Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α"

Transcript

1 Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ ΤΑ Ν Η Σ Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ε Ψ Ι Λ Ο Ν

2

3

4 Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

5 Εκδόσεις Έψιλον, Κέρκυρα 2009 Πέτρος Αρτάνης ISBN Εκδόσεις Έψιλον-Ευριπίδης Κλεόπας Ύδρας 10 Χαλάνδρι Τηλ / Fax: , Κινητό: (κλικ στο: εταιρεία / Έψιλον)

6 Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ ΤΑ Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ Ε Ψ Ι Λ Ο Ν

7

8 ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΦΗ Α ΤΟ ΑΔΙΚΟ Β ΕΧΙΔΝΑΣ ΛΕΠΙΑ Γ ΧΕΡΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΡΑΦΗ A ΟΛΕΣΙΚΑΡΠΟΣ Β ΟΛΕΣΙΝΟΟΣ ΜΑΤΙ ΑΥΤΙ ΔΕΡΜΑ ΓΛΩΣΣΑ Γ ΟΛΕΣΗΝΩΡ ΟΥΡΑΝΟΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΕΡΙΑ ΤΡΙΤΗ ΓΡΑΦΗ «ΕΛΛΗΝΕΣ» Η IVγ ΜΟΙΡΑ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ A Β ΓΡΑΦΗ ΥΣΤΑΤΗ A Β Γ

9

10 Στον Λάζαρο Αρσενίου μαχητή της Αριστεράς τῳ εισβάλοντι Πτέρυγας χάρις στην τεχνολογία, γλυκά με συντρόφεψε και με οδήγησε πετώντας πάν απ τα βουνά η φωνή του από τη Λάρισα, καθώς περιδιάβαινα τα ορύγματα στο Μπούμπεσι.

11

12 Ein Teil von jener Kraft, die stets das Boese will und stets das Gute schafft GoEthE Faust, Mephistopheles

13

14 Στο θρόισμα του ανέμου απόγευμα στο θεσσαλικό στάχυ στην πνοή του, χάδι στην ξανθή κόμη της γης, στον γλυκοστεναγμό του ελευθερία. Στο αγέρι, που με στροβιλό τού δελφινιού σκαρθμό, σπαδίζει των κυμάτων τις ρηγμίνες κι ασημοχρίζει αλάτι φυσημένο σε τρόχμαλους νησιών και φανογυάλια ελευθερία, ελευθερία... Στη Φλόγα Νου, που ανεξίκμαστη πλανεύει τις πυραλίδες πεταλούδες και τις καίγει Σειρήνα μια, την άλλη δίνη Χάρυβδης η φοβερή της έλξη, στην αυτοκτόνο τους τροχιά, σ αυτό το εκούσιο άλμα ελευθερία, ελευθερία!... Στην βιαίως εισβάλλουσαν στην κόλαση των ζώντων αυτοκλήτως, την αστράβην συντρίβουσα και πάντας αποσάττουσα Ριγεδανήν, Αγχέμαχον, Αιμοδιψούσαν, Α κ α τ ασ τ ό ρ ε σ τ ο ν Ε λ Ε υ θ Ε Ρ ΙΑ Ν [ 13 ]

15 Ύψωμα 731

16 ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΦΗ

17

18 A Το άδικο ἔσετ ἧμαρ... tο άδικο είν ελαφρύτερο του αέρα. Χνοτίζει απ τον φλοιό. Ακρόδροσο αναδίνει απ τις βραγιές χύνεται στα ρουμάνια. Πιασμένο στις νεροδεσιές φουσκώνει κυλινδά και στα τενάγη αγγιαχτά επαιωρείται πάχνη. Το αδράχνει απ τα στεκάμενα τ ανέμου η σφυριξιά μιστράλ, μπόρα και γκίμπλι μπλέκεται στις σπιλιάδες και τους λαίλαπες αναρριπίζεται στα στροβιλώδη ρεύματα. Φυσούνε τις ατμίδες του η αύρα κι οι ετησίες. Σκορπά. Μα πάλι του συμπνίγεται και ξανασμίγει ανάερα συντραβηγμένο ηλεχτρικά. Το άδικο είν ελαφρύτερο του αέρα. [ 17 ]

19 Παίρνει ύψος ανταμώνει, πλέκεται, πληθύνει το άδικο, το αχνόπεπλο, των κυλισμένων χρόνων και του πλανήτη ντύνεται άμετρων γενεών στρώμα ατμοσφαιρικό. Μελανοστρώματα κι υψισωρείτες εναερίζουν το ξάχνωμά του, σπειροειδώς, ορμητικά. Υπερνικά, ανάσυρτο, δυνάμεις Coriolis αντιπαλεύει αληγείς, ανταληγείς, αποκορφής νήθει ολονέν αεροδίνητο του Ανθρώπου την αψηλοθόλωτη και φλουδερή τροπόσφαιρα. Σ αυτήν ψηλά το τρήμα κάθε μαχαιριάς εδώ, των Δυνατών, διαθλά τις ισοβαρικές γραμμές κλονίζει τις ισονεφείς καμπύλες της. Σ αυτήν ψηλά τούτο το μάταιο δάκρυ εδώ, ο κρύφιος στεναγμός αναταράσσουν την κυκλωνική κυκλοφορία των υψηλών της πιέσεων κυρτώνουνε το σάγμα. Λυγμός εδώ, στη σκοτεινή την αφανή γωνιά, εκτρέπει εκεί τη ζώνη των ισημερινών νηνεμιών και πάντα μηχανεύει, νεογέννητη, στρεβλή, των ισημεριών ανάδρομη μετάθεση. Τομή στις φλέβες τις κυανίζουσες παιδιών από των δυνατών την κελαινή τη λόγχη, σαστίζει την ιονόσφαιρα και εκσφενδονίζει στο κενό και στον αντάπηγα τα κύματα τα ραδιοφωνικά. [ 18 ]

20 Από τις τόσων αιώνων ανεξόφλητες πληγές έπαψε να φυσιέται κει από τον Βορρά ο ορνιθίας άνεμος. Στη σκιά κρυφά αποστρέφει εδώ το βλέμμα το ηλιοτρόπιο ταράσσεται ο βόμβος των σμηνών τρίμμα ουρανού σκορπιέται ανεμόσπαρτο κίσηρης, κροκαλοπαγούς, λατύπης. Κάθε άφαντο αίμα τώρα, ή τη γενιά-γενιά, παράριχτο κι αποχωμένο σε δυο μέτρα λήθη, συθέμελος μοχλός λοξώνει της ελλειπτικής αργά την εκκεντρότητα... Του βούνευρου ο συριγμός κι η πλαταγή του η καθαίμακτη στο δέρμα, που ακόμη και τσουκνίδα κάμνει να μορφάζει να ριγά, τα μονοσέπαλα εξαντλεί, γάζες κορέννει, δάπεδο και μεταθέτει πια εαρινές μεσουρανήσεις κι ηλιοστάσιο. Το άδικο είν ελαφρύτερο του αέρα. Μόνος αν, σε Ταΰγετο ψηλά σιμά στη νέα τροπόσφαιρα σαν πάρει νύχτα, δέσει απόλυτη σιγή σαν ειρηνέψει ο άνεμος και ρίξει τα φτερά του μέσα της, νά!, ψηλόφλογος, ο κοπετός μυρίων γενεών οίμοι, οτοτοί, ιατταταιάξ, αδινός γόος, στοναχή, αρχαίες κραυγές παίρνουν ν ακούονται συρομάδημα. [ 19 ]

21 Στοργής παλάμες αγκαλιές που διάνοιξεν η βία θρήνου ηλεκτρίζουν στην τροπόσφαιρα βουητό. Αστροπελέκια τότε αλοκίζουν τεθλασμένα σέρνουν στ αυλάκια τους ξοπίσω δίνες φρίκης που διαταράσσουν τις μαγνητικές ροπές και των αξόνων εξυφαίνουν κλόνιση μετάπτωση επικίνδυνη. Δρόσος του δάκρυου και άχνα του λυγμού απατμίζονται. Το ξέθυμά τους σφιχτοδένεται αερόσφαιρα και ουρανόγυρτες αστραποδέρνει κάτω απωστικές δυνάμεις που ιοντίζουν. Μέσα στ αγχίστροφα πεδία, στην τυρβώδη ροή άπραγοι απομένουνε πλοηγός και ραβδοσκόπος. Έξω πολύ, κορφουρανίς φεύγοντας πάνω ανάκρεμα κει απ όπου ξάφνου γράφεται σφαιροειδής η γη θα έφριττες το απεργασμένο θέαμα... Ξαλλάζει η σφαίρα του άδικου, ολοένα ψηλαπλώνεται, βρόχος κακοτυλίγεται ερυθρός. Τα αθώα νετρίνα πλαγιοδρομούν να φύγουνε τη γη θαμπώνει το ζιρκόνιο, σβήνεται αργά η αμαρυγή και η στίλβη των αστέρων. [ 20 ]

22 Κι είν άντοσε ο πλανήτης πλέον ολόσκεπος και αιθεροντυμένος απ τον αιώνων πόνου κι άδικου πλοχμό τον καταιγιδοφόρο κι ερυθρό, πλάνα εγκατεστημένο στου φάσματος την κυανή περιοχή. Πώς είναι δυνατόν, που μη δε φαίνεται; [ 21 ]

23 Β Έχιδνας λέπια Δρασκελά το αίμα, τί θαρρείς, γεφύρια κτίζει και περνά. Κει που σε μαύρο βάραθρο, λες, σβήστη ο ποταμός του, δεν χάνεται στ απόμερο, κρυφή του μια σταγόνα!... Λέπι πετάλι της οχιάς στροβιλιστή φολίδα στο ράπισμα αποδέρεται του ανέμου να χυθεί. Λέπι πετάλι της οχιάς μύδρος φτεροδαρμένος, τριγύρα ψαύει, οσμίζεται, σαν φύγει φυσημένο να κολληθεί, ν αβδελλωθεί, να καταθωρακίσει όποιου ομομάστιγου αδελφού διαθέσιμο αντιβράχιο. Συρίζει το ρουμπίνι, σχίζει την παρειά. Μέσα της λέπια ακρόχολα, σμήνη π ανακοχλάζαν νά, ξεφαντρίζουνε, αστατούν, νιφάδες ροδανίζουν. Με δίνες τ άνεμου η πνοή τα στρίβει αναδεντράδα στην κάλμα της τορυνητό, τα στρώνει πέπλο γύρης. Σπέρματα τα τρυπά τρελά σε κάθε κεγχραμίδα για να μπολιάσει άμυαλη ανεμόσυκα τον Μάρτη. [ 22 ]

24 Άδροσα λέπια, ψαθυρά, σπέρματα πικραλίδας κουφοπετούν περίστρεπτα στου Αύγουστου το καύμα. Καρτεροκέφαλοι έφηβοι αστόχαστοι αψηφώντας, τ αρπάζουν σαν φτερώνονται, ή σύρριζα στη χλόη, κι ενώτια τα κρεμούν κρυφά στις νέες τους ερωμένες, ουλτρόνιες, υφάντριες, άρκτιες, ζηρυνθίες. Έχιδνας λέπια πέταλα. Μες στην ειρκτή αναβλύζουνε βαρύς σαν πέφτει ο σύρτης κοχλάζουν κει στον πυρετό, στο δάκρυ παπουδιάζουν ενώ στην τετραντήχηση με ακμές πετρώνει ο χρόνος. Τότε, είτε φύσημα συρτό γραπώνουνε να φύγουν είτε σαρίδι στη γωνιά σαρανταπληγιασμένα φρυγός σωρός εκτίουνε ισόβιο τον θυμό τους. Κι αν είν φορά που το κακό μπήγει κρυφό δοκάνι σε ποταμιά ασίμωτη με πέτασμα πλατάνων, είν που ψυχανεμίστηκε τη σκεδαστή τους σκόνη. Και το δοκάνι του αυτό νύχτα το ακρανοίγει στο σκότος το ψηλαφητό και στις μικρές τις ώρες μη τ άνεμου παιχνιδιστεί ούτε καν μια φτενάδα σύφλουδο λέπι με κορμί, ν αφανιστούν θαμμένα. Μα κι αν Σελήνης στέρηση κι αν ο ουρανός βουρκώνει φλύαρη κι αν η ποταμιά κι αν πλάτανοι πεπλώνουν ολίγα το κινδύνευμα και η ταφή θα κρύψουν. [ 23 ]

25 Όχι γιατί τους τα σκυλιά σαν ξανανηφορίζουν αλλόκοτα, άθελά τους πια, βαδίζουν και κρατιούνται κι αλλιώς χορεύουν άθελα τον κόμπο του λαιμού τους Παρά γιατί στου φονικού την όχθη αυτήν τη μαύρη οπού συρμή στο έδαφος κι αποθραυσμένη λάμα σαν λάμψει αναπόφευγα τ ανίδεο το φεγγάρι και διαπυρσέψει μάλαμα τον κλαδερό της θόλο Δες! Α! Ψηλά! Τζίτζικες, λες, νερτεροδρόμοι μύριοι, αγγελιαφόροι των νεκρών πάνω απ τ αγγελοπόταμο στων πλάτανων τη φλούδα σείστρα πάλλουν ανάριθμα ανεμόσυκα τον Μάρτη. [ 24 ]

26 Γ Χέρι Λέπια όλο έχιδνας ξυράφια κοφτερά κατάφρακτο κι αμφίστομο της Ελευθερίας το αντιβράχιο. Σήπεται, όζει στις κυψέλες των λεπιών του τύραννου το δέρμα πνιγμένο σε μισόπηχτο θρόμβο όλον κοραξό για τη σκληρή σφραγίδα του, ισπανικό κηρό. Λέπια όλο, ανεμόσταλτα, ξυράφια κοφτερά, κατάφρακτο της Ελευθερίας το αντιβράχιο. Έτσι που χάδι ευγνωμοσύνης πάνω του, χάδι δειλό, ή στο κηρήθρωμα άγγιγμα, για αποτροπή, για παρακάλι κέλευσμα, σε άχερδο αγκριφώνεται κι ευθύς πίσω μαζεύεται με αναδορά σπαρταρισμένη, κροσσωτή μέσα σε σηπεδόνα και κακοσαρκίδα. [ 25 ]

27 Άνω η μασχάλη. Αρχή. Βάθρο και ριζοβόλι. Μέσα της καλυμμένη σμήριγγα, ακρόξινη, πνιχτή. Στο σύδεντρό της του Μετώπου ψείρα τράγου γράσος, καταπάτι δυσωδεί κι ανθρώπινη κινάβρα δείγματα έργου άοκνου αιώνων και μετάλλων. Βραχίων πιο κάτω. Κρατερός. Ολοσφύρητος. Που σαν τον κύκλο γράφει, δεν θερίζει. Σπέρνει. Όχι σιτάρι και κριθή σμιγμένο με ροδιάς καρπό ξόρκι για τον δαυλίτη, μα περικόβοντας λαιμούς σπέρνει τους τα κουκούτσια. Βραχίων ανάσπαστος καλαμητόμος, ακροθάλυπτος, φοξός. Αχ! πώς ακυρώνει τα σταθμά και τα διαπύλια αχ! έτσι κρικωτά να τρίψει χάμω μέρμηγκες, τα αδηφάγα χτήνη. Ακόλουθα παλάμη. Αγκαθερνή. Καταστύφελη. Πυρίκμητη. Έξω της αποσχίδες ξέπεχες μπλαβές στο ανάδιπλό της ρόζοι, μα και βούλωμα ανεξίτηλο [ 26 ]

28 ξύλου νερών, από χερακωμένου πέλεκυ λαβή, γραμμές πρωθύστερες της μοίρας των κραταιών. Παλάμη. Αν σου ανοιχτεί η φούχτα της κατάστομα, ευθύς πετιέται ρωγαλίδα, σφάλαγγας, σκορπιός αν κλείσει σου ατσάλινη, μέγγενη, συνθλαστήρας. Παλάμη. Συντρίβει καμαρόπορτα μεμιά και το σκοινί τής γκλαβανής αργά ανασηκώνει. Τούμπα της πέντε γόγγροι οροσειρά, εξάρματα λεπίδια. Κι αν σ αυλακώσει με έν ανάζερβο ημικύκλιο τετράδα ξέδιπλες χτενιές οι σάρκες σαστισμένες πίσω από σπάθες αλετριού χώμα αποξεδεμένο... Δάχτυλα, τέλος. Νύχια. Της φρίκης νύχια. Αγγρίφια κεστρωτά σε δάχτυλα ρικνά που αναπαμό να γραπουνούν δεν βρίσκουνε να τρέπει ωχρό η θωριά τους σε φυγή τον Εκατόγχειρα. Κάτ απ τις κάμες τους, σαν δρόσος απ του βράχου τη σκισμή κλαίει αίμα. Στη γύρα τους, αν πάνω σου ο δείχτης τους σταθεί κρεμάζονται στη ράγα του στάλες κι αλαφροτρέμουν. Κι όσοι ποτέ, σαν δίναν όξω αστραπή! κοφτά, λοξά τ αντίκρισαν, μα ζήσαν, [ 27 ]

29 είπανε, λέει, γρύπα ήσανε! κουγουάρου! πάρδαλης σαν, λεχώνας λέαινας λες, αίλουρου ωχροκίτρινου; Όχι... όχι... ρήσου πλουμιστού ή σαν να αετοφέρνανε; Μα ίσως και πάλι δεν. Δάχτυλα φρίκης δαίμονα αθεμιτοφάγου και θοιναρμόστριας σκοτεινής σε Θυέστειο δείπνο που αλέθουν στη δραγμίδα τους σκολόπενδρα για ν αλατίσουν πέλανο, μοναδική τροφή της. Δάχτυλα φρίκης, νύχια αγγριφερά κριχτά, ακαχμένα, ανάσπαγα πέντε αρπάγια ζωντανά κατάκρη της παλάμης. Μούρτζινα δάχτυλα γρυπά και νύχια βαβιλάτα, που σαν το χέρι απρακτεί σε ειρήνης ψεύτρας διάλειμμα κι ο αγκώνας στο επίξηνο βροντά κι αδημονεί του τύραννου το ξεραμένο δέρμα, γράπιδα φιδιού από τα λέπια σαν στλεγγίδες απογλάφουνε στη γη πεσμένο του, Α!, με λύσσα το μυλοκοπούν κι έτσι σβήνουν τη θύμηση και εκείνη τα τροχίζει. Σαν έλθει η ώρα η ανοιχτή, όλα μαζί, μασχάλη κι αντιβράχιο, βραχίονας και παλάμη νυχοξεφηκαρώνουνε στο αίμα να μουλιάσουν μες στη φωτιά μαργώνουνε, μες στον κρυμό πυρώνουν νά ν η αφή τους χέραδος και ράχτα που αγκαθάν τοπούζι, αν θες, ή αρμαθιά αγκιστριών και η θέα τους η κατάγγελη μαρμαίρει μια και μια είν ορφνή σαν την ψυχή της. Τούτο το χέρι [ 28 ]

30 Ρόπτρα δεν κατέχει να βροντά, θύρα ν αποκρικώνει μα εκριζώνει ολόσωμα γίγγλυμο, παραστάδες, σωριάζει υπέρτονο, αντισφήνια και ζευκτά να κρίξουν οι αντιστάτες, να τιναχτούν αμείβοντες, θρίγκωμα, επιτεγίδες. Τούτο το χέρι Δε σταυροκοπιέται καν, μηδέ πικρά ξεθέλει μα από πυροβολητή κρυφό κι αγχίκρημνο στα βράχια εκρυφοκοίταξε, έμαθε πώς με το κλωθογυριστό, καταθραυσμένο κράμα αντίσταυρα, εγκαιρόφλογα, να αποσκεπαρνίζει και στόλους μνηματόπετρες με τον σταυρό κατάρτι σε ξέβαθη άργιλο, ίσαλο ορθογώνιας λησμονιάς, γερά να προσορμίζει. Τούτο το χέρι, μέσα στο φιδόντυμα που είπατε πως τ αφήσατε, πίσω, ξεγελασμένο κι ανάμεσά σας και σ αυτό διορύξατε πορθμό χαράκι μίλια ωκεανό χρόνους μνήματα μνήμης, Τούτο το χέρι Που ξοπίσω αφήσατε μακριά θα πλανηθεί αμήχανο, άπραγο και χαμένο. Σε μακρινή ακροποταμιά θα ξεχασθεί κάποιο ένα κρυφοβδόμαδο, σε πλατανώνα ανάμερο, θα μπει, θα αναθαυμάσει, σε όχθη θαλασσινή θ αστροθετήσει, μες στη νύχτα, σκεπτικά στην άμμο ακόλουθα μ ένα κλαδί θα γράψει... «π λ ῆ κ τ ρ ο ν, σ φ ί γ ξ...» [ 29 ]

31 αποτελειώνοντας μια εκεί μισόσβηστη λες θαλασσοχελώνας σύρσιμο γραφή. Ανατριχιαστική, αρχέγονη, ακατάληπτη, Άλλου Κόσμου. Τούτο το χέρι Που ξοπίσω αφήσατε μακριά και γλύκανε στο κύλισμα τα μίση ο χρόνος φύσηξε αγέρι πέρα οργή, κατάρα κι όρκο και σύρθηκε κυλιντριστός με φλύσχη ο αφορισμός μες στη νεροσυρμή της ωριμότητας, της λήθης, της συγγνώμης... Τούτο το χέρι Που ξοπίσω αφήσατε, μακριά, τόσα, άλλα τόσα, θα αφήσει να συρθούν, να φυσηθούν μακριά, συγκυλισμένα. Αμήχανο, χρονιές πολλές θα πλανηθεί, άπραγο και χαμένο. Σε ερημική ακροποταμιά θα ξεχασθεί, σε πλατανώνα μέσα αργολογώντας θ απορήσει, θα θαυμάσει, / ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ /, σ όχθη θα πατηθεί τύπος στην άμμο / ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΕΝΙΑ /, σύρσιμο θαλασσοχελώνας και γραφή σημαδιακή. [ 30 ]

32 Και λίγο πριν το τέλος, για το τέλος το χέρι αυτό δεξίμι κυματόφερτο, την ώρα που πισωκυλά ο στερνός της λύτρωσης ο σύρτης, ν αφήσει κλάπα πια αδειανή κι η θύρα η ανοιχτή, τέλος, στο φως, αχ!, τῳ Θεῴ τη δόξα να σφραγίσει από το ξεχασμένο στενορύμι εναντιοδρομώντας, θα έλθει να σας βρει. [ 31 ]

33 Ύψωμα 731

34 ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΡΑΦΗ

35

36 Α Ολεσίκαρπος Αιώνων πείρα στις παλάμες των ανδρών που ξεριζώναν βράχια, που από το κύμα σύρριζα ώς τους αναλυτάδες χερσάδες ξεπετρώνανε ορθώναν ξερολίθι για λίγο στάχυ θεριστό για μιαν αγκάλη χόρτο. Κάθε νωρίς, κάθε μετά και κάθε πέφτει η μέρα άνδρες ανέσπεροι, βουβοί, που αρνούνταν ν αποκάμουν ίσα σβηστούνε οι μορφές κι η νυχτερίδα τρίξει, πάλι ξανά πριν λάλισμα και πριν ξεμολυβίσει δαδοκοπούσανε σκυφτοί, σχίδακες, πλαναδούρι και γναφαλώναν χωνευτά μπαρούτι και ξαντό στου ονείρου τη στρωμνή τους... Αιώνων πείρα των αλίδρομων γερόντων τότε αγοριών, με τ άσπρα δόντια και το γένι μαδαρό με την κρουσταλλιασμένη μπούκλα τη ζηνάτη που αψηφούσανε φανούς, σινιάλα, ουραγκάν με αναίδεια, με απερισκεψιά, με δίνη φρένων... [ 35 ]

37 Στης θάλασσας το σκότος μεσοπέλαγα το κύμα αντισπαθίζανε το ανακουφωτό κι επαραβγαίνανε άτρομα στην πισκαλμίδα πάνω καβάλα στον στραγγαλωτό παράτονο λοξά κι από ασπιδίσκη ώς τα νερά γυρτά ετραμπουκάραν. Γύρω ως αφροκόπαγε κι ως σκίζονταν το ράμμα αυτά τ αγόρια άνωρα τα νιάτα τους ξεκάναν για ένα γαβάθι τάγισμα, γι αλάτι, για ταξίδι Αιώνων πείρα μάταια περιστρέφοντας τη στρέβλη λες και στην άκρη του σκοινιού να υφαίνονταν μπλοκάδες. Αιώνων πείρα μες στα βήματα του ανθρώπου στο στάχυ και στο διάσελο, στο μάγγανο, στο κύμα... Σοφία αμέτρητων γενεών που φύγανε και σβήσαν μα όλην στο τώρα, σαν καρπό σαν φοβερό φορτίο ο νους των ζωντανών κορμιών την έχει σταλαγμένη μόνο η γενιά η έσχατη της δίνει επισταθμία. Μονάχα εκεί, μεσοφρυδίς, και απομαθημένη εκεί αποθησαυρίζεται, αργά, στοχαστική. Εκεί μονάχα και γι αυτό Καρπός κι αιώνων πείρα αίμα καν δίχως στη γη να τρέξει και λύθρος [ 36 ]

38 να πλαστεί μ αυτό το χώμα διόλου με πλανεμένο σώμα και μυαλό, με μάτι, αυτί, γλώσσα και δέρμα πλανεμένα μ αυτά μαζί να αγοραστεί μπορεί, να μπει στην ζευκτηρία, με μία συγκατάβαση στ ακρόχειλο δειλή με μια μικρή απορία που παίρνει αναβολή μαζί και με της έχιδνας τα λέπια. [ 37 ]

39 Β Ολεσίνοος Μ Α Τ Ι Αλλότριο χρώμα σελαγίζει στον αιθέρα, αθαλωτό, ασβολερό, μουχλό! Στο σύθαμπό του χέρι σκοτεινό τον τρίβολο τινάζει να πεδικλώσει τις διπολικές ροπές να σχιδακίσει κάθετα, φυλές, το συνεχές το φάσμα. Φλάμπουρου ουρά, φωτοσυρμή και Ποταμό Γιορδάνη τα ξεθυμαίνει στον θολό, λες να ξεροσπιθίζουν. Στρέγει το μάτι, δεν αστρονομεί και δεν καλοξεκρίνει μήτε ξανοίγει Νυχτοκόπου επιτολή, Ξάστρα και Λαμπαδία. Αλλότριο χρώμα σελαγίζει στον αιθέρα, φλογάτο τώρα, σπιθοβόλο, χτυπητό. Του πάγου το ζαπφείρι το αιματώνει, σε ροϊδαμί, σκαρλάτο και βερτζί. Μόρικο, μπουκαλί, περκνό, ξουθό, κέρινο, μπλάβο τα στρίβει αδιάντροπο χειλιών φλογόχαρο μερτζάνι, για να θωρείς σαν ρόδινη του κοριτσιού παρειά τις σταχτογάλαζες μορφές των ετοιμοθανάτων. [ 38 ]

40 Στο φάγγρισμα μια αντιλαμπή τού δίνει κι οπαλλίζει. Το κανναβό, το ξέθωρο, το διαμελανωμένο πολιό κι εξίτηλο, θομπό, ψαρί και σιταράτο τα παρδαλώνει στρέπταιγλο, τα ασημοκαπνίζει, παρμένα τα λυγά σειρά, σε Παναγιάς Ζωνάρι. Αλλότριο χρώμα σελαγίζει στον αιθέρα, κρατά συλλογισμένο τον καιρό, νερά κάνει στο βλέμμα. Με φλόγα μετεικάσματος μίσγει τις αρμονίες κατάκορο, με αναπαλμό, γύρω χρυσοκαπνίζει γυρνά βλάγκο με σκέδαση σε ήλεκτρου χλωμάδα τιτανωτό και ξέξασπρο τα δείχνει ξανθό στάρι. Αλλότριο χρώμα σελαγίζει στον αιθέρα. Τη μια σπιθόβολο, φλογάτο, χτυπητό, σμουγό την άλλη, σκοτωμένο, αθαλωτό. Τούτο το χρώμα, σαν παχνίσει τον βολβό, την κόρη ξεγυαλίσει, των πεθαμένων σαν ξεστρέψει το αχερί κλοτσιά της νιότης μες στη φλέβα περουζένια το γρίβο της απόγνωσης το λευκοξεσβησμένο σ ελπίδα πράσινη χλωρή, που όλο να λες σιμώνει, τ ανάχτιδο, το στύγινο, το λάγιο, το ζοφό σειρητωμένα, γάργαρα, δίλογα και φευγάτα κι αν σ όλα τούτα τιθασό το λαγκεμένο βλέμμα ανάπαρτο, απλανές, δειλό, πεισθεί, συγκατανεύσει, τότε η ματιά σου η υγρή, δοξεύτρα και κοχεύτρα σαν ήλιος μες στη σκέπαση, στεγνώνοντας θ αδειάσει μακάρια, φωτολαβωμένη, αλλαξοφλάμπουρη. [ 39 ]

41 Και τότε πλέον, νά!, το μπορεί, δάχτυλο δόλου ελεύθερα της ζυγαριάς γλωσσίδι ν αντικόβει στα ανοιχτά τα μάτια σου μπροστά! Μια φούχτα του αλατοσωρού ζυγιάζει από τη μια κι αντίκρυ για παλάγγι του αίμα ξεδιαλεγμένο να καυχηθείς αφέγγιστος κι αλώνητος συνάμα σώνει ένα στράλισμα αλατιού για νά ρθεις απαγάδι. Α Υ Τ Ι Αλλότριος ήχος πλαταγίζει στον αιθέρα, καμπανιστός, ανακρακάτος, στριγγερός! Πλάγιος δεν είν του πρώτου και του δεύτερου, ή βαρύς, χησάρ, κιουρντί, ασιράν, ζιλκέζ και ραχατουλεβά. Χρωματικό δεν τον χωρά, διατονικό, εναρμόνιο, δεν πιάνεται στις λογαριθμικές και σ όλα τα ημιτόνια το μέσον του είναι ταραχτό, κουφόδρομο κενό. Αλλότριος ήχος πλαταγίζει στον αιθέρα. Όσο συ χαίρεσαι παιδιών ποδαλαχή και γέλιο, αχό, κραυγή και βούισμα, τροκάνι, βρονταλίδι, γλυμίζει κυματοκορφές αυτός οξύφθογγες, κρυφά να θάψει κλείστρων χρόμαδο, τορό Χάρυβδης ροίβδο των ταφοκόπων σκάλεμα, χραπ της πλακοπαγίδας το σύρε απόγνωσης νυχιών πάνω στη γραδελάδα. Κλέβει φωνή των αλλαχτών, του δάσους, του νερού. Όσο λαλά σαν ρήγισσα των ξωτικών, μαγεύτρα, σαν νεροκόρη αλάβαστρου σαν φεγγαροκυράδα [ 40 ]

42 συγκερασμένες κλίμακες κρύφια κατεπάδουν Κήρες, Σειρήνες κι Ενυώ, όπου καραδοκούνε πίσω από την παλλόμενη οθόνη του, των φθόγγων. Αλλότριος ήχος πλαταγίζει στον αιθέρα... Τύμπανο, σφύρα κι άκμονα στα δάχτυλά του παίζει αναβολέα λαβύρινθο στέκοντας κοκαλώνει. Ποδολασιά, χλαπαταγή παίρνουνε να φλιφλίζουν, βρύχημα, σύριγμα φιδιού, ο ρόγχος του θανάτου τριζάτα γέλια ακούγονται, θρους σιγηλός σε χάδι. Σαν οι παλμοί που πλαστουργεί πίσω στη γρίκησή σου παρακρουστούν κλωγμός νερού, ψιθυριστούν τραγούδι θα ακούς σαν μετρητό τριγμό, σαν μύλου απανωλίθι στριφτή την παλινδρόμηση που τις ψυχές τις τρίβει σαν τύμπανα γιορτής θ ακούς το χτύπημα στο στέρνο σαν των αμνών ποδοβολή τον βηταρμό που φθάνει κουρντάλημα πολύφθογγο του βίκερς το τραγούδι, του μάουζερ τον ξερόηχο, του παραμπέλουμ δούπο, σαν κάματου πελέκημα απάνω στο γλυφάρι. Σαν οι παλμοί του σύσμειχτοι πίσω στη γρίκησή σου μεταστραφούν γλυκόβοα, ψιθυριστούν τραγούδι ρινόλαλοι αβαθύρριζοι θα επαίρονται τριγύρω ακυρολόγοι, απόσκεποι, βραχνοί και λογοπαίκτες. Και θά ναι το μουθούνισμα, το στριφογύρισμά τους, το αχητό βαρβαρισμών απ το τζαμάρισμά τους Λ ό γ ο ς σοφός, πελεκητός, ακέραιος, βέρος, στρογγυλός. [ 41 ]

43 Δ Ε Ρ Μ Α Αλλότριο χάδι αδραλωπό το δέρμα αναχαιντρώνει! Φεύγει συρτό στην παρειά χτύπος γλυκός στο γόνα, φτερούγας βαριοχάδεμα στους σκεπτικούς σου ώμους. Τη σύξερή σου αιμασιά, απέρναγη και γρέντζα, τη βατουλιά σου δίκοπη, καμπάδικη και ξύστρα κει που επιψαύει απάλαφρα σε νότισμα μουλιάζει μόλις του ήλιου κρατηθεί, σε σκίζες να μαδήσει. Στα λιθερά σου κράκορα στους αγκυλόβραχούς σου στ αγκιδωμένα μπλόκια σου τ αναγριοτσάπωτά σου στο μάγλινό σου ανάστημα και το σφιχταρμοσμένο, στρώνει μοχό να κρύβεται η σφήνα του στις μπρέκιες. Αλλότριο χάδι αδραλωπό το δέρμα αναχαιντρώνει. Σου ξεγελά του γρόνθου του το στράτσο ριζοβράχι γυρίζοντας ανάκυρτα την ξέτρουλη πλαγιά του τον μέσο ξέδιπλο κρατά, δαχτυλιδά κι ωτίτη λυγά του πλήκτρου αντίχειρα, τον δείχτη της σκανδάλης. Ξυστό κινά επιπόλαιο, ακροθιγές, αεράτο, μα σμάρι αθροίζει πίσω του, που πα να σταφυλιάσει να σε κεντρώσει ξαφνικά κι αφού σ απονεκρώσει γυρνώντας το κρωμακωτό τραχιόπετσό του τούμπα τ αγγριφωτά στουρνάρια σου θρουλίδι να σ τα τρίψει. Αλλότριο χάδι αδραλωπό το δέρμα αναχαιντρώνει. [ 42 ]

44 Όπου χαμένο αμφιδοξεί, μπήγει καταβολάδι. Σου αποχαυνώνει την αφή με τσίμπημα μουδιάστρας, σε ντύνει ολοσύγκορμο με βραχοπεταλίδες μη νιώσεις σκούντρημα, κεντιά κι ανάγκη να αντιπράξεις. Γ Λ Ω Σ Σ Α Αλλότριος πίδακας δρασπός τη γλώσσα αναδριμιάζει! Άγουστος, όξαλμος, τσαγκός, αρίπικρος κι αψύς όλος σπιρτάδα, ξιδερός αφρόνιτρο σκορπίζει. Απ το γλωσσόραμμα συρτός, στο γευστικό το λάμβδα στης γλώσσας τη λιαστή πλευρά και την ξετραχεμένη ξεσπάζοντας χολή πηχτή, απάνω της ιππεύει και των θηλών της τα καρφιά όλα τα τζαβετάρει. Τρέπεται αίφνης μελιχρός, μοσχάτος, αμβροσιώδης! Ψεκάδα ραίνει μεντζουβί, σταλάζει γιασμολάδι, γυρνά κρασί που ξίδιασε σε τακερό νερό σε ανάσταση ξεραστικό, άχερο, νερομπούλι. Νά τον ξανά μουδιαστικός και σβέλτα καρατάρει. Με αναπαλμό φωνήεν μακρύ ανάδρομα αντεκτείνει σύμφωνα φατνοδοντικά στη δίψα μέσα τρίβει αστρόγγυλα φωνήεντα με κόμπους οξειδώνει. Αλλότριος πίδακας δρασπός τη γλώσσα αναδριμιάζει στάζει στ αχάραο πέλαο, ξαλμίζει Οδυσσέα. [ 43 ]

45 Στέρεμα κι ανακρέμαση, γλυφάδα κι αφραλάτι όπλα σου ακαταμάχητα και κοχερό σου έρκος με ένα νερό μιλητικό, κρεμάμενο ή φλεβίσιο με όμβρο ριπαίο διαβατικό και θυελλοφόρο νέφος πλύμα βραχυκατάληκτων να φτύσεις κάνει χάμω. Πιάνεται δικρανίζοντας στης μύτης το τιράγιο ιδρώνεται δροσόπαγος κι ένα ένα σβήνει τ άνθη. Σαν στραγγαλίδα σφίγγοντας με σκόλπο ξεριζώνει πρώτη και δεύτερη άρθρωση μορφήματα και φθόγγο, συστρέφει την πραγμάτωση όλων των φωνημάτων γδύνει τ απομεινάδι τους και το νεροσκορπίζει. Μέσ απ την πέτρα τιναχτός, με αλκάλι ή με στρυφνότη σου ανάβει τα ιώτα / μι, το ζήτα επιβρέχει απανωτός σ ανάδραση τα ουρανικά μολεύει ν απαλογείρουν ξέπνογα, με τρία γυαλιά φαρμάκι. Ταυ - θήτα - δέλτα, οδοντικά, φτύνονται λιμαρίδι προπαροξύτονα μακρά, περισπωμένη ήτα μηδίζουν στον παραδαρμό, στο χάος ακραφετούνται, Λ μονάχα, κι Υ, φυγοδικούν, κι Ω. [ 44 ]

46 Γ Ολεσήνωρ...Τα μηλογόνατα που σπαν δεν είν του καλαμιώνα. Δεν είν νερού ο βορβορυγμός όχι από κύμα ο δούπος. Κάδος δεν είν που το σκοινί στο φρέαρ γοργοτινάζει Απελπισιά κι απόφαση και μίσους αγρυπνία κι αν δάκρυζαν απ τη χολή να ιδρώσουν στο τομάρι δεν σώνουν πια στην άρμη τους να το ακριβοπουλήσεις. Κι οι επάλξεις που προτείχιζαν του νου σου τον καρπό, τις πήρε σιδερόχορτο. Κανένας δεν σ τις στόχευσε και μήτε χρειαζόταν. Αρκεί, η ματιά σου, μια θολή στιγμή, να πλανευτεί μύτη κι αυτί σου μόνον, γλώσσα, δέρμα και σύγκρατος μ αυτά μαζί, λησμονικό, σ αυτούς ανήκεις, σώμα νους νεκρός ομόγλωσσος συντροφοναύτης τους, θαρρείς, μα που γυρνά μονάχα σχοινοπλόκο αλλοτριονόμος, σκλαβολέφτερος και δώρο μόνο σου, ύπνος, λυσιμέριμνος, βαθύς στης πλάνης το προσκέφαλο, καταπαραχωμένο, με της δικής σου της οχιάς τα άπτερα τα λέπια. [ 45 ]

47 Κυκλόδειραν οι πλανευτές, κυματοπηγαινόρθαν ουρανοθέμελο άλλαξαν και τώρα αντροφάγοι απ ουρανό - θάλασσα - γη, πια ξεφανερωμένοι τινάζουν ανεμόσκαλες, καδένες ξετυλίγουν. tου φύλλου η φλέβα κέρωσε. Ο γρύλος δεν τριγλίζει. Δεν πριγιονίζει ο τζίτζικας. Υνί πια δεν αστράφτει. Τινάζει τώρα η ελιά τον ροδαμό πασπάλη. Ο Υ Ρ Α Ν Ο Σ Χύνονται φλόγες τ ουρανού κι οι δημοσιές αρπάζουν. Αλιαετοί τηλέμαχοι σφηνόφτεροι συρίζουν, ορθόπτερα στιλιβωτά αγεροτραμπαλίζουν, ανεμοψαλιδίζουνε, φτεροσπαθοκοπάνε. Φευγάτους ποδοστράγαλους με νύχι τούς γραπώνουν. Με βλέμμα νυχτογέρακα, πνιχτό καταυγαστήρα τον κράχτη και τον βρόχο σου, με μια λοξολαβίδα μέσα κι απ την κουδουνιστή σπηλιά, με σε τα ξεφωλεύουν. Κρεμιούνται απ τ άστρα αντίδρομοι κι αυτοπροσκαλεσμένοι. Μ άλικη ρίγα άφλογη, βερνιέρο και σετάντε την πλατωσιά σταδιομετρούν, τα χάη τα σκανταλιάρουν τρυγούν στο θρασομάνημα, στο υστέρημα γριπίζουν. Όλη τη σφαίρα νταμωτά την έχουνε στιγμένη πρώρα να στρέφουν γρήγορα, με κλίμακα μεγάλη, και μ ένα ζεύγος αριθμών να στέλνουν μέγα λίθο. [ 46 ]

48 Γι αυτούς μονάχα αεί ο Θεός, ο Μέγας, γεωμετρεί νά χουν τον ήλιο αντίνωτο τον άνεμο φορό. Δεινοί και λιγοκύλιστοι στου ρεύματος την κοίτη καν πριν τους δώσει θρόισμα, τους νιώσει η αγκληδόνα νά τους σιμά!, κι αδημονούν, δεν τους χωράει ο τόπος. Με σβολοκόπο ακροτομούν, καιν με φλογοκολόνες, απ όπου ήλθαν χάνονται, κι εκεί πικροβαστιούνται. Θ Α Λ Α Σ Σ Α Άφθογγος γόγγος στους βυθούς, από ίσαλο πιο κάτω από της πλώρης τον βολβό κι απ τα παρατροπίδια βρυχάται μες στα Τάρταρα. Μολύβδαινα κρεμιέται. Στο πίπουλο κουντριλινιού, στο πάνω παρουκέτο διάσκελα στο επίμηλο, γερά τραχηλωμένος μύλος διαπέμπων, άυπνος, τ αντίφεγγό του το ίδιο σ άηχου παλμού γυρνά ματιά, κυματωγή να δείξει. Στη βέντα του κιορ μπαστουνιού, μπομπρέσο, τουρκετίνα μες σε φανάρι ψεύτικο μια άκαυτη αθράκα θες το φεγγάρι γόγγυλο, θες σε δρεπάνι σβήνει, με ζεύγη μύριων αριθμών τα σκότη περιαυγάζει. Χορεύουν, στροβιλίζονται, μακρύσκελοι διαβήτες κανόνες διπαράλληλοι σερνάμενα κυλιούνται, σύνορα να ξεσκουντηθούν να αναδιχαστούνε να τα ριγλίσει μια συρμή το σκοτεινό το χέρι κι όσοι τού αντιπρωρίσουνε να παν σιδεροβούλι, να χαρολιμενιάσουνε στους ξυλοχάφτες κάβους. Κρυμμένα φορτοβάπορα σινιάλο καρτερούνε να οδηγηθούν απ τους πυρσούς, τους αστροκρεμασμένους. [ 47 ]

49 Θρανίτες αβασταγεροί, γοργόλαμνοι, αγεράτοι ογκόπαγους λοξοδρομούν, τις φόνισσες τις μύτες. Στις καραβέλες αψηλά θριαμβεύει η σιβαδιέρα σταντζιέρα και μεγάλη προτονίδα εκπετάννυνται. Στόλοι πολύπρωροι, υπερδρόμωνες, δρακάρ, σηκώνουν στάρι κάρβουνο, λυγμό ιδρώτα κι αίμα. Τροχήλατες κορβέτες έμφορτες σμιγάδι, δάκρυ και γέννημα του φλοιού υγρού ή στερεού, κόρες μαρμαροτράχηλες κι αστραπηβόλο αλάτι με τιμονιέρη αόμματο, τούτα όλα τ απιθώνουν με ρότα απαραστράτιστη σ αχόρταγο κελάρι. Σ Τ Ε Ρ Ι Α Αλλόμορφοι άρπαγες, πεζῄ, πατούνε, ξεγυμνώνουν. Στα ομιχλοκρύσταλλα ορθρινοί, ή θες και νυχτοθήρες, θες κόρωμα καλοκαιριού, κλειδοχρονιά από δρίμες, θες του Γενάρη ξύρισμα, του Μάρτη τ αποβόρι μια σε τυφλή παραταγή, μια αρμάτοι τοξοφόροι συγκλώθουν, σπιθογνέφουνε και μετακελητίζουν. Η ανοιχτή γρυμέα τους δαίμονα στόμα χαίνει, στρακώνει η αρβύλα τους της πτύχωσης τις λόξες. Με τανυσμένη τη νευρά, του ορείχαλκου τα πλούτη πανιλαδόν στο πλήθος τους και την ποδοβολή τους όλους τους αθωράκιστους τους κακοθανατίζουν. Κάθε ισθμό στο διάβα τους σαν στέαρ τον διαρρινίζουν κάθε ρωγμή στον τρόμο τους, φάγωμα, χάσμα, μάτι με πέντε του μοχλού παλμούς σε φάτνωμα γυρνάνε. [ 48 ]

50 Λυγούν τα γόνατα της γης σαν τηνε ξεκλειδώνουν. Από την απληστία τους εξουθενούται ο χώμος, αίμα, χυμούς, σπόρο ζωής, τρυπούν βαθύ κεντράδι συμπνίγουν τον ανεραγό το πέλαγο σωτεύουν. Λυγούν τα γόνατα της γης. Με ελικόπηκτα καρφιά γομφώνουν σαν τελέψουν μακρές χαλύβδινες τροχιές απάνω στις δοκίδες, με σάλαγο άγριοι βόνασοι για να τρεχοκοπάνε. Θυμώνει ο ατμός, αποτονούται αγγέλλοντας την αρπαγή, με συριγμό μακρύ του φυσητήρα. Διωστήρας μαστιγώνει τα συνεζευγμένα επίσωτρα πυρώνουν βάκτρο, σύρτης, αντιστρόφαλος εσχάρα. Θ αναξεράσει άραγες, Θεοί, ποτέ το κτήνος; [ 49 ]

51 (Ακόμη κι αν, η λαίλαπα, σπογγίσει από τους χάρτες στράτες κι ατραπούς, θύελλα μαγνητική τρελάνει τις πυξίδες... Ακόμη κι αν κοπούν γεφύρια, στρεβλωθεί η επιδομή, και σωριαστούν του Μυρισιώτη τα καρέλια... Ακόμη κι αν ξουθενωθεί, κενοκοπήσει ο ατμός / ξεφύγει νύχτα / στη στρατόσφαιρα παγώσει, [ 50 ]

52 κλοτσήσει πίσω μαύρο δάκρυ τ ουρανού... Κι ακόμα, ακόμη να θυμώσει ο Πολικός / ν αλλάξει γειτονιά, και του παρασταθεί ο αγέρας, με δρολάπι ή νηνεμία... Και πάλι τότε, όλα μαζί, σωροί άνθρακα κι αρώματα και σιταρένιοι κώνοι, ιδρώτας, αίμα και χρυσός, αλάτι και κορίτσι, η πλανεμένη Λευτεριά κι αυτή π ανανογιέται με δίνη, κατρακύλισμα και φοβερό ελκυσμό θα οδηγηθούν συβάπορα, στη σκοτεινή Ανερρούσα, που άλλη δεν είν απ τ αφανές, των αφανών κελάρι). [ 51 ]

53 Ύψωμα 731

54 ΤΡΙΤΗ ΓΡΑΦΗ

55

56 Από μια στάλα πρωινή κι έν απλοχέρι χώμα πλάθονται σε βραχότοπο και δένουν πυρωμένοι άνθρωποι αναπάντεχοι, ονειροπλανεμένοι. Στενόγνωμοι. Πεντάγνωμοι. Δυσκολορμηνευμένοι. Κάποιοι στην ουρανόσκαλα ανεμοπλέκουν μόνοι. Άλλοι ξεκλώθουνε γιαλούς αρμυρισμένοι πέρα. Όλοι τους μακροκαιριστές στο πλάγι ακουμπισμένοι. Μα σε στιγμή απόφασης ασύχαστοι ορθοστάδην. Σκληρίστι μουρμουρίζουνε, π α ρ ό λ ο ν, κ α ί π ε ρ, κ α ί τ ο ι πριν στο έ σ τ ω κ ι α ν!, το βροντερό ομού οδηγηθούνε. Έχει ο καθένας γλώσσες τρεις, μα εξω απ το σύρμα μία, τις δυο κρυφές του διάνδιχα χαρτί χαλκό ηλεχτρίζει κι αν φύσημα όλες κι αν τριχθά, τραβούν σκιά στον ήλιο! Σαν ο ήχος τους τσουρουφλιστεί στον αμολγό πυρσό του και τσιτσιρίσει αυτός ευθύς στο ύδωρ της σιωπής τους πισσίδι φθόγγων χύνεται, τυφλώνει ο φλογμός του σπίθισμα πάλλεται βουβό, μα κατακροταλίζει! «Χ θ ύ π τ η ς κ ν α ξ ζ β ί φλεγμώ και δ ρ ο ψ», χαράσσουνε στην άμμο και «μ ά ρ π τ ε σ φ ι γ ξ κ λ ω ψ ζ β υ χ η δ ό ν», αμέσως δευτερώνουν. Σκαφτή γραφή, β έ δ υ ζ α μ ψ χ θ ω... κι ω! πριν τριτώσουν κύμα οργίζουν και ξεχύνεται ευθύς και τους τη σβήνει μα σαν τραβιέται π τ ύ ξ α γ ρ ι ς στ αυλάκι της σκαλώνει [ 55 ]

57 ενώ στο σέρμα της μ αφρό κι η ξένη λέξη ανθίζει Καστίλο, Ποποτλίβιτσα, Περσέκ και Παρταλούσκα! Από μια στάλα πρωινή κι έν απλοχέρι χώμα πλάθονται, μια βραχόσπαρτοι και μια φυκοπλεμένοι άνθρωποι αμεγάλωτοι ονειροπλανεμένοι. Διψουν ζωή στη σβήση τους, νιοι χαρομαγεμένοι. Σιμόχνωτοι κι απόδιαβοι, παρείσακτοι συνάμα χυτοί από χαλικοπλαγιές σαθρές χαλνούν την άγια τάξη. Ξαλάφρυνε η κοιλιά της γης σαν αφαλόκοψέν τους κι απέκοψέν τους ξαργιτού, μεμιάς πρι ρίξου μπόι. Γοργά στη χέρσαν ερημιά απαρατά μονάχους ανάμεσο δυο πέλαα, στων βάρβαρων τις διάβες, που Θεός κι αν δώσει να σωθούν, δαίμονας και γλιτώσουν ατοί τους κει να καίγουνται στην πυρκαγιά του νου τους. Της Εσπερίας ενάντια τους καβαλαραίοι μυριάδες εις κάμπον αναμείνουσιν να δώσουν κονταρέας, ενώ αυτοί γι ασπίδα εδώ αγεροκρέμαστη έχουν περισπωμένης κέραμο, υφέν λυκοδοκάνι και για δοξάρια φεύγοντα, για δύση-ανατολή οξεία / βαρεία, κρουσιφλεγή περίστρεπτη βροχή. Ανθρώπους αναπάντεχους ζυμώνει αυτό το χώμα. Με πείσμα αμεταχώρητοι (ενώ κρυφά αμφιρρέπουν) μια επάρουροι, μια υψίδμητοι και πότε ουρανοδρόμοι πλέον τέχναις κατοικίσαντες θνητοίς τυφλάς ελπίδας στην κοίτη όπ όλους έθεσαν ανάδρομα μονάχοι. Ανθρώπους αναπάντεχους ζυμώνει αυτό το χώμα. [ 56 ]

58 Τόσ ολιγάριθμοι, μα αλί, αελλοφόροι πάντα από χρονιές τοτεσινές, ώς τα σωτήρια έτη στον αδραλότοπο όπου η γη ξύμμαχος κείνοις πέλει, Έ λ λ η ν ε ς (που όπως σωστά εγράφτηκε κείνες τις μαύρες μέρες αν στους λαούς διδάξανε κάποτε πώς να ζουν ήρθ ώρα να τους μάθουνε πώς πρέπει να πεθαίνουν). [ 57 ]

59 [ 58 ]

60 Έλληνες Η IVγ Μοίρα Ορειβατικού Πυροβολικού Α Atje lart mbi Trebeshinë Qielli dhe toka u nxinë Sulen grekët vetëtimë Lufta si me kos i grinë... Αλβανικό δημοτικό Το πυροβολικό, το πυροβολικό, το πυροβολικό πολύ το αγαπώ... Τοίχος ψηλός βράχους βαστά, ορθώνεται καθρέπτης ανάμεσα από σκοπευτή, που είν πίσω απ τα βουνά και νοικοκύρη γεμιστή δεμένου στα κανόνια. Ορθός βασάλτης δεκαεπτά, συν άλλα του επτακόσια τον σκοπευτή έχει σύντοιχα κι είν πλάτη ν ακουμπά δίπλα γρανίτης δεκαεπτά, φορές σαράντα τρία σκαλώνει ομπρός στον γεμιστή, του κόβει τη ματιά. Άρτζα ντι Σόττο, και ντι Σόπρα, και ντι Μέτζο, θολεροί πέπλοι σάς χωρίζουν, γεμιστή και σκοπευτή. Όμως σας δένει τηλεφωνικός, ξετυλιγμένος μίτος, χαλκού που φιδοσέρνεται τους πέπλους και τρυπά κι απ των δοντιών τον βρυχετό σα φρυκτωρία καίγει φοβέρες μοίρες κι αριθμούς, βλαστήμιες κρότο αγέρα. [ 59 ]

61 Τ ο π υ ρ ο β ο λ ι κ ό π ο λ ύ τ ο α γ α π ώ... Κείνος που μόνος στον εχθρό σχεδόν στοχεύει αποφασίζει κορδόνι δεν αγγίζει. o άλλος ξοπίσω που τυφλός γεμίζει και τραβά δεν βλέπει στόχο πριν μετά. Κι έτσι, ποιος να δικάσει και να πει ποιος να χρωστά απ αυτούς τους δυο εξήγηση στον Ουρανό; Α! Αντίρρυμος, αμφιζυγίς, κοιτίς, σταθμίο, χαλινωτήριο, προολκαίο, ολισθητήρ, στροφάλιγγες, κιλλίβας, εφολκαίο, Τ ο π υ ρ ο β ο λ ι κ ό π ο λ ύ τ ο α γ α π ώ... Στα νέφελα συρίζοντας σαν μακροσαγιτάρει αυτό ήτανε, μονάχα αυτό, κρυμμένο τέρας στου Ντεσνίτσα την κοιλάδα ο επιτρόχιος πέλεκυς, χέρι της Παναγιάς πού βλεπαν τάχα οι πεζοί να πολεμά μαζί τους. Τ ο π υ ρ ο β ο λ ι κ ό π ο λ ύ τ ο α γ α π ώ... Όρη ψηλά ορθώνονται καθρέπτης ανάμεσά σας, σκοπευτή και γεμιστή, όγκοι προκάλυψης για λάμψη, για καπνό, πνιγμένοι στο αντιβρόντι. [ 60 ]

62 Μα σκοπευτή μου, το γνωρίζεις συ κρυφά πως η δική σου μοναχά μεριά τους καθρεπτίζει. Κ α ι σ υ, β ρ ε σ κ ο π ε υ τ ή, απρόφταστος, στης κονταυγής τις ώρες τις μικρές χάνεσαι στη γυαλιστερή πλευρά, καπνού σκιά, δίχως να στρέψεις στάλα, ξεκουλουριάζοντας χαλκό πίσω απ το κοντορράχι. Και έχεις, λεν, τα χέρια καθαρά, κορδόνι δεν αγγίζεις, δεν σε κλοτσά μες στην κοιλιά ο ανατροχασμός. Σταυρό αποφεύγεις, προσκυνάς σταυρόνημα μονάχα, χαλκό εκτυλίγεις της φυγής, ορείχαλκο δεν σμπρώχνεις. Και εγώ, ο που βάζω στο χαρτί όλα αυτά που επρόφτασα ενώ σβήναν κάθε ημέρα οπίσω από τον καθρέπτη σε ακούω να κάνεις μεγάλη ταραχή. Και έτσι, κάποια απ τις τόσες μέρες σου αυτές είπα σκανταλισμένος κι επερασα περα με το κεφάλι σκιφτό κ στοχας-μένο, να πάο να σ εβρο... K εβρεθiκα οπισo απο ενα καθρεφτι αναμεσα σ αυτονε κ στο τιχο. Και εσκiαχθηκα... τοσο που εσπροξα ομπρος τά χεριαμŏ καθος κανί ο ανθροπος οπŏ δεν εχυ τό φοστŏ... [ 61 ]

63 Κι όπως έκαμα να βγω από ανάμεσά τους, ξεπέρασα τον τοίχο. Ξυπνήθηκα σε ψύχος και σε φεγγοβόλημα, και εκεί εκοίταξα τριγύρω Και νά σαι! Α!, χωσιασμένε σκοπευτή μου εσύ και νυχτοστρατοκόπε στο βραχοπλάτωμα ψηλά, πίσω απ τ ορθολιθάρι. Ώστε είν για εδώ, λοιπόν, στο απόγκρεμο, οπού κρυφά, σαν πέφτει η Αλετροπόδα προαγγέλλοντας το πρώτο φως από την άλλην άκρη αποταχιά σαν μαγεμένο σε τραβά η χάλκινη θρυαλλίδα. Και είν εδώ, γιά ιδές!, σε φιλιατρό λειψόπετρο απ τον καθρέπτη πίσω κι άλλοι δύο, πρισματικοί, διχαλωτοί, που σαν τους στρέφεις οι αριθμοί βολιδωτοί πετιώνται. Α! ξεγειτονεμένε σκοπευτή και ανεμοφερμένε στο λίθινο το παρατηρητήριο φιλιατρό Υγρή απ τους προσοφθάλμιους νηματοσταυρωμένη κινά η ματιά σου η άδολη, στα πρίσματα χτυπιέται, βραχίονες δυo αντιπατά και φεύγει να ξαμώσει κάνοντας τους αντικειμενικούς φακούς Γοργούς άψυχο βλέμμα!... [ 62 ]

64 Στο λίθινο το τοιχογύρι-φιλιατρό απ όπου οι βραχίονες κέρατα προβαλμένα νά σαι, και για να λογαριάζεις μοίρες, βλέπω σύ, όπως κι εγώ τα δάχτυλα ένα ένα σου λυγάς και λιγοστεύεις, Δάχτυλα, πέντε, τέσσερα,.. Με παγερό μικρόμετρο και νήμα αεροστάθμης την πλάση οριζοντιώνεις στρίβοντας με κριγμό του απερίγραπτου τον κόσμο, τον εμπρός, στα οπίσω μέτρα της κρυμμένης κάννης και του γεμιστή σου πέρ από τα βουνά, τρία, ένα ένα κλείνοντας τα δάχτυλα στο φιλιατρό το λίθινο, δύο, στρεβλώθηκε ο ορίζοντας, ήρθε, έδεσε ένα, μ ένα ζευγάρι αριθμών καρφώθηκε...κανένα. Και πώς να σταυροκοπηθεί κανείς με μια γροθιά; [ 63 ]

65 Και άρπαξες με το χέρι σου το άρτιο να μικροφωνήσεις μέσ από τον χαλκό, ηλεχτρικά: «τύμπανο 21 κι άβακα 41!... Σφύρα την, να σε δω, πρώτη στριφτή»... Ενώ μέσα στον κόρφο, μόνος σου ψιθύρισες, θαρρώ: «τύμπανο 21 κι άβακα 41,... Θραύσμα αριθμών σαϊτευτό, στη σάρκα του κακού μέσα από το άναρθρον ας δέσει πρώτο φθόγγο»... Και λίγο σαν μιλήθηκαν αυτά, βρε σκοπευτή ξανά, πολύλαλα ξυπνήθηκαν τσακμάκισαν, πυκνάστραψαν πίσ από τα βουνά οι Στρίγλες, οι Ολετήρες κι οι Πυριφλεγέθοντες εξουθενώθηκεν ο επανατάκτης τους πήρε ο ουρανός να βράζει από λυκόσκαγα και μετά, α ν τ ί μ π ρ ο σ τ α αντιφλόγισαν σμήνη κωλοφωτιές και...ακουσα να τρεμι η γη[ς] απο κατŏ απο τα ποδιαμŏ κ πλιθος αρταπες εγιομοζαν τον αερα παντα αυξενοντας τη γοργοτητα κ τη λάμψι. και στρέφοντας απέναντι το βλέμμα μου, Ω! Ambrosio, tito, Romano, Elmo, Bruno, Ignazio, Leonardo σεις, ω! αλίμονο...tουτος ο τόπος ινε κεραβνοκραχτης γiατι ο θεος τον μυσαϊ... Μα σέρνοντας το βλέμμα μου απ τ αντικρύ, που καιγόταν μέσα στο φλογοβρόχι ξανά πίσω σε σένα, σκοπευτή, σε βλέπω ξαφνικά μαρμαρωμένο! [ 64 ]

66 Γιατί;!... Τί να σου έγινε; to χέρι σου στο γάντι, ανάθελο, κοκαλωμένο αναίτια στο μικρόμετρο, επειδής, θαρρώ, με μάτια κολνημένα στη διόπτρα την ψαλιδωτή,...iδες από τη κλιδονοτρŏπα που κατi εμποδiζε το φος; Ω! Θεοί...όχι......κ εβαστŏνε πολιορα... τυ-...τύμπανο... είκοσι...;... (Armanno,;)...κ επiτα εξαναφενοτŏνα... τύμπανο... είκοσι πέντε... (tiberio... Renzo...)...κ τι παγομενο πŏνε το χερισου!......κι α... κι άβακα... Κι άβακα; Ε! συ, σκοπευτή, μέσα στη Δρακονέρα που ξεθέλεις... Η Ελευθερία δεν αμφιγνωμεί στιγμή δα βελονιά! Ξύπνα, λοιπόν, και μην αποτραβάς το σαστικό σου χέρι. Ιδές! Τ αστέρι σου στο δίκοχο σπιρούνι και πτερνίζει! Στα πέτα οι φλόγες σου οι χρυσές αρπάξαν, τσουρουφλίζουν, ενόσω εγώ,...σε κραζα σε κŏνια κ δεν ακŏγες τiποτες κ τα ματiσŏ εσταματiζαν στον αερα ενω τορα στα στερνα η γης εσκιρθουσε σα το χοχλο... [ 65 ]

67 Στον προσοφθάλμιο φακό αποσβολωμένος, από το τόσο που έβαψες το αίμα ποταμούς, ο λογισμός σου εμποδiστικε από το ματi, και ποιος Θεός να ξέρει πώς, κλεφτήκανε των δυώνε μας, μπλεχτήκανε, αλλαχτήκαν οι λαλιές μας: είπες με τη λαλιά μου... Ω Θεε μου! δίστασε η ψυχή σου, λείπανε τα μάτια σου, κουφογονάτισες, ακροκάθισες, μελανογύρισε το βλέμμα σου, τραβήχτηκε απ τη διόπτρα,...και πάλι όμοια: Οχι!...σκοτοσεμε προτα εμε... Ω Ουρανοί!... Ο Κιριος δεν θελι να ιδο αλο κ νŏσμŏ εζαλιστικε απο το μεγαλον αριθμο......και συλλογίζοντας αυτό επαίξανε τα μάτια σου στα χέρια σου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό... Ρίγος... Σιγή... Γοργή ανάσα... Κι ένα σιγοψιθύρισμα......αλά ακολοŏθος το μάτi σου εμποδiστικε από το λογισμό, ανασκίρτησες, και υπεράκρισε από τον λιθοσωρό το βλέμμα σου μέσ από τη διχαλωτή του Θάνατου τη διόπτρα [ 66 ]

68 ήπιε το φως που γράμμωσε απ τις χαραγές της και τό δεσε στο στόμα σου μια μπουκιά φωτιά:...κι άβακα... σαράντα... (Egidio ),...τρία......που καβιλιαρισμένη φλόγισε μες στον χαλκό και κύλησε φιδοσυρμίς στο πετρομονοπάτι, για να κλειδώσει αλί, ανεπίστρεπτα στο οδηγόν το πυροβόλο ουρανός, και θάνατου γωνία......κ ιδŏ παλη το μŏρμŏρiτο που εφενότŏνα ή φισιματια μες στον καλαμιονα... Bernardo, Ivo, Luigi... Bernardo, Ivo, Luigi... Bernardo, Ivo, Luigi... Bernardo Barbiellini Amidei... Ivo Scapolo... Luigi Biasucci, από το χέρμα, μες στις Πέτρες τις Πλαγκτές βαραθρωμένοι. Και, σκοπευτή μου, βραχωμένε, αιματοστάλαχτε... Τραβώντας το κεφάλι σου στο στήθος χεροπάλαμα, ασκοφυσώντας και παίρνοντας στα χείλια σου, άλλη μια, το λίγο απ τη λαλιά μου, είπες: Ο Κιριος μŏ εστιλε ετŏτη τη θέα για σινβολο σκοτινό της θελισιστŏ: ΠΥρ ΟΜΑΔΟΟΟν!!!...και εφοβερiζε η γης να σχισtεί από την ταραχή κ εστάνθiκες το εμασŏ να τραβιχτι απο τα μαγŏλα σŏ, [ 67 ]

69 και νά με σένα τυφλωμένον πια και το φλογόφτερό σου το ανηλεές, το ΔΙΣ ΘΕρΙΣΤΙΚΩΣ!!! E le donne piangevano e gli uomini sospiravano. E non sapevo il perchè e la voce mi disse: voltati e guarda... Και πεφτοσηκωμένο σ άκουσα, τρίβοντας και στρίβοντας το τηλεφωνικό σύρμα στο χέρι σου πικρά: «Α! Μίτε του χαλκού, συ, καλοσήμαδε!... Εγώ σου φτύνω μέσα μόνον μαύρον Αριθμό κι εσύ κλοτσάς ξοπίσω μονοφυτιλιά, όλη την Αλφαβήτα, να σκάσει σκόρπια Απέναντι, να στοιχηθεί στο αίμα να ξύσει η ηχώ στους κάλυκες, ονόματα μαρμάρου». Και πιο σιγανά αποτολμώντας, κίτρινος, κλεφτή ματιά στο ανεμόφλεκτο Αντικρύ αρχίνησες να λες: «Αχ! Γεμιστή Λαέ... Κάτι απ τ ατσάλι πιο πολύ, τη φλόγα του πιο λίγε σκληρέ, μ αφτέρουγο τον νου, που της καρδιάς τα πράγματα εσένα δεν σου στρένε......ακλούθα με μια μέρα από πίσω από τον καθρέπτη, να ιδώ α σου μείνει φωνή...! Αχ! Γεμιστή Λαέ μου, ανθρωποπέλαγο... Τα αδεξωπά και τραχωμένα χέρια σου, σε διαβολοτεχνίδια, διόπτρες, τηρογυάλια όσο κι αν βαναυσουργούν, το στόμα όμως τ άγιο σου [ 68 ]

70 ή θες να με ζωντομοιρολογεί, ή θες να μου γαβγίζει με ανάκρουση, πίσω από τον επικρουστήρα μόνο αυτό μου υφαίνει άκρουστη λέξη. Κι ωσάν τον Παντοδύναμο, που και στους δυο μας πάνω όλα τα μπορεί, εξόν απ το ν αλλάξει δα στιγμή στ αληθινά θέση μαζί μας, έτσι κι εμείς, κι αν δρεπανίζουμε αναφτά ζωές και ζωές μικροί Θεοί, τις δυο μας θέσεις ν ανταλλάξουμε δεν γίνεται, που μας εμπιστευτήκαν... Αχ! Γεμιστή Λαέ... Εσύ μες στην προκάλυψη κρύβεις καπνό και λάμψη, άφαντος γω στα σκάπετα, στην πέραν τεταγμένη, κι έτσι ξεχνωτισμένοι, οι στράτες μας δεν γίνεται ποτέ τους να σταυρώσουν... Συ προσπαρτός και διάπλατος στους στρόγγυλους τους τόπους όπ αυλακώνουν οι ατραποί και σ απλωσιά δρομώνουν. Εγώ, στους Κύκλους των Γκρεμών, στα κοφτερά στεφάνια, που τα λαξεύει ο νιφετός κι οι ανέμοι τα τροχίζουν. Αχ! Γεμιστή Λαέ μου, ψυχομέτρι εσύ, στα πυροπαίγνιδά σου... Στου νου σου τις αρμοδεσιές κρυφό νερό κοιμάμαι. Εσύ το σώμα κι αίμα μου, που τρέφει με άγνωθά του, συνείδησή σου εγώ βαθιά κι απίστευτο ας φαντάζει μια ατραπός χαλκοσυρμής σου την ενδοσταλάζει. Σαν αλαργεύουμε, Μ η δ έ ν, τίποτε ανάμεσό μας... Βαγεύει μόνον διασταλτό στου χωρισμού τη δίνη, μη σου σιμώσω ευνόητος σου ταυτιστώ με χάσεις του λαχεμού το σωρευτό κι ακόκαλο στρωμάτσο, εξάχνωσής σου, οι Τρανοί, που ευθύς τούς παίρνει η λήθη. [ 69 ]

71 Αχ, Γεμιστή Λαέ μου, νοικοκύρη συ, κρυμμένε στα κανόνια... Σαν με στραγγίξει ολότρυπον η γληγοροκεντίστρα μεις πια θα ξανασμίξουμε στου πέλαγου τον πάτο. Μα ίσα να σου μηνύσουνε να μη με περιμένεις κι όσο ηλεχτρίζει απ τον χαλκό θράκα σβησμένων άστρων στέλνε απ την ολοσκότεινη Κηρήθρα Βλητοφόρου κι από το βάθος των Κιστών στην ξέχασκη θαλάμη αστροβολίδα εσύ, γαμψή, θολοστροβιλισμένη λάμβδα κατάφλογο, ύψιλον, ωμέγα και οξεία. Κι εγώ με τ αντικέφαλο, το κεφαλαίο το Λάμβδα πες κι όρθιο Ύψιλον αν θες (που τα γυαλιά καθρέπτες του κατακοράκου με περνάν στην Καμερα την Αλη), Α ν τ ι π έ ρ α, ε κ ε ί, στην παρασκιά, που συ ποτέ δε βλέπεις, Α ν τ ι π έ ρ α σ τ ο α π ε ρ ί δ ρ α κ τ ο ν, πίσ από τ ακροούρανο, κατάμεσα στον δνόφο, που σαν το βαίνω ολόμονος οι λέξεις μού λακίζουν, και κυλιντράν σαν φρύγανα στον βλητικόν αγέρα, Α ν τ ι π έ ρ α, Ε κ ε ί, σ τ ο α σ ύ ν δ ε τ ο ν, με διόρθωση απόκλισης αξονική πλαγία παράλλαξη μηδενική στο Άπειρον που αρμόζει, αεροζυγιασμένα εγώ, το λάμβδα σου και το ύψιλον, οξεία σου κι ωμέγα, θα σ τα βροντήξω πυρ παλτόν και αστραπή τροτύλης. [ 70 ]

72 Μ άβακα θ αραχνογνεθούν στου τύμπανου τα ρέλια ώστε να φυλαχτούν από ρυθμό, προφήτη, παμμιγή βοή για να σ αντιπυρσέψουν, Αρχαία Ηχώ, Λ υ μ έ ν η την Ακέραια Πρόταση» Είπες... κ εχiθiκες πιδoντας ψιλα σα τ αστρο το καλοκερι που στον αέρα χiνεται δέκα οριες αστρο... [ 71 ]

73 Β Κοντόβραδο κι εχάθηκε το φως, ανάψαν τ άστρα, ανηφορίσαν, ζυγιαστήκανε κύλησε μέσα στο σκοτάδι ο σκοπευτής βουβαίνοντας το βήμα πήρε το φύσημά του πίσω προς την κρυμμένη Μοίρα. Ο χαλκός, μίτος τώρα και πια σιωπηλός, τυφλά τον έσυρε απ του Αντιπέρα το αντικρύ, ανάδρομα κι εχώνεψε ξανά πίσω απ το διάσελο. Ξέπνογη η κάννη, αμίλητη, στόμιο του Άδη. Οι κάσες αδειασμένα φέρετρα. Γύρω ξεθυμασμένοι κάλυκες σωρός. Αθαλωμένοι μέσα τους σποδό, έξω τους όστρακα αθηναϊκά. Βουβοί ιπποκόμοι, φαντάροι, λοχαγός, οσμή από μηχανόλαδο κι ο Γεμιστής, στην ακτηρίδα καθιστός, χαμηλωμένα μάτια, τάχα ένα γράμμα αρχίνιζε με τυλιγμένο το χαρτί, να γράφει το μολύβι γύρω από τέτοιον έναν άδειο κάλυκα... Μια κωνική μόνον σκηνή πάνω στο χιόνι, μονάχα μια για όλους. Τανυσμένη σφικτά, όπως συνήθιζαν εκεί, στο 1200 του Progonati στους κοκαλωμένους καρπούς νεκρών πεζικαρίων, που είχαν πάρει το ύψωμα κάτι μέρες πριν. [ 72 ]

74 (Βαθύ το χιόνι ανέφικτο να φθάσεις γη να παλουκώσεις και λίγα τούτη τη φορά τα παγωμένα χέρια...) Κι όλοι μαζί, αποχιονισμένοι και βουβοί, γυρεύοντας να γείρουν στοίβες απανωτοί χτιστήκαν μέσα της, μήπως νικήσουνε το απίστευτο το ψύχος. Ένα άστρο ξεκαρφώθηκε, τροχίστηκε στον θόλο και χύθηκε κατά την Κεντερβίτσα. Γύρισε η ρόδα της Νύχτας. Έρεβος. Σιγή. Και ο προδότης Ύπνος. Και, ω! παρακαλώ, σεις οι μελλούμενοι, ξαλησμονήσατέ μας, και μη μας μπιστευτείτε... Πώς γοργοχάνεται αυτή η σκοτεινή νύχτα η κάπου ανάμεσα Δεκέμβρη κι η ίσα με την αρχή Γενάρη του 41. Ο Στρατηγός ο Αθόρυβος την έσυρε μακριά, την πήρε πέρα... Της κωνικής ο μυτερός ο κύκλος μέσα της, ίσα στου σκότους τα ρηχά, όσο το φως επάλευε, λίγο που αχνοξεχώριζε και τ άστρα απάνω, που αμίλητα καίγονταν και γυρίζαν, εκάναν στη στροφή τους τούτη να θαρρείς πως οι νεκροί καρποί σε αυτά τραβούν στροβιλισμένη τη σκηνή. Κι ύστερα μαύρισε το σχήμα της και σβήστηκε... e la non era nessuno... [ 73 ]

75 Και πριν φεγγίσει αντήμερα και πριν ξεμολυβίσει, πριν ξαναρθούν τα χρώματα, δεν ήτανε πλέον εκεί. Λες σαν ν ανεμοκάγηκε, tra fuoco e scintille e tuoni e lampi sparirono, lasciando un odore di Zolfo... Και πριν καλά χαράξει η αυγή και σαν η μέρα πήρε τίποτα εκεί δεν βρέθηκε, μα τύπωμα στο χιόνι!... Κι ήλιος το χιόνι ενίκησε και λιώθηκε το σχήμα της, χύθη την κατηφόρα σύψυχη εχάθηκε η σκηνή, ανέμισε μες στα βουνά, κανείς δεν την ξανάδε... Πριν γράψει η ώρα η ύστατη, λες και ζωντανεμένα τα χέρια αυτά, ουρανόβαρκα, την τραβήξαν μακριά, ψηλά την φτερανέβασαν, συνάστερη των άστρων... Επανορθώσατε παράλλαξη, γαμώ το! μια μοίρα τ ακριανά! Πυρ ομαδόν, λοιπόν, Μοίρα και μοίρα μου εσύ! [ Εγώ ο που είπα να κλείσω τώρα σε χαρτί όσα άδραξα ενώ στρίβαν, μα τα όχλησα, αναγύρισαν κι όλον με ξυραφίσαν, ο τότε από τα φίλια πυρά της IVγ τόσον άδοξα νεκρός κι ο στους μικρούς μικρούς καιρούς λάθραν αναφανείς, ο κίβδηλος κι όμως ιδές τον τόσον του θρασύς και τάχα Ιερομόναχος [ 74 ]

76 ο αυτόκλητος εγκάτοικος, ο παράκαιρος, ο ανάξιος κι ο βέβηλος κι ο σκυλευτής στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, με τη σειρά μου τώρα στη Σκηνή κι εγώ, αιμορραγών να παραδέρνω απανωτά, χέρια-καθρέπτη-διόπτρα (μια δρασκελιά-μια διόρθωση-μια απάσσαλη φρικτή σκηνοπηγία), για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι δεν σώνουν ζώσες λέξεις ζωντανών, στενόθερμες, τι κεραμίδες ο ήλιος τις ξεσύρει, τις μαδά, ρηξίπυλος, φλούδες φωτός στραγγές ασπροβολάν, ρονιές μού ρεντζελάνε. Γι αυτό, σκυφτός στις πρώτες μνήμες μου, αιχμαλωτίζω μέρμηγκες από ξερό χορτάρι, δημόσια τους καρατομώ, γραμμή, στη τζελατίνα, με τις δαγκάνες τους γαζί να ράψω χάσματα, σκισμές, Λόγῳ αμοιβῴ μερμήγκων κεφαλές με μιά, και τριάντα, κι επτακόσιες, ξεχασμένες πυριμόνιμες νεκρές ή ακατανόητες των πεθαμένων λέξεις, και μ αυτές, συντυλιχτά, ψελλίζω Ε - Λ - Ε - Υ - Θ - Ε - Ρ - Ι - Α!... ] Κ α ι σ υ, β ρ ε σ κ ο π ε υ τ ή, β ά λ ε π α ρ ε κ τ ρ ο π ή... [ 75 ]

77 Ύψωμα 731

78 ΓΡΑΦΗ ΥΣΤΑΤΗ

79

80 ...drum besser waers dass nichts entstuende... GoEthE Faust, Mephistopheles Α Enûma elîsch... Πριν απο τον πρωτο κοκκο του Αρχεγονου Φωτος Πριν απο τον Ωκεανο και την πλατια Γη Πριν απο τη Νυχτα και τον Ερεβο Πριν απο τον Αιθερα και την Ημερα Πριν απο τον Υπνο τον Θανατο τις Μοιρες Πριν απο τη Νεμεση την Απατη και την Εριδα Πολυ πριν απο τον Μουμμου στους κολπους του Απσου και της Τιαματ Πριν ο φωτογονος Σχου χωρισει τον Γκεπ απο τον Νουτ και στησει το Στερεωμα επανω στους οκτω Ενου Πριν ακομη απο τον Αερα το Χαος και τον Πηλο Ακινητη Εκει σε αυτο που λενε Τ ι π ο τ ε ή Απειρη Αρμονια Εκατοικουσα και ημουν ορισμος του Και υστερα στο Σταθμητο απ του Ουδαμοθεν την πλευρα προς το Μηδεν τραβωντας [ 79 ]

81 Κατοπιν στο Μηδεν αμφιρροπη ιππαστι οταν ο Κρονος ευνουχισε τον πατερα του Ανου (μα ωστοσο γεννησε απ αυτον και Δια και Αραντζαχ και Τασμισου) Και ακομη πιο υστερα οταν ο Διας εκθρονισε τον Κρονο-Κουμαρμπι για να θερισει την οργη του Ουλλικουμμι Εκει αστερογειτονισσα συδετρα του Παντος σ αυτο που το ειπανε πρωτο πρωτο Ενα ψηλοκρατηθηκα αγγιχτη κι αστερομεστωμενη γλυκαπλωσα κι ημουν εκει αιθηρ του και ζυγος Όμως μετά και προσχαμηλωμένη, στου Τωρινού το γαλαζόκρουστο (που Αντιπροχθές σπιθίζει ο Θόλος του τη νύχτα) όταν με θαμποκόκκινο αίμα έπλασαν τον πηλό ο Έα κι ο Μαρδούκ όταν κυλήσανε λιθάρια απ τις παλάμες της Πύρρας και του Δευκαλίωνα Και έτσι, Δάρδανος Φορωνέας, Ώγυγος Αλαλκομενέας πρώτοι πατήσανε τη λόχμη και την κοιμηθιά Μου Τότε, ξεφωλεμένη, τυφλοκαίγοντας, του Τίποτε κοιλάρφανη, του Μηδενός μακριά κι εκείνου που είν ανάμεσα σ αυτά, ξώγαμη θυγατέρα στης Ύλης την κατασπορά, ξεδίπλωσα και εγώ και έτσι ελιγόστεψα όπως τότε το φως. Στη δίνη την αφρογεννήτρα αυτήν, θεοί ξεπροβαλμένοι ξετυλιγόνταν απ εσάς, φτηνοί να παντουργούνε. [ 80 ]

82 Στο οροθέσι μεινεσμένη αυτό, μεσοκαιρίτισσα, σαν του Νυν-Όλου πλέον μερίκεψη στη χάση της κρυφή του νου σας η άκρη η άπατη, η Ονειροξεδιαλύτρα σε αθέλητο σπινθηρισμό, σαν κάτι που κρυφοκυλά, με ακράρπαξε, με αισθάνθη. Με το κατόρθωμα αυτό, εγνώρισεν Εαυτόν και βίαια τής κεντρίστηκεν η Επίγνωση Θανάτου. Η Γένεσή σας όλων και του Όλου γύρω σας ματαιόσπουδης ραστώνης κοσμοφόρο Μου, θνησκόγεννο αποκύημα, ευκολοχάλαστο. Απ άκρη ο Χρόνος σ άκρη του, δυσκολοξάνοιχτη ρηχή, πνοή Μου απορραθύμησης, που απλώνει αιωνοτόκος. Εδώ ορθωνόμουν απορρώξ, πολύ πριν από εσάς Εδώ εκτεινόμουν, αειεστώ, πριν από τους Θεούς σας. Μυριάδες σάρους, μύριους τρεις εξελιγμούς κενοτομώντας ζώθαπτη, εμέτραγα στο ανάδι. Τέρας της λόχμης και του λόγγου, που αφυπνίσατε, λιγόστιγμοι, Είμαι το. Αθεόκριτο, αθέσφατο, αναντίβλεπτο Μορφή Μου της ξουθόπτερης Γοργώς αν θες, της Κερκυραίας Μέδουσας είναι η. Κάθε σας τρόπος, έχιδνες, στην κόμη μού γιαδένει που στριφοδέρνονται άβολες και πικροπεριμένουν. Κάθε σας φθόγγος με κυματοτρώγει βάρυπνο και φλογόθωρο το βλέμμα Μου διψά, για το δικό σας. [ 81 ]

83 Αίμα που δρασκελά δεν Είμαι το, φολίδας ασπερούγα, σε φλέβα τήλε, μήδε καν, καρτερική προνύμφη αλλ αποστρώνω όπ αγαπώ, συντρίβω όπου μου δόξει. Γεφύρια τα, δε δρασκελώ, καλύτερα σωριάζω να, κατέχω τα, κινώ κτυπώ αναπόταμα μονάχα. Ζω. Ακίνητη. Αρχήθε Έξω Πριν Μετά από σας Χωρίς. Ρέπω, κινώ ξυλάρμενη, αυτοεπουλώμενη τραβώντας σας μαζί στην αρχική τιμή Μου. Στην κίνηση και τη φωτοπνοή Μου αυτήν, νοούμαι ατοιχογράφητη διατρέχοντας το αλφάβητο Απαλλαγή,... Αναχώρηση,... Απουσία κι αντίστροφα συνάμα, αν είναι χρεία Ωμοδακής, Ωκύμορος, Ωκυβόλος μα πιο άριστα, αυτοκάλεστη, στου ρήματος τον Μέλλοντα. Ε λ ε ύ σ ο μ α ι... Εκείνο Είμαι, που και πάλι του ακίνητο απομείνει θα, σα φυσηθεί αστερόσκονη ξανά, η στάχτη σας μακριά και συνθλιβεί στο Ασύνεχο, στου Μηδενός τον κύκλο. [ 82 ]

84 Το γένος σας μυριάδες μάτια, χείλη, ρίζες ρινός, ωτομετωπικές οβελιαίες καμπύλες, γλήνες κροταφικές ινιακές και υπερόφρυα τόξα. Το γένος σας δεκάδες λάμψεις κόμης, επίπεδα ωτοκογχικά, ρινοπωγώνεια ύψη, διαζυγωματικές διαμέτρους, χρωστικές, λαλιές, δαιμόνοι. Μα βλέπω Εγώ, έχει όλες δυο φυλές μονάχα: Κείνους που σκύβουνε κεφάλι. Κείνους που το πατούνε καταπίστομα. Κείνοι που σκύβουνε κεφάλι, πρώτοι αυτοί, πρώτοι τους, πρώτοι αυτοί, την Αρμονία μού τμήγουν. Γενιά γενιά περνάν σκυτάλη τη βουκέντρα μεριάζουν τόπο το Κακό ν ανθίζει. Κείνοι που σκύβουνε κεφάλι, οι κέρινοι, παράσειροι, στοχαστικοί, μα όλο ανίδεοι τάχα που όσο καλά απ τ απανογόμι ξέρουν να βαγίζουνε τόσο στην έλαση ακμονόξυλα κραταιά απ τις σφυριές ξοπίσω φυλαγμένοι. Κείνοι που σκύβουνε κεφάλι, οι φυγοπόλεμοι, νερένιοι, μοφοβικοί και παραξόνιοι πάντα π όλ άθελα τους τ άδικο λαχνίζει τον ντορό τους στο ξάγναντο αίφνης και χιμά από το χόρτο μέσα. [ 83 ]

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ ΤΑ Ν Η Σ Π Ε Τ Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Α Ν Η Σ Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ε Ψ Ι Λ Ο Ν Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α Εκδόσεις Έψιλον, Κέρκυρα 2009 Πέτρος Αρτάνης artanis@ontelecoms.gr ISBN 978-960-395-068-4

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ

Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Α ΒΡΑΒΕΙΟ Το άσπρο του Φώτη Αγγουλέ Σε γέννησε η σιωπή και σ έθρεψε η δίψα, μα βρέθηκες γυμνός, γερτός και πονεμένος στα δίχτυα τού «γιατί». Ρυάκι ήταν ο λόγος σου τραγούδι στην ψυχή σαν βάλσαμο κυλούσε

Διαβάστε περισσότερα

Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου,

Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου, Στη μέση μιας ημέρας μακρύ ταξίδι κάνω, σ ένα βαγόνι σκεπτικός ξαναγυρνώ στα ίδια. Μόνος σε δύο θέσεις βολεύω το κορμί μου, κοιτώ ξανά τριγύρω μου, την περιπλάνησή μου. Ξεκίνησε ο συρμός, αφετηρία ή προορισμός

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ 1 Πάλης ξεκίνηµα Πάλης ξεκίνηµα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι λευτεριάς λίπασµα Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους µήνυµα στέλνουν Απάντηση

Διαβάστε περισσότερα

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΠΟΟΥΠ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ Ευτυχής που ποθεί και που νοιάζεται Την πατρική γη να φυλάξει, Το γενέθλιο αγέρι, Στο χώμα του να ανασαίνει Που με γάλα ή ξερό ψωμί τρέφεται Και στους φίλους του πάει στολισμένος

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ. Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού. κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού. ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά

ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ. Τρίγωνα, κάλαντα σκόρπισαν παντού. κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού. ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ Τρίγωνα, κάλαντα, σκόρπισαν παντού κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού, τρίγωνα κάλαντα μες στη γειτονιά ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά Άστρο φωτεινό, θα βγει γιορτινό μήνυμα

Διαβάστε περισσότερα

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ

Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ Π Ε Ν Τ Ε Ν Ε Α Π Ο Ι Η Μ Α Τ Α Τ Ο Υ Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Υ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΕ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΔΟΥΚΑ / Κανιάρης Μην πας στο Ντητρόιτ Ουρανός-λάσπη Ζώα κυνηγούν ζώα Η μητέρα του καλλιτέχνη πάνω σε

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2010 Ύμνος της ομάδας «Ευαγγέλιο» Βιβλία και μαθήματα ζωγραφισμένα σχήματα και τόσα βοηθήματα να μη δυσκολευτώ Απ όλους τόσα έμαθα

Διαβάστε περισσότερα

Σιδερένιες γροθιές, χάρτινες άγκυρες

Σιδερένιες γροθιές, χάρτινες άγκυρες Νικόλας Ελπινιώτης Σιδερένιες γροθιές, χάρτινες άγκυρες Μια ποιητική συλλογή για την κρίση και την διέξοδο από αυτή Αθήνα 2014 Copyright Νίκος Κοκκοράκης, 2014 Επιτρέπεται η αναδηµοσίευση και η αναπαραγωγή

Διαβάστε περισσότερα

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Στάλες Ποίηση ΣΤΑΛΕΣ Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Σχέδιο βιβλίου: Λαμπρινή Βασιλείου-Γεώργα

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ Πέρος Ζαχαρίας Ζαχαρίας Πέρος ψευδώνυμο, του σπουδαστή της Αντιρύπανσης Ζαχαρία Περογαμβράκη. Στην Κοζάνη ασχολήθηκε με το Θέατρο σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, συμμετείχε σε μία ταινία

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) Αφηγητής 2 Αφηγητής 3 Παπα-Λάζαρος Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) Παιδί 2

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) Αφηγητής 2 Αφηγητής 3 Παπα-Λάζαρος Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) Παιδί 2 ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΛΟΙ: 1. Αφηγητής 1(Όσους θέλει ο κάθε δάσκαλος) 2. Αφηγητής 2 3. Αφηγητής 3 4. Παπα-Λάζαρος 5. Παιδί 1 (Όσα θέλει ο κάθε δάσκαλος) 6. Παιδί 2 7. Παιδί 3 8. Παιδί 4 9. Παιδί 5 10. Μητέρα

Διαβάστε περισσότερα

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: "ΕΛΕΝΗ" ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ. Α. ΚΕΙΜΕΝΟ: Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ στίχοι: 987-1098

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΛΕΝΗ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ. Α. ΚΕΙΜΕΝΟ: Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ στίχοι: 987-1098 ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: "ΕΛΕΝΗ" ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ Γ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Α. ΚΕΙΜΕΝΟ: Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ στίχοι: 987-1098 ΕΛΕΝΗ: Ικέτισσα, ω! παρθένα, σου προσπέφτω και σε παρακαλώ απ της δυστυχίας

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ. Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά Στη γιαγιά Φωτούλα, που δεν πρόλαβε να το διαβάσει, γιατί έφυγε ξαφνικά για τη γειτονιά των αγγέλων. Και στον παππού Γιώργο, που την υποδέχτηκε εκεί ψηλά,

Διαβάστε περισσότερα

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ.

Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Σ.Δ.Ε. ΦΥΛ. ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό Π.Μ. Μια φορά κι έναν καιρό, χωρίς το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό. Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ένα πρωινό, ξύπνησε ο

Διαβάστε περισσότερα

Ευάγγελος Ρήγας. Ευάγγελος Ρήγας. Ο Κήπος. του Ανάγερτου. Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή.

Ευάγγελος Ρήγας. Ευάγγελος Ρήγας. Ο Κήπος. του Ανάγερτου. Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή. Ευάγγελος Ρήγας Ευάγγελος Ρήγας Ο Κήπος του Ανάγερτου Με την ευγενική υποστήριξη των Εκδόσεων iwrite και των Πρότυπων Εκδόσεων Πηγή. 1 τίτλος συγγράμματος Ο Κήπος του Ανάγερτου συγγραφέας Ευάγγελος Ρήγας

Διαβάστε περισσότερα

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός)

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός) ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 Φύλλο εργασίας 1 Ερµηνεύουµε σύµβολα! Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; Επικοινωνούµε έτσι κι αλλιώς 26 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; Σύνολο: (Κάθε σωστή.

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2008 Ύµνος της οµάδας των έντρων Απ τους Κέδρους του Λιβάνου στην ελιά της προσευχής απ του «εγώ» την άδεια χώρα ως την

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

ΘΩΜΑΣ ΓΚΙΝΗΣ ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ Γ ΤΑΞΗ. ΘΕΜΑ: Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία. «Θα σας περιμένω» Μ.

ΘΩΜΑΣ ΓΚΙΝΗΣ ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ Γ ΤΑΞΗ. ΘΕΜΑ: Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία. «Θα σας περιμένω» Μ. 1 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΘΩΜΑΣ ΓΚΙΝΗΣ ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ Γ ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία. «Θα σας περιμένω» Μ. Κατσαρός Οραματίστηκα την εικόνα ενός ανθρώπου

Διαβάστε περισσότερα

ΣΧΕ ΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΧΕ ΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΕΜΑ: εξιότητες κοψίματος Σβούρες ΤΑΞΗ: Α-Β

ΣΧΕ ΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΧΕ ΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΕΜΑ: εξιότητες κοψίματος Σβούρες ΤΑΞΗ: Α-Β ΣΧΕ ΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΧΕ ΙΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΕΜΑ: εξιότητες κοψίματος Σβούρες ΤΑΞΗ: Α-Β ΗΜ/ΝΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Σεπτέμβριος Αφόρμηση: ίνω στα παιδιά σε χαρτόνι φωτοτυπημένη μια σβούρα και τους

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα.

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ο χαρούμενος βυθός Σχόλιο [D2]: Σπανουδάκης Κύματα Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ψαροτουφεκάδες, δύτες και ψαράδες

Διαβάστε περισσότερα

Λίγα λόγια για την προσευχή με το κομποσχοίνι.

Λίγα λόγια για την προσευχή με το κομποσχοίνι. Λίγα λόγια για την προσευχή με το κομποσχοίνι. Το κομποσχοίνι είναι φτιαγμένο για να κάνουμε προσευχή. Δεν είναι διακοσμητικό, ούτε κάτι μαγικό. Είναι όπλο ιερό, μας υπενθυμίζει την προσευχή την οποία

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2008 Ύµνος της οµάδας Ύµνος των Αγίων Ανδρόνικου και Αθανασίας Έχει του «αύριο» κρυµµένη την ελπίδα και τη φυλάει σαν τελευταία

Διαβάστε περισσότερα

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ιερα Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2011 Ύμνος της ομάδας «Υπακοή» Σιγανά βαδίζεις πάντα σιωπηλή άγρυπνη ν ακούσεις των

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού

Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Ευλογημένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ημοτικού Μακρυνίτσα 2009 Ύμνος της ομάδας «Στη σκέπη της Παναγίας» Απ τα νησιά τα ιερά στην Πάτμο φτάνω ταπεινά απ τα νησιά όλης της γης ακτίνες ρίξε

Διαβάστε περισσότερα

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... Ο γιος του ψαρά κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ψαράς που δεν είχε παιδιά. Κάποια μέρα, εκεί που πήγαινε με

Διαβάστε περισσότερα

ΕΠΙΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

ΕΠΙΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΕΠΙΓΛΩΣΣΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ 1 ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑΣ Ή ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ 1.1 ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗΣ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΣΥΛΛΑΒΗ ΟΔΗΓΙΕΣ στο παιδί: Κάθε φορά θα σου λέω δυο μικρές λέξεις. Εσύ θα

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη

Κεφάλαιο 5. Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Κεφάλαιο 5 Κωνσταντινούπολη, 29 Μαίου 1453, Τρίτη μαύρη και καταραμένη Έφτασε μια μισάνοιχτη πόρτα, ένα μικρό κενό στο χώρο και το χρόνο, σαν ένα ασήμαντο λάθος της Ιστορίας για να πέσει η Πόλη. Εκείνο

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου - Λυκείου Μακρυνίτσα 2007 Ύµνος της οµάδας της «όξας» Τα «Ωσαννά» βουβαθήκαν Προδωµένος στο Σταυρό Βασιλεύς τώρα της όξης Μ ένα στέµµα ακάνθινο

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

Τη μέρα που έχω πεθάνει. Μέσα από την Αγάπη

Τη μέρα που έχω πεθάνει. Μέσα από την Αγάπη Τη μέρα που έχω πεθάνει Τη μέρα που έχω πεθάνει, η αύρα μου προχωράει - Αλλά δεν νομίζω ότι η καρδιά μου είναι ακόμα στη γη! Μην κλαις και μη λυπάσαι: "Αχ αλίμονο, πόσο τρομερό!" Θα πέσεις στου διαβόλου

Διαβάστε περισσότερα

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει Τα πιο

Διαβάστε περισσότερα

ΚΟΤΑ ΒΑΡΚΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΛΑ

ΚΟΤΑ ΒΑΡΚΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΛΑ ΚΥΚΛΩΣΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Α ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΕΞΕΙΣ: ΚΟΤΑ ΒΑΡΚΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΗΛΑ ΜΟΛΥΒΙ ΣΚΥΛΟΣ ΣΗΜΑΔΙ ΩΜΟΣ ΛΙΒΑΔΙ ΛΑΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΞΥΣΤΡΑ ΛΙΜΑΝΙ ΣΩΜΑ ΒΕΛΟΣ ΣΕΛΑ ΨΕΙΡΕΣ ΧΟΡΟΣ ΓΥΡΗ ΔΕΜΑ ΚΥΚΛΩΣΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ Β ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΕΞΕΙΣ:

Διαβάστε περισσότερα

Πέτερ Κούρµαν. Πανορµίτης

Πέτερ Κούρµαν. Πανορµίτης Πέτερ Κούρµαν Πανορµίτης Σ αυτό το άσπρο µοναστήρι, κρυµµένο δίπλα σε µια λιµνοθάλασσα στην ορεινή Σύµη, ψάχνω µια παρουσία µέσα µου µακριά από τις πόλεις και τις περιστάσεις. Σαν κρυφά ποτάµια κελαρύζουν

Διαβάστε περισσότερα

εν θέλω να µου δέσετε τα µάτια Αδερφέ Ισραηλίτη τον ήλιο π' ανατέλλει να χαρώ κι αν κάνετε τα στήθια µου

εν θέλω να µου δέσετε τα µάτια Αδερφέ Ισραηλίτη τον ήλιο π' ανατέλλει να χαρώ κι αν κάνετε τα στήθια µου ε θέλω να µου δέσετε τα µάτια Το αστέρι που φοράς Φως ανέσπερο θα ρίχνει Στους βωµούς της λευτεριάς Το αστέρι που φοράς Θα ναι σάλπισµα ειρήνης Που για εκείνη µαρτυράς Όσες πίκρες κι αν γευτείς εν σε νίκησε

Διαβάστε περισσότερα

ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ. Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό

ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ. Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο έναν κάτασπρο σταυρό Κυματίζει με καμάρι δε φοβάται τον εχθρό σαν τη θάλασσα είναι γαλάζια και λευκή σαν τον αφρό ΟΧΙ Μια

Διαβάστε περισσότερα

Νεφελώματα του χρόνου

Νεφελώματα του χρόνου Κυριακή Κουτσουρίδου Νεφελώματα του χρόνου Ποίηση ΝΕΦΕΛΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Κυριακή Κουτσουρίδου Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σχεδιασμός εξωφύλλου:

Διαβάστε περισσότερα

«Η Μάνα του Αγνοούμενου», τα δικά μας ποιήματα

«Η Μάνα του Αγνοούμενου», τα δικά μας ποιήματα Ι Δημοτικό Σχολείο Πάφου «Ευαγόρας Παλληκαρίδης», τα δικά μας ποιήματα Τμήμα: Στ 3 Σχολική χρονιά: 2014-2015 Μάνα που εσταυρώθηκες τζιαι έχασες τον γιο σου, ποσιερέτα τη Γιαλούσα σου τους τάφους των γονιών

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε!

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε! 20 Χειμώνας σε μια πλατεία. Χιονίζει σιωπηλά. Την ησυχία του τοπίου διαταράσσουν φωνές και γέλια παιδιών. Μπαίνουν στη σκηνή τρία παιδιά: τα δίδυμα, ο Θανούλης και ο Φανούλης, και η αδελφή τους η Μαριάννα.

Διαβάστε περισσότερα

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Το Ελληνόπουλο - L' enfant Μετάφραση: Κωστής Παλαμάς Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα. Η Χίο, τ` όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα, με τα κρασιά, με τα δεντρά

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

Λόγου Χάριν. οσελότος. οσελότος ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Λόγου Χάριν. οσελότος. οσελότος ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ναταλία Ναταλία Ταμιωλάκη Ταμιωλάκη Λόγου Χάριν ΕΚ ΟΣΕΙΣ οσελότος ΕΚΔΟΣΕΙΣ οσελότος Τιτλος Λόγου χάριν Συγγραφέας Ναταλία Ταμιωλάκη Σειρα Ποίηση [2358]0312/03 Copyright 2011 Ναταλία Ταμιωλάκη Πρώτη Εκδοση

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1 Κύπρος Χρυσάνθης 17 του Νοέµβρη 1973 (Χαράµατα) Το ποίηµα δηµοσιεύτηκε στον τόµο Αντιφασιστικά 67-74 (1984) και αναφέρεται στην εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, στις

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2009 Το σπίτι του Θεού Με αχνό το φως που µπαίνει στ Άγιο Βήµα και ξεθάρρεψε στου τέµπλου τις εικόνες πόσα χρώµατα ξεσπάνε κύµα

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών Γυµνασίου-Λυκείου Μακρυνίτσα 2012 Ύµνος της οµάδας «Θεοτόκε, Παρθένε» Το άλµα έχει γίνει βήµα, η φλόγα έχει αλλάξει πλέον σχήµα. Ξεφλουδίζω την ψυχή

Διαβάστε περισσότερα

Κατερίνα Κατράκη. Παράθυρο. Ποίηση

Κατερίνα Κατράκη. Παράθυρο. Ποίηση Κατερίνα Κατράκη Παράθυρο Ποίηση ΠΑΡΑΘΥΡΟ Κατερίνα Κατράκη Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Χαρακτικό εξωφύλλου - Προμετωπίδα: Βάσω Κατράκη Σχεδιασμός

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΕΙΜΕΝΟ Το μαγικό ραβδάκι Το ίδιο έγινε με όλα τα γεγονότα, τα πρόσωπα και τα πράγματα που άγγισε με το μαγικό

Διαβάστε περισσότερα

Ταξίδι στις ρίζες «Άραγε τι μπορεί να κρύβεται εδώ;»

Ταξίδι στις ρίζες «Άραγε τι μπορεί να κρύβεται εδώ;» Ταξίδι στις ρίζες Είχε φτάσει πια η μεγάλη ώρα για τα 6 αδέρφια Ήταν αποφασισμένα να δώσουν απάντηση στο ερώτημα που τόσα χρόνια τα βασάνιζε! Η επιθυμία τους ήταν να μάθουν την καταγωγή τους και να συλλέξουν

Διαβάστε περισσότερα

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

Εμείς τα παιδιά θέλουμε να γνωρίζουμε την τέχνη και τον πολιτισμό του τόπου μας και όλου του κόσμου.

Εμείς τα παιδιά θέλουμε να γνωρίζουμε την τέχνη και τον πολιτισμό του τόπου μας και όλου του κόσμου. Εισαγωγή Το Παγκύπριο Κίνημα ΕΔΟΝόπουλων δημιουργήθηκε το 1960. Πρωταρχικός του στόχος είναι η προσφορά και η στήριξη του παιδιού στην Κυπριακή κοινωνία. Το Κίνημα ΕΔΟΝόπουλων, μέσα από τις εβδομαδιαίες

Διαβάστε περισσότερα

ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ

ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ ΑΝΟΙΞΗ οθξξ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΓΛΥΚΟ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΦΥΛΛΑΡΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΛΑΔΙΑΚΙΑ ΠΑΜΕ ΘΑΛΑΣΣΑ

Διαβάστε περισσότερα

Θεογονία: Πώς ξεκίνησαν όλα.

Θεογονία: Πώς ξεκίνησαν όλα. Θεογονία: Πώς ξεκίνησαν όλα. Μέσα από τα πολύχρωµα σύννεφα του ουρανού της Μυθοχώρας ξεπροβάλλει ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο που χάρισε ο θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας, στο γιο του τον Βελλερεφόντη.

Διαβάστε περισσότερα

Η ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ

Η ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ Η ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ Η μέλισσα έχει τρίχωμα διαφορετικού χρώματος στο σώμα της που κάνουν τις ρίγες των μελισσών να φαίνονται καφέ και κίτρινες. Στο κεφάλι της έχει δεξιά και αριστερά δύο μεγάλα μάτια,

Διαβάστε περισσότερα

Ηεπιστήμημέσααπόταμάτιατουπαιδιού... Ιδέες και πειράματα για τον «Ήχο»

Ηεπιστήμημέσααπόταμάτιατουπαιδιού... Ιδέες και πειράματα για τον «Ήχο» Ηεπιστήμημέσααπόταμάτιατουπαιδιού... Ιδέες και πειράματα για τον «Ήχο» Οήχος«ταξιδεύει» με κύματα. Μπορούμε να αναπαραστήσουμε τα πυκνώματα και τα αραιώματα των κυμάτων με ένα πλαστικό παιχνίδιελατήριο

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Ήταν ο Σοτός στην τάξη και η δασκάλα σηκώνει την Αννούλα στον χάρτη και τη ρωτάει: Αννούλα, βρες μου την Αμερική. Σην βρίσκει η Αννούλα και ρωτάει μετά τον Σοτό η δασκάλα: -Σοτέ, ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Διαβάστε περισσότερα

Η Βίβλος για Παιδιά παρουσιάζει. ΟΟυρανός, το Υπέροχο Σπίτι του Θεού

Η Βίβλος για Παιδιά παρουσιάζει. ΟΟυρανός, το Υπέροχο Σπίτι του Θεού Η Βίβλος για Παιδιά παρουσιάζει ΟΟυρανός, το Υπέροχο Σπίτι του Θεού Συγγραφέας: Edward Hughes Εικονογράφηση:Lazarus Διασκευή:SarahS. Μετάφραση: Evangelia Zyngiri Παραγωγός: Bible for Children www.m1914.org

Διαβάστε περισσότερα

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ (Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα της Αγγελικής Βαρελά)

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ (Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα της Αγγελικής Βαρελά) 1 ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ (Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα της Αγγελικής Βαρελά) ΔΙΑΣΚΕΥΗ Σκηνή 1η (Ουρανός, σύννεφα, ένα δωμάτιο με βιβλιοθήκη. Ακούγεται μουσική και παρουσιάζεται ο Αρχάγγελος και ακολουθούν

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Αγοριών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2012 Ύµνος της οµάδας «Παναγία Μυροβλύτισσα» Μύρο κι ευωδία, στην ανάσα Σου ακουµπάει

Διαβάστε περισσότερα

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη

Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού. Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη Γυμνάσιο Αγ. Βαρβάρας Λεμεσού Σχολείο Ετος: 2013-2014 Τίτλος Εργασίας: Έμαθα από τον παππού και τη γιαγιά μου Όνομα Μαθήτριας: Νικολέττα Χρίστου Τάξη: Γ 4 Όνομα Καθηγήτριας: Σταυρούλας Ιωάννου Λεμεσός

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΕΓΓΟΝΟΣ: Παππού, γιατί προτιμάς να βάζεις κανέλα και όχι κύμινο στα σουτζουκάκια; ΠΑΠΠΟΥΣ: Το κύμινο είναι κομματάκι δυνατό. Κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται

Διαβάστε περισσότερα

Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι;

Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι; ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Η λεοπάρδαλη, η νυχτερίδα ή η κουκουβάγια βλέπουν πιο καλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι; Κανένα από αυτά τα ζώα. Στο απόλυτο σκοτάδι είναι αδύνατο να δει κανείς ο,τιδήποτε. Ποια δουλειά

Διαβάστε περισσότερα

Πες μου για τα ζώα που κάνουν αυγά μεγάλα και μικρά

Πες μου για τα ζώα που κάνουν αυγά μεγάλα και μικρά Πες μου για τα ζώα που κάνουν αυγά μεγάλα και μικρά Όλα τα πουλιά γεννούν αυγά. Δεν είναι όμως μόνο αυτά! Και άλλα από τα ζώα κάνουνε αυγά. Θα σου πω για μερικά Η κότα Κάθε μέρα η κότα γεννάει ένα με δύο

Διαβάστε περισσότερα

''Μιλω ντας επιγραμματικα για την ανα γκη δημιουργι ας του νε ου ανθρω που''

''Μιλω ντας επιγραμματικα για την ανα γκη δημιουργι ας του νε ου ανθρω που'' ''Μιλω ντας επιγραμματικα για την ανα γκη δημιουργι ας του νε ου ανθρω που'' ''Ο άνθρωπος δεν αρκείται πια στις μέχρι τώρα θεωρήσεις φιλοσοφικές και μη και νιώθει την ανάγκη δημιουργίας μιας δικής του

Διαβάστε περισσότερα

http://hallofpeople.com/gr/ ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΟΥ (Στο stixoi.info μπορούν να βρεθούν όλα τα τραγούδια του)

http://hallofpeople.com/gr/ ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΟΥ (Στο stixoi.info μπορούν να βρεθούν όλα τα τραγούδια του) http://hallofpeople.com/gr/ ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΤΟΥ (Στο stixoi.info μπορούν να βρεθούν όλα τα τραγούδια του) ΑΥΤΟΙ ΜΙΛΑΝ Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος έγειρε το χάος ν ακουμπήσει την

Διαβάστε περισσότερα

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ 1 ΠΡΩΙΝΟ Ξυπνάω το πρωί και είμαι κουρασμένος και ούτε στο σχολείο είμαι συγκεντρωμένος. O φίλος μου ο Γιάννης που

Διαβάστε περισσότερα

Μπορεί να υπάρχει ρατσισμός στου κόσμου τις πατρίδες Όμως εγώ θα αντιδρώ γιατί έχω ελπίδες

Μπορεί να υπάρχει ρατσισμός στου κόσμου τις πατρίδες Όμως εγώ θα αντιδρώ γιατί έχω ελπίδες Συμμετοχή στην εκδήλωση «Ο πλούτος της διαφορετικότητας» Στις 20-4-2013 μαθητές του γ/σίου Ν. Αλικαρνασσού πραγματοποίησαν στην πλατεία Ελευθερίας διάφορες δράσεις στα πλαίσια του προγράμματος με θέμα

Διαβάστε περισσότερα

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ. Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου 1o ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΜΟΥΡΝΙΩΝ ΚΛΑΣΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ : ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗ ΑΝΝΑ Συστάσεις Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ Πουπουλένιος : εγώ! ένα μικρό σπουργίτι Σταχτοφτέρης : ο μεγάλος μου αδερφός, ο προστάτης μου Ντίνος και Ελπίδα

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

qwφιertyuiopasdfghjklzxερυυξnmηq σwω ψerβνtyuςiopasdρfghjklzx cvbn nmσγqwφertyuioσδφpγρa ηsόρ ωυdf ghjργklαzxcvbnβφδγωmζq wert

qwφιertyuiopasdfghjklzxερυυξnmηq σwω ψerβνtyuςiopasdρfghjklzx cvbn nmσγqwφertyuioσδφpγρa ηsόρ ωυdf ghjργklαzxcvbnβφδγωmζq wert qwφιertyuiopasdfghjklzxερυυξnmηq σwω Η μάνα και τα τέσσερα παιδιά της ψerβνtyuςiopasdρfghjklzx cvbn Θεατρική διασκευή mqw e rtyuiopasdfghjklzxcvbnφ γιmλι qπςπ ζ αwωeτrtνyuτioρνμpκaλs dfghςj klzxc vλοπbnαmqwertyuiopasdf

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ. Λούλα Χαραλάμπους ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ. Λούλα Χαραλάμπους ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ Λούλα Χαραλάμπους ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΡΙΒΙΖΑ ΠΡΟΣΩΠΑ: 1. Η ΝΥΧΤΑ: 2. 1 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ 3. 2 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙ 4. 3 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙ 5. 4 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙ 6. 5 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙ 7. 6 ο ΑΣΤΕΡΑΚΙ

Διαβάστε περισσότερα

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι αυτόν και μια καινούργια έκπληξη είναι τα δάκρυα της γης που κάνουνε τα γέλια της ν ανθούνε, Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα; Η γλώσσα της

Διαβάστε περισσότερα

Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ (στ. 441-581) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ. ΚΡΕΩΝ: Σε σένα, σε σένα μιλώ, που σκύβεις το κεφάλι στο έδαφος,ομολογείς ή αρνείσαι ότι τα έκανες αυτά εδώ;

Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ (στ. 441-581) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ. ΚΡΕΩΝ: Σε σένα, σε σένα μιλώ, που σκύβεις το κεφάλι στο έδαφος,ομολογείς ή αρνείσαι ότι τα έκανες αυτά εδώ; «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ Β ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ (στ. 441-581) ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΡΕΩΝ: Σε σένα, σε σένα μιλώ, που σκύβεις το κεφάλι στο έδαφος,ομολογείς ή αρνείσαι ότι τα έκανες αυτά εδώ; ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Και ομολογώ ότι τα έκανα

Διαβάστε περισσότερα

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ Αϊνστάιν Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης Περιεχόµενα Κεφάλαιο 1:...3 Κεφάλαιο

Διαβάστε περισσότερα

Γρίφος 1 ος Ένας έχει μια νταμιτζάνα με 20 λίτρα κρασί και θέλει να δώσει σε φίλο του 1 λίτρο. Πώς μπορεί να το μετρήσει, χωρίς καθόλου απ' το κρασί να πάει χαμένο, αν διαθέτει μόνο ένα δοχείο των 5 λίτρων

Διαβάστε περισσότερα

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Συγγραφέας: Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ Πάνος Πλατρίτης Διαιτολόγος-Διατροφολόγος www.panosplatritis.com Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

Lucifugo, a diavolo in corpo. Ποίηση του Δρόμου (ένα ποίημα για την ουτοπία της πραγματικότητας)

Lucifugo, a diavolo in corpo. Ποίηση του Δρόμου (ένα ποίημα για την ουτοπία της πραγματικότητας) Lucifugo, a diavolo in corpo Ποίηση του Δρόμου (ένα ποίημα για την ουτοπία της πραγματικότητας) (1) Η ποίηση του δρόμου δεν διεκδικεί κανένα αλλόκοτο "πνευματικό δικαίωμα" για τον εαυτό της στρέφεται εναντίον

Διαβάστε περισσότερα

ΣΕΡΒΙΣ ΒΑΤΣΑΚΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΣΕΡΒΙΣ ΒΑΤΣΑΚΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΧΟΛΗ ΠΡΟΠΟΝΗΤΩΝ Γ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΣΕΡΒΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ένα καλό σέρβις είναι ένα από τα πιο σημαντικά χτυπήματα επειδή μπορεί να δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην αρχή του πόντου. Το σέρβις είναι το πιο σημαντικό

Διαβάστε περισσότερα

παραστάσεις κατασκευές εργαστήρια

παραστάσεις κατασκευές εργαστήρια Κουκλοθέατρο ΑΝΕΜΗ παραστάσεις κατασκευές εργαστήρια H πολύχρονη εμπειρία και η αγάπη μας για τα παιδιά, σας υπόσχονται μια μοναδική παράσταση κουκλοθεάτρου με χειροποίητες κούκλες και σκηνικά, που ζωντανεύουν

Διαβάστε περισσότερα

Ξεκινά η Α Α : Ρωμαίο, Ρωμαίο Τάκης :Κανένα παίξιμο μην κάνεις Α : Ρωμαίο, Ρωμαίο

Ξεκινά η Α Α : Ρωμαίο, Ρωμαίο Τάκης :Κανένα παίξιμο μην κάνεις Α : Ρωμαίο, Ρωμαίο «βασανίζοντας την Ιουλιέτα!» Ασκήσεις και σημειώσεις από ένα εργαστήρι με εκπαιδευτικούς που έγινε στα πλαίσια ενός σεμιναρίου του προγράμματος «εκπαίδευση & θέατρο» τον Οκτώβριος 2000 με γενικό τίτλο

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ.

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Τάξη: Γ Τμήμα: 2ο Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Θέμα :Τι θέλω να αλλάξει στον κόσμο το 2011. Το έτος 2010 έγιναν πολλές καταστροφές στον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος

Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος Ιερά Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Α Περίοδος Μακρυνίτσα 2012 Λα Λα Λα Λα (2x) Ύµνος της οµάδας «Aγ. Γρηγόριος Παλαµάς» Όµορφος ο

Διαβάστε περισσότερα