Ἐθνικῶς ἐπιζήμιος ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Ἐθνικῶς ἐπιζήμιος ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον"

Transcript

1 ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥ- ΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20 ΙΔΡΥΤΗΣ Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Ἀριστοβούλου, Ναρκίσσου καὶ Οὐρβανοῦ Ἀποστόλων ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα, Νικολάου Χίου νεομάρτυρος ΕΤΟΣ ΝΔ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 2043 ΑΠΟ ΤΗΝ 28ην ἕως τὴν 30ήν Νοεμβρίου ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ Κρατιδίου τοῦ Βατικανοῦ - Αἱρεσιάρχης Πάπας θὰ ἐπισκεφθῆ τὴν Τουρκίαν καὶ θὰ συνεορτάση μὲ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον τὴν ἑορτὴν τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπισκέψεως προβλέπει οἰκουμενικήν - οἰκουμενιστικὴν συμπροσευχήν. Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα εἰς τὸ Φανάριον (ἀνταπόδοσις εἰς δύο προηγουμένας ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τὸ Βατικανὸν - Ρώμην) ἀποτελεῖ πραγματικὴν πρόκλησιν διά ὁλόκληρον τὸν ἁπανταχοῦ ἑλληνορθόδοξον πιστὸν Ἐθνικῶς ἐπιζήμιος ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον η ΕΠΙςκΕψΙς αυτη Θα «Βγαλη» την τουρκιαν απο την απομονωςιν και Θα ΕνΙςχυςη διεθνως την ΕΙκΟνα της ΕΙς ΠΕρΙΟδΟν κατα την ΟΠΟΙαν ΠρΟκαλΕΙ ΟλΟκληρΟν τον ΕλληνΙςμΟν. χρεος του ΦαναρΙΟυ να ματαιωςη την ΕΠΙςκΕψΙν και να Παυςη να ΠρΟκαλη την ΕνΟτητα του ΟρΘΟδΟΞΟυ ΠΙςτΟυ λαου αλλα και του ΕΘνΟυς. να αντιδραςουν ΟΙ μητροπολιται των νεων χωρων. λαόν. Ἡ ἐπίσκεψις πραγματοποιεῖται ὕστερα ἀπὸ ἐπίσημον πρόσκλησιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰς μίαν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ΤουρκίαἔχεικαταστῆπροκλητικώτατηεἰςτὸΑἰγαῖον, εἰς τὴν Θράκην καὶ εἰς τὴν Κύπρον. Ἡ Τουρκία, παρὰ τὴν ὑποστήριξίν της ὑπὸ τοῦ Ἀμερικανικοῦ καὶ Ἀγγλικοῦ παράγοντος, ἔχει ἀπομονωθῆ διεθνῶς. Αἱ ἡγέται τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν τὴν κατεδίκασαν διά τὴν εἰσβολὴν της εἰς τὴν Ἀποκλειστικὴν Οἰκονομικὴν Ζώνην τῆς Κύπρου. Τὸ αὐτὸ ἔπραξαν καὶ διά τὰς δηλώσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας, ἀφοῦ οἱ Ἑλληνοκύπριοι δὲν ἀποδέχονται τὴν Τουρκίαν ὡς συνεταῖρον εἰς τὴν ἐξόρυξιν καὶ ἐκμετάλλευσιν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου, τότε ἡ λύσις εἰς τὸ Κυπριακὸν θὰ εἶναι ἡ διχοτόμησις μὲ τὴν δημιουργίαν δύο ἀνεξαρτήτων Κρατῶν, τὰ ὁποῖα οὐδεμίαν σχέσιν θὰ ἔχουν μεταξὺ των. Ἡ Αἴγυπτος εὐθέως πλέον ἐστράφη ἐναντίον τῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία εἶχε συνάψει ἰσχυροὺς δεσμοὺς μὲ τὸ προηγούμενον σκληροπυρηνικὸν Μουσουλμανικὸν καθεστὼς τῆς Μουσουλμανικῆς Ἀδελφότητος, τὸ ὁποῖον ἀνετράπη διά τῶν λαϊκῶν κινητοποιήσεων καὶ πραξικοπημάτων. Ἡ Αἴγυπτος κατεπολέμησε τὴν ὑποψηφιότητα τῆς Τουρκίας εἰς τὸ Συμβούλιον Ἀσφαλείας. Εἰς προηγουμένην ψηφοφορίαν (πρὸ ἐτῶν) εἶχε λάβει ἑκατονπεντήκοντα ψήφους, ἐνῶ εἰς τὴν πρόσφατον περὶ τοὺς ἑξήκοντα. Αἱ χῶραι τῆς Μεσογείου, Ἀραβικαὶ καὶ Μουσουλμανικαί, τάσσονται ἐναντίον τῆς Τουρκίας καὶ ἀρνοῦνται νὰ τὴν ἀναγνωρίσουν ὡς περιφερειακὴν Μουσουλμανικὴν δύναμιν καὶ ὡς «κη- ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ. Διακήρυξις ὑπὸ τῆς συνελθούσης εἰς Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Βόλου, συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΟΥ 2016, ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤVN ΑΓΙΩΝ ΑΚΙΝ ΥΝΟΥ, ΑΚΕΨΙΜΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤῼ, ΓΑΛΑΚΤΙΩΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΑΣ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ (8Η ΚΑΙ 9Η) Ἡ ἐπικαιρότης τῶν Διδαχῶν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Ο αγων του ΙδρυτΟυ της Π.Ο.Ε. και του «Ο.τ.» μακαριςτου αρχιμανδριτου χαραλαμπους ΒαςΙλΟ- ΠΟυλΟυ, δια την αγιοκαταταξιν του αγιου κοςμα του αιτωλου. η αγιοκαταταξις με καθυςτερηςιν διακοςιων ΕτΩν. η ΠρΟςΠαΘΕΙα νοθευςεως της διδαχης «τον ΠαΠαν να καταραςθε». Ο αγων του αγιου ΕναντΙΟν του Ιςλαμ, του ΠαΠΙςμΟυ και των ΕΒραΙΩν. διατι αι διδαχαι του ΕΙναΙ ΕΠΙκαΙρΟΙ. Γράφει ὁ Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. Παραθέτομεν κατωτέρω τὴν ὁμιλίαν, τὴν ὁποίαν ἔκανεν εἰς τὴν ἐκδήλωσιν τῆς Π.Ο.Ε. καὶ τοῦ «Ο.Τ.» τήν 12ην Ὀκτωβρίου, διά τὴν συμπλήρωσιν τριακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν γέννησιν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης. Αὕτη ἔχει ὡς ἀκολούθως: «1. Περιζήτητες οἱ Διδαχές του καί στίς ἡμέρες μας ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ κανεὶς στὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ δύσκολα θὰ βρεῖ νὰ παρουσιάσει καινούργια καὶ ἐντυπωσιακὰ πράγματα. Ἔχουν γραφῆ καὶ ἔχουν λεχθῆ τόσα πολλὰ γιὰ τὸν Ἅγιο, τὰ ὁποῖα καλύπτουν ὅλες σχεδὸν τὶς πτυχὲς τοῦ προσώπου καὶ τοῦ ἔργου του. Ὁ Κώστας Σαρδελῆς στὸ θαυμάσιο ἔργο του «Ἀναλυτικὴ Βιβλιογραφία Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, » 1, ἀριθμεῖ 945 τίτλους μελετῶν, οἱ ὁποῖοι μέσα στὸ ἀπὸ τότε διαρρεῦσαν διάστημα ἀπὸ τὸ 1973 μέχρι σήμερα, ἐπὶ σαράντα δηλαδὴ ἔτη, ἀσφαλῶς θὰ ἔχουν πολλαπλασιασθῆ μὲ ἑκατοντάδες νεωτέρων μελετῶν. Τὸ ἐρευνητικὸ αὐτὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ἀγκαλιάζει πολλὲς ἐπιστημονικὲς περιοχές, Θεολογία, Φιλολογία, Ἱστορία, Παιδαγωγικά, Κοινωνιολογία, Πολιτικὴ καὶ ἄλλες, καὶ εἶναι μία πρώτη ἰσχυρὴ ἀπόδειξη περὶ τοῦ ὅτι τὸ πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου μας, ἔχουν προεκτάσεις στὴν σύγχρονη ἐποχή, ἑλκύουν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν συγγραφέων καὶ ἐρευνητῶν, ἐπειδὴ ἐκτιμοῦν ὅτι καὶ στὸν κόσμο ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶναι ἑλκυστικός, ἀγαπητὸς καὶ ὠφέλιμος. Ὑπῆρξαν μεγάλοι πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι, γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ μεταγενέστεροι ἐλάχιστα ἔγραψαν καὶ εἶπαν ἢ καὶ τίποτε, διότι τὰ ἔργα τους δὲν εἶχαν διαχρονικὴ ἀξία. Εσβησαν μαζὶ μὲ τοὺς δημιουργούς τους. Τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ὅμως τὶς Διδαχὲς τὶς διαβάζουν καὶ τὶς ξαναδιαβάζουν καὶ τὶς μελετοῦν καὶ τὶς ἐρευνοῦν πλῆθος ἐπιστημόνων καὶ χιλιάδες πιστῶν. Ὁ Ἅγιος τῶν Σκλάβων Τὸ ἐνδιαφέρον αὐτὸ εἶναι ἀπόλυτα δικαιολογημένο. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς εἶναι μία μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη, ἀδευτέρωτη, συγκλονιστικὴ μορφὴ τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ. Γιὰ τὴν ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστική μας συνείδηση εἶναι ὁ ἅγιος τῶν σκλάβων, ὁ ἁπλοϊκὸς διδάχος, ἡ μεγαλύτερη λαοπαιδευτικὴ μορφή, ὁ μεγαλύτερος διαφωτιστὴς τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ κορυφαῖος ἀναγεννητὴς τοῦ Γένους, κοινωνικὸς ἀναμορφωτής, προπαρασκευαστὴς καὶ πρόδρομος τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ἰσαπόστολος καὶ ἱεραπόστολος, προφήτης, ἱερομάρτυς, ἀσκητής, νέος Παῦλος, διακοσμητὴς τῶν ἠθῶν καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν δογμάτων τῆς πίστεως, κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους, ὅπως δηλώνει καὶ τὸ ὄνομά του Κοσμᾶς καὶ ὅπως ἐπισημαίνει καὶ ὁ ὑμνογράφος πρὸ τοῦ Συναξαρίου: Κοσμᾶς ὁ κόσμου κόσμος, ἠδ ὡραιότης Κόσμον λιπὼν πρόσκαιρον, ἀγήρω ἔχει. Δὲν ἔχει καθόλου ἄδικο, γιατὶ ἐκφράζει τὴν συνείδηση τῶν ἐπιστημόνων καὶ τοῦ λαοῦ ὁ Κ. Κώνστας γράφοντας γιὰ τὸν Ἅγιο: «Διαρκῶς μεθυσμένος σ ὅλη τὴν ἑξηπεντάχρονη ζωή του ἀπὸ τὸ νέκταρ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος ἀναδείχτηκε ὁ μεγαλύτερος τῶν μετὰ τὸ 1453 ἴσαμε σήμερα καιρῶν Ἕλλην. Ὁ πρωτοκάθεδρος καὶ ἀπαράμιλλος μέσα στὸ λεύκωμα τῶν Διδασκάλων τοῦ Γένους, ἀφοῦ "κανένας ἀπὸ τοὺς μεγάλους λογάδες δὲν εἶχε τόσους καὶ τόσο θερμοὺς ἀναγνῶστες, ὅσες ψυχὲς εἶχε αἰχμαλωτίσει μὲ τὰ λόγια του" ἐκεῖνος. Ὁ ἀδευτέρωτος στὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 6ην ΣΕΛ. Νομικαὶ - θεολογικαὶ ἀντιρρήσεις ἐπὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ τεμένους Ὑπὸ τοῦ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ Η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ τοῦ ΣτΕ δικάζοντας τήν ἀπό 27/11/2011 αἴτησή μας γιά τήν ἀκύρωση τῆς ὑπ ἀριθμ. Πρωτ. ΕΥΔΕΚ/οικ/760/ κοινῆς Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως τῶν Ὑπουργῶν Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων, Πολιτισμοῦ καί Ἀθλητισμοῦ καί Ἀνάπτυξης, Ἀνταγωνιστικότητας, Ὑποδομῶν, Μεταφορῶν καί Δικτύων, μέ τήν ὁποία προβλέπεται «ἡ χρηματοδότηση τῶν πάσης φύσεως δαπανῶν γιά τήν ὑλοποίηση τοῦ ἔργου τῆς μετασκευῆς τοῦ πρώην Κεντρικοῦ Συνεργείου Αὐτοκινήτων Ναυτικοῦ (Κ.Σ.Α.Ν.) σέ χρήση τεμένους...» ἐρειδομένης ἐπί τοῦ Νόμου 3512/2006 «Ἰσλαμικό Τέμενος καί ἄλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α 264/2006) ἀπέρριψε κατά πλειοψηφία τήν αἴτησή μας ἐκδίδοντας τήν ὑπ ἀριθμ. 2399/2014 Ἀπόφασή της. Ἐπειδή ὅπως θυμόσοφα λέει ὁ λαός μας καί οἱ κρίνοντες κρίνονται θά σχολιάσουμε τήν ἐκδοθεῖσα Ἀπόφαση τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ ἀποδεικνύοντας ὅτι ἐξεδόθη κατά πρόδηλη παράβαση τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος, τό ὁποῖο θεσμικά ὀφείλει νά ὑπερασπίζεται. Εἰδικώτερα ἀπέρριψε τόν λόγο ἀκυρώσεως ὅτι ἡ ἀνωτέρω Ὑπουργική Ἀπόφαση ἦταν ἀκυρωτέα, διότι ἡ ἐγκατάσταση τοῦ Ἰσλαμικοῦ τεμένους στό Βοτανικό ἐν ὄψει τῶν ἐπιπτώσεων, πού θά ἔχει ἡ λειτουργία του (συγκέντρωση μεγάλου ἀριθμοῦ Μουσουλμάνων γιά προσευχή, ἠχητικές ὀχλήσεις, προβλήματα κυκλοφορίας) στήν καθημερινή ζωή τῶν περιοίκων, στό φυσικό πολιτιστικό καί ἀνθρωπογενές περιβάλλον καί στήν αἰσθητική τῆς πόλεως, ἀφ ἑνός προσβάλλει τό δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης τῶν κατοίκων καί τήν ἀρχή τῆς ἀναλογικότητας, ἀφ ἑτέρου δέ στερεῖται τῆς ἀπαιτουμένης κατά τά ἄρθρα 24 καί 26 τοῦ Συντάγματος καί τήν Νομολογία τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΕ αἰτιολογίας, ἐφ ὅσον δέν προκύπτει ἡ ὕπαρξη ἐξαιρετικῶν λόγων, πού νά δικαιολογοῦν τήν συγκεκρι- ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ. Αἱ δύο προαναφερόμεναι Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, τὰς ὁποίας ἔχει ἀποδεχθῆ ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις διαφοροποιοῦν ριζικῶς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἰς τὴν Πατερικήν της συνέχειαν ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸν τῆς Δύσεως. Ἡ ἀναγνώρισίς των ὑπὸ τῆς Μελλούσης Πανορθοδόξου Συνόδου ἀκυρώνει τὴν προσπάθειαν νὰ ἐπιβάλη τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν ὡς παγκόσμιον θρησκευτικὸν ἡγέτην. Ἄλλαι ὑποδείξεις ὑπὸ τῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν. ΗΑΤΥΠΗ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», ἡ ὁποία συνῆλθε εἰς Ἱεράν Μονήν τοῦ Βόλου, διερμηνεύοντας καὶ ὅλους τοὺς πονοῦντας καὶ ἀνησυχοῦντας διὰ τὴν αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη τῶν ἱερῶν δογμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἀκεραιότητα, αἰσθανόμεθα τὴν ἀνάγκη νὰ ἐκφράσουμε τὰ θερμὰ συγχαρητήριά μας, τὸν ἱερὸ ἐνθουσιασμό μας, καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ τήν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἱερὰ πρωτοβουλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ νὰ ἀναδείξει εἰς τὴν δέουσα περιωπὴ τῆς σειρᾶς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τὶς ὈγδόηκαὶἘνάτηΟἰκουμενικέςΣυνόδους. Τὶς εἰσήγαγε ἤδη εἰς τὴν ζῶσα λατρευτικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας τόσο μὲ εἰδικὲς ἱερὲς Ἀκολουθίες ὅσο καὶ ὁρίζοντας ἡμερομηνίες τακτές γιὰ τὸν κατ ἔτος ἑορτασμό τους ὡς τοπικὴ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἀρχικῶς, ἑορτή. Ἐπίσης συγχαίρουμε τὸν Σεβασμιώτατο Πειραιῶς, γιὰ τὴν ἐξόχως χρήσιμη καὶ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου ἀναμενόμενη ἔκδοση δοκίμων ἱερῶν Ἀκολουθιῶν τῶν δύο συνόδων, τὶς ὁποῖες ἐξέδωσε εἰς ἰδιαιτέρως καλαίσθητα τεύχη, συνοδευόμενα μὲ θεολογικώτατη προσωπική ἐγκύκλιο εἰσαγωγή. Προσέτι παρέθεσε καὶ τὶς ἔγκριτες εἰσηγήσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου, θεολογικωτάτου πατρός, γιὰ τὴν Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ , ὡς καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίου, ἐπιφανοῦς καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, γιὰ τὴν Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 1351, οἱ ὁποῖες ἐπρόκειτο νὰ ἀναγνωσθοῦν εἰς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὡστόσο πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι μὲ θλίψη καὶ ἔκπληξη πληροφορηθήκαμε ὅτι οἱ ἐξαιρετικὲς αὐτὲς ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.» Μηνύματα τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας κ. Ἰωάννου πρὸς τὸ Φανάριον ἀπὸ τάς Ἀθήνας, διά τὰ θέματα τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ Σελ. 8 Οἱ 222 ἱερεῖς ἐφημέριοι τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος ζητοῦν ἀπὸ τὸ Κράτος τὴν ἐπανέναρξιν νέων χειροτονιῶν κληρικῶν. Σελ. 8 Ματαιοπονοῦν ὅσοι ἐπιθυμοῦν τὸν διαχωρισμὸν Κράτους - Ἐκκλησίας, διότι εἰς τὴν Ἑλλάδα ἡ Ἐκκλησία εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸ Ἔθνος, ἐπισημαίνει εἰς μήνυμά του διὰ τὴν ἐπέτειον τοῦ ΟΧΙ ὁ Σεβ. Κονίτσης. Σελ. 7 Ὅλα ὅπως τὸ «μαῦρο» 41: Ἴδιοι κατακτητές, ἴδιοι δωσίλογοι! Τοῦ κ. Δημητρίου Νατσιοῦ. Σελ. 4 εἰσηγήσεις δὲν καρποφόρησαν ἐπὶ συνοδικοῦ ἐπιπέδου, ὅπως γράφει τὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς μὲ ἡμερομηνία : «Εἶναι ἐγνωσμένον τοῖς πᾶσιν, ὅτι ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Συνοδικῆς περιόδου ἐψήφισεν ὡς θέματα τῆς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὴν ὑποβολὴν προτάσεων πρὸς τὴν Γραμματείαν τῆς μέλλουσας νὰ συνέλθῃ Πανορθοδόξου Συνόδου διὰ τὴν τυπικὴν ἀναγνώρισιν τῶν Οἰκουμενικῆς περιωπῆς Η καὶ Θ Συνόδων τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθουσῶν κατὰ τὰ ἔτη καὶ μ.χ., ὄντως Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ ὅτι κατὰ πρόδηλον παράβασιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐφαλκιδεύθη ἡ συγκεκριμένη διαδι- Εἶναι οἱ Ἀρμένιοι Ὀρθόδοξοι; Θέσεις τοῦ Μ. Φωτίου Διεκπεραιωταί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση ΣΤΑ περισσότερα ἔργα τῶν ἀνθρώπων πρωτεύοντα ρόλο παίζει τό φοβερό πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Δραστηριοποιοῦνται οἱ ἄνθρωποι γιά νά ἱκανοποιήσουν τό «ἐγώ» τους. Νά δείχνουν τά ἔργα τους καί νά χαίρονται. Νά τούς ἐπαινεῖ ὁ κόσμος καί αὐτοί νά καμαρώνουν. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού πολλά γίνονται, ὄχι γιά νά καλύψουν ἀνάγκες, ἀλλά γιά νά ἐντυπωσιάσουν ἐκείνους πού τά παρακολουθοῦν. Ἔτσι κινοῦνται οἱ κοσμικοί, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι καί στούς χριστιανούς δέν παρατηρεῖται τό φαινόμενο. Ἀκόμα καί στούς μοναχούς βλέπουμε ἔργα ματαιοδοξίας. Χτίζουν περίτεχνα καί ἐντυπωσιακά μοναστήρια, ἀδιαφορώντας γιά τούς ἀδελφούς τους, πού εἶναι φτωχοί καί δέν ἔχουν οὔτε τά στοιχειώδη τῆς ζωῆς. Σέ τελευταία ἀνάλυση τά ἔργα τους εἶναι γιά τά μάτια τοῦ κόσμου καί ὄχι γιά τίς δικές τους ἀνάγκες. Ἐάν πράγματι πίστευαν ὅτι ὁ σκοπός τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς μελλούσης, δέν θά καταπονοῦνταν μέ περιττές οἰκοδομές καί δέν θά ἐπαιτοῦσαν, γιά νά συγκεντρώσουν μεγάλα ποσά προκειμένου νά ὑλοποιήσουν τά μεγαλεπίβολα σχέδιά τους. Λείπει, δυστυχῶς, ἡ ταπείνωση καί ἡ αἴσθηση τοῦ τί συμβαίνει γύρω τους. Οἱ πιστοί ἄνθρωποι ὅλα τά ἀποδίδουν στό Θεό καί ἀρνοῦνται νά οἰκειοποιηθοῦν τά δῶρα του. Ὅλα ὅσα χρησιμοποιοῦν στή ζωή τους καί ὅσα διαχειρίζονται τά θεωροῦν προσφορά τοῦ Θεοῦ καί ὄχι δικά τους ἀποκτήματα. Γι αὐτό καί δέν ὑπερηφανεύονται. Αὐτή τήν ἱερή αἴσθηση εἶχε καί ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ὁ ὁποῖος διακρινόταν γιά τή βαθιά του ταπείνωση. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ ἀπάντηση πού ἔδωσε σέ κάποιον ἐπισκέπτη του, ὅταν τόν ρώτησε ἄν μπαίνει στόν πειρασμό τῆς ὑψηλοφροσύνης ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων πού τόν ἀναζητοῦν καί τόν ἐπισκέπτονται: «Πές ὅτι εἶμαι στίς Καρυές καί ὁ Γέροντάς μου μοῦ ἔδωσε ἕνα κατοστάρικο νά πάρω λουκούμια γιά τό κελί. Δικά μου εἶναι τά λεφτά, γιά νά ὑπερηφανευθῶ;». Ὁ ἅγιος Πορφύριος χτυποῦσε τόν πειρασμό τῆς ὑψηλοφροσύνης μέ μία ἁπλῆ σκέψη καί συνέχιζε νά προσφέρει στούς πολυπληθεῖς ἐπισκέπτες του ὅ,τι εἶχε, ἤ καλύτερα ὅ,τι τοῦ ἔδινε ὁ Θεός, εἴτε αὐτά ἦταν ὑλικά ἀγαθά εἴτε πνευματικές νουθεσίες καί θαυματουργικές παρεμβάσεις. Στόν ἴδιο δέν ἀνῆκε τίποτα. Διεκπεραίωνε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μοίραζε τά δῶρα τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους καί ἡ αἴσθηση αὐτή τόν κρατοῦσε στήν ταπείνωση. Ἐάν ὑψηλοφρονοῦσε, ὅλα θά ἀνατρέπονταν καί θά ἔχανε τήν εὔνοια τοῦ Θεοῦ. Τήν ἴδια αἴσθηση πρέπει νά ἔχουν ὅλοι οἱ χριστιανοί. Νά εἶναι δραστήριοι στήν ἀγάπη καί ἀδρανεῖς στήν ὑπερηφάνεια. Νά εἶναι οἱ ταπεινοί ἐργάτες τοῦ Θεοῦ. Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. (3ον. Τελευταῖον) 6. Οἱ Ἀρμένιοι εἶναι αἱρετικοί. Ἡ ἀποκήρυξη τῆς πλάνης καὶ ἡ ἐπιστροφὴ εἶναι ἡ μόνη δυνατότης γιὰ τὴν ἕνωση Εὐτυχῶς ὅμως ποὺ ἀπέναντι σ' αὐτὴ τὴ σύγχυση ὑπάρχει ἡ σαφέστατη καὶ διαυγὴς διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία τελικῶς θὰ ἰσχύσει ὡς κριτήριο καὶ ὡς γνώμων. Ὑπάρχουν τὸ ἔργο καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Μ. Φωτίου ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ θέμα τῶν Ἀρμενίων, τὰ ὁποῖα δὲν ἀξιοποιήθηκαν ἐπαρ - κῶς καὶ δὲν γονιμοποίησαν ἀκόμη τὴν σύγχρονη θεολογικὴ σκέψη, γιατὶ παραμένουν ἄγνωστα. Ὁ Μ. Φώτιος εἶναι πράγματι μεγάλη προφητικὴ φυσιογνωμία, ποὺ στάλθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ σὲ δύσκολους γιὰ τὴν Ἐκκλησία καιρούς, ὅταν ὁ παπικὸς ἀπολυταρχισμός, στηριζόμενος στὴν ἀνερχόμενη πολιτικὴ δύναμη τῶν Φράγκων ἡγεμόνων, ἐπεδίωξε, καταργώντας τὸ συνοδικὸ σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀνακηρυσσόμενος σὲ αὐτάρκη καὶ ἀλάθητο θεσμὸ σὲ θέματα πίστεως, νὰ ἐπέμβει ἀφ' ἑνὸς στὰ ὅρια δικαιοδοσίας τῶν αὐτοκέφαλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν περίπτωση τῆς Βουλγαρίας, καὶ συγχρόνως νὰ ἀμφισβητήσει τὸ κῦρος παραδεδομένων δογμάτων, καινοτομώντας σὲ θέματα πίστεως. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀντίδραση τοῦ Μ. Φωτίου, ὁ ὁποῖος, ἀγνοώντας τοὺς πολιτικοὺς συσχετισμούς, μὲ καθαρῶς θεολογικὰ κριτήρια, ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως καὶ τὴ διατήρηση τοῦ ἀποστολοπαραδότου συνοδικοῦ συστήματος διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ συγχρόνως μὲ τὸ ἄριστα σχεδιασμένο ἱεραποστολικό του ἔργο δυναμικὰ διέδωσε τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου στοὺς σλαβικοὺς λαοὺς διευρύνοτας γεωγραφικὰ καὶ κασία καὶ ἐτέθη εἰς τὰς περιωνύμους καλένδας της». Τοιουτοτρόπως ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας μας ἔχασε μία μοναδικὴ εὐκαιρία, νὰ δηλώσει τὴν συνοδικὴ ὀρθόδοξη δυναμική της, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσει τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, τὸν Πάπα, τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ τοὺς οἰκουμενιστές, ἐνῶ μὲ τὴν ἐνέργειά της αὐτὴ προσέβαλε τὴν μνήμη τῶν Μεγάλων Ἁγίων Πατέρων μας Ἱεροῦ Φωτίου καὶ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, οἱ ὁποῖοι πρωταγωνίστησαν στὶς δύο συνόδους. Ἡ πλειοψηφία τῶν Ἱεραρχῶν μας, παραπέμποντας τὸ θέμα αὐτὸ εἰς τὰς ἑλληνικὰς καλένδας, ἔδειξε ἀσυνέπεια καὶ πρὸς τὸν ἑαυτό της, διότι ἡ ἰδία Σύνοδος εἶχε ἀναθέσει εἰς τοὺς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας Ναυπάκτου καὶ Γόρτυνος κ.κ. Ἱερόθεο καί Ἰερεμία νὰ παρουσιάσουν τὶς περὶ Ὀγδόης καὶ Ἐνάτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἰσηγήσεις τους, οἱ ὁποῖες συνιστοῦν πατερικὲς ὁμολογίες, καθ ὅλα ἔγκυρες καὶ ἄψογες ἱστορικοθεολογικὲς μελέτες. Οἱ ὡς ἄνω ἐπαινετὲς ἐνέργειες τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ, ἀνοίγουν τὸν δρόμο στὴν ἐπέκταση τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν δύο Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ σὲ ὅλη τὴν Πατρίδα μας, ἀκόμη καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Χῶρες. Εἶναι δὲ γνωστό, ὅτι στὴν παράδοσή μας ἡ λατρεία, ὡς καρδιὰ τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, ἔχει τὴν δύναμη νὰ καταξιώνει στὴν πράξη ὀρθόδοξες ἀποφάσεις καὶ ὁμολογίες, ἐξουδετερώνοντας ὅλες τὶς φοβικὲς ἐναντιώσεις. Ἡ ἐμπνευσμένη πρωτοβουλία τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἐνέχει ἐξαιρετικῶς μεγάλη σημασία καὶ σπουδαιότητα σήμερα, τὸν καιρὸ τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, κατά τόν ὁποῖο οἱ παγκοσμιοκράτες τῆς Νέας Ἐποχῆς ἀναδεικνύουν καὶ προωθοῦν τὸν Πάπα ὡς τὸν θρησκευτικὸ πλανητάρχη, διότι οἱ Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἀκριβῶς καταγγέλλουν καὶ καταδικάζουν τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Πάπα, τὸ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο «του» καὶ τὸ ἑωσφορικὸ ἀλάθητό «του» ὡς αἵρεση καὶ παναίρεση. Γιὰ ὅσους ἐκ τῶν ἀδελφῶν μας ἀγνοοῦν τήν σημασία τῶν ἐν λόγῳ συνόδων σημειώνουμε τά ἑξῆς: Ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τοῦ , μὲ κορυφαῖο πατέρα τὸν Μέγα καὶ Ἱερὸ Φώτιο μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ θεοπνεύστων ἁγίων Πατέρων εἶναι οἰκουμενική, διότι ὅπως λέγει ὁ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, «ἡ Σύνοδος ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ. Περὶ τῆς συνεισφορᾶς τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων Τόσον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος ὅσον καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἰς δηλώσεις των ἐτόνισαν τῆς ἀνάγκην τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων μεταξὺ τῶν «Ἐκκλησιῶν» καὶ τῶν διαφόρων δογμάτων ἢ θρησκειῶν, διότι δι αὐτῶν ἐπέρχεται ἡ «καταλλαγὴ» ἢ προωθοῦνται λύσεις εἰς κοινωνικὰ ἢ περιβαλλοντικὰ προβλήματα. Διά τῶν δηλώσεων αὐτῶν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ «κεφαλὴ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εὑρίσκονται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, ὡς ἀποδεικνύουν: 1ον) Αἱ πολεμικαὶ ἐπιχειρήσεις τοῦ Ἰσραὴλ ἐναντίον τῶν Παλαιστινίων (Ἑβραῖοι - Μουσουλμάνοι). 2ον) Αἱ σφαγαί, αἱ ἀτιμώσεις καὶ διώξεις Χριστιανῶν ἀπὸ τὰς πατρογονικάς ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ. ἐνισχύοντας μὲ νέους πληθυσμοὺς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ δυναμικὸς αὐτὸς σχεδιασμός, ὡς ποιμαντικὴ ἀσφαλῶς εὐθύνη γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων μέσα στὴν Ἐκκλησία, περιέλαβε, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ ἀλλοθρήσκους, καὶ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ποὺ τὴν προβάλλει ὁ Μ. Φώτιος, ἂν δὲν ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία καὶ μείνουν στὴν αἵρεση, χάνουν τὴν σωτηρία τους. Ἡ ποιμαντικὴ ἑπομένως εὐαισθησία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἐκτὸς αὐτῆς ἀνθρώπων, δὲν ἐξαντλεῖται στὸ ἱεραποστολικὸ πρὸς τοὺς ἀλλοθρήσκους ἔργο, ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ πρὸς τοὺς αἱρετικούς. Ἡ διπλὴ αὐτὴ διάσταση, ἔκδηλη στὸ ἔργο καὶ στὴ διδασκαλία τοῦ Μ. Φωτίου, ἔχει ἐκλείψει στὶς ἡμέρες μας, γιατὶ ἔχουν καταργηθῆ τὰ ὅρια μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως, καὶ οἱ θεωρούμενοι προηγουμένως ὡς αἱρετικοὶ ἀποτελοῦν "ἐκκλησίες", καὶ "ἀδελφὲς" μάλιστα "ἐκκλησίες", Τὴν 2αν Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων μαρτύρων Ἀκινδύνου, Ἀφθονίου, Πηγασίου, Ἐλπιδηφόρου, καὶ Ἀνεμποδίστου καὶ τὴν 3ην Νοεμβρίου τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων μαρτύρων Ἀκεψιμᾶ, Ἰωσήφ καὶ Ἀειθαλᾶ. Τὴν δὲ 5ην Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων μαρτύρων Γαλακτίωνος καὶ Ἐπιστήμης. Ἀνωτέρω τοιχογραφία ἐκ τῆς Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγ. Ὄρους. Ἀπολυτίκιον Ἁγίων Ἀκινδύνου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ Ἦχος δ Ἀκίνδυνον μέλψωμεν, σὺν Ἀφθονίῳ ὁμοῦ, κλεινόν Ἀνεμπόδιστον, Ἐλπιδηφόρον στερρόν, Πηγάσιον ἔνδοξον, οὗτοι γὰρ ἀκινδύνως, ἐξ ἀφθόνου κρατῆρος, πηγάζουσι τοῖς ἐλπίδι, ἀρραγεῖ προσιοῦσι, χαρίτων ἀνεμποδίστων, κρήνην θεόβρυτον. ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον» Εἶναι ποτέ δυνατό νά ὑπάρχει δύναμη ἰσχυρότερη ἀπ' τή δύναμη τοῦ Θεοῦ; Καί εἶναι ποτέ δυνατό νά ὑπάρξει δύναμη ἰσχυρότερη ἀπ' τή δύναμη τῆς Ἐκκλησίας; Ἀσφαλῶς ὄχι! Καί γιατί; Διότι, Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας». Ἡ παντοδυναμία τοῦ Κυρίου δέν εἶναι μονάχα μιά ἀλήθεια τῆς Θεολογίας, ἀλλά καί τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Εἰδικότερα, ἡ ἱστορία τῶν διωγμῶν πού μαίνονται γιά εἴκοσι αἰῶνες. Ἐάν σέ 11 ἑκατομμύρια ὑπολογίζονται οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ μέχρι τό 313 μ.χ. - μέ τό διάταγμα τῶν Μεδιολάνων - τοῦ Χριστοῦ οἱ μάρτυρες μέχρι σήμερα, ὑπολογίζονται... ἀνυπολόγιστοι! Ἴσως θά ξεπερνοῦν τά 100 ἑκατομμύρια! Καμιά θρησκεία δέν εἶχε τόσα θύματα. Μόνο μιά ματιά στήν τελευταία στατιστική τῆς διεθνοῦς ὀργάνωσης «Ἀνοιχτές Πόρτες», ἀπό τήν μέχρι τήν , δηλαδή σέ ἕνα χρόνο καί 5 μῆνες, τά θύματα τῶν χριστιανῶν ἀπ τούς μουσουλμάνους σέ δέκα χῶρες - ἀπ τίς ὁποῖες ἡ Νιγηρία -(ἡ θηριωδέστερη) - πέρασαν ἀπό πολλῶν εἰδῶν μαρτύρια θανάτου, ἰδιαίτερα ἀπ τόν ἰσλαμικό ἐξτρεμισμό. Ἰδού ὁ ἀπολογισμός τῆς πιό πάνω διεθνοῦς ὀργάνωσης: Μαρτύρησαν χριστιανοί μέ ὅπλα, ἀποκεφαλισμούς, φωτιές, ἀκόμα καί σταύρωση! ἐκκλησίες καταστράφηκαν καί βεβηλώθηκαν μορφές βίας: Ἀπαγωγές, ξυλοδαρμοί, βιασμοί κ.λπ. (Γιά τή μόνη χώρα, πού δέν τά Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου κατάφερε ἡ ὀργάνωση νά ἔχει στοιχεῖα, ἦταν ἡ Βόρεια Κορέα, γιά εὐνόητους λόγους...). Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διώκεται ἀπ τά πρῶτα της βήματα. Τί λέω; Ἀπ τίς πρῶτες στιγμές τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου, ὅταν ὁ στυγερός βασιλιάς τοῦ Ἰσραήλ, Ἡρώδης, κυνηγοῦσε τόν νέο «Βασιλιά» καί γιά νά Τόν βρεῖ, σφαγίασε ὅλα τά νήπια τῆς Βηθλεέμ «ἀπό διετοῦς καί κατωτέρω»... Καί τελείωσε τήν ἐπίγεια ζωή Του, καθηλωμένος καί ἀνεβασμένος στό Σταυρό τῆς αἰσχύνης. Καί ἡ ἱστορία πιά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν χριστιανῶν, εἶναι γνωστή. Πρῶτος στό μαρτύριο, ὁ ὑπέροχος πρωταθλητής, καί γιαυτό καί πρωτομάρτυρας, ὁ Στέφανος. Ἀκολουθεῖ πρῶτος ἀπ' τούς ἀποστόλους ὁ Ἰάκωβος(ὁ ἀδελφός τοῦ Ἰωάννη), καί ἀνυπολόγιστος ὁ ἀριθμός τῶν μαρτύρων μέχρι σήμερα. «Τοιγαροῦν καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων... δι ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα» (Ἑβρ. ΙΒ 1). Ὁ σύγχρονος κόσμος ἄλλαξε. Ὀργιάζει τό κακό. «Σόδομα καί Γόμορρα» κατάντησε ἡ ἀνθρωπότητα. Βαβυλώνα καί Βαβέλ. Σέ δήλωσή του ὁ Ἐπίσκοπος Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων ὁμολόγησε πώς, «αὐτοκαταστρέφεται ὁ εὐρωπαϊκός πολιτισμός, γιά νά ἀντικατασταθεῖ μέ ἀνήθικο ψευδοπολιτισμό»! Μήπως ἦρθε ὁ καιρός νά ἐκδηλώσει ὁ Θεός τήν ὀργή τῆς δικαιοσύνης Του, «διά τό εἶναι ἡμᾶς σάρκας»; Ὡστόσο, οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ ἄς μάθουν ὅτι «οὐδέν Ἐκκλησίας δυνατώτερον» (Ἰω.Χρυσόστομος). ὁπότε ἡ ἕνωση δὲν θεωρεῖται ὡς ἐπιστροφή τους στὴν Ἐκκλησία, ἀλλ' ὡς ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔχει καθιερωθῆ κακῶς νὰ λέγεται ἀπὸ ὅλους μας, γιατὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκκλησιαστικοποιοῦμε τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς ἐξισώνουμε ὡς ἐκκλησίες μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἔχει πράγματι καταγραφῆ ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ προκύπτει ἀπὸ μαρτυρίες τοῦ ἰδίου τοῦ Μ. Φωτίου καὶ ἄλλων συγγραφέων μία κατ' ἀρχὴν ἐπιτυχὴς προσπάθεια ἐπιστροφῆς τῶν Ἀρμενίων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πρώτης πατριαρχίας του ὁ Φώτιος ἔστειλε ἐπιστολὲς στὸν ἡγεμόνα τῶν Ἀρμενίων Ἀσοὺτ καὶ στὸν καθολικό τους Ζαχαρία, τὶς ὁποῖες ἐκόμισε ὁ μητροπολίτης Νίκης Ἰωάννης. Στὶς ἐπιστολὲς αὐτές, ποὺ σώθηκαν Ἀρμενιστὶ καὶ σὲ λατινικὴ μετάφραση, ἐπρότεινε τὴν ἕνωσή τους μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σὲ σύνοδο Ἀρμενίων ἐπισκόπων ποὺ ἔγινε στὴν πὸλη Ἄντ τὸ 864 ἀναγνώρισαν οἱ Ἀρμένιοι τὴν Δ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ἀπεκήρυξαν τὸν Μονοφυσιτισμό 10. Ὁ ἅγιος Φώτιος ἀναφέρεται σ' αὐτὴν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Ἀρμενίων στὴν γνωστὴ Ἐγκύκλιο Ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς πατριάρχας τῆς Ἀνατολῆς, στὴν ὁποία καταγγέλλει τὶς ἐπεμβάσεις τοῦ πάπα στὴ Βουλγαρία καὶ τὴν ἀθέμιτη προσθὴκη τοῦ filioque στὸ σύμβολο τῆς πίστεως. Ὁ λόγος αὐτῆς τῆς ἀναφορᾶς στὴ συνάφεια τοῦ κειμένου ὀφείλεται στὸ ὅτι θέλει νὰ δείξει ὅτι ἡ Ἐκκλησία μετὰ τὴν καταδίκη τῶν παλαιῶν αἱρέσεων διερχόταν περίοδο εἰρήνης καὶ πνευματικῆς καρποφορίας. Μὲ κέντρο μάλιστα τὴν Κωνσταντινούπολη, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀναβλύζουν οἱ πηγές τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀρδεύονταν οἱ ψυχὲς σ' ὅλην τὴν οἰκουμένη, καὶ μάλιστα ἐκεῖ ὅπου εἶχε ἐπικρατήσει ξηρασία καὶ ἀνομβρία καὶ εἶχαν μεταβληθῆ οἱ χῶρες, ὅπου εἶχαν ἐπικρατήσει οἱ αἱρέσεις, σὲ ἔρημες καὶ ἄγονες ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

2 Σελὶς 2α 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Μνήμη τῶν Ἁγίων Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ Ἰωάννου τοῦ Βραχωρίτου ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ἑβδομάδα τοῦ Σεπτεμβρίου ἔγιναν στὸ Ἀγρίνιο λαμπρὲς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις, γιὰ νὰ τιμηθοῦν δύο σημαντικὰ γεγονότα: τὰ τριακόσια χρόνια ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ Ἱερομάρτυρα καὶ Ἐθνομάρτυρα ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὸ ἔνδοξο μαρτύριο τοῦ Νεομάρτυρα ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Βραχωρίτου τοῦ ἐξ Ἀγαρηνῶν. Κέντρο τῶν ἐκδηλώσεων ἦταν ὁ Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀγρινίου, ὅπου εἶχε μεταφερθεῖ ἡ σεπτὴ κάρα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Προυσοῦ Εὐρυτανίας. Μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὴ συμμετοχὴ τοῦ ἄξιου Μητροπολίτου κ. Κοσμᾶ, πραγματοποιοῦνταν καθημερινὰ οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ τελοῦνταν ἡ Θεία Λειτουργία. Τὴν Παρασκευὴ 26/9 πραγματοποιήθηκε ὁλονυχτία, τὴν ὁποία παρακολούθησε πλῆθος κόσμου. Τὴν Ἰμάμης ἐποδοπάτησε μέχρι θανάτου βρέφος Χριστιανῶν! ΓΙΑ ΝΑ καταλάβετε ποιὰ μορ - φὴ δουλείας ἔρχεται, δεῖτε τὴν παρακάτω φρικτὴ καὶ ἀνήκουστη εἴδηση, ἡ ὁποία ξεπερνᾶ σὲ κτηνωδία κάθε προηγούμενη θηριωδία. Πρὶν λίγες ἡμέρες τὰ διεθνῆ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης ἔφεραν στὸ φῶς σοκαριστικὸ φωτορεπορτὰζ ἀπὸ τὸ μαρτυρικὸ Ἰράκ. Σὲ τρεῖς φωτογραφίες παριστάνεται ἕνας ἰμάμης, δηλαδὴ «ἱερωμένος» μουσουλμάνος, τοῦ λεγομένου «Ἰσλαμικοῦ Κράτους», νὰ ποδοπατεῖ μὲ σατανικὴ μανία νεογέννητο βρέφος καὶ νὰ τὸ σκοτώνει μὲ αὐτὸ τὸν φρικτὸ καὶ βασανιστικὸ τρόπο, ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοὶ γονεῖς του ἀρνήθηκαν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν καὶ νὰ ἀσπασθοῦν τὸ Ἰσλάμ! Δὲν γνωρίζουμε τὴν τύχη τῶν ἄτυχων γονέων, τὴν ὁποία τὴν φανταζόμαστε, ὅμως εἴχαμε τὴν ἀτυχία νὰ μᾶς δείξουν τὰ καλόπαιδα, οἱ μαχητὲς τοῦ Ἀλλάχ, τὴν τύχη τοῦ ἀθώου βρέφους! Ἀδυνατοῦμε νὰ διανοηθοῦμε ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι μὲ τέτοια κτηνώδη ἔνστικτα. Καὶ ὅμως ὑπάρχουν! Καὶ ξέρετε γιατί ὑπάρχουν; Διότι ἡ θρησκεία τους τοὺς τάζει πὼς ὅσο πιὸ φρικτὰ ἐγκλήματα διαπράξουν στὸ ὄνομα τοῦ «θεοῦ» τους, τόσο πιὸ πολλὲς αἰσθησιακὲς ἀπολαβὲς θὰ ἔχουν στὸν «παράδεισο»! Τόσο περισσότερες αἰώνιες (!) παρθένες θὰ τοὺς παραχωρήσει ὁ Ἀλλάχ, γιὰ νὰ «βγάζουν τὰ μάτια τους» αἰωνίως! Καὶ νὰ φανταστεῖτε ὅτι βρέθηκε Χριστιανὸς Πατριάρχης (ὁ Θεὸς νὰ τὸν συγχωρέσει), ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποκαλέσει τὸν Μωάμεθ «προφήτη τοῦ Θεοῦ» καὶ τὸ Κοράνιο «ἅγιο βιβλίο» καὶ ὅτι ὑπάρχουν καὶ σημερινοὶ ἐπίσκοποι καὶ Πατριάρχες, οἱ ὁποῖοι δωρίζουν τὸ «ἅγιο Κοράνιο», τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλει τέτοια φρικτὰ ἐγκλήματα, σὰν καὶ τὸ παραπάνω! Ζητοῦν νομιμοποίησιν καὶ οἱ αἱμομῖκται! ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΟ γεγονός: μετὰ τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὅλες οἱ διαστροφὲς παίρνουν τὸ δρόμο τῆς νομιμοποίησης στὴν ἀποστατημένη Εὐρώπη! Στὴν Ὁλλανδία νομιμοποιήθηκε τὸ κόμμα τῶν παιδοφίλων! Στὴ Γερμανία ζητοῦν, τὰ μέλη τῆς ἕνωσης κτηνοβατῶν, νομιμοποίηση τῆς κτηνοβασίας! Καὶ ὅλα αὐτὰ στὸ ὄνομα τῆς «σεξουαλικῆς αὐτοδιάθεσης»! Τώρα ζητοῦν νομιμοποίηση καὶ οἱ αἱμομῖκτες! Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Πιθανῶς νὰ ἐπιτραπεῖ ἡ αἱμομιξία μεταξὺ ἀδερφῶν στὴ Γερμανία, ἔπειτα ἀπὸ πρόταση κυβερνητικῆς ἐπιτροπῆς δεοντολογίας, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ὑπάρχουσα νομοθεσία, ποὺ τὴν ἀπαγορεύει, ἀποτελεῖ ἀπαράδεκτη προσβολὴ τοῦ δικαιώματος τῆς σεξουαλικῆς αὐτοδιάθεσης. Ὁ νόμος δὲν μπορεῖ ἀπὸ μόνος του νὰ διατηρεῖ μία κοινωνικὴ προκατάληψη, ἀνέφερε τὸ Γερμανικὸ Συμβούλιο Δεοντολογίας, συμπληρώνοντας μάλιστα πὼς τὸ θεμελιῶδες δικαίωμα τῶν ἐνήλικων ἀδερφῶν γιὰ σεξουαλικὴ αὐτοδιάθεση πρέπει νὰ ληφθεῖ περισσότερο ὑπόψη ἀπὸ τὴν ἀφηρημένη ἰδέα τῆς προστασίας τῆς οἰκογένειας Μάλιστα, σὲ ἔρευνα τοῦ γερμανικοῦ Ἰνστιτούτου Μὰξ Πλάνκ, τὸ 2-4% τῶν Γερμανῶν παραδέχθηκε πὼς ἔχει αἱμομικτικὲς ἐμπειρίες» (Πηγή: Ξυπνῆστε Ρέ)! Προφανῶς ὠχρι οῦν τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα, μπροστὰ στὴ φρίκη τῆς «Λευκῆς Δαιμονίας», ὅπως ἀποκαλοῦσε τὴν Εὐρώπη ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος! Συνελήφθη παπικὸς «ἀρχιεπίσκοπος» διὰ παιδοφιλίαν ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ποὺ τὸ Βατικανὸ καὶ ὁ θλιβερὸς ἡγετίσκος του, Πάπας, τανύζονται νὰ ἀπαλλάξουν τὴν «καθολικὴ ἐκκλησία» ἀπὸ τὴν ἠθικὴ μπόχα καὶ τὸ ἀπὸ ἐδῶ καὶ δεκαετίες συνεχιζόμενο ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας, μεγαλοφραγκόπαπας, ἤτοι «ἐπίσκοπος», συνέχιζε μέχρι πρότινος τὸ «θεάρεστο» ἔργο τῆς παιδοφθορίας! «Γιὰ παιδεραστία συνελήφθη τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης ὁ Πολωνὸς ἀρχιεπίσκοπος Γιόζεφ Βεσολόφσκι, ἐνῶ βρισκόταν μέσα στὸ κράτος τοῦ Βατικανοῦ. Ἡ Ἑλλάς ἀργοπεθαίνει! Η ΠΑΤΡΙΔΑ μας τετέλεσται, ἄρχισε ἡ ἀντίστροφη μέτρηση γιὰ τὸν ἐθνικό μας ἀφανισμό! «Μία ὁλόκληρη πόλη, ὅπως τὸ Καρπενήσι ἢ τὸ Λουτράκι, ἑξαφανίστηκε μέσα σὲ ἕνα χρόνο ἀπὸ τὸ δημογραφικὸ χάρτη τῆς χώρας! Πέρυσι, ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας παρουσίασε ἀρνητικὴ ἐξέλιξη καὶ μειώθηκε κατὰ ἄτομα. Τὴν τριετία ὁ πληθυσμὸς μειώθηκε κατὰ ἄτομα. Οἱ γεννήσεις παρουσίασαν γιὰ ἀκόμη μία φορά μείωση κατὰ 6,21% σὲ σχέση μὲ τὸ προηγούμενο χρόνο καὶ ἀνῆλθαν σὲ , ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἀφοροῦσαν ἀγόρια καὶ κορίτσια. Οἱ θάνατοι παρουσίασαν μείωση κατὰ 4,15%, ἐνῶ αὐξήθηκε ἡ βρεφικὴ θνησιμότητα ἀπὸ 2,91 ἀνὰ γεννήσεις τὸ 2012 σὲ 3,69 τὸ 2013» (Ἱστολ. Ξυπνῆστε Ρέ)! Ἰδοὺ ποῦ μᾶς ἔφτασαν οἱ ἀνεύθυνοι πολιτικοί μας μὲ τὶς ὀλέθριες πολιτικές τους ἐπιλογὲς τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ἀσκοῦσαν μία ἀπίστευτη ἐγκληματικὴ κοντόφθαλμη πολιτική, ἡ ὁποία ἐξυπηρετοῦσε ἀποκλειστικὰ τὰ κομματικὰ καὶ ἀτομικά τους συμφέροντα, δημιουργώντας ἐθνικὰ καὶ κοινωνικὰ ἀδιέξοδα καὶ ὑποθηκεύοντας τὸ μέλλον τῆς Πατρίδας μας! Ἡ σημερινὴ πολύπλευρη κρίση, ποὺ βιώνουμε ὡς λαός, ἔχει τὰ αἴτιά της καὶ τοὺς αἰτίους της! Βεβαίως ποτὲ δὲν εἶναι ἀργὰ νὰ ἀναστρέψουμε τὴ δραματικὴ πορεία πρὸς τὸν ἀφανισμό μας, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ συνειδητοποίηση τῶν αἰτίων καὶ τῶν αἰτιῶν, ποὺ μᾶς ἔφτασαν σὲ αὐτὴ τὴν κατάντια! Εἶναι ἡ πρώτη φορά, ποὺ ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία προχωρᾶ στὴν σύλληψη ἱερέα της. Ὁ Βεσολόφσκι, 66 ἐτῶν, σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Ἕδρα εὐθύνεται γιὰ τὴ σεξουαλικὴ κακοποίηση ἀνηλίκων στὸν Ἅγιο Δομίνικο, ὅπου ἕως πρὶν ἀπὸ ἕνα χρόνο ἦταν διπλωματικὸς ἀντιπρόσωπος (νούντσιος) τοῦ Βατικανοῦ. Ὅπως διέρρευσε, ὑπάρχει μία καθοριστικὴ μαρτυρία καὶ πολλὰ σημαντικὰ στοιχεῖα, ποὺ δόθηκαν ἀπὸ ἕνα ἀπὸ τοὺς στενότερους συν - εργάτες τοῦ Πολωνοῦ ὑψηλόβαθμου κληρικοῦ. Σύμφωνα μὲ τὰ ἰταλικὰ μέσα ἐνημέρωσης, ἐνοχοποιητικὰ στοιχεῖα ἔχουν φτάσει καὶ ἀπὸ τὴν πατρίδα τοῦ Βεσολόφσκι, τὴν Πολωνία, οἱ ἀρχὲς τῆς ὁποίας εἶχαν ζητήσει ἀπὸ τὸ Βατικανὸ νὰ δώσει τὸ πράσινο φῶς γιὰ τὴν ἔκδοση τοῦ πρώην νούντσιου στὴ Βαρσοβία» (Πηγή: ΑΜΠΕ, Reuters)! Φανταζόμαστε νὰ καταλάβατε, γιατί ἀναγκάστηκε ἡ «Ἁγία Ἕδρα» νὰ συλλάβει τὸν θεομπαίχτη παιδόφιλο «ἱερέα» της, γιὰ νὰ μὴ ἐκδοθεῖ στὴν Πολωνία καὶ τιμωρηθεῖ! Συνελήφθη γιὰ νὰ μὴ τιμωρηθεῖ, ἢ τουλάχιστον νὰ «πέσει στὰ μαλακὰ» ἀπὸ τὰ δικαστήρια τῆς «Ἁγίας Ἕδρας»! Αὐτὴ εἶναι δυσ - τυχῶς ἡ «καθολικὴ ἐκκλησία», μὲ τὴν ὁποία θέλουν νὰ μᾶς ἑνώσουν οἱ «δικοί» μας! Δυστυχῶς! Καταιγισμὸς διαθρησκειακῶν συνεδρίων! ΠΟΙΟΣ ὑποστηρίζει ὅτι τὸ παναιρετικὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν» ἐπιδιώκει μόνο, ὅπως ἰσχυρίζεται, τὴν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου; Αὐτὸ εἶναι παλιὸ «τροπάριο». Τώρα «ἄνοιξε τὰ πανιά» του καὶ ἐπιδιώκει τὴν ἑνοποίηση ὅλων τῶν θρησκειῶν. «Σκαρφίζονται» οἱ ἰθύνοντες ἕνα σωρὸ προφάσεις, γιὰ νὰ διοργανώνονται συνεχῶς διεθνῆ διαθρησκειακὰ συνέδρια, φροντίζοντας μάλιστα νὰ δίδεται σ αὐτὰ μεγάλη δημοσιότητα, προκειμένου νὰ «χωνέψουμε» τὴν «ἀναγκαιότητα» τῆς συνεργασίας τῶν θρησκειῶν σὲ «ζωτικὰ» γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα προβλήματα. Δὲν περνάει πιὰ οὔτε ἑβδομάδα, ποὺ νὰ μὴ ἔχει ἀνακοινωθεῖ ἡ διοργάνωση διαθρησκειακοῦ συνεδρίου. Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες διοργανώθηκαν τέτοια, στὴν Ὁλλανδία, στὴν Γερμανία, στὴν Ἱερουσαλήμ, στὸ Καζακστὰν (στὴ διαβόητη πόλη τελευταία ἡμέρα 28/9, τελέστηκε ἀρχιερατικὸς ἑσπερινός, μὲ τὴ συμμετοχὴ πληθώρας προσκυνητῶν, ὅπου μίλησε ὁ θεολόγος κ. Λάμπρος Σκόντζος μὲ θέμα: «Ἡ συμβολὴ τῶν Νεομαρτύρων στὴ διαμόρφωση τοῦ νεοελληνικοῦ γίγνεσθαι». Ὁ ὁμιλητής ἐξῆρε τὴν συμβολὴ τῶν χιλιάδων Νεομαρτύρων στὰ χρόνια τῆς δουλείας, τῶν ὁποίων ἡ ἡρωικὴ ἀντίσταση κατὰ τῶν τυράννων ὀθωμανῶν καὶ ὁ ἔνδοξος μαρτυρικός τους θάνατος ἀποτέλεσαν τὴν πιὸ ἰσχυρὴ τροχοπέδη κατὰ τῶν ἐξισλαμισμῶν καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν ὑποδούλων Ρωμιῶν. Εἴθε οἱ δύο αὐτοὶ Νεομάρτυρες νὰ πρεσβεύουν στὸ Θεὸ γιὰ τὴν προσωπικὴ καὶ ἐθνική μας σωτηρία, διότι μία νέα μορφὴ δουλείας, ἴσως χειρότερη ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ὁρατὴ καὶ ἀπειλητική! ΑΣΤΑΝΑ, μὲ τὰ χιλιάδες ἀποκρυφιστικὰ σύμβολα), καὶ ἀλλοῦ. Δεῖτε τὴν τελευταία διοργάνωση: «Νέα Ὑόρκη 21-22/09/2014. Διαθρησκειακὴ Συνδιάσκεψη Κορυφῆς γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή, ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὸν ΟΗΕ σὲ συνεργασία μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν πρα - γματοποιήθηκε στὴν Νέα Ὑόρκη. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐκπροσώπησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος» (Ἱστολ. Ἀκτῖνες)! Οἱ δημοσιευμένες φωτογραφίες προκάλεσαν ἀλγεινὴ ἐντύπωση. Πίσω ἀπὸ τὰ τουρμπάνια, τὶς κελεμπίες, τὰ παπικὰ καὶ τὰ ὀρθόδοξα ράσα βρισκόταν ἡ ὑπερμεγέθης ἀφίσα, μὲ τὰ γνωστὰ σύμβολα τοῦ Π.Σ.Ε.! Δραματικὰ προεόρτια τῆς ἐφιαλτικῆς Πανθρησκείας! Οἱ ἀθεϊσταὶ μοιράζουν νομίμως ἔντυπά των εἰς τὰ σχολεῖα! ΕΧΟΥΜΕ κάνει ἀρκετὲς φορὲς λόγο γιὰ τὴ διαβρωτικὴ δράση τῶν ἀθεϊστῶν. Στὶς Η.Π.Α. ἔχουν ἀναλάβει μία πραγματικὰ τιτάνια προσπάθεια γιὰ τὴν ἀποχριστιανοποίηση τῆς κοινωνίας. Ἔχοντας δυστυχῶς πολύτιμο «σύμμαχο» τὴν ἀμερικάνικη νομοθεσία ἀπαιτοῦν κατεδάφιση καὶ κατάργηση κάθε τι, ποὺ θυμίζει χριστιανικὴ πίστη. Τελευταῖα στράφηκαν στὰ σχολεῖα. Στὸ ὄνομα τῆς «ἐλεύθερης ἔκφρασης» καὶ τῆς «ἰσοπολιτείας», πέτυχαν τὴν νόμιμη διακίνηση τῶν ἐντύπων τους στὰ σχολεῖα! Ἔτσι «μία ὁμάδα ἀθεϊστῶν ποὺ ὀνομάζεται Κεντρικὴ Κοινότητα Ἐλεύθερης Σκέψης Φλόριντα ἀποφάσισε νὰ ἀφήσει τὰ δικά της φυλλάδια γιὰ τὰ παιδιά. Τὰ φυλλάδια μὲ τίτλους: ὅπως Ὁ Ἰησοῦς εἶναι Νεκρός καὶ Γιατί δὲν εἶμαι Μουσουλμάνος, [ ] Ἀλλὰ ἀφότου ἡ ὁμάδα Ἐλευθερία Ἀπὸ Θρησκεία μὲ ἕδρα τὸ Wisconsin, καὶ τὸ τοπικὸ παράρτημα, τὴν Κοινότητα Ἐλεύθερης Σκέψης, κατέθεσαν μήνυση παραπονούμενες γιὰ διακρίσεις, ἡ Σχολικὴ Διεύθυνση ὑποχώρησε καὶ εἶπε ὅτι θὰ ἐπιτρέψει ὑλικὰ ἀπὸ ὅλες τὶς ὁμάδες, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἀθεϊστῶν, στὰ γυμνάσια της» (Ἱστολ. redskywarning.blogspot.gr)! Ἐπὶ αὐτοῦ θέλουμε ἁπλὰ νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ ἀθεϊ - σμὸς εἶναι στὴν οὐσία σατανισμός, διότι τὸ μεγαλύτερο τέχνασμα τοῦ σατανᾶ εἶναι νὰ μᾶς πείσει ὅτι δῆθεν δὲν ὑπάρχει! Δυσ - τυχῶς τὰ ἀμερικανάκια (γιὰ τὴν ὥρα) μυοῦνται στὸν δαιμονικὸ ἀθεϊσμό, τὸν προθάλαμο τοῦ σατανισμοῦ! Ζητοῦν νόμιμον διανομὴν σατανιστικῶν ἐντύπων εἰς τὰ σχολεῖα! ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ἀθεϊστές, οἱ ὁποῖοι πέτυχαν, ὅπως προαναφέραμε, νὰ μοιράζουν νόμιμα ἀθεϊστικὸ ὑλικὸ στὰ σχολεῖα, ζητοῦν καὶ οἱ σατανιστὲς νὰ διεκδικοῦν καὶ αὐτὸ τὸ δικαίωμα! Ἄλλωστε προσεκτικὴ μελέτη τοῦ ἀθεϊσμοῦ καὶ τοῦ σατανισμοῦ ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι «συγκοινωνοῦντα δοχεῖα». «Ὁ Σατανικὸς Ναὸς τῆς Νέας Ὑόρκης σχεδιάζει νὰ μοιράσει θρησκευτικὸ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικὸ σὲ παιδιὰ δημόσιων σχολείων, σύμφωνα μὲ διάφορες ἀναφορὲς ποὺ δημοσιεύθηκαν τὴν Τρίτη. Τὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει χρωματιστὰ βιβλιαράκια δραστηριοτήτων γιὰ παιδιὰ μὲ τίτλο, Τὸ Μεγάλο Σατανικὸ Παιδικὸ Βιβλίο Δραστηριοτήτων, θὰ διανεμηθεῖ στοὺς ἑπόμενους μῆνες. Ἀλλὰ ἡ ὁμάδα τῶν σατανιστῶν ἐπιμένει ὅτι δὲν ἀπευθύνεται στὴν πραγματικότητα στὸ νὰ στρατολογήσει παιδιὰ στὸν σατανισμὸ μέσα ἀπὸ τὰ σχολεῖα, σύμφωνα μὲ τὴν ἀναφορὰ τοῦ issuehawk.com» (Ἱστολ. redskywarning.blogspot.gr)! Ἂν ὅμως δὲν ἐπιδιώκει νὰ στρατολογήσει παιδιὰ στὸ σατανισμό, τότε γιατί τὸ κάνει; Δὲν χωράει καμιὰ ἀμφιβολία πὼς ἡ σύγχρονη ἀποστατημένη ἀνθρωπότητα ἐπέλεξε τὸ δικό της «θεό», γι αὐτὸ τοῦ στήνει ἀνδριάντες καὶ τοῦ προωθεῖ τὰ καταστροφικὰ διδάγματα στὰ σχολεῖα, γιὰ ἐμπέδωση καὶ ἐφαρμογὴ τοῦ σατανισμοῦ ἀπὸ τὴ νεολαία, τὴν ἐλπίδα τοῦ μέλλοντος! Ποιὸς δὲν πιστεύει ὅτι βιώνουμε τὰ ἔσχατα, πηγαίνοντας κατὰ διαβόλου; Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΣΤΑΧΥΣ, ΑΠΕΛΛΗΣ, ΑΜΠΛΙΑΣ ΟΥΡΒΑΝΟΣ, ΝΑΡΚΙΣ ΣΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΒ ΟΜΗΚΟΝΤΑ τίς 31 Ὀκτωβρίου ἡ Ἐκκλη- μας τιμᾶ τήν μνήμη τῶν Σσία ἕξι Ἀποστόλων ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα Στάχυος, Ἀπελλοῦ, Ἀμπλίου, Οὐρβανοῦ, Ναρκίσσου καί Ἀριστοβούλου. Ὁ ἅγιος Στάχυς χειροτονήθηκε πρῶτος ἐπίσκοπος Βυζαντίου, στήν σημερινή Κωνσταντινούπολη ἀπό τόν πρωτόκλητο Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Μεταξύ τῶν Ἱ. Ναῶν, πού ἔκτισε, ἦταν καί αὐτός στήν γειτονική πόλη Ἀργυρούπολη, ὅπου ἐκεῖ ἐδίδασκε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ στούς χριστιανούς. Ὁ ἀπόστολος, ἀφοῦ ἐκήρυξε τό Εὐαγγέλιο δεκαέξι χρόνια, ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ. Ὁ ἀπόστολος Ἀπελλῆς ἔγινε ἐπίσκοπος Ἡρακλείας, ὅπου πολλούς Εἶναι οἱ Ἀρμένιοι Ὀρθόδοξοι; Θέσεις τοῦ Μ. Φωτίου περιοχές, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Ἀρμενίους. Τὸ ἐνδιαφέρον αὐτὸ κείμενο ἀρκεῖ μόνο του νὰ δείξει ὅτι ὁ Μ. Φώτιος θεωρεῖ τοὺς Ἀρμενίους ὡς δυσσεβεῖς αἱρετικούς, ποὺ παρασύρθηκαν στὴν αἵρεση ἀπὸ τοὺς Ἰακωβῖτες, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Δ' ἐν Χαλκηδόνι Συνόδου, εὑρίσκονται ἀπὸ τότε σὲ πλάνη καὶ δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι. Ἡ μόνη δυνατότης νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ ἀποκηρύξουν τὴν πλάνη καὶ νὰ ἀναθεματίσουν ὅλους τοὺς πάτρωνες καὶ διδασκάλους τους, ἀκραίους καὶ μετριοπαθεῖς: «Καὶ γὰρ οἱ τὴν Ἀρμενίαν οἰκοῦντες τῷ τῶν Ἰακωβιτῶν ἐνισχυμένοι δυσσεβήματι καὶ πρὸς τὸ ὀρθὸν τῆς εὐσεβείας ἀπαυθαδιαζόμενοι κήρυγμα, ἀφ' οὗπερ ἡ πολυάνθρωπος ἐκείνη καὶ ἁγία τῶν πατέρων ἡμῶν κατὰ Καλχηδόνα συνεκροτήθη σύνοδος, τῶν ὑμετέρων εὐχῶν ἡμῖν ἐπαμυνόντων, τὴν μακρὰν ἐκείνην πλάνην ἀποθέσθαι ἐνεδυναμώθησαν, καὶ λατρεύει σήμερον καθαρῶς καὶ ὀρθοδόξως ἡ τῶν Ἀρμενίων λῆξις τὴν Χριστιανῶν λατρείαν, Εὐτυχῆ καὶ Σεβῆρον καὶ Διόσκορον καὶ τοὺς κατὰ τῆς εὐσεβείας πετροβόλους Πέτρους καὶ τὸν Ἀλικαρνασέα Ἰουλιανὸν καὶ πᾶσαν αὐτῶν τὴν πολύσπορον διασποράν, ὡς ἡ καθολικὴ ἐκκλησία, μυσαττομένη καὶ δεσμοῖς ἀλύτοις τοῦ ἀναθέματος ὑποβάλλουσα» 11. Ἡ ἕνωση αὐτὴ τῶν Ἀρμενίων δὲν κράτησε φαίνεται γιὰ πολύ. Ἡ καθαίρεση τοῦ Μ. Φωτίου ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο δὲν ἐπέτρεψε τὴν ὁλοκλήρωση καὶ ἐμπέδωση αὐτῆς τῆς προσπάθειας. Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ μαρτυρία τοῦ πατριάρχου Νικολάου Μυστικοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπαναλαμβάνει μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια περίπου, τὸ , τὴν προσπάθεια. Γράφοντας δὲ πρὸς τὸν Ἀρμένιο ἄρχοντα ἀναφέρεται στὸν πατριάρχη Φώτιο καὶ στὴν ἀποτυχοῦσα προσπάθειά του, ποὺ τὴν ἀποδίδει εἰς "τὰς τῶν πραγμάτων περιπετείας": "Περὶ οὗ καὶ τῷ ἡμετέρῳ πατρί, φαμὲν δὴ Φωτίῳ τῷ ἁγιωτάτῳ πατριάρχῃ, οὐ μικρὸς ἀγὼν καταβέβληται τοῦτο μὲν λόγοις, τοῦτο δὲ καὶ ἀποστολὴ ἀνδρῶν, εἰ καὶ τῶν πραγμάτων αἱ περιπέτειαι ἐπὶ τὸ τέλος ἐλθεῖν τὴν σπουδὴν ἀπεκώλυσαν" 12. Τὴν ἴδια περίοδο καὶ ὁ Ἀρέθας Καισαρείας, ἀπαντώντας σὲ ἐπιστολὴ τῶν Ἀρμενίων, λέγει ὅτι πολλοὶ μεγάλοι καὶ ἐπιφανεῖς ἄνδρες ἔγραψαν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας καὶ μὲ τοὺς ἀγῶνες τους καθιστοῦν ὑπευθύνους τοὺς ἀντιλέγοντας. Περιλαμβάνει μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν Μέγα Φώτιο, τοῦ ὁποίου ἐξαίρει τὴν σοφία, τὴν παρρησία, τὴν ὀργανωτικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα, ἀφοῦ παρουσιάζει ὅτι πολλοὶ Ἀρμένιοι ἐπείσθησαν καὶ προσῆλθαν στὴν Ἐκκλησία. «Μεθ ὧν καὶ ὁ χθὲς τε καὶ πρώην ἱερὸς μὲν τὸ γένος, ἱερώτερος δὲ τὴν σοφίαν, ὅση τε θεία καὶ ὅση τῆς κατ' ἀνθρώπους λογίζεται. Τὶς οὗτος; Ὁ τοῖς οὐρανίοις ἀδύτοις τὰ νῦν ἐγκατοικιζόμενος Φώτιος ὅς τοῖς κατὰ ταῦτα εἰκαιολογοῦσι τῶν Ἀρμενίων ὑμῶν γενναίῳ λόγῳ καὶ θεοφιλεῖ ψυχῆς παραστήματι καὶ ἀνανταγωνίστῳ γνώμῃ καὶ διαρκεῖ σαφῶς ἐφορμήσας εἷλε μὲν τῶν ἀντιπάλων ὅσον φιλήκοον, ὅσον εἰς σύνεσιν οὐ παρέσφηλεν, ὅσον ταῖς ἀποθήκαις ἢ τοῖς σταθμοῖς τοῦ θεοῦ δίκαιον ἐναυλίζεσθαι» Ἀνεκμετάλλευτα καὶ ἄγνωστα κείμενα τοῦ Μ. Φωτίου κατὰ τῶν Ἀρμενίων Ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς μαρτυρίες προκύπτει ὅτι ὁ Φώτιος ἔγραψε ἢ ἐξεφώνησε λόγους, «τοῦτο μὲν λόγοις τοῦτο δὲ καὶ ἀποστολὴ ἀνδρῶν», καὶ ὅτι ἀπέναντι στὴν ἀσταθῆ καὶ σὲ πιθανολογίες στηριζόμενη ἐπιχειρηματολογία τῶν Ἀρμενίων ἀντέταξε «γενναῖο λόγο», «θεοφιλὲς παράστημα ψυ - χῆς», «ἀνανταγώνιστο καὶ διαρκῆ γνώμη». Σώζονται πράγματι ἑλληνιστὶ δύο μακρὲς ἐπιστολὲς τοῦ Φωτίου, οἱ ὑπ' ἀριθμ. 284 καὶ 285 στὴ νέα ἔκδοση τῶν ἐπιστολῶν τῆς Λειψίας ἀπὸ τοὺς Λαούρδα Westerink. Ἰδιαίτερα ἡ πρώτη ποὺ ἐπιγράφεται, Κατὰ τῆς Θεοπασχιτῶν αἱρέσεως, εἶναι μακρότατη πραγματεία ἀποτελούμενη ἀπὸ 3294 στίχους, ποὺ ὅπως παραδέχεται ὁ Μ. Φώτιος ἐπεξετάθη "πέρα τοῦ μετρίου" (3189), γιατὶ ἔπρεπε νὰ ἀπαντήσει στὸ ἐκτενές γράμμα, "τὸ μακρότερον τῆς Ἰλιάδος" (3190), τοῦ ἡγεμόνος τῶν Ἀρμενίων Ἀσωτίου (Ἀσοὺτ Ἀσώτ), στὸ ὁποῖο περιέχεται ὅλη ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν Μονοφυσιτῶν ἐναντίον τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου, "αἱ εἰκαιολογίαι" τῶν Ἀρμενίων, ὅπως τὶς χαρακτηρίζει ὁ Ἀρέθας, τὶς ὁποῖες ἀνήρεσε ὁ Μ. Φώτιος. Ἡ σπουδαιότης τῆς ἐπιστολιμαίας αὐτῆς πραγματείας εἶναι μεγίστη. Ἔχει παρατηρηθῆ σωστὰ πὼς ὅ,τι εἶναι γιὰ τὴν Πνευματολογία ἡ πραγματεία "Περὶ τῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Μυσταγωγίας" τὸ ἴδιο εἶναι γιὰ τὴν Χριστολογία ἡ πρα - γματεία αὐτὴ "Κατὰ τῆς Θεοπασχιτῶν αἱρέσεως" 14. Ἐνῶ ὅμως ἡ πρώτη εἶναι πασίγνωστη, σ' αὐτὴν στηρίζεται ὅλη ἡ μετὰ τὸν Φώτιο γραμματεία γιὰ τὴν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔχει δὲ μελετηθῆ καὶ ἀξιολογηθῆ ἐπανειλημμένως καὶ ἀπὸ τὴν σύγχρονη θεολογικὴ ἔρευνα, ἡ δεύτερη παραμένει παντελῶς σχεδὸν ἄγνωστη καὶ ἀναξιοποίητη. Τὸ σημαντικώτερο μάλιστα εἶναι ὅτι ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα καὶ οἱ θέσεις ποὺ προβάλλονται καὶ σήμερα ἀπαράλλακτα στὸν Θεολογικὸ Διάλογο ἀπὸ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους, ἐνώπιον τῶν ὁποίων οἱ Ὀρθόδοξοι Θεολόγοι, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ Διαλόγου, αἰσθάνονται τουλάχιστον ἀμήχανοι καὶ συγκαταβατικοί, ἀντιμετωπίζονται μὲ τὴν ἴδια μέθοδο, δύναμη καὶ πειθῶ ποὺ γνωρίζομε ἀπὸ τὸ κλασικὸ Περὶ Ἁγίου Πνεύματος ἔργο τοῦ Μ. Φωτίου. Εἶναι φυσικὰ ἀδύνατο νὰ γίνει ἐδῶ ἡ θεολογικὴ ἀνάλυση καὶ παρουσίαση τοῦ μοναδικοῦ ὄντως αὐτοῦ γιὰ τὴν Χριστολογία ἔργου. Λόγῳ ὅμως τῆς μεγάλης του σπουδαιότητος καὶ τῆς ὄχι εὐτυχοῦς τροπῆς ποὺ πῆρε ὁ Θεολογικὸς Διάλογος εἶναι ἐπείγουσα ἀναγκαιότης τὸ ἔργο αὐτὸ νὰ ἐκδοθεῖ σὲ μετάφραση μὲ θεολογικὴ εἰσαγωγὴ καὶ κατάλληλο θεολογικὸ σχολιασμό, ὥστε νὰ ἀξιοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν σύγχρονη θεολογικὴ ἔρευνα καὶ νὰ συμβάλει οὐσιαστικὰ ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξου στὸν διεξαγόμενο Διάλογο. Καὶ μολονὸτι ὅλοι βαρυνόμεθα μὲ πολλὲς ἄλλες ἀσχολίες καὶ ἔχομε βαρὺ φόρτο στοὺς ὤμους μας, ἐλπίζω μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ μπορέσω νὰ ἀνταποκριθῶ σ' αὐτὸ τὸ ἔργο. Ἡ ἄλλη ἐπιστολιμαία πραγματεία, ποὺ ἐπιγράφεται "Ἐπιστολὴ πρὸς Ἀρμενίους" ὑπ' ἀριθμ. 285 στὴ νέα ἔκδοση τῆς Λειψίας, εἶναι πολὺ μικρότερη σὲ ἔκταση, ἀποτελεῖται ἀπὸ 479 στίχους. συμπληρώνει ὅμως μὲ νέες θέσεις τὴν διδασκαλία τοῦ Μ. Φωτίου 15. Πρέπει συναφῶς νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ ἄγνοια αὐτῶν τῶν ἐπιστολῶν καὶ ἑπομένως καὶ τῆς σχετικῆς διδασκαλίας τοῦ Μ. Φωτίου ὀφείλεται κυρίως στὸ ὅτι οἱ ἐπιστολὲς δέν εἶχαν περιληφθῆ στὶς παλαιότερες ἐκδόσεις, οὔτε καὶ στὴν P.G. τοῦ Μigne. Τὶς δημοσίευσε τὸ 1971 ὁ Darrouzes στὸ REB, ἀπ' ὅπου τὶς παρέλαβε καὶ ἡ ἔκδοση τῆς Λειψίας 16. Ἐπίλογος Οἱ Ἀρμένιοι εἶναι εὐγενὴς καὶ συμπαθὴς λαός. Συμπορεύθηκαν μὲ τοὺς Ἕλληνες σὲ δύσκολους καιρούς, ἀντιμετώπισαν τὴν ἴδια σκληρότητα ἀπὸ ξενικὲς κατακτήσεις μέχρι τῶν τελευταίων ἐπονειδίστων σφαγῶν στὶς δύο πρῶτες δεκαετίες τοῦ αἰῶνος μας. Πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες Ἀρμένιοι μαζὶ μὲ τοὺς ὁμοεθνεῖς μας πρόσ - φυγες τῆς Μικρασίας καὶ τοῦ Πόντου βρῆκαν θαλπωρὴ καὶ καταφύγιο στὴ χώρα μας, ὅπου ζοῦν μὲ ἐντιμότητα, ἐργατικότητα καὶ προκοπή. Φιλικώτατα τοὺς ἀντιμετωπίζει σὲ ἀνθρώπινο ἐπίπεδο καὶ κοσμικὸ ὁ Μ. Φώτιος. Ἐπανειλημμένως ἀποκαλεῖ τὸν Ἀσώτιο φίλο καὶ συγγενῆ. Ἐπισημαίνει ὅμως ὅτι τὰ θέματα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀλη- ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΑΣ Πληροφοροῦμε τούς ἀγαπητούς μας συνδρομητάς ὅτι δύνανται νά καταθέτουν τήν συνδρομήν των ἢ ἐνίσχυσιν καί εἰς τήν Ἐθνικήν Τράπεζαν εἰς τό ὄνομα «Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωσις», Ἀρ. λογαριασμοῦ 129/ Διά τούς ἀγαπητούς συνδρομητάς τοῦ ἐξωτερικοῦ τό ΙΒΑΝ εἶναι: GR Τό δέ SWIFT τῆς τράπεζας εἶναι: (BIC) ETHNGRAA. Ὁ «Ο.Τ.» δέν ἔχει κερδοσκοπικόν χαρακτῆρα καί τά ἔξοδα ἐκδόσεώς του στηρίζονται ἀποκλειστικῶς καί μόνον εἰς τὰς συνδρομάς σας. Βοηθῆστε εἰς τήν ἔκδοσιν καί διάδοσιν τοῦ «Ο.Τ.». Ἐκ τοῦ Λογιστηρίου τοῦ «Ο.Τ.» ἀνθρώπους ἕλκυσε στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἡ δέ κοίμησή του ἦταν μακαρία. Οἱ ἀπόστολοι Ἀμπλίας καί Οὐρβανός χειροτονήθηκαν ἐπίσκοποι ἀπό τόν ἀπόστολο Ἀνδρέα, ὁ μέν Ἀμπλίας στήν Ὀδυσσούπολη, ὁ δέ Οὐρβανός στήν Μακεδονία. Οἱ ἅγιοι αὐτοί βρῆκαν μαρτυρικό θάνατο ἀπό τούς εἰδωλολάτρες, ἐπειδή κήρυτταν τόν Χριστό Θεό ἀληθινό καί κατέστρεφαν τά εἴδωλα. Ὁ Ἀπόστολος Νάρκισσος ἔγινε ἐπίσκοπος Ἀθη - νῶν, ὅπου κήρυξε τό Εὐαγγέλιο καί ἐμαρτύρησε γι αὐτό. Τέλος ὁ Ἀριστόβουλος χειροτονήθηκε ποιμένας λογικῶν προβάτων, κήρυξε τόν Κύριο καί εἶχε μακάριο τέλος. θείας κινοῦνται σὲ ἄλλη διάσταση, ὄχι στὸ χῶρο τῶν πρόσκαιρων σκοπιμοτήτων, ἀλλὰ στὸ χῶρο τῆς αἰωνιότητος, τὴν εἴσοδο στὴν ὁποία ἐγγυῶνται ὄχι τὸ σχίσμα καὶ ἡ αἵρεσις, ἀλλὰ ἡ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Τοῦ γράφει. «Μὴ σοὶ γένοιτο, τερπνὸν φιλίας καὶ συγγενείας ἀγλάϊσμα, μήτε σοὶ μήτε τινὶ ἄλλῳ, ὅσοις τὸ Χριστοῦ ἐπικαλεῖται ὄνομα, μηδαμῶς κατὰ τὸ ἐκεῖθεν κριτήριον εἰς τοιαύτην ὑποβληθῆναι καὶ τηλικαύτην ἐξέτασιν καὶ τότε μεταμανθάνειν τὴν ἀλήθειαν, ὅτε πλέον οὐδὲν τοῦ πικρότερον κολάζεσθαι περιγίνεται» 17. Αὐτὴν τὴν ἄλλη πραγματικότητα, τὴν ἄλλη διάσταση τῆς ἀληθείας, εἶχαν πάντοτε ὡς κριτήριο οἱ Ἅγιοι, καὶ ὁ Μ. Φώτιος, γι' αὐτὸ ἦσαν ἀνυποχώρητοι σὲ θέματα πίστεως καὶ ἀληθείας. Σημειώσεις: 10. Βλ. σχετικῶς Γέροντος Δανιὴλ Κατουνακιώτου Πρὸς Ἱερομόναχον Ἱερώνυμον κατὰ Ἀρμενίων. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ ἀοιδίμου σοφοῦ καὶ φωτισμένου Γέροντος Δανιήλ, ποὺ καταλέγεται στὶς μεγάλες ἁγιορείτικες μορφὲς τῶν τελευταίων χρόνων δημοσιεύεται στὸν τόμο ε' τῆς σειρᾶς τῶν ἁπάντων του, ὁ ὁποῖος φέρει τίτλον Ἐξ ἐρήμου Διατυπώσεις, σελ Ἀναιρεῖ τὶς ἀπόψεις τοῦ ἀρχιμανδρίτου Πολυκάρπου Ψωμιάδου, μετέπειτα ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος πρὸ ἑκατὸ ἀκριβῶς ἐτῶν, στὰ τέλη τοῦ περασμένου αἰῶνος ἰσχυριζόταν ὅτι «ἡ Ἀρμενικὴ Ἐκκλησία μόνον κατὰ τὰ ἔθιμα καὶ τοὺς τύπους διαφέρει τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας καὶ ὅτι λόγοι οὐχὶ οὐσιωδῶς δογματικοὶ ἀπέσπασαν αὐτοὺς ἀφ' ἡμῶν». Ἡ σχετικὴ ἐπιστολιμαία πραγματεία τοῦ Γέροντος Δανιὴλ πρὸς τὸν ἱερομόναχον Ἱερώνυμον ἔχει ἡμερομηνίαν 24 Μαρτίου Τὴν πληροφορία γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῆς προσ - πάθειας αὐτῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ἀρμενίων δίδει ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Φώτιος στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν ἡγεμόνα τῶν Ἀρμενίων Ἀσοὺτ ἢ Ἀσώτ, ἐπιγραφόμενη Κατὰ τῆς Θεοπασχιτῶν. Ἐπιστολὴ 284, ἐν Photii Patriarchae Constantinopolitani Epistulae et Amphilochia, τόμ. 3, σελ.4 ἐ., ἔκδ. Β. Laourdas L. Westerink (Bibliotheca Teubneriana). αἱρέσεως: «Τὸ μὲν οὖν τὴν παραίνεσιν ἡμῶν πέρας οἷον εὐχόμεθα λαβεῖν, οὐ βεβαίως ἐλπίζομεν, εἰ μὴ μὲ τῶν προλαβόντων ἄλλων Ἀρμενίων, ὧν οὐ πρὸ πολλοῦ χρόνου ἡ ἐπιστροφὴ καὶ διόρθωσις, διὰ τῆς ὁμοίας παραινέσεως καὶ τοῦ μακαριωτάτου Ἰωάννου ἀρχιεπισκόπου Νίκης λαμπρῶς τε καὶ ὡς ἄριστα προελθοῦσα, καὶ περὶ τῆς ὑμῶν ἀρετῆς φρονεῖν τὰ ἀμείνω προετρέψατο», 11. Ἐπιστολὴ 2, Ἐγκύκλιος ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς τῆς Ἀνατολῆς ἀρχιερατικοὺς θρόνους, αὐτόθι τόμ. 1, σελ Ἐπιστολὴ 139, Τῷ ἄρχοντι τῶν ἀρχόντων, P.G. 111, 365. R. Jenkins L. Westerink, Nicholas I, patriarch of Constantinople, Letters, σελ Arethae Archiepiscopi Caesariensis Scripta Minora, ἐκδ. L. Westerink, τόμ. I, Leipzig 1968, σελ Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου, «Σχέσεις τοῦ ἁγίου Φωτίου μὲ τὴν ἀρμενικὴ ἐκκλησία», Σύναξη, τεῦχος 30, Ἀπρίλιος Ἰούνιος 1989, σελ Β. Laourdas L. Westerink, ἔνθ' ἀνωτ., τόμ. 3, σελ. 98 ἑ. 16. J. Darrouzes, «Deux lettres inedites de Photius aux Armeniens», REB 29(1971) Ἐπιστολὴ 284, Κατὰ τῆς Θεοπασχιτῶν αἱρέσεως, στίχοι , ἔνθ' ἀνωτ., τόμ. 3, σελ. 15. Προσεκλήθη εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὁ κ. Βενιζέλος Συμφώνως πρὸς πληροφορίας ὑπὸ ἡμερομηνίαν 24ην Ὀκτωβρίου, ὑπὸ τοῦ «Ἁγιορειτικοῦ Βήματος»: «Ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Κυβέρνησης καὶ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Εὐάγγελος Βενιζέλος, μὲ τὴν ἰδιότητα καὶ τοῦ ὑπευθύνου γιὰ θέματα Ἁγίου Ὄρους ὑπουργοῦ εἶχε συν - άντηση, χθὲς στὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, μὲ Ἱεροκοινοτική Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία τὸν εὐχαρίστησε ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὴν ἀρωγὴ καὶ διαρκῆ ὑποστήριξη τοῦ ἴδιου προσωπικὰ ὅσο καὶ τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Μὲ τὴν εὐκαιρία συζητήθηκαν μία σειρὰ ἀπὸ θέματα ποὺ ἐνδιαφέρουν τὴν Ἱερὰ Κοινότητα, ὅπως ἡ συμμετοχή της στὸ νέο ΕΣΠΑ, ἡ ἔκδοση κανονιστικῶν διατάξεων κ.ο.κ. Ἡ Ἱεροκοινοτικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπανέλαβε τὴν πρόσκληση τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας πρὸς τὸν Ἀντιπρόεδρο τῆς Κυβέρνησης καὶ Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν νὰ ἐπισκεφθεῖ ἐπίσημα τὸ Ἅγιο Ὄρος ὡς ἁρμόδιος Ὑπουρ - γὸς καὶ ὁ κ. Βενιζέλος εὐχαρίστησε θερμά». ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: «Τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ», β ἔκδοση, Μετάφραση -Ἐπιμέλεια Πέτρου Μπότση, Ἀθήνα 2009, σελίδες 142, (Τηλ. Fax ). Νά δοξάζουμε εὐχαριστιακά τόν Θεό, γιά τήν Ὀρθοδοξία μας. Μεγάλη ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνο γιατί βαπτιστήκαμε καί ἀνήκουμε στήν πραγματικά ἀληθινή καί αὐθεντική "Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκ κλησία" - μακράν τῶν ψυχοκτόνων αἱρέσεων - ἀλλά καί γιά τόν πλούσιο συγγραφικό πατερικό πλοῦτο τῶν νεωτέρων χρόνων. Ὁ ὅσιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, ἀποτελεῖ ἐγκαλλώπισμα τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας τοῦ 19ου αἰώνα, ἰσάξιο, θά 'λεγα, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης. Ἄς ἀφήσω θεολόγους καί ἁγίους ἄλλων ὀρθοδόξων χωρῶν. Ὁ ἀγαπητός καί ἀκούραστος μεταφραστής καί ἐπιμελητής Πέτρος Μπότσης, συνεχίζοντας τό πολύμοχθο καί ἅγιο ἔργο του, προσφέρει στόν ὀρθόδοξο λαό μας, ἕνα νέο ἔργο τοῦ ρώσου ἁγίου. Προσοχή ὅμως στόν τίτλο τοῦ βιβλίου, διότι ἐκ πρώτης ὄψεως, "Τό Ποτήριον τοῦ Χριστοῦ", καί μάλιστα μέ τήν ὡραία Βυζαντινή εἰκόνα τοῦ ἐξωφύλλου, ἐκλαμβάνεται σά νά πρόκειται γιά τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας"! Ὡστόσο, τό θέμα εἶναι διαφορετικό. Μᾶς τό ἐξηγεῖ ὁ κ. Μπότσης στόν Πρόλογό του, ὅπου σημειώνει ὅτι, "ὁ ὅσιος συγγραφέας καταπιάνεται μέ τήν ἑρμηνεία ἑνός χωρίου τῆς Κ. Διαθήκης, πού ἀναφέρεται στήν ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ Χριστός στή μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου, τοῦ Ἰωάννη καί Ἰακώβου, πού ζήτησε νά τοποθετήσει στή βασιλεία Του, ἕνα στά δεξιά κι ἕνα στ' ἀριστερά Του. Κι ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἡ ἐρώτησή Ἔτος ΛΒ, Ἀριθμ. 39/31 Ὀκτωβρίου 2014 ΒΙΒΛΙΑ ΑΝΑΤΥΠΑ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΦΙΛΟΘΕ- ΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ ( ) «Πατρικὲς Νουθεσίες» Ἀλήθειες πόνου καὶ ἀγάπης γιὰ ἀσφαλῆ οὐρανοδρομία. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκη Σχ. 20x14 σσ 110. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΘΕΟ- ΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. «Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος» ὡς ἀγωνιστὴς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν Ἐπικαιρότητα.Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη». Θεσσαλονίκη Σχ. 20x14 σσ 294. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥ- ΛΟΥ ( ) ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ «Πνευματικὰ Διαμάντια» ἀπὸ ἐμπνευσμένες ὁμιλίες του. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη». Θεσσαλονίκη Σχ. 20x14 σσ 144. ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΚΑΤΕΡΕ- ΛΟΥ «Ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἡ ἐφαρμογή της» Γνῶμες Ἁγίων, Γέροντος Του, "ἄν μποροῦν νά πιοῦν τό ποτήριό Του"... Αὐτό εἶναι καί τό ἀντικείμενο τῆς μικρῆς μελέτης. Στό Β μέρος ἀκολουθοῦν 18 ἐπιστολές σέ κληρικούς καί μοναχούς, καί τό Γ μέρος περιλαμβάνει ἄλλες τρεῖς ἐπιστολές, ἀλλά σέ λαϊκούς. Τά ἔργα τοῦ ὁσίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, ἀποτελοῦν ἕνα πλουσιώτατο ὀρθόδοξο πνευματικό θησαυρό. Εἶναι ὁ ἅγιος ρῶσος συγγραφέας, ὁ ὁποῖος μελέτησε, ὅσο ἐλάχιστοι, τούς ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἰδιαίτερα τούς νηπτικούς. Στά ἔργα του συναντᾶ κανείς, πολύ συχνά τούς συγγραφεῖς τῆς Φιλοκαλίας. Οἱ δέ ἀναλυτικές ἑρμηνεῖες τῆς Ἁγίας Γραφῆς -Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης - ἀποτελοῦν ἔνδειξη τῆς βαθιᾶς γνώσης πού εἶχε. Ἀπό τό (πικρό "ποτήριο" τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καί τῶν δικῶν μας), σημειώνει: "Τό ποτήριο αὐτό τό ἀποδέχεται ὁ χριστιανός μέ τό νά ὑπομένει τίς ἐπίγειες δοκιμασίες μέ καρτερία καί πνεῦμα ταπεινό...ἔτσι πρέπει νά συμπεριφερθεῖς, ὅταν σέ κυκλώνουν τά βάσανα κι οἱ θλίψεις Δέν εἶναι οἱ φαρισαῖοι ἐκεῖνοι πού ἑτοίμασαν τό ποτήριο. Οὔτε ὁ Καϊάφας τό ἑτοίμασε, οὔτε κι ὁ Ἰούδας. Οὔτε ὁ Πιλάτος τό ἔδωσε, οὔτε οἱ στρατιῶτες του. Ὁ Χριστός τό εἶπε καθαρά: "Τό ποτήριον ὅ δέδωκέ μοι ὁ Πατήρ, οὐ μή πίω αὐτό;"..."τό ποτήριο τοῦ Χριστοῦ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ"... Μιχ. Μιχαηλίδης ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΩΤ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: «Ἑλληνορθόδοξες δροσοσταλίδες Ἀλήθειας, Ἀγάπης καί Χαρᾶς»- (Σκέψεις, Ὁράματα, Στοχασμοί), Χίος 2014 σελίδες 176. ΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. Συνεχίζονται σὺν Θεῷ αἱ ὁμι - λίαι τῆς «Πανελληνίου Ορθοδό ξου Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐ τῆς (Κάνιγ - γος 10, Α ὄροφος). Τὴν προσ - εχῆ Δευτέραν 3 Νοεμβρίου καὶ ὥ ραν 6:30 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ π. Ἱερόθεος Ἀργύρης, μὲ θέμα: «Παῦλος: μόνος εἰς Ἀθήνας». Τὴν Δευτέραν 10 Νοεμβρίου καὶ ὥ ραν 6:30 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ π. Ἀθανάσιος Ἀττάρτ, μὲ θέμα: «Τὸ θαῦμα κατὰ τὸν Ἅγιον Νεκτάριον». Παρακαλοῦνται τὰ μέλη τῆς Π.Ο.Ε. καὶ οἱ φίλοι τοῦ «Ορ- θοδόξου Τύπου», ὅπως παρακολουθήσουν αὐτάς. Ἀπ τή μυροβόλο Χίο μας, πάντοτε κάποια εὐωδιαστά καί μυρωδικά... ἔντυπα, καταφθάνουν στόν «Ο.Τ.», σταλμένα ἀπ τόν Ἀγαπητό Γεώργιο Παπαδόπουλο, καί συνήθως λιγοσέλιδα. Ὡστόσο, μέ χαρά τώρα μᾶς ἔστειλε τό νέο του βιβλίο μέ 176 σελίδες καί μέ ποικιλία ἄρθρων καί κειμένων του. Ἀποτελεῖ, θά λεγα, μιά συλλογή κειμένων, πού ξεκουράζει τό μελετητή τους, ὅπως ἄν σεργιάνιζε μέσα σ ἕνα ἀνθόκηπο. Ἄλλωστε τό προεικονίζει καί ὁ τίτλος του, μιλώντας γιά Ἀλήθεια, Ἀγάπη καί Χαρά. Καί ἡ ἐπεξήγηση, ἀκόμα πιό σαφής: «Σκέψεις, Ὁράματα καί Στοχασμοί». Οἱ φιλαναγνῶστες, γιά πάντα καί αὐτό ἰσχύει γιά ὅλα τά βιβλία καί ὅλους τούς μελετητές - ἐκεῖνο, πού τούς ἐνδιαφέρει, εἶναι τά περιεχόμενα τοῦ βιβλίου. Καί αὐτό, γιατί κάθε ἀναγνώστης ἔχει καί τά δικά του, τά προσωπικά του ἐνδιαφέροντα. Πρίν ἀναφερθῶ στά Περιεχόμενα τοῦ βιβλίου, σημειώνω κάποιες σκέψεις τοῦ συγγραφέα, ὁδηγητικές γιά τό βιβλίο: «Στό πόνημα τοῦτο, ἔχουν συμπεριληφθεῖ τά βασικότερα κείμενα (τοῦ συγγραφέα), τῶν δύο τελευταίων ἐτῶν. Θεώρησα ὑποχρέωσή μου νά καταστήσω κοινωνούς τούτων... Ἐπίσης, θεώρησα ὑποχρέωσή μου νά τό ἀφιερώσω στή μνήμη πέντε ἀειμνήστων θεολόγων καί ἱεροκηρύκων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, τούς μακαριστούς Βικέντιο Σαμιωτάκη, Στέφανο Σκαλιστή, Ἰωάννη Τάτση, Εὐάγγελο Ἀλιβάνογλου καί Ἀνδρέα Ἀξιωτάκη... Ἀπό τ «ἀναρίθμητα» θέματα (κεφάλαια) πού δέν ἀριθμοῦνται σημειώνω μερικά: Προσοχή στίς αἱρέσεις, πού δροῦν στόν τόπο μας. Περί ὅρκου καί ὁρκωμοσίας. Ἀπαράβατη θεϊκή ἐντολή ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς. Μνήμη Ὁσίου Νικηφόρου τοῦ λεπροῦ. Σκέψεις μέ ἀφορμή τήν πρόσφατη δραστηριότητα τοῦ Πατριάρχη... Μνήμη Ἁγίου Ἀθανασίου Παρίου. Τό Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ Φάρμακο Ἀθανασίας. Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος. Οἱ ψυχές μετά θάνατον. «CORPUS CHRISTI»...Ἀπαιδευσία ἠλιθίων κ.ἄ. Γενικά, τά θέματα πού μελετᾶ ὁ συγγραφέας, ἔχουν ἐνδιαφέρον καί βρίσκονται μέσα στήν Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση. Ἡ μόνη ἀπορία μου: Γιατί προτίμησε τό μονοτονικό; Κατά τά ἄλλα, τόν συγχαίρουμε γιά τούς ὡραίους ἀγῶνες του στήν Ἐκκλησία τῆς Χί ου. Μιχ. Μιχαηλίδης Παϊσίου καὶ ἄλλων συγχρόνων Γερόντων. Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη». Θεσσαλονίκη Σχ. 20x14 σσ 148. ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Διμηνιαῖο περιοδικὸ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ Ἀποκορώνου. Μάρτ. Ἀπρίλ Χανιά. ΜΑΧΗΤΗΣ, Ἀδέσμευτη ἑβδομαδιαία ἐφημερίδα Αἰτωλοακαρνανίας. Ὀκτ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ, Τριμηνιαία περιοδικὴ ἔκδοση τοῦ Συλλόγου «Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος». Ἰαν. Ἰούν Τσουκαλάδες Παραβόλας Ἀγρινίου. Εβδομαδιαία Εκκλησιαστικὴ Εφημερίς. Ιδιοκτησία «Παν - ελλήνιος Ορθόδοξος Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, Αθῆναι, Τηλ , ΦΑΞ Ἐκδότης Ἰωάννης Καρατζένης, Παναγί - ας Ἐλευθερωτρίας 51 Κη φισιά. Διευθυν τὴς Συντάξεως Γεώρ - γιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα Ερυθραία (14671). Υ πεύ θυνος Τυπογραφείου Κωνσταν τῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, Αμαδριάδος 15, Δρο σιά. Τύποις «Ορ θο δό ξου Τύ που» (Θησέως 25, Νέα Ερυθραία, Τηλ , ΦΑΞ ). Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκ - φράζουν τὰς προσωπικὰς ἀ - πόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐ θύ - νην τῶν γραφομένων.

3 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Σελὶς 3η Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων» Τὰ νέα Θρησκευτικὰ ὁδηγοῦν εἰς δρόμους προσηλυτισμοῦ Στὴν ἐφημερίδα «Δημοκρατία», στὸ φύλλο τοῦ Σαββάτου 25 Ὀκτωβρίου 2014 φιλοξενήθηκαν οἱ ἀπόψεις τοῦ Δρ Συνταγματικοῦ Δικαίου κ. Γεωργίου Κρίππα γιὰ τὸ ζήτημα τῶν ἀπαλλαγῶν ἀπὸ τὰ Θρησκευτικὰ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ὁ κ. Κρίππας ἐπισημαίνει ξεκάθαρα ὅτι μὲ τὴν ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ περιέχεται στὰ νέα Προγράμματα Σπουδῶν γιὰ τὰ Θρησκευτικὰ Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου ἐπιδιώκεται «ἡ ἄσκηση ἀξιόποινου προσηλυτισμοῦ». Τὸ σχετικὸ δημοσίευμα τῆς «Δημοκρατίας», ποὺ ἐπιμελήθηκε ὁ δημοσιογράφος Κώστας Παππᾶς ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὁ διδάκτωρ Συνταγματικοῦ Δικαίου Γεώργιος Κρίππας ἀντιδρᾶ στὶς ἀλλαγὲς (μὲ ἐξώδικο στοὺς ἁρμοδίους) Ἡ μορφὴ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, καθὼς καὶ οἱ διάφορες θέσεις ποὺ διατυπώνονται γιὰ τὸν τρόπο διδασκαλίας του, δημιουργοῦν κατὰ καιροὺς συγκρούσεις ἀνάμεσα στοὺς θεολόγους. Ἀπὸ τὴ μία, ὑπάρχουν οἱ ἐκπεφρασμένες ἀπόψεις ὅσων ὑποστηρίζουν θερμὰ τὸ νέο σύστημα διδασκαλίας τοῦ μαθήματος, τὸ ὁποῖο, ὅπως σημειώνουν, πρέπει νὰ λαμβάνει ὑπόψη τὴ νέα κοινωνικὴ πραγματικότητα στὴν Ἑλλάδα τῶν δεκάδων χιλιάδων ἀλλοδαπῶν καὶ ἀλλόθρησκων μαθητῶν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ μάθημα θὰ πρέπει νὰ μὴ ἔχει αὐτὸν τὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ὁ βασικὸς ἄξονας τῆς διδασκαλίας του νὰ ἀναφέρεται κυρίαρχα στοὺς Ἕλληνες μαθητές. Ἕνα ἄλλο σημεῖο τριβῆς εἶναι τὸ δικαίωμα ἀπαλλαγῆς τῶν Γράφει ὁ Δρ Γεώργιος Κρίππας μαθητῶν ποὺ ἐπικαλοῦνται λόγους συνείδησης. Καὶ γι' αὐτὸ τὸ θέμα ὅμως φαίνεται νὰ ὑπάρχουν ἀντικρουόμενες ἀπόψεις. Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες ὁ διδάκτωρ Συνταγματικοῦ Δικαίου Γεώργιος Κρίππας, μὲ ἐπιστολή του στὴ «δημοκρατία», ὑπενθύμισε τὶς νομικὲς θέσεις ποὺ ἐκφράζει ἐδῶ καὶ χρόνια καὶ δημοσιεύτηκαν μεταξὺ τῶν ἄλλων στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ «Ἐπιθεώρησις Δημοσίου Δικαίου καὶ Διοικητικοῦ Δικαίου». Ὁ κ. Κρίππας ἀναφέρει ὅτι μὲ τὴ νέα ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἐπιδιώκεται «ἡ ἄσκηση ἀξιόποινου προσηλυτισμοῦ». Μιλώντας στὴ «δημοκρατία» ἀνέφερε τὰ ἑξῆς: «Γιὰ τὸν χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν μπορεῖ κάποιος νὰ πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὸ ἄρθρο 16 παράγραφος 2 τοῦ Συντάγματος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θρησκεία καὶ τὸ ἄρθρο 1 τοῦ νόμου 1566 τοῦ 85, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ βασικὸς νόμος περὶ ἐκπαιδεύσεως. Ἔχω ἐκδώσει μία εἰδικὴ μονογραφία ποὺ παραθέτει τί μάθημα διδάσκεται σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Ε.Ε. Ἐκεῖ διδάσκεται μάθημα ἀντίστοιχο πρὸς τὴν ἐπικρατοῦσα ἐκεῖ θρησκεία. Ὑπάρχει ὅμως καὶ Ὑπακοή Τό ἄν πρέπει νά ὑπακούουμε στούς πνευματικούς μας τό διευκρινίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καί ὑπείκετε αὐτοί γάρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσαντες ἵνα μετά χαρᾶς τοῦτο ποιῶσι καί μή στενάζοντες ἀλυσιτελές γάρ ὑμῖν τοῦτο» (Ἑβρ. ιγ 17). Δηλαδή πείθεσθε στούς πνευματικούς προϊσταμένους σας καί ὑποτάσσεσθε τελείως σ αὐτούς. Διότι αὐτοί θά ἀγρυπνοῦν γιά τίς ψυχές σας, ἐπειδή θά δώσουν λόγο στό Χριστό γι αὐτές. Ὑπακούετε, ὥστε νά ἐκτελοῦν αὐτό τό ἔργο μέ χαρά χωρίς νά δυσανασχετοῦν, διότι δέν σᾶς συμφέρει. Ὅπως εἶπε ὁ Ὅσιος Μιώς, ἡ ὑπακοή φέρνει ὑπακοή. Ἄν κάποιος ὑπακούει στόν Θεό, ὁ Θεός τόν ὑπακούει. Γι αὐτό καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάκουγαν στούς πνευματικούς τους μέ ὑπομονή καί χωρίς γογγυσμό. Ἕνα θαυμαστό παράδειγμα ὑπακοῆς εἶναι ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος ὁ ἐν Κλίμακι. Ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος τῆς Κλίμακος εἶχε ἕνα πολύ σκληρό καί θυμώδη Γέροντα, πού πολύ τόν βασάνιζε καί τόν ἔδερνε καί πολλές φορές τοῦ προκαλοῦσε πληγές. Ὁ Ὅσιος ὅμως μέ πολλή ὑπομονή καί χωρίς γογγυσμό ὑπέμενε ὅλα αὐτά τά φρικτά μαρτύρια μέ καθαρή καρδιά, μέ ἄκρα σιωπή καί μέ ἀμνησικακία. Ἦταν τόση μεγάλη ἡ ὑπομονή του, ὥστε σέ ὅλους προκαλοῦσε τόν θαυμασμό καί τήν κατάπληξη. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, βλέποντας τόν Ἀκάκιο νά ταλαιπωρῆται, κάθε ἡμέρα, ἔτσι τόν ἐνίσχυε καί τοῦ ἔλεγε: «Πῶς εἶσαι σήμερα ἀδελφέ Ἀκάκιε; Κέρδισες τίποτε ἤ ὄχι;». Καί ἀμέσως ὁ μακάριος ἔδειχνε πότε τό μελανιασμένο μάτι του, πότε τό λαιμό του πρησμένο καί πότε τό κεφάλι του καταπληγωμένο ἀπό τά κτυπήματα. Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τοῦ ἔλεγε: «Καλά, καλά, ὑπέμενε καί σίγουρα θά κερδίσης ἀπό αὐτό τό μεγάλο ὄφελος». Μετά ἀπό ἐννέα χρόνια κάτω ἀπό τήν ὑπακοή τοῦ ἄσπλαγχνου ἐκείνου Γέροντα, ἐκοιμήθη ὁ Ἀκάκιος καί ἐνταφιάσθηκε στό κοιμητήριο τῶν Πατέρων. Τότε ὁ σκληρός Γέροντας πῆγε σέ κάποιο διακριτικό Γέροντα καί τοῦ λέγει: «Ὁ ἀδελφός Ἀκάκιος ἀπέθανε». Ὁ διακριτικός Γέροντας δέν πίστεψε στόν λόγο του. Ὁ κακός Γέροντας τοῦ λέγει: «Ἔρχου καί ἴδε». Πράγματι πῆγαν καί οἱ δύο στό κοιμητήριο. Τότε ὁ μεγάλος ἐκεῖνος Πατέρας ρώτησε τόν Ὅσιο Ἀκάκιο σάν νά ζοῦσε λέγοντας: «Ἀδελφέ Ἀκάκιε, ἀπέθανες;». Ὁ εὐγνώμων καί ἀληθινός ὑποτακτικός ἔδειξε ἀκόμη καί μετά θάνατον ὑπακοή καί ἀπαντώντας εἶπε: «Καί πῶς εἶναι δυνατόν, Πάτερ Ὅσιε, νά ἀποθάνῃ ἄνθρωπος ἐργάτης τῆς ὑπακοῆς;». Τότε ὁ πρώην γέροντάς του φοβήθηκε πολύ γι αὐτό τό παράξενο καί ἀφοῦ ἔκτισε κελλί δίπλα στόν τάφο τοῦ Ὁσίου, πέρασε τή ζωή του μέ σωφροσύνη, ἐξομολογούμενος καί μετανοιωμένος γιά ὅσα βάσανα ἔκανε στόν εὐλογημένο Ἀκάκιο. Μάλιστα τόσο πολύ εἶχε συγκλονισθῆ, ὥστε ἔλεγε συνέχεια: «Φόνον ἐποίησα». Τὸ ξεσκέπασμα τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων Ἀρχιμ. ΧΑΡ. Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ «Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ» ( Εκδοσις ἐπηυξημένη) Ενα βιβλίο, ποὺ ἀποκαλύπτει τὰ σκοτεινὰ σχέδια καὶ τὶς πράξεις τῶν ἐχθρῶν τῆς Ορθοδοξίας. Οἱ σφαγὲς τῶν Ορθοδόξων τῆς Σερβίας κατὰ τὰ χρόνια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς. Ο ἀντίχριστος Οἰκουμενισμὸς καὶ τὸ καθῆκον τῶν Ορθοδόξων Ελλήνων στὴν μεγάλη ἀναμέτρησι τῶν ἀθέων μὲ τὴν Εκκλησία μας. Ενα βιβλίο καταπέλτης, μὲ ἀδιάσειστα στοιχεῖα καὶ πλου - σία εἰκονογράφησι τῆς ἀλήθειας τῶν γεγονότων, ποὺ ἔγιναν καὶ γίνονται στὶς ἡμέρες μας μὲ τὸν πιὸ σατανικὸ τρόπο. Ενα βιβλίο, ποὺ πρέπει νὰ τὸ διαβάσουν ὅλοι οἱ Ορθόδοξοι Ελληνες καὶ νὰ μάθουν ὅλη τὴν ἀλήθεια. Βιβλιοπωλεῖο «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» Κάνιγγος 10, α ὄρ Αθῆναι, Τηλ ΤΕΛΕΦΑΞ Τιμᾶται: 8 ἀκόμα ἕνα στοιχεῖο. Ὅλοι οἱ ἐγκληματολόγοι, Ἕλληνες καὶ ξένοι (κάποιοι ἀπὸ τοὺς ὁποίους μάλιστα εἶναι ἄθεοι), ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τῆς ἀναγνωρισμένης θρησκείας εἶναι ἀπαραίτητη, γιατί ἐμπεριέχει καὶ στοιχεῖα ἠθικῆς διδασκαλίας καὶ ἀποτελεῖ ἀποτρεπτικὸ παράγοντα ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν. Ὁ διαπρεπὴς ἐγκληματολόγος Φέρυ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἄθεος ἀλλὰ ἔντιμος, τὰ ἀναφέρει αὐτά. Ὅσο γιὰ τὸ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὴν Ἑλλάδα, πρέπει νὰ πῶ ὅτι δὲν ὑπάρχει τέτοιου εἴδους μάθημα πολυθρησκευτικὸ σὲ ἄλλη χώρα τῆς Ε.Ε. Ἔχω κάνει ἐπὶ χρόνια λεπτομερῆ ἔρευνα στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔχω παραθέσει τὰ στοιχεῖα στὰ ἔργα μου. Τονίζω λοιπὸν ὅτι δὲν ὑπάρχει σὲ κανένα κράτος μάθημα πολυθρησκευτικό. Ὡς πρὸς τὸ πρόγραμμα ποὺ ἑτοιμάζεται, ρητῶς ὁμολογεῖται ὅτι διά αὐτοῦ ἐπιδιώκεται ἕνα εἶδος προσ - ηλυτισμοῦ. Αὐτὸ τὸ ἐπισήμανα καὶ στοὺς ἁρμοδίους καὶ ἔστειλα ἐξώδικο δήλωση διά δικαστικοῦ κλητήρα τὸν περασμένο Ἰούλιο. Ὁ ὁδηγὸς ἐκπαιδευτικοῦ ἀναφέρει ἐπὶ λέξει: "Οἱ μαθητὲς εἶναι ἀνάγκη νὰ μὴ διαποτίζονται σὲ μία θρησκευτικὴ ἄποψη, ὅποτε τὸ προτεινόμενο πρόγραμμα σπου - δῶν τοὺς προσφέρει εὐκαιρίες νὰ μελετήσουν καὶ νὰ στοχαστοῦν ἐπάνω σὲ διαφορετικὲς θρησκευτικὲς καὶ φιλοσοφικὲς θεωρήσεις"». Τί ἰσχύει γιὰ τὴν ἀπαλλαγή, ποὺ ζητοῦν κάποιοι μαθητές Ὁ κ. Κρίππας συνεχίζει ὡς ἑξῆς: «Ὑπάρχει μία διάταξη τοῦ ἀστικοῦ κώδικα, τὸ ἄρθρο 1518, ἡ ὁποία ἀναφέρει ὅτι, ἐφόσον ὁ μαθητὴς εἶναι ἀνήλικος, ἀποφασίζουν ἐπὶ τῶν πάντων οἱ γονεῖς. Οἱ γονεῖς λοιπὸν ἀποφασίζουν τί ὑπηκοότητα θὰ πάρει, σὲ ποιὸ σχολεῖο θὰ γραφτεῖ, ποιὰ θρησκεία θὰ μάθει. Ἑπομένως ἐδῶ παραβιάζεται καὶ συγκεκριμένη διάταξη μεταξὺ γονέων καὶ τέκνων. Ἐγὼ δηλώνω ὅτι εἶμαι πρόθυμος νὰ τὰ ἀνακαλέσω ὅλα αὐτὰ σὲ ὅποιον μοῦ ἀποδείξει ὅτι εἶναι ἐπιστημονικὰ ἀβάσιμα. Ἐπίσης σημειώνεται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ εἰσαχθεῖ τὸ μάθημα αὐτό, ὅτι ἡ Ἑλλὰς ὀφείλει νὰ τὸ εἰσαγάγει, γιατί δεσμεύεται ἀπὸ διεθνεῖς συμβάσεις καὶ ὑποχρεωτικὲς συστάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης. Αὐτὸ εἶναι ἀνακριβὲς ἐντελῶς. Δὲν ὑπάρχει καμία διεθνὴς σύμβαση ποὺ νὰ ἐπιβάλλει στὴν Ἑλλάδα τί μάθημα θὰ διδάξει, οἱ δὲ συστάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης δὲν εἶναι ὑποχρεωτικές». Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς ἀπαλλαγῆς μαθητῶν ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὁ κ. Κρίππας τόνισε: «Τὸ ζήτημα τῆς ἀπαλλαγῆς τῶν μαθητῶν τὸ ἔχει λύσει ἡ ἀπόφαση τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων μὲ τὴν ἀπόφαση 115 τοῦ Σὲ ἀπόσπασμα τῆς ἀπόφασης ἀναφέρεται: "Ὁ ἰσχύων καταστατικὸς χάρτης τῆς χώρας μᾶς ἐπιβάλλει τὴν ὑποχρέωση καὶ τὸ καθῆκον στὸ κράτος νὰ ἐξασφαλίσει στοὺς μαθητές, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ γενικὴ παιδεία, καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης, κατὰ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ διασφαλίζεται σὲ ἐπαρκῆ βαθμὸ ἡ διδασκαλία τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ δό - γματος. Ὁ εἰδικότερος αὐτὸς σκοπὸς τῆς παιδείας ὑλοποιεῖται μὲ τὴν πρόβλεψη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ὑποχρεωτικοῦ μαθήματος τοῦ σχολικοῦ προγράμματος, σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς θρησκείας". Ἡ ἀπόφαση αὐτή, παραπέμπουσα σὲ δική μου μελέτη, ἀναφέρει ὅτι, ἐὰν ὁ ὀρθόδοξος ζητήσει νὰ ἀπαλλαγεῖ, ἐπικαλούμενος λόγους συνείδησης, διαπράττει -ψευδῆ δήλωση ἐνώπιον δημοσίας Ἀρχῆς καὶ διώκεται ποινικῶς ἀπὸ τὸν νόμο 1599 τοῦ 86. Ὁ δὲ διευθυντὴς τοῦ σχολείου, ἐὰν δεχθεῖ τὴν ἀπαλλαγὴ καὶ αὐτὴ τὴν ψευδῆ δήλωση, διώκεται καὶ αὐτὸς ποινικῶς. Ἀναφέρεται μάλιστα στὸν νόμο ὅτι "πᾶς δημόσιος ὑπάλληλος δεχόμενος ψευδῆ δήλωση τιμωρεῖται διά φυλακίσεως ἕξι μηνῶν". Ἑπομένως ἡ ἀπόφαση αὐτὴ μπορεῖ νὰ εἶναι τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων, ἀλλὰ ἰσχύει γιὰ ὅλη τὴν Ἑλλάδα». ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟΝ Πνευματικά ἄνθη ἀπό τήν Κλίμακα τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου (20ον) 59. Ἀγάπη καί φιλαργυρία Ἡ φιλαργυρία εἶναι ἕνα ἀπό τά θανάσιμα ἁμαρτήματα. Δυστυχῶς πολλοί χριστιανοί αὐτό θέλουν νά τό ἀγνοοῦν καί δικαιολογοῦν τόν ἑαυτό τους μέ διάφορα ἐπιχειρήματα, ὅτι τά χρήματα χρειάζονται γιά τίς καθημερινές ἀνάγκες τῆς ζωῆς, ἀλλά καί γιά τίς μελλοντικές καί ὅτι, ὅταν μποροῦν, δίνουν κάτι καί στούς φτωχούς. Πάντα ὅμως μέ προσοχή καί μετά ἀπό ἐξονυχιστική ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ ΛΟΥΚΑ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 Ἀπόστολος: Γαλ. στ Εὐαγγέλιον: Λουκ. η Ἦχος: πλ. α. Ἑωθινόν: ΙΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ «μὴ φοβοῦ μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται» Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀναφέρεται σὲ δύο θαύματα, τὰ ὁποῖα, γιὰ νὰ ἐπιτελεσθοῦν ἀπὸ τὸν Κύριο, προϋποθέτουν τὸ στοιχεῖο τῆς πίστεως. Στὴν περίπτωση τῆς αἱμορροούσης γυναικὸς ἀπαιτεῖται ἡ πίστη τῆς ἰδίας, ἐνῶ στὴν περίπτωση τῆς ἀναστάσεως τῆς νεκρῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου προαπαιτεῖται ἡ πίστη τοῦ πατέρα της στὴν δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ὁ Κύριος νὰ ἐπιμένει στὸ ζήτημα τῆς πίστεως, θέλων ἔτσι νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους στὴν πνευματικὴ οὐσία, νὰ μὴ παραμείνουν στὴν πρώτη ἐπιφανειακὴ ἐντύπωση, τὸν εὔλογο θαυμασμὸ ἐμπρὸς σὲ ἕνα θαῦμα. Τὸ θαῦμα πρέπει νὰ ὁδηγεῖ στὴν πίστη, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Ἰάειρο, ἀλλὰ καὶ μία ζωή πίστεως ὁδηγεῖ στὸ νὰ ζήσουμε τὸ θαῦμα τοῦ Κυρίου, ὅπως συνέβη μὲ τὴν αἱμορροοῦσα. Σὲ κάθε περίπτωση, τὸ θαῦμα ἀποτελεῖ σημεῖο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκφραση θεϊκῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πονεμένο καὶ θλιβόμενο ἄνθρωπο. Στὴν περίπτωση τοῦ Ἰαείρου ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕνα πατέρα σὲ ἀπόγνωση, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ ἀρχισυνάγωγος, προσέρχεται ταπεινὸς στὸν Ἰησοῦ, προσπίπτει στὰ πόδια Του καὶ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν ἑτοιμοθάνατη κόρη του. Ἡ μοναδική του ἐλπίδα στὴν ἐσχάτη ἀπελπισία εἶναι ὁ Κύριος. Καθὼς ὁ Χριστὸς ἀκολουθεῖ τὸν Ἰάειρο στὴν κατοικία του, τὰ πλήθη ποὺ εἶχαν περικυκλώσει τὸν Ἰησοῦ, Τὸν ἄγγιζαν, Τὸν πίεζαν ἕως σημείου συνθλίψεως. Τότε ὁ Ἰησοῦς αἰσθάνεται κάποιο πρόσωπο νὰ Τὸν ἀγγίζει μὲ ἰδιαίτερο τρόπο, μὲ θερμὴ πίστη, ὥστε δύναμη νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ Αὐτόν. Στὸ ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ «τὶς ὁ ἁψάμενός μου;», «ποιὸς μὲ ἄγγιξε;», οἱ μαθητὲς εὐλόγως ἀποροῦν τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ τὰ πλήθη ἀπὸ παντοῦ πίεζαν τὸν Κύριο. Ὅμως, ἐκεῖνο τὸ ἄγγιγμα ἦταν ἰδιαίτερο. Προερχόταν ἀπὸ μία πονεμένη γυναίκα, ποὺ ὑπέφερε ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἀπὸ σοβαρὴ ἀσθένεια καὶ εἶχε δαπανήσει τὶς ἐλπίδες καὶ τὴν περιουσία της στοὺς ἰατροὺς χωρὶς νὰ ἔχει θεραπεία.πλησιάζει λοιπὸν ἡ αἱμορροοῦσα γυναίκα τὸν Χριστὸν μὲ πίστη καὶ σεβασμό, σκύβει καὶ ἀκουμπᾶ τὴν ἄκρη τοῦ ἱματίου τοῦ Χριστοῦ, καὶ εὐθέως θεραπεύεται. Ἀλλὰ ἀπὸ συστολὴ καὶ ταπείνωση δὲν θέλει νὰ φανερωθεῖ, ἕως ὅτου ὑποχρεώνεται ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ ἐκ τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ νὰ ὁμολογήσει τὴν θεραπεία της. Παρατηροῦμε, λοιπόν, ὅτι ἡ γυναίκα ἐκείνη πλησιάζει τὸν Χριστὸ μὲ συστολή, μὲ σεβασμὸ καὶ δέος. Ὀφείλουμε νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὴν στάση τῆς αἱμορροούσης. Πολλὲς φορὲς ἐμεῖς αἰσθανόμασθε ἐξοικειωμένοι μὲ τὰ ἱερὰ τῆς πίστεώς μας, προσεγγίζουμε τὸ πρόσ ωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὄχι πάντοτε μὲ τὴν δέουσα προσοχὴ καὶ εὐλάβεια. Ἔχουμε ἀπωλέσει τὴν συναίσθηση τοῦ ἱεροῦ δέους, ποὺ ὀφείλει νὰ μᾶς διακατέχει ὄντες ταπεινοὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος ἐπιβραβεύει τὴν πίστη τῆς αἱμορροούσης γυναικός, λέγων: «θάρσει, θύγατερ ἡ πίστις σέσωκέ σε». Ἐν τῷ μεταξύ, καθὼς ἡ θεραπεία τῆς γυναικὸς καὶ ὁ διάλογος μεταξὺ αὐτῆς καὶ τοῦ Χριστοῦ εἶχαν καθυστερήσει τὴν μετάβαση στὴν οἰκία τοῦ Ἰαείρου, ἔρχεται κάποιος κομίζων τὴν δυσάρεστη εἴδηση ὅτι ἡ κόρη τοῦ ἀρχισυναγώγου εἶχε πεθάνει, καὶ ἡ μετάβαση τοῦ Κυρίου ἦταν πλέον ἀνώφελη. Ὁ Κύριος ἀκούει τὴν εἴδηση καὶ λέγει στὸν ἀρχισυνάγωγο: «μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται». Λόγος παράδοξος, θεϊκός, ποὺ σκοπὸ ἔχει νὰ ἐνδυναμώσει τὴν πίστη τοῦ Ἰαείρου. Πλέον, ἀπὸ τὸν Ἰάειρο ἀπαιτεῖται ἕνα διαφορετικὸ ἐπίπεδο πίστεως ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς αἱμορροούσης, καθὼς δὲν ὁμιλοῦμε γιὰ ἕνα θαῦμα θεραπείας, ἀλλὰ γιὰ ἀνάσταση νεκροῦ. Ὁ Ἰάειρος καλεῖται νὰ ὑπερβεῖ τὰ περιορισμένα ὅρια τῆς λογικῆς καὶ τοῦ τετελεσμένου γεγονότος τοῦ θανάτου τῆς κόρης του. Ἡ διάνοιά του πρέπει νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ὑπέρβαση τῆς λογικῆς, στὸ ὑπέρλογο, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ πιστεύσει στὸ θαῦμα. Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ φθάνει στὰ ὅριά της, τότε καλεῖται ἡ πίστη νὰ προσφέρει στὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα νὰ δεχθεῖ τὸ μεγαλεῖο τῆς θεϊκῆς δυνάμεως, νὰ ἀποδεχθεῖ ὅτι «τὰ ἀδύνατα παρ ἀνθρώποις, δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ». Τὸ συγγενικὸ καὶ φιλικὸ περιβάλλον τῆς οἰκογενείας τοῦ Ἰαείρου ἀδυνατεῖ νὰ κάνει αὐτὴν τὴν ὑπέρβαση πίστεως, καὶ ὅταν ἀκούουν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου ὅτι ἡ κόρη δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται, ξεσποῦν σὲ κοροϊδευτικὰ γέλια ἀπιστίας. Ἐμπρὸς ὅμως στὴν ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου, οἱ γονεῖς της καὶ ἅπαντες μένουν ἔκπληκτοι. Ἐμπρὸς στὸν Κύριό της ζωῆς, ὁ θάνατος ἀκυρώνεται καὶ οἱ λογικὲς ἀντιρρήσεις ἀναιροῦνται. Ὁ Χριστός, ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ζωῆς, συναντᾶ τὸν πονεμένο ἄνθρωπο, ποὺ ἐμπρὸς στὸν θάνατο αἰσθάνεται ἀνίσχυρος. Ὅμως, μὲ τὴν Ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ, τὴν θυσία Του πάνω στὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, πλέον ἡ ἐξουσία τοῦ θανάτου πάνω στὸν ἄνθρωπο παύει νὰ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπόλυτο γεγονός. Πλέον, μὲ τὴν προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως, ὁ θάνατος λογίζεται ὡς μία μετάβαση ἀπὸ τὴν ἐπίγειο ζωή πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Ὁ νεκρὸς θεωρεῖται ὡς κεκοιμημένος, ποὺ ἀναμένει τὴν τελικὴ Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν στὴν Δευτέρα Παρουσία. Αὐτὴν τὴν νέα ἀντιμετώπιση τοῦ θανάτου παρέχει ὁ Χριστὸς στοὺς ἀνθρώπους. Ἐπιτελεῖ ὁ Κύριος τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου ἔτσι ἁπλά, μὲ ἕνα Του λόγο, σὰν νὰ ξυπνάει κάποιο κεκοιμημένο. Ὁ Κύριος παρηγορεῖ τοὺς θλιμμένους συγγενεῖς λέγοντάς τους ὅτι οἱ ἄνθρωποί τους καθεύδουν, καὶ ὁ Ἴδιος πρόκειται νὰ τοὺς ἐξεγείρει ἐκ τοῦ ὕπνου τοῦ θανάτου. Ὡστόσο, πολλὲς φορὲς καὶ ἡ δική μας λογικὴ ἀδυνατεῖ νὰ παραχωρήσει χῶρο στὴν πίστη, στὴν δυνατότητα ἑνὸς θαύματος, διότι ἔχουμε μάθει νὰ σκεπτόμαστε λογικὰ καὶ δὲν δεχόμασθε εὔκολα ὅτι ὁ Θεὸς τὰ πάντα δύναται. Ἐν τέλει, εἶναι ζήτημα πίστεως καὶ ἀποδοχῆς τοῦ μεγαλείου τῆς θεϊκῆς δυνάμεως. Καλούμαστε νὰ πιστεύσουμε στὸ θαῦμα καὶ τὴν σωτηρία, ποὺ πηγάζει ἐξ αὐτοῦ. Ἀρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κεφαλόπουλος ἔρευνα, γιά νά πιάσουν τόπο τά ψίχουλα πού προσφέρουν, θά συμπλήρωνα. Ἡ τακτική αὐτή δέν ταιριάζει στούς χριστιανούς καί εἶναι πλάνη νά πιστεύουν ὅτι ἡ φιλαργυρία μπορεῖ νά συνυπάρχει μέ τήν ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης εἶναι σαφής στό θέμα αὐτό: «Ὅποιος ἀπέκτησε ἀγάπη διεσκόρπισε χρήματα. Ὅποιος ὅμως ἰσχυρίζεται πώς συμβιβάζει στή ζωή του τή φιλαργυρία καί τήν ἀγάπη, αὐταπατήθηκε» (ΙΣΤ, 3). 60. Φιλαργυρία καί ἐλεημοσύνη Ὅταν βλέπουμε ἤ ἀκοῦμε ἕνα φι- Ἡ κριτικὴ τοῦ Νίτσε ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ Τοῦ πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Ἐπικ. Καθ. Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ λάργυρο, ὁ νοῦς μας πηγαίνει στούς φτωχούς, οἱ ὁποῖοι δέν μποροῦν νά καλύψουν οὔτε τίς βασικές τους ἀνάγκες, χωρίς ὡστόσο νά πιστεύουμε ὅτι ὁ φιλάργυρος θά ἀνοίξει τό χέρι του καί θά προσφέρει μέρος ἀπό τόν μεγάλο πλοῦτο του. Εἶναι πιά κοινή διαπίστωση ὅτι ὅσο αὐξάνεται ὁ πλοῦτος τόσο μειώνεται ἡ ἐλεημοσύνη. Ἡ φιλαργυρία καί ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ποσά ἀντιστρόφως ἀνάλογα, γιά νά χρησιμοποιήσω τή γλώσσα τῆς ἀριθμητικῆς. Ὁ αὐξανόμενος πλοῦ τος μειώνει τήν ἐλεημοσύνη καί κάποια στιγμή τήν καταργεῖ. Τό λέει καθαρά ὁ ὅσιος Ἰωάννης: «Ἀρχή τῆς φιλαργυρίας, ἡ πρόφαση τῆς ἐλεημοσύνης. Τέλος δέ αὐτῆς, τό μῖσος πρός τούς φτωχούς. Ἕως ὅτου κάποιος συγκεντρώνει τά χρήματα, κάνει ἐλεημοσύνες. Ὅταν ὅμως τά συγκεντρώσει, σφίγγουν τά χέρια του» (ΙΣΤ, 8). 61. Τό δίλεπτο τῆς χήρας Ὁ φιλάργυρος συχνά διατυπώνει τό ἀνίσχυρο ἐπιχείρημα ὅτι συγκεντρώνει χρήματα, γιά νά τά μοιράσει στούς φτωχούς. Μέ τόν τρόπο αὐτό θέλει νά κλείσει τά στόματα τῶν ἐπικριτῶν του. Διερωτᾶται ὅμως κάποιος πότε ἀρχίζει ἡ ἐλεημοσύνη καί ἄν προϋπόθεση εἶναι τά γεμάτα ταμεῖα. Ἡ ἐλεημοσύνη γίνεται μόνο ἀπό τό περίσσευμα; Τήν ἀπάντηση μᾶς τή δίνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μέ τά ὅσα εἶπε γιά τήν ἐλεήμονα χήρα. Σημειώνει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς: «Ὁ Ἰησοῦς ἔριξε μία ματιά καί εἶδε τούς πλούσιους πού ἔριχναν τίς εἰσφορές τους στό θησαυροφυλάκιο τοῦ ναοῦ. Εἶδε καί κάποια φτωχή χήρα νά ρίχνει σ αὐτό δύο λεπτά, καί εἶπε: Σᾶς βε- Ὁ Fr. Nietzsche ( ) ἀνήκει στούς μεγαλύτερους φιλοσόφους τοῦ 19ου αἰώνα μέ ἰσχυρή ἐπίδραση καί στή νεώτερη φιλοσοφία. Ἡ κριτική του ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ διακρίθηκε γιά τήν ἀπολυτότητά της καί τήν ἀκρότητα, πλήν ὅμως καί γιά τήν πλήρη ἀδυναμία της νά γνωρίσει σέ βάθος τή χριστιανική διδασκαλία. Θεμέλιο τῆς κριτικῆς του ὑπῆρξε ἡ λανθασμένη ἀντίληψη περί Χριστιανισμοῦ, πού εἶχε μορφώσει, στήν ὁποία συνέβαλε, σύν τοῖς ἄλλοις, ἡ αἱματηρή ἱστορία τῆς Εὐρώπης, ὁ φανατισμός καί ἡ μισαλλοδοξία τῶν θρησκευτικῶν πολέμων, ἡ ἀπόμακρη καί σκληρή εἰκόνα περί Θεοῦ, πού εἶχε δομήσει ἡ Δυτική θεολογία, Ρωμαιοκαθολική καί Προτεσταντική. (Πρβλ. Ηans Küng, Existiert Gott? Antwort auf die Gottesfrage der Neuzeit, 1978, σ. 413). Ἡ ἀντίθεση τοῦ Νίτσε γιά τήν πίστη τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό, εἶναι ἀπόλυτη. Εἶναι κάθετη καί ἀδιαπρα - γμάτευτη. Ὁ Θεός τῆς χριστιανικῆς πίστης, λέγει, εἶναι Αὐτός πού ἀναιρεῖ καί καταστρέφει τή χαρά τῆς ζωῆς. (Πρβλ. Ηans Küng, Existiert Gott?, ὅπ.π., σσ ). Βασικές χριστιανικές ἔννοιες, ὅπως ἁμαρτία, συνείδηση, ἐλευθερία κ.ἄ., κατά τόν Νίτσε, ἁπλῶς ἀφαιροῦν ἀπό τόν ἄνθρωπο τή ρωμαλαιότητα καί τήν ὑπερηφάνεια τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Θεμελιώδεις χριστιανικές ἔννοιες καί ἀρχές, ὅπως ἀγάπη, ταπείνωση, συμπόνια δέν ἀποτελοῦν τίποτε ἄλλο, παρά ἠθική σκλάβων ἀνθρώπων, ἠθική ἀνθρώπων, πού ἀποπειρᾶται νά ἀκυρώσει τή ρωμαλαιότητα καί τήν δύναμη τῆς ζωῆς. (Πρβλ.W.Weischedel, Der Gott der Philosophen, Band 1, σσ ). Κορωνίδα στήν κριτική του ἀποτελεῖ ἡ πασίγνωστη τοποθέτησή του, ὅπως καταγράφεται στό ἔργο του «Ἡ χαρούμενη ἐπιστήμη» στό περιστατικό, πού ἀναφέρεται στό ἐρώτημα, πού θέτει καί ἀπαντᾶ ὁ τρελλός πρός τούς ἀνθρώπους τῆς ἀγορᾶς γιά τό θάνατο τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο σκότωσαν οἱ ἄνθρωποι. (Πρβλ.W.Weischedel, Der Gott der Philosophen, ὅπ.π., σσ ). Τή θέση τοῦ νεκροῦ πιά Θεοῦ, σύμφωνα μέ τόν Νίτσε, πρέπει νά τήν πάρει ὁ ἄνθρωπος, πού πρέπει νά ἀνυψωθεῖ στή θέση τοῦ νεκροῦ καί ἀνύπαρκτου ὡς πρός τήν ἰδεολογική σύλληψη περί Θεοῦ, πού εἶχε μορφώσει ὁ Χριστιανισμός. Οἱ ἄνθρωποι, ἰσχυρίζεται ὁ Νίτσε, πού ὀσφραίνονταν τή σήψη τοῦ νεκροῦ Θεοῦ, πρέπει νά ἀνυψωθοῦν στή θέση του. Σ αὐτή τήν ἐξέλιξη καί τήν πορεία γιά τήν ἀνύψωση δέν βαιώνω πώς αὐτή ἡ χήρα, ἡ φτωχή, ἔριξε περισσότερα ἀπ ὅλους, γιατί ὅλοι οἱ ἄλλοι ἔριξαν ἀπ τό περίσσευμά τους στίς εἰσφορές, ἐνῶ αὐτή ἀπ τό ὑστέρημά της ἔριξε ὅλη της τήν περιουσία» (Λουκ. κα 1-4). Ὁ ὅσιος Ἰωάννης λέει σχετικά: «Μή ἰσχυρίζεσαι ὅτι μαζεύεις χρήματα γιά τούς φτωχούς. Διότι δύο μόνο λεπτά ἀγόρασαν τήν οὐράνια βασιλεία» (ΙΣΤ, 5). 62. Φιλοξενία καί φιλαργυρία Ἡ φιλοξενία εἶναι ἀρετή καί ἔχει τή ρίζα της στήν ἀγάπη. Ἐνῶ ἡ φιλαργυρία εἶναι πάθος καί θανάσιμο ἁμάρτημα. Ὁ φιλάργυρος ἐνοχλεῖται ἀπό τή δραστηριότητα τοῦ φιλόξενου, γι αὐτό καί τόν χαρακτηρίζει μέ σκληρούς χαρακτηρισμούς, πού πε- ὑπάρχει ἐμπόδιο. Θά ἐπιτευχθεῖ ἐντός τῆς ἱστορίας, σέ μιά νέα περίοδο πού θά ἐγκαινιαστεῖ καί ὡς προωθητική ἀρχή της θά ἔχει αὐτό πού περιέγραφε σέ ἄλλο ὁμότιτλο ἔργο του, ὡς «Θέληση πρός τή δύναμη». (Πρβλ.W.Weischedel, Der Gott der Philosophen, σσ W. Kern u.a (Hrsg), Handbuch der Fundamental Theologie, Band 1, 1985, σ.91. Ηans Küng, Existiert Gott?, ὅπ.π., σ.418). Ἔτσι θά δομηθεῖ ὁ ὑπεράνθρωπος τοῦ Νίτσε, ἡ ἀπόλυτη ἀξία καί τό μοναδικό μέτρο τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ ἄνευ ὁρίων καί περιορισμῶν θέληση πρός τή δύναμη καί τήν ἐλευθερία γιά τόν Νίτσε εἶχε ἕνα προαπαιτούμενο. Τό θάνατο τοῦ Θεοῦ. (Πρβλ.W.Weischedel, Der Gott der Philosophen, σσ Ηans Küng, Existiert Gott?, ὅπ.π., ). Ἡ νιτσεϊκή ἀντίληψη, ὅσο κι ἄν κάποιοι ἀντιδροῦν, δυστυχῶς, ἐνέπνευσε καί μετουσιώθηκε σέ ἰδεολογικές παραμέτρους τοῦ Ναζισμοῦ, μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα γιά τήν ἀνθρωπότητα. Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν Νίτσε, προϋποθέτει τό θάνατο τοῦ Θεοῦ. Στή χριστιανική πίστη ἡ ἐλευθερία εἶναι ἕνα πολύτιμο δῶρο μεταξύ τῶν ἄλλων, προίκα πού δόθηκε ἀπό τόν Δημιουργό στό δημιούργημα. «Ἐσύ, παππού, πολέμησες στὸν Μακεδονικὸ ἀγώνα;» - Αὐτὴν τὴν Κυριακή, καλό μου ἐγγονάκι, τιμοῦμε τὴν ἐπέτειο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Στὶς ἐκκλησιές μας θὰ γίνουν μνημόσυνα γιὰ τοὺς Μακεδονομάχους καὶ θὰ ψαλοῦν δοξολογίες. Τὰ σπίτια καὶ τὰ δημόσια κτίρια θὰ σημαιοστολιστοῦν. Οἱ δάσκαλοι, στὰ σχολεῖα, θὰ μιλήσουν στὰ παιδιὰ γιὰ τὶς θυσίες καὶ τὰ μαρτύρια τῶν ἀγωνιστῶν καὶ οἱ προτομὲς τῶν μακεδονομάχων θὰ στολιστοῦν μὲ δάφνινα στεφάνια. - Καὶ γιατί ὅλα αὐτά, παππού; Τόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ἐπέτειος; - Εἶναι πολὺ σημαντική, παιδί μου, ἀλλὰ δυστυχῶς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν τῆς ἔχουμε δώσει τὴν ἀξία καὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ τῆς πρέπει. Ἀρκεῖ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ ἐπέτειος αὐτὴ τιμᾶται μονάχα ἐδῶ, στὰ χώματα τῆς Μακεδονίας μας, ἐνῶ σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα δὲν γίνεται οὔτε ἡ παραμικρὴ ἀναφορά. Κι ἂς ἔχουνε πεῖ γνωστοὶ ἱστορικοὶ καὶ μεγάλοι πολιτικοὶ ἄνδρες ὅτι ἡ ἐπέτειος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα εἶναι ἰσάξια μὲ ἐκείνη τῆς 25ης Μαρτίου. - Ἐσύ, παππού, πολέμησες στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα; - Ἐγώ, ἄγγελέ μου, δὲν πολέμησα. Πολέμησε, ὅμως, ὁ πατέρας μου, δηλαδὴ ὁ προπάππος σου. Ὁ Ἀγώνας τὸν εἶχε βρεῖ παλληκαράκι εἴκοσι χρονῶν. Σὰν νὰ τὸν βλέπω, τώρα, νὰ μᾶς διηγεῖται γεγονότα καὶ περιπέτειες ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα. - Καὶ τί σᾶς ἔλεγε, παππού; - Θυμᾶμαι, ποὺ μᾶς μιλοῦσε γιὰ τὸν Παῦλο Μελᾶ, γιὰ τὸν καπετὰν Ἄγρα καὶ τὸν βάλτο τῶν Γιαννιτσῶν, γιὰ τὸν δεσπότη τῆς Καστοριᾶς, τὸν Γερμανὸ Καραβαγγέλη, γιὰ τὸν καπετὰν Ράμναλη καὶ πιὸ πολὺ θυμᾶμαι, ποὺ τὰ μάτια του ἤτανε συνεχῶς βουρκωμένα. Μᾶς τραγουδοῦσε στὸ τέλος καὶ ἕνα τραγούδι γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Παύλου Μελᾶ καὶ μετὰ ἔπεφτε σὲ βαθεῖς συλλογισμούς. -Μὲ ποιοὺς πολεμοῦσε ὁ Παῦλος Μελᾶς, παππού; - Χρυσό μου ἐγγονάκι, ὁ Παῦλος Μελᾶς στὰ 1904, τότε δηλαδὴ ποὺ ἡ Μακεδονία μας κινδύνεψε πάρα πολύ, ἦταν ἕνας γενναῖος ἀνθυπολοχαγός, ποὺ ἄφησε, στὴν Ἀθήνα τὴν γυναίκα του καὶ τὰ δύο του μικρὰ παιδιὰ καὶ ἦρθε ἐδῶ στὴν Μακεδονία, μαζὶ μὲ ἄλλους ἀξιωματικοὺς ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα, γιὰ νὰ ὀργανώσει τὸν Ἀγώνα καὶ νὰ σώσει τὴν Μακεδονία μας. - Ἀπὸ ποιοὺς νὰ τὴν σώσει, παππού; Ἡ Μακεδονία δὲν ἦταν ἐλεύθερη τὸ 1904; - Στὰ χρόνια ἐκεῖνα, ἡ Ἑλλάδα μας δὲν ἤτανε ἔτσι ὅπως τὴν ξέρεις σήμερα. Ἡ ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἔφτανε τότε μέχρι τὴν Ἐλασσόνα. Λίγο πάνω ἀπὸ τὴν Λάρισα, δηλαδή. Ἡ Μακεδονία μας, στὰ 1904, ἦταν ἀκόμα σκλαβωμένη στοὺς Τούρκους, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ Ἤπειρος καὶ ἡ Θράκη καὶ τὰ νησιά μας. Τὸ πρόβλημα, ὅμως, τότε, δὲν ἤτανε μονάχα ὁ τούρκικος ζυγός. Ὁ πιὸ μεγάλος κίνδυνος ἦταν ἀπὸ ἀλλοῦ. Ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους. - Γιατί, παππού; Τί ἔκαναν οἱ Βούλγαροι καὶ κινδύνεψε τόσο πολὺ ἡ Μακεδονία μας; - Οἱ Βούλγαροι, στὰ 1870, ἔφυγαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ἵδρυσαν δικό τους πατριαρχεῖο, τὴν λεγόμενη βουλγαρικὴ ἐξαρχία. Ἀπὸ τότε καὶ μετὰ ἔβαλαν σκοπό τους, νὰ μᾶς ἀναγκάσουν ὅλους τούς Μακεδόνες, νὰ μιλᾶμε τὴν βουλγάρικη γλώσσα, νὰ ἔχουμε στὰ σχολεῖα μας Βούλγαρους μονάχα δασκάλους καὶ οἱ παπάδες μας νὰ ὑπάγονται ἐκκλησιαστικῶς στὴν Τοῦ κ. Μιχαὴλ Φωτίου, Ἰατροῦ βουλγάρικη ἐξαρχία καὶ ὄχι στὸ δικό μας τὸ Πατριαρχεῖο. Μὲ ἄλλα λόγια, βάλθηκαν νὰ μᾶς ἁρπάξουν τὴν Μακεδονία μας καὶ νὰ τὴν κάνουνε βουλγαρική. Στὴν ἀρχὴ προσπάθησαν νὰ τὸ πετύχουν μὲ τὸ καλό. Μὲ δῶρα καὶ μὲ ὑποσχέσεις. Σὰν εἶδαν, ὅμως, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀντιστέκονταν καὶ δὲν ἐγκατέλειπαν οὔτε τὴν Γλώσσα τους οὔτε καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τους, ἔβαλαν μπρὸς τὶς ἀπειλές, τὴν τρομοκρατία, τὰ βασανιστήρια, τοὺς ἐμπρησμούς, τὰ μαχαιρώματα, τὶς ἐκτελέσεις καὶ τὶς κρεμάλες. Ἔνοπλες ὁμάδες φανατικῶν Βουλγάρων, οἱ λεγόμενοι κομιτατζῆδες, εἴχανε γίνει τότε ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν χωριῶν μας. Ἀλλοίμονο, παιδάκι μου, σὲ ὅποιον ἀντιστεκόταν στὸ πέρασμά τους. Ὁλόκληρα χωριὰ παραδόθηκαν στὶς φλόγες. Σοδιὲς καὶ ζωντανὰ ἁρπάχτηκαν καὶ ἀφανίστηκαν. Γυναῖκες βιάστηκαν. Μικρὰ παιδιὰ κακοποιήθηκαν. Παπάδες κρεμάστηκαν. Δάσκαλοι ἀποκεφαλίστηκαν. Γιατροὶ καὶ πρού - χοντες ἐκτελέστηκαν. - Τοὺς παπάδες καὶ τοὺς δασκάλους γιατί, παππού, τοὺς κυνηγοῦσαν οἱ κομιτατζῆδες μὲ τόση λύσσα; - Τοὺς κυνηγούσανε, παιδάκι μου, διότι τοὺς χαλοῦσαν τὰ σχέδιά τους. Ἦταν ἐκεῖνοι, ποὺ κρατούσανε στὰ χωριὰ μας ἄσβεστη τὴν φλόγα τῆς Πίστης καὶ τοῦ Γένους μας. Νεαρὲς δασκάλες πλήρωσαν τότε μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ αἷμα τὴν ἀπόφασή τους, κάτω ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν κομιτατζήδων, νὰ συνεχίζουν νὰ διδάσκουν στὰ Ἑλληνόπουλα τὴν Γλώσσα καὶ τὴν Ἱστορία τῶν προγόνων μας. Τώρα ποὺ μεγάλωσες καὶ μπορεῖς καὶ διαβάζεις μόνος σου, θὰ πᾶμε μία μέρα μαζὶ καὶ θὰ ἀγοράσουμε ἕνα βιβλίο τῆς Ἑταιρείας Μακεδονικῶν Σπουδῶν, ποὺ ἀναφέρεται στὴν δράση τοῦ Μητροπολίτη τῆς Καστοριᾶς Γερμανοῦ Καραβαγγέλη. Ἐκεῖ νὰ δεῖς ἀγῶνες καὶ κινδύνους καὶ φυλακίσεις καὶ θυσίες γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Πίστη. Ὁ Γερμανὸς Καραβαγγέλης ἦταν ὁ συντονιστὴς τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἦταν ἐκεῖνος, ποὺ συνεργαζότανε στὰ κρυφὰ μὲ τὸν Παῦλο Μελᾶ, ποὺ στήριζε τοὺς τρομοκρατημένους χωρικούς, πηγαίνοντας, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, ποὺ ἄνοιγε ἐκκλησιὲς κλειδωμένες ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους, ποὺ ἐνίσχυε ἠθικὰ καὶ ὑλικὰ ὅλα τὰ ἑλληνικὰ ἀνταρτικὰ σώματα. - Τί ἦταν, παππού, τὰ ἑλληνικὰ ἀνταρτικὰ σώματα; - Οἱ Ἕλληνες, καλό μου ἐγγονάκι, μπροστὰ στὶς βαναυσότητες τῶν Βουλγάρων, δὲν ἔμειναν μὲ δεμένα τὰ χέρια. Οἱ πιὸ τολμηροὶ καὶ οἱ πιὸ γενναῖοι ἀποφάσισαν νὰ ἀντισταθοῦν. Νὰ φυλάξουν τὰ χωριά τους ἀπὸ τὶς ἐγκληματικὲς ἐπιδρομὲς τῶν κομιτατζήδων, νὰ κρατήσουν τὰ σχολεῖα τους ἀνοιχτὰ μὲ δασκάλους Ἕλληνες καὶ νὰ συνεχίσουν νὰ λειτουργοῦν τὶς ἐκκλησιές τους στὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχη. Ἔτσι, πῆραν στὰ χέρια τους τὰ ὅπλα καὶ δημιούργησαν τὰ ἑλληνικὰ ἀνταρτικὰ σώματα σὲ ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν Μακεδονία. Ὁ ρόλος τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν, ποὺ ἀποστέλλονταν μυστικὰ ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα, ὅπως ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ Καραβίτης, ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Μαζαράκης κ.ἄ, δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴν καλύτερη δυνατὴ ὀργάνωση αὐτῶν τῶν γηγενῶν Μακεδονομάχων. Αὐτῶν τῶν Ἡρώων, ποὺ μὲ τὸ αἷμα τους λύτρωσαν τὴν Μακεδονία μας ἀπὸ τὴν καταιγίδα τοῦ βουλγαρισμοῦ. Τὴν ἔσωσαν, δηλαδή, ἀπὸ τὶς σφαγές, ἀπὸ τὴν ἰσοπέδωση τῆς πολιτισμικῆς μας ταυτότητας καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἐθνικῆς μας ἑλληνικῆς αὐτοσυνειδησίας. - Πόσο κράτησε, παππού, αὐτὸς ὁ Ἀγώνας; - Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας, παιδί μου, στὴν πραγματικότητα εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὸ 1870 περίπου. Ἀπὸ τότε, δηλαδή, ποὺ οἱ Βούλγαροι ξεκίνησαν τὴν ἐγκληματική τους δράση. Ἡ κρισιμότερη, ὅμως, φάση κράτησε τέσσερα χρόνια. Ἀπὸ τὸ 1904 μέχρι τὸ Στὰ χρόνια αὐτά, Μακεδονομάχοι ἀπ ὅλη τὴν Ἑλλάδα -ντόπιοι Μακεδόνες, Κρῆτες, Μανιάτες, Νησιῶτες- δίνοντας σκληρὲς μάχες καὶ θυσιάζοντας καὶ τὴν ζωή τους ἀκόμη, κατόρθωσαν στὸ τέλος, νὰ κρατήσουν τοὺς κομιτατζῆδες μακριὰ ἀπὸ τὰ χωριά μας καὶ νὰ σώσουν τὴν Μακεδονία μας. - Δηλαδή, παππού, ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας τελείωσε στὰ 1908; - Ὄχι, παιδί μου. Ὁ Ἀγώνας ὁ Μακεδονικὸς δὲν τελείωσε στὰ Συνεχίστηκε καὶ συνεχίζεται ἀκατάπαυστα μέχρι καὶ σήμερα. Ἐκεῖνα τὰ χρόνια χρειάστηκε νὰ γίνει μὲ θυσίες καὶ ὅπλα. Σήμερα συν - εχίζεται, τὸ ἴδιο σκληρὸς καὶ ἀδυσώπητος, στὰ τραπέζια τῶν διπλωματικῶν διαπραγματεύσεων, στὰ πανεπιστήμια, στὶς αἴθουσες τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ σὲ κάθε περίπτωση, ποὺ δίνεται εὐκαιρία γιὰ σχετικὴ ἐνημέρωση τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης. Ὅσο θὰ ὑπάρχουν ἐχθροί μας, ποὺ ἀμφισβητοῦν τὸ ὄνομα καὶ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μας, ὁ Ἀγώνας θὰ συνεχίζεται, χωρὶς σταματημό, μὲ τὸν ἴδιο ζῆλο καὶ τὸν ἴδιο ἐνθουσιασμό. - Παππού, τοὺς Βούλγαρους κομιτατζῆδες τοὺς ἀντιμετώπισαν καὶ τοὺς ἀπώθησαν τότε οἱ Μακεδονομάχοι. Ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ὅμως, πότε ἐλευθερώθηκε τελικὰ ἡ Μακεδονία μας; - Ἡ πολυπόθητη ἐλευθερία τῆς Μακεδονίας μας καὶ ἡ ἕνωσή της στὸν κορμὸ τῆς Ἑλλάδας ἦρθε, τέσσερα χρόνια μετά, μὲ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους. Τὸ καμπαναριὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Θεσσαλονίκη χτύπησε ἐλεύθερα, γιὰ πρώτη φορά μετὰ ἀπὸ πεντακόσια χρόνια, ἀνήμερα τῆς γιορτῆς του. Στὶς 26 Ὀκτωβρίου τοῦ Πηγή: Ἑνωμένη Ρωμιοσύνη ρισσότερο ταιριάζουν στόν ἴδιο. Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ἀναφέρει γιά τό θέμα αὐτό: «Ὁ φιλόξενος καί ὁ φιλάργυρος συναντήθηκαν. Καί ὁ δεύτερος ἀποκαλοῦσε τόν πρῶτο ἀδιάκριτο καί ἀσύνετο» (ΙΣΤ, 6). 63. Φιλαργυρία καί προσευχή Τό πάθος τῆς φιλαργυρίας εἶναι ἰσόβιο. Σέ ὅποια ἡλικία καί νά βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό. Οἱ καθημερινές του μέριμνες ἔχουν ὡς ἀντικείμενο τήν αὔξηση τοῦ πλούτου του. Στή φιλαργυρία δέν ὑπάρχει κορεσμός. Ἀκόμα καί ἡ σωματική ἀδυναμία δέν μειώνει τό πάθος. Ὁ ἄνθρωπος ἀχρηστεύεται πνευματικά, ἀφοῦ ὁ νοῦς του δέν μπορεῖ νά ἔχει καθαρή προσευχή (ΙΣΤ, 7). Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

4 Σελὶς 4η 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Ἀφοῦ τελείωσε τὸ μάτς, ἄρχισε ἡ λεηλασία. Μερικὲς δεκάδες χούλιγκανς κατέστρεψαν στὴ γύρω περιοχή, τὰ πάντα. Πέταξαν ὅσες πέτρες εἶχαν μαζί τους καὶ χρησιμοποίησαν τὰ ξύλα, ποὺ εἶχαν κρυμμένα στὰ μπουφάν τους ἐναντίον ἀστυνομικῶν, φιλάθλων, ἀντιπάλων, περαστικῶν, παιδιῶν Δημιούργησαν κυκλοφοριακὴ συμφόρηση, τραυμάτισαν πολλούς, ἔφεραν στὴν περιοχὴ τὸ χάος Ἕνας ἀπ αὐτοὺς ποὺ τὸν συνέλαβε ἡ ἀστυνομία, ὅταν ρωτήθηκε ἀπ τὸν εἰσαγγελέα γιατί συμπεριφέρεται ἔτσι, ἀπάντησε: «Ἡ ὁμάδα εἶναι ὁ θεός μου. Μπορῶ καὶ νὰ πεθάνω γι αὐτήν Δὲν ἔχω τίποτ ἄλλο νὰ πιστέψω Κι αἰσθάνθηκα προδομένος ὅταν ἔχασε»! Τί τραγικὴ ὁμολογία: «Δὲν ἔχω τίποτ ἄλλο νὰ πιστέψω»! Σὲ στιγμὲς ἠρεμίας, αὐτοκριτικῆς καὶ εἰλικρίνειας, πόσες φορὲς δὲν ἔρχεται στὶς καρδιὲς καὶ τὰ χείλη πολλῶν νέων, τούτη ἡ φοβερὴ ἀλήθεια! Νὰ γιατί κάποιοι πιστεύουν στὸ χάος καὶ τὴν «καταβρίσκουν», ὅταν τὸ δημιουργοῦν! Νὰ γιατί ἄλλοι τρέχουν μὲ τὶς «χιλιάρες», σὰν τὰ βεγγαλικὰ στὶς λεωφόρους, κάνοντας «σοῦζες» καὶ «κόντρες», λὲς καὶ θέλουν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ κάπου καὶ ἀπὸ κάτι, ποὺ τοὺς βασανίζει πάρα πολύ! Νὰ γιατί ἄλλοι καταφεύγουν στὴ διασκέδαση, τὸ λεγόμενο «clubbing», τὰ νυχτερινὰ «ξεφαντώματα», καὶ τὴν ἐν γένει χαμοζωή, μεγαλώνοντας ἀκόμη πιὸ πολὺ τὸ κενὸ καὶ τ ἀδιέξοδα μέσα τους! Νὰ γιατί ἄλλοι δὲν χάνουν καμμιὰ συναυλία τοῦ ρὸκ στερεώματος, γιατί παθιάζονται, «κουφαίνονται» καὶ «φτιάχνονται» μὲ ὅλες ἐκεῖνες τὶς ἐξαλλοσύνες, ποὺ τὸ συνοδεύουν καὶ μάλιστα στὴ διαπασῶν! Νὰ γιατί ἄλλοι, οἱ κατὰ τὰ ἄλλα ἥσυχοι, χάνονται στὶς ὀθόνες, ξενυχτοῦν μὲ τὰ βιντεοπαιχνίδια, τὰ κοινωνικὰ δίκτυα καὶ τὶς ἄλλες ἠλεκτρονικὲς «ἐφαρμογές», δημιουργώντας τὴν ψευδαίσθηση τοῦ μοντέρνου καὶ τοῦ τεχνολογικὰ ἐξελιγμένου! Νὰ γιατί ἄλλοι Λοιπόν, ὅλη αὐτὴ ἡ κατάσταση, ὅπως καὶ νὰ τὴν ἑρμηνεύσουμε, στὸ τέλος σὲ τοῦτο θὰ καταλήξουμε: Πὼς σαφέστατα λείπει ὁ Θεὸς ἀπ τὴ ζωή πολλῶν σημερινῶν νέων. Κι εἶναι ἑπόμενο πλέον Νὰ πιστεύουν σὲ ὑποκατάστατα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθοῦν νὰ λύσουν τὸ πρόβλημα τῆς ἀπουσίας Του! Νὰ μὴ ἔχουν ὁράματα, ἀξίες, ἰδανικὰ καὶ σκοπούς! Νὰ μὴ ξέρουν ποῦ ἀκριβῶς πηγαίνουν οὔτε βέβαια καὶ ποῦ θέλουν νὰ φθάσουν, μάταια θαλασσοδερνόμενοι στὰ πέλαγα! Φαντάζεστε ἕνα καράβι στὸν ὠκεανό, χωρὶς προορισμό; Καὶ σίγουρα τότε, δὲν ἔχει οὔτε πυξίδες, οὔτε χάρτες, οὔτε πηδάλιο. Τί νὰ τὰ κάνει; Πηγαίνει ὅπου τὰ κύματα, οἱ φουρτοῦνες καὶ οἱ ἄνεμοι τὸ κατευθύνουν. Γιατί ταξιδεύει; Πρὸς τὰ ποῦ; Πότε θὰ φθάσει; Ἴδια ἀκριβῶς εἰκόνα! «Δὲν ἔχω τίποτ ἄλλο νὰ πιστέψω»! Κι ὕστερα γονεῖς κι ἐκπαιδευτικοὶ ψάχνουν νὰ βροῦν τὰ αἴτια, τῆς φτωχῆς ἐπίδοσης στὸ σχολεῖο Ψυχίατροι καὶ ψυχολόγοι ἐρευνοῦν γιὰ τὰ ψυχολογικὰ συμπτώματα, ποὺ μαστίζουν ἀνελέητα τὴ νέα γενιὰ καὶ τὴ σπρώχνουν ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὰ ναρκωτικά, στὶς αὐτοκτονίες, στὸ περιθώριο Κοινωνιολόγοι ζητοῦν νὰ μάθουν τὶς κοινωνικὲς ἐξελίξεις στὰ στρώματα τῆς νεολαίας Ἀστυνομικοὶ καὶ δημοσιογράφοι προσπαθοῦν νὰ βροῦν ἢ νὰ περιγράψουν τὰ διάφορα «κυκλώματα» ἢ κι αὐτὰ τὰ παιδιὰ ποὺ χάνονται καθημερινά, παγιδευμένα ἀπ τοὺς ἐμπόρους ψυχῶν καὶ σωμάτων Κι ἀμέσως, μικροὶ καὶ μεγάλοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὰ φορτώνουν ὅλα σ αὐτοὺς τοὺς χούλιγκανς, τοὺς ἀναρχικούς, τοὺς καμικάζι, τοὺς νυχτόβιους, τοὺς ροκάδες, τοὺς ξενύχτηδες, τοὺς «προβληματικούς» Κι ἔτσι ἡσυχάζουν. Ὅμως ὄχι! Δὲν φταῖνε τὰ παιδιὰ αὐτά. Στὸ μεγαλύτερο μέρος τους τουλάχιστον. Γιατί Ποιὸς ἀσχολήθηκε οὐσιαστικὰ μαζί τους; Ποιὸς τοὺς ὁδήγησε στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μας; Ποιὸς τοὺς βοήθησε νὰ πιστέψουν σὲ ἰδανικὰ καὶ ἀξίες; Ποιὸς στ ἀλήθεια πόνεσε καὶ μόχθησε γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς προσωπικότητας, τοῦ χαρακτήρα καὶ τοῦ εἶναι τους; Τὸ πολὺ πολὺ νὰ φρόντισε νὰ χορτάσει τὸ στομάχι τους, καὶ μάλιστα γιὰ τὰ καλά, νὰ ἔχουν πλουσιοπάροχα τὴ διασκέδασή τους καὶ τά ἄλλα «ὡραῖα» ὑλικὰ πράγματα! Ὅμως «οὐκ ἐπ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος». Στ ἀλήθεια γιατί πλέον ἀποροῦμε ὅταν Πιστεύουν στὰ ὑποκατάστατα τοῦ Θεοῦ, τὰ ἀντεστραμμένα ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀπαξίες; Γονατίζουν στὰ εἴδωλα καὶ λατρεύουν τὰ ξόανα; Παγιδεύονται στὰ συμφέροντα τῶν τόσων ἐπιτηδείων; Λέει, γιὰ παράδειγμα, παράγοντας γνωστοῦ ἀθλητικοῦ σωματείου: «Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι συντηροῦμε φανατικοὺς φιλάθλους, ἕνα εἶδος αὐλοκόλακα, γιὰ νὰ φωνάζουν ὑπὲρ τῆς ὁμάδας καὶ τοῦ προέδρου. Τοὺς ἐλέγχουμε φυσικά, ἀλλὰ ὑπάρχουν φορὲς ποὺ ἡ κατάσταση ξεφεύγει ἀπ τὰ χέρια μας». Καημένα παιδιά! Ποιὸς θὰ νιώσει τούτη τὴν κραυγή σας; Ποιὸς θὰ ἐνδιαφερθεῖ νὰ βγεῖτε ἀπ τὸ ἀδιέξοδο; Καὶ ποιοὶ θὰ προβληματιστοῦν ἀπ αὐτὴ τὴν κατάστασή σας, ὥστε μὲ τὸν ἀγώνα τους, νὰ μὴ ὁδηγηθοῦν οὔτε αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οὔτε δὲ καὶ ἄλλοι, στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς; Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος Ω Σ ΔΑΣΚΑΛΟΣ δημοτικοῦ, ἐδῶ καὶ 25 χρόνια, εἶμαι μάχιμος καὶ ὄχι κηφήνας συνδικαλιστής, (ἀναφέρομαι σ αὐτοὺς τοὺς χασομέρηδες ποὺ τὸ ἕνα τους μάτι εἶναι στραμμένο στὴν πολύφερνη ἐξουσία), θὰ παραπέμψω, κατ ἀρχάς, σ ἕνα μῦθο τοῦ Αἰσώπου, τοὺς ὁποίους μύθους φρόντισε τὸ ὑπουργεῖο πρώην Ἐθνικῆς Παιδείας νὰ ἐξοβελίσει ἀπὸ τὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», ὅπως ἀπροκάλυπτα ὀνομάζω τὰ εὐφημιστικῶς λεγόμενα βιβλία Γλώσσας, καὶ νὰ τοὺς ἀντικαταστήσει μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς (κάπου 30). Οἱ μῦθοι, τὰ παραμύθια ἀρέσουν πολὺ στὰ παιδιά. Διδάσκουν καθ ὅτι «μῦθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν». Διαβάζω: «Θήρας ἐθήρευον λέων καὶ ὄναγρος, ὁ μὲν λέων διά τῆς δυνάμεως ὁ δὲ ὄναγρος διά τῆς ταχύτητος. Ἐπεὶ δὲ ζῶα τινὰ ἐθήρευσαν, ὁ λέων μερίζει καὶ τίθησι τρεῖς μοίρας (=μερίδια) καὶ τὴν μὲν μίαν, εἶπεν, λήψομαι ὡς πρῶτος βασιλέα μὲ ὀνομάζουσι τὴν δὲ δευτέραν ὡς ἐξ ἴσου κοινωνὸς (=ὡς συνέταιρος μὲ τὰ ἴδια δικαιώματα). Ἡ δὲ τρίτη μοῖρα κακὸν μέγα σοὶ ποιήσει, ἂν μὴ φύγης». Ὁ Αἴσωπος, μετὰ τὸν μῦθο, παρέθετε τὸ ἐπιμύθιον τὴν κοινωνικὴ διάσταση τοῦ μύθου. Ἀποτολμῶ μία δική μου. Λέων εἶναι ἡ ἄπληστη Γερμανία. Ὄναγρος ἡ καθημαγμένη πατρίδα μας, ἡ ὁποία ξεθεώνεται στὸ κυνήγι τῶν στόχων τοῦ «Μνημονίου», τὸ ἐξαίσιο θήραμα θὰ λέγαμε, καὶ στὸ φινάλε ὅλα τὰ κερδίζει ὁ ἀδηφάγος λέων. Πανηγύριζαν πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες οἱ «μνημονιακοὶ» λακέδες καὶ οἱ σφουγγοκωλάριοι τῶν καναλιῶν ποὺ τοὺς δορυφοροῦν γιὰ τὸ πρωτογενὲς πλεόνασμα. Ὀρθῶς ὀνομάστηκε αἱμοσταγές. Ἂν τὸ ὑποβάλουμε σὲ χημικὴ ἀνάλυση, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μία μεταφορικὴ φράση, τὸ πλεόνασμα αὐτὸ ἀποτελεῖται: Κατὰ 30% ἀπὸ αἷμα Ἑλλήνων, ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἄντεξαν τὴν ἀναξιοπρέπεια τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσης. Ἄλλο ἕνα 30% εἶναι τὰ δάκρυα καὶ οἱ θρῆνοι τῶν ἀνέργων καὶ τῶν γερόντων γονέων μας, ποὺ βλέπουν τὰ παιδιά τους ἢ νὰ μεταναστεύουν ἢ νὰ λειώνουν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ φρίκη. Τὸ ὑπόλοιπο ἀπὸ πεῖνα παιδιῶν. Καθημερινῶς στὰ σχολεῖα μας παιδιὰ περιμένουν στὴν οὐρά, γιὰ νὰ λάβουν τὸ σχολικὸ κολατσιὸ ποὺ προσφέρει ἡ φιλανθρωπία πολιτῶν. Ἀθῶες παιδικὲς ψυχὲς ποὺ ἡ ἄνοιξη τῆς ζωῆς τους δὲν εἶναι χαρά, ἀνεμελιὰ καὶ παιχνίδι, ἀλλὰ βιώνουν τὸ αἴσθημα τῆς ζητιανιᾶς. Τσακίζουμε τὶς καρδιές τους, ὅπως τσάκιζαν σὲ προηγούμενη Κατοχή, οἱ ἴδιοι κατακτητές, χέρια παιδιῶν. Διαβάζω ἀπὸ ἕνα παλιὸ βιβλίο. «Στὶς ἀρχὲς τῆς Κατοχῆς, καὶ στὴν πλατεῖα τοῦ Κλαυθμῶνος, ποὺ τὴν εἴχανε μεταβάλει οἱ Γερμανοὶ σὲ χῶρο στάθμευσης, ἕνας Γερμανὸς σωφέρ, ἔτρωγε ἀπ τὴν καραβάνα του τὸ φαΐ του, καθισμένος στὸ σκαλοπάτι τοῦ αὐτοκινήτου του. Ἔτρωγε μ ἀχορταγιά, ἐνῶ γύρω του, οἱ ἄλλοι πείναγαν. Τότε ἕνα παιδάκι, ἴσια μὲ ἑφτὰ-ὀχτὼ χρονῶν, ἅπλωσε τὸ χεράκι του, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι κάτι θὰ τοῦ ἔδινε γιὰ νὰ ρίξη στὸ πεινασμένο στομάχι του, ὁ Γερμανὸς στρατιώτης. Ἀντὶς ὅμως ὁ στρατιώτης νὰ κάνη τότε μία ἀνθρώπινη χειρονομία, ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐλεεινὴ καὶ βάρβαρη πράξη. Ἄφησε στὸ σιδερένιο σκαλὶ τὴ γιομάτη καραβάνα του, σηκώθηκε ἀπάνου, ἅρπαξε τὸ μὲ πνεῦμα ἱκεσίας τεντωμένο χέρι τοῦ παιδιοῦ, τὸ στήριξε πάνω στὸ γόνατό του, καὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ κόσμου, τὸ ἔσπασε στὰ δύο σὰν ξερὸ κλαδί». Κι ἐνῶ τὰ μάτια τοῦ Ἀρμένη δακρύζουν στὴ θύμηση τῆς σκληρῆς αὐτῆς εἰκόνας, μοῦ προσθέτει: -Ἤμουνα αὐτόπτης μάρτυς. Κι ἔφυγα ἀπὸ κεῖ φτύνοντας αὐτὸν καὶ τὴ φυλή του ὁλόκληρη». Τὸ γεγονὸς περιέχεται στὸ βραβευμένο ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, βιβλίο «Οἱ σφαγὲς τῶν Καλαβρύτων», τοῦ Κώστα Καλαντζῆ (Ἀθήνα 1962, σελ. 26). Ἴσως αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα καὶ τῆς τωρινῆς Ἑλλάδας. Καὶ πάλι στεκόμαστε ταπεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι μὲ «ἐξαπλωμένη τὴν χεῖρα ψωμοζητοῦντες» (Κάλβος), ἱκετεύουμε τὸ ἄπληστο θηρίο τῆς Εὐρώπης γιὰ «χαλάρωση» τῶν λαοκτόνων μέτρων, ὅμως μᾶς «τσακίζουν» τὴν ψυχή μας, μᾶς τιμωροῦν, γιατί δὲν ξεχνοῦν τὸν Ἀπρίλιο τοῦ Καὶ ὅπως τότε, ἔτσι καὶ σήμερα, ἀνθεῖ τὸ σαπρόφυτο τοῦ δωσιλογισμοῦ. Τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα ποὺ διαπράττει σήμερα τὸ μνημονιακὸ κράτος εἶναι εἰς βάρος τῶν παιδιῶν. Εἶναι μία παράμετρος ποὺ δὲν τὴν ἔχουμε πολυσκεφτεῖ. Συζητῶ μὲ γονεῖς καὶ «ματώνει» ἡ καρδιά μου. Ἔχουν παιδιὰ-διαμάντια, ἄριστοι μαθητὲς μὲ ἄριστο ἦθος καὶ τρέμουν στὴν σκέψη ὅτι θὰ ἐνηλικιωθοῦν, ὅτι θὰ πετύχουν στὴν σχολὴ ποὺ ἐπιθυμοῦν καὶ θὰ ξενιτευτοῦν. «Βαρύτερα εἶν τὰ ξένα», «ὁ ζωντανὸς ὁ χωρισμὸς παρηγοριὰ δὲν ἔχει». Ἐλάχιστα ἀπασχόλησε στὶς ἐκλογές τους τὸ τρομακτικὸ αὐτὸ πρόβλημα. (Οἱ δεξιοί, «οἱ νοικοκύρηδες», ὅπως βαυκαλίζονται νὰ αὐτοπροσδιορίζονται, «ἔτρεχαν» γιὰ νὰ βγάλουν εὐρωβουλευτὴ τὴν κ. Μαρία Σπυράκη τοῦ Megalou κοπροκάναλου, ποὺ ἐπὶ χρόνου βυσσοδομεῖ κατὰ τῆς Πατρίδας καὶ τῆς Πίστης. Καὶ τὰ κατάφεραν. Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι!). Μάθαμε ὅτι στὶς Πανελλήνιες Ἐξετάσεις στὸ θέμα τῆς ἔκθεσης «μπῆκε» ἡ ἀνθρωπιά. Ἔχουν χιοῦμορ οἱ ἄνθρωποι. Ἀνθρωπιά; Τί εἶναι αὐτό; Τρώγεται; Ἂς ρωτήσουν τὸ ἀνέργους ποὺ βιώνουν τὴν ἀπανθρωπιά τους καὶ ἀναμένουν τὸ «τραῖνο» τῆς ἀνάπτυξης. Ἂς ρωτήσουν τοὺς κυβερνητικοὺς μπουμπούκους. («Ὅταν ὁ ἥλιος τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι χαμηλὰ στὸν ὁρίζοντα ἀκόμα καὶ οἱ νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιὲς» ἔλεγε ὁ Κὰρλ Κράους). Τὸ κείμενο ποὺ συνόδευε τὴν ἔκθεση ἦταν τοῦ Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου. Ἂν ἤμουν ἀξιολογητὴς τοῦ ὑπουργείου γιὰ τὰ θέματα, θὰ ἔβαζα ἀπόσπασμα, ἀπὸ ἕνα βιβλίο του μὲ τίτλο «Ἡ Κύπρος, ἕνα ταξίδι». Καὶ Θὰ καλοῦσα τὸν «μνημονιακὸ» γραικυλισμὸ νὰ τὸ σχολιάσει. Νὰ καθρεφτιστεῖ σ αὐτό. «Ὁ δάσκαλος ἦρθε. Ἔφεραν τὸ παιδάριο στὸ «ἐντευκτήριο» τῆς φυλακῆς. Μὲ τὰ χέρια σιδερωμένα. Ἀνάμεσα σὲ δύο δεσμοφύλακες: τὸν ἕνα Τοῦρκο, τὸν ἄλλο Ἄγγλο. Τοῦ ἔλυσαν τὰ χέρια. Ὁ δάσκαλος ἅπλωσε μπρός του τὰ χαρτιά, τοῦ ἔδωσε μολύβι νὰ γράψει, περίμενε, μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη λυγμούς, νὰ ξεμουδιάσουν τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ. Τὸ παιδὶ πῆρε τὸ μολύβι, ἔγραψε. Ἔτσι, ὅπως τότε. Ποὺ καθόταν ἥσυχα ἥσυχα στὸ θρανίο του κι ὁ ἥλιος ἔμπαινε πρόσχαρος ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα κι ἦταν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια τιτίβιζαν καὶ τὰ δέντρα θροοῦσαν ἀπόξω. Ἔγραψε, τελείωσε. Ὁ δάσκαλος προχώρησε στὴν προφορικὴ ἐξέταση: Πρῶτα τὰ Νέα μας Ἑλληνικά, τοῦ εἶπε. Τὸν ρώτησε: Ποιὸς εἶναι ὁ ποιητής, ποὺ πιὸ πολὺ σοῦ ἀρέσει; Ὁ νεανίσκος ἀποκρίθηκε: Ὁ Διονύσιος Σολωμός. Τί ἔγραψε ὁ Σολωμός; Τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Μήπως θυμᾶσαι καμμιὰ στροφή; Μάλιστα! Κι ὁ νεανίσκος ἄρχισε ν ἀπαγγέλνει μέσα στὴν φυλακή, ἀνάμεσα στοὺς δεσμοφύλακες, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς νέους τυράννους, μὲ καθάρια κι ἀποφασιστικὴ φωνή: Ἀπ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη...». Ὁραματίζονται μίαν κοινωνίαν τῆς λιθίνης ἐποχῆς ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ πληροφορούμαστε ὅτι «Ἡ ἀποστολή τοῦ ΟΗΕ στό Ἰράκ ἔχει δεχτεῖ πολυάριθμες καταγγελίες γιά ἐκτελέσεις γυναικῶν τόσο στή Μοσούλη ὅσο καί σέ ἄλλες περιοχές τοῦ Ἰράκ, πού ἐλέγχονται ἀπό τούς ἐξτρεμιστές. Στήν ἐπαρχία Νινευή στίς 22 Ἰουλίου δολοφονήθηκε ὑποψήφια στίς πρόσφατες βουλευτικές ἐκλογές καί δύο ἡμέρες ἀργότερα πολιτικός, πού συμμετεῖχε στίς τελευταῖες δημοτικές ἐκλογές ἐξαφανίσθηκε, ἐνῶ ἡ σύζυγός του καί μία συνυποψήφιά της ἀπήχθησαν. Ἔκτοτε ἀγνοεῖται ἡ τύχη τους. Ὅπως καί χιλιάδων γυναικῶν πού ἔχουν ἀπαγάγει ὡς λάφυρα πολέμου γιά τούς μαχητές, οἱ ὁποῖοι ὁραματίζονται μία κοινωνία λίθινης ἐποχῆς». Εἶναι πράγματι συγκλονιστικό, νά ἔχουν περάσει 20 αἰῶνες ἀπό τήν σάρκωση τοῦ Κυρίου μας καί ὁ κόσμος ἀντί νά προοδεύει πρός τό καλύτερο πορεύεται πρός τήν λίθινη κοινωνία. Βασικό κριτήριο πρός τά ποῦ πορεύεται μία κοινωνία εἶναι τό σημεῖο ἀναφορᾶς της, ἐάν δηλαδή εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας ἤ οἱ διάφοροι ψευτοθεοί ἤ ὁ ἀλάθητος εὐρωπαῖος ἄνθρωπος. Στήν μέν Ἀνατολή παρατηροῦμε μέσα ἀπό τό δημοσίευμα τήν τραγικότητα πού ἔχει περιέλθει ἡ ἀνθρώπινη ζωή, στήν δέ παρακμάζουσα Δύση ἡ κατάσταση εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια ἀπό τήν ἀντίθετη κατεύθυνση, ὅπου παρουσιάζεται πλήρη πολιτιστική, ἠθική καί κοινωνική κατάπτωση. Ἔχει χαθεῖ κάθε αἰδώ, ὁ ἄνθρωπος πορεύεται ἀχαλίνωτος πρός κάθε ἁμαρτία καί ἡ ἀνθρώπινη ζωή ἔχει γίνει πολλή φθηνή. Ἡ ἐξουσία ἐκμεταλλεύεται τό δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καί ὅταν δέν ἔχει νά τῆς προσφέρει κάτι περισσότερο, πετιέται χωρίς κανένα ἐνδοιασμό. Τήν στιγμή πού ὁ Κύριός μας μέ τήν ἐνσάρκωσή Του ἀποσκοποῦσε νά μᾶς κάνει θεούς κατά χάρη. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ τῆς 3ης Ὀκτωβρίου, ἀρ. 2039, δημοσιεύθηκαν τά ἄρθρα «Ἡ πολιτική ἐπιβολή τοῦ οἰκουμενισμοῦ» τοῦ πρωτοπρεβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη καί «Ὑποβόσκει κρίσις μεταξύ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου - Ἁγ. Ὄρους καί Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» τοῦ ἀρχισυντάκτου τῆς ἐφημερίδας κ. Γεωργίου Ζερβοῦ. Τό ἄρθρο τοῦ π. Βασιλείου μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει ὅτι «Ἡ σκοπιμότητα τοῦ Τρούμαν ἦταν νά μή ἀρκεσθῆ ἡ Ἀμερική στήν Πολιτική κηδεμονία τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά διά τῆς Πολιτικῆς νά «ἀστυνομεύεται» καί ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὁποία στήν Ἑλλάδα ἐπηρεάζει πολύ τόν λαό ὥστε νά ἐξυπηρετοῦνται ἀπόλυτα τά συμφέροντά της, ἀλλοτριώνοντας μέ τόν Οἰκουμενισμό τήν Πίστη καί, διά τῆς ἀλλοτριώσεως αὐτῆς νά διασπασθῆ ἡ συνοχή τοῦ Γένους μας» καί συνεχίζει σέ ἄλλο σημεῖο «Ὁ Οἰκουμενισμός, μέ τή δομή καί τίς ἐπιδιώξεις του δέν ἐξυπηρετεῖ τήν Ὀρθοδοξία, οὔτε τόν χριστιανισμό, ἀλλά μόνο τούς πολιτικούς σχεδιασμούς, γι αὐτό καί δέν ἀντέχει οὔτε κἄν σέ στοιχειώδη Θεολογικό Διάλογο». Ὁ κ. Ζερβός στό ἄρθρο του παραθέτει μέρος τοῦ πρωτοσέλιδου ἄρθρου τῆς ἐφημερίδας «Παρόν», πού γράφει ὅτι «Οἱ βλέψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη εἶναι κάτι περισσότερο ἀπὸ ὀφθαλμοφανεῖς. Καὶ ἐνδεχομένως νὰ ἔπαιξαν ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴ συναίνεση τῆς Ἄγκυρας στὴν ὑποψηφιότητά του, συναίνεση ποὺ ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐκλογὴ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Ἐπιδίωξή του εἶναι νά... αὐτονομηθοῦν οἱ 36 Μητροπόλεις τῶν Νέων Χωρῶν. Νὰ εἶναι σὲ καθεστὼς ἡμιαυτονομίας -περίπου σὰν τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης-, ὑπὸ τὴν κανονικὴ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως! Ἐπιδιώκει, ὅ - πως μᾶς ἔλεγαν συνομιλητὲς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, νὰ τραβηχτεῖ μία κίτρινη γραμμὴ στὰ σύνορα τῶν νομῶν, στοὺς ὁποίους ὑπάγονται οἱ Μητροπόλεις τῶν Νέων Χωρῶν, σὰν νὰ πρόκειται, δηλαδή, γιὰ ἄλλο κράτος». Ἡ Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων μέ τά δύο ὀχήματά της τόν Πολιτικό καί τόν Θρησκευτικό Οἰκουμενισμό, ὡς συγκοινωνοῦντα δοχεῖα σέ πλήρη συνεργασία μεταξύ τους καθορίζουν τό μέλλον τῶν λαῶν καί εἰδικότερα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Γνωρίζει ὅτι ἡ πίστη εἶναι τό βασικότερο στοιχεῖο στήν διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί γιά αὐτό προσπαθεῖ νά τήν ἀλλοιώσει. Τά δύο αὐτά σχήματα στήν ἐποχή μας ἔχουν ἑνιαία γραμμή καί συνεργάζονται γιά τήν ἐπιβουλή τῆς παγκόσμιας Κυβέρνησης καί τῆς παγκόσμιας Πανθρησκείας. Τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἐδῶ καί ἕνα αἰῶνα πρωτοστατεῖ μέσῳ τῆς Οἰκουμενικῆς κίνησης στήν δημιουργία «ἐκκλησίας», ἡ ὁποία θα εἶναι ἡ σύνθεση ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν συμπεριλαμβανομένης καί αὐτῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ὄντας ἁλωμένο ἔχει ἀπεμπολήσει τήν πίστη τῶν Πατέρων σέ ἀντίθεση μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πού ἀντιστέκεται, λόγῳ τοῦ ἁπλοῦ κλήρου, τοῦ μοναχισμοῦ καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ἰσλαμοφοβία ΣΤΗΝ ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ ἀναφέρθηκε ὅτι «Στόχος ρατσιστικῆς ἐπίθεσης ἔγινε τά ξημερώματα τό Ἑλληνο-αραβικό Ἐπιμορφωτικό Πολιτιστικό Κέντρο στό Μοσχάτο. Ἄγνωστοι βεβήλωσαν χῶρο, πού λειτουργεῖ καί ὡς τόπος προσ - ευχῆς, πετώντας στήν εἴσοδο μία ματωμένη γουρουνοκεφαλή, γράφοντας ὑβριστικά συνθήματα κατά τοῦ ἰσλάμ. Σχεδιάζοντας στήν πόρτα κόκκινο σταυρό καί πετώντας μπογιές Ἡ ἰσλαμική προπαγάνδα, πού ἀναβιώνει μέ πρόσχημα τά ἐγκλήματα τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους, ταυτίζοντας τό ἰσλάμ μέ τρομοκρατία, δέν μένει στά λόγια». Τόν τελευταῖο καιρό γίνεται συχνά χρήση τῶν λέξεων ὁμοφοβία καί ἰσλαμοφοβία. Οἱ ἀρθρογράφοι ἀποσκοποῦν νά ἐνοχοποιήσουν τήν συνείδηση τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά κατασταλεῖ ὁποιαδήποτε ἀντίσταση στήν ραγδαία, ἀνεξέλεγκτη ὀργανωμένη προσπάθεια ἐξάπλωσης τοῦ ἰσλάμ στήν Πατρίδα μας ἀλλά καί σέ ὁλόκληρη τήν Εὐρώπη, ὥστε νά δροῦν ὅσο τό δυνατόν πιό ἀνενόχλητα. Λές καί δέν εἶναι πραγματικότητα ὅτι ἡ θρησκεία αὐτή ἀπό τότε πού δημιουργήθηκε, ὅλους αὐτούς τούς αἰῶνες ἡ ἐξάπλωσή της βασίζεται στίς σφαγές καί στόν βίαιο προσηλυτισμό. Ἀπότερος σκοπός εἶναι ἡ διάβρωση τῆς ἀμιγῶς ὀρθόδοξης ἑλληνικῆς κοινωνίας, μέ τήν δημιουργία τῆς πολυπολιτισμικῆς, μία κοινωνία χωρίς προσωπική ταυτότητα, χωρίς παράδοση, ὥστε νά διαβρωθοῦν τά πάντα τά ἤθη καί τά ἔθιμα τῆς πίστεώς μας καί τῆς πατρίδας μας, ὥστε στή παγκόσμια κοινωνία πού ὁραματίζονται νά μή ὑπάρχει ὁ Χριστός μας. Βέβαια αὐτοί πού ἀντέδρασαν, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ τό ἄρθρο σίγουρα δέν ἦταν χριστιανοί, διότι ὁ εὐσεβής λαός χαρακτηρίζεται γιά τόν ἀγῶνα του κατά τῶν παθῶν του καί, ὅταν ἀντιδρᾶ, ἡ ἀντίδρασή του εἶναι κατά Θεόν καί ὄχι κατ ἄνθρωπον. Ο Ρ ΘΟ ΟΞΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ Ὅλα ὅπως τὸ «μαῦρο» 41: Ἴδιοι κατακτητές, ἴδιοι δωσίλογοι! «Δὲν ἔχω τίποτ ἄλλο νὰ πιστέψω!» Τοῦ κ. Δημητρίου Νατσιοῦ, δασκάλου L Ὁ Ἅ γ ι ο ς Ἰ ω α ν ν ί κ ι ο ς ὁ Μ έ γ α ς ὁ ἐ ν Ὀ λ ύ µ π ῳ Τὴν 4ην Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Ἰωαννικίου τοῦ Μεγάλου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ. Τοιχογραφία τοῦ Ἁγίου ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους. L (1ον) Ἀπὸ τὸ πρόσφατον βιβλίον τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὑπὸ τὸν τίτλον: «Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ ἀγωνιστὴς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας (ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2014)» ἀναδημοσιεύομεν τὰ ἀκόλουθα διά τὴν Μασονίαν, ἡ ὁποία κατευθύνει τὴν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὸν ρόλον τοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη εἰς τὴν προώθησιν τῶν στόχων τῆς Μασονίας. Ταῦτα ἔχουν ὡς ἀκολούθως: «Μέ μεγάλη αὐστηρότητα καί πολύ συχνά ἀναφέρεται ὁ ὅσιος Φιλόθεος στήν Μασονία καί στούς μασόνους. Ἐγνώριζε ἀσφαλῶς ὅτι ἡ Μασονία εἶχε καταδικασθῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὡς συγκρητιστικό σύστημα, ἀσυμβίβαστο πρός τήν Χριστιανική πίστη. Ἀπό ὅσα γράφει εἶναι σαφής ἡ πεποίθησή του ὅτι πίσω ἀπό τίς μεταρρυθμίσεις καί τούς νεωτερισμούς στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο βρίσκεται ἡ Μασονία. Σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ἀπό τήν σχετική βιβλιογραφία καί ἀπό μαρτυρίες τῶν ἴδιων τῶν Μασόνων, ὅτι τίς προσπάθειες γιά τήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» τήν ἐμπνεύσθηκε καί τήν καθοδηγεῖ ἡ Μασονία, μέσῳ ὑψηλόβαθμων κληρικῶν καί θεολόγων, ὅπως ὁ πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, στόν ὁποῖο ἀναφέρεται συχνά καί ἀπαξιωτικά ὁ ὅσιος Φιλόθεος, γιατί τόν θεωρεῖ ὡς κύριο ὑπεύθυνο γιά τήν ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση, ἡ ὁποία προκάλεσε ὀδυνηρό σχίσμα πού πλήττει ἀκόμη τήν ἐκκλησία. Τά διαρκῶς ἐρχόμενα στό φῶς νέα στοιχεῖα ὁδήγησαν τόν ὁμολογητή καί ἀγωνιστή μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Σεραφείμ σέ σειρά ἄρθρων καί καταγγελιῶν του νά ὑποστηρίξει ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἀποκρυφιστική ὀργάνωση λατρείας τοῦ Σατανᾶ, ἐχθρική καί πολέμια τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού κρύβει τό ἀληθινό της πρόσωπο ἐμφανιζόμενη ὡς φιλανθρωπική ὀργάνωση. Ἐζήτησε μάλιστα δικαστικῶς νά τῆς ἀφαιρεθοῦν προνόμια, πού τῆς παραχωρήθηκαν ἀπό τό κράτος μέ πρόφαση τόν φιλανθρωπικό της χαρακτήρα, διότι πολλές μασονικές στοές ἔχουν ἐκφύγει ἀπό τούς σκοπούς τῆς ἱδρύσεώς τους, καί μέ ἔγγραφό του πρός τήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ἐζήτησε νέα καταδίκη τῆς Μασονίας 64. Ἡ ἄτυπη «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Μοναχῶν» τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2012 ἀποφάσισε νά συντάξει «Διακήρυξη γιά τή Μασονία» 65, ἐνισχυτική τῶν ἀγώνων τοῦ μητροπολίτου Πειραιῶς, πού ἀπέβλεπε κυρίως στήν ἀφύπνιση τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας καί τοῦ ποιμνίου, ὥστε νά γίνει κατανοητός ὁ σατανικός, συγκρητιστικός καί ἀντιχριστιανικός χαρακτήρας τῆς Μασονίας. Δέν λείπουν δέ καί ἐμβριθεῖς μελέτες μέ ἰσχυρή θεμελίωση στίς πηγές καί στήν βιβλιογραφία, πού ἀποδεικνύουν τήν ἀδιανόητη καί ἀνεπίτρεπτη ἔνταξη πατριαρχῶν στήν Μασονία καί τήν ἐξυπηρέτηση τῶν σκοπῶν της μέ τήν προώθηση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰ - κουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι γέννημα καί θρέμμα τῆς Μασονίας 66. Διείσδυσις εἰς τήν πολιτείαν καί Ἐκκλησίαν Ὁ Γέροντας Φιλόθεος ἐκτιμᾶ ὅτι ἡ Μασονία ἔχει ἁλιεύσει στίς τάξεις της πολλά ἡγετικά στελέχη, πολλούς ἄρχοντες καί τῆς Πολιτείας καί τῆς Ἐκκλησίας. Γράφει: «Δυστυχῶς τάς ἀρχάς καί ἐξουσίας τοῦ κράτους καί τῆς Ἐκκλησίας τάς διευθύνει ὁ ἄρχων τοῦ σκότους καί ἡ μασωνία...οἴμοι! Οἴμοι! Ποῦ καταντήσαμε!» 67. Πιστεύει μάλιστα ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν ἀρχόντων καί τῶν ἀξιωματούχων ὡς καί τῶν πλουσίων εἶναι μασόνοι «Πῶς νά μή λυποῦμαι, ὅταν πληροφοροῦμαι ὅτι πολλοί τῶν ἀρχόντων τῆς πολιτείας, ὑπουργοί, βουλευταί, στρατηγοί, ἀξιωματικοί καί πλούσιοι (ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων) εἶναι μασῶνοι, ἀσεβεῖς, χωρίζουν τάς γυναῖκας των, δέν πηγαίνουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, δέν ἐξομολογοῦνται, δέν κοινωνοῦν τῶν ἀχράντων μυστηρίων, δέν προσεύχονται, δέν σέβονται, δέν ἀγαποῦν τόν Θεόν;» 68. Ἀναφερόμενος σέ ὑψηλά πρόσωπα πού ζητοῦσαν τήν γνώμη του γιά τήν μασονία καί τούς μασόνους γράφει: «Καί ἐνῶ τοῦ ἔγραψα μόνον ἀπό τόν Τίμιον Σταυρόν καί τόν Χριστόν νά ζητήση βοήθειαν καί τούς μασόνους καί ἰεχωβάδες νά πολεμήση, ἀγρόν ἠγόρασε». Σέ ἄλλον συνιστᾶ νά ἀποχωρήσει ἀπό τήν κυβέρνηση, ἐφ ὅσον πλειοψηφοῦν οἱ μασόνοι: «Νά ζητήση νά γίνη κυβέρνησις ὀρθόδοξος. Νά τούς πῇ, ἐφ ὅσον εἶστε μασόνοι, ἐγώ δέν κάθομαι. Ἀγαπῶ τήν πατρίδα, ἀλλά τήν μασονίαν πού εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν συγχωρῶ. Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Νά ἀγαπᾷ κανείς τούς μασόνους καί νά λέγη ὅτι εἶναι συγχρόνως καί Χριστιανός εἶναι ἀδιανόητον» 69. Συνδέει τήν Μασονία μέ τόν Σιωνισμό καί θεωρεῖ ὅτι ἀμφότεροι εἶναι ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, καί πολεμοῦν τήν Ὀρθοδοξία, ἰδιαίτερα μάλιστα τό τελευταῖο προπύργιό της, τό Ἅγιον Ὄρος: «Ὡς φαίνεται ὁ μυστικός καί ὕπουλος πόλεμος τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῶν ὑπηρετῶν αὐτοῦ Ἑβραιομασόνων ὁσημέραι καθίσταται ἐμφανής κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἰδίως κατά τοῦ τελευταίου τείχους τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἁγίου Ὄρους» 70. Εἶναι κρῖμα, γράφει, μερικοί ἀπό τούς Χριστιανούς νά μή «εὐχαριστοῦνται νά ὀνομάζωνται Χριστιανοί καί ὀνομάζονται μασόνοι. Δέν εὐχαριστοῦνται νά εἶναι ἐγγεγραμμένοι εἰς τό βιβλίον τῆς ζωῆς, ἀλλά εἰς τό τῆς μασονίας... Δέν ἀρκοῦνται νά ἔχουν Πατέρα καί Διδάσκαλον τόν Χριστόν καί τήν διδασκαλίαν τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς ὁποίας ἀνωτέρα, ὑψηλοτέρα καί ὠφελιμοτέρα δέν ὑπάρχει, καί θέλουν νά ἔχουν πατέρα καί διδάσκαλον τόν ἀρχιτέκτονα, ὁ ὁποῖος βεβαίως δέν εἶναι ἄλλος παρά ὁ ἄρχων τοῦ σκότους, ὁ ἑωσφόρος, ὁ πλανῶν αὐτούς» 71. Κάτω οἱ Ἀντίχριστοι Ὡς ὄργανο τοῦ Ἀντιχρίστου μαζί μέ τούς μασόνους θεωρεῖ καί τόν πάπα, οἱ ὁποῖοι ἀμφότεροι ἔχουν τούς ἰδικούς των ἀνθρώπους μέσα στήν Ἐκκλησία, πού δροῦν ὡς λύκοι, προδότες, ληστές καί κακοῦργοι. Ὁ ἀγώνας γιά τήν ἐκδίωξή τους πρέπει νά εἶναι σταθερός καί ἐπίπονος. Βέβαια τήν Ἐκκλησία τήν ἵδρυσε καί τήν ἐθεμελίωσε ὁ Χριστός, καί θά παραμείνει ἀσάλευτη μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος, διότι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» 72. Ἀλλά καί ἐμεῖς τά πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας δέν πρέπει νά παραμένουμε ἀπαθεῖς, ἀμέριμνοι, ἄφωνοι, ἀλλά ἐνδεδυμένοι μέ τά ὅπλα τῆς πίστως «ἄς τούς διώξωμεν ἀλαλάζοντες: κάτω λύκοι, κάτω προδότες, ἔξω λησταί, κλέπται, κακοῦργοι! Καί ἄν αὐτοί βοηθούμενοι ὑπό τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους, τοῦ ἀνθρωποκτόνου Διαβόλου, τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα καί τῶν ἀντιχρίστων Μασόνων μᾶς θανατώσουν τί ἄλλο ἐνδοξώτερον, τί ἄλλο τιμιώτερον, τί ἄλλο γλυκύτερον νά ἀποθάνῃ τις ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος;». Εἶχε τέτοια διάθεση ἀγῶνος καί ὁμολογίας τῆς πίστεως, ὥστε λέγει ὅτι ἑτοιμάζει ἔκκληση, πρός ὅλους τούς Ὀρθοδόξους στήν Ἑλλάδα, στήν Εὐρώπη, στήν Ἀμερική, στήν Αὐστραλία καί σ ὅλη τήν οἰκουμένη, πρός κληρικούς καί λαϊκούς «πρός ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως καί ἀποκήρυξιν τῶν καταφρονητῶν αὐτῆς, τῶν ἀποστατησάντων, τῶν καταφρονητῶν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, τῶν ψευδοποιμένων, ψευδοπροφητῶν, περί ὧν εἶπεν ὁ Κύριος προσ - έχετε ἵνα μή πλανηθῆτε, ὑπ αὐτῶν». Συνιστᾶ γιά τόν ἀγώνα αὐτό «νά προετοιμασθῆτε, πρῶτον διά τῆς μετανοίας, νηστείας καί προσευχῆς, καί δεύτερον διά τῶν ὅπλων τῆς πίστεως, τοῦ θάρρους, τῆς ἀνδρείας, τῆς μεγαλοψυχίας, νά ποιήσητε εἶδος φιλικῆς ἑταιρείας καί στρατιώτας ἀνδρείους» 73. Σημειώσεις: 64. Βλ. Μητροπολίτου Πειραιῶς ΣΕ- ΡΑΦΕΙΜ, «Ἀνοικτή ἐπιστολή πρός τό Ὕπατο Συμβούλιο τοῦ 33ου τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος», Ὀρθόδοξος Τύπος, καί πλεῖστα ἄλλα περί Μασονίας. 65. ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟ- ΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑ- ΧΩΝ, «Διακήρυξη γιά τήν Μασονία», Θεοδρομία 15 (2013) Μοναχοῦ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Ἡ Μασονία καί οἱ Πατριάρχες. Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», Θεοδρομία 15 (2013) καί 16 (2014) Ὁ Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, τόμ. Β, Αὐτόθι, Αὐτόθι, Αὐτόθι, Αὐτόθι, Ματθ. 16, Ὁ Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, τόμ. Β, Ἡ Μασονία καὶ ὁ Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης απο το νεον ΒΙΒλΙΟν του ΠρΩτΟΠρΕςΒυτέρΟυ Π. ΘΕΟδΩρΟυ Ζηςη δια τον ΟςΙΟν ΦΙλΟΘΕΟν ΖΕρΒακΟν Ἡ Ἑλλάδα περιβάλλεται ἀπὸ λαοὺς ἐχθρικῶς διακειμένους πρὸς αὐτήν. Ἡ Ἀλβανία, ἱδρύθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα, κατόπιν ἐπιμονῆς τῆς Αὐστροουγγαρίας καὶ τῆς Ἰταλίας, οἱ ὁποῖες καὶ τὴν εὐνόησαν στὴν χάραξη τῶν Ἑλληνο-Ἀλβανικῶν συνόρων. Διότι ἐνῶ ἡ ἁρμοδία Ἐπιτροπὴ γιὰ τὴ χάραξη αὐτὴ ἔθετε ὡς τέρμα τῶν συνόρων ἕνα ἀκρωτήριο μετὰ τὴν Αὐλώνα, τελικῶς τὰ σύνορα κατέβηκαν πρὸς ὄφελος τῆς Ἀλβανίας στὴν εὐθεῖα γραμμὴ τῆς πόλεως τῆς Κερκύρας. Μάλιστα ἀπέναντι ἀκριβῶς ὑπῆρχε ἡ νῆσος Σώζων, τὴν ὁποίαν οἱ Ἄγγλοι ἔδωσαν στὴν Ἑλλάδα μαζὶ μὲ τὰς Ἰονίους νήσους, ἀλλὰ οἱ Ἰταλοὶ κατέλαβαν αὐτὴν αὐθαιρέτως καὶ στὴ συνέχεια τὴν παρέδωσαν στοὺς Ἀλβανούς. Ὅταν ἡ Ἰταλία ἐπετέθη στὶς 7 Ἀπριλίου τοῦ 1939 κατὰ τῆς Ἀλβανίας, ὁ Μουσολίνι καθήρεσε τὸν τότε Βασιλιᾶ της Ἀχμὲτ Ζώγου, καὶ προσέφερε τὸ στέμμα τῆς χώρας αὐτῆς στὸ Βασιλέα τῆς Ἰταλίας Ἐμμανουήλ. Ὁ Ἀχμὲτ Ζώγου ἀναγκάσθηκε νὰ καταφύγει μὲ τὴν οἰκογένειά του εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἡ Κυβέρνηση Μεταξᾶ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ φθάσει μέχρι τὴν Θεσσαλονίκη, ἀπ' ὅπου κατέφυγε ἀτμοπλοϊκῶς στὴν Ἀγγλία καὶ στὴ συνέχεια στὸ Παρίσι. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου ὁ ἀλβανικὸς στρατὸς ἀκολούθησε τὸν ἰταλικό, βοηθῶν αὐτόν. Τὰ ἀλβανικὰ στρατεύματα ἔφθασαν μέχρι τὴν Τσαμουριά. Κατὰ τὴν κατοχὴ ὁ Τζεμὶλ Ντίνο Μπέη, γαμβρὸς τοῦ Ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ, διορίσθηκε ἀπὸ τὸν Ντοῦτσε Ὕπατος Ἁρμοστὴς τῆς Τσαμουριᾶς. Ἀλλὰ ὁ διορισθείς δὲν ἀνέλαβε καθήκοντα, διότι ἔκρινε ὅτι δὲν εἶχαν ὡριμάσει οἱ συνθῆκες. Ὁ ἰταλικὸς τύπος σχολίασε εὐνοϊκῶς τὴν ἐνέργεια τοῦ Μουσολίνι, ὁ ὁποῖος ὀνόμασε τὸν Τζεμὶλ Ντίνο πρέσβη. Ὁ Ντοῦτσε σὲ ὁμιλία του στὶς 10 Ἰουνίου τοῦ 1941 ὑποσχέθηκε τὴν ἐνσωμάτωση στὴν Ἀλβανία τοῦ Κοσσόβου καὶ τῆς Τσαμουριᾶς, ὁπότε ἡ Ἀλβανία θὰ γινόταν μεγάλη χώρα. Οἱ Μουσουλμάνοι Τσάμηδες συνεκρότησαν 17 δολοφονικὲς ὁμάδες καὶ ἐπετίθεντο στὰ χριστιανικὰ χωριά, τὰ ὁποῖα λεηλατοῦσαν καὶ συγχρόνως δολοφονοῦσαν χωρὶς κυρώσεις πολλοὺς χριστιανούς, μὲ σκοπὸ νὰ ἀπομακρύνουν αὐτοὺς ἀπὸ τὰ χωριὰ τῆς Θεσπρωτίας, ὥστε νὰ κυριαρχήσουν ἐκεῖ οἱ μουσουλμάνοι. Ἀπὸ τὸ 2/48 Βούλευμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικοῦ Γραφείου Ἐγκληματιῶν Πολέμου, μὲ Προϊστάμενο τὸν τότε Ἀντεισαγγελέα τοῦ Ἀρείου Πάγου Δημήτριο Κιουσόπουλο, προκύπτει ὅτι εἰς τὴν ἐπαρχία τῆς Θυάμιδος ἐφονεύθησαν 150 Ἕλληνες, ἐπυρπολήθησαν 5 σχολεῖα, δύο κοινοτικὰ καταστήματα, μία ἐκκλησία, 358 μεμονωμένες οἰκίες, διηρπάγησαν ὀκάδες δημητριακῶν, αἰγοπρόβατα, ζῶα μεταφορᾶς, καὶ 314 βόες. Εἰς τὴν ἐπαρχία Παραμυθιᾶς ἐφονεύθησαν 201 Ἕλληνες, πυρπολήθηκαν 19 χωριὰ καὶ 5 ἐκκλησίες καὶ διηρπάγησαν ὁ ρουχισμός, τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ σκεύη τῶν ἀνωτέρω χωριῶν. Εἰς τὴν ἐπαρχία Μαργαριτίου ἐφονεύθησαν 114 Ἕλληνες πολίτες καὶ διηρπάγησαν διάφορα εἴδη τῶν κατοίκων. Καί, τέλος, εἰς τὴν ἐπαρχία Πάργας (Φαναριοῦ) ἐφονεύθησαν 606 Ἕλληνες πολίτες, ἐνῶ ἐκ τῶν κακώσεων πολλοὶ κατέστησαν ἀνίκανοι πρὸς ἐργασίαν, ἔγιναν δὲ πολλὲς διαρπαγές, λεηλασίες, καταστροφὲς καὶ ἀπαγωγὲς κορασιῶν καὶ γυναικῶν. Ἡ παράθεση τῶν ἄνω ἀριθ - μῶν δὲν ἀποδίδει τὶς συνθῆκες ποὺ ἐβίωσαν οἱ Ἕλληνες χριστιανοὶ τῆς Θεσπρωτίας, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὴν ἀπογραφὴ ἦσαν τρεῖς φορὲς περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους Τσάμηδες (Τὰ ἄνω στοιχεῖα εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὶς ἀρτιότατες ἱστορικὲς σελίδες τοῦ ἀειμνήστου Γεωργίου Ἀχιλλέως Παπαδημητρίου στὴν ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ). Παρὰ τὰ ἀνωτέρω καὶ τὶς βιαιότητες ἐναντίον τῶν Βορειοηπειρωτῶν Ἑλλήνων ἐκ μέρους τῶν Ἀλβανῶν, ἡ Ἑλλάδα συμπεριεφέρθη πρὸς τὸ ἀλβανικὸ κράτος ἀψόγως. Ἂν καὶ ἔπρεπε νὰ ἀρθεῖ τὸ ἐμπόλεμο μὲ ἀπόφαση τῆς Βου λῆς, διετάχθη παρατύπως τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων μὲ πράξη τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, μὲ Πρωθυπουργὸ τὸν Ἀν - δρέα Παπανδρέου καὶ Ὑπουργὸ τῶν Ἐξωτερικῶν τὸν σημερινὸ Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας. Ἡ Ἑλλάδα ἐδέχθη στοὺς κόλπους της ἄνω τοῦ ἑνὸς ἑκατομμυρίου Ἀλβανούς, μερικοὶ τῶν ὁποίων ἔχουν ἑλληνοποιηθεῖ, ἐνῶ οἱ περισσότεροι ἀποστέλλουν τὰ εἰσοδήματα ἐκ τῆς ἐρ - γασίας τους στὴν Ἀλβανία, ἡ οἰκονομία τῆς ὁποίας ἐνισχύεται σημαντικῶς ἀπὸ τὰ ἐμβάσματα τούτων. Ἐντούτοις οἱ Ἀλβανοί, ἀγνώμονες καὶ κακοί, δὲν ἔπαυσαν οὐδ'ἐπὶ στιγμὴ νὰ βλέπουν ἐχθρικῶς τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ διδάσκουν στὰ σχολεῖα τους ὅτι τὰ πραγματικὰ σύνορα τῆς Ἀλ βανίας ἐκτείνονται ἕως τὴν Πρέβεζα, τὴν Καστοριὰ καὶ τὰ Ἰωάννινα. Ἄφησαν τοὺς καταδικασθέντες βαρύτατα ἐγ - κληματίες ἐλευθέρους καὶ τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ καταφύγουν στὴν Ἑλλάδα, κομίζοντες μεγάλο ἀριθμὸ καλάζνικωφ, διά τῶν ὁποίων διαπράττουν ληστεῖες καὶ ἀνθρωποκτονίες στὴν Ἑλλάδα ἔκτοτε. Κατὰ τὰ πρόσφατα ἐπεισόδια στὸν ἀγώνα τῶν Ἐθνικῶν Ὁμάδων Ποδοσφαίρου Σερβίας καὶ Ἀλβανίας στὸ Βελιγράδι, οἱ Ἀλ - βανοὶ ἐξαχρειώθηκαν. Ὁ ἀγώνας διεκόπη ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τηλεκατευθυνόμενου ἱπταμένου ἀντικειμένου στὸν ἀγωνιστικὸ χῶρο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρεμόταν λάβαρο μὲ τὸ χάρτη τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας καὶ δύο ἱστορικὲς προσωπικότητες αὐ - τῆς. Διεπιστώθη ὅτι τὸ τηλεκοντρόλ, ποὺ κατηύθυνε τὸ ἐν λόγῳ ἱπτάμενο ἀντικείμενο, χειριζόταν ὁ Ὄλσι Ράμα, ἀδελφός τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἀλβανίας Ἔντι Ράμα. Τόσο ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Σερβίας Ἀλεξάνταρ Βούτιστς, ὅσο καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερι - κῶν αὐτῆς Ἰβίτσα Τάτσιτς χαρακτήρισαν σκόπιμη καὶ σχεδιασμένη πολιτικὴ προβοκάτσια τὸ ἐπεισόδιο, ἀφήνοντας αἰχμὲς γιὰ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ Ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ στὸ ἐπεισόδιο. Οἱ ἁπανταχοῦ Ἀλβανοὶ πάντως θεώρησαν μεγάλη νίκη τὸ γεγονὸς ὅτι κυμάτισε ἡ σημαία τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας στὸ κέντρο τοῦ Βελιγραδίου. Στὰ Τίρανα, στὸ Τέτοβο, στὴν Πρίστινα, στὴν Νότια Μιτρόβιτσα, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς πόλεις στὸ ἐξωτερικό, δεκάδες χιλιάδες Ἀλβανοὶ βγῆκαν στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ πανηγυρίσουν. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἀλβανίας δὲν ἔδειξε διάθεση γιὰ ἐξομάλυνση τῶν σχέσεων μὲ τὴν Σερβία. Συγκεκριμένα ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς Ἀλβανίας στὴ δήλωσή του μίλησε γιὰ ἀφιλοξενία τῶν Σέρβων, χωρὶς νὰ καταδικάσει τὸ ἐπεισόδιο! Τὰ ἴδια δηλαδὴ ποὺ κάνουν οἱ Ἀλβανοὶ στὴν Ἑλλάδα. Ἐνῶ αὐτὴ τοὺς ἐνισχύει πολλαπλῶς, τοὺς κατασκεύασε Νοσοκομεῖο καὶ τοὺς ἔχει χρηματοδοτήσει ἐκ τοῦ ὑστερήματός της, ἐξακολουθοῦν νὰ διατηροῦν καὶ νὰ διατυμπανίζουν τὸν κούφιο καὶ ἀσύστατο μεγαλοϊδεατισμό τους ἔναντι τῆς Χώρας μας. Καλὰ νὰ πάθουμε, ἀφοῦ δεχθήκαμε μετανάστες ἀπὸ χῶρες ποὺ ἔχουν βλέψεις ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, ἀντὶ νὰ δεχθοῦμε μόνον τοὺς ἀπολύτως ἀναγκαίους ἀπὸ τὴν Πολωνία, τὴν Τσεχία, τὴν Ρουμανία, τὴν Οὐγγαρία καὶ ἄλλες χῶρες, ποὺ δὲν ἔχουν ἐδαφικὲς διεκδικήσεις ἐναντίον μας. Πηγή: Πρωϊνὸς Λόγος Ἡ διαρκὴς ἀχαριστία τῆς Ἀλβανίας ἔναντι τῆς Ἑλλάδος Γράφει ὁ κ. Βασ. Ἀ. Κόκκινος, τ. πρόεδρος Ἀρείου Πάγου Μόλις ἐκυκλοφορήθη ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΣΕΠΗΣ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. τοῦ ἔτους 2015 Ἐκυκλοφορήθη τό ἔγχρωμο καὶ εὔχρηστο Ἡμερολόγιο τῆς «Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως» τοῦ ἔτους 2015 μέ θέμα τὴν προστασία τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπὸ τὶς πλάνες τῶν Ρόταρυ, Λάϊονς καὶ Προσκοπισμοῦ, ὀργάνων τῆς Μασονίας. Εἶναι ἀπαραίτητο ὅλοι νὰ τὸ μελετήσουμε, διὰ νὰ πληροφορηθοῦμε συνοπτικὰ γιὰ τὶς ξενόφερτες αὐτὲς πλάνες, τὶς ὁποῖες ἔχουν καταδικάσει οἱ Ἐκκλησιαστικὲς καὶ Δικαστικὲς Ἀρχὲς καὶ ἀπὸ ἄγνοια ἔχουν παγιδευθῆ πολλοὶ ἀδελφοὶ μὲ κίνδυνο νὰ ἀπολέσουν τὴν ψυχή τους. Τιμᾶται 1

5 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Σελὶς 5η Σὲ συνέντευξη τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου (ἔφ. Ἀλήθεια 9/8/2009), ποὺ τιτλοφορεῖται «Πρὶν καὶ μετὰ τὴ μεγάλη ἔκρηξη» (Τίτλος ποὺ ἁπλὰ ἀντιπροσωπεύει μία συμπτωματικὴ εἰσαγωγικὴ ἀναφορὰ τῆς συν - έντευξης) καὶ δυστυχῶς δημοσιεύεται στὴν Ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: Δημοσιογράφος «Εἴχαμε συμφωνήσει ὅτι αὐτὴ ἡ συνέντευξη θὰ κινεῖτο πέριξ τῶν ἀντιδράσεων γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ κορανίου στὰ σχολεῖα τῶν κατεχομένων. Ἀνέφερα στὸν Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο ὅτι ἡ Πλατφόρμα Ἑ/κ καὶ Τ/κ ἐκπαιδευτικῶν Ἑνωμένη Κύπρος διαμαρτύρεται ἔντονα γι αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη, διότι θεωρεῖ ὅτι προτάσσεται τὸ θρησκευτικὸ ζήτημα καὶ τονίζονται αὐτά, ποὺ χωρίζουν τὶς δύο κοινότητες τῆς Κύπρου, παρὰ αὐτὰ ποὺ τὶς ἑνώνουν». Μεταξὺ ἄλλων ὁ Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς «Ἡ θρησκεία εἶναι μία πηγὴ γνώσης. Τὸ ξεχνοῦν αὐτό. Εἶναι μία πηγὴ γνώσης! (ἔτσι ἀναγράφηκε στὴν ἱστοσελίδα). Δηλαδὴ ἕνας τρόπος νὰ γνωρίσεις τὸν κόσμο, τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἑαυτό σου». Πῶς μπορεῖ νὰ τονίζεται ἡ γνώση αὐτὴ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ὁποιαδήποτε θρησκεία; Εἶναι ποτὲ δυνατὸ νὰ γνωρίσεις τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ ζοφώδεις πλάνες; «Οἱ Τ/κ δάσκαλοι πρέπει νὰ καταλάβουν ὅτι εἶναι δικαίωμα τῶν νέων Τ/κ νὰ διαβάσουν τὸ κοράνι» συνέχισε ὁ Μητροπολίτης Μόρφου. Ἡ δημοσιογράφος «Ναί, ἀλλὰ αὐτὸ θὰ βοηθήσει τὸν τόπο;» Μητροπολίτης Μόρφου «Αὐτὸ ποὺ λέτε εἶναι φασιστικὴ ἀντίληψη. Τί σημαίνει θὰ βοηθήσει τὸν τόπο Γιατί νὰ μὴ βοηθήσει;» Τί βοήθεια μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἀπὸ ἕνα ἀνίερο βιβλίο ποὺ διδάσκει τὴν βία. Ἂν περιέλθει κανεὶς τὴν κορανικὴ πλάνη θὰ διαπιστώσει ὅτι τὸ ἀνίερο τοῦτο βιβλίο γέμει ἀπὸ πλῆθος ὑποδείξεων γιὰ βιαιότητες. Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀναφορὰ «Αὐτὸ ποὺ λέτε εἶναι φασιστικὴ ἀντίληψη», θὰ πρέπει νὰ παρατηρηθεῖ ὅτι καὶ προσεκτικὰ νὰ μὴ διαβάσει κανεὶς τὸ ἀνίερο κοράνι, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι πλῆθος φασιστικῶν ὑποδείξεων-διατάξεων ὑπάρχουν, ποὺ καταστρατηγοῦν τὴ θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλήθεια, πῶς μπορεῖ ἡ μελέτη ἑνὸς βιβλίου ποὺ κουβαλᾶ μέχρι τὶς μέρες τὴν ἀρειανικὴ μάνητα, μαζὶ μὲ πλῆθος ἄλλων δαιμονιωδῶν πλανῶν νὰ βοηθήσει; Ἡ θεομάχος κορανικὴ διδασκαλία δὲν εἶναι «τῆς τοῦ Ἀρείου μανίας διάδοχος», ὅσον ἀφορᾶ τὴ διδασκαλία τῆς μὴ παραδοχῆς τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ; Θὰ μποροῦσαν ποτὲ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν καιρὸ τῆς ἀρειανικῆς πλάνης νὰ ἀναφέρουν τέτοια πράγματα γιὰ τὴ μελέτη τῆς Θαλίας, τοῦ συγγράμματος τοῦ αἱρεσιάρχου Ἀρείου; Πόσο μᾶλλον τώρα ποὺ ἡ ἀναφορὰ γίνεται στὸ κοράνι, ποὺ εἶναι πολὺ χειρότερο τῆς Θαλίας. Ἀκολούθησε ἡ παρατήρηση-ὑπόδειξη τοῦ Μητροπολίτη Μόρφου «Τί ὡραῖα θὰ ἦταν καὶ οἱ Ἑ/κ νὰ ἤξεραν καὶ τὸ Κοράνι. Τί λέει ὁ Μωάμεθ γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγία. Πολὺ σπουδαῖα πράγματα αὐτὰ ἀλλὰ δὲν τὰ ξέρουν». Τί πασκίζουν νὰ ἐφεύρουν στοὺς Χριστομάχους, ὡραιότητα λόγων γιὰ τὸν Χριστό; «Εἰ μὲν οὖν, διά λέξεις τινὰς τῆς Θείας Γραφῆς ἐν Θαλίᾳ γράψαι, νομίζουσι καὶ τὰς βλασφημίας εὐφημίας εἶναι», ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (Κατὰ Ἀρειανῶν Α ). Ἀλλοῦ πάλι ὁ Μέγας Πατριάρχης τῆς Ἀλεξανδρείας Ἅγιος Ἀθανάσιος λέγει, «Εἰ δὲ ἀγνοοῦντες οὕτω χειμάζονται καὶ τοιαῦτα βαττολογοῦσι, μαθέτωσαν ἀπὸ τῶν Γραφῶν, ὅτι καὶ ὁ τὰς αἱρέσεις ἐπινοήσας διάβολος διά τὴν ἰδίαν τῆς κακίας δυσωδίαν κιχρᾶται τὰς λέξεις τῶν Γραφῶν, ἵνα αὐτὰς ἔχων ἐπικάλυμμα, τὸν ἴδιον ἰὸν ἐπισπείρας, ἀπατήση τοὺς ἀκεραίους». Τί λιγότερο διδάσκει τὸ κοράνι, ἀπ ὅτι ἡ ἀρειανικὴ αἵρεση γιὰ τὸν Χριστό; Τὸ χριστομάχο τῆς μὴ παραδοχῆς τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ, σαφῶς τὸ διδάσκει καὶ τὸ κοράνι, μάλιστα δὲ περιέχει καὶ πολὺ περισσότερες πλάνες. Γιὰ τὴν ἄρνηση τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ, χριστομάχος κλήθηκε ἡ ἀρειανικὴ αἵρεση. Γιὰ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς λόγο καὶ τὸ Ἰσλάμ, χριστομάχο καλοῦμε. «Ἡ αἵρεσις ἐλογίσθη ἡ Ἀρείου πλάνη ἔχουσα τί πλέον τῶν ἄλλων αἱρέσεων, ὅτι καὶ χριστομάχος ἐκλήθη καὶ πρόδρομος ἐλογίσθη τοῦ Ἀντχρίστου», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (Κατὰ Ἀρειανῶν Α ). «Διά τοῦτο γὰρ καὶ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύν - οδος ταῦτα λέγοντα τὸν Ἄρειον ἐξέβαλε τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀναθεμάτισεν οὐ φέρουσα τὴν ἀσέβειαν», λέγει ἀλλοῦ ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος. Δὲν εἶναι χειρότερο τὸ Ἰσλὰμ ἀπὸ τὴ δαιμονιώδη ἀρειανικὴ αἵρεση; Ὁ Μωάμεθ, ὁ συγγραφέας τοῦ κορανίου, ὁ συγγράψας τοῦτο «τῇ συνεργείᾳ τοῦ πονηροῦ», ὄντως ἦταν Θεομάχος, Χριστομάχος καὶ Πνευματομάχος. Ἡ μὴ παραδοχὴ τῆς Θεότητας τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς Ἀρειανικῆς αἰσχύνης; Δὲν εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου ὁ Μωάμεθ, ποὺ διέδωσε τὴν δαιμονιώδη αὐτὴ πλάνη σὲ ἑκατομύρια συνανθρώπους μας; «Ἐλέγχεται δὲ πανταχόθεν ὁ Ἄρειος ἄθεος, ἀρνούμενος τὸν Υἱόν, καὶ τοῖς ποιήμασιν αὐτὸν συναριθμῶν», λέγει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας (Κατὰ Ἀρειανῶν Α ). Ἐλέγχεται καὶ ὁ Χριστομάχος Μωάμεθ γιὰ τὴν ἀρειανικὴ συνέχεια. Δὲν εἶναι σωστὸ λοιπὸν νὰ παραμένει ἀναρτημένη στὴν ἱστοσελίδα τῆς Μητρόπολης Μόρφου, συνέντευξη ὅπου ἀναφέρονται τέτοιες ἀπαράδεκτες δηλώσεις. Εἶναι πιστεύω ἐπιβεβλημένη ὄχι μόνο ἡ ἀπόσυρσή της ἀπὸ τὴν Ἱστοσελίδα τῆς Μητρόπολης Μόρφου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπαραίτητη ἀνασκευή της (ὄχι δικαιολόγησή της). Ἡ ἀπαράδεκτος ὑπόδειξις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μόρφου διά τὸ κοράνιον «νομίζουσι τὰς βλασφημίας εὐφημίας εἶναι», Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ μέγας Ὑπὸ τῆς Χριστιανικῆς Ἑστίας Λαμίας, ἐξεδόθη ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις διά τὴν Ἐθνικὴν Ἐπέτειον τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940: «Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 εἶναι τὸ νεώτερο θαῦμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ! Πόσο ὑπέροχος ἀλήθεια εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ! Ὁ λαός μας! Πόσα θαύματα μπορεῖ νὰ κάνει ἡ πίστη καὶ ἡ προσευχὴ τοῦ λαοῦ μας! Ὄχι, δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ξεχάσουμε αὐτά, ποὺ ὁ Θεὸς μὲ τὴν Παναγία καὶ τοὺς Ἁγίους ἔγραψε πάνω στὴν Πίνδο. Τὰ μνήματα τῶν σκοτωμένων φωνάζουν καὶ ζητοῦν δικαίωση. Τί θαῦμα ἦταν ὅλο αὐτὸ μέσα στὰ χιόνια, χωρὶς ἐφοδιασμὸ καὶ πολεμοφόδια, λιγότεροι ἀριθμητικὰ καὶ ὁπλικὰ ὑποδεέστεροι! Νὰ δοξάσουμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία μας. Ἀνθρωπίνως δὲν ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα καμιὰ πιθανότητα νὰ νικήσουμε τοὺς Ἰταλούς. Εἶχαν ὀκτὼ ἑκατομμύρια στρατό, ἐπίλεκτες μονάδες, πλῆθος πυρομαχικῶν, πολυπληθέστερα μέσα καὶ σύγχρονα ὁπλικὰ συστήματα. Ἐμεῖς κυριολεκτικὰ πηγαίναμε «ξυπόλυτοι στ ἀγκάθια». Κι ὅμως αὐτὸ τὸ θαῦμα τὸ ἔχουμε κάνει τραῦμα στὴν ψυχὴ τοῦ ἔθνους. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἐγείρουμε πόλεμο γιὰ κάτι ψιλολόγια, ποὺ ἦρθαν σὰ φίδια στὸν κόρφο μας τελευταῖα, ἔχουμε λόγο καὶ ἄποψη γιὰ παγκόσμιες ἡμέρες καὶ γιὰ τοὺς ὅπου γῆς ἀντάρτες καὶ ἐπαναστάτες, πανηγυρίζουμε γιὰ ἐγκληματίες πολέμου καὶ συγχαίρουμε σφαγεῖς τῆς οἰκουμένης, κι ὅμως γιὰ τὸ 1940 μασᾶμε τὰ λόγια μας. Εἴμαστε, ὅπως λέγει ὁ λαός μας, «ἀκριβοὶ στὰ πίτουρα καὶ φτηνοὶ στὸ στάρι»! Ἂς δοῦμε ὅμως τὸ θαῦμα Ἀλήθεια πῶς νικήσαμε καὶ ξεμπερδέψαμε μὲ δαύτους; Ἡ ἀνδρεία εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ λαοῦ μας, ὅταν μάλιστα συνδυάζεται μὲ τὴν αἴσθηση καὶ τὴν ἀπαίτηση τοῦ δικαίου καὶ τὴν φιλοπατρία. Στὴν ἐποχὴ δηλ. ἐκείνη ὁ λαός μας ἐπέδειξε: ἀνδρεία, φιλοπατρία καὶ ὑψίστη αἴσθηση τοῦ καθήκοντος πρὸς τὴν πατρίδα. Ἐπίσης οἱ Ἕλληνες τότε διεκρίθησαν γιὰ τὸ ἀκατάβλητο θάρρος, τὸ πνεῦμα τῆς ἑνότητος καὶ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τῆς αὐτοθυσίας. Ἔπεσαν μέσα στὴ φωτιὰ τοῦ πολέμου. Δὲν λογάριασαν τίποτε. Δὲν λυπήθηκαν τὸν ἑαυτό τους. Θυμήθηκαν τὴν ἱστορία τους καὶ εἶπαν: «Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών». Ὑπῆρξε καὶ κάτι ἄλλο: ὁ λαός μας ἐκεῖνο τὸν δύσκολο καιρὸ ἀνέβηκε στὰ ὕψη τῆς Πίστεως καὶ τῆς προσ - ευχῆς. Πίστεψε στὴν Παναγία μας καὶ τό βαλε πεῖσμα νὰ ξεπλύνει τὴν ντροπὴ τῆς Τήνου καὶ τῆς Ἕλλης. Ἀπὸ τὴν πίστη δυναμώθηκε, φωτίστηκε, ἑνώθηκε, ἔγινε ἐφευρετικὸς καὶ ἀεικίνητος καὶ «ἔθραυσεν ἐχθρούς». Ὅλοι τότε ξεπέρασαν τὸν ἑαυτό τους. Οἱ γυναῖκες τῆς Πίνδου, ποὺ ἀνέβαζαν στὰ 2500 μέτρα πυρομαχικὰ καὶ κατέβαζαν τραυματίες. Οἱ ξεπαγιασμένοι στρατιῶτες, ποὺ συνέχιζαν νὰ πολεμοῦν ὁλόκληρα εἰκοσιτετράωρα. Πίσω στὰ μετόπισθεν ἕνα ἀπέραντο στρατόπεδο τῆς προσευχῆς καὶ μετὰ ἀπὸ κάθε προέλαση τῶν παιδιῶν μας ὁ φρενήρης ἐνθουσιασμὸς τῆς νίκης. Εὐτυχήσαμε τότε νὰ ἔχουμε καὶ ἀξίους ἡγέτες σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ἐξουσίας. Ἀρχιεπίσκοπο τὸν Χρύσανθο, τὸ παλληκάρι τοῦ Πόντου. Τὸν Κυβερνήτη Ἰωάννη Μεταξᾶ, τὸν ἀρχιστράτηγο Παπάγο, τὸν Δαβάκη, τὸν Κατσιμῆτρο Τότε ἦταν ποὺ ἀκούστηκαν οἱ φοβερὲς ἰαχές: ΑΕΡΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ. Τί σημασία ἔχουν ὅλα αὐτὰ γιὰ μᾶς σήμερα; Τί πρέπει νὰ κάνουμε; Α) Νὰ μαθητεύσουμε στὸ ἱστορικό μας παρελθὸν Ὅλες οἱ μεγάλες στιγμὲς τοῦ ἔθνους μας εἶναι γεμάτες ἀπὸ ἡρωϊσμὸ καὶ αὐτοθυσία. Δὲν ὑπάρχει στιγμὴ χωρὶς τιμὴ καὶ δόξα. Εἴμαστε Ἕλληνες. Μᾶλλον ἤμασταν Ἕλληνες. Τώρα γίναμε ἁπλὰ φιλέλληνες. Ὅμως ὁ Λεωνίδας στὶς Θερμοπύλες, ὁ Μιλτιάδης στὸ Μαραθώνα, ὁ Θεμιστοκλῆς στὴ Σαλαμίνα, ὁ Παλαιολόγος στὴν Πόλη τῶν Ὀνείρων μας, ὁ Παπαφλέσσας στὸ Μανιάκι, ὁ Διάκος στὴν Ἀλαμάνα, ὁ Παῦλος Μελᾶς, οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Πίνδου καὶ τοῦ Ροῦπελ, τὰ Ἑλληνόπουλα τῆς Κύπρου συνεχίζουν ἀπὸ τὸν τάφο τους νὰ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν κατάντιά μας. Ὅλη ἡ Ἱστορία μας βροντοφωνάζει στὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς μας καὶ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου τὸ ΟΧΙ, τὸ ΑΕΡΑ, τὸ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, καὶ διδάσκει τοὺς λαοὺς πὼς οἱ Ἥρωες πολεμᾶνε σὰν τοὺς Ἕλληνες. Ζητᾶνε οἱ πεθαμένοι ἀπὸ τοὺς ζωντανούς, ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, νὰ ἀνεβοῦν στὸ πάνθεο τῶν προγόνων τους καὶ ὄχι νὰ σέρνονται σὰν τὰ σαλιγκάρια καὶ τὰ σκουλήκια στὶς αὐλὲς τῆς Εὐρώπης, τὴν ἐλευθερία καὶ ἀκεραιότητα τῆς ὁποίας ἐμεῖς τῆς ἐξασφαλίσαμε μὲ τὸ αἷμα μας. Β) Νὰ μὴ ἐπιτρέψουμε στὴν ἀχαριστία καὶ τὴ λήθη καὶ τὴν ἁμαρτία νὰ κάνουν παρέλαση στὶς πόλεις μας Καθημερινὰ πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦμε, γιατί οἱ ἐξωτερικοὶ ἐχθροί μας καὶ ἡ ἐντὸς τῶν τειχῶν Πέμπτη προδοτικὴ φάλαγγα ἑτοιμάζουν διάφορα σκοτεινὰ σχέδια σὲ βάρος τῆς φυλῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς μας αὐτογνωσίας. Μὲ κουλτουριάρικα λόγια καὶ γλυκανάλατες θεωρίες γιὰ ἀνοχὴ καὶ ἀνοιχτὲς κοινωνίες, γίναμε ἕνα ἰδεολογικὸ ξέφραγο ἀμπέλι, ὅπου ἔρχεται ὁ καθένας καὶ ἡ καθεμιὰ καὶ πετοῦν τὰ σκουπίδια τους στὴν Πατρίδα. Ὅλοι οἱ λαοὶ ἔχουν τὶς ἐθνικές τους ἐπετείους, κάνουν παρελάσεις, ἀναρτοῦν τὶς σημαῖες, μιλοῦν ἱστορικοὶ καὶ παλαίμαχοι, ὑψώνουν μνημεῖα, παρασημοφοροῦν τοὺς ἐπιζήσαντες ἥρωές τους καὶ διδάσκουν τὰ παιδιά τους τὰ πεπρωμένα τῆς φυλῆς τους. Ἐμεῖς ἐδῶ μὲ μία τεράστια ἱστορία θὰ ἐγκαταλείψουμε κάθε τί ποὺ θυμίζει Ἑλλάδα χάριν τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς ἀπαγορεύσουν νὰ ὑψώνουμε τὴ σημαία μας, νὰ φορᾶμε ἐνδύματα μὲ κάποιο ἐθνικὸ σύμβολο, νὰ μιλᾶμε γιὰ τὴν Πατρίδα, τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀμερικανικὴ ταινία χωρὶς τὴν ἀστερόεσσα; Τὴ στιγμὴ ποὺ ἰσλαμιστὲς αὐτομαστιγώνονται τελετουργικὰ μέσα στὶς πόλεις μας, κυκλοφοροῦν μὲ τὶς κελεμπίες τους καὶ τὶς μαντῆλες τους, τὶς σημαῖες καὶ τὰ λάβαρά τους! Γιατί πάντα ἐμεῖς θὰ περιοριζόμαστε αὐτοκαταστροφικά; Ἀντίσταση τώρα εἶναι νὰ συμμετέχουμε πρόθυμα στὴν Ἐκκλησία μας ποὺ εἶναι ἡ Κιβωτὸς τοῦ Ἔθνους μας. Νὰ πηγαίνουμε ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνδρες Πνευματικοὶ ἡγέτες, ποὺ δὲ γονάτισαν δουλικὰ στὸν Βάαλ τῆς ξενομανίας, νὰ παίρνουμε στὸ σπίτι μας τὰ ὀρθόδοξα περιοδικὰ καὶ ἐνδιάμεσα τῆς ἑβδομάδας νὰ τὰ διαβάζουμε, γιατί μαζὶ μὲ τὰ χρυσὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, αὐτὰ τὰ κείμενα μιλᾶνε καὶ γιὰ τὴν Ἱστορία μας. Νὰ διαδίδουμε παντοῦ τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας. Νὰ διαμαρτυρόμαστε γιὰ κάθε στραβὸ ποὺ ἀκούγεται. Καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε νὰ σηκώνουμε στὸν ἐλεύθερο εἰσέτι ἑλληνικὸ ἀέρα σημαῖες καὶ λάβαρα κρατώντας ψηλὰ τὸ ἐθνικὸ φρόνημα. Καὶ κυρίως νὰ προσευχόμαστε. Μόνο ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία σώζουν καὶ θὰ σώσουν τὴν Ἑλλάδα. Νῦν καὶ ἀεί!». Ἡ ἐπέτειος δὲν ἐπιτρέπει νὰ λησμονήσωμεν τὸν Θεόν, τὴν Παναγίαν καὶ τὴν προσευχήν Τὸν τελευταῖον καιρὸν καταβάλλεται προσπάθεια ὑπὸ ὡρισμένων κύκλων τῆς Ἱεραρχίας (Ἀρχιερέων) νὰ μᾶς πείσουν ὅτι οἱ Μονοφυσῖται δὲν εἶναι αἱρετικοί, ἀλλὰ Ὀρθόδοξοι. Τὴν «γραμμὴν» αὐτὴν καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος δίδει τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Πρὸς τὴν «γραμμὴν» αὐτὴν ἔχουν συμμορφωθῆ πολλαὶ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας κ. Δανιήλ, ὁ ὁποῖος ἔχει οἰκουμενιστικάς τάσεις. Πρὸς τὸν τελευταῖον εἶχεν ἀποστείλει ἐπιστολήν, ὁ πρεσβύτερος π. Ματθαῖος Βουλκανέσκου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Βεροίας, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκάλει τὸν Πατριάρχην νά ἀναθεωρήση ἡ Ρουμανικὴ Ἐκκλησία τὴν ἀπόφασίν της διὰ τοὺς «ἀντιχαλκηδονίους». Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ρουμάνου κληρικοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀντιοικουμενιστικὸν φρόνημα καὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς αὐστηρᾶς τηρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῶν διατάξεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συν - όδων, ἐδημοσιεύθη εἰς τὴν τριμηνιαίαν ἔκδοσιν «Θεοδρομία» (Ἰανουάριος - Μάρτιος 2014). Ἐπειδὴ ἡ ἐπιστολὴ εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἐξ ἐπόψεως ἀντιαιρετικοῦ ἀγῶνος, ὁ «Ο.Τ.» τὴν ἀναδημοσιεύει. Αὕτη ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Μακαριώτατον Πατριάρχην Ρουμανίας κ. Δανιὴλ, Βουκουρέστιον Μακαριώτατε, Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἡ ἐλαχιστότης μας ἀπέστειλε ἐπιστολή, ἡ ὁποία ἀναφερόταν στὸ πρόβλημα τῆς ἐπίσημης ἀποδοχῆς τὸ 1994 ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας τῶν δύο κειμένων τοῦ Chambesy τῆς δεύτερης ἐπίσημης συνεδρίασης τοῦ 1990 καὶ τῆς τρίτης ἐπίσημης συνεδρίασης τοῦ 1993 στὸ πλαίσιο τοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους. Ἀποστείλαμε αὐτὴ τὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας καὶ πρὸς τὴν Μακαριότητά Σας, ἐφιστώντας τὴν προσοχὴ σὲ αὐτὸ τὸ ἀκανθῶδες ζήτημα, διότι ἔχει μεγάλο ἐνδιαφέρον καὶ ἀφορᾶ καίρια τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας. Ἡ ἐπιστολὴ βασίζεται στὶς δηλώσεις ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας : patriarhia.ro/ro/relatii_externe/dialog_intercrestin_1.html Θὰ θέλαμε, ἐν πρώτοις, νὰ Σᾶς συγχαροῦμε, Μακαριότατε, γιὰ τὴν ἔκδοση στὰ ρουμανικά τοῦ ἐξαιρετικοῦ βιβλίου τοῦ κ. Jean-Claude Larchet «Πρόσωπο καὶ Φύση», τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸν Ἐκδοτικὸ Οἶκο Basilica τοῦ Πατριαρχείου, καὶ τὸ ὁποῖο εἴχαμε διαβάσει προηγουμένως στὰ γαλλικὰ καὶ τὸ συστήσαμε ἀνεπιφύλακτα στὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Μακαριότητά Σας καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας. Νιώσαμε εὐχάριστη ἔκπληξη, διότι ἡ Μακαριότητά Σας ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο, λίγο μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνοιχτὴ ἐπιστολή μας, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἐπιβεβαίωσε τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Μακαριότητάς Σας, γιὰ νὰ διευκρινιστεῖ τὸ δογματικὸ αὐτὸ ζήτημα, ἀκόμα πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπιστολή μας. Σήμερα, 19 χρόνια μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας τὸ 1994, μὲ δεδομένο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο πλήρωμα δὲν ἀποδέχθηκε τὶς ἀποφάσεις τοῦ Chambesy σχετικὰ μὲ τοὺς μὴ-χαλκηδονίους καὶ τὴν λεγομένη "ἄρση τῶν ἀναθεμάτων" (Ἡ Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους στὶς 14/27 Μαΐου 1995 διαμαρτυρήθηκε ἄμεσα κατὰ τῆς ἀπόφασης τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, θεωρώντας την "ξένη πρὸς τὴν διδασκαλία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας" 1. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Γεωργίας ἀπέρριψε κατηγορηματικὰ τὴν συμφωνία μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 1998, 2 θεωρώντας την ἐντελῶς ἀπαράδεκτη. Οἱ Ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ρωσίας μὲ τὴν σειρά τους τήρησαν ἐπιφυλακτικὴ θέση 3 ), μὴ ὑπάρχοντας καθόλου μία θετικὴ συμφωνία τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησίων (consensus ecclesiae dispersae), εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἡ Ἱερὰ Σύν - οδος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας νὰ ἐπαναλάβει τὴν συζήτηση ἐπὶ τοῦ θέματος αὐτοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψει στὴν ὑγιῆ πατερικὴ διδασκαλία. Μὲ αὐτὸ θὰ μείνει στὴν ἱστορία ὡς ὑπερασπιστὴς καὶ κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Γνωρίζουμε ὅτι στὸν διάλογο μὲ τοὺς Μιαφυσίτες (Μονοφυσίτες) συμμετεῖχαν μεγάλες θεολογικὲς προσωπικότητες, ὅπως ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Ρωμανίδης 4 καὶ ὁ π. Dumitru Staniloae, ὁ ὁποῖος παρακολούθησε τὸν ἀνεπίσημο διάλογο μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1971 καὶ 1979, ἀλλὰ ἐκοιμήθη τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1993, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἀποδοχὴ τῶν δύο κειμένων τοῦ Chambesy ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας. Ὁ διάλογος μὲ τοὺς ἑτεροδόξους σὲ γενικὲς γραμμὲς δὲν εἶναι κακό, ἀρκεῖ ὅμως αὐτὸς νὰ διεξάγεται ἐπὶ ὀρθοδόξων βάσεων. Ἐπηρεασμένη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ὀρθόδοξης Ρουμανικῆς Ἐκ - κλησίας ἀπὸ τὸν μὴ-δογματικὸ ἐνθουσιασμὸ μερικῶν Τοπικῶν Ἐκ - κλησιῶν ("αἰσιόδοξη στάση... συμφραζόμενη", ὅπως ἀναγράφεται στὸ σημείωμα τῆς Ἐκδόσεως Basilica τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Larchet σ. 84) 5, δέχθηκε τότε (τὸ 1994) τὴν κοινὴ δήλωση τοῦ Chambesy, ἡ ὁποία τὴν φέρνει σὲ σφοδρὴ σύγκρουση μὲ τὶς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Δ Συνόδου καὶ ἄλλων Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκ - κλησιῶν. Ἐπιτρέψτε μας, Μακαριώτατε, νὰ ἐκφράσουμε τὸν βαθὺ καρδιακό μας πόνο, διαπιστώνοντας τὸν κίνδυνο ποὺ ἐλλοχεύει νὰ ἐπισκιαστεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας, γιὰ τὴν ὁποία τόσοι πολλοὶ Ἅγιοι καὶ Μάρτυρες ἔδωσαν τὴ ζωή τους καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους, ἀπὸ μὴ δογματικὲς ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν ἕνα ἄσχημο προηγούμενο, ποὺ καταστρέφει τὴν εἰκόνα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας στὸν ὑπόλοιπο Ὀρθόδοξο κόσμο. Γράφουμε αὐτὲς τὶς γραμμὲς πρὸς τὴν Μακαριότητά Σας, χωρὶς βεβαίως νὰ θέλουμε νὰ κάνουμε τὸν δάσκαλο σὲ Σᾶς, ἀλλὰ ὡς μαθητὴς πρὸς τὸν δάσκαλο, ὡς υἱὸς πρὸς τὸν πατέρα, ὡς ἔσχατο μέλος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μὲ καθαρὴ συνείδηση, ἀγάπη, ἀλήθεια καὶ κατ ἐπίγνωσιν ζῆλο, ὄντας πεπεισμένοι ὅτι ἡ Μακαριότητά Σας γνωρίζει εἰς βάθος τὸ θέμα. Θεωροῦμε ὅτι εἶναι καθῆκον τοῦ κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καὶ εἰδικά τοῦ κάθε Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, ποὺ ἔχει γρηγοροῦσα τὴν δογματικὴ συνείδηση, νὰ μιλᾶ γιὰ θέματα δογματικῆς, μὲ δεδομένο τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἕνα φαινόμενο, τὸ ὁποῖο τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἀποκτήσει μία ἰδιαίτερη δυναμική, δηλαδὴ τὴν ἔξοδο πιστῶν ἀπὸ τὴν Ρουμανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν εἰσχώρησή τους σὲ ὑπερορθόδοξες- ζηλωτικὲς ὁμάδες, ποὺ βρίσκονται σὲ σχίσμα μὲ τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία, οἱ ὁποῖες γίνονται ὅλο καὶ ἰσχυρότερες στὴ Ρουμανία. Οἱ πιστοὶ σκανδαλίζονται ἀπὸ τὶς ἐν λόγῳ συμφωνίες, ποὺ βασίζονται στὸν δογματικὸ μινιμαλισμό, τὶς ὁποῖες οἱ Ἅγιοι Πατέρες κατεδίκασαν καὶ οἱ ὁποῖες, δυστυχῶς, ἐφαρμόζονται ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας. Μετὰ πολλοῦ σεβασμοῦ Πρεσβύτερος Ματθαῖος Βουλκανέσκου Κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας». Σημειώσεις: 1. Σχ. βλ. τὸ ἄρθρο 10 τοῦ «Μνημονίου τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας τοῦ Ἁγίου Ὄρους γιὰ τὸ Διάλογο μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ἀντιχαλκηδονίων» (14-27 Μάης 1995), ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ βιβλίο «Εἶναι οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι Ὀρθόδοξοι», ἔκδ. Εὐαγγελισμός, Βουκουρέστι 2007, σ www. angelfire.com/linux/viataortodoxa/sinod_gergia.html 3. Σχ. βλ. «Εἶναι οἱ Ἀντιχαλκηδόνιοι Ὀρθόδοξοι»; ἔκδ. Εὐαγγελισμός, Βουκουρέστι 2007, «Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία καὶ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία δὲν δέχθηκαν τὴν συμφωνία μὲ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους», σσ , καὶ ὑποσημείωση 14, σ. 175, ἡ ὁποία ἀναφέρεται σὲ ἐπικρίσεις ἀπὸ ἀνωτέρους ἱεράρχες (συμπεριλαμβανομένου τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κυροῦ Διοδώρου), μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἦταν μέλη τῆς μεικτῆς ἐπιτροπῆς. 4.Ἡ θέση τοῦ π. Ἰω. Ρωμανίδη ἀντικρούεται ὡς ἀνακριβὴς ἀπὸ τὸν μακαριστὸ ἅγιο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, Ἀρχιμανδρίτη π. Γεώργιο Καψάνη, στὸ περιοδικὸ Κοινωνία ἀριθμ. 2-3, Σχ. βλ. JEAN- CLAUDE LARCHET, Πρόσωπο καὶ Φύση, ἔκδ. Basilica Πατριαρχείου Ρουμανίας, Βουκουρέστι 2013, σημείωση 15, σ. 84 : «Οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου «Ἀποδεχόμαστε τὴν ἕνωση μὲ τοὺς Μονοφυσίτες; Ὀρθόδοξοι Ρουμάνοι μεταξὺ αἰσιοδοξίας, παραπλάνησης καὶ ἀποστασίας», Λακκοσκήτη, Ἅγιον Ὄρος, 2008, ἐκφράζουν τὴν λύπη τους γιὰ τὴν πρόσφατη ἀλλαγὴ τῆς θέσης τῆς Ρουμανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ πλαίσιο τοῦ διαλόγου καὶ καταγγέλλουν τὶς σχετικιστικὲς θέσεις τοῦ πατρὸς N. D. Necula, μέλος τοῦ διαλόγου (γνωστοῦ ὡς λειτουργοῦ καὶ ὄχι ὡς εἰδικοῦ στὴ Χριστολογία), σὲ σύγκριση μὲ τὶς παραδοσιακὲς θέσεις, ποὺ ἐξέφρασαν προηγουμένως διαπρεπεῖς θεολόγοι, ὅπως οἱ D. Staniloae, T. M. Popescu καὶ Ν. Chitescu». Νὰ ἀναθεωρήση ἡ Ρουμανικὴ Ἐκκλησία τὴν ὑπόθεσιν διὰ τοὺς ἀντιχαλκηδονίους Ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κορίνθου ἐξεδόθη τὴν 27ην Ὀκτωβρίου ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις: «Σήμερα τὴν 27ην καὶ περὶ τὴν 7ην πρωϊνή, πλήρης ἡμερῶν καὶ μετὰ ἀπὸ πολυχρόνιο ἀσθένεια, ἐτελειώθη ἐκδημήσασα πρὸς Κύριον ἡ Ὁσιωτάτη Μοναχὴ Γερόντισσα Ἰσιδώρα (κατὰ κόσμον Κυριακὴ) Μεντζαφοῦ, Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Παταπίου Λουτρακίου. Ἡ ἐκδημήσασα γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1924 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τοὺς Ἐμμανουὴλ καὶ Ἑλένη, ὅπου καὶ διδάχθηκε τὰ ἐγκύκλια γράμματα. Πολὺ ἐνωρὶς συνδέθηκε μὲ τὸν μακαριστὸ Κληρικὸ Κατηχητὴ τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς π. Ἄγγελο Νησιώτη, πρῶτα σὰν μαθήτριά του καὶ στὴν συνέχεια σὰν συνεργάτης του στὸ μεγάλο Κατηχητικὸ ἔργο, ποὺ ἐπιτελοῦσε τότε ὁ ἐν λόγῳ Πρωθιερεὺς στὴν Πόλη τῆς Ἀθήνας καὶ στὰ γύρω προάστια. Μὲ αὐταπάρνηση καὶ ζῆλο «μετ ἐπιγνώσεως» διακόνησε στὸ ἔργο τῆς Κατηχήσεως προσελκύσασα μὲ τὸν γλυκύ της λόγο, τὴν μελωδική της φωνὴ κυρίως ὅμως μὲ τὸ φωτεινό της παράδειγμα πολλὲς παιδικὲς ψυχὲς στὸν Χριστό. Τὸ ἔτος 1961 προσῆλθε στὴν Ἱ. Μονὴ τοῦ Ὁσίου Παταπίου ἐπιδείξασα ἐξ ἀρχῆς συνέπεια στὴν κλήση τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, ἐπιβεβαιοῦσα κατ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τὴν προσωπική της κλίση γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἀφιέρωση. Τὰ φυσικά της προτερήματα, ὅπως τὸ ἄτυφον τοῦ χαρακτήρα της ἀλλὰ καὶ οἱ ἀποκτηθεῖσες, χάριτι Χριστοῦ, ἀρετές της μὲ πρώτη τὴν ταπείνωσή της τὴν κατέστησαν ἀπὸ τοῦ ἔτους 1969 «προεστῶσα» στὴν πολυάριθμη ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Παταπίου. Ἐπὶ τῆς Ἡγουμενίας της καὶ σὲ συνεργασία μὲ τὸν Κτίτορα καὶ Πνευματικό τῆς Ἱ. Μονῆς Γέροντα Νεκτάριο Μαρμαρινό, εὐμοίρησε τὸ Μοναστήρι νὰ γνωρίσει ἡμέρες προόδου σὲ ὅλους τούς τομεῖς κυρίως ὅμως στὴν ἀριθμητικὴ αὔξηση τῆς ἀδελφότητας ἀλλὰ καὶ στὴν ποιότητα τῆς πνευματικῆς της πορείας, ὥστε νὰ καταστεῖ αὐτὸ κυριολεκτικὰ καὶ μεταφορικὰ «πόλις... ἐπάνω Ὄρους κειμένη» (Ματθ. ε 14). Τὴν 28ην Ἰουλίου 2007 ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος ἐνεθρόνισε αὐτήν, σύμφωνα μὲ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ τάξη, στὸν Ἡγουμενικὸ θῶκο τῆς Ἱ. Μονῆς, μία εἰσέτι ἀπόδειξη τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως, ποὺ τὴν διέκρινε, ἀφοῦ ἐπὶ 38/ἐτίαν ἤδη Ἡγουμένευε... Ἡ μακαριστὴ ἄφησε μνήμη καλῆς καὶ ἀγαθῆς ἀλλὰ καὶ φιλανθρώπου μητρὸς καὶ Ἡγουμένης διαποιμάνασα τὴν λογικὴ ποίμνη τῆς Ἱ. Μονῆς τοῦ Ὁσίου Παταπίου συνετὰ καὶ ἀγαπητικὰ ἐπὶ 45 συν - απτὰ ἔτη, γι αὐτὸ καὶ τὰ πνευματικά της παιδιὰ δὲν ἐδέχθησαν, τιμῆς καὶ σεβασμοῦ ἕνεκα, τὴν λόγῳ τῆς ἀσθενείας της ἀντικατάσταση, ἐνῶ αὐτὴ εὑρίσκετο ἐν ζωῇ. Ἀξιομνημόνευτη ὑπῆρξε καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης, ποὺ στόλιζε τὴν ἀοίδιμο μὲ ἀποτέλεσμα πλῆθος ἐμπερίστατων ἀδελφῶν μας νὰ βρίσκουν «ἀνάπαυση» στὸ μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Παταπίου. Ὅμως καὶ συστηματικὰ ἐργάσθηκε γιὰ τὴν ἀρετὴ αὐτὴ συστήσασα, σὲ συνεργασία μὲ τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Κορίνθου κυρὸ Παντελεήμονα, Ἐκκλησιαστικὸ Γηροκομεῖο Γυναικῶν ὑπὸ τὴν ἐπωνυμία «ΟΙΚΟΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ Η ΑΓΙΑ ΕΛΕ- ΝΗ», τὸ ὁποῖο συνεχίζει νὰ λειτουργεῖ μέχρι καὶ σήμερα μὲ τὴν ἐπίβλεψη τῆς Μητροπόλεώς μας, μὲ τὴν ἐθελοντικὴ προσφορὰ τῶν Μοναχῶν τῆς Ἀδελφότητας ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση τῆς Ἱ. Μονῆς. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας πληροφορηθεὶς τὴν ἐκδημία τῆς σεβαστῆς Γερόντισσας Ἰσιδώρας ἀνέβηκε στὴν Ἱ. Μονὴ ὅπου καὶ ἐτέλεσε Ἐπιμνημόσυνο Τρισάγιο πρὸ τῆς σοροῦ της καὶ τὴν μετέφερε στὸ Καθολικό τῆς Ἱ. Μονῆς. Ἀμέσως μετά, ἀφοῦ διοργάνωσε τὰ τῆς κηδείας, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἐκτεθεῖ τὸ Λείψανό της εἰς προσ - κύνημα καὶ ἐνώπιον τῆς ἀπορφανισθείσης Ἀδελφότητος καθὼς καὶ πολλῶν εἰσέτι Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἐν τῷ μεταξὺ προσῆλθον, ὁμίλησε καταλλήλως εὐχηθείς τὰ προσήκοντα. Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν 28ην Ὀκτωβρίου». Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ ἡ Ἡγουμένη τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Παταπίου Λουτρακίου Γερόντισσα Ἰσιδώρα Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίας εἰς φυλλάδιον, τὸ ὁποῖον κυκλοφορεῖ, παρέχει πνευματικάς συμβουλάς. Εἰς ἕνα ἐξ αὐτῶν (τὸ δεύτερον) τονίζει πρὸς τοὺς πιστοὺς ὅτι ὑφίσταται «ἕνα κίνημα, τὸ ὁποῖον λέγεται Οἰκουμενισμὸς καὶ εἶναι παναίρεσις». Συνιστᾶ δὲ εἰς τοὺς πιστοὺς νὰ ἀναζητήσουν ἕνα «παπούλη», διά νὰ τοὺς ὁμιλῆ διά τὰ «ὡραῖα τῆς πίστεως». Τὸ κείμενον τοῦ φυλλαδίου ἔχει ὡς ἀκολούθως: «1. Σοῦ εὔχομαι ὁλόκαρδα νά βρεῖς τόν Θεό, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί νά γευθεῖς τήν γλυκειά Του ἀγάπη, ἀνώτερη ἀπό τήν ὁποία δέν ὑπάρχει ἄλλη. Ἔχουμε γίνει γιά τόν Θεό, φίλε μου, ὅπως τό ψάρι ἔγινε γιά τό νερό. 2. Τό ξεκίνημά σου, γιά νά βρεῖς καί νά γευθεῖς τόν Θεό νά τό ἀρχίσεις μέ τήν προσευχή. Ὅταν ξυπνᾶς τό πρωΐ ἤ προτοῦ νά πλαγιάσεις τό βράδυ, πές τό «Πάτερ ἡμῶν». Εἶναι προσευχή πού ἔχουμε ἐντολή ἀπό τόν Ἴδιο τόν Χριστό νά τήν λέμε. Ἐπίσης ἀπό τήν προσευχή σου νά μή ἀπουσιάζει ἡ Παναγία. Ἡ ὡραιότερη προσευχή στήν Παναγία, που σοῦ συνιστῶ νά τήν λές κάθε ἡμέρα, εἶναι ἡ ἑξῆς: «Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σοῦ. Εὐλογημένη Σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Καί ἄν δέν ἔχεις χρόνο νά λές ἄλλες προσευχές, πές αὐτήν τήν πεντάλογη προσευχή, πού εἶναι καλύτερη ἀπό ὅλες: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με». 3. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, αὐτός πού ἀγαπάει πραγματικά τόν Θεό, ἀγαπάει καί τόν συνάνθρωπό του καί θυσιάζεται γι αὐτόν. Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς λέει ὅτι οἱ κύριες καί μεγάλες ἀρετές εἶναι ἡ ἀγάπη στόν Θεό καί ἡ ἀγάπη στόν πλησίον. Καί ὅταν ἡ Ἁγία Γραφή λέει «πλησίον», ἐννοεῖ κάθε ἄνθρωπο, καί τόν ἐχθρό μας ἀκόμη. Καί ἡ ἀγάπη στόν πλησίον ἐκφράζεται μέ τήν οἰκονομική βοήθεια σ αὐτόν καί τήν συμπαράστασή μας στόν πόνο του καί τήν χαρά μας μέ τήν χαρά του. Ὡς μεγάλη ἀρετή, φίλε μου, ἡ Ἁγία Γραφή πάλι μᾶς λέει ὅτι εἶναι τό νά μή κατηγοροῦμε κανένα, ἀλλά νά ἀγαποῦμε ὅλους καί νά προσευχόμαστε γιά ὅλους. Τό δέ ὕψος τῆς ἀγάπης στόν πλησίον εἶναι τό νά συγχωροῦμε τούς ἐχθρούς μας καί νά προσευχόμαστε γι αὐτούς. 3. Ἀγαπητέ μου, μή ξεχνᾶς ὅτι εἶσαι βαπτισμένος στήν Ἅγια Κολυμπήθρα καί εἶσαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ἀνήκεις στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει τήν ἀληθινή πίστη. Ρώτα, διάβασε καί θά δεῖς μόνος σου ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή. Ὑπάρχει ἕνα κίνημα πού λέγεται «Οἰκουμενισμός». Πρόσεχε μή σέ πλανήσει τό δόλιο αὐτό κίνημα. Εἶναι μιά μεγάλη αἵρεση, εἶναι «παναίρεση». Ἡ αἵρεση αὐτή θέλει νά ἑνώσει τήν ἀλήθεια τῆς πίστης μας μέ τά ψέματα τῶν ἄλλων θρησκειῶν, γιά ἀγάπη τάχα, γιά ἑνότητα τάχα. Ἀλλά, ὅπως τό καταλαβαίνεις, δέν μπορεῖ τό ψέμα νά ἑνωθεῖ μέ τήν ἀλήθεια, οὔτε τό φῶς νά ἑνωθεῖ μέ τό σκοτάδι. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι μέ τό βάπτισμά μας ὁρκιστήκαμε ὅτι θά κρατήσουμε τήν πίστη μας, ὅπως μᾶς τήν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀκόμη, ἀγαπητέ μου, καί ἄν ἔρθουν χρόνια, πού μᾶς βάλουν τό μαχαίρι στόν λαιμό γιά τήν πίστη μας, ἐμεῖς νά ποῦμε αὐτό πού ἔλεγαν οἱ ἅγιοι μάρτυρες: «Πιό βαθιά τό μαχαίρι δέν ἀρνοῦμαι τήν ἀγάπη μου στόν Χριστό καί τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μου». 4. Πρέπει νά βρεῖς, ἀδελφέ μου, ἕνα «παππούλη», ἕνα πνευματικό καθοδηγό, πού νά σοῦ λέει γιά τά ὡραῖα τῆς πίστης μας καί τήν μέθοδο πῶς νά βρεῖς καί πῶς νά ζήσεις τόν Θεό. Ἄν καί ἐγώ μπορῶ νά σέ βοηθήσω σ αὐτό, γράψε μου, σέ παρακαλῶ, ἕνα γράμμα καί θά σοῦ ἀπαντήσω». ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΙ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΟΥ Προσοχή! Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι παναίρεσις. Μή πλανηθῆτε! αναζητηςτε τον γεροντα δια τα ΩραΙα της ΠΙςτΕΩς Τοῦ Β. Χαραλάμπους, θεολόγου Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς εἰς τὴν Κύπρον Ἀπὸ τὴν 21ην ἕως καὶ τὴν 28ην Ὀκτωβρίου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κ. Δημήτριος ἐπεσκέφθη τὴν Κύπρον, προσκεκλημένος τοῦ Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας κ. Ἀναστασιάδη. Συμφώνως πρὸς ἀνταπόκρισιν ἐκ τῆς Κύπρου: «Κατὰ τὴν παραμονή του στὴν Κύπρο, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς εἶχε συνάντηση μὲ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος παρέθεσε ἐπίσημο γεῦμα πρὸς τιμήν του, ἐνῶ συναντήθηκε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Β, τὸν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς, τὸν Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν καὶ τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ μὲ τοὺς Πρέσβεις τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Ἑλλάδας. Ὁ Ἀρχιεπίσκπος ἐπίσης ἐπισκέφθηκε εὐαγῆ ἱδρύματα, ἐνῶ τὴν Κυριακὴ 26 Ὀκτωβρίου, παραβρέθηκε στὴ Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Δημητρίου στὴ Λευκωσία μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ὀνομαστικῆς του γιορτῆς καὶ στὴ συνέχεια παρέθεσε δεξίωση». Σεβ. Νέας Σμύρνης: Ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότης πρώτου μεγέθους ὁ μακαριστὸς γέρων - Ἀρχιμ. Γ. Καψάνης Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, ἐξεδόθη ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις τὴν 6ην Ὀκτωβρίου: «Στίς 5 Ὀκτωβρίου, πρώτη Κυριακή τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου, ἄρχισε νά λειτουργεῖται καί πάλι τό Παρεκκλήσιο τοῦ Παντοκράτορος τοῦ ὁμωνύμου Χριστιανικοῦ Ἱδρύματος Νεότητος στό Παλαιό Φάληρο. Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή ἡ Μητρόπολή μας, ἡ Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου καί φυσικά τό Ἵδρυμα τοῦ Παντοκράτορος ἀποφάσισαν νά τιμήσουν τή μνήμη τοῦ ἀοιδίμου ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. π. Γεωργίου Καψάνη, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καί ὁ ἱδρυτής τοῦ Ἱδρύματος. Κατά τή θεία Λειτουργία ἱερούργησε ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών καί ἐν συνεχείᾳ ἐτέλεσε τό μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος. Παρά τή στενότητα τοῦ Ἁγίου Βήματος, ἔλαβαν μέρος κληρικοί τῶν ὁμόρων ἐνοριῶν καί συμπροσευχήθηκαν πλήθη πιστῶν ἀπό τό Παλαιό Φάληρο, ἀλλά καί ἀπό ἄλλα μέρη τοῦ λεκανοπεδίου. Ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου προσῆλθε ὁ Πανοσ. Ἱερομόναχος π. Παΐσιος. Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας καί τοῦ ἱεροῦ Μνημοσύνου τό Ἵδρυμα δεξιώθηκε ὅλους, κληρικούς καί λαϊκούς, στή μεγάλη αἴθουσα τελετῶν. Ἀκολούθως παραθέτουμε τόν ἐπιμνημόσυνο λόγο, πού ἐκφώνησε ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας. «Πρώτη Κυριακή τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου ἡ σημερινή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Καί πρώτη γιά τή νέα πνευματική περίοδο, μετά τίς διακοπές τοῦ θέρους, ἡ παροῦσα εὐχαριστιακή μας Σύναξη. Κατά τή σημερινή Κυριακή, λοιπόν, ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας, ἡ Ἐνορία τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου καί τό Χριστιανικό Ἵδρυμα Νεότητος «ὁ Παντοκράτωρ» ἀποφασίσαμε νά τιμήσουμε τή μνήμη καί νά προσευχηθοῦμε γιά τήν ἐν Κυρίῳ ἀνάπαυση τοῦ πολυσεβάστου σέ ὅλους μας ἀοιδίμου γέροντος καί καθηγουμένου τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου π. Γεωργίου, ἐκλεκτοῦ τέκνου τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας καί ἱδρυτοῦ τοῦ Ἱδρύματος, πού μᾶς φιλοξενεῖ σήμερα καί στό ναΐδριο τοῦ ὁποίου ἀξιωθήκαμε νά ἱερουργήσουμε τό μέγα μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ὁ π. Γεώργιος ἐκοιμήθη στίς 8 Ἰουνίου ξημερώνοντας ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Καί καθώς μετά τήν ἑορτή τῆς Ἀναλήψεως κατά τήν συνήθεια πού ἐπικράτησε, διακόπτεται ἡ λειτουργία τοῦ Παρεκκλησίου, ἡ σημερινή Κυριακή, πρώτη τοῦ Ὀκτωβρίου, κατά τήν ὁποία ἀρχίζει ἡ ἐπαναλειτουργία του, ἐπελέγη γιά νά ἀποδώσουμε τήν ὀφειλόμενη τιμή καί νά τελέσουμε τό μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ γέροντος. Ὁ Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης γεννήθηκε καί μεγάλωσε ἐδῶ, στήν πόλη τοῦ Παλαιοῦ Φαλήρου, στά σπλάγχνα μιᾶς χριστιανικῆς καί καλλιεργημένης οἰκογένειας, πού πολλοί ἐξ ὑμῶν γνωρίζετε προσωπικῶς. Φύση προικισμένη μέ πολλά χαρίσματα, εὐφυΐα, φιλομάθεια, εὐγένεια, προσήνεια, πολύ νωρίς ἑλκύστηκε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί συνδέθηκε μέ τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ σεμνή μορφή τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου πρ. Λήμνου Βασιλείου Ἀτέση, πού κατέστη πνευματικός του, ἄσκησε εὐεργετικότατη ἐπίδραση στήν καλλιέργεια τοῦ χαρακτήρα του καί στούς προσανατολισμούς τῆς ζωῆς του. Ἀποφασίζει νά σπουδάσει τήν ἐπιστήμη τῆς θεολογίας. Δραστηριοποιεῖται στό ἔργο τῆς Κατηχήσεως στό ναό τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου. Καί σιγά σιγά βάζει τά θεμέλια γιά τή δημιουργία τοῦ Χριστιανικοῦ Ἱδρύματος μέ σκοπό τή στήριξη καί τή χριστιανική καλλιέργεια τῶν νέων τῆς περιοχῆς. Ἡ ἀγάπη του γιά τή θεολογία καί ἡ δίψα του γιά περαιτέρω ἐπιστημονική κατάρτιση τόν ὤθησαν νά μεταβεῖ στήν Ἀμερική γιά νά διευρύνει τίς γνώσεις του. Ὁ κλάδος πού τόν ἑλκύει περισσότερο εἶναι ἡ Ποιμαντική. Ἔτσι, ἐπανερχόμενος συντάσσει τή διδακτορική διατριβή του μέ θέμα τήν Ποιμαντική τῶν φυλακισμένων καί προσφέρει τίς ὑπηρεσίες του στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν ὡς βοηθός καί ἐπιστημονικός συνεργάτης τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Μουρατίδη. Ἡ μεγάλη ἀπόφασή του ἦρθε τό Κείρεται μοναχός στήν Ἱερά Μονή Πεντέλης, χειροτονεῖται διάκονος καί ἐν συνεχείᾳ πρεσβύτερος. Ἡ ἐπιθυμία του ὅμως μαζί μέ τούς πρώτους ἐν Χριστῷ μαθητές του εἶναι νά μονάσει. Ἀνταποκρινόμενος σέ πρόταση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη, ἀποφασίζει νά ἐπανδρώσει τήν παλαιά Μονή τοῦ ἁγίου Γεωργίου Ἁρμᾶ. Ἔτσι ξεκίνησε ἡ συγκρότηση τῆς πρώτης ἀδελφότητός του καί ἡ προσπάθεια γιά τήν ὀργάνωση τῆς μοναχικῆς ζωῆς τῆς συνοδείας του. Πολύ γρήγορα φάνηκαν οἱ πρῶτοι καρποί τῶν ὁραματισμῶν του, τῶν ἱκανοτήτων του καί γενικότερα τῆς πνευματικῆς ἀκτινοβολίας πού ἐξέπεμπε ἡ προσωπικότητά του. Τά τραγικά ἐκκλησιαστικά γεγονότα τοῦ 1974 μέ τή βίαιη ἀπομάκρυνση ἀπό τούς θρόνους τους τῶν δώδεκα Μητροπολιτῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Χαλκίδος Νικόλαος, ἀνάγκασαν τόν π. Γεώργιο, πού γιά λόγους κανονικούς δέν ἤθελε πλέον νά παραμείνει στή Μητρόπολη Χαλκίδος, νά ἀναχωρήσει μαζί καί μέ τούς ἄλλους μοναχούς τῆς νεοπαγοῦς ἀδελφότητός του γιά τό Ἅγιον Ὄρος. Πολύ σύντομα κατέληξαν στήν Ἱερά Μονή Γρηγορίου πού ὑπέφερε ἀπό λειψανδρία. Παλαιοί καί νέοι μοναχοί τόν ἀνέδειξαν ἡγούμενό τους καί ἔτσι ξεκίνησε ἡ πνευματική του πορεία στό Ἅγιον Ὄρος, ἡ ὁποία διήρκεσε τέσσερις περίπου δεκαετίες. Ἡ Μονή Γρηγορίου πῆρε νέα πνοή καί ζωντάνια καί ἡ πνευματική ἀκτινοβολία της χάρις στήν προσωπικότητά του πολύ γρήγορα ἁπλώθηκε ὄχι μόνο στό Ἅγιον Ὄρος, ὄχι μόνο ἐντός τῶν ὁρίων τῆς πατρίδας μας ἀλλά καί πέραν αὐτῆς. Ἡ θεοφιλής πολιτεία του, τά πολλά του χαρίσματα, φυσικά καί ἐπίκτητα, ὁ θεολογικός του λόγος, οἱ παρεμβάσεις του σέ φλέγοντα ἐκκλησιαστικά καί θεολογικά ζητήματα, ἡ ἱεραποστολική δραστηριότητα, ἡ διακονία τοῦ μυστηρίου τῆς Μετανοίας καί ἡ ἄσκηση τῆς πνευματικῆς καθοδηγήσεως πλήθους ἀνθρώπων, κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν κατέστησαν τόν π. Γεώργιο ἐκκλησιαστική προσωπικότητα πρώτου μεγέθους. Ἐλπίζω ὅτι ἀδελφοί τῆς Μονῆς πού τόν γνώρισαν βαθιά καί τόν ἀναστράφηκαν στενά τά σαράντα αὐτά χρόνια τῆς παραμονῆς καί ἡγουμενίας του στό Ὄρος, ἀλλά καί τῆς ὅλης πνευματικῆς του προσφορᾶς, θά καταγράψουν τόν πλοῦτο τῶν ἐμπειριῶν τους γιά νά τόν γνωρίσουμε ὅλοι, παλαιότεροι καί νεώτεροι, καλύτερα καί κατά τόν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου «ἵνα ἡ Ἐκκλησία οἰκοδομήν λάβῃ» (Α Κορ. 14,5). Ὁ π. Γεώργιος εἶχε γενικά εὔθραυστη ὑγεία. Καί τά τελευταῖα χρόνια δοκιμάστηκε ἀπό διάφορες ἀσθένειες. Ἐξαιτίας τους, ἀρχές τοῦ ἔτους, ἀποφάσισε νά παραιτηθεῖ ἀπό τά καθήκοντα τοῦ ἡγουμένου καί ἐν τέλει στίς 8 τοῦ περασμένου Ἰουνίου ἀναχώρησε ἀπό τόν παρόντα μάταιο κόσμο γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι ἐμεῖς πού τόν γνωρίσαμε καί πού συνήλθαμε σήμερα ἐδῶ στόν «Παντοκράτορα», ἕνα ἵδρυμα τῆς ἀγάπης του πρός τούς νέους καί τῆς δημιουργικῆς πνοῆς του, ἀνακαλοῦμε μέ σεβασμό, ἀγάπη καί συγκίνηση στή μνήμη μας τή σεπτή μορφή του καί ἱκετεύουμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό νά ἀναπαύει τή μακαρία ψυχή του «ἐν χώρᾳ ζώντων». Νά τόν συναριθμήσει στή χορεία τῶν ὁσίων Ἀθωνιτῶν Πατέρων. Νά στηρίζει ἑνωμένη μέ τόν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης τήν Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς του. Καί νά ἀναδεικνύει μέσα στήν Ἐκκλησία πολλούς, ὅλους μας, μιμητές τῆς θεοφιλοῦς πολιτείας του. Ἀμήν».

6 Σελὶς 6η 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 ποὺ τὰ πάντα προσέφερε, στὸ τέλος κι αὐτὴ τὴ ζωή του, γιὰ τοῦ Γένους τὴ διαπαιδαγώγηση καὶ ἐξανθρώπιση. Ὁ φωτεινότερος ἐθναπόστολος καὶ πρωτοπόρος κοινωνιστὴς σὲ ὅλη τὴ μακρόχρονη σκλαβιά τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ ἁγιώτατος καὶ ὅσο κανεὶς ἄλλος εὐεργέτης τοῦ σκλαβωμένου Γένους, ποὺ κρεμασμένος ὡς ὁ ἔσχατος τῶν κακούργων ἀπὸ ἕνα πλάτανο παράδωσε τὸ πνεῦμα του, ὕστερ ἀπὸ μιὰ ὁλόκληρη εἰκοσαετία πλούσια σὲ ἐθνική, θρησκευτική, καὶ διδασκαλικὴ ἱεραποστολικὴ δράση στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς στεριανῆς καὶ νησιωτικῆς νοτιοδυτικῆς Βαλκανικῆς» 2. Καὶ ἕνας ἄλλος συγγραφεὺς ἀναφερόμενος καὶ στὴν ἐπίδρασή του σήμερα, στὴν σύγχρονη ἐποχὴ γράφει: «Νὰ ποὺ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, δὲν εἶναι οὔτε τώρα πετρωμένος στὶς εἰκόνες του, μὰ πηγαινοέρχεται ἀνάμεσά μας, ζεῖ, ἀναπνέει, κινεῖται, μιλάει...» 3. Ὁ μεγάλος σύγχρονος ἀγωνιστής, ἱεραπόστολος καὶ ἐθναπόστολος, ἀείμνηστος ἐπίσκοπος Αὐγου στῖνος Καντιώτης, τοποθετηθεὶς τὸ 1935 ὡς πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλοακαρνανίας ἄκουσε νὰ προφέρεται μὲ πολὺ σεβασμὸ τὸ ὄνομά του ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς, ἄκουσε γιὰ τὰ θαύματα καὶ τὶς προφητεῖες του. Διαβάζοντας τὶς Διδαχές του θεώρησε ὅτι βρῆκε πολύτιμο θησαυρὸ καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸν γνωστοποιήσει. Ἐνήργησε καὶ ἐξεδόθη περιοδικὸ μὲ τίτλο «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», δὲν εἶχε ἀκόμη γίνει ἐπίσημα ἡ ἁγιοκατάταξή του, τὸ ὁποῖο καὶ σήμερα εἶναι τὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ ὄργανο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἐκεῖ ἄρχισε νὰ δημοσιεύει ἀποσπάσματα τῶν Διδαχῶν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια, τὸ 1950, ἀξιώθηκε ὁ πατὴρ Αὐγου στῖνος νὰ ἐκδώσει καὶ τὶς Διδαχὲς μαζὶ μὲ τὸν βίο, τὶς προφητεῖες καὶ τὴν ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Τὸ βιβλίο αὐτὸ γνώρισε καταπληκτικὴ ἀποδοχὴ καὶ διάδοση, δεῖγμα τῆς διαχρονικῆς τοῦ Ἁγίου ἐπικαιρότητος. Τὸ 2005 ἔγινε ἡ 26η ἔκδοσή του, ποὺ ἔχω καὶ ἐγὼ στὴν βιβλιοθήκη μου, καὶ δὲν γνωρίζω ἂν ἔχουμε καὶ νεώτερες ἐκδόσεις 4. Ὁ π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος Ὁ Γέροντας Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ἱδρυτὴς τῆς «Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως» καὶ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», συντοπίτης τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ὡς καταγόμενος ἀπὸ τὴν Δερβέκιστα (Ἀνάληψη) τοῦ Ἀγρινίου, ἔγραψε ἐπίσης ἐκτενῆ μελέτη γιὰ τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, ποὺ ἐγνώρισε ἐπίσης πολλὲς ἐκδόσεις. Στὸν Πρόλογο τοῦ ἔργου γράφει: «Ἐπειδὴ τυγχάνω συντοπίτης τοῦ Ἁγίου καὶ αἱ περιστάσεις τὸ ἔφεραν νὰ περιοδεύσω πολλὰ μέρη, ποὺ ἐπάτησεν ἐκεῖνος, καὶ ἐπειδὴ πάντοτε ἠσχολούμην μὲ τὸν ἀγαπημένον μου αὐτὸν Ἅγιον, ἠθέλησα καὶ ἐγὼ νὰ γράψω διὰ τὴν θαυμασίαν καὶ πολυκύμαντον ζωήν του καὶ διὰ τὸ γιγάντιον καὶ καταπληκτικὸν ἔργον του. Ἠθέλησα νὰ δώσω στὰ χέρια τοῦ ἀναγνώστου, ὅσο ἦτο δυνατόν, μίαν πλήρη βιογραφία τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Ἕλληνος Ἱεραποστόλου. Διὰ τῆς ἐργασίας μου αὐτῆς ἔλαβον μέρος εἰς τὸν ὑπὸ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας προκηρυχθέντα διαγωνισμόν. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἔκρινεν αὐτὴν ἀξίαν βραβεύσεως». Παραθέτει στὴν συνέχεια ὁ π. Χαράλαμπος τὴν χειρόγραφη ἐκτίμηση ἑνὸς μέλους τῆς Ἐπιτροπῆς, τοῦ μεγάλου ἁγιογράφου καὶ συγγραφέως Φώτη Κόντογλου, ἑνὸς ἄλλου ἁγίου τῶν νεοελληνικῶν γραμμάτων μετὰ τὸν Παπαδιαμάντη, ὁμολογητοῦ καὶ ἀγωνιστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος τελειώνει τὴν ἐκτίμησή του διὰ τῶν ἑξῆς καὶ μὲ ἡμερομηνία 15 Φεβρουαρίου τοῦ «Βεβαιῶ ὅτι τὸ ὑπὸ τὸν τίτλον "Ἕνας Ἕλλην Ἱεραπόστολος" ἔργον τοῦ πατρὸς Χαραλάμπους Βασιλοπούλου ἐκρίθη ἄξιον πρὸς ἐκτύπωσιν, ὡς πληροῦν τὸν ὑπὸ τῶν προκηρυχθέντων διαγωνισμῶν σκοπόν» 5. Ἡ ἁγιοκατάταξη μετά ἀπό 200 ἔτη Τὸ ἑπόμενο ἔτος, 1961, ἔγινε ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, μὲ καθυστέρηση μεγάλη, 200 ἐτῶν περίπου, διότι ὁ Αἰτωλὸς ἱεραπόστολος ἐτιμᾶτο ὡς Ἅγιος, ἐνῶ ζοῦσε ἀκόμη, σταθερὰ δὲ καὶ ἀπὸ ὅλους μετὰ τὸν θάνατό του μὲ ναούς, εἰκόνες καὶ ἀκολουθίες. Στὴν ἐξέλιξη αὐτή, ἐκτὸς τῶν ἐνεργειῶν τοῦ τοπικοῦ μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, συνέβαλε καὶ ὁ Γέροντας Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὅπως φαίνεται ἀπὸ ἐπιστολὴ πρὸς αὐτὸν τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα τὸν Νοέμβριο τοῦ Σχολιάζοντας ὁ Γέροντας Χαράλαμπος τὴν ἀργοπορία καὶ καθυστέρηση τῆς ἁγιοκατατάξεως λέγει, τὰ ἑξῆς χαριτωμένα, ἀλλὰ καὶ ἐπίκαιρα γιὰ τὰ τζαμιὰ καὶ τοὺς μιναρέδες: «Ἐὰν ὁ Ἀλῆ Πασᾶς ἔκαμε τοῦτο, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ φροντίσῃ διὰ τὴν ἁγιοποίησίν του τὴν ἐπίσημον ὁ Ἠπειρώτης ποὺ ἵσταται εἰς τὴν κορυφὴν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Διότι, ἐὰν δὲν ἦτο ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, διὰ νὰ σταματήση τοὺς ἐξισλαμισμοὺς εἰς τὴν Ἤπειρον, δὲν ξεύρομεν, ἂν θὰ ἦτο κἂν Χριστιανὸς ἢ θὰ ἵστατο εἰς τὴν κορυφὴν κανενὸς μιναρέ» Οἱ κίνδυνοι ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς: Ἰσλάμ, Παπισμός, ἄθεος Διαφωτισμός, Ἑβραῖοι. Ἂς ἔλθουμε ὅμως τώρα νὰ δοῦμε, γιατί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς διαχρονικὰ ἐπηρεάζει τοὺς ἀνα γνῶστες τῶν Διδαχῶν του, καὶ γιατί αὐτὲς διατηροῦν καὶ σήμερα τὴν ἐπικαιρότητά τους. Ὁ πρῶτος καὶ βασικὸς λόγος εἶναι ὅτι ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἦταν ὄντως σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ, ἄλλος Παῦλος, ἰσαπόστολος, ποὺ ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ δύσκολους καιρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους ὁ χείμαρρος τῶν ἐξισλαμισμῶν ἀπειλοῦσε νὰ ἀφανίσει τοὺς Χριστιανοὺς σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς ἑλληνικῆς χερσονήσου, νησιωτικῆς καὶ ἠπειρωτικῆς, γιὰ νὰ προβεῖ σὲ ἐπανευαγγελισμὸ τοῦ λαοῦ, νὰ ξανακηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ εἶχε ξεχασθῆ καὶ δὲν ἀκουγόταν καθόλου, ἀφήνοντας εὐάλωτους τοὺς Χριστιανοὺς στὴν καλοπέραση, στὴν φιληδονία καὶ στοὺς διωγμοὺς τοῦ Ισλάμ. Πολλοὶ ἔμεναν ἀβάπτιστοι λόγῳ ἐλλείψεως ἱερέων, καὶ ἡ παντελὴς ἔλλειψη σχολείων μὲ τὴν συνακόλουθη ἀμάθεια «ἀγρίεψε» 8 τὸ Γένος μας, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς συνιστώντας τὴν ἵδρυση σχολείων. Ὁ ἕνα αἰώνα ἐνωρίτερα ζήσας καὶ δράσας συντοπίτης του ὅσιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός (ὁ Γιαννούλης) ( ) καταγόμενος καὶ αὐτὸς ἐκ τοῦ Μεγάλου Δένδρου καὶ καταταγεὶς ἐπίσης στὴν χορεία τῶν Ἁγίων μὲ πράξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (1982) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Διονύσιο Λαρίσης διεκτραγωδεῖ τὴν ἄθλια παιδευτικὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση τῶν καιρῶν του: «Ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Αἰτωλίας, τῆς ἐμῆς ἀθλίας πατρίδος, καὶ ἐπὶ πᾶσι σχεδὸν τοῖς πέριξ ἐκείνης κλίμασιν ἐξέλιπε πρὸ πολλῶν ἤδη χρόνων ἅπαν καλόν, μεθ ὃ καὶ ἡ τῶν πεζῶν γραμμάτων γνῶσις, ἡ τροφὴ τῶν λογικῶν ψυχῶν, ἡ δυναμένη σοφίζειν εἰς σωτηρίαν τὸν ἄνθρωπον καὶ οὕτω συνέβη τοὺς ἐκεῖσε πάντας ἀναλφαβήτους γενέσθαι καὶ ἄγαν τρισβαρβάρους, περὶ δὲ τὴν ὁμολογίαν τῆς καθ ἡμᾶς πίστεως μηδὲν τῶν ἀλλοφύλων πάντες διενηνόχασι, σπάνιόν τι χρῆμα ὁ ἱερεὺς ἐκεῖ, ὁ ἁπλῶς γραμμάτων εἴδησιν ἔχων...». Ἤλπιζε μάλιστα ὁ ὅσιος Εὐγένιος ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἔστελνε κάποιο προφήτη, γιὰ νὰ βοηθήσει τὸ Γένος, ἡ προφητεία του δὲ αὐτή, ὅπως παρατηρεῖ μελετητὴς τοῦ ἔργου τοῦ Εὐγενίου, «ἔμελλε νὰ ἐκπληρωθεῖ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, σχεδὸν ἕνα αἰῶνα ἀργότερα, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, πνευματικοῦ ἐγγόνου τοῦ Εὐγενίου» 9. Ὁ Γέροντας Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, Αἰτωλός καὶ αὐτός, γνωρίζει αὐτὴν τὴν περιγραφὴ τοῦ ὁσίου Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ καὶ προσθέτει: «Ἡ ἡρωϊκὴ Κρήτη θὰ ἐχάνετο. Τὸ 1730 ἀπὸ τὶς 350 χιλιάδες κατοίκων οἱ διακόσιες χιλιάδες ἦσαν Μουσουλμάνοι. Οἱ 350 χιλιάδες Χριστιανοὶ τῆς Ἀλβανίας εἶχαν περιορισθῆ σὲ 50 χιλιάδες μόνον, μὲ τάσεις νὰ μειωθοῦν περισσότερον, διότι ὁ προσ - ηλυτισμὸς εἰς τὸν Ἰσλαμισμὸν ἐγίνετο κατὰ χιλιάδας τῶν Χριστιανῶν, ὅπως ἔγραφαν τότε οἱ περιηγηταί. Μὲ τὸ ὁρμητικὸ αὐτὸ κῦμα τῶν ἐξωμόσεων καὶ τῶν ἐξισλαμισμῶν οἱ Ἕλληνες θὰ ἐτούρκευαν ὅλοι» 10. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς εἶχε συνείδηση αὐτῆς τῆς νέας ἀποστολικῆς του εὐθύνης, ὄχι νὰ ἐκχριστιανίσει τοὺς Μουσουλμάνους, ἀλλὰ νὰ προφυλάξει τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὸν ἐξι σλαμισμὸ διδάσκοντάς τους ἐκ νέου τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἀνωτερότητα τῆς Ὀρθοδόξου χριστιανικῆς πίστεως καὶ δίνοντάς τους τὴν ἐλπίδα ὅτι «τὸ ποθούμενο» θὰ ἔλθη, ὁ βάρβαρος Μουσουλμάνος κατακτητὴς θὰ ἐκδιωχθεῖ καὶ θὰ πάει ἐκεῖ ἀπ ὅπου ἦλθε, στὴν Κόκκινη Μηλιά. Χωρὶς τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ Ρωμαίϊκου, τὴν ἀνασύσταση δηλαδὴ τῆς Ρωμανίας τοῦ Βυζαντίου, δὲν θὰ ἄντεχαν οἱ ὑπόδουλοι τὴν παρατεινόμενη σκλαβιά. Καὶ ὡς καλύτερο ὅπλο καὶ μέσο, γιὰ νὰ ἐνισχυθοῦν ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἡ φιλοπατρία προέβαλλε τὴν παιδεία, τὴν ἵδρυση σχολείων. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὸ θαυμαστό, στὸ μοναδικὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ μεγάλου λαοπαιδευτῆ καὶ ἀναμορφωτῆ, ποὺ ἵδρυσε ἑκατοντάδες σχολείων σὲ τόσο δύσκολους καιροὺς καὶ σὲ ὅσα γιὰ τοὺς σκοποὺς τῆς παιδείας καὶ τῶν σχολείων λέγει στὶς Διδαχές του. Ἀρκεῖ νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι θεωρεῖ ὅτι τὰ παιδιά, οἱ νέοι, χωρὶς Χριστὸ καὶ ψυχή, χωρὶς ἀξίες ἠθικὲς καὶ πνευματικές, καταντοῦν γουρουνόπουλα 11, ὅπως κατήντησαν δυστυχῶς οἱ μαθηταί, τὰ παιδιά μας, καὶ σήμερα, γιατὶ διώξαμε καὶ διώχνουμε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ὅπως θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἀγαπητός μας Ἁγιοκοσμίτης δάσκαλος Δημήτρης Νατσιός, ποὺ ζεῖ καθημερινὰ αὐτὴν τὴν κατάσταση. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς θεόθεν παρακινηθείς, ἀλλὰ καὶ θεόθεν χαριτωθεὶς γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου του, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ ἐξισλαμισμοῦ εἶδε νὰ ἐλλοχεύουν καὶ ἄλλοι κίνδυνοι, ὁ κίνδυνος τοῦ ἐκλατινισμοῦ μὲ τὴν προσηλυτιστικὴ δράση τοῦ Παπισμοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ κίνδυνος τῆς ἀθεΐας τοῦ Δυτικοῦ Διαφωτισμοῦ, ποὺ ἄρχισε νὰ διαδίδεται καὶ στὸν δικό μας χῶρο, ἐναντίον τῶν ὁποίων ἐργάσθηκαν σὲ ἄλλο ἐπίπεδο οἱ σύγχρονοί του Ἅγιοι Κολλυβάδες, ὁ Ἅγιος Μακάριος Νοταρᾶς καὶ οἱ Ἅγιοι Νικόδημος Ἁγιορείτης καὶ Ἀθανάσιος Πάριος. Ἀπέναντι ὅλων αὐτῶν τῶν κινδύνων, ποὺ ἀνενόχλητοι δροῦν καὶ σήμερα ἀγωνίσθηκε νὰ τονώσει τὴν αὐτοσυν - ειδησία τῶν Ὀρθοδόξων. Εἶναι γνωστὰ καὶ ἄκρως ἐπίκαιρα τὰ ὅσα ἔλεγε σχετικῶς: «Ἐγώ, ἀδελφοί μου, ἐπαιδεύθηκα εἰς τὴν σπουδὴν σαράντα καὶ πενήντα χρόνους, ἐδιάβασα πολλὰ καὶ διάφορα βιβλία καὶ περὶ Ἑβραίων καὶ περὶ Ἑλλήνων (=εἰδωλολατρῶν) καὶ περὶ ἄλλων ἀσεβῶν καὶ αἱρετικῶν, ἐρεύνησα τὰ βάθη τῆς σοφίας καὶ ηὗρα ὅτι οἱ ἄλλες πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, μόνον ἡ ἰδική μας, ἡ χριστιανικὴ εἶναι ὀρθόδοξος, ἀληθινὴ καὶ ἁγία. Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ἀδελφοί μου Χριστιανοί, νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε, ὁποὺ εὑρέθητε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ νὰ κλαίετε καὶ νὰ θρηνῆτε τοὺς ἀπίστους καὶ αἱρετικούς, ὁποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος. Διὰ αὐτοὺς ἔγινεν ἡ Κόλασις, αὐτὴ εἶναι ἡ καθολικὴ πατρίδα τους. Χιλιάδες καλὰ νὰ κάμουν, χωρὶς τὸ ἅγιο βάπτισμα, τίποτες δὲν ὠφελοῦνται» 12. Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο, ἐξ ἴσου δυνατά: «Ἐγώ, Χριστιανοί μου, ἔφθειρα τὴν ζωήν μου εἰς τὴν σπουδὴν σαράντα - πενήντα χρόνους, ἐγὼ ἐδιάβασα καὶ περὶ ἱερέων καὶ περὶ ἀσεβῶν καὶ περὶ ἀθέων καὶ περὶ αἱρετικῶν, τὰ βάθη τῆς σοφίας ἐρεύνησα. Ὅλες οἱ πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, ὅλες τοῦ Διαβόλου. Τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, θεῖον, οὐράνιον, σωστόν, τέλειον καὶ διὰ λόγου μου καὶ διὰ λόγου σας, πὼς μόνη ἡ πίστις τῶν εὐσεβῶν καὶ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἶναι καλὴ καὶ ἁγία, τὸ νὰ πιστεύωμεν καὶ νὰ βαπτιζώμεθα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τοῦτο σᾶς λέγω τώρα εἰς τὸ τέλος νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε χιλιάδες φορὲς πὼς ἀξιωθήκατε καὶ εἶσθε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ νὰ κλαίετε καὶ νὰ θρηνεῖτε διὰ τοὺς ἀσεβεῖς, ἀπίστους καὶ αἱρετικούς, ὁποὺ περιπατοῦν εἰς τὸ σκότος, εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Διαβόλου 13. Ἐκτιμᾶ ὅτι ὁ κίνδυνος ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, χωρὶς νὰ τὸν ὑποτιμᾶ, ἀφοῦ κυρίως γι αὐτὸν ἄφησε τὴν ἡσυχία τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εἶναι τελικῶς μικρότερος τοῦ κινδύνου ἀπὸ τὸν πάπα καὶ τοὺς Φράγκους τῆς Δύσεως. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ κατακτηθεῖ ἡ Ρωμιοσύνη ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Εἶναι γνωστὴ καὶ ἐπαληθευόμενη ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἐπικαιρότητα αὐτὴ ἡ ἐκτίμησή του, ἀφοῦ μέσα στοὺς διωγμοὺς καὶ στὰ μαρτύρια τῆς Τουρκοκρατίας κρατήσαμε τὴν πίστη μας, κινδυνεύουμε ὅμως τώρα νὰ τὴν χάσουμε μὲ τὴν ἑκούσια ἀλλὰ καταστροφικὴ ἕνωσή μας μὲ τοὺς Φράγκους. Ἂς τὴν ξανακούσουμε: «Ὅταν ἐπέρασαν τριακόσιοι χρόνοι ὕστερα ἀπὸ τὴν σταύρωσιν τοῦ Χριστοῦ μας, ἔστειλεν ὁ πανάγαθος Θεὸς τὸν Ἅγιον Κωνσταντῖνον καὶ ἐστερέωσε βασίλειον χριστιανικὸν καὶ εἶχαν τὸ βασίλειον οἱ Χριστιανοὶ χιλίους ἑκατὸν πενήντα χρόνους. Ὕστερα τὸ ἐσήκωσεν ὁ Θεὸς τὸ βασίλειον ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἤφερε τὸν Τοῦρκο μέσα ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ ἐδικόν μας καλόν... Καὶ τί; Ἄξιος ἦταν ὁ Τοῦρκος νὰ ἔχει βασίλειον; Αλλὰ ὁ Θεὸς τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ τὸ καλόν μας. Καὶ διατί δὲν ἤφερεν ὁ Θεὸς ἄλλον βασιλέα, ὅπου ἦτον τόσα ρηγᾶτα ἐδῶ κοντὰ νὰ τοὺς τὸ δώση, μόνον ἤφερε τὸν Τοῦρκον μέσαθε ἀπὸ τὴν Κόκκινην Μηλιὰ καὶ τοῦ τὸ ἐχάρισε; Διατὶ ἤξευρεν ὁ Θεὸς πὼς τὰ ἄλλα ρηγᾶτα μᾶς βλάπτουν εἰς τὴν πίστιν καὶ ὁ Τοῦρκος δὲν μᾶς βλάπτει, ἄσπρα δῶσ του καὶ καβαλλίκευσέ τον ἀπὸ τὸ κεφάλι. Καὶ διὰ νὰ μὴ κολασθοῦμε τὸ ἔδωκε τοῦ Τούρκου καὶ τὸν ἔχει ὁ Θεὸς τὸν Τοῦρκον ὡσὰν σκύλλον νὰ μᾶς φυλάη» «Τὸν πάπαν νὰ καταρᾶσθε». Ἡ νόθευση τῆς προφητείας Ἐνοχλοῦνται οἱ φιλοπαπικοὶ Οἰκουμενισταὶ ἀπὸ τὴν ρήση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ποὺ σώζεται ἀνάμεσα στὶς προφητεῖες του «Τὸν πάπαν νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία» 15. Λόγῳ τοῦ μεγάλου σεβασμοῦ, τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ ἔχει ὁ λαὸς γιὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, ποὺ συνέβαλε μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν σωτηρία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους, διστάζουν νὰ τὸν ἀμφισβητήσουν συνολικά, ὅπως δίσταζαν καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἡγέτες μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή, φοβούμενοι τὴν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ. Ἂν ὅμως τιμοῦν καὶ σέβονται ἀληθινὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ, πρέπει κατὰ τὴν σύστασή του νὰ καταδικάσουν, νὰ ἀπορρίψουν, νὰ ἀναθεματίσουν τὸν πάπα. Ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νὰ ἀποφύγουν αὐτὸν τὸν σκόπελο, καὶ νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ἀγκαλιάζουν καὶ νὰ ἀσπάζονται τὸν πάπα, νὰ συμπροσεύχονται μαζί του καὶ νὰ τοῦ συνθέτουν ὕμνους καὶ τροπάρια, νὰ θεωροῦν τὸν Παπισμὸ ὡς ἀδελφὴ ἐκ - κλησία, μὲ ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ ἔγκυρα μυστήρια, ἂν διέδιδαν ὅτι ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δὲν εἶπε ποτὲ αὐτὴν τὴν φράση, νοθεύοντας ἔτσι τὴ σωζόμενη διδασκαλία τοῦ Ἁγίου. Ἡ νόθευση συγγραμμάτων εἶναι παλιὰ τέχνη τῶν Παπικῶν, γνωστὴ στὴν ἱστοριογραφία, καὶ τὴν γραμματολογία, ὅπως διὰ πολλῶν ἐδείξαμε στὴν μονογραφία μας γιὰ τὸν πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο 16. Λυπηθήκαμε μόνον, γιατὶ αὐτὴν τὴν νόθευση πρὸς ἐξυπηρέτηση τῶν φιλοπαπικῶν τὴν ἐπεχείρησε καὶ τὴν διέδωσε ἕνας κατὰ τὰ ἄλλα, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν γνώση, ἐκλεκτὸς καὶ λογιώτατος κληρικός, ὁ ἀρχιμανδρίτης Εἰρηναῖος Δεληδῆμος, ποὺ ἀνήκει στὸ διδακτικὸ προσωπικὸ τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἀντιπαπικὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ δὲν ὑπάρχει στὰ χειρόγραφα τὴν ἐπενόησε, τὴν ἐφεῦρε, ὁ ἀντιπαπικὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης καὶ τὴν συμπεριέλαβε ἀνάμεσα στὶς ἄλλες προφητεῖες του, γιὰ νὰ δώσει κῦρος στὸν ἀντιπαπισμό του. Ὑπέστη βέβαια συντριπτικὸ πλῆγμα ἀπὸ τὸν φιλόλογο καὶ θεολόγο Κωνσταντῖνο Σιαμάκη, ὁ ὁποῖος ἔδειξε ὅτι δὲν χρειαζόταν νὰ κάνει πολὺ κόπο, γιὰ νὰ ἐλέγξει τὸν ψευδῆ ἰσχυρισμό του, ἀρκεῖ νὰ ἔβλεπε ἐκεῖ δίπλα του, χειρόγραφο στὴν Βιβλιοθήκη τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τὸ ὁποῖο περιέχει τὴν ἀμφισβητηθεῖσα προφητεία. Τὸ πιὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι παρὰ τὴν ἀποκάλυψη αὐτῆς τῆς νοθείας οἱ φοιτηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπως μοῦ εἶπαν αὐτὲς τὶς ἡμέρες, βομβαρδίζονται μὲ τὴν ψευδῆ αὐτὴ ἐφεύρεση, μὲ τὴν νοθεία αὐτὴ τοῦ π. Εἰρηναίου. Ἐγὼ χάρηκα, διότι ξαναμελετώντας τὴν βιβλιογραφία καὶ τὶς Διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ἐντόπισα καὶ ἄλλα στοιχεῖα γιὰ τὴν γνησιότητα αὐτῆς τῆς προφητείας, ἀλλὰ καὶ διότι, ἀκόμη καὶ ἂν ἔλειπε αὐτὴ ἡ προφητεία, ὑπάρχουν σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν Διδαχῶν του ἀντιπαπικὲς ρήσεις, ποὺ δὲν ἐπιτρέπουν νὰ ἀλλοιώσουμε τὴν πίστη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, τὴν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων, γιὰ τὸν πάπα, καὶ ἂς ἐνοχλοῦνται οἱ Οἰκουμενισταί. Αὐτοὶ ἄλλωστε βλέποντας τὴν καθολική, σταθερὴ καὶ ἀδιάκοπη πίστη τῶν Ὀρθοδόξων ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση, ὅτι ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Φωτίου μέχρι σήμερα, ἐπὶ 1200 χρόνια, καταδικάζουν τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση, εἰσήγαγαν ἄλλη αἵρεση, τὴν γνωστὴ Μεταπατερικὴ Θεολογία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἡ ὁποία παραμερίζει τοὺς Ἁγίους Πατέρες, καταργεῖ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ὡς ἀνεπίκαιρους καὶ ξεπερασμένους, παρωχημένους, μαζὶ καὶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό. Τοὺς εἶναι ἐμπόδιο στὰ συγκρητιστικά, μασονοεβραϊκά, οἰκουμενιστικά, νεοεποχίτικα σχέδιά τους. Ἡ Γερόντισσα Εὐθυμία, Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Μεγαδένδρου, στὴν ἐξαιρετικὴ ἐρευνητικὴ καὶ ἐπιστημονική της ἐργασία «Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία», ποὺ θὰ μποροῦσε ἄνετα καὶ ἐπάξια νὰ τῆς χαρίσει τὸν τίτλο τοῦ διδάκτορος τῆς Θεολογίας, πρὶν ἀκόμη δημιουργήσει τὴν σχετικὴ νοθεία ὁ π. Εἰρηναῖος, διεπίστωσε ὅτι ἡ προφητεία γιὰ τὸν πάπα σώζεται σὲ δύο παραλλαγές, μία στὴν γνωστὴ συλλογὴ Καντιώτη «Τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε, διότι αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία», καὶ μία στὴν συλλογὴ ἀλβανικοῦ χειρογράφου ποὺ εἶναι πιὸ ὁλοκληρωμένη, διότι μᾶς λέγει σὲ τί ὁ πάπας θὰ εἶναι αἰτία: «Τὸν πάπα νὰ τὸν καταριέστε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου» 17. Τὸ κενὸ τῆς προφητείας τῆς συλλογῆς Καντιώτη τὸ συμπληρώνει ἡ συλλογὴ τοῦ ἀλβανικοῦ χειρογράφου, ποὺ μαρτυρεῖ καὶ γιὰ τὴν γνησιότητα τῆς προφητείας. Εἶναι πολὺ χειρότερη ἡ ἄλλη ρήση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸν πάπα καὶ τὸν Μωάμεθ, γιὰ τὸν δεύτερο λίγο συγκεκαλυμμένα, λόγῳ τῆς δουλείας. Τοὺς ταυτίζει μὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ βρίσκεται στὴν Η Διδαχή του: «Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι ὁ ἕνας εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ ἕτερος εἶναι αὐτὸς ὁποὺ εἶναι εἰς τὸ κεφάλι μας, χωρὶς νὰ εἰπῶ τὸ ὄνομά του, τὸ καταλαβαίνετε, μὰ λυπηρὸν εἶναι νὰ σᾶς τὸ εἰπῶ, διότι αὐτοὶ οἱ Ἀντίχριστοι εἶναι εἰς τὴν ἀπώλειαν, καθὼς τὸ ἔχουν. Ἡμεῖς ἐγκράτεια, αὐτοὶ ἀπώλεια ἡμεῖς νηστεία, αὐτοὶ πολυφαγία ἡμεῖς παρθενία, αὐτοὶ πορνεία ἡμεῖς δικαιοσύνη, αὐτοὶ ἀδικία» 18. Ἄλλωστε καὶ σ αὐτὰ ποὺ προηγουμένως ἀναφέραμε ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες πίστες εἶναι ψεύτικες, κάλπικες, τοῦ Διαβόλου, καὶ μόνη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι καλὴ καὶ ἁγία δὲν περιλαμβάνει καὶ τὸν πάπα; Καὶ τὸ ὅτι τὰ εὐρωπαϊκὰ ρηγᾶτα, οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, θὰ μᾶς ἔβλαπταν στὴν πίστη, ἂν ὑποτασσόμασταν στοὺς Φράγκους, ἀντὶ γιὰ τοὺς Τούρκους, τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμὸ δὲν ἐννοεῖ; Ὑπῆρχε τότε ἄλλη πίστη στὴν Εὐρώπη; Ἡ Ἁγιοκοσμίτισσα Ἡγουμένη Εὐθυμία κατὰ τὴν μετακομιδὴ τμήματος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἀπὸ τὰ Τίρανα στὴν Μονὴ του στὸ Μέγα Δένδρο, τὸ 2007, καὶ ἐνῶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος, ἐπιφανὴς Οἰκουμενιστής, κρατοῦσε τὸ Ἅγιο λείψανο, στὴν προσφώνησή της εἶπε, γυναίκα αὐτή, τὰ ἑξῆς ἀνδρικώτατα, ἀπευθυνόμενη πρὸς τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ: «Καί τώρα τί νὰ ποῦμε σὲ σένα Ἅγιε Γέροντα, βλαστάρι τῆς Αἰτωλίας, καλλιέργημα τοῦ Ἄθωνα, Αστέρι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Καλῶς ὅρισες στὴ Μονή σου, γιὰ νὰ ποιμάνεις μὲ τὴν ἐπιστασία τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου σου, μὲ τὸ ἅγιο παράδειγμά σου, μὲ τὶς διδαχές σου, μὲ τὶς προφητεῖες σου. Καλῶς ὅρισες στὴν ἑλληνικὴ γῆ. Ἔλα νὰ μᾶς διδάξεις ἄλλη μία φορὰ τὴν γνήσια Ὀρθόδοξη Πίστη μας σὰν τότε, Ἰσαπόστολε, καταδικάζοντας τὶς αἱρέσεις, ὅπως τότε. Ἔλα νὰ μᾶς πῆς πάλι τὴ διδαχὴ καὶ προφητεία σου "Τὸν πάπα νὰ τὸν καταριέστε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου". Νὰ μᾶς συγκεντρώσεις τὴν προσοχὴ σ αὐτὸ τὸ χαλασμό, γιὰ τὸν τόπο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ σημαίνει καὶ στὸ χαλασμὸ τοῦ τόπου τοῦ Ἔθνους... Ν ἀνέβεις πάλι στὸ σκαμνί, τὸν ἄμβωνά σου, πού, ὅπως εἶπες, ἔχει τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ διδάσκει Ἱερεῖς, Ἀρχιερεῖς, Πατριάρχες, λαϊκούς. Θὰ σὲ ἀκούσουν ἢ μήπως θελήσουν νὰ σὲ καθαιρέσουν;... Ἔλα νὰ ἐπιστήσεις τὴν προσοχή μας γιὰ τὶς βλέψεις του Σιωνισμοῦ, μὲ τὴν τολμηρὴ καὶ ἀκάθεκτη γλώσσα σου, ποὺ τὰ πλοκάμια του ἄδραξαν τὶς ἕδρες λειτουργίας τῶν λαῶν καὶ προωθοῦν τὰ σχέδια τους» Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν Ἑβραίων Τὰ πλοκάμια τῶν Σιωνιστῶν Ἑβραίων συνέλαβαν τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν διὰ ἀγχόνης θάνατο. Καὶ εἶναι πράγματι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς γιὰ τὸ πόσο ἀδύναμοι, ἄτολμοι καὶ δειλοὶ καταντήσαμε σήμερα μέσα σὲ κλῖμα ὑποτίθεται ἐλευθερίας καὶ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, νὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἑβραϊκὰ λόμπυ νὰ ἀποχριστιανίζουν τὴν χώρα μας, τὴν παιδεία μας, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας, ἀκόμη καὶ τὴν Ὀρθοδοξία μας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὰς πατριάρχας, ἀρχιεπισκόπους καὶ ἐπισκόπους καὶ νὰ μὴ ἀντιστεκόμαστε ἀποτελεσματικά. Κατήργησαν τὸ Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος στὶς ταυτότητες, μειώνουν τὶς ὧρες διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ τὸ μεταβάλλουν τώρα σὲ μάθημα θρησκειολογίας, γεμίζουν τὴ χώρα μὲ μουσουλμάνους μετανάστες καὶ σὲ λίγο μὲ τζαμιά, ἱδρύουν στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Τμῆμα Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν, βγάζουν ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία εἰκόνες, προσ - ευχές, ἀναφορὲς σὲ ἁγίους καὶ σὲ ἥρωες, νομοθετοῦν τὴν κατάργηση τῆς Κυριακῆς ἀργίας, τὸ ἀποκορύφωμα αὐτὸ τῆς πνευματικῆς παρακμῆς μας, θέλουν νὰ ἀποκαθάρουν τὰ λειτουργικὰ βιβλία ἀπὸ ἀντιεβραϊκὲς ἀναφορές, νὰ ἀθωώσουν τὸν Ἰούδα καὶ τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ ἀπὸ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, νὰ βγάλουν, ἀκόμη καὶ τὸν Σταυρό, ὄχι ἀπὸ τὸ κοντάρι, ποὺ τὸ ἔκαναν ἤδη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πανί, καὶ νὰ ἀφήσουν μόνον ὁριζόντια τὶς μπλὲ καὶ ἄσπρες ρίγες, καὶ τελικῶς μὲ τὸν ψηφισθέντα μὲ συμφωνία τῆς Ἐκκλησίας ἑβραϊκῆς ἐμπνεύσεως ἀντιρατσιστικὸ νόμο νὰ φιμώσουν τὸν λόγο τῆς Ἐκκλησίας, νὰ μὴ μποροῦμε νὰ μεταφέρουμε ὅσα οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Πατέρες, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Παράδοση, κηρύττουν ἐναντίον τῶν Ἑβραίων. Ἡ μεγαλύτερη ἐπικαιρότητα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, χωρὶς νὰ παραβλέπονται τὰ ἄλλα, βρίσκεται σ αὐτό στὸ πῶς Ἐκεῖνος ἀντιμετώπισε τοὺς Ἑβραίους, τοὺς ὁποίους ἐμεῖς μὲ τοὺς πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες ἀγκαλιάζουμε καὶ προσκυνοῦμε, φορώντας ἀκόμη καὶ τὸ ἑβραϊκὸ καλπάκι μέσα στὶς συναγωγὲς καὶ ἀνάβοντας τὴν ἑπτάφωτη λυχνία τους. Τρεῖς εἶναι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς δέ - χθηκε τὴν ὀργὴ τῶν Ἑβραίων, ποὺ τὸν ὁδήγησαν τελικῶς στὸ μαρτύριο. Ὁ πρῶτος ὅτι συνέστησε στοὺς Χριστιανούς, ποὺ μὲ πρωτοβουλία τῶν Ἑβραίων ὀργάνωναν τὰ παζάρια τὴν Κυριακή, ἀθετώντας τὴν Κυριακὴ ἀργία, νὰ τὰ μεταφέρουν τὸ Σάββατο, ἡμέρα αὐστηρᾶς ἀργίας τῶν Εβραίων, οἱ ὁποῖοι ἔτσι ὑφίσταντο οἰκονομικὴ ζημία. Ὁ δεύτερος τὸ ὅτι ἤλεγχε αὐστηρὰ τὴν ὑβριστικὴ διδασκαλία τῶν Ἑβραίων γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία μας καὶ ὁ τρίτος ὅτι ἀπαγόρευε γενικῶς τὶς οἰκονομικὲς συναλλαγὲς καὶ δοσοληψίες μὲ τοὺς Ἑβραίους. Εἶναι κατάσπαρτες οἱ Διδαχές του ἀπὸ τὴν ἐπίμονη ἀπαίτησή του, νὰ σεβόμαστε οἱ Χριστιανοὶ τὴν Κυριακὴ ἀργία. Πῶς ἄντεξε ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία, ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, καὶ δὲν ἀντέδρασαν, ἐσιώπησαν μπροστὰ στὴν κορυφαία αὐτὴ παράβαση ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, στὴν προσβολὴ τῆς ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, συμμαχώντας μὲ τοὺς Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τότε ποὺ συν - ετελέσθη τὸ μέγιστο καὶ σωτηριῶδες αὐτὸ θαῦμα θέλουν νὰ τὸ ἀποκρύψουν καὶ δαιμονίζονται, ὅταν ἀκοῦν γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ; Εὐτυχῶς ποὺ βρέθηκαν κάποιοι ἀρχιερεῖς ποὺ ἀντέδρασαν, καὶ κάποιοι δικαστικοί χαρᾶς εὐαγγέλια!! οἱ ὁποῖοι στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἀκύρωσαν τὴν σχετικὴ ρύθμιση μὲ αἰτιολογία ποὺ περιλαμβάνει ὄχι μόνο τὴν ἀνάγκη τῆς σωματικῆς ἀναπαύσεως τῶν ἐργαζομένων, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπιτελέσεως τοῦ καθήκοντος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Ὅ,τι δὲν εἶπε ἐπισήμως ἡ Ἐκκλησία, τὸ εἶπε καὶ τὸ ἀποφάσισε τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας. Δὲν ἐπαληθεύεται γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ φοβερὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ ὅτι «Οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ ἀσεβέστεροι τῶν ὅλων;» 20. Ἀπὸ τὶς πολλὲς ἀναφορὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ στὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς ἀναφέρουμε μόνον μία: «Ἐπάνω εἰς ἕξι ἡμέρες τὰ ἔκαμεν ὅλα (ὁ Θεός), εἰς δὲ τὴν ἑβδόμην ἡμέραν, ἤγουν τὴν Κυριακή, ἡσύχασεν δίδοντας καὶ εἰς ἡμᾶς παράδειγμα ὅτι ἕξι ἡμέρας νὰ ἐργαζώμεθα διὰ ἐτοῦτα τὰ κοσμικὰ καὶ γήινα πράγματα καὶ τὴν ἁγίαν Κυριακὴν νὰ ἡσυχάζωμεν καὶ νὰ ἀπέχωμεν ἀπὸ αὐτὰ καὶ νὰ ἐργαζώμεθα τὰ οὐράνια. Ἤγουν ἀπὸ ὅλον τὸ ταχὺ νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, νὰ ἀκούωμεν τὰ βιβλία τῶν Ἁγίων καὶ τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον, τί μᾶς παραγγέλλει ὁ Χριστός μας νά κάνωμεν, νὰ στοχαζώμεθα τὸν θάνατον, τὴν Κόλασιν, τὸν Παράδεισον, ἀκόμη νὰ στοχαζώμεθα τὴν ψυχήν μας, ὁποὺ εἶναι τιμιώτερον πρᾶγμα ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον καὶ ἂν τὴν χάσωμεν αὐτήν, πλέον ἐχάσαμεν ὅλα καὶ ἂν τὴν κερδίσωμεν αὐτήν, ἐκερδίσαμεν ὅλα. Καὶ νὰ ἐνδυώμεθα ταπεινὰ τὰ ρουχαλάκια μας καὶ νὰ τρώγωμεν τὸ ἀρκετόν μας καὶ νὰ μὴν ἀργολογοῦμεν, ἀλλὰ νὰ φροντίζωμεν πῶς νὰ στολίσωμεν τὴν ψυχήν μας μὲ ὁμιλίες καλές, μὲ ἤθη χρηστά, διὰ νὰ τὴν κάμωμεν νύμφην τοῦ Χριστοῦ μας καὶ ὄχι νὰ ξεφαντώνωμεν καὶ νὰ πολυτρώγωμεν καὶ νὰ πολυπίνωμεν, νὰ τραγουδοῦμεν καὶ νὰ χορεύωμεν καὶ νὰ μεθοῦμεν καὶ νὰ ξερνοῦμεν, μήτε νὰ κάνωμεν πρα - γματεῖες καὶ ἀλισβερίσια, διατὶ ἐκεῖνο τὸ κέρδος, ὁποὺ γίνεται τὴν Κυριακὴν καὶ κάθε ἄλλην δεσποτικὴν ἑορτήν, εἶναι ἀφωρισμένον καὶ κατηραμένον καὶ βάνομεν φωτιὰ εἰς τὰ ὀσπίτια μας καὶ καιόμεθα καὶ ψυχικὰ καὶ σωματικά» 21. Διδάσκοντας γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἐνοχλεῖ τοὺς Ἑβραίους λέγει: «Ἐπῆγεν ὁ Κύριος εἰς τὴν Κόλασιν καὶ ἔβγαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν καὶ τὸ γένος τους, ἀναστήθηκε τὴν τρίτην ἡμέραν, ἐφάνη ἕνδεκα φορὲς εἰς τοὺς ἁγίους του Ἀποστόλους, ἔγινε χαρὰ εἰς τὸν οὐρανόν, χαρὰ εἰς τὴν γῆν, χαρὰ εἰς ὅλον τὸν κόσμον, φαρμάκι καὶ σπαθὶ δίστομον εἰς τὴν καρδίαν τῶν Ἑβραίων καὶ μάλιστα τοῦ Διαβόλου. Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Ἑβραῖοι δὲν κατακαίονται ἄλλην ἡμέραν τόσον ὡσὰν τὴν Κυριακήν, ὅταν ἀκούουν τὸν παπᾶ μας νὰ λέγη: Ὁ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν. Διατὶ ἐκεῖνο ὁποὺ ἐσπούδαζον οἱ Ἑβραῖοι νὰ κάμουν διὰ νὰ ἐξαλείψουν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας ἐγύρισεν ἐναντίον εἰς τὸ κεφάλι τους» 22. Γιὰ τὶς ὕβρεις τῶν Ἑβραίων ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου, ὡς καὶ γιὰ τὴν διακοπὴ κάθε οἰκονομικῆς δοσοληψίας γράφει τὰ ἑξῆς, ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα: «Ὁ Ἑβραῖος μοῦ λέγει πὼς ὁ Χριστός μου εἶναι μπάσταρδος καὶ τὴν Παναγίαν μου τὴν λέγει πὼς εἶναι πόρνη, τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον τὸ λέγει πὼς εἶναι ἀπὸ τὸν Διάβολον. Τώρα ἔχω μάτια νὰ βλέπω τὸν Ἑβραῖον; Ἕνας ἄνθρωπος νὰ μὲ ὑβρίση, νὰ μοῦ σκοτώση τὴν μητέρα μου, τὰ ἀδέλφια μου, τὰ παιδιά μου καὶ ὕστερα καὶ τὸ μάτι νὰ μοῦ βγάλῃ, ἔχω χρέος ὡσὰν Χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρέσω. Τὸ δὲ νὰ ὑβρίζη τὸν Χριστόν μου καὶ τὴν Παναγία μου δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω καὶ ἡ εὐγενεία σας πῶς σᾶς βαστάει ἡ καρδιά σας καὶ κάμνετε πραγματεῖες καὶ ἀλισβερίσια μὲ τοὺς Ἑβραίους; Ἐκεῖνος ὁποὺ συναναστρέφεται μὲ τοὺς Ἑβραίους, ἀγοράζει καὶ πουλεῖ, τὶ φανερώνει; Φανερώνει καὶ λέγει πὼς καλὰ ἔκαμαν οἱ Ἑβραῖοι καὶ ἐθανάτωσαν ὅλους τοὺς προφήτας, διδασκάλους καὶ ὅλους τοὺς καλούς. Καλὰ ἔκαμαν καὶ κάνουν νὰ ὑβρίζουν τὸν Χριστόν μας καὶ τὴν Παναγία μας». Καὶ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ὅτι μὲ ὅσα λέγει παρακινεῖ καὶ σὲ πράξεις βίας ἐναντίον τῶν Ἑβραίων, προσ - θέτει: «Τοῦτα διατί σᾶς τὰ εἶπα, Χριστιανοί μου; Ὄχι διὰ νὰ φονεύετε τοὺς Ἑβραίους καὶ νὰ τοὺς κατατρέχετε, ἀλλὰ νὰ τοὺς κλαίετε, πὼς ἄφησαν τὸν Θεὸν καὶ ἐπῆγαν μὲ τὸν Διάβολον» 23. Σχεδιάζοντας καὶ συγκεντρώνοντας ὑλικὸ γιὰ τὴν εἰσήγησή μου αὐτὴ κατέληξα σὲ πλειάδα ἄλλων θεμάτων ὠφελίμων καὶ διδακτικῶν γιὰ τὴν σημερινή, δυστυχῶς καὶ πάλι, ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἄθλια ἐπικαιρότητα. Σημειώνω μόνο μερικὰ χωρὶς ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία θὰ γίνει σὲ ἐκτενέστερη μορφὴ αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως. Ἀπουσία δασκάλων καὶ κληρικῶν ἀναργύρων καὶ ἀφιλαργύρων, ἀφιερωμένων μέχρι θανάτου στὸν Χριστὸ καὶ στὴν πατρίδα. Ἡ ὑλικὴ φτώχεια καὶ ἡ οἰκονομικὴ κρίση καὶ ἡ βαρειὰ φορολογία δὲν πρέπει νὰ μᾶς φοβίσουν ὅλα νὰ μᾶς τὰ πάρουν μόνον τὴν ψυχὴ καὶ τὸν Χριστὸ νὰ κρατήσουμε. Δὲν χρειάζονται μεταφράσεις τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ἀλλὰ σχολεῖα ἑλληνικὰ, γιὰ νὰ διδάξουν τὴν γλώσσα καὶ ἐξήγηση τοῦ Εὐαγγελίου ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς. Κολυμβῆθρες, μεγάλες γιὰ νὰ βυθίζονται τὰ παιδιὰ μέχρι τὸ τελευταῖο σημεῖο τοῦ σώματός τους. Ποιμαντικὴ καὶ ἐθνικὴ προτεραιότητα νὰ κάνουμε πρῶτα καλοὺς Χριστιανοὺς καὶ μετὰ ὅλα τὰ ἄλλα. Νὰ ἀκολουθοῦμε τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ ὄχι τὶς φλυαρίες καὶ ἀνοησίες τῶν Μεταπατερικῶν. Ἐπίλογος Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι, εἶναι πάντοτε σύγχρονοι καὶ ἐπίκαιροι, διότι ὅσα διδάσκουν δὲν εἶναι προϊόντα κτιστῶν ὄντων, ποὺ παλιώνουν καὶ γερνοῦν, ἀλλὰ τῆς ἄκτιστης Χάρης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἐφώτισε τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους νὰ γράψουν τὸ θεό πνευστο Εὐαγγέλιο καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες θεόπνευστα νὰ τὸ ἐξηγήσουν καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν στὴν ζωή τους. Ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ οἱ ἐνέργειές της εἶναι ἄκτιστες καὶ ἄτρεπτες οὔτε παλιώνουν οὔτε γερνοῦν. Ἀντίθετα θεοποιοῦν καὶ ἀνυψώνουν ὅσους θελήσουν νὰ τεθοῦν στὸν χῶρο ποὺ ἐνεργοῦν, στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν, παρὰ τὶς ἱστορικὲς διαφοροποιήσεις παραμένουν ἴδιες ἡ ἀνακαίνιση καὶ πνευματικὴ μεταμόρφωση, ὥστε νὰ ἐπιτύχουν τὴν σωτηρία, τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ κακοῦ, τὴν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εἴσοδό τους στὴν οὐράνια βασιλεία. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἐβίωσε αὐτὴν τὴν Χάρη καὶ τὴν υἱοθεσία καὶ ἤθελε νὰ τὴν βιώσουν καὶ οἱ ὑπόδουλοι Ρωμιοί, ποὺ ἔχασαν τὸν προσανατολισμό τους καὶ κινδύνευαν νὰ χάσουν καὶ τὴν σωτηρία τους. Κατόρθωσε νὰ ἐνισχύσει καὶ νὰ στερεώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ προετοιμάσει τὴν ἐλευθερία τοῦ Ρωμαίϊκου, νὰ ἔλθει τὸ ποθούμενο. Τὸ ποθούμενο ἦλθε, ἀλλὰ ἐμεῖς ἀπὸ τὴν ἀρχή στὴν θέση τῶν Τούρκων φέραμε τοὺς Φράγκους, φέραμε τὰ ξένα ρηγᾶτα, τοὺς Εὐρωπαίους, ποὺ τώρα μᾶς ἔχουν ὁδηγήσει σὲ χειρότερη σκλαβιά, γιατὶ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα χάνουμε καὶ τὴν πίστη μας. Ἡ πορεία ποὺ ὅρισε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὡς πλοηγὸς τοῦ Γένους δὲν τηρεῖται πλέον τὸ πλοῖο καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους ὁδηγεῖται στὰ βράχια. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, γιατὶ οἱ ποιμένες ἀδιαφοροῦν νὰ τὸν ξυπνήσουν δὲν βλέπουν τὴν λάθος πορεία. Εἶναι συγκινητικὴ ἡ τελευταία στροφὴ τοῦ ποιήματος τῆς Γερόντισσας Εὐθυμίας ποὺ τὸ βάζει ὡς ἐπίλογο στὸ βιβλίο της «Ὁ πλοηγὸς τοῦ Γένους Πατροκοσμᾶς»: Μά ξέρεις Δάσκαλε; Σὲ χρειαζόμαστε ξανά, νά ρθεις ἀκόμα μιὰ φορὰ στὸ Ἔθνος τοῦτο, γιὰ νὰ δεῖς ἂν πάει καλὰ ὁ τροχὸς τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας. Μήπως πρέπει πάλι μὲ τὸ τηλεχειριστήριο τῆς ράβδου σου τῆς ποιμαντικῆς, τῆς ἀποστολικῆς σου Διδαχῆς, ν ἀλλάξεις τὰ ἤθη μας ξανά, ν ἀλλάξεις πάλι τὴ σκλαβιὰ τῆς πνευματικῆς δουλείας... Νὰ στρίψεις λίγο τὸν τροχὸ νὰ βρεῖ τὸν δρόμο τὸν σωστό, νὰ μάθει τὴν ἀνόθευτη δική του ἱστορία, χωρὶς τὴν πολιτικὴ γιὰ παγκοσμιοποίηση ποὺ σβήνει τὴν ἐθνικὴ πορεία. Νὰ μάθει ὁ Ἕλληνας γλώσσα Ἑλληνικὴ καὶ τὴν δική του Ὀρθοδοξία... Ἔλα καὶ πάλι Δάσκαλε, νὰ στρίψεις τὸν τροχὸ στοῦ Γένους τὴν πορεία» 24. Σημειώσεις: 1. Δεύτερη ἔκδοση συμπληρωμένη, Ἀθήνα 1974, Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Εστίας». 2. Κ. ΚΩΝΣΤΑ, Λαογραφικὰ περὶ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, ἀνάτυπο ἐκ τῆς «Λαογραφίας», τόμ. ΚΖ, Ἀθήνα 1972, σελ Τὸ παράθεμα ἀπὸ Κ. ΣΑΡΔΕΛΗ, ἔνθ ἀνωτ., σελ ΜΙΧ. ΣΤΑΦΥΛΑ, Ὁ Πατροκοσμᾶς (Δρᾶμα σὲ τρία μέρη κι ἕξι εἰκόνες), Ἀθήνα 1962 (Ἀπὸ τὸν Πρόλογο). Τὸ παράθεμα ἀπὸ Κ. ΣΑΡΔΕΛΗ, ἔνθ ἀνωτ., σελ Ἐπισκόπου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, Μητροπολίτου Φλωρίνης, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ( ). (Συναξάριον - Διδαχαί - Προφητεῖαι - Ἀκολουθία), Ἔκδοσις Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Ὁ Σταυρός», Ἀθῆναι ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΒΑΣΙ- ΛΟΠΟΥΛΟΥ, Ἀρχιμανδρίτου, Βίοι Ἁγίων, τόμ. 5, Ἔκδοσις «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθήνα 1990, σελ Η ἐπιστολὴ τοῦ Ἀθηναγόρα ἔγραφε τὰ ἑξῆς: «Ἰδιατέρως εὐχαριστοῦμεν καὶ συγχαίρομεν ὑμῖν διὰ τὸ εὐλαβὲς ἐνδιαφέρον ὑμῶν ὑπὲρ τῆς ἐπισήμου κατατάξεως εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν τοῦ Ἱερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, πληροφοροῦμεν δ ὅτι τὸ ζήτημα τοῦτο ἀπασχολεῖ ἡμᾶς καὶ προσωπικῶς ἀπὸ μακροῦ, καὶ ὅτι ἐγράψαμεν τῷ Ἱερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Δρυϊνουπόλεως κ. Χριστοφόρῳ, ἵνα ὑποβάλη τῇ Ἐκκλησίᾳ σχετικὴν αἴτησιν, ἀπολύτως ἀναγκαίαν πρὸς εἰσήγησιν τοῦ θέματος ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Ἱερᾶς Συν - όδου, δεδομένου ὅτι παρόμοιαι αἰτήσεις δέον ὅπως προέρχωνται παρὰ Μητροπολίτου τοῦ Θρόνου καὶ ἀναμένομεν τὴν ἀπάντησιν αὐτοῦ. Εἴμεθα δ εὐτυχεῖς ἀνακοινοῦντες ὑμῖν ὅτι καὶ εἰς τὴν ἰδιαιτέραν ἡμῶν γενέτειραν, τὸ Βασιλικὸν Ἰωαννίνων, ἀνηγέρθη Ναΐδριον εἰς τιμὴν τοῦ Ἁγίου, ἐφ οὗ τόπου εἶχε κηρύξει». 7. Αὐτόθι Ὁ Ἀλῆ Πασᾶς ἀγαποῦσε καὶ τιμοῦσε τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ καὶ τὸ ἐξεδήλωσε μὲ πολλὲς ἐνέργειές του, ὅπως μὲ τὸ νὰ κτίση μεγαλοπρεπῆ Ἱ. Μονὴ στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του. Βλ. Αὐτόθι τὸ εἰδικὸ κεφάλαιο «Ἅγιος Κοσμᾶς καὶ Ἀλῆ-Πασᾶς», σελ. 238 ἑ.ἑ. 8. ΙΩΑΝ- ΝΟΥ ΜΕΝΟΥΝΟΥ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχές (καὶ Βιογραφία), Ἐκδόσεις Τῆνος, Ἔκδοση τρίτη, σελ : «Καὶ ἂν δὲν ἐμάθατε γράμματα οἱ πατέρες καὶ αἱ μητέρες, νὰ βάνετε τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν. Δὲν βλέπετε πὼς ἀγρίεψε τὸ γένος μας ἀπὸ τὴν ἀμάθειαν καὶ ἐγινήκαμεν ὡσὰν τὰ θηρία;». 9. ΚΛΕΟΜΕΝΟΥΣ ΚΟΥ- ΤΣΟΥΚΗ, «Μερικὲς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς σκέψεις Εὐγενίου τοῦ Αἰτωλοῦ», εἰς Σύναξις Εὐγένιος Αἰτωλός ἡ ἐποχή του (Καρπενήσιον, Ὀκτωβρίου 1984), Πρακτικά, Ἀθῆναι 1986 σελ Βλ. ἐπίσης ΚΩΣΤΑ ΣΑΡ- ΔΕΛΗ, Τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους, Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας», Ἀθῆναι , σελ Ἔνθ ἀνωτ., σελ ΙΩΑΝΝΟΥ Β. ΜΕΝΟΥ- ΝΟΥ, Αὐτόθι, σελ. 142: «Τέτοια παιδιὰ ἀγράμματα μοῦ ἐχαρίσατε; Τί τὰ θέλω; Χάρισμά σας. Παιδιὰ ὡσὰν τὰ γουρουνόπουλα νὰ ἔχω δὲν τὸ καταδέχομαι, διατὶ εἶμαι ὑπερήφανος». 12. ΙΩΑΝΝΟΥ Β. ΜΕΝΟΥΝΟΥ, Αὐτόθι, σελ Αὐτόθι Βλ. καὶ σελ. 121, 153, Αὐτόθι Βλ. Ἐπισκόπου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ἔνθ ἀνωτ., σελ. 348, προφητ Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Γεννάδιος Β Σχολάριος. Βίος - Συγγράμματα -Διδασκαλία, Θεσσαλονίκη , σελ. 31ἑ. 17. ΕΥΘΥΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ, (κατὰ κόσμον Ἰουλίας Γκελτῆ), Ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου Θέρμου, Οἱ προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ μέσα στὴν ἱστορία, Ἔκδοσις Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Ἀθῆναι 2004, σελ Βλ. τὴν Η Διδαχὴ εἰς Ἐπισκόπου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩ- ΤΟΥ, ἔνθ ἀνωτ., σελ. 286 καὶ εἰς ΚΩΝ- ΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ- ΠΟΥΛΟΥ, Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Ἡ βακτηρία τῶν σκλάβων. Τὸ καύχημα τῶν Αἰτωλῶν. Βίος, Διδαχὲςκαὶ ἀσματικὴ Ἀκολουθία. Ἐκδόσεις Ὀρθοδόξου Φιλανθρωπικοῦ Συλλόγου ΜΙΚΡΑ ΖΥΜΗ, Θέρμου Αἰτωλίας, , σελ ΕΥ- ΘΥΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ, Ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Μεγαδένδρου Θέρμου, Τῶν Πανελλήνων ὁ Ἅγιος, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἔκδοση Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου, Ἀθῆναι 2009, σελ Βλ. τὴν προφητεία εἰς Ἐπισκόπου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ἔνθ ἀνωτ., σελ. 342, προφητεία 57. ΕΥ- ΘΥΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ, Οἱ προφητεῖες.., ἔνθ ἀνωτ., σελ. 514, προφητεία 57. Ἡ γερόντισσα Εὐθυμία μεταξὺ ἄλλων προφητειῶν, γιὰ τὸν κλῆρο ἀναφέρει ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἄλλη παρόμοια: «Οἱ παπάδες θὰ χαλάσουν τὴν θρησκεία». Αὐτόθι, σελ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΕΝΟΥΝΟΥ, ἔνθ ἀνωτ., σελ Αὐτόθι, Αὐτόθι, ΕΥΘΥ- ΜΙΑΣ ΜΟΝΑΧΗΣ (κατὰ κόσμον Ἰουλίας Γκελτῆ) Ἡγουμένης τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου Θέρμου, Ὁ Πλοηγὸς τοῦ Γένους Πατροκοσμᾶς (ἀφηγήματα), Ἔκδοση Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Μεγαδένδρου, Ἀθῆναι 2008, σελ Ἡ ἐπικαιρότης τῶν Διδαχῶν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Κατηχητικὸν Πρόγραμμα Ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Θεράποντος Μυτιλήνης, εἰς τὸν ὁποῖον προΐσταται ὁ π. Ἀθαν. Γιουσμᾶς ἐξεδόθη τὸ πρόγραμμα τοῦ κατηχητικοῦ ἔτους Οὑτο περιλαμβάνει: ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ Σύναξη Ἁγιογραφικῆς Μελέτης κάθε Τετάρτη στὶς 5:00 μ.μ. στὸ Κατοικητήριο τῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας «Ἡ Ὁσία Θωμαΐς». Σύναξη Κατηχητικοῦ Λόγου κάθε Παρασκευὴ στὶς 5:00 μ.μ. στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Θεράποντα, μετὰ τὴν Παράκληση τοῦ Ἁγίου μας. Συντροφιὰ Νέων κάθε Παρασκευὴ στὶς 8:00 μ.μ. στὴν Αἴθουσα Κατήχησης τοῦ Ναοῦ μας, μετὰ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας. Συντροφιὰ Παιδιῶν Δημοτικοῦ κάθε Σάββατο στὶς 10:00-11:30 π.μ. στὴν Αἴθουσα Κατήχησης τοῦ Ναοῦ μας. Συντροφιὰ Ἐφήβων, γιὰ μαθητὲς/τριες Γυμνασίου-Λυκείου, κάθε Κυριακὴ στὶς 10:30 π.μ. στὴν Αἴθουσα Κατήχησης τοῦ Ναοῦ μας. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΚΗΡΥΓΜΑ Κάθε Κυριακὴ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Θεράποντα. Κάθε Δευτέρα στὸ παρεκκλήσι τῆς Ἁγίας Εἰρήνης. Κάθε πρώτη Πέμπτη τοῦ μήνα στὸ παρεκκλήσι τῶν Ἁγίων Ἀκινδύνων. Κάθε τελευταία Πέμπτη τοῦ μήνα στὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο. Κάθε πρῶτο Σάββατο τοῦ μήνα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Θωμαΐδος. Καὶ σὲ κάθε Δεσποτική, Θεομητορικὴ ἢ γιορτὴ ἑορταζόμενου Ἁγίου. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ Κάθε Σάββατο στὶς 9:00 μ.μ. στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Θωμαΐδος. ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ Κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη στὶς 9:30 μ.μ. - στὴν Ἁγία Θωμαΐδα. ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ Κάθε τελευταία Παρασκευὴ τοῦ μήνα, στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Θεράποντα. ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ Σὲ κατάκοιτους, γέροντες τῆς ἐνορίας μας καὶ σὲ Ἱδρύματα τοῦ νησιοῦ. ΜΗΝΙΑΙΑ ΣΥΝΑΞΗ Συμβουλευτικὴ Συνάντηση Συντρόφων κάθε πρῶτο Σάββατο τοῦ μήνα, στὶς 8:00 μ.μ. στὸ Κατοικητήριο τῆς Ἁγίας Θωμαΐδος. Ὑποκριτικαὶ ἀπαντήσεις ὑπὸ τῶν Οὐνιτῶν τῆς Οὐκρανίας εἰς τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Μόσχας Οἱ Οὐνῖται τῆς Οὐκρανίας, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνται ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὅτι εἶχον πρωταγωνιστικὸν ρόλον εἰς τὴν αἱματοχυσίαν καὶ τὸ χάος εἰς τὴν χώραν, ἀφοῦ ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ μόνη κανονικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίας εἰς τὴν Οὐκρανίαν εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς ἑνότητα μὲ τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ἐκφράζουν τὴν θέσιν ὅτι λυποῦνται διά τὰς διαιρέσεις τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τὴν Οὐκρανίαν. Μὲ τὴν θέσιν αὐτήν ὅμως ὑποκρίνονται, διότι αἱ διαιρέσεις τῆς ἐπιτρέπουν νὰ «ἁλωνίζουν» κυριολεκτικῶς εἰς τὴν Οὐκρανίαν καὶ ἀπὸ κοινοῦ μὲ ἄλλους πλανεμένους - αἱρετικοὺς (Σαϊεντολόγους), νὰ καθορίζουν ἕως καὶ τὸν σχηματισμὸν κυβερνήσεων, τῇ βοηθείᾳ τοῦ Ἀμερικανικοῦ καὶ τοῦ Γερμανικοῦ παράγοντος. Σχετικῶς μὲ τὰς θέσεις τῶν Οὐνιτῶν, μετεδόθησαν τὰ ἀκόλουθα ἐκ τῆς Μόσχας: «Σὲ μία σημαντικὴ δήλωση προέβη ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς οὐκρανικῆς ἙλληνοΚαθολικῆς Ἐκκλησίας (Οὐνίτες) Ἀρχιεπίσκοπος Svyatoslav. Συγκεκριμένα δέχεται ὅτι ὑπάρχει μόνο μία κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία αὐτὴ ποὺ ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. "Σήμερα δὲν εἶναι μυστικὸ ὅτι ἡ μόνη κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, εἶναι αὐτὴ στὴν ἑνότητα μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας," δήλωσε ὁ Shevchuk στὸν ἀέρα τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ SiriusXM American. Εἶπε ἐπίσης ὅτι ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες Ὀρθοδόξων "ποὺ διαχωρίστηκαν ἀπὸ αὐτὸ τὸ πατριαρχεῖο σὲ διαφορετικὲς χρονικὲς περιόδους καὶ γιὰ διαφορετικοὺς λόγους, ἀλλὰ δὲν τὶς θεωροῦν κανονικὲς Ἐκκλησίες." "Αὐτὲς οἱ διαιρέσεις στὴν οὐκρανικὴ Ὀρθοδοξία εἶναι ὀδυνηρὲς γιὰ μᾶς" σχολίασε καὶ συμπλήρωσε "Ἐμεῖς ποτὲ δὲν προσπαθήσαμε νὰ παρέμβουμε στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Τὰ ὑπάρχοντα προβλήματα δὲν μποροῦν νὰ ἐπιλυθοῦν μὲ σχίσματα, διασπάσεις ἢ προσαρτήσεις, " τόνισε ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν Οὐνιτῶν οὐσιαστικὰ ἀπαντώντας στὶς κατηγορίες ποὺ συχνὰ πυκνὰ τόσο ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος ὅσο καὶ τὸ Νο 2 τοῦ Πατριαρχείου, Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίωνας κατελόγισαν στοὺς Οὐνίτες. Σχετικὰ μὲ τὸ λεγόμενο "Πατριαρχεῖο Κιέβου" διευκρίνισε πὼς ἡ ὅποια ἐπικοινωνία τῶν Οὐνιτῶν μαζί του γίνεται στὸ πλαίσιο τῶν δημοσίων σχέσεων καὶ ὄχι μὲ ἐκκλησιαστικὸ τρόπο». Ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὁμιλῶν κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ἑσπερινοῦ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, εἰς τὸ Μετόχιον τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς τὸ Φανάριον ὡμίλησε διά τὸν Σταυρόν, τὸν ὁποῖον φέρουν αἱ Ἐκκλησίαι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ὅτι μὲ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀντιμετωπίζουν ὅλα τὰ ἀνακύπτοντα προβλήματα - ἐμπόδια. Εἰς τὸ βῆμα διακρίνεται ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης.

7 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014 Σελὶς 7η Νομικαὶ - θεολογικαὶ ἀντιρρήσεις ἐπὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας διὰ τὴν ἀνέγερσιν τοῦ τεμένους μένη χωροθέτηση ἀπ εὐθείας μέ διάταξη Νόμου καί δέν ἔχει προηγηθεῖ σχετική περιβαλλοντική ἐκτίμηση καί δέν ἔχουν ἐρευνηθεῖ ἐναλλακτικές λύσεις ὀλιγώτερο ἐπεχθεῖς γιά τό περιβάλλον. Ἀπέρριψε τόν ἀνωτέρω λόγο ἀκυρώσεως χωρίς, κατά τή γνώμη μας, ἐπαρκῆ αἰτιολογία, διότι ἡ χωροθέτηση ὁποιουδήποτε ἔργου ὡς ἀτομική ρύθμιση χωροταξικοῦ καί πολεοδομικοῦ σχεδιασμοῦ, τελεῖ κατά τό ἄρθρο 24 τοῦ Συντάγματος ὑπό συγκεκριμένες οὐσιαστικές καί διαδικαστικές προϋποθέσεις (Ὁλομ. ΣτΕ 1970/2012, 3059/2009), ὅταν δέ, κατ ἐξαίρεση καίτοι ἀποτελεῖ ἀτομική ρύθμιση, ἐπιχειρεῖται ἀπό τήν Νομοθετική ἐξουσία πρέπει, ἐν ὄψει καί τῶν ἄρθρων 26 καί 4 τοῦ Συντάγματος: α. Νά αἰτιολογεῖται ἀπό τήν ἄποψη τῆς συνδρομῆς τῶν ἐξαιρετικῶν πρός τοῦτο λόγων, οἱ ὁποῖοι πρέπει νά προκύπτουν ἀπό τίς προπαρασκευαστικές ἐργασίες τοῦ Νόμου καί ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι μέ τίς ρυθμίσεις αὐτές δέν θίγονται ἀτομικά δικαιώματα καί δέν παραβιάζονται ἄλλες συνταγματικές διατάξεις ἤ ἀρχές καθώς καί σχετικοί ὁρισμοί τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου καί β. Νά γίνεται κατόπιν ἐκτιμήσεως εἰδικῆς ἐπιστημονικῆς μελέτης (Ὁλομ. 1970/2012, 123/2007, 415/2011). Στήν προκειμένη περίπτωση ἡ προσβληθεῖσα πράξη ἀφορᾶ σύμφωνα μέ τήν παρ. 5 τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ν. 3512/2006 στήν προβλεπομένη ἀπό τήν παρ. 2 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ Κρατική χρηματοδότηση τῆς κατασκευῆς τοῦ Ἰσλαμικοῦ τεμένους, πρόκριμα ὅμως καί πρϋπόθεση τῆς νομιμότητός της εἶναι ἡ ἐπιλογή τοῦ συγκεκριμένου χώρου, στόν ὁποῖο θά κατασκευαστεῖ τό τέμενος (χωροθέτηση) καί ἡ ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ νομιμότητα τῆς ἐπιλογῆς αὐτῆς. Εἰδικώτερα δέ ἡ συνταγματικότητα τῆς σχετικῆς ἀτομικῆς ρυθμίσεως τοῦ Νόμου, δέν ὑφίσταται γιά τήν ἐν λόγῳ χωροθέτηση, διότι ἡ ἀναφερομένη στήν αἰτιολογική ἔκθεση τοῦ Νόμου 4014/2011 ἀπόφαση ἀπό 26/9/2011 τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἀθήνας, ἔχει ὡς μόνο ἀντικείμενο τήν συμπλήρωση τῶν ἐπιτρεπομένων χρήσεων τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Ἐλαιώνα καί δέν στηρίζεται σέ καμμιά ἀναλυτική μελέτη, ἀλλά σέ ἁπλή εἰσήγηση τῆς προϊσταμένης τοῦ ἐν λόγῳ Ὀργανισμοῦ. Τό «νομικόν πρόβλημα» Ἀπέρριψε ἐπίσης ἡ Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ, χωρίς ἐπαρκῆ αἰτιολογία τόν βάσιμο λόγο ἀκυρώσεως τῆς κοινῆς Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως ὅτι οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ν. 3512/2006 (Ἰσλαμικό Τέμενος), ὅπως ἔχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπό τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 29 παρ. 5 στοιχεῖο ii τοῦ ν. 4014/2011 ἀντίκεινται στίς ἀρχές τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν καί τῆς ἰσότητος (ἀρ. 26 καί 4 τοῦ Συντάγματος) κατά τό μέρος πού μέ αὐτές θεσπίζονται ἀτομικές ρυθμίσεις χωρίς ἡ ἐπιλογή τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ νά αἰτιολογεῖται εἰδικῶς οὔτε καθ ἑαυτήν οὔτε ἐν σχέσει πρός τή μή τήρηση τῶν διαδικασιῶν, πού προβλέπονται ἀπό τήν σύμφωνη μέ τό Σύνταγμα Νομοθεσία περί ἱδρύσεως καί λειτουργίας λατρευτικῶν χώρων (ἄρθρ. 1 τοῦ ἀναγκ. Ν. 1363/ 1938, ὅπως τροποποιήθηκε μέ τό ἄρθρ. 1 τοῦ ἀναγκ. Ν. 1672/1939, ΦΕΚ Α 123) ἐνῶ, ὅπως συνάγεται ἀπό τόν συνδυασμό τῶν διατάξεων 4 παρ. 1, 20 παρ.1 καί 26 τοῦ Συντάγματος δέν ἀποκλείεται μέν, κατ ἀπόκλιση ἀπό τήν συνήθη διοικητική διαδικασία, πού προβλέπεται ἀπό τήν κειμένη νομοθεσία, θέσπιση μέ τυπικό νόμο ἀτομικῶν ρυθμίσεων, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅμως ὅτι μέ τίς ρυθμίσεις αὐτές δέν παραβιάζονται ἄλλες συνταγματικές διατάξεις ἤ ἀρχές. Ὁ Ν. 3612/2006 (Ἰσλαμικό Τέμενος) μέ τό ἄρθρο 3, ὅπως ἀντικαταστάθηκε ἀπό τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 29 παρ. 5 στοιχεῖο ii τοῦ ν. 4014/2011 προβλέπει τήν ἐγκατάσταση τοῦ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους σέ κτῆμα τοῦ Ἑλληνικοῦ δημοσίου, τήν κρατική χρηματοδότηση τῆς μελέτης γιά τήν ἐγκατάστασή του καί τῆς κατασκευῆς του καί τήν δωρεάν ἐπ ἀόριστο παραχώρηση ἀπό τό Δημόσιο τῆς χρήσεως τοῦ ἐν λόγῳ Τεμένους στό ΝΠΙΔ τοῦ Ν. 3512/2006, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ἁπλῶς τό φορέα διοίκησης καί διαχειρίσης δηλ. τό νομικό «περίβλημα» τοῦ Τεμένους. Γιά καμμία ὅμως ἀπό τίς παραπάνω ἀτομικές ρυθμίσεις δέν συντρέχουν οἱ προϋποθέσεις τῶν ἄρθρων 20 παρ. 1, 26, 28 καί 4 τοῦ Συντάγματος, διότι α. οὔτε γιά τήν λειτουργία τοῦ συγκεκριμένου Τεμένους οὔτε γιά τήν χωροθέτησή του οὔτε γιά τήν δωρεάν παραχώρηση δημόσιας ἐκτάσεως γιά τήν ἀνέγερσή του οὔτε γιά τήν κρατική χρηματοδότηση τῆς κατασκευῆς του, προκύπτει ἀπό τίς προπαρασκευαστικές ἐργασίες τοῦ Ν. 3512/2006 ἤ τοῦ Ν. 4014/2011 ἡ συνδρομή ἐξαιρετικῶν περιστάσεων πού νά δικαιολογοῦν τήν θέσπιση τῶν ἀνωτέρω ἀτομικῶν ρυθμίσεων μέ νόμο, ἀντιθέτως γιά τίς ἐν λόγῳ ρυθμίσεις δέν συντρέχει λόγος δημοσίου ἐθνικοῦ ἤ γενικότερου κοινωνικοῦ συμφέροντος, ἀφοῦ μέ αὐτές ἐξυπηρετεῖται ἀποκλειστικά τό συμφέρον συγκεκριμένης ὁμάδας (θρησκευτικῆς κοινότητας, ἡ ὁποία κατά τά κοινῶς γνωστά δέν ἀπαρτίζεται κατά πλειοψηφία ἀπό Ἕλληνες πολίτες) καί β. μέ τίς ἀνωτέρω ρυθμίσεις παραβιάζονται τό ἄρ. 24 παρ. 1 καί 2 τοῦ Συντάγματος, διότι ἡ χωροθέτηση τοῦ Τεμένους ἔγινε χωρίς νά προηγηθεῖ εἰδική ἐπιστημονική μελέτη γιά τίς περιβαλλοντολογικές του ἐπιπτώσεις (Ὁλομ. ΣτΕ 3500/2009) καί γ. τό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος τόσον αὐτοτελῶς ὅσο καί μέ τήν ἀρχή τῆς ἰσότητος ἄρ. 4 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, ἀφοῦ ἡ διάταξη πού καθιερώνει τό κανονικό δικαίωμα τῆς ἀνεμπόδιστης ὑπό τήν προστασία τῶν Νόμων λατρείας, ἐκλαμβάνεται ἐσφαλμένως ἀπό τό Ν. 3512/2006 (Ἰσλαμικό Τέμενος) ὡς δημιουργοῦσα γιά τήν Πολιτεία δῆθεν ὑποχρέωση κατασκευῆς καί λειτουργίας μέ κρατική χρηματοδότηση λατρευτικοῦ χώρου σέ συγκεκριμένη θρησκευτική κοινότητα (Μουσουλμάνους), μή ἀνήκουσα στήν κατά τό ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος ἐπικρατοῦσα θρησκεία. Προνομιακή μεταχείρισις Ἀπερρίφθη ὡσαύτως ὁ βάσιμος λόγος ἀκυρώσεως ὅτι ἐνῶ ἡ ἀνέγερση καί λειτουργία λατρευτικοῦ χώρου ὁποιουδήποτε δόγματος καί θρησκείας, πλήν τῆς ἐπικρατούσης κατ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος χωρεῖ σύμφωνα μέ τήν σχετική πάγια Νομοθεσία (ἄρθρ. 1 τοῦ ἀναγκ. Ν. 1363/1938, ὅπως τροποποιήθηκε μέ τό ἄρθρ. 1 τοῦ ἀναγκ. Ν. 1672/1939, ΦΕΚ Α 123) κατόπιν διοικητικῆς ἀδείας, ἡ ὁποία χορηγεῖται κατόπιν αἰτήσεως τῶν μελῶν τῆς οἰκείας θρησκευτικῆς κοινότητος τά ὁποῖα καί ἀναλαμβάνουν τήν σχετική δαπάνη. Ἡ Ἑλληνική Πολιτεία εἰδικῶς γιά τήν θρησκευτική κοινότητα τῶν Μουσουλμάνων τῆς Ἀττικῆς, παρακάμπτοντας τήν ὡς ἄνω πάγιας γενικῆς ἐφαρμογῆς διαδικασία, προβαίνει στήν ἵδρυση τοῦ συγκεκριμένου Τεμένους καί τοῦ διοικοῦντος αὐτό ΝΠΙΔ μέ νόμο, ἀναλαμβάνοντας μάλιστα ἡ ἴδια καί τήν δαπάνη κατασκευῆς καί λειτουργίας του μέ προφανές ἀποτέλεσμα οἱ ἐνέργειες αὐτές νά συνιστοῦν προνομιακή μεταχείριση τῆς Μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς κοινότητος, πού ἀντίκειται σαφῶς καί προδήλως στά ἄρθρα 13 παρ. 2 καί 4 τοῦ Συντάγματος. Τό ἀτομικό δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας πού κατοχυρώνεται μέ τό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος περιλαμβάνει τήν ἐλευθερία τῆς συνειδήσεως (παρ. 1) καί τήν ἐλευθερία τῆς ἐκδηλώσεως τῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων μέ ρητή ἀναφορά στήν ἀνεμπόδιστη ἄσκηση τῆς λατρείας κάθε γνωστῆς θρησκείας (παρ. 2). Ἀπό τήν τελευταία εἰδικότερη ἔκφανση τοῦ ἐν λόγῳ ἀτομικοῦ δικαιώματος ἀπορρέει γιά τό κράτος κατά τήν ρητή διατύπωση τῆς παρ. 2 ἡ ὑποχρέωση ἀφ ἑνός μέν, νά μή παρακωλύει τήν ἄσκηση τῆς λατρείας, ἀφ ἑτέρου δέ νά τήν προστατεύει μέ Νόμους (βλ. ἄρθρα 200 καί 374α ΠΚ). Περαιτέρω ἀπό τά ἄρθρα 13 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος καί 9 παρ. 1 τῆς ΕΣΔΑ πού κατοχυρώνουν τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συν - ειδήσεως κατοχυρώνεται καί ἡ ἀρχή τῆς θρησκευτικῆς ἰσότητος, ἐνῶ ἀπό τίς διατάξεις τῶν ἄρθρων 13 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος καί 9 παρ. 2 τῆς ΕΣΔΑ συνάγεται ἡ ὑποχρέωση τοῦ Κράτους στό πλαίσιο τοῦ συμφύτου σέ μιά δημοκρατική Πολιτεία θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ νά τηρεῖ οὐδέτερη καί ἀμερόληπτη στάση ἔναντι ὅλων τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων (ΕΔΔΑ Hassan et Tchaouch κατά Βουλγαρίας, 26/10/2000 σκ.60,62, Eglise metropolitaine de Bessarabie κατά Μολδαβίας, 13/12/2001, σκ.113, Mirolubovs κατά Λεττονίας, 15/9/2009 σκ.80). Ἐξάλλου ἀντίκειται στήν καθιερωμένη ἀπό τό Σύνταγμα ἀρχή τῆς ἰσότητος, (ἄρθρο 4) σέ συνδυασμό πρός τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13, ἡ βάση θρησκευτικοῦ ἀποκλειστικῶς κριτηρίου προνομιακή μεταχείριση ὑπέρ ὁρισμένων πολιτῶν (Ὁλομ. ΣτΕ 1016/1963), πολύ δέ περισσότερο ὑπέρ ἀλλοδαπῶν. Περαιτέρω σύμφωνα μέ τίς διατάξεις, πού προαναφέρθηκαν ἡ ἀνέγερση ἤ λειτουργία Ναοῦ, οἱουδήποτε δόγματος ἤ θρησκείας πλήν τῆς ἐπικρατούσης κατ ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος, χωρεῖ κατόπιν ἀδείας τῆς Διοικήσεως, πού χορηγεῖται κατόπιν αἰτήσεως τῶν μελῶν τῆς οἰκείας θρησκευτικῆς κοινότητος καί εἶναι σύμφωνος μέ τό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος (Ὁλομ. ΣτΕ 4202/2012) καί ἀπό αὐτές προκύπτει ὅτι ἡ Πολιτεία μετά τήν ἔκδοση τῆς ἀνωτέρω ἀδείας καί ἐνδεχομένως τῆς σχετικῆς οἰκοδομικῆς ἀδείας δέν ὑποχρεοῦται νά προβεῖ σέ οἱαδήποτε ἄλλη ἐνέργεια π.χ χρηματοδότηση πρός ἐκτέλεση τῶν ἀδειῶν αὐτῶν, ἡ ὁποία ἐκτέλεση ἀπόκειται στά μέλη τῆς θρησκευτικῆς κοινότητος, πού ὑπέβαλαν τά σχετικά αἰτήματα. Δέν ὑπάρχουν διεθνεῖς δεσμεύσεις Περαιτέρω, στὴν αἰτιολογικὴ ἔκθεση τοῦ ν. 3512/2006 (Ἰσλαμικό Τέμενος) ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: «δὲν εἶχε ὑποβληθεῖ ἕως σήμερα ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς μουσουλμανικὲς κοινότητες, ἐπίσημο αἴτημα πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων... γιὰ τὴ χορήγηση σχετικῶν ἀδειῶν...κατόπιν αὐτῶν ἡ Κυβέρνηση ἀναλαμβάνει τὴν πρωτοβουλία νὰ δημιουργήσει ἕνα τέμενος στὴν Ἀθήνα, ἀντιμετωπίζοντας ἔτσι τὴ χρόνια ἀνάγκη τῶν μουσουλμάνων νὰ ἔχουν ἕνα ἐπίσημο, σύγχρονο καὶ ἀξιοπρεπῆ χῶρο λατρείας». Ἐξ ἄλλου, ὅπως ἀνέφερε ἡ Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων στὴ Βουλὴ κατὰ τὴν ψήφιση τοῦ ἐν λόγῳ νόμου (πρακτικὰ Βουλῆς , σελ. 895), τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ «δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὶς ἐξωτερικὲς σχέσεις τῆς χώρας» καὶ «δὲν ἀποτελεῖ ὑποδομὴ ποὺ θὰ γίνει μετὰ ἀπὸ διαπραγματεύσεις ἢ συζητήσεις μὲ ἄλλες χῶρες. Ἀποτελεῖ ὑποχρέωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους πρὸς μουσουλμάνους, ποὺ κατοικοῦν στὴν Ἑλλάδα, ἀνεξαρτήτως ἂν ἔχουν ἢ δὲν ἔχουν τὴν ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα». Περαιτέρω δὲ ὁ Ἀναπληρωτὴς Ὑπουργὸς Περιβάλλοντος ἀνέφερε ὅτι «στὴν Ἀττικὴ λειτουργοῦν 120 παράνομα τζαμιὰ» (πρακτικὰ Βουλῆς , σελ.16303). Τέλος, στὸ ἀπὸ ἔγγραφο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Διὰ Βίου Μάθησης καὶ Θρησκευμάτων πρὸς τὸ ΣτΕ ἀναφέρεται ὅτι, στὸ παρελθὸν δὲν ἔχει χρηματοδοτηθεῖ ἀπὸ τὸ κράτος ἡ κατασκευὴ χώρων λατρείας ἄλλων θρησκειῶν ἢ δογμάτων. Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω στοιχεῖα συνάγεται α) ὅτι οἱ μουσουλμάνοι τῆς Ἀττικῆς δὲν ἔχουν ἐμποδισθεῖ στὴν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν τους καθηκόντων, ἀλλά, ἀντιθέτως, καλύπτουν τὶς θρησκευτικές τους ἀνάγκες μὲ τὴν ἀνοχὴ ἀπὸ τὴν Πολιτεία τῆς λειτουργίας 120 χώρων λατρείας, οἱ ὁποῖοι, καίτοι στεροῦνται τῆς κατὰ τὸ ἄρθρο 1 τοῦ ἀν. ν.1363/1938 ἀδείας, δὲν ἔχουν, παρὰ τὴν σχετικὴ ὑποχρέωση τῆς Διοικήσεως, σφραγισθεῖ καὶ β) ὅτι δὲν ἔχει προβληθεῖ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ θρησκευτικὴ κοινότητα τῶν μουσουλμάνων τῆς Ἀττικῆς, μὲ τὴν ὑποβολὴ σχετικῆς αἰτήσεως, ἡ ἀνάγκη καλύψεως τῶν θρησκευτικῶν τους ἀναγκῶν (προφανῶς λόγῳ τῆς ὡς ἄνω λειτουργίας τῶν 120 χώρων λατρείας). Ἐν ὄψει τῶν πραγματικῶν τούτων δεδομένων, ποὺ προκύπτουν εὐθέως ἀπὸ τὶς προπαρασκευαστικὲς ἐργασίες θεσπίσεως τῶν ἐπίμαχων διατάξεων, δὲν στοιχειοθετεῖται κἄν, ὡς πρὸς τὴν πρα - γματική του βάση, ὁ λόγος τὸν ὁποῖο ἐπικαλεῖται ὁ νομοθέτης (ἡ ἀνάγκη δηλαδὴ καλύψεως τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν), γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν παρέμβασή του πρὸς θέσπιση τῶν ἐν λόγῳ ἀτομικῶν ρυθμίσεων (κεντρικὸ σημεῖο τῶν ὁποίων, κατὰ τὰ ἐκτεθέντα, δὲν εἶναι ἡ σύσταση νομικοῦ προσώπου ἰδιωτικοῦ δικαίου, ἀλλὰ ἡ κατασκευὴ καὶ λειτουργία ἰσλαμικοῦ τεμένους). Ἡ ὕπαρξη δὲ μεγάλου ἀριθμοῦ μουσουλμάνων στὴν Ἀττικὴ- ἡ ὁποία δὲν ἀμφισβητεῖται - ἢ ἡ ἀπουσία συνολικῆς καὶ ἑνιαίας ἔκφρασης τῆς μουσουλμανικῆς κοινότητος δὲν συγκροτοῦν, ἐν ὄψει τῶν ἀνωτέρω πραγματικῶν δεδομένων (τῆς λειτουργίας 120 χώρων λατρείας καὶ τῆς μὴ ὑποβολῆς σχετικῶν αἰτημάτων), τὴν, κατὰ τὴν ὡς ἄνω εἰσηγητικὴ ἔκθεση, ὕπαρξη ἀνάγκης καλύψεως τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν μουσουλμάνων, τὴν ὁποία, ἄλλωστε, ὁ ἴδιος ὁ νομοθέτης δὲν χαρακτηρίζει ὡς λόγο δημοσίου συμφέροντος. Ἁπλῶς, στὶς ἐπίμαχες ρυθμίσεις προβαίνει ὁ νομοθέτης μὲ τὴν, ἐσφαλμένη, ἐν ὄψει τοῦ ἐκτεθέντος περιεχομένου τοῦ ἄρθρου 13 παράγραφος 2 τοῦ Συντάγματος, ἀντίληψη ὅτι στὶς ὑποχρεώσεις τῆς Πολιτείας περιλαμβάνεται καὶ ἡ ἵδρυση, κατασκευή, ὀργάνωση, λειτουργία καὶ χρηματοδότηση λατρευτικῶν χώρων (ἀκόμη καὶ θρησκείας ἄλλης, ἐκτός τῆς, κατὰ τὸ Σύνταγμα, ἐπικρατούσης). Τέλος, ἡ κατασκευὴ τοῦ συγκεκριμένου Τεμένους δὲν ἀποτελεῖ, κατὰ τὰ ἐκτεθέντα, ζήτημα συνδεόμενο μὲ τὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς χώρας. Ἑπομένως προκύπτει ὅτι μὲ τὶς διατάξεις τῶν ἄρθρων 1-4 τοῦ ν. 3512/2006 (ὅπως ἰσχύουν), χωρὶς νὰ ὑπηρετεῖται κανένας δημόσιος σκοπός, εἰσάγεται ἕνα σύνολο ἀλληλεξαρτώμενων ἀτομικῶν ρυθμίσεων εἰδικῶν (ὡς ἀφορουσῶν στὴν κατασκευὴ καὶ λειτουργία τοῦ συγκεκριμένου λατρευτικοῦ χώρου), ἐξαιρετικῶν (ἐφ' ὅσον χωροῦν κατὰ παρέκκλιση τῆς ὑφισταμένης παγίας σχετικῆς νομοθεσίας) καὶ εὐνοϊκῶν -κυρίως καθ' ὅ μέρος προβλέπουν τὴ δωρεὰν παραχώρηση ἐπ' ἀόριστον κρατικῆς περιουσίας καὶ τὴν κρατικὴ χρηματοδότηση τῆς κατασκευῆς καὶ λειτουργίας τοῦ Τεμένους- γιὰ συγκεκριμένη κατηγορία προσώπων (μάλιστα δέ, κατὰ πλειοψηφία, ὄχι Ἑλλήνων πολιτῶν), μὲ μόνο κοινὸ χαρακτηριστικὸ τὴν ἔνταξή τους σὲ συγκεκριμένη θρησκεία (ποὺ δὲν εἶναι, πάντως, ἡ κατὰ τὸ Σύνταγμα ἐπικρατοῦσα). Πρόκειται, συνεπῶς, γιὰ μία ἀδικαιολογήτως εὐνοϊκὴ (προνομιακὴ) μεταχείριση ὑπὲρ τῆς ὡς ἄνω κατηγορίας προσώπων μὲ ἀποκλειστικὸ κριτήριο τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Οἱ διατάξεις, ἑπομένως, αὐτές, κατ ἐξοχὴν δὲ ἡ πρόβλεψη περὶ κρατικῆς χρηματοδοτήσεως τῆς κατασκευῆς τοῦ ἐν λόγῳ Τεμένους (στὴν ὁποία, εἰδικότερα, ἀναφέρεται ἡ προσβαλλόμενη πράξη) ὑπὸ συνθῆκες, μάλιστα, δυσμενέστατης δημοσιονομικῆς συγκυρίας, παραβιάζουν τὶς προεκτεθεῖσες ἀρχὲς τῆς θρησκευτικῆς ἰσότητος καὶ οὐδετερότητος τοῦ Κράτους, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὰ ἄρθρα 13 καὶ 4 τοῦ Συντάγματος καὶ 9 τῆς ΕΣΔΑ. Ἑλλάς Τουρκία Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω πού κονιορτοποιοῦν τήν Ἀπόφαση τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ ἡ Ἑλληνική Πολιτεία, θά προχωρήσει ἀπρόσκοπτα στήν ἀνέγερση τοῦ Μουσουλμανικοῦ Τεμένους, ὅταν ἡ γειτονική Τουρκία πρό ὀλίγων ἡμερῶν μετέτρεψε τόν 9ο κατά σειρά ἱστορικό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας, Ἡρακλείας (Ἐρεσλί) τοῦ Δ. Πόντου σέ τέμενος μέ τήν ὀνομασία Ὀρχάν Τζαμί, πού θά ξαναλειτουργήση μέ πανηγυρικό τρόπο στήν μουσουλμανική ἑορτή τοῦ Κουρμπάν Μπαϊράμ. Ἡ θεολογικὴ βάσις τοῦ Ἱσλάμ Ὁ πολύ ἀξιόλογος διανοητής καί σχολιαστής Τάκης Θεοδωρόπουλος στήν «Καθημερινή» τῆς Κυριακῆς 28/9/2014 ἔγραψε γιά τούς μαχητές τοῦ χαλιφάτου στό Ἰράκ καί τή Συρία: «Εἶναι ἐναντίον τῆς Δημοκρατίας, εἶναι ἐναντίον τῆς ἐκκοσμικευμένης γνώσης καί σκέψης, ἄρα ἐναντίον τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψης, εἶναι ἐναντίον τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐναντίον τῶν ἀρχαίων ἀγαλμάτων. Εἶναι μέ δύο λόγια ἐναντίον τοῦ πολιτισμοῦ μας». Τό θέμα ὅμως πού ἀποσιωπᾶται ἀπό ὅλους, εἶναι ὅτι τήν εὐθύνη γιά τά φρικώδη καί τρομακτικά ἐγκλήματα τοῦ ἱεροῦ πολέμου (!) Τζιχάντ δέν τήν ἔχουν ἀσφαλῶς τά ἀξιοθρήνητα θύματα καί θύτες ἐν ταὐτῷ τοῦ Χαλιφάτου ἤ «Ἀποκεφαλιστάν» ἀλλά ἡ ψευδής καί ἀσύμβατη μέ κάθε ἔννοια δημοκρατίας, ἐλευθερίας, ἀνεξιθρησκίας καί ἀληθείας, θρησκεία τοῦ Κορανίου, ἡ ὁποία στό Κεφ. 47 παραγρ. 4 ἐντέλλεται! «ὅταν συν - αντᾶτε τούς ἀπίστους φονεύετε καί κατασφάζετε, συγκρατοῦντες στερεά τά δεσμά τοῦ αἰχμαλώτου (Κορ. κεφ. 47,4), στό δέ Κεφ. 8, παράγρ. 68 διακηρύσσει «Κανείς ἀπό τούς προφῆτες δέν μπόρεσε νά ἀποκτήση στή γῆ ὀπαδούς χωρίς σφαγές» καί στό Κεφ. 8 παράγρ. 40 συνεχίζει τίς ἐντολές τοῦ θανάτου «πολεμεῖτε αὐτούς μέχρις ὅτου δέν θά ὑπάρχει πλέον πειρασμός, μέχρις ὅτου δέν θά ὑπάρχει ἄλλη θρησκεία παρά τοῦ μόνου Θεοῦ» καί ὁλοκληρώνει τό τελετουργικό τῶν στυγνῶν δολοφονιῶν καί τόν «ἐξαγιασμό» (!) τους μέ τήν διαβεβαίωση στό Κεφ. 8 παράγρ. 17 «Δέν φονεύετε ἐσεῖς αὐτούς ἀλλά ὁ Θεός. Ὅταν ἀκοντίζεις δέν εἶσαι ἐσύ πού ἀκοντίζεις, εἶναι αὐτός ὁ Θεός, γιά νά δοκιμάσει τούς πιστούς διά λαμπρᾶς δοκιμασίας. Ὁ Κύριος ἀκούει καί γνωρίζει τά πάντα» καί στό Κεφ. 9 στίχ. 29 «Πολεμεῖτε ἐναντίον τοῦ μή πιστεύοντος τόν Θεό, οὔτε στήν ἐσχάτη ἡμέρα καί μή θεωροῦντος ἀθέμιτο ὅ,τι ὁ Θεός καί ὁ ἀπόστολος Αὐτοῦ ἀπηγόρευσαν, πολεμεῖτε δέ ἐπίσης ἐναντίον τῶν Ἑβραίων καί τῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι δέν πιστεύουν τήν πίστη τῆς ἀληθείας». Αὐτή εἶναι ἡ «θεολογική» βάση τοῦ Ἰσλάμ πού δέν διακρίνεται σέ ριζοσπαστικό καί σέ δῆθεν μετριοπαθές. Μιᾶς ἀνθρωποπαθοῦς θρησκείας πού ἑδράζεται στό τρομακτικό ἰδεολόγημα ὅτι δῆθεν ἔνθεος εἶσαι, ἐάν σφάζεις, βιάζεις, λεηλατεῖς καί ἐπιβάλλεσαι στό συνάνθρωπό σου. Βέβαια ὁ ψευδοθεός Ἀλλάχ δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν ψευδοθεό τοῦ ἀραβικοῦ πολυθεϊστικοῦ καί εἰδωλολατρικοῦ συστήματος καί ἑπομένως ὡς δαιμόνιο ἀρέσκεται στίς ἀνθρωποθυσίες καί τό αἷμα, ὁ δέ δῆθεν Προφήτης ἐνυμφεύθη ὡς ἕβδομη γυναίκα του τήν σύζυγο τοῦ υἱοῦ του Ζαΐντ καί ὡς ἔνατη τήν ἑπταετῆ κορασίδα Ἀϊσά. Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι πόσο ἀνόητοι μπορεῖ νά εἶναι οἱ ὑπεύθυνοι τῶν πολιτειῶν τῆς Δύσεως, ὥστε νά παραβλέπουν τά ἀνωτέρω καί νά δηλώνουν παγκόσμια σάν τόν Ἀμερικανό Πρόεδρο ὅτι δῆθεν «ὑποτιμήσαμε» τό θέμα. Ὅσον ἀφορᾶ γιά τούς ἐν Ἑλλάδι κρατοῦντας πολλαπλασιάζεται ἡ εὐθύνη τους, γιατί σέ αὐτήν τήν αἱματοπότιστη χώρα τό Γένος μάτωσε καί τά ἱερά σφάγια τῆς πίστεως καί τῆς ἐλευθερίας μας πότισαν μέ τό αἷμα τους, σπιθαμή πρός σπιθαμή, αὐτή τήν μαρτυρική γῆ, γιά νά μή ἀποτελοῦμε σήμερα τό ὑπόλοιπο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας. ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΣ Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΟΥ 2016, ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΑΣ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑΣ - ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ (8Η ΚΑΙ 9Η) αὐτὴ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα νὰ χαρακτηρισθῆ οἰκουμενική»: (α) ἀσχολεῖται «μὲ τὸν καθορισμὸ δογματικῶν θεμάτων, ὅπως τὸ τριαδικό, τὸ χριστολογικὸ καὶ τὰ συναφῆ μὲ αὐτὰ δόγματα», (β) συνεκλήθη «ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα», ὅπως ὅλες οἱ προηγούμενες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, (γ) «συμμετέχουν ὅλες οἱ Τοπικὲς Ἐκκλησίες». Καὶ ἐπιλέγει ὁ Σεβασμιώτατος: «Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἔχει ὅλα τὰ στοιχεῖα νὰ χαρακτηρισθῆ οἰκουμενική. Γι αὐτὸ καὶ ἔτσι χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ πολλοὺς Πατέρας καὶ διδασκάλους, ὅπως τὸν Θεόδωρο Βαλσαμῶνα, τὸν Νεῖλο Θεσσαλονίκης, τὸν Νικόλαο Καβάσιλα, τὸν Νεῖλο Ρόδου, τὸν Μακάριο Ἀγκύρας, τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸν Θεσσαλονίκης, τὸν ἅγιο Μᾶρκο Ἐφέσου τὸν Εὐγενικό, τὸν Ἰωσὴφ Βρυέννιο, τὸν Γεννάδιο Σχολάριο, τὸν Δοσίθεο Ἱεροσολύμων, τὸν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμου κ.λπ. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς νεωτέρους, ὅπως τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο καὶ πολλοὺς ἄλλους». Ὡς ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος χαρακτηρίζεται καὶ ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ 1848 (ἄρθρο 5, παρ. 11). Ἡ ἐν λόγῳ Σύνοδος ἀνακήρυξε τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδο τοῦ 787 (περὶ τῆς τιμητικῆς προσκυνήσεως τῶν Ἁγίων Εἰκόνων) ὡς ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ὅπως σημειώνει ὁ Σεβ. ἅγιος Ναυπάκτου, ἡ Ὀγδόη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος «ἀσχολήθηκε μὲ δύο σοβαρὰ θέματα, ἤτοι τὸ filioque καὶ τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα», τὰ ὁποῖα καὶ κατεδίκασε. «Πρόκειται γιὰ δύο θέματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ σήμερα τὴν Ἐκκλησία μας στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους. Τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα εἶχε ἐκδηλωθεῖ ἀπὸ τοὺς προηγουμένους Πάπες, ἐνῶ τὸ filioque εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τοὺς Φράγκους μὲ τὴν ἀντίδραση καὶ τοῦ Πάπα Ρώμης ἕως τὸ 1009, ἐνῶ τὸ ἔτος αὐτὸ εἰσήχθη στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης. Τὰ δύο αὐτὰ σοβαρὰ θεολογικὰ ζητήματα εἶναι δόγματα τῶν Λατίνων καὶ γιὰ μᾶς εἶναι αἱρέσεις...». Ὁ τονισμὸς καὶ ἡ ἀπαίτηση τοῦ πρωτείου ἐξουσίας ἐκ μέρους τῶν παπῶν στὶς ἡμέρες μας καὶ ἡ ἀκολουθήσασα πλάνη τοῦ ἀλαθήτου ἀποτελοῦν κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς πτώση παρόμοια μὲ τὴν τοῦ Ἑωσφόρου. Τὴν ἴδια πλάνη διαφαίνεται νὰ διακινδυνεύουν σήμερα καὶ οἱ ἐν τῇ Νέα Ρώμῃ θεολογοῦντες, ζηλώσαντες ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς γῆς. Ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τοῦ , εἶναι ὡσαύτως οἰκουμενική γιατί, ὅπως λέγει ὁ Σεβ. Γόρτυνος κ. Ἰερεμίας, «(α) εἶχε ὡς ἀντικείμενο ἕνα σπουδαῖο θέμα, στὸ ὁποῖο συγκεφαλαιώνεται ὅλη ἡ ὀρθόδοξη θεο - λογία καὶ πνευματικότητα καὶ στὸ ὁποῖο θέμα συγκρούονται δύο παραδόσεις, ἡ ὀρθόδοξη καὶ ἡ φραγκολεβαντίνικη. (β)... ἀσχολήθηκε μὲ σοβαρὸ δογματικὸ θέμα, τὸ ὁποῖο εἶναι συνέχεια τῶν θεμάτων ποὺ ἀπασχόλησαν τὴν ἀρχαία Ἐκκλησία. Τὸν 4ο αἰ. οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀντιμετώπισαν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος ἔλεγε ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι κτίσμα. Καὶ ἡ Σύνοδος τοῦ 1351 στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶμε, ἀντιμετώπισε τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλαάμ, ποὺ ἔλεγε ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι κτιστή... (γ)... ἀποδέχθηκε τὶς ἀποφάσεις τῶν προηγουμένων Συνόδων, διότι τεκμηρίωσε ὅλη τὴν διδασκαλία ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας..., διότι στὸ «Συνοδικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας», ποὺ ἐκφράζει τὴν συν - είδηση τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν νίκη καὶ τὸν θρίαμβο τῶν Ὀρθοδόξων, οἱ Πατέρες πρόσθεσαν καὶ τὰ «κατὰ Βαρλαὰμ καὶ Ἀκινδύνου κεφάλαια» τῆς Συνόδου αὐτῆς. (δ)...ἀνέπτυξε τὴν διδασκαλία της ὁ θεούμενος πατὴρ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Πραγματικὰ τὴν αὐθεντία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως καὶ τῶν ἄλλων Συνόδων, προσδίδουν κυρίως οἱ θεούμενοι καὶ θεοφόροι ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι τὴν συγκροτοῦν». Ἡ ἁγία Ἐνάτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀπεφάνθη περί: (α) Τῆς διακρίσεως μεταξύ θείας οὐσίας καί θείας ἐνεργείας, οἱ ὁποῖες διαφέρουν μεταξύ τους εἰς τὸ ὅτι ἡ μέν θεία ἐνέργεια μετέχεται καί διαμερίζεται στούς ἀξίους πιστούς, ἐνῶ ἡ θεία οὐσία εἶναι ἀμέθεκτος καί ἀμέριστος καί ἀνώνυμος, δηλαδή ἐντελῶς ὑπερ - ώνυμος καί ἀκατάληπτος. (β) Περὶ τῆς θείας ἐνεργείας ὅτι εἶναι ἄκτιστη καὶ ὅτι αὐτὸ οὐδεμία σύνθεση προκαλεῖ στόν Θεό. (δ) Περὶ τῆς θείας καί ἀκτίστου ἐνεργείας ὅτι ὀνομάζεται ἀπό τούς ἁγίους καί Θεότης. (ε) Περὶ τῆς θείας οὐσίας καί τῆς θείας φυσικῆς ἐνεργείας ὅτι εἶναι ἀχώριστες. στ) Περὶ τοῦ Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ὅτι εἶναι ἄκτιστο. Ἐν συνόψει, ἡ Ἐνάτη Οἰκουμενική Σύνοδος ( ) ἀπέκρουσε θριαμβευτικά τίς αἱρετικές δοξασίες τοῦ οὐνιτίζοντος φιλοσόφου Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ (καί τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ Ἀκινδύνου καί Νικηφόρου Γρηγορᾶ), ὁ ὁποῖος διεκήρυττε ὅτι μέ τόν φιλοσοφικό στοχασμό προχωρεῖ ἡ διάνοια στήν θεογνωσία καί στήν ἀνάπτυξη τῶν δογμάτων, καί ὄχι μέ τήν νοερά προσευχή καί τόν ἡσυχασμὸ ἐν πνεύματι ταπεινώσεως καί μετανοίας, πού ἦταν ἡ βάση τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ὁμοφρόνων του νηπτικῶν συνασκητῶν. Ὁ κυριώτερος σκοπός τοῦ ἡσυχασμοῦ εἶναι ἡ μυστική ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἡ θέωση, διά τῆς προσ ευχῆς, τῆς νηστείας, τῆς μετανοίας καί τῆς θείας χάριτος. Ὁ ἁρμοδιώτερος τρόπος τοῦ ζῆν, γιά τήν πραγμάτωση τοῦ ὑψηλοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ εἶναι ἡ ἄσκηση τῆς ἡσυχίας. Ἐπειδή μέ τόν ἡσυχαστικό βίο ὁ ἄνθρωπος διατελεῖ ἐν «διηνεκεῖ κοινωνίᾳ πρός τόν Θεόν διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, καθαίρων ἑαυτόν ἐκ τῶν παθῶν». Κατ αὐτόν τόν τρόπο προσευχόμενος ὁ ἡσυχαστής ἀφικνεῖται εἰς τήν ἀνωτέραν βαθμίδα τῆς ἡσυχίας, ποὺ εἶναι ἡ θεωρία, καὶ ἡ ὁποία συνεπάγεται τήν θεία ἔλλαμψη, τήν θέα τοῦ ἀκτίστου Φωτός. Τό Φῶς αὐτό φανερώνεται καί μεταδίδεται παρά τοῦ ἀϊδίου Θεοῦ τοῖς ἀξίοις, τῇ συνεργίᾳ πάντοτε τῆς θείας Χάριτος. Ὁ χριστοφόρος πατήρ Γρηγόριος Παλαμᾶς ὑπεράσπισε ἐν Συνόδῳ τό βίωμα τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων ὡς τήν ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, συμπλήρωσε δέ καί ὁλοκλήρωσε τήν διδασκαλία περί ἡσυχασμοῦ τοῦ ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτη (1255/ ). Ἡ διδασκαλία του περί Ἀκτίστου Φωτός καί Ἡσυχασμοῦ «ἀνυψώθηκε εἰς δόγμα». Ἐν κατακλεῖδι, εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ σπόρος πού ἔσπειρε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ θά καρποφορήσει ἑκατονταπλασίονα καρπόν καί σέ προσεχῆ Σύν - οδο οἱ Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν ἄλλων ὁμοδόξων λαῶν τῇ ἐπιπνοίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θά προχωρήσουν καὶ στήν συνοδικὴ ἀναγνώριση τῶν Ὀγδόης καί Ἐνάτης Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διότι διαφορετικὰ θὰ κοπεῖ ἡ ἀδιάλειπτος συνέχεια καὶ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καὶ δογματικῆς, ὁδηγώντας σὲ βαθὺ καὶ ἀγεφύρωτο σχίσμα μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδὴ μεταξὺ ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως συν - έβη στοὺς Παπικοὺς καὶ πάσης φύσεως ἄλλους αἱρετικούς. Ἡ ἀναγνώριση δὲ τῶν Ὀγδόης καὶ Ἐνάτης ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων δέον νά συμπεριληφθεῖ ὡς τὸ κύριο καὶ καίριο καὶ προεξάρχον θέμα τῆς ὅποιας μελλούσης νὰ συνέλθει Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου. Διότι ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ πανορθοδόξως γίνεται ἀποδεκτό ἔχει ἀποδεχθεῖ ὅτι ἡ Ὀγδόη καὶ Ἐνάτη Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι διαφοροποιοῦν ριζικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν π