί με τα παιδιά. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα τους χαιρέτησα όλους κι έκλεισα πονηρά το μάτι στα παιδιά σαν να ετοίμαζα την έκπληξη στην μαμά. Τα αφήσαμε μέσα και πήγαμε στην κουζίνα να μου ετοιμάσει να φάω. Με ρώτησε πώς ήταν η μέρα μου και αφού της απάντησα τα συνηθισμένα την ρώτησα και εγώ πώς πέρασε την δική της. Βαρετά μου είπε... Μπάφιασε μέσα στο σπίτι προσέχοντας τα παιδιά και κάνοντας το νοικοκυριό της! Τότε βεβαιώθηκα ότι κάτι συμβαίνει. Το άφησα για λίγο καιρό ώσπου μια μέρα ζήτησα άδεια από την δεύτερη μου δουλειά για λόγους υγείας. Μόλις σχόλασα από την πρώτη πήγα σε ένα μικρό εστιατόριο με μικρές βιτρίνες που είχαμε απέναντι από το σπίτι μου διαλέγοντας ένα 36

37 τραπεζάκι που δεν φαινόταν καλά από την εξωτερική μεριά. Εγώ όμως έβλεπα πάρα πολύ καλά την είσοδο του σπιτιού μου. Πέρασαν τέσσερις ώρες χωρίς να συμβεί τίποτα, μέχρι που την είδα να βγαίνει μόνη της από το σπίτι μας. Κοίταξε λίγο βιαστικά τριγύρω της και ανοίγοντας βήμα προχώρησε ευθεία πάνω τον δρόμο. Πλήρωσα βιαστικά και βγήκα τρέχοντας έξω, μπορούσα ακόμα να την δω. Αφήνοντας μια απόσταση ασφαλείας και πάντα από το απέναντι πεζοδρόμιο την ακολουθούσα. Μέχρι που έφτασε σε ένα σπίτι και ρίχνοντας άλλη μια ματιά τριγύρω της άνοιξε την τσάντα της και βγάζοντας ένα κλειδί μπήκε μέσα Άνοιξα το βήμα μου και φτάνοντας στην είσοδο του σπιτιού μπήκα και εγώ μέσα. Προσπερνώντας έναν μικρό κήπο που είχε στα δεξιά μου πλησίασα το παράθυρο. Την είδα να χαμογελά και σαν να βιαζόταν υπερβολικά άρχισε να βγάζει τα ρούχα της. Ξαφνικά είδα από μέσα να βγαίνει ένας άντρας ο οποίος φορούσε μόνο ένα μπουρνούζι. Την έπιασε βίαια στην αγκαλιά του και άρχισε να την φιλά. Αφού γδύθηκαν και οι δύο τελείως τους είδα να μπαίνουν μέσα σε ένα δωμάτιο γελώντας παιχνιδιάρικα... Αυτό ήταν, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν να πάω σπίτι μου και να πάρω την καραμπίνα μου και γυρνώντας πίσω να τους περιλάβω και τους δύο. Αλλά θα έχανα τα παιδιά μου. Αυτά δεν μου έφταιγαν σε τίποτα. Οπότε μάζεψα όσο κουράγιο είχα και γύρισα πίσω, στο σπίτι μου. Είπα στα παιδιά να πάνε για λίγο στην γιαγιά τους γιατί ήθελα να κάνω μια έκπληξη στη μητέρα τους και θέλαμε να μείνουμε για λίγο μόνοι μας. Χωρίς να φέρουν αντίρρηση πήγαν σχεδόν αμέσως. Εγώ καθόμουν μόνος κι όσο την περίμενα κατέστρωνα το σχέδιο μου. Πράγματι την προβλεπόμενη ώρα άκουσα κλειδιά στην πόρτα, αν και η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει δεν αντέδρασα καθόλου. Εκείνη σαν να μην συμβαίνει τίποτα μου χαμογέλασε και με ρώτησε πως και σχόλασα τόσο νωρίς. Της είπα πως δεν είχε δουλειά κι έφυγα. Μετά με ρώτησε που είναι τα παιδιά. Της είπα στους γονείς μου 37

38 και εκεί άρχισε να πονηρεύεται. Με ρώτησε αν είμαι καλά, αν συμβαίνει κάτι... Χωρίς να βγάλω άχνα την πλησίασα και την ρώτησα αν είχε κάποιο παράπονο από εμένα, αν της έλειψε ποτέ τίποτα, αν την παραμέλησα ποτέ ως γυναίκα... Και τότε βάζοντας τα κλάματα μου είπε πως ναι είχε παράπονο. Έλειπα όλη την μέρα αφήνοντας την μόνη. Μέσα στην μοναξιά της, είχε ανάγκη από έναν άντρα και εγώ δεν ήμουν ποτέ εκεί... Της είπα να μην συνεχίσει. Τώρα πια όλα ήταν ανούσια... Η ζημιά είχε γίνει... Και δίχως να πω κάτι άλλο την έπιασα από τα μαλλιά και την έσυρα μέχρι έξω από το σπίτι. Για καλή μου τύχη η ώρα ήταν λίγο προχωρημένη και δεν είχε κόσμο έξω στον δρόμο. Εκείνη έκλαιγε και με εκλιπαρούσε να μπούμε μέσα στο σπίτι, δεν είναι ανάγκη να μάθει η γειτονιά τίποτα. Της είπα να σκάσει και αν δεν φώναζε δεν θα μάθαινε κανείς τίποτα. Την κλότσαγα και την έσπρωχνα σε όλη την διαδρομή. Εκείνη αμίλητη και πνίγοντας τον πόνο μέσα της τα υπέμενε όλα. Βλέπεις ντρεπόταν, δεν ήθελε να μάθει η γειτονιά τα χάλια της. Την πήγα έτσι μέχρι το σπίτι τού εραστή της. Της είπα να βγάλει το κλειδί και να μπούμε μέσα. Εκείνη με παρακάλεσε να μην το κάνω αυτό. Με εκλιπαρούσε στα γόνατα να πάμε σπίτι μας. Θα βρίσκαμε λύση. Μα εγώ δεν άκουγα τίποτα. Με άψυχο βλέμμα τής είπα να ανοίξει την πόρτα τώρα, αλλιώς θα την άνοιγα με το κεφάλι της... Και το εννοούσα! Και λέγοντας αυτά ο Τζος πλημμύρησε με δάκρια, άναψε πάλι ένα τσιγάρο κι έπιασε το ποτήρι με την μπύρα. -Πραγματικά το εννοούσα Μάρτιν, επανέλαβε πίνοντας μονορούφι ό,τι είχε απομείνει απ την μπύρα του. -Δεν πιστεύω να έκανες καμία τρέλα; Τον ρώτησα γεμάτος αγωνία, αλλά και πόνο για όλα αυτά. Βλέπεις μου θύμισε λίγο τον πατέρα μου και πώς αυτός φέρθηκε στην μητέρα μου. Ένιωσα ένα πολύ δυνατό συναίσθημα οίκτου για τον Τζος. 38

39 -Τρέλα; Τι είναι τρέλα και τι λογική στον κόσμο μας Μάρτιν; Δεν ξέρεις ότι ζούμε σε έναν παράλογο κόσμο και αν εσύ διαφέρεις από αυτόν τότε σε κατασπαράζει αχόρταγα; Αν δεν το ξέρεις μάθε το όσο είναι νωρίς... Ευτυχώς για εκείνη δεν το τράβηξε παραπάνω και μου άνοιξε την πόρτα. Μπήκαμε μέσα ακριβώς την στιγμή που έντρομος έβγαινε από το δωμάτιό του ο άντρας που την πήδαγε τόσο καιρό. Βλέπεις είχε ακούσει τις φωνές της και βγήκε έξω να δει τι συμβαίνει. Πριν προλάβει να μιλήσει έβγαλα από την τσέπη μου ένα περίστροφο που είχα αγοράσει πολύ παλιά για ασφάλεια του σπιτιού τα βράδια και τους είπα να γαμηθούν, εκείνη την ώρα μπροστά μου! Εκείνος σηκώνοντας τα χέρια ψηλά μου είπε να ηρεμήσω, δεν υπάρχει λόγος να ξεφύγουν τα πράγματα, μα ακούγοντας την φωνή του εξοργίστηκα ακόμα πιο πολύ, τον πλησίασα και με την λαβή τού όπλου τον χτύπησα με δύναμη στο κεφάλι ανοίγοντας το. Τον προειδοποίησα πως αν άκουγα άλλη μια λέξη από το στόμα του θα ήταν και η τελευταία του. Η γυναίκα μου έκλαιγε και με παρακαλούσε να σκεφτώ τα παιδιά μας, να μην κάνω κάτι που θα το μετανιώσω, αυτά δεν φταίνε σε τίποτα. Αυτή η πουτάνα γιατί δεν σκέφτηκε τίποτα πριν; Ήταν και δικά της παιδιά. Όμως είχε δίκιο, θα έχαναν μια μάνα, δεν έπρεπε να χάσουν και τον πατέρα τους. Τους είπα να σταματήσουν τις κλάψες και να γαμηθούν εκείνη την στιγμή μπροστά μου. Αν δεν το έκαναν θα τέλειωνε εδώ αυτή η ιστορία με τα πτώματα τους στο σαλόνι και λέγοντας αυτά όπλισα το όπλο. Μην έχοντας άλλη επιλογή πλησίασε ο ένας τον άλλον και κλαίγοντας άρχισαν να φιλιούνται. Το πρόσωπο της γυναίκας μου είχε αρχίσει να γεμίζει με αίματα κάθε φορά που ακουμπούσε στο ανοιγμένο κεφάλι τού εραστή της. Έτρεμαν και οι δυο σαν ψάρια, τους είπα να μην σταματάνε και να προχωρήσουν. Διστακτικά και με αργές κινήσεις άρχισαν να αγγίζουν ο ένας τον άλλον. Εγώ τους κοιτούσα και προσπαθούσα να αποκτήσω το κουράγιο που μου έλειπε ώστε να τους καθαρίσω και τους δυο εκείνη την στιγμή. Μα δεν το βρήκα, ακόμα κι όταν τους είδα να 39

40 κάνουν έρωτα μέσα στο αίμα και τον ιδρώτα δεν μπόρεσα να τους αποτελειώσω. Την κοίταξα με μίσος και φτύνοντας την έφυγα μακριά. Από τότε μέχρι και σήμερα είμαι εδώ προσπαθώντας να ξεχάσω. Όταν τέλειωσε την αφήγησή του μου ήρθε να κλάψω, όμως έκανα κάτι καλύτερο. Τον άγγιξα στον ώμο και τότε ένιωσα την καρδιά μου να φλέγετε, το χέρι μου έτρεμε ολόκληρο αρχίζοντας να κοκκινίζει σαν να είχε πάρει φωτιά και πριν καν να το καταλάβω είδα τον εαυτό μου και τον Τζος να βγαίνουμε από τα σώματά μας και να στροβιλιζόμαστε ψηλά στον ουρανό. Γύρω μας υπήρχε ένα έντονο γαλάζιο φως που το νιώθαμε να πάλλεται σαν να κτυπούσε μια τεράστια αστρική καρδιά. Είχαμε βγει από τον χώρο που ήταν τα φυσικά μας σώματα και βλέπαμε τα πάντα σαν μινιατούρες από πολύ ψηλά! Είχαμε γίνει ένα με τα άστρα, με το σύμπαν! Δύο ψυχές ενωμένες να στροβιλίζονται με μανία στο άπειρο. Βλέπαμε γύρω μας άστρα φωτεινά να μας προσπερνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και να καταλήγουν σβήνοντας στο άπειρο. Νιώθαμε τόσο γαλήνια! Μπορούσα να τον νιώσω και εκείνος εμένα! Και αυτό δεν συνέβαινε μόνο μεταξύ μας. Μπορούσαμε να νιώσουμε κάθε έμψυχο ον που ήταν μέρος του τεράστιου πάζλ του σύμπαντος. Ήταν σαν να μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τα ζώα, τα φυτά, την φύση ολόκληρη! Μια γλυκιά ζεστασιά περιέβαλε τις ψυχές μας κάνοντας μας να νιώσουμε μια μητρική ασφάλεια. Βλέπαμε γύρω-γύρω από τον στρόβιλο εικόνες από την ζωή του Τζος, άλλες χαρούμενες και άλλες δυστυχισμένες. Ο ήχος από αυτές τις αναμνήσεις ήταν απευθείας μέσα στο μυαλό μας. Τις έβλεπα και τις ένιωθα σαν να ήταν και δικές μου, σαν να ήμουν και εγώ εκεί. Όλα αυτά έμοιαζαν σαν ένα τεράστιο σινεμά όπου στο κέντρο του υπήρχαμε εμείς. Ξαφνικά μέσα από τον στρόβιλο βγήκε ένας μαύρος καπνός που έγινε ένα με αυτές τις εικόνες κάνοντάς τες θολές και απόκοσμες. Το γαλάζιο φως άρχισε να πάλλεται πάρα πολύ 40

41 έντονα και τότε αρχίσαμε να κατηφορίζουμε απότομα και με ιλιγγιώδη ταχύτητα ξανά προς τα κάτω. Και σαν να μην πέρασε ούτε ένα δευτερόλεπτο ανοίξαμε και οι δυο τα μάτια μας. Εγώ είχα ακόμα ακουμπισμένο το χέρι μου στον ώμο του και εκείνος με κοίταζε με ένα χαμόγελο στα χείλη. -Είσαι καλά; τον ρώτησα. Εκείνος κάνοντας ένα νεύμα γεμάτο ευγνωμοσύνη μου έδωσε να καταλάβω πως ήταν. -Να προσέχεις φίλε μου, του είπα ξανά κι έκανα να φύγω. -Σε ευχαριστώ για όλα, τον άκουσα να μου λέει και αυτή την φορά η φωνή του ήταν ολοκάθαρη. Χωρίς να γυρίσω να τον κοιτάξω έστρεψα το βλέμμα μου ψιλά και χαμογελώντας ψιθύρισα... -Ναι... Αυτό ζητούσα... * * * 41

42 42

43 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ (Η επιλογή) «Αυτός που αγαπά, πρέπει να καταλυθεί απ' τη φωτιά τής αγάπης του» Μιχαήλ Άγγελος 43

44 44

45 Πηγαίνοντας σπίτι μου ένιωθα πραγματικά εξαντλημένος. Νομίζω ότι τότε άρχισα να μπαίνω πραγματικά στο νόημα του τι μπορούσα να κάνω. Είχα σώσει μια ψυχή και αυτό ήταν το ζητούμενο. Έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία ζωής στον Τζος και ήλπιζα να την αξιοποιούσε όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσε. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν να βρω και άλλους ανθρώπους καταδικασμένους να ζουν μια μίζερη ζωή και εγώ να τους αλλάξω αυτή την μοίρα. Την επόμενη μέρα το πρωί ξύπνησα γεμάτος όρεξη για δουλειά. Πήρα τα εργαλεία μου και άρχισα να τριγυρνώ στην γειτονιά με την ελπίδα πως όλο και κάποιο μεροκάματο θα έβρισκα να κάνω. Η πρώτη μου επίσκεψη στο μπαρ με είχε κάνει να ξοδέψω σχεδόν ό,τι είχα μαζέψει τις τελευταίες μέρες. Ευτυχώς με είδε ένας γείτονας που του είχε τρυπήσει η στέγη και ήθελε να την επισκευάσει άμεσα γιατί είχε ακούσει από τις ειδήσεις ότι το βράδυ θα έβρεχε και δεν ήθελε να μπουν νερά μέσα στο σπίτι, μιας και είχε άρρωστη την γυναίκα του. -Κάνε ό,τι μπορείς Μάρτιν και εγώ θα σου δώσω γερό χαρτζιλίκι. Αν μπουν νερά το βράδυ και χειροτερέψει η γυναίκα μου θα είναι ό,τι χειρότερο για αυτήν, μου είπε. -Τι έχει η κυρία Λέστερ; τον ρώτησα με ενδιαφέρον. -Δεν τα έμαθες ε; Ξαφνικά εκεί που έκανε δουλείες έπεσε κάτω. Την πήγα στο νοσοκομείο και ίσα που την πρόλαβα! Έμφραγμα είπαν οι γιατροί... Γεράσαμε Μάρτιν! Σαν χτες σε θυμάμαι που σε έφερνε η συγχωρεμένη η μητέρα σου και παίζαμε στην αυλή! Θυμάσαι; -Ναι... Ναι θυμάμαι, του απάντησα θυμούμενος εκείνες τις παλιές καλές ξέγνοιαστες ημέρες. -Τέλος πάντων... Ας μη σε ζαλίζω με τα δικά μας. Μπορείς να με βοηθήσεις να φτιάξουμε την στέγη; -Μα φυσικά κύριε Λέστερ! Έχω μαζί μου όλα τα εργαλεία! -Να σαι καλά φίλε μου! Πάμε γρήγορα να προλάβουμε! Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι μου ήρθε μια μυρωδιά σαν κάτι να σάπιζε εδώ και καιρό, αλλά δεν είπα τίποτα. Με οδήγησε 45

46 στην κρεβατοκάμαρα της γυναίκας του στον επάνω όροφο, όπου από εκεί, από ένα μεγάλο παράθυρο, θα έβγαινα έξω και θα σκαρφάλωνα στην στέγη. Την ώρα που μπήκα στο δωμάτιο το πρώτο πράγμα που κοίταξα ήταν η κυρία Λέστερ που καθόταν ακίνητη σαν μαρμαρωμένη στο κρεβάτι. Δεν κουνούσε ούτε το μικρό της δακτυλάκι. -Από εδώ Μάρτιν, από εδώ θα βγεις και θα δεις αμέσως την τρύπα. Είναι ακριβώς στην μέση τού δωματίου. Κάτσε να φέρω ένα σχοινί να σε δέσω μην μας βρει κανένα κακό. Και λέγοντας αυτά κατέβηκε κάτω. Άφησα τα εργαλεία με την τσάντα στο πάτωμα και πλησίασα αργά την κυρία Λέστερ. Κοίταξα τα θολά της μάτια κι ένιωσα μια ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί. Έσκυψα και άγγιξα ελαφρά το μέτωπο της. Εκείνη αμέσως έκανε έναν σπασμό σαν να την κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Ανοιγόκλεισε για λίγο τα μάτια της και μετά τα ξανάκλεισε. Ξαφνικά εμφανίστηκε στο στήθος της ένα απαλό ροζ φως στο σημείο της καρδιάς. Εντελώς ενστικτωδώς τής άγγιξα το στήθος στο σημείο που έβλεπα το φως. Το μόνο που πρόλαβα να ακούσω ήταν η φωνή τού κυρίου Λέστερ που μου φώναζε εξαγριωμένος: -Εεε τι κάνεις εκεί! Και αμέσως μετά χάθηκα. Ένιωσα ένα μούδιασμα σε όλο μου το κορμί κι ένα κάψιμο δυνατό στην καρδιά. Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που νόμιζα πως θα πέθαινα εκείνη την ώρα! Και τότε σαν κάποιος να είχε σταματήσει τον χρόνο είδα τον εαυτό μου ακίνητο με το χέρι απλωμένο στην κυρία Λέστερ ενώ ο κύριος Λέστερ με το στόμα ανοικτό και τα χέρια απλωμένα σαν να ήθελαν να με κτυπήσουν καθόταν μαρμαρωμένος πίσω μου. Κατάλαβα ότι αιωρούμουν ψηλά στο ταβάνι, μακριά από το σώμα μου. Ώσπου ξαφνικά άρχισα να στροβιλίζομαι και να χάνομαι σαν να ξεθώριαζα σιγά, σιγά. Και χωρίς να το καταλάβω εμφανίστηκα σε ένα νοσοκομείο. Στεκόμουν δίπλα σε έναν νέο άνθρωπο γεμάτο μηχανήματα που πάσχιζαν να τον κρατήσουν στην ζωή. Ένα από αυτά έκανε σε τακτά χρονικά διαστήματα "μπιπ, μπιπ, 46

47 μπιπ". Γύρω του υπήρχαν διάφοροι άνθρωποι που έκλαιγαν καθώς τον κοιτούσαν και ανάμεσα τους στεκόμουν εγώ. Κοίταξα τον νεαρό άντρα χωρίς να μπορώ να καταλάβω τι δουλειά είχα εκεί, πώς βρέθηκα αλλά και γιατί! Τον πλησίασα και είδα ένα απαλό ροζ φως να αναβοσβήνει και στο δικό του σώμα στο σημείο της καρδιάς. Άπλωσα το χέρι και το βύθισα μέσα στο απαλό φως, χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω βρέθηκα ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στον έναν έβλεπα από τα δεξιά μου την κυρία Λέστερ και στον άλλον έβλεπα από τα αριστερά μου τον νεαρό άντρα. Και οι δύο είχαν ένα απαλό ροζ φως που τρεμόπαιζε στο στήθος τους. Σήκωσα το χέρι που άγγιζε τον νεαρό και το έβαλα στο σώμα τής κυρίας Λέστερ. Ξαφνικά άκουσα ένα συνεχόμενο δυνατό "μπιιιιιιιιιιιπ" και η εικόνα χάθηκε. Εγώ βρισκόμουν πάλι να αιωρούμαι πάνω από την κυρίας Λέστερ, ώσπου κάνοντας έναν δυνατό στροβιλισμό μπήκα ξανά στο σώμα μου. Ο χρόνος επανήλθε ξανά στο φυσιολογικό του. Ένιωσα ένα δυνατό σπρώξιμο στην πλάτη κι έπεσα κάτω. Την ώρα που πήγα να σηκωθώ είδα την κυρία Λέστερ να παίρνει μια βαθειά θορυβώδη ανάσα και να σηκώνεται απότομα σαν ελατήριο από το κρεβάτι της. Ο άντρας της την κοίταζε σαστισμένος μην μπορώντας να αρθρώσει λέξη. Σηκώθηκα όρθιος και πλησιάζοντάς τον του έπιασα τον ώμο και παρ όλη την εξάντληση μου του ψιθύρισα στο αυτί: -Τώρα είναι καλά. Απλά συγχωρέστε με, είμαι πολύ εξαντλημένος για να σας φτιάξω την στέγη. Θα έρθω αύριο... Και λέγοντας αυτά μάζεψα τα πράγματα μου κι έφυγα. Πριν προλάβω να φτάσω σπίτι άκουσα πίσω μου τον κύριο Λέστερ να με φωνάζει. -Εεεε Μάρτιν περίμενε! ΠΕΡΙΜΕΝΕ! Κοντοστάθηκα και περίμενα να με πλησιάσει. Μόλις ήρθε κοντά μου γεμάτος δάκρυα στα μάτια μου είπε: -Δεν ξέρω τι της έκανες, αλλά σε ευχαριστώ! Σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά! Να πάρε είναι ό,τι έχω... Συγχώρα με αλλά δεν έχω άλλα... 47

48 Και βγάζοντας μια χούφτα δολάρια χωρίς καν να τα μετρήσει μου τα έβαλε στο χέρι. -Μα κύριε Λέστερ... -Σσσσς. Μην πεις τίποτα Και πάλι σε ευχαριστώ Και αφού μου χαμογέλασε γύρισε τρέχοντας στο σπίτι του. Νιώθοντας μια γλυκιά ικανοποίηση έβαλα τα χρήματα στην τσέπη μου και πήγα σπίτι να ξαπλώσω. Το απόγευμα νιώθοντας πολύ καλύτερα και με αρκετά χρήματα στην τσέπη πήγα μια βόλτα στο κέντρο να χαζέψω λίγο, όπως συνήθιζα τον τελευταίο καιρό. Από τα πρώτα πράγματα που θέλησα να κάνω ήταν να αγοράσω μερικά καλά ρούχα. Είχα βαρεθεί να κυκλοφορώ τόσα χρόνια με τα ίδια. Έτσι μπήκα σε ένα καλό κατάστημα και αγόρασα ό,τι πιο μοντέρνο κι ακριβό υπήρχε μέσα. Είχα τόση χαρά που παράτησα τα παλιά ρούχα μέσα. Δεν ήθελα να τα ξανά δω. Νιώθοντας τρομερά ανανεωμένος και με άλλο αέρα περπάταγα στον δρόμο σαν να μου άνηκε όλη η πόλη. Όταν πια είχε βραδιάσει γύρισα στο σπίτι μου γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση. Κοντοστάθηκα για λίγο έξω από το δικό σου κι έριξα μια ματιά ψηλά στο παράθυρο του δωματίου σου. Ήταν σκοτεινό. Προφανώς θα ήσουν βόλτα με τους γνωστούς τύπους που δείχνουν την μαγκιά τους και τον αντρισμό τους σε αδύναμα πλάσματα, αλλά δεν πειράζει. Θα έφτανε η στιγμή που θα με αναζητούσες! Και μαζί με εσένα θα με αναζητούσε μια ολόκληρη πόλη... Την άλλη μέρα το πρωί πήγα να φτιάξω την στέγη τού κυρίου Λέστερ, αλλά δεν ήταν εκεί. Περίμενα λίγο απέξω μήπως και εμφανιζόταν αλλά μάταια. Έτσι γύρισα πίσω να αφήσω τα εργαλεία και να πάω πάλι στο κέντρο να ψωνίσω μερικά τρόφιμα. Όπως περπατούσα αμέριμνος μου τράβηξε την προσοχή το πρωτοσέλιδα μιας εφημερίδας που κρεμόταν έξω από ένα περίπτερο. 48

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω.

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω. 1 Εδώ και λίγες μέρες, ένα από τα πάνω δόντια μου κουνιόταν και εγώ το πείραζα με τη γλώσσα μου και μερικές φορές με πονούσε λίγο, αλλά συνέχιζα να το πειράζω. Κι έπειτα, χτες το μεσημέρι, την ώρα που

Διαβάστε περισσότερα

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2007-2008 Τάξη: Γ 3 Όνομα: Η μύτη μου είναι μεγάλη. Όχι μόνο μεγάλη, είναι και στραβή. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με λένε Μυτόγκα. Μα η δασκάλα τα μαλώνει: Δεν

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της αγάπης

Το παραμύθι της αγάπης Το παραμύθι της αγάπης Μια φορά και ένα καιρό, μια βασίλισσα έφερε στον κόσμο ένα παιδί τόσο άσχημο που σχεδόν δεν έμοιαζε για άνθρωποs. Μια μάγισσα που βρέθηκε σιμά στη βασίλισσα την παρηγόρησε με τούτα

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός»

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 «Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» (Πόντος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα.

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. 1. Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. Καιρό είχες να ρθεις, Κλουζ, μου είπε ο κύριος Κολχάαζε, ανοιγοκλείνοντας το ψαλίδι του επικίνδυνα κοντά στο αριστερό μου αυτί. Εγώ τα αγαπώ τ αυτιά μου. Γι αυτό

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ το Δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: -Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας! Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι: Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Τζήκου Βασιλική Το δίλημμα της Λένιας 1 Παραμύθι πού έχω κάνει στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που είχε τίτλο: «Γνωρίζω το σώμα μου, το αγαπώ και το φροντίζω» με την βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Ήταν ο Σοτός στην τάξη και η δασκάλα σηκώνει την Αννούλα στον χάρτη και τη ρωτάει: Αννούλα, βρες μου την Αμερική. Σην βρίσκει η Αννούλα και ρωτάει μετά τον Σοτό η δασκάλα: -Σοτέ, ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια εδώ Δεκαοχτώ ψωμιά

Διαβάστε περισσότερα

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα.

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα. Ήρθε ένας νέος μαθητής στην τάξη. Όλοι τον αποκαλούν ο «καινούριος». Συμφωνείς; 1 Δεν είναι σωστό να μη φωνάζουμε κάποιον με το όνομά του. Είναι σαν να μην τον αναγνωρίζουμε. Σωστά. Έχει όνομα και με αυτό

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ g Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους ένα παραµύθι τεχνολογίας και ζαχαροπλαστικής. ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ Μια ιστορία της. Λίνα ΣΤΑΡ!!! Τ.Ε.Ε. ΕΙ ΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΡΟΥ Μαθήτρια: Λίνα Βαρβαρήγου (Λίνα

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα, για μικρούς αλλά και για μεγάλους (αυτισμός) Τα παιδιά είναι ελεύθερα να ζωγραφίσουν τις παρακάτω σελίδες όπως αυτά αισθάνονται... Μαρία Κωνσταντινοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011)

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) 3 ο βραβείο Βασιλεία Παπασταύρου 1 ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ερυθραίας 2 Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Καραγκιόζης

Διαβάστε περισσότερα

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ»

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» 2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» Δεν είχε καλά χαράξει και η κυρία Μαίρη άνοιξε το μαγαζί. Πέταξε τα

Διαβάστε περισσότερα

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού»

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 «Η τύχη του άτυχου παλικαριού» (Κοζάνη - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό:

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: - "Η πρώτη απάντηση είναι 1821, η δεύτερη Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η τρίτη δεν ξέρουμε ερευνάται

Διαβάστε περισσότερα

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι.

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι. Μελαγχολία Το φυλλάδιο θα σου φανεί χρήσιμο στην περίπτωση που νιώθεις θλίψη ή μελαγχολία. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις αν έχεις συμπτώματα κατάθλιψης και πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή κάποιον

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις µικρές γοργόνες και ήταν πολύ ευτυχισµένος. Όµως, ήταν

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα...

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Αμέσως έβγαλα το κινητό από τη θήκη και έστειλα μήνυμα στο κινητό της μαμάς πού

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι.

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΙΑΣ ΠΑΡΕΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. Αμέσως χάρηκαν πολύ, αλλά κι απογοητεύτηκαν ταυτόχρονα όταν έμαθαν ότι θα ήταν ένα

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΕΓΓΟΝΟΣ: Παππού, γιατί προτιμάς να βάζεις κανέλα και όχι κύμινο στα σουτζουκάκια; ΠΑΠΠΟΥΣ: Το κύμινο είναι κομματάκι δυνατό. Κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η μαμά έχει στομία

Όταν η μαμά έχει στομία Coloplast Όταν η μαμά έχει στομία Μια αληθινή ιστορία ζωής Εισαγωγή Αυτό το φυλλάδιο γράφτηκε από την Tina η οποία έχει κάνει επέμβαση στομίας. Η επέμβαση έγινε το 1994, τη στιγμή που ο γιος της ήταν ακόμα

Διαβάστε περισσότερα

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Πιστοποίηση Επάρκειας της Ελληνομάθειας 18 Ιανουαρίου 2013 A2 Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Ερώτημα 1 (7 μονάδες) Διαβάζετε

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα

Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα Η πριγκίπισσα με τη χαρτοσακούλα Ρόμπερτ Μανσκ Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Κάποτε υπήρχε μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Ελισάβετ Ζούσε σε ένα κάστρο και είχε ακριβά ρούχα πριγκίπισσας Επρόκειτο

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα.

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα. Μια μέρα πήγαμε στην παιδική χαρά με τις μαμάδες μας. Ο Φώτης πάντα με το κορδόνι στο χέρι. Αν και ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερός μου, ένιωθα πως έπρεπε πάντα να τον προστατεύω. Σίγουρα δεν ήταν σαν όλα τα

Διαβάστε περισσότερα

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ Αϊνστάιν Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης Περιεχόµενα Κεφάλαιο 1:...3 Κεφάλαιο

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ»

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» 3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ Ο ήλιος εκείνο το πρωινό κρύφτηκε

Διαβάστε περισσότερα

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους;

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους; Τι έχει τέσσερις τοίχους; Ένα δωμάτιο. Τι υπάρχει απέναντι από το πάτωμα; Το ταβάνι η οροφή. Πού υπάρχουν λουλούδια και δέντρα; Στον κήπο. Πού μπορώ να μαγειρέψω; Στην κουζίνα. Πού μπορώ να κοιμηθώ; Στο

Διαβάστε περισσότερα

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ Τί σε απασχολεί; Διάβασε τον κατάλογο που δίνουμε παρακάτω και, όταν συναντήσεις κάποιο θέμα που απασχολεί κι εσένα, πήγαινε στις σελίδες που αναφέρονται εκεί. Διάβασε τα κεφάλαια, που θα βρεις σ εκείνες

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Λέει ο Σοτός στη μαμά του: - Μαμά, έμαθα να προβλέπω το μέλλον! - Μπα; Κάνε μου μια πρόβλεψη! - Όπου να είναι θα έρθει ο γείτονας να μας πει να πληρώσουμε το τζάμι που του έσπασα!!! Ενώ ο πατέρας διαβάζει

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά Δράση 2 Σκοπός: Η αποτελεσματικότερη ενημέρωση των μαθητών σχετικά με όλα τα είδη συμπεριφορικού εθισμού και τις επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή! Οι μαθητές εντοπίζουν και παρακολουθούν εκπαιδευτικά βίντεο,

Διαβάστε περισσότερα

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ 2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΑΚΑΚΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΤΙΤΛΟΣ: «ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ» «Στερνή μου γνώμη, να σε είχα πρώτα», λέει ο σοφός λαός μας. Και πόσο δίκιο έχει, μονολογεί ο Κωνσταντής,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε!

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε! 20 Χειμώνας σε μια πλατεία. Χιονίζει σιωπηλά. Την ησυχία του τοπίου διαταράσσουν φωνές και γέλια παιδιών. Μπαίνουν στη σκηνή τρία παιδιά: τα δίδυμα, ο Θανούλης και ο Φανούλης, και η αδελφή τους η Μαριάννα.

Διαβάστε περισσότερα

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ 2 Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΛΙΠΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Α ΤΑΞΗ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ Α ΤΑΞΗ

2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ 2 Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΛΙΠΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Α ΤΑΞΗ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ Α ΤΑΞΗ 2 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΣΤΥΛΙΑΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ 2 Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΛΙΠΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Α ΤΑΞΗ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣΗΣ 2 Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΛΛΙΠΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Α ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΡΗ» Ένα δωδεκάχρονο

Διαβάστε περισσότερα

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Ο Μικρός Πρίγκιπας. Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα. Διασκευή: Ανδρονίκη Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Ο Μικρός Πρίγκιπας Μετάφραση: Μελίνα Καρακώστα Διασκευή: Ανδρονίκη 2 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νεαρό αγόρι, που του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει. Μια μέρα ζωγράφισε ένα βόα

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

Η τέχνη της συνέντευξης Martes, 26 de Noviembre de 2013 12:56 - Actualizado Lunes, 17 de Agosto de 2015 18:06

Η τέχνη της συνέντευξης Martes, 26 de Noviembre de 2013 12:56 - Actualizado Lunes, 17 de Agosto de 2015 18:06 No hay traducción disponible. του Χουάν Μαγιόργκα 4 ΠΡΟΣΩΠΑ: 3 Γυναίκες (γιαγιά, μητέρα και εγγονή) και ένας άντρας γύρω στα 30. Το τελευταίο έργο του μεγάλου Ισπανού δραματουργού που ανέβηκε στο Εθνικό

Διαβάστε περισσότερα

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι.

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι. 0001 00:00:11:17 00:00:13:23 Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18 Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10 Ναι. 0004 00:01:06:17 00:01:07:17 Σου έδειξα τη φωτογραφία; 0005 00:01:07:17 00:01:10:10

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις. Α ομάδα ΕΡΓΑΣΙΕΣ 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ - Α,α,α,α,α,α,α! ούρλιαξε η Νεφέλη - Τρομερό! συμπλήρωσε η Καλλιόπη - Ω, Θεέ μου! αναφώνησα εγώ - Απίστευτα τέλειο! είπε η Ειρήνη και όλες την κοιτάξαμε λες και είπε

Διαβάστε περισσότερα

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου Συλλογή Περιστέρια 148 Εικονογράφηση εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά 1. Το σωστό γράψιμο Έχεις προσέξει πως κάποια βιβλία παρακαλούμε να μην τελειώσουν ποτέ κι άλλα, πάλι, από την πρώτη κιόλας σελίδα τα βαριόμαστε;

Διαβάστε περισσότερα

Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους»

Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους» ΚΟΖΑΝΗ 10/3/2015 8 Ο Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους» Σε ένα σχολείο, ο δάσκαλος προσπαθούσε να μάθει στα παιδιά να μιλούν σωστά ελληνικά. Όμως ο Πέτρος,

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Κάθε μέρα έμπαινε πολύς κόσμος στο βιβλιοπωλείο και

Διαβάστε περισσότερα

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ Α ΜΕΡΟΣ Μικρό, σύγχρονο οικογενειακό διαμέρισμα. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής βλέπουμε δυο παιδικά δωμάτια, ένα στ αριστερά κι ένα στα δεξιά. Από το εσωτερικό τους καταλαβαίνουμε αμέσως ότι αριστερά

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Επιμέλεια εργασίας: Παναγιώτης Γιαννόπουλος Περιεχόμενα Ερώτηση 1 η : σελ. 3-6 Ερώτηση 2 η : σελ. 7-9 Παναγιώτης Γιαννόπουλος Σελίδα 2 Ερώτηση 1 η Η συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα

Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Εκδόσεις Λευκή Σελίδα ΠΑΡΑΜΥΘΙ Κέλλυ Παντελίδη Ένας δράκος στην Ανάποδη Παραμυθοχώρα Διορθώσεις: Ελένη Ζαφειρούλη Σελιδοποίηση: Γιάννης Χατζηχαραλάμπους Μακέτα εξωφύλλου:

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά Στη γιαγιά Φωτούλα, που δεν πρόλαβε να το διαβάσει, γιατί έφυγε ξαφνικά για τη γειτονιά των αγγέλων. Και στον παππού Γιώργο, που την υποδέχτηκε εκεί ψηλά,

Διαβάστε περισσότερα

Δώρα Μωραϊτίνη. Μυθιστόρημα. Εκδόσεις CaptainBook.gr

Δώρα Μωραϊτίνη. Μυθιστόρημα. Εκδόσεις CaptainBook.gr Δώρα Μωραϊτίνη G Μυθιστόρημα Εκδόσεις CaptainBook.gr Σ εκείνους που μου έδωσαν ζωή, στην Αλεξάνδρα και στον Ανδρέα. Σε αυτούς που εγώ έδωσα ζωή, στη Ράνια και στον Ντίνο. Μα και σε αυτούς που αποζητούν

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Ελάτε να ζήσουμε τα όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Χριστούγεννα (μέσα από ιστορίες και χριστουγεννιάτικα παιχνίδια) 1 Στόχοι: Μέσα από διάφορες

Διαβάστε περισσότερα

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς. Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου

ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς. Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου 1 ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του Κάρολου Ντίκενς Διασκευή - Διάλογοι: Αμάντα Ηλιοπούλου ΠΡΟΣΩΠΑ: Εμπενίζερ Σκρουτζ Τζέικομπ Μάρλεη (συνέταιρος του Σκρουτζ) Μπομπ Κράτσιτ (υπάλληλος του Σκρουτζ) Η γυναίκα

Διαβάστε περισσότερα

ΕΧΩ ΜΙΑ ΙΔΕΑ Προσπαθώντας να βρω θέμα για την εργασία σχετικά με την Δημοκρατία, έπεσα σε τοίχο. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα, τις σημειώσεις μου και δεν

ΕΧΩ ΜΙΑ ΙΔΕΑ Προσπαθώντας να βρω θέμα για την εργασία σχετικά με την Δημοκρατία, έπεσα σε τοίχο. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα, τις σημειώσεις μου και δεν ΕΧΩ ΜΙΑ ΙΔΕΑ Προσπαθώντας να βρω θέμα για την εργασία σχετικά με την Δημοκρατία, έπεσα σε τοίχο. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα, τις σημειώσεις μου και δεν έφτανα πουθενά. Στο μυαλό, μου έρχονταν διάφορες ιδέες:

Διαβάστε περισσότερα

εργαστηρι 3 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΡΗ» ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ

εργαστηρι 3 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΡΗ» ΠΡΩΤΗ ΠΡΑΞΗ εργαστηρι 3 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Η ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΡΗ» Αφηγητής: Ο Λευτέρης είναι μαθητής της Γ Γυμνασίου, μέτριος στην επίδοση, με πολλές όμως δυνατότητες, δημοφιλής, ποδοσφαιρόφιλος

Διαβάστε περισσότερα

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... Ο γιος του ψαρά κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ψαράς που δεν είχε παιδιά. Κάποια μέρα, εκεί που πήγαινε με

Διαβάστε περισσότερα

«Γκρρρ,» αναφωνεί η Ζέτα «δεν το πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι μεταξύ τους!»

«Γκρρρ,» αναφωνεί η Ζέτα «δεν το πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι μεταξύ τους!» 26 σχεδιασε μια ΦωτογρΑΦιΑ τήσ προσκλήσήσ που ελαβεσ Απο τον ΔΑσκΑλο σου. παρουσιασε το λογοτυπο και το σλογκαν που χρήσιμοποιει το σχολειο σου για τήν εβδομαδα κατα τήσ παρενοχλήσήσ. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ Π Ε Ν Τ Ε Ν Ε Α Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ / Κανιάρης Μην πας στο Ντητρόιτ Ουρανός-λάσπη Ζώα κυνηγούν ζώα Η μητέρα του καλλιτέχνη πάνω σε

Διαβάστε περισσότερα

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν Ακάνθους - ίσως η καλύτερή μου βραδιά στο pick up..πειραματιζόμουν πολύ με peacock (έχω μιλήσει σε άλλο άρθρο μου για αυτό... περί της θεωρίας του παγωνιού που έχει να κάνει με το να φοράς τουλάχιστον

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα, που μέχρι και ο ήλιος αναγκάστηκε να φορέσει

Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα, που μέχρι και ο ήλιος αναγκάστηκε να φορέσει Κατευθυνόμενη συμμετοχική δουλειά όλης της τάξης 2ο Δημοτικό Σχολείο Συκεών Θεσσαλονίκης Τάξη Γ1 2005-2006 Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα, είχε τόση ζέστη, καύσωνα,

Διαβάστε περισσότερα

3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΡΙΜΙΤΖΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ 1 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ : «ΟΥΤΟΠΙΑ» Λοιπόν, Πέτρο μου, αυτή είναι η αλήθεια.

3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΡΙΜΙΤΖΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ 1 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ : «ΟΥΤΟΠΙΑ» Λοιπόν, Πέτρο μου, αυτή είναι η αλήθεια. 3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΡΙΜΙΤΖΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ 1 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ : «ΟΥΤΟΠΙΑ» Λοιπόν, Πέτρο μου, αυτή είναι η αλήθεια. Το τριφύλλι αυτό το βρήκαμε εχθές, δεν είναι το δικό σου. Όλα ήταν στο

Διαβάστε περισσότερα

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική Πόλεμος για το νερό Συγγραφική ομάδα Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική 3 ο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου Τάξη ΣΤ1 Θεσσαλονίκη 2006 ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ Άκουγα

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013)

ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013) ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013) ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Σίγουρα έχετε ακούσει πολλές ιστορίες: άλλες για δράκους και νεράιδες, άλλες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες στο

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Με τους μαθητές τις μαθήτριες και τη δασκάλα της P2ELa 2013-2014 Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ- ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ Μια μέρα ξεκινήσαμε από τις Βρυξέλλες

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Εργασία από τα παιδιά της Στ 1 2014-2015 Να που φτάσαμε πάλι στο τέλος μιας ακόμα χρονιάς. Μιας χρονιάς που καθορίζει πολλές στιγμές που θα γίνουν στο μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα

Η φίλη μας η ανακύκλωση. Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου

Η φίλη μας η ανακύκλωση. Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Η φίλη μας η ανακύκλωση Ειδική έκδοση για τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Στην όμορφη πολιτεία με το γαλάζιο ουρανό μια μικρή παρέα από σκουπίδια συναντήθηκε για να κουβεντιάσει το μέλλον της. Ο Αλουμίνης,

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΡΩΤΟΓΗΡΟΥ Πρωτοδίκου Διοικητικών Δικαστηρίων ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 Έμπλεη ευγνωμοσύνης, με βαθιά

Διαβάστε περισσότερα

τίποτα, εγώ όµως δεν µπορούσα να αντισταθώ, κι ας ήµουν αδιάθετη. Μετά το φαγητό τον είδα να κοιτάζει επίµονα το ανοιχτό σακουλάκι µε τα σκουλαρίκια

τίποτα, εγώ όµως δεν µπορούσα να αντισταθώ, κι ας ήµουν αδιάθετη. Μετά το φαγητό τον είδα να κοιτάζει επίµονα το ανοιχτό σακουλάκι µε τα σκουλαρίκια Κρεµαστοί Κήποι 38 και 3. Ανελέητο το θερµόµετρο επιβεβαίωσε τους φόβους µου. Είχα µόλις γυρίσει άρων άρων από το πανεπιστήµιο, το µεσηµέρι δεν είχε φτάσει. Ήµουν ζαλισµένη, σχεδόν παραπατούσα ενώ στον

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας...

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Διαβάστε αποσπασματικά το παραμύθι: Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Το παραμύθι είναι και για αγοράκι αλλά, για της ανάγκες του δείγματος σας παρουσιάζουμε πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα

Διαβάστε περισσότερα

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή:

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή: Naoki HigasHida Γιατί χοροπηδώ Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού Εισαγωγή: david MiTCHELL 41 Ε13 Προτιμάς να είσαι μόνος σου; «Α, μην ανησυχείτε γι αυτόν προτιμά να είναι μόνος του». Πόσες φορές το

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΟ-ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ Ονοματεπώνυμο: Κωνσταντίνα Γεωργακάκου

Διαβάστε περισσότερα

Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια

Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια ...... Απίθανα ταξίδια με μαγικά μολύβια Στον Ευθύμη και την Κωνσταντίνα. Διορθώσεις: Νέστορας Χούνος Σελιδοποίηση - Μακέτα εξωφύλλου: Ευθύµης Δηµουλάς 2010 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΟΥΡΙΚΗ & EKΔOΣEIΣ «AΓKYPA» Δ.A. ΠAΠAΔHMHTPIOY

Διαβάστε περισσότερα

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού Σχολείο Ετος: 2013-2014 Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη γιαγιά μου Όνομα Μαθήτριας: Νικολέττα Χρίστου Τάξη: Γ 4 Όνομα Καθηγήτριας: Σταυρούλας Ιωάννου Λεμεσός

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του»

«Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του» 6/θ Δημοτικό Σχολείο Πολυδενδρίου Τάξη Γ «Ο Ντίνο Ελεφαντίνο και η παρέα του» Ζνα παραμφθι για το δικαίωμα των παιδιών ςτη φιλία, ςτο παιχνίδι και ςτο ςεβαςμό τησ προςωπικότητάσ τουσ. 6/Θ Δθμοτικό Σχολείο

Διαβάστε περισσότερα

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ Copyright Συνοδινού Ράνια Follow me on Twitter: @RaniaSin Smashwords Edition ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year Η Αλφαβητοχώρα Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα Η μέρα έμοιαζε συνηθισμένη στην Αλφαβητοχώρα. Ο κύριος ې διαφήμιζε τα φρέσκα λαχανικά του στο μανάβικο δείχνοντας με καμάρι πως το μαρούλι είχε ακόμα την πρωινή

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη αγκαλιά. Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου

Χάρτινη αγκαλιά. Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου Χάρτινη αγκαλιά Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, Β Γυμνασίου Εργασίες 1 α ) Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο που διαβάσαμε κρύβει στις σελίδες του βαθιά και πολύ σημαντικά μηνύματα, που η συγγραφέας θέλει να μεταδώσει

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου;

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Λίγα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε σε μια παλιά αποθήκη. Η νύχτα φαινόταν ατελείωτη. Κανείς δεν κυκλοφορούσε. Τα

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ Ρ Η Σ Κ Ε Υ Μ Α

Διαβάστε περισσότερα

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός)

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός) ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 Φύλλο εργασίας 1 Ερµηνεύουµε σύµβολα! Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; Επικοινωνούµε έτσι κι αλλιώς 26 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; Σύνολο: (Κάθε σωστή.

Διαβάστε περισσότερα

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα)

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μπήκα στο χωριό, νύχτωνε πια, οι πόρτες όλες σφαλιχτές, μες στις αυλές τα σκυλιά μυρίστηκαν

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Μια φορά κι έναν καιρό στην Ισπανία υπήρχε ένας μικρός ταύρος που το όνομά του ήταν Φερδινάνδος. Όλοι οι άλλοι μικροί

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες

Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες Ο Τόμπυ και οι Μέλισσες Είναι άνοιξη και, όπως και πέρυσι, ο Τόμπυ επισκέπτεται τον θείο του στο αγρόκτημα. «Επιτέλους, έχω διακοπές!» φωνάζει ο Τόμπυ. Ανυπομονεί να ξαναδεί την αγαπημένη του αγελάδα,

Διαβάστε περισσότερα

Ο Φώτης και η Φωτεινή

Ο Φώτης και η Φωτεινή Καλλιόπη Τσακπίνη Ο Φώτης και η Φωτεινή Μια ιστορία για ένα παιδί με αυτισμό Επιστημονική επιμέλεια: Σοφία Μαυροπούλου Εικονογράφηση: Κατερίνα Μητρούδα Βόλος 2007 Περιεχόμενα Προλογικό σημείωμα...1 Ο

Διαβάστε περισσότερα

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ 2014-2015 Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ Η τουρκική εισβολή μέσα από φωτογραφίες Εργασίες από τα παιδιά του Γ 2 Το πρωί της 20 ης Ιουλίου 1974, οι Κύπριοι ξύπνησαν από τον ήχο των σειρήνων. Ο ουρανός ήταν

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ:ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΑΥΓΟ Α ΣΚΗΝΗ: (Αυγό+κότα) ΑΥΓΟ: Γεια σας, εγώ είμαι ο Μήτσος. Ζω σ αυτό το κοτέτσι σαν όλα τα αυγά. Βαρέθηκα όμως να μαι συνέχεια εδώ. Θέλω να γνωρίσω όλον τον κόσμο. Γι αυτό σκέφτομαι

Διαβάστε περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ Ευτυχής που ποθεί και που νοιάζεται Την πατρική γη να φυλάξει, Το γενέθλιο αγέρι, Στο χώμα του να ανασαίνει Που με γάλα ή ξερό ψωμί τρέφεται Και στους φίλους του πάει στολισμένος

Διαβάστε περισσότερα