Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download ""

Transcript

1

2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010 «Να τη, να τη!» Φώναζαν μικροί και μεγάλοι μέσα στην βάρκα. Επιφωνήματα ακούγονταν από παντού και οι φωνές συγχέονταν μεταξύ τους δημιουργώντας ένα κυκλωτικό σύννεφο ήχου. Το θηρίο έβγαζε το κεφάλι του στην επιφάνεια της θάλασσας για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά και σε κάθε του ανάσα το πλήθος ζητωκραύγαζε. Ήταν τρεις τέσσερις τουριστικές βαρκούλες που το είχαν περικυκλώσει, μάλλον είχε μείνει μόνο του. Το τέλος του καλοκαιριού πλησίαζε και οι περισσότεροι φίλοι του ήδη ταξίδευαν για άλλα νερά, μακριά από την πανέμορφη Ζάκυνθο. Η τεράστια χελώνα, που οι ντόπιοι φώναζαν Σωτήρη, φαινόταν να διασκεδάζει το πόσο δημοφιλής ήταν. Έπαιζε το κρυφτούλι της, και μετά σαν μεγάλη σταρ πόζαρε στα φλας των τουριστών. Ίσως έτσι περνούσε την ώρα της, η ζωή στον βυθό μπορεί να είναι βαρετή, ποιος ξέρει μπορεί όμως να είχε κι αυτή την ίδια περιέργεια με τους ανθρώπους που πλήρωσαν για να την δουν, να δουν κάτι τόσο φυσικό μα και ακριβοθώρητο για τους ανθρώπους της πόλης. Κι αυτή λοιπόν, ίσως έβρισκε ενδιαφέρον το θέαμα των στριμωγμένων ανθρώπων πάνω στις βάρκες. «Πρόλαβα! Την τράβηξα φωτογραφία! Έβγαλα την χελώνα», έλεγαν μεταξύ άλλων οι εκστασιασμένοι τουρίστες. Όλοι φαίνονταν τρισευτυχισμένοι έστω και με τα λίγα δευτερόλεπτα εμφάνισης της Καρέτα Καρέτα στην επιφάνεια. Οι βάρκες έγερναν απειλητικά προς την μεριά της αφού όλοι προσπαθούσαν εναγωνίως να δουν από όσο το δυνατόν πιο κοντά την γλυκύτατη, τεράστια χελωνίτσα. Οι βάρκες ήταν έτοιμες να τουμπάρουν προσπαθώντας να κρατήσουν το βάρος όλων των επιβατών τους μόνο από την μια πλευρά, την πλευρά που έκανε τα παιχνίδια του ο Σωτήρης. Η Άννα και ο Νικόλας περνούσαν ήδη την τρίτη μέρα των διακοπών τους στο νησί. Οι πρώτες τους διακοπές μαζί. Μέχρι φέτος δεν είχαν καταφέρει να πάρουν μαζί άδεια παρόλο που ήταν ζευγάρι τρία χρόνια, σε λίγους μήνες θα έκλειναν τα τέσσερα. Μόνο μερικά σαββατοκύριακα είχαν καταφέρει να το σκάσουν για κάποιο κοντινό προορισμό. Φέτος το ευχαριστήθηκαν όμως. Είχαν τρείς εβδομάδες όλες δικές τους. Η Ζάκυνθος ήταν ο τελευταίος τους προορισμός. Μέσα σε δύο βδομάδες κατάφεραν να δουν τα νησάκια στα Σύβοτα -«η Καραϊβική στα Σύβοτα», έτσι έλεγε η διαφήμιση που έκανε το μικρό χωριό να βουλιάξει από κόσμο- τους μικρούς Παξούς με το εκτυφλωτικό ηλιοβασίλεμα, την γραφική Πάργα και τις μυστηριώδης πηγές του Αχέροντα, βγαλμένες από τον μύθο. Ωραίες, ονειρεμένες παραλίες, απίστευτα φυσικά τοπία που τους έκαναν να θαυμάσουν την χώρα που τυχαία, αλλά όχι ατυχώς, γεννήθηκαν. Την τρίτη εβδομάδα την αφιέρωσαν ολόκληρη στη Ζάκυνθο. Είδαν τόσα πολλά μέρη σε τόσο λίγο χρόνο. Όπου δεν είχαν πάει τόσα χρόνια πήγαν αυτό το καλοκαίρι. Κουραστικό μεν αλλά αξέχαστο! Ο Αύγουστος τελείωνε πια. Ο πιο γεμάτος Αύγουστος της ζωής τους. Αυτό το μεσημέρι τους βρήκε πάνω στην τουριστική βάρκα που τους υποσχόταν ένα τετ α τετ με την Καρέτα Καρέτα στη θάλασσα του Λαγανά. Στο μυαλό της κοπέλας ήρθε ξαφνικά η κωμικοτραγική πρώτη τους συνάντηση. Κάποια Τετάρτη, Τετάρτη πρέπει να ήταν. Δεν θυμόταν καλά. Καμιά φορά όταν ρωτούσαν φίλοι πως γνωρίστηκαν αυτή γελούσε και δήλωνε πως δεν θυμάται. «Αυτά ανήκουν στην προϊστορία!» έλεγε. Μα πως ήταν δυνατόν να μην θυμάται την πρώτη φορά που αντίκρισε το γαλάζιο βλέμμα του;

3 Σφουγγάριζε το μπαλκόνι της και πότιζε τις γαρδένιες της αμέριμνη, ώσπου άκουσε αντρικές φωνές από κάτω. Έσκυψε και είδε έναν βρεγμένο νεαρό να απορεί. «Καλά δεν κοιτάς;» Το μόνο που είδαν και οι δύο ήταν ο έρωτας που τους χαμογέλασε. Αυτός που λένε κεραυνοβόλος. Μα μόνο έτσι μπορεί να είναι ο έρωτας. Μέσα σε μια στιγμή γεννιέται. Χωρίς λόγο. Απλά γεννιέται. Λόγο χρειάζεται μετά για να τραφεί, για να διατηρηθεί στον χρόνο και να ανθίσει. Κι αν βρει πρόσφορο έδαφος δεν μαραίνεται ποτέ. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους αυτοί οι δύο. Ο φτερωτός θεός ήξερε και διάλεγε στην περίπτωσή τους, ή τουλάχιστον ήταν τυχερός στην επιλογή του. Τα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε μια σχέση που πολλοί θα ζήλευαν. Με τις εντάσεις της βέβαια, τις συγκρούσεις της, τις κρίσεις της. Αλλά αυτοί οι δύο είχαν καταφέρει να αγαπηθούν. Η Άννα χασκογέλασε από την ανάμνηση και γύρισε προς το μέρος του Νικόλα. «Βρεγμένος είσαι πιο γοητευτικός», του είπε και τον έσπρωξε από την βάρκα ρίχνοντάς τον στην θάλασσα λίγο πριν φτάσουν στην ακτή. Το βράδυ πήγαν πάλι στον Λαγανά. Κάποιοι μεταμφιεσμένοι τουρίστες και δυο τρία άλλα περιστατικά τους έκαναν να αμφιβάλλουν για το εάν θα έπρεπε να βγουν από το αμάξι τους ή όχι. Αποφάσισαν με ένα βλέμμα ότι ήθελαν κάτι πιο ήρεμο Το μικρό κόκκινο πολάκι αφού γλίτωσε από την σύγκρουση με έναν μεθυσμένο νεαρό και προσπέρασε, χωρίς να προκύψουν θύματα, δυο τρεις κοπελίτσες που χαχάνιζαν δίχως προφανή αιτία στην μέση του δρόμου, κατευθύνθηκε σε ένα μικρό και ήσυχο μέρος. Ότι έπρεπε για ένα φρέσκο και ερωτευμένο ζευγάρι, με ρομαντική μουσική και απεριόριστη θέα στην θάλασσα που φωτιζόταν από την ολοστρόγγυλη σελήνη. Το αυγουστιάτικο φεγγάρι από πάνω τους σκόρπιζε το μαγικό του φως. Είναι το ίδιο φεγγάρι που περιτριγυρίζει την γη αδιάκοπα. Τον Αύγουστο όμως στα μάτια των ανθρώπων μοιάζει πιο φωτεινό. Το έχουν αυτό τα ανθρώπινα μάτια. Πολλές φορές δεν έχει σημασία τι βλέπουν αλλά μέσα από τι το βλέπουν. Μέσα από ποια συναισθήματα, ποια βιώματα, ποιες αλήθειες και ποια ψέματα. Εκείνο το βράδυ και το πιο μεγάλο ψέμα θα τους φαινόταν αλήθεια. Είχαν πια ηρεμίσει από οποιοδήποτε άγχος και από οποιαδήποτε στεναχώρια τους απασχολούσε όλο τον χειμώνα. Ήταν πια μόνο ο ένας για τον άλλον. Και όλη η νύχτα δικιά τους. Η Άννα έπινε μαργαρίτα λεμόνι και ο Νικόλας βότκα πορτοκάλι. Είχαν αφεθεί στην γλυκιά και ζεστή νύχτα που τους τύλιγε και στην απαλή μουσική. Η κοπέλα πλέον είχε καταλάβει πως κάτι προσπαθούσε να της πει, μα δεν του έβγαινε. Το έφερνε από εδώ το έφερνε από κει. Τίποτα. «Θα μου πεις αυτό που θες;» τον ρώτησε αιφνιδιαστικά. «Τι εννοείς; Ότι θέλω το λέω.» «Δεν νομίζω» το χαμόγελό της ήταν ψεύτικα ειρωνικό. «Ακόμα και αυτό το κατάλαβες;» είπε ο Νικόλας με μικρό παραπονάκι στην φωνή του. Η Άννα δεν είπε τίποτα άλλο, απλώς χαμογελούσε ενθαρρυντικά, εκείνος έβγαλε το κουτάκι από την τσέπη του και το άνοιξε μπροστά της. Το δακτυλίδι λαμπύριζε στο φως του φεγγαριού. Το έβαλε στο δάκτυλο του αριστερού της χεριού και φιλήθηκαν πιο τρυφερά από ποτέ. «Λοιπόν; Τι λες, δέχεσαι να γίνεις γυναίκα μου;» «Ήδη είμαι η γυναίκα σου. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ!» «Ναι! Όμως θέλω να το ξέρει όλος ο κόσμος ότι είσαι γυναίκα μου. Θέλω να κάνουμε οικογένεια. Να ζήσουμε για πάντα μαζί. Τι λες;» Ο Νικόλας περίμενε την απάντηση με την προσμονή χαραγμένη στα μάτια του και ήταν αυτή που ακριβώς ήθελε.

4 «Νικόλα μου θέλω να ζήσω μαζί σου όλη μου την ζωή!» Ζούσαν μια έντονη στιγμή ευτυχίας. Άλλωστε η ευτυχία είναι στιγμές, πολλές και διαφορετικές σε όλη την διάρκεια της ζωής που εναλλάσσονται με πολλές και διαφορετικές στιγμές απόλυτης δυστυχίας. Όσοι αναζητούν ή περιμένουν την ευτυχία σαν σταθερή κατάσταση απλά ματαιοπονούν. Αφέθηκαν σε αυτή την αίσθηση και σε μια γεμάτη αγκαλιά. Το φως του φεγγαριού τους τύλιξε Ξαφνικά ένιωσαν έντονη επιθυμία να φύγουν από εκεί που βρίσκονταν. Ένιωσαν έντονη επιθυμία ο ένας για τον άλλον. Η Άννα τον κοίταξε συνωμοτικά. «Έλα, πάμε να βρούμε ένα μέρος μόνο για εμάς τους δυο» «Όλο το νησί για μας τους δυο» συμφώνησε ο Νικόλας. Λίγη ώρα αργότερα είχαν παραδοθεί ο ένας στον άλλον πάνω στα απαλά κύματα που έσκαγαν διαδοχικά στην ακτή. Η Άννα κοίταξε προς τον ουρανό, από πάνω της χιλιάδες αστέρια πλημμύρισαν τα μάτια της και ένιωσε το κύμα να πηγαινοέρχεται στο κορμί της. Το επόμενο πρωί σηκώθηκαν γεμάτοι ενέργεια για να πάνε στην παραλία. Παρέα με αντηλιακά, καπέλα, τοστάκια μήπως πεινάσουνε, νερό, ψάθες, ομπρέλα, περιοδικά και απαραιτήτως ροδάκινα. «Καλά τι κουβαλάς εκεί πέρα ρε Άννα; Κατασκήνωση πάμε;» «Όλα αυτά χρειάζονται, ας την γκρίνια και κουβάλα.» «Ωχ, τα οικογενειακά βάρη με λυγίζουν, δηλαδή άμα κάνουμε παιδάκια τι θα παίρνουμε μαζί μας;» «Την υπομονή μας! Έλα ας κάτσουμε εδώ.»η άμμος ήταν σκούρα καφετιά και σε πολλά σημεία της οι εθελοντές είχαν στήσει μικρές φωλίτσες για τα αυγά της Καρέτα Καρέτα. Η ηλιοθεραπεία τους δεν κράτησε πολύ ώρα γιατί ο καυτός ήλιος τους έκανε να αισθάνονται σαν ψάρια στο τηγάνι. Ακόμα και κάτω από την ομπρέλα ο ιδρώτας τους έσταζε σαν χαλασμένη βρύση. Βούτηξαν στην σκούρα καφετιά θάλασσα. Υπήρχαν πολλά ψαράκια μέσα που τους τσιμπούσαν μανιωδώς, έτσι η Άννα βγήκε σχετικά νωρίς, τουλάχιστον πιο νωρίς από τον Νικόλα, και ξανάκατσε στην ψάθα της. Ωραία να είναι ζωντανή η θάλασσα αλλά όχι κι έτσι! Ο Νικόλας την ακολούθησε αρκετή ώρα αργότερα. Ενώ λιάζονταν αμέριμνοι ένα μικρό χελωνάκι τους έκανε την χάρη και πρόβαλε μέσα από την άμμο προς τέρψιν των λουόμενων. Το κακόμοιρο δεν φτάνει που έπρεπε ολομόναχο να βρει τον προσανατολισμό του, είχε κι αυτούς τους τεράστιους γίγαντες από πάνω του να φωνάζουν και να τραβούν με τις φωτογραφικές μηχανές. Η Άννα δεν πλησίασε το εκστασιασμένο πλήθος. Ανέκαθεν ήταν πολύ ευαίσθητη με τα ζώα. Και καταλάβαινε ότι το χελωνάκι δεν είχε την όρεξή της. Ευτυχώς μετά από λίγο ήρθαν οι εθελοντές και έβαλαν το πλήθος στην θέση του. Αλλά μάλλον ήταν αργά για το μικρό. Ήδη θα είχε χάσει τον πολύτιμο προσανατολισμό του και ίσως να μην έβρισκε ποτέ τον δρόμο του. Η κοπέλα από εκείνη την ώρα κατσούφιασε. Θα έλεγε κανείς πως περισσότερο αγαπούσε τα ζώα παρά τους ανθρώπους. «Είναι τελείως ανυπεράσπιστα», έλεγε κατά καιρούς, «όχι δεν τα συγκρίνω με τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι κάνουν τα χειρότερα εγκλήματα, και πολλές φορές το χαίρονται κιόλας. Έχεις δει ζώο σαδιστή; Όχι βέβαια, σκοτώνουν για να φάνε, ή για επιβολή. Οι άνθρωποι όμως; Χαίρονται να κάνουν κακό.» Ίσως έφταιγε αυτή η άτιμη η σελήνη της που την είχε στους ιχθείς. Επηρεαζόταν σε εξευτελιστικό βαθμό από το περιβάλλον της, στεναχωριόταν και μελαγχολούσε με κάθε άσχημη συμπεριφορά. Ήταν πολύ επιφυλακτική με τους ανθρώπους. Πλέον στα εικοσιπέντε της χρόνια δεν έβρισκε την απάντηση μέσα στο δαιδαλώδες τούνελ του μυαλού της. Δεν ήξερε αν έφταιγε η ευαισθησία της και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τα σκληρά περιστατικά

5 της καθημερινότητάς της. Πίστευε μεν πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Άλλοι είναι ευγενείς και άλλοι αγενείς. Πολλές φορές γύρω της οι άνθρωποι της φαίνονταν εχθρικοί, στην δουλειά της, στο τραμ, στα μαγαζιά, στον δρόμο, έτοιμοι να της επιτεθούν χωρίς ουσιαστικό λόγο. Αυτό της προκαλούσε πανικό. «Μπορείς να μου πεις γιατί είναι έτσι ο κόσμος;» είπε σιγανά στον Νικόλα, όταν το πλήθος εγκατέλειψε το χελωνάκι και έκατσε να λιαστεί στον μεσημεριανό ήλιο. «Τι εννοείς;» «Δεν ξέρω Νικόλα, σκέφτομαι διάφορα σκηνικά που γίνονται καθημερινά. Στην δουλειά μου, γενικά, στον δρόμο. Ο κόσμος έχει μεγάλη κακία μέσα του και ξεσπάει όπου βρει. Πολλοί έχουν αυτήν την άρρωστη νοοτροπία του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ», εγώ είμαι δημοσιογράφος, εγώ ξέρω τον τάδε, εγώ είμαι πλούσιος, εγώ είμαι στην τάδε υπηρεσία και τρέχα γύρευε!» «Ωχ, Αννούλα μου, αυτοί για τους οποίους μιλάς είναι κομπλεξικοί. Θέλουν να δείξουν μια αξία την οποία δεν έχουν. Μην τους δίνεις σημασία. Οι περισσότεροι δεν είναι έτσι.» «Δεν μπορώ να μην τους δίνω, γιατί με προσβάλουν. Αυτό δεν το ανέχομαι.» «Ναι, όμως μην ξεχνάς πως γενικά η κοινωνία είναι σκληρή. Κανείς δεν γεννιέται κακός, οι καταστάσεις καθορίζουν την συμπεριφορά μας.» «Όχι Νικόλα δεν συμφωνώ. Και εγώ έχω περάσει καταστάσεις που ούτε τις φαντάζεσαι, όμως δεν ξεσπάω σε άτομα που δεν μου φταίνε.» «Τώρα γιατί βασανίζεις το μυαλουδάκι σου; Τι έπαθες; Και τι καταστάσεις δηλαδή έχεις περάσει;» Η κουβέντα σταμάτησε απότομα. Το ζεστό και φωτεινό βλέμμα της Άννας πάγωσε. Ο Νικόλας, που της ήξερε πια καλά, γνώριζε πως δεν ήταν για πολλά λόγια τώρα. «Πως από το χελωνάκι βρεθήκαμε να αναλύουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά δεν το κατάλαβα. Όλοι έχουν τα νεύρα τους κάποια στιγμή, δεν είναι τόσο τραγικό. Αχ, Αννούλα, είσαι πολύ ευαίσθητη και δίνεις σημασία σε ανούσια πράγματα.» «Δεν είναι η χελώνα το πρόβλημα μου», δήλωσε μετά από αρκετές στιγμές σιωπής. «Ποιο είναι τότε;» «Δεν ξέρω» Πέταξε το καπέλο της και βούτηξε στην δροσερή αγκαλιά της θάλασσας. Ο Νικόλας συνέχιζε με μανία το σταυρόλεξό του, «υπερβολές» σκέφτηκε αλλάζοντας θέση πάνω στην ψάθα του. Η Άννα κολυμπούσε γρήγορα και τώρα ούτε που καταλάβαινε τα ενοχλητικά ψαράκια. Περνούσε τις πιο όμορφες διακοπές της ζωής της και τίποτα δεν θα το χαλούσε αυτό. Προσπάθησε να αδειάσει το μυαλό της και να ασχοληθεί μόνο με το πώς θα περνούσε αξέχαστα αυτό το καλοκαίρι, κάτω από τον ήλιο της Ζακύνθου, στην αγκαλιά της θάλασσας. Το άλλο πρωί θα πήγαιναν στην πιο ξακουστή παραλία της Ελλάδας. Μόνο σε αυτή την σκέψη, χαλάρωσε, και ρούφηξε σε μιαν ανάσα την ζεστή, καλοκαιρινή αύρα που την τύλιγε. Οι αναμνήσεις όμως ήδη ξεκλειδώθηκαν. Από μια τυχαία εικόνα, μια τυχαία λέξη ήταν πάλι όλα εκεί. Πράγματα φαινομενικά ακίνδυνα, συζητήσεις ίσως ανούσιες που όμως είχαν την δύναμη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να της θυμίσουν πράγματα που προσπαθούσε να ξεχάσει για χρόνια. Τα συρταράκια του μυαλού της άνοιξαν. Όλα ήταν ένα κλικ. Τόσο εύθραυστα. Και έσπασαν πάλι

6 ΑΝΝΑ Κρατούσε το χέρι του σφικτά και το βλέμμα της χανόταν μέσα στα γαλάζια νερά στο βάθος των ματιών της καθρεφτιζόταν όλος ο βυθός. Η πιο όμορφη ζωγραφιά στον μαγικό καμβά της φύσης. Όλα τα χρώματα της θάλασσας ζωντάνευαν στο αιώνιο παιχνίδισμα με το φως του ήλιου. Η ηρεμία που υπήρχε γύρω της έπρεπε να την αγκαλιάζει αυτές τις στιγμές. Στιγμές που ήθελε να κρατήσουν για πάντα. Όμως δεν ένιωθε έτσι. Από μικρή πίστευε πως έχει ανεπτυγμένη μια έκτη αίσθηση. Ένα ακαθόριστο σύννεφο ανησυχίας την τύλιγε όταν κάτι που θα την τάραζε επρόκειτο να συμβεί. Έτσι ένιωθε και σήμερα. Μετά από πολύ καιρό είχε πάλι αυτό το αγχωτικό αίσθημα. Μπορεί να έφταιγαν οι χθεσινές της σκέψεις, όμως μέσα της ήξερε πως δεν έφταιγε το μυαλό της, ούτε οι μνήμες που ξεχύνονται χωρίς προειδοποίηση. Κάτι έξω από αυτήν θα συνέβαινε. Έξω από το μυαλό της. Ο Νικόλας είχε κρεμαστεί από την κουπαστή, έδειχνε ευτυχισμένος. Το ζευγάρι είχε πάρει το καραβάκι για το Ναυάγιο, την πιο όμορφη παραλία της Ζακύνθου, ίσως και της Ελλάδας. Το καραβάκι οδηγούσε ένας λεπτός άντρας με άσπρο κοντομάνικο πουκάμισο και καπέλο. Είχε μεγάλο γκρίζο μουστάκι, το πρόσωπό του ήταν σκασμένο από την αρμύρα ενώ στα μάτια του υπήρχε έντονη μελαγχολία. Στο σύντομο ταξίδι για την παραλία τους έκανε μια μικρή ξενάγηση. Τους έδειχνε τις σπηλιές και τους έλεγε ιστορίες για το νησί του. Μέσα στις σπηλιές κάποιοι βράχοι είχαν ονομαστεί. «Να αυτός είναι ο Ποσειδώνας», είπε μεταξύ άλλων. Πράγματι από μακριά ο βράχος έμοιαζε με πελώριο κεφάλι, κεφάλι κάποιου θεού. Του Ποσειδώνα που έσκυβε προς την θάλασσα. Πλησίαζαν πια στην παραλία, την αγκάλιαζε ένας μεγάλος όγκος γκρίζου βουνού. Στο κέντρο της χρυσής αμμουδιάς έστεκε το σκουριασμένο ναυάγιο και πέρα από αυτή απλωνόταν η γαλαζοπράσινη θάλασσα, ήρεμη σαν πισίνα. Τραβούσαν φωτογραφίες και βίντεο, μα πιο πολύ ήθελαν να απολαύσουν με τα ίδια τους τα μάτια την ομορφιά του μαγευτικού τοπίου. Αυτή η άτιμη η τεχνολογία εφοδιάζει τον κόσμο με όλο και πιο σύγχρονα μηχανηματάκια για να αποθηκεύονται οι αναμνήσεις. Μόνο που εξαιτίας τους δεν ζεις αυτά που φωτογραφίζεις ή μαγνητοσκοπείς. Τα βλέπεις μέσα από ένα φακό και μετά η στιγμή έχει περάσει την έχεις πάντα φυλαγμένη μέσα σε ένα άλμπουμ ή ένα στικάκι, όμως είναι μια στιγμή που δεν έζησες ολοκληρωτικά. Φωτογραφίες που πάντα χαμογελάμε, βίντεο που πάντα γελάμε. Αγωνιούμε αν βγήκε το φόντο που θέλαμε, αν είμαστε όμορφοι μετά το φλας σβήνει και έχουμε ικανοποιήσει την ματαιοδοξία μας να μείνουμε αποτυπωμένοι έτσι όπως νομίζουμε ότι είμαστε ευτυχισμένοι. Το καραβάκι σταμάτησε λίγο πριν την ακτή. Επιτέλους θα ένιωθαν την δροσιά του νερού στο δέρμα τους, ειδικά αυτή την αυγουστιάτικη μέρα που ο ήλιος έκαιγε φωτιά αναμμένη πάνω τους. «Θα σας αφήσω να κάνετε το μπάνιο σας και σε δύο ώρες φεύγουμε!», τους φώναξε ο καπετάνιος. Έπειτα έκατσε αναπαυτικά μέσα στη βάρκα του σχεδόν ασυγκίνητος από την θέα της παραλίας. Την έβλεπε κάθε μέρα άλλωστε. Δεν είχαν τα ίδια συναισθήματα μαζί του η Άννα και ο Νικόλας. Η παχιά άμμος τους καλούσε να κυλιστούν πάνω της και στα αλήθεια δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το κάνουν! Ο Νικόλας βουτούσε ξανά και ξανά στη θάλασσα και μετά κυλιόταν στην άμμο σαν

7 μικρό παιδί. Η Άννα τον τραβούσε φωτογραφίες να κάνει ακροβατικά και μετά να κολυμπάει σαν «γοργόνος» όπως τον αποκαλούσε κοροϊδευτικά. Λάτρευε το κολύμπι, ειδικά σε τέτοια νερά. «Λοιπόν, πως σου φαίνεται εδώ; Δεν είναι φανταστικά; Βρήκα το πιο ωραίο μέρος να σε φέρω νομίζω», της είπε όταν πια αποφάσισαν να ξαπλώσουν στις ψάθες τους και να χαρούν τον ήλιο. «Ναι Νικόλα μου ωραία είναι.» «Αλλά;» «Τίποτα, τι εννοείς;» «Εννοώ πως το ξέρω αυτό το βλέμμα. Κάτι έχεις.» «Κάτι δεν μου πάει καλά σήμερα, έχω ένα κακό προαίσθημα.» «Έλα τώρα! Στη Ζάκυνθο είσαι, στην πιο ωραία παραλία, τι φοβάσαι μη βγει κανένα σκυλόψαρο και σε φάει; Ηρέμισε αγάπη μου, εγώ θα σε φάω αν συνεχίσεις να έχεις τέτοια μούτρα.» «Νικόλα δεν με ακούς μου φαίνεται!» του είπε έντονα. «Μήπως πρέπει να απολαύσουμε αυτό που ζούμε χωρίς μαύρες σκέψεις;» της είπε με παράπονο ο Νικόλας και η Άννα έσκυψε το κεφάλι. «Εντάξει με συγχωρείς, είναι υπέροχα εδώ.» Πλησίασε στο αυτί του και το φίλησε. Είχε αυτή την αρμυρή γεύση της θάλασσας. «Σ αγαπώ πολύ», του είπε σιγανά. Η Άννα ξαπλωμένη στην ψάθα της ήταν γυρισμένη και κοιτούσε προς το σκουριασμένο σκαρί. Είχε πάνω του ονόματα, ζωγραφιές, ημερομηνίες και συνθήματα. Ήταν γνωστό σε όλο τον κόσμο για την ομορφιά του κι όμως ήταν ένα ναυάγιο, μια θλιβερή ανθρώπινη ιστορία. Άλλωστε γι αυτό ήταν τόσο γοητευτικό. Ο Νικόλας δίπλα της διέκρινε πως τα μάτια της έλεγαν το αντίθετο από αυτό που έλεγε το στόμα της. Μπορεί να τον διαβεβαίωνε ότι θα έδιωχνε τις μαύρες σκέψεις όμως η Άννα πάλι είχε βυθιστεί σε αυτές. Ο Νικόλας δεν ήξερε τι ήταν αυτό που της βασάνιζε το μυαλό ώρες ώρες. Αυτό που σαν αγκαθάκι την έτσουζε και δεν την άφηνε να ξενοιάσει. Ένα αγκαθάκι που το ένιωθε αλλά δεν μπορούσε να το βγάλει, ενοχλητικό και επίμονο. Δεν της είπε τίποτα. Συνέχισε να χαίρεται την θάλασσα σαν να μην συμβαίνει τίποτα, όμως μέσα του η καρδιά του τον τσιμπούσε που δεν μπορούσε να κάνει απόλυτα ευτυχισμένη την γυναίκα που αγαπούσε. Είχαν περάσει κιόλας δυο ώρες, το κατάλαβαν όταν ο καπετάνιος τους έκανε νόημα πως πρέπει να φύγουν από τον πρόσκαιρο παράδεισό τους. Πήραν τα πράγματά τους και ανέβηκαν στο καραβάκι. «Μακάρι να μπορούσα να έρχομαι εδώ κάθε μέρα. Με σένα σε αυτό το μέρος θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άντρας του κόσμου.» «Μπα γιατί μόνο σε αυτό το μέρος είσαι ευτυχισμένος;» ρώτησε η Άννα παριστάνοντας την θιγμένη. «Παντού είμαι, αν είμαι μαζί σου.» «Και εγώ. Ακόμα και στο χειρότερο μέρος του κόσμου.» «Είδες; Πόσο μάλλον εδώ. Πραγματικός παράδεισος.» «Παράδεισος είναι να αγαπάς. Και σ αγαπώ Νικόλα, πολύ πολύ.» Η παραλία μίκραινε και μίκραινε ώσπου έμοιαζε με καρτ-ποστάλ έτσι μαγευτική στα μάτια τους. Στα μισά της διαδρομής άρχισαν να έρχονται με μανία μηνύματα στο κινητό της Άννας. «Τι στο καλό; Μάλλον δεν θα είχε σήμα εκεί που ήμασταν. Η ξαδέλφη μου προσπαθεί να με πάρει! Μα τέτοια επιμονή;»

8 «Παρ την μην έγινε τίποτα. Αν και δεν νομίζω, θα θέλει απλώς να δει πως περνάμε.» Η κοπέλα σχημάτισε τον αριθμό της ξαδέλφης της και περίμενε να το σηκώσει. «Έλα Φωτεινή τι έγινε; Όλα καλά;» Στην άλλη άκρη της γραμμής η απάντηση ήρθε κάπως αβέβαιη. «Καλά Άννα μου, εδώ, ξέρεις» «Α! Γιατί είδα ότι με πήρες πολλές φορές και ανησύχησα», είπε η Άννα διερευνητικά. «Ε, ναι έγινε κάτι, αλλά δεν ξέρω πώς να στο πω. Κοίτα η μαμά σου είναι στο νοσοκομείο. Χειροτέρεψε.» «Ακούς ; Η μαμά σου λέω, Άννα;» «Ναι άκουσα.» «Και;» «Τι; Εντάξει θα τα πούμε μόλις γυρίσω» «Μόνο αυτό;» «Και τι άλλο θέλεις δηλαδή;» «Είσαι κάπως σκληρή Άννα.» «Όχι δεν είμαι, δυστυχώς.» «Μπορεί να μην αντέξει μέχρι να γυρίσεις.» «Ναι ωραία περνάμε, έχεις χαιρετίσματα και από το Νικόλα.» «Αλλάζεις κουβέντα; Δεν σε πιστεύω!» «Θα τα πούμε Φωτεινή, φιλάκια στη θεία και σε όλους γενικά.» Η γραμμή έκλεισε. Η Φωτεινή έμεινε με το ακουστικό στο αυτί της προσπαθώντας να αφουγκραστεί την σιωπή του. Στράφηκε στη μητέρα της, την Αλίκη η οποία κατάλαβε από πριν τι θα της έλεγε η κόρη της. «Δεν θα έρθει μαμά, αν και το περιμέναμε αυτό», η φωνή της Φωτεινής έσβηνε αργά και η Αλίκη αισθανόταν την γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια της. Μόνο μια προσευχή βγήκε από το στόμα της. «Αχ θεέ μου ας αλλάξει γνώμη, πρέπει επιτέλους να λυτρωθεί η Μαρία μου», παρακαλούσε μα ίσως ήταν αργά για παρακάλια Η Αλίκη είχε μεγαλώσει την Άννα καλύτερα κι από την δικιά της την κόρη. Αμέσως προσφέρθηκε να την φροντίσει παρά τις αντιρρήσεις του άντρα της. «Γιατί να μην την αφήσεις στην μάνα σου;» της έλεγε τότε. «Γιαγιά της είναι. Τώρα που εξαφανίστηκαν αυτοί οι δύο ας αναλάβει η μάνα σου της φροντίδα της. Τι δουλειά έχουμε εμείς;» Η Αλίκη όμως ήταν ανένδοτη. «Η μάνα μου μεγάλωσε τα δικά της παιδιά. Δεν είναι σε θέση να ξαναμπεί σε αυτήν την διαδικασία.» «Μα μόλις τώρα παντρευτήκαμε. Να νταντεύουμε ένα νήπιο;» διαμαρτυρόταν ο Κώστας. «Αυτό το νήπιο που λες είναι η κόρη της αδελφής μου. Και θα την φροντίσω είτε σου αρέσει, είτε όχι.» Ο Κωστάκης ήταν τρελά ερωτευμένος με την Αλίκη και αφού πλέον πήγαινε πακέτο με την ανιψιά της, το δέχτηκε. Μετά ήρθε στην ζωή τους και η Φωτεινή. Τα δυο κορίτσια μεγάλωσαν σαν αδελφές, αγαπημένες και αυτοκόλλητες. Μόνο το τελευταίο διάστημα είχαν απομακρυνθεί κάπως, όμως δεν έφταιγαν αυτές. Οι αμαρτίες των γονέων τους τις είχαν κάνει να απομακρυνθούν. Ο καθένας ήξερε την δικιά του αλήθεια. Ήξερε από ένα κομματάκι του ίδιου πάζλ που αρνιόταν πεισματικά να ολοκληρωθεί. Μετά το τηλεφώνημα η Άννα παρέμενε

9 σιωπηλή. Ο Νικόλας την κοίταγε προσπαθώντας να καταλάβει. Εκείνη έδειχνε χαμένη με απλανές βλέμμα. Το σκοτάδι είχε επιστρέψει στα μάτια της. «Έγινε κάτι;» Ο Νικόλας πρόφερε αυτές τις λέξεις δειλά. Ύστερα από λίγες στιγμές εκείνη γύρισε και τον κοίταξε. «Όχι Νικόλα μου τίποτα.» Η φωνή της ίσα που ακουγόταν. «Δηλαδή αν ήταν κάτι σοβαρό τι θα έκανες θα πήδαγες από την βάρκα; Έλα βρε σε πειράζω», βιάστηκε να συμπληρώσει βλέποντας τα μάτια της να καρφώνονται στα δικά του. Τουλάχιστον ήταν μια αντίδραση κι αυτή. «Συγνώμη δεν είμαι καλή παρέα αυτή τη στιγμή.» «Άννα δεν έχεις καταλάβει κάτι μου φαίνεται», είπε τρυφερά, «Δεν είσαι παρέα, είσαι η γυναίκα που αγαπώ και με ενοχλεί πολύ που συνέχεια μου κρύβεις πράγματα. Είσαι όλο μυστικά. Αυτό στην αρχή με γοήτευε όμως είμαστε τόσο καιρό μαζί. Δεν με εμπιστεύεσαι;» Η απάντηση άργησε να έρθει και ο Νικόλας δεν περίμενε άλλο γι αυτήν, έστρεψε το βλέμμα του προς την θάλασσα και αφέθηκε στα τοπία που έβλεπε προσπαθώντας να ηρεμίσει. «Με συγχωρείς που σε βγάζω έξω από ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου», του απάντησε τελικά η Άννα βγάζοντάς τον από την ονειροπόληση της στιγμής. «Τι εννοείς καρδούλα μου; Κάνε με να καταλάβω επιτέλους.» «Κατάλαβα πως έχεις παράπονα από εμένα. Και το κακό είναι πως έχεις δίκιο. Πρέπει να με μαντεύεις. Δεν σου έχω ανοίξει όλα τα χαρτιά μου. Κι αφού είσαι ο άντρας που αγαπώ και θα παντρευτώ, αυτό είναι τουλάχιστον απαράδεκτο. Όμως» «Μην συνεχίζεις αν είναι πάλι να μην μου πεις τίποτα!» ο Νικόλας για άλλη μια φορά απογοητεύτηκε. «Θέλω να στα πω. Όμως στο στόμα μου φτάνει μόνο η σιωπή. Ξέρεις πολλές φορές αυτά που νιώθεις ή έχεις ζήσει είναι τόσο σημαντικά που οι λέξεις είναι φτωχές για να τα περιγράψουν.» «Αυτό που λες δεν με καθησυχάζει. Καλύτερα να μην άνοιγες αυτή την συζήτηση αφού δεν θέλεις να την ολοκληρώσεις. Πάλι θα κάνω σενάρια για το τι συμβαίνει με σένα.» «Μην θυμώνεις» «Είμαι διατεθειμένος να κάνω υπομονή. Άνοιξε αυτή την κουβέντα μόνο όταν θα θελήσεις να την τελειώσεις». Γύρισε μουτρωμένος από την άλλη πλευρά και έβαλε τα γυαλιά του κρύβοντας το γαλάζιο βλέμμα του. Η Άννα πήγε να τον αγγίξει, μα το χέρι της στάθηκε μετέωρο πάνω από το μπράτσο του. Αναρωτήθηκε αν κάνει το σωστό που δεν του μιλάει. Σχεδόν αμέσως όμως έδωσε την απάντηση στον εαυτό της. Είχε αποφασίσει από την αρχή της σχέσης τους να τον κρατήσει μακριά από τα σκοτεινά σημεία της ζωής της και θα το τηρούσε αυτό ακόμα και τώρα που έβλεπε πως ο Νικόλας αντιδρά. Δεν μπορούσε να του πει αυτό που σκεφτόταν, θα τον πλήγωνε. Πώς να του πει ότι δεν εμπιστεύεται κανέναν; Δεν φταίει αυτός. Απλώς δεν έμαθε να το κάνει. Τον αγαπούσε όμως αισθανόταν γυμνή όταν άνοιγε την ψυχή της σε κάποιον. Γι αυτό προτιμούσε να μην το κάνει. Ο Νικόλας δεν είχε καν γνωρίσει τους γονείς της. Και όταν πριν από καιρό την ρώτησε για αυτούς, αρκέστηκε να του πει πως ο πατέρας της τους είχε εγκαταλείψει, η μητέρα της είχε ξαναφτιάξει την ζωή της και ότι δεν θέλει να μιλάει για αυτό το θέμα. Το σεβάστηκε. Καμία άλλη κουβέντα για αυτό. Πότε. Το θέμα των γονιών της την πονούσε. Είχε να τους δει από πέντε χρονών. Τον πατέρα της τον είχε ξεχάσει εντελώς. Ίσως ήταν η άμυνά της αυτή γιατί οι εικόνες και οι θύμησες από τον πατέρα της δεν ήταν ευχάριστες. Τις ελάχιστες φορές που προσπαθούσε να τον θυμηθεί έβλεπε θολά έναν άντρα μελαχρινό, γεροδεμένο μα απρόσωπο. Δεν υπήρχε ούτε μία τρυφερή ανάμνηση, ούτε

10 ένα χάδι, μια αγκαλιά. Ποτέ δεν ένιωσε όμορφα πλάι του. Ακόμα και τώρα μετά από είκοσι χρόνια άκουγε καμιά φορά τις φωνές του άγριες και απειλητικές μέσα στο κεφάλι της και ένιωθε πάλι την καρδιά της να φτερουγίζει όπως τότε. Την μητέρα της την θυμόταν καλά. Θυμόταν ακόμα και την μυρωδιά της, όταν την αγκάλιαζε για να την ηρεμίσει από τον φόβο. Θυμόταν τα χέρια της που την χάιδευαν για να αποκοιμηθεί. Τώρα μητέρα της ήταν η θεία της, της είχε σταθεί καλύτερα κι από μάνα. Αυτή την φρόντιζε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Αυτή την βοηθούσε στις δυσκολίες της. Αυτή χάρηκε στις χαρές της και λυπήθηκε στις λύπες της. Η Άννα της χρωστούσε πολλά... έτσι πίστευε. Είχαν μείνει άλλες τρείς μέρες μέχρι να επιστρέψουν στην Αθήνα, όμως για την Άννα οι διακοπές σαν να τελείωσαν με εκείνο το τηλεφώνημα. Κατάλαβε πια οριστικά πως ούτε τα καταγάλανα νερά, ούτε οι χρυσές αμμουδιές, ούτε η λατρεία που έβλεπε στα μάτια του Νικόλα θα την έβγαζαν από την δίνη του μυαλού της. Ήξερε πως οι εφιάλτες θα επέστρεφαν. Το σκοτάδι μέσα στο σπίτι, το μαχαίρι λερωμένο, οι φωνές, το κλάμα ένα κοριτσάκι να φωνάζει απελπισμένο τη μαμά του χωρίς να απαντάει κανείς, ο αέρας να φυσάει σαν δαίμονας πάνω στη στέγη σκοτάδι. Ξύπνησε απότομα μούσκεμα στον ιδρώτα, ο Νικόλας ήρεμος κοιμόταν δίπλα της. Το δωμάτιό τους ήταν στον τρίτο όροφο του ξενώνα. Στο ιδιωτικό τους μπαλκονάκι το πατζούρι ήταν μισάνοιχτο και πίσω από την κουρτίνα που τρεμόπαιζε στο απαλό αεράκι φαινόταν ο έναστρος ουρανός και στο βάθος η μαύρη θάλασσα. «Τι ήρεμη εικόνα» συλλογίστηκε η Άννα, «τόσο παράταιρη από μένα, νομίζω πως η καρδιά και το σώμα μου θα εκραγούν.» Δεν άντεχε άλλους εφιάλτες έτσι προτίμησε να μην προσπαθήσει να ξανακοιμηθεί. Σηκώθηκε αργά, με σιγανά βήματα και βγήκε έξω. Τύλιξε ένα σεντόνι στους γυμνούς της ώμους και άναψε ένα τσιγάρο. Ο καπνός, αέρινος θάνατος που έμπαινε μέσα της και την ξύπναγε. Μια ανατριχίλα διαπέρασε όλο της το κορμί με την πρώτη ρουφηξιά. Τα υγρά της μάτια χάθηκαν στον βαθύ ουρανό. Τόσα αστέρια, αμέτρητα. Από κάπου ακούστηκαν χαρούμενες φωνές ανθρώπων που γυρνούσαν από γλέντι. Ρούφηξε άλλη μια τζούρα ψεύτικης χαράς ακούγοντας τους περαστικούς να μιλούν δυνατά και να τραγουδάνε. Ένιωθε πάλι ένα μικρό πεντάχρονο κοριτσάκι. Ο Νικόλας μετά από λίγο κατάλαβε την απουσία της από το κρεβάτι, σηκώθηκε και αθόρυβα πήγε κοντά της και τύλιξε τα χέρια του γύρω της. «Θα κρυώνεις», είπε σιγανά. «Ποτέ δεν κρυώνω όταν είσαι δίπλα μου», απάντησε εκείνη και αποφάσισε να γυρίσει την πλάτη σε ότι της συνέβαινε. Όσο σκληρό κι αν ήταν. Τίναξε τα μαύρα της μαλλιά με το αριστερό της χέρι και μαζί τίναξε και τις σκέψεις της. Μέχρι να φύγουν από το νησί καμία άλλη σκιά δεν μπήκε ανάμεσα τους. Οι μέρες των διακοπών όμως πέρασαν όπως πάντα γρήγορα. Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν γεγονός. Το καυσαέριο εισέβαλε στα πνευμόνια τους που είχαν καλομάθει τόσες μέρες στο καθαρό οξυγόνο. Η αναπνοή τους κόπηκε εκεί κοντά στην Ελευσίνα μα όσο προχωρούσαν στο ταξίδι τους συνήθισαν πάλι τον αέρα που τους έτρεφε όσο βρώμικος και να ήταν. Το πράσινο που κατέκλυζε το προηγούμενο διάστημα τα μάτια τους αντικαταστάθηκε με ένα απέραντο γκρι και ο λαμπερός ουρανός έγινε ένα μουντό περίβλημα τόσο βαρύ όσο και η διάθεσή τους. «Δεν θέλω να πάω στη δουλειά», ψευτοκλαψούριζε ο Νικόλας το τελευταίο βράδυ πριν το βάρβαρο ξύπνημα της Δευτέρας για δουλειά που σηματοδοτούσε την έναρξη

11 του Χειμώνα. Πάντα κλαψούρισε όταν γυρνούσε από διακοπές, ή τις Κυριακές σκεπτόμενος ότι την επόμενη τον περιμένει η δουλειά, αν και την λάτρευε. Είχε σπουδάσει φυσικός και τα τελευταία δύο χρόνια δούλευε σε ένα μικρό συνοικιακό φροντιστήριο. Τουλάχιστον έκανε αυτό που ήθελε. Δούλευε σε αυτό που είχε σπουδάσει και δεν ήταν στην θέση τόσων και τόσων άλλων που θεωρούσαν χαμένα τα τέσσερα ή πέντε ή έξι χρόνια των σπουδών τους. Ήταν όμως γκρινιάρης εκ φύσεως. Η Άννα ήταν η άτυχη της υπόθεσης, εργαζόταν σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ονειρευόταν. Στα δεκαοχτώ της είχε όνειρο να γίνει δικηγόρος και μετά από πολύ διάβασμα τα κατάφερε να περάσει στην Νομική. Ήταν περήφανη για τον εαυτό της και δεν έβλεπε την ώρα που θα βρισκόταν σε μια αίθουσα δικαστηρίου και να βοηθάει στην απόδοση της δικαιοσύνης. Τα οικονομικά προβλήματα όμως στάθηκαν σκόπελος σε όλα αυτά τα όνειρα. Εγκατέλειψε εντελώς την σχολή στο δεύτερο μόλις έτος, διότι έπρεπε να βρει μια εργασία πλήρους ωραρίου ώστε να τα βγάλει πέρα. Είχε βέβαια την επιλογή να γυρίσει στο πατρικό της, στο σπίτι που μεγάλωσε με την θεία και τον θείο της. Η ζωή όμως της επαρχίας δεν της άρεσε καθόλου. Προτιμούσε να βασανίζεται στην μεγάλη και απρόσωπη πόλη παρά να επιστρέψει με την ουρά στα σκέλια εκεί από όπου έφυγε. Στο σημείο μηδέν. Όχι, δεν θα γύριζε ποτέ σε αυτό το μέρος! Πόσο ζήλευε άλλες συμφοιτήτριες της που δεν δούλευαν. Που οι μπαμπάδες και οι μαμάδες τους τους παρείχαν το προνόμιο να ασχολούνται μόνο με τις σπουδές τους, απερίσπαστες από πεζά, καθημερινά προβλήματα όπως τα λεφτά. Τώρα εργαζόταν σε μια εταιρία ως τηλεφωνήτρια όμως δεν παραπονιόταν. Είχε μάθει να παίρνει την ζωή όπως της ερχόταν. Μελαγχόλησε λίγο που τελείωσαν οι τόσο όμορφες διακοπές της, όμως όλα τελειώνουν κάποια στιγμή. Σε τελική ανάλυση και άρεσαν οι αναλύσεις στην Άννα- αν οι διακοπές κρατούσαν για πάντα δεν θα ήταν διακοπές. Ήθελε να επιστρέψει στην ρουτίνα της, ήθελε να μπει πάλι σε ένα γρήγορο ρυθμό όπου δεν θα χωρούσαν περιττές σκέψεις. Όσο περισσότερο σκεφτόταν τόσο χειρότερα αισθανόταν. Ήθελε και να χαλάσει ο καιρός, να βρέχει, να κάνει κρύο. Το καλοκαίρι της είχε πια τελειώσει. Ανυπομονούσε για τα χειμωνιάτικα απογεύματα με καφέ μπροστά στο τζάκι της. Ανυπομονούσε να χαζεύει την βροχή από το τζάμι. Την μυρωδιά της στο χώμα. Η δουλειά, αναγκαίο κακό όταν δεν σου αρέσει, θα την έκανε να ξεχαστεί. Ανυπομονούσε να απασχολήσει το μυαλό της με άλλα και διαφορετικά θέματα. Ίσως να κρυβόταν πίσω από το δάκτυλό της μα ήταν το μόνο που θα την έσωζε από την τρέλα την προκειμένη στιγμή. Με την ίδια ανυπομονησία την περίμενε πίσω στην Αθήνα και η φίλη της η Νάντια. Είχαν γνωριστεί στην σχολή. Η Νάντια μόλις είχε πάρει πτυχίο και έψαχνε πυρετωδώς γραφείο να εργαστεί. Είχε χάσει την φιλενάδα της για τρεις ολόκληρες εβδομάδες και ήταν πολύ περίεργη να μάθει πως τα πέρασε σε τόσα μέρη που πήγε. Τηλεφωνήθηκαν και έκλεισαν ραντεβού αμέσως με το που πάτησε η Άννα το πόδι της στην Αθήνα. Δευτέρα μετά την δουλειά στο γνωστό σημείο. Ένα μικρό καφέ στην πλατεία. Εκτός από το εντυπωσιακό της μαύρισμα η Νάντια πρόσεξε αμέσως και το εντυπωσιακό δακτυλίδι στο αριστερό της χέρι. «Πλάκα κάνεις!» ξεφώνισε και πιάνοντάς της το χέρι το έφερε κοντά στα μάτια της για να εξετάσει την πολύτιμη πέτρα. «Είναι αυτό που νομίζω;» «Ναι, μου έκανε πρόταση», δήλωσε η Άννα τεντώνοντας τα δάκτυλά της.

12 «Αχ πόσο χαίρομαι Αννούλα μου. Και ποιος θα είναι ο κουμπάρος; Γιατί κουμπάρα θα είμαι εγώ στάνταρ. Πες μου πως θα είναι αυτός ο κούκλος, ο φίλος του Νικόλα, ο Πέτρος;» «Πω πω φόρα πήρες. Ακόμα δεν κάτσαμε.» «Δεν πιστεύω να μην με θες για κουμπάρα!» «Τρελάθηκες; Απλώς ακόμα δεν έχουμε μιλήσει για τις λεπτομέρειες. Απλώς αποφασίσαμε να το κάνουμε κάποια στιγμή.» «Τι κάποια στιγμή καλέ; Στην βράση κολλάει το σίδερο. Ξέρεις τι προετοιμασία θέλει ένας γάμος; Η φίλη μου η Κάτια έψαχνε νυφικό ένα χρόνο.» «Α καλά, σιγά μην ψάχνω νυφικό ένα χρόνο. Τα πράγματα θα γίνουν απλά και» «Και μπούρδες κατσαρές! Τι απλά; Ο γάμος σου είναι και πρέπει να είναι τέλειος. Δεν σε βλέπω πολύ ενθουσιασμένη Αννούλα.» «Λάθος κάνεις. Απλώς δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Ακόμα ταξιδεύω στα φανταστικά μέρη που είδα φέτος.» Η Άννα άρχισε να εξιστορεί πως πέρασε τις τρεις τελευταίες εβδομάδες και να περιγράφει τα υπέροχα μέρη που επισκέφτηκε. Η Νάντια την διάκοψε. «Α, τώρα που το θυμήθηκα, κάτι άσχετο. Είδα την Φωτεινή προχτές. Είχα πάει στην Αλεξάνδρας για να αφήσω βιογραφικό σε ένα γραφείο και είδα την Φωτεινή να βγαίνει από το αντικαρκινικό. Δεν την πρόλαβα γιατί ήμουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Συμβαίνει κάτι; Ποιος είναι εκεί;» Η Άννα κάρφωσε το βλέμμα σε αυτό της Νάντιας. Καμία άλλη αντίδραση και κανένα συναίσθημα δεν φαινόταν στο πρόσωπό της. «Η μητέρα μου», δήλωσε ανέκφραστα. Η Νάντια ετοιμαζόταν να πιει μια γουλιά από τον καφέ της αλλά πάγωσε από αυτό που άκουσε. Η Άννα την κοιτούσε έντονα. «Μα δεν καταλαβαίνω. Νόμιζα πως η μητέρα σου δεν ζει. Όχι πως μου είπες ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά ξέρω πως σε μεγάλωσε η θεία σου. Δεν ξέρω τι να πω» «Ναι η θεία μου με μεγάλωσε. Αλλά όχι επειδή είχε πεθάνει η μητέρα μου, άλλοι ήταν οι λόγοι.» «Δηλαδή;» η απλή και τυπική αναφορά της Νάντιας στην συνάντηση εξ αποστάσεως με την Φωτεινή, που εντελώς αδιάφορα μπήκε στην συζήτηση τους, άναψε κόκκινα λαμπάκια στις αισθήσεις και των δυο. «Δεν είμαι σε φάση να μιλήσω για αυτό», είπε τελικά η Άννα και επιτέλους ξεκάρφωσε τα μάτια της από αυτά της φίλης της. Ήπιε μια γερή γουλιά καφέ χαμηλώνοντας το βλέμμα, άναψε ένα τσιγάρο και καμώθηκε την αδιάφορη. Προσπαθούσε να αλλάξει θέμα αλλά δεν τα κατάφερνε. Η Νάντια δεν φαινόταν να θέλει να ακολουθήσει καμία άλλη συζήτηση. «Την έβλεπες την μητέρα σου;» επέμενε. «Όχι, έχω να την δω από πέντε χρονών», η ίδια αδιαφορία, το ίδιο ανέκφραστο βλέμμα. Πως μπορούσε να κρύβει τόσα ανάμικτα συναισθήματα πίσω από αυτό το βλέμμα; «Εννοείς πως δεν έχεις πάει στο νοσοκομείο;» Η Νάντια γούρλωσε τα μάτια και περίμενε από την φίλη της να την διαψεύσει. «Δεν έχω πάει. Όμως μην προσπαθήσεις να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό. Έχω πάρει την απόφαση μου», άναψε κι άλλο τσιγάρο αν και δεν είχαν περάσει ούτε λίγα δευτερόλεπτα από τότε που έσβησε το προηγούμενο. Έπαιζε νευρικά με τον αναπτήρα χωρίς να μιλάει. Μετά από κάποια λεπτά σιωπής η Νάντια άλλαξε εντελώς τόνο στην φωνή της προσπαθώντας να τον κάνει ποιο εύθυμο. «Ας μιλήσουμε για νυφικά λοιπόν!» «Εγώ λέω να μιλήσουμε για τους Παξούς και την Ζάκυνθο. Δεν μπορείς να φανταστείς τι τέλεια πέρασα», η Νάντια έβλεπε την φίλη της να της εξιστορεί τις

13 τέλειες διακοπές της, όμως δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το μυαλό της από αυτό που μόλις είχε μάθει. Γιατί έχει τέτοια σχέση η Άννα με την μητέρα της; Όλο αυτό σκεφτόταν. «Εγώ αν πάθαινε κάτι η μητέρα μου θα τρελαινόμουν», έλεγε από μέσα της. Τι να τις οδήγησε σε αυτή την κατάσταση; «Ξέρω τι σκέφτεσαι», είπε σε ανύποπτη στιγμή η Άννα, «Σκέφτεσαι και εσύ πως είμαι σκληρή. Έτσι μου είπε και η Φωτεινή. Όμως νιώθω πληγωμένη. Δεν σου ζητώ να με καταλάβεις γιατί δεν ξέρεις. Η απόφασή μου όμως δεν αλλάζει.» «Πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία και στον εαυτό σου και στην μητέρα σου. Απλά σκέψου το», η Νάντια της μίλησε ήρεμα, απλά έδωσε μια συμβουλή. «Δεν κάνω και τίποτε άλλο, μόνο σκέφτομαι! Βαρέθηκα να σκέφτομαι Νάντια. Εκείνη άραγε με σκεφτόταν καθόλου;» Η φωνή της ράγισε και το παράπονο την έπνιξε, όμως σε δευτερόλεπτα καμουφλάρισε πάλι την ευαισθησία της με τον μανδύα της αδιαφορίας και χαμογέλασε σαρδόνια. «Εμένα δεν με τρομάζει το χαμόγελό σου Άννα, ούτε με πείθει. Ξέρω πως θα το σκεφτείς πάλι. Ότι κι αν έγινε πρέπει να λυθεί.» «Να λύσω έναν κόμπο που δεν έδεσα εγώ;» «Μπορεί να μην τον έδεσες εσύ αλλά είσαι μπλεγμένη μέσα του, άρα η συμβουλή μου παραμένει ίδια, σκέψου το» Αυτή η συμβουλή της Νάντιας τριγύριζε συνεχώς μέσα στο μυαλό της. Άνοιξε πάλι παραθυράκια. Γεννήθηκαν πάλι αμφιβολίες. Το μυαλό της λειτουργούσε σε τρελούς ρυθμούς και οι σκέψεις της έτρεχαν με ιλιγγιώδη ρυθμό. Η απόφαση που είχε πάρει εκείνο το βράδυ στο μπαλκονάκι του ξενώνα δεν ήταν οριστική. Σίγουρα δεν ήταν. Με μία πιο παιδική διάθεση θα έλεγε κανείς πως το διαβολάκι και το αγγελάκι των καρτούνς εμφανίζονταν στους ώμους της. Πότε την έπειθε το ένα, πότε το άλλο. Μέχρι την εφηβεία είχε νιώσει πολλές φορές την ανάγκη να επικοινωνήσει με την μητέρα της. Μετά αυτό σταμάτησε. Απλά έσβησε. Δεν ήταν καθορισμένο. Ποτέ δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί ηθελημένα. Και τώρα πάλι ο εαυτός της ήταν διχασμένος. Άφηνε τον χρόνο να περνάει, αδύναμη να παρακολουθήσει τα γεγονότα. Όλο της το είναι ήταν μουδιασμένο και αδύναμο. Ο Νικόλας παράλληλα πετούσε στα σύννεφα. Σκεφτόταν αρραβώνες, ταξίδια του μέλιτος, δεξιώσεις. Είχε ήδη ενημερώσει τους γονείς του και τους είχε πει να φτιάξουν λίστα προσκεκλημένων. Η Άννα που και που άνοιγε κανένα περιοδικό με νυφικά αλλά δεν ασχολιόταν ιδιαίτερα. «Ούτε αυτό δεν μπορώ να χαρώ πια», ξέσπασε μιλώντας με την Νάντια στο τηλέφωνο. «Πώς να ετοιμαστώ για γάμους σε αυτή την κατάσταση; Η μητέρα μου στο νοσοκομείο και η γυναίκα που με μεγάλωσε έχει θυμώσει μαζί μου.» «Καλά ο Νικόλας τι λέει για όλα αυτά. Στον κόσμο του;» «Ο Νικόλας δεν ξέρει τίποτα.» «Αμάν ρε Άννα! Ούτε στον άντρα σου δεν μιλάς; Για σύνελθε λίγο, γιατί άμα σε βλέπει έτσι να μην συμμετέχεις στις προετοιμασίες θα νομίζει πως έχεις πρόβλημα μαζί του.» «Και ήδη έχει ανεχτεί πολλά.» «Καλά που το κατάλαβες!»

14 Εκείνο το απόγευμα είχε καθίσει στη βεράντα του σπιτιού της με έναν αχνιστό καφέ για παρέα. Η συννεφιά ήταν έντονη και από μέσα της παρακαλούσε να βρέξει. Σχεδόν την ενοχλούσε ο ήλιος που έριχνε που και που δειλά τις αχτίνες του μέσα από τα σύννεφα. Οι σκέψεις της όλες αυτές τις μέρες, όποια αφετηρία και να είχαν κατέληγαν στο ίδιο. Ήθελε να επικοινωνήσει με την Φωτεινή όσο κι αν ο εγωισμός της έλεγε το αντίθετο. Ακόμα και η θεία της η Αλίκη είχε θυμώσει μαζί της και αυτό δεν το άντεχε. Το τηλέφωνο χτύπησε διακόπτοντας άγρια την σιωπή και τις σκέψεις της Άννας. «Φωτεινή τώρα θα σε έπαιρνα κι εγώ τι κάνεις;» προσπαθούσε να φαίνεται ήρεμη όμως η καρδιά της χτυπούσε ακανόνιστα. Κι αν δεν είχε προλάβει; Αν η μητέρα της νικήθηκε από τον καρκίνο πριν προλάβει να την δει για τελευταία φορά; Ίσως αυτό ήθελε να της ανακοινώσει η Φωτεινή, ίσως για αυτό την πήρε. Και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου μετάνιωσε για την στάση της όλο αυτό τον καιρό. Μια στάση φαινομενικής αδιαφορίας, που πίσω της έκρυβε μια παιδική ανικανότητα για αποφάσεις. «Χάθηκες Άννα ούτε τηλέφωνο ούτε τίποτα από τότε που γύρισες.» «Ναι, είμαι ασυγχώρητη.» Ήθελε να συνεχίσει την φράση της και να ρωτήσει για την μητέρα της, όμως πάλι κάτι την κράτησε. Η Φωτεινή την έβγαλε από την δύσκολη θέση. «Έχω να σου πω κάτι. Πήγαμε το πρωί στο νοσοκομείο με την μαμά μου και δεν είναι πολύ καλά τα πράγματα. Ίσως είναι οι τελευταίες της ώρες. Δεν ξέρω τι θα κάνεις όμως έπρεπε να στο πω. Να ξέρεις.» «Καλά έκανες θα πάω τώρα αμέσως!» Έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο και χωρίς δεύτερη σκέψη ξεκίνησε για το νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευόταν η μητέρα της τους τελευταίους μήνες. Πλέον δεν χωρούσε άλλη ανάλυση. Απλά ακολουθούσε τα βήματά της. Όσο το σκέφτηκε, το σκέφτηκε. Ίσως η καρδιά λειτουργούσε καλύτερα από την λογική. Πάρκαρε όσο πιο κοντά μπορούσε. Το βήμα της ήταν γοργό. Άρχισε να βρέχει. Αυτό που ευχόταν η Άννα όλη μέρα έγινε. Άνοιξαν οι ουρανοί. Το λυτρωτικό νερό έρεε πάνω της και ένιωθε πως είχε έρθει η ώρα να κλείσουν οι λογαριασμοί με το παρελθόν. Βρέθηκε στον καταθλιπτικό χώρο του νοσοκομείου. Πόσο μισούσε τα νοσοκομεία. Τα απέφευγε όσο μπορούσε. Οδήγησε το κορμί της μέχρι την ρεσεψιόν και για λίγο το μυαλό της σταμάτησε. «Χρειάζεστε βοήθεια;» Η φωνή ακούστηκε αχνά μέσα στο κεφάλι της. Ίσα που την αντιλήφθηκε. «Ψάχνετε κάτι;» Επέμεινε η νοσοκόμα στην υποδοχή. «Ναι, θέλω να επισκεφτώ την κυρία Μαρία Πετρίδη», η νοσοκόμα έψαξε στον υπολογιστή της όμως δεν έβρισκε αυτό το όνομα. «Δεν υπάρχει ασθενής με αυτό το όνομα δεσποινίς, σίγουρα είναι σωστό;» «Α για δείτε Μαρία Αναστασίου.» «Ναι αυτό υπάρχει, είναι το 313.» «Ωραία ευχαριστώ πολύ.» Λίγο πριν ανοίξει την πόρτα του δωματίου κοντοστάθηκε, την κυρίευσε η αμηχανία. Δεν ήξερε τι θα πει ή τι θα κάνει. Δειλά άνοιξε την πόρτα και σχεδόν αθόρυβα μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Η γυναίκα που αντίκρισε στο κρεβάτι ήταν η σκιά της μητέρας της. Μια χλομή και αδυνατισμένη γυναίκα με έκδηλα τα σημάδια του πόνου στο πρόσωπό της. Οι γκριμάτσες τις δυσφορίας είχαν γίνει πια τα μόνιμα χαρακτηριστικά της μορφής της. Μια μορφή αλλοιωμένη και διαφορετική από τις φωτογραφίες που

15 την είχαν κρατήσει ζωντανή μέσα στην θύμηση της Άννας. Βλέποντάς την μια λέξη στροβιλιζόταν μέσα στο μυαλό της. Πόσα χρόνια είχε να την ξεστομίσει αλήθεια; Μόνο κάποιες νύχτες που ξυπνούσε απότομα από εφιάλτες την ούρλιαζε δυνατά. Και καμιά φορά από ανάγκη την έλεγε σε μια άλλη γυναίκα «Μαμά» Είπε σιγανά σαν να φοβόταν μην πονέσει την σιωπή. «Έλα κορίτσι μου σε περίμενα.» Η φωνή της τρεμόπαιζε. Από την συγκίνηση; Από την αδυναμία; Από την ανάγκη να πει όλα αυτά που δεν είπε για χρόνια και της μούδιαζαν το μυαλό; «Με περίμενες;» Η Άννα πλησίασε και της έπιασε το χέρι. Έβλεπε την μητέρα της μετά από είκοσι χρόνια. Αισθανόταν οικία και ταυτόχρονα αισθανόταν ξένη. Ήθελε να την αγκαλιάσει και ταυτόχρονα ήθελε απλά να ακούσει ότι είχε να της πει και μετά να εξαφανιστεί μακριά. «Με περίμενες είπες;» «Ναι, το ήξερα ότι θα έρθεις για αυτό άντεξα τόσες μέρες, όπως ξέρω και ότι όταν θα φύγεις θα πάψω να αναπνέω. Δεν θα προσπαθώ άλλο. Μόνο για σένα ανέπνεα. Για να σε δω, να σου πω αυτά που πρέπει.» «Πολλά χρόνια όμως δεν ανέπνεες για μένα.» Μετάνιωσε για αυτό που είπε πριν καν ολοκληρώσει την φράση της. Ήταν πληγωμένη, όμως μπροστά της είχε ένα ανθρώπινο ερείπιο και δεν ήθελε να το γκρεμίσει τελείως με τα λόγια της. «Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις Άννα. Όχι πως με δικαιολογώ» «Ξέρω περισσότερα από όσα νομίζεις. Ξέρω τι έγινε εκείνο το βράδυ. Αυτό όμως που με πλήγωσε δεν είναι τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς που έφυγες, αλλά το ότι έφυγες χωρίς εμένα. Αυτό ναι, δεν ξέρω γιατί το έκανες. Το μυστικό σου το έχω φυλάξει όλα αυτά τα χρόνια και δεν σκοπεύω να το αποκαλύψω ποτέ, όμως τώρα πρέπει να μου πεις γιατί με άφησες μαμά; Γιατί; Αυτό μόνο θέλω να ξέρω.» «Δεν ξέρεις Άννα μου ότι νομίζεις πως ξέρεις, ότι μαντεύεις ή ότι έχεις καταλάβει από σκόρπιες εικόνες και λέξεις δεν είναι αλήθεια. Ολοκληρωμένη αλήθεια. Πλέον δεν θα κρυφτώ άλλο, μα ούτε και θα κρύψω όσους εμπλέκονται σε αυτήν την ιστορία. Συνειδητά έζησα ότι έζησα τα τελευταία είκοσι χρόνια μακριά σου. Η ανάγκη μου δεν είναι να δικαιολογηθώ, η ανάγκη μου είναι να μάθεις» Η γυναίκα γύρισε με κόπο το κεφάλι της προς το παράθυρο. Αισθανόταν να ασφυκτιά. Είχε ήδη κουραστεί να μιλάει όμως είχε πολλά ακόμα να πει. Δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση. Η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που ο ήχος της την αποσυντόνιζε. Με κόπο σήκωσε το χέρι και το έσφιξε στο λαιμό της, προσπάθησε να πάρει ανάσα. Ένιωθε αδύναμη. «Άνοιξε σε παρακαλώ το παράθυρο», είπε στην Άννα με δυσκολία. Η Μαρία Αναστασίου, όπως ήταν το πατρικό της, και όχι Πετρίδη, που ήταν του άντρα της κατάλαβε πως είχε έρθει η ώρα να ειπωθούν αλήθειες. Αλήθειες που έμειναν στο σκοτάδι για χρόνια. Η Άννα ήταν διατεθειμένη να ακούσει τα πάντα, αρκεί να ήταν αλήθεια. Μόνο την αλήθεια ήθελε ή μάλλον την αληθινή μεταμέλεια Από το ανοιχτό παράθυρο η Μαρία μπορούσε να δει στον ουρανό τα γκρίζα σύννεφα να έχουν μετατραπεί σε μεγάλες οθόνες και μέσα τους έβλεπε σκηνές από την ζωή της, άλλες χαρούμενες άλλες όχι.

Μια νύχτα. Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει

Μια νύχτα. Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει Μια νύχτα Μπαίνω στ αμάξι με το κορίτσι μου και γέρνει γλυκά στο πλάϊ μου και το φεγγάρι λες και περπατάει ίσως θέλει κάπου να μας πάει Μια νύχτα σαν κι αυτή μια νύχτα σαν κι αυτή θέλω να σου πω πόσο σ

Διαβάστε περισσότερα

Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο

Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο 4 Από όλα τα παραμύθια που μου έλεγε ο πατέρας μου τα βράδια πριν κοιμηθώ, ένα μου άρεσε πιο πολύ. Ο Σεβάχ ο θαλασσινός. Επτά ταξίδια είχε κάνει ο Σεβάχ. Για να δει τον κόσμο και να ζήσει περιπέτειες.

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. ακριβώς το που.την μητέρα μου και τα αδέρφια μου, ήμουν πολύ μικρός για να τους

ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. ακριβώς το που.την μητέρα μου και τα αδέρφια μου, ήμουν πολύ μικρός για να τους ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Γεννήθηκα πολύ μακριά. Δεν γνωρίζω ακριβώς το που.την μητέρα μου και τα αδέρφια μου, ήμουν πολύ μικρός για να τους θυμάμαι. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό σαν ανάμνηση

Διαβάστε περισσότερα

Μαμά, γιατί ο Φώτης δε θέλει να του πιάσω το χέρι; Θα σου εξηγήσω, Φωτεινή. Πότε; Αργότερα, όταν μείνουμε μόνες μας. Να πάμε με τον Φώτη στο δωμάτιό

Μαμά, γιατί ο Φώτης δε θέλει να του πιάσω το χέρι; Θα σου εξηγήσω, Φωτεινή. Πότε; Αργότερα, όταν μείνουμε μόνες μας. Να πάμε με τον Φώτη στο δωμάτιό - Μαμά, γιατί ο Φώτης δε θέλει να του πιάσω το χέρι; Θα σου εξηγήσω, Φωτεινή. Πότε; Αργότερα, όταν μείνουμε μόνες μας. Να πάμε με τον Φώτη στο δωμάτιό μου να παίξουμε; Αν θέλει, ναι. Προσπάθησε να μην

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους.

Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους. Η Μόνα, η μικρή χελώνα, μετακόμισε σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στη λίμνη του μεγάλου δάσους. Κάθεται στο παράθυρο του δωματίου της και σκέφτεται, στεναχωρημένη τους παλιούς της φίλους και συμμαθητές.

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ Γυμνασίου οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με ένα δείγμα ερωτικής ποίησης. Συγκεκριμένα διδάχτηκαν το ποίημα

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2007-2008 Τάξη: Γ 3 Όνομα: Η μύτη μου είναι μεγάλη. Όχι μόνο μεγάλη, είναι και στραβή. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με λένε Μυτόγκα. Μα η δασκάλα τα μαλώνει: Δεν

Διαβάστε περισσότερα

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω.

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω. 1 Εδώ και λίγες μέρες, ένα από τα πάνω δόντια μου κουνιόταν και εγώ το πείραζα με τη γλώσσα μου και μερικές φορές με πονούσε λίγο, αλλά συνέχιζα να το πειράζω. Κι έπειτα, χτες το μεσημέρι, την ώρα που

Διαβάστε περισσότερα

Απόσπασμα του βιβλίου που ευγενικά παραχώρησε η συγγραφέας για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net

Απόσπασμα του βιβλίου που ευγενικά παραχώρησε η συγγραφέας για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net Απόσπασμα του βιβλίου που ευγενικά παραχώρησε η συγγραφέας για τους αναγνώστες του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010 «Να τη, να τη!» Φώναζαν μικροί και μεγάλοι μέσα στην βάρκα. Επιφωνήματα ακούγονταν

Διαβάστε περισσότερα

Αποστολή. Κρυμμένος Θησαυρός. Λίνα Σωτηροπούλου. Εικόνες: Ράνια Βαρβάκη

Αποστολή. Κρυμμένος Θησαυρός. Λίνα Σωτηροπούλου. Εικόνες: Ράνια Βαρβάκη διαβάζω ιστορίες Αποστολή Κρυμμένος Θησαυρός Λίνα Σωτηροπούλου Εικόνες: Ράνια Βαρβάκη 11 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Το δώρο της γιαγιάς Μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι, με έπιασε πανικός. Δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιον

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ. Δέκα ποιήματα για τον πατέρα μου. Αλκιβιάδη

ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ. Δέκα ποιήματα για τον πατέρα μου. Αλκιβιάδη ΠΑΝΑΓΙΩΣΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΣΡΙΟΤ Αλκιβιάδη Θεσσαλονίκη Υεβρουάριος 2015 Παναγιώτα Παπαδημητρίου Αλκιβιάδη Θεσσαλονίκη Υεβρουάριος 2015 [3] Παναγιώτα Παπαδημητρίου Αφιερωμένο στον πατέρα μου Αλκιβιάδη Copyright

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΏΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ Στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Γ Γυμνασίου οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με ένα δείγμα ερωτικής ποίησης. Συγκεκριμένα διδάχτηκαν το ποίημα

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις µικρές γοργόνες και ήταν πολύ ευτυχισµένος. Όµως, ήταν

Διαβάστε περισσότερα

ΣΚΕΤΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ. ΑΡΗΣ (Συναντώνται μπροστά στη σκηνή ο Άρης με τον Χρηστάκη.) Γεια σου Χρηστάκη, τι κάνεις;

ΣΚΕΤΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ. ΑΡΗΣ (Συναντώνται μπροστά στη σκηνή ο Άρης με τον Χρηστάκη.) Γεια σου Χρηστάκη, τι κάνεις; ΣΚΕΤΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΑΡΗΣ (Συναντώνται μπροστά στη σκηνή ο Άρης με τον Χρηστάκη.) Γεια σου Χρηστάκη, τι κάνεις; ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ Μια χαρά είμαι. Εσύ; ΑΡΗΣ Κι εγώ πολύ καλά. Πάρα πολύ καλά! ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ Σε βλέπω

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Τζήκου Βασιλική Το δίλημμα της Λένιας 1 Παραμύθι πού έχω κάνει στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που είχε τίτλο: «Γνωρίζω το σώμα μου, το αγαπώ και το φροντίζω» με την βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα

μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου Δύο Σε μια σπουδαία αρχαία πόλη που την έλεγαν Ουρούκ, ζούσε ένας νεαρός βασιλιάς, ο Γκιλγκαμές. Πατέρας του Γκιλγκαμές ήταν ο βασιλιάς Λουγκαλμπάντα και μητέρα του η

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι.

Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΙΑΣ ΠΑΡΕΑΣ ΠΑΙΔΙΩΝ Μια μέρα μπήκε η δασκάλα στην τάξη κι είπε ότι θα πήγαιναν ένα μακρινό ταξίδι. Αμέσως χάρηκαν πολύ, αλλά κι απογοητεύτηκαν ταυτόχρονα όταν έμαθαν ότι θα ήταν ένα

Διαβάστε περισσότερα

Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία

Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία Ένα παραμύθι φτιαγμένο από τα παιδιά της Δ, Ε και Στ τάξης του Ζ Δημοτικού Σχολείου Πάφου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους με τη συγγραφέα Αμαλία Πικρίδου-Λούκα. 2014 Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις. Α ομάδα ΕΡΓΑΣΙΕΣ 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα

Διαβάστε περισσότερα

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα.

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. 1. Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. Καιρό είχες να ρθεις, Κλουζ, μου είπε ο κύριος Κολχάαζε, ανοιγοκλείνοντας το ψαλίδι του επικίνδυνα κοντά στο αριστερό μου αυτί. Εγώ τα αγαπώ τ αυτιά μου. Γι αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός»

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 «Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» (Πόντος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Ήταν ο Σοτός στην τάξη και η δασκάλα σηκώνει την Αννούλα στον χάρτη και τη ρωτάει: Αννούλα, βρες μου την Αμερική. Σην βρίσκει η Αννούλα και ρωτάει μετά τον Σοτό η δασκάλα: -Σοτέ, ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ g Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους ένα παραµύθι τεχνολογίας και ζαχαροπλαστικής. ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ Μια ιστορία της. Λίνα ΣΤΑΡ!!! Τ.Ε.Ε. ΕΙ ΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΡΟΥ Μαθήτρια: Λίνα Βαρβαρήγου (Λίνα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

κι η τιμωρία των κατηγορουμένων. Βέβαια, αν δεν έχεις πάρει καθόλου βάρος, αυτό θα σημαίνει ότι ο κατηγορούμενος

κι η τιμωρία των κατηγορουμένων. Βέβαια, αν δεν έχεις πάρει καθόλου βάρος, αυτό θα σημαίνει ότι ο κατηγορούμενος 14 Φτάνοντας λοιπόν ο Νικήτας σε μια από τις γειτονικές χώρες, εντυπωσιάστηκε από τον πλούτο και την ομορφιά της. Πολλά ποτάμια τη διέσχιζαν και πυκνά δάση κάλυπταν τα βουνά της, ενώ τα χωράφια ήταν εύφορα

Διαβάστε περισσότερα

ΙΑ ΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

ΙΑ ΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ 1η Σελίδα Η Γιώτα θα πάει για πρώτη φορά κατασκήνωση. Φαντάζεται πως θα περάσει πολύ άσχημα μακριά από τους γονείς και τα παιχνίδια της για μια ολόκληρη εβδομάδα. Αγχώνεσαι ή νοιώθεις άβολα όταν είσαι

Διαβάστε περισσότερα

Το δικό µου σκυλάκι. Ησαΐα Ευτυχία

Το δικό µου σκυλάκι. Ησαΐα Ευτυχία Συχνά στη ζωή µας βρισκόµαστε στη θέση που πρέπει να υποστηρίξουµε τη γνώµη µας για να πείσουµε τους άλλους ότι έχουµε δίκαιο! Μερικές φορές το πετυχαίνουµε µερικές όχι! Η επιχειρηµατολογία απαιτεί τέχνη,

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα.

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ο χαρούμενος βυθός Σχόλιο [D2]: Σπανουδάκης Κύματα Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ψαροτουφεκάδες, δύτες και ψαράδες

Διαβάστε περισσότερα

A READER LIVES A THOUSAND LIVES BEFORE HE DIES.

A READER LIVES A THOUSAND LIVES BEFORE HE DIES. A READER LIVES A THOUSAND LIVES BEFORE HE DIES. 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό:

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: - "Η πρώτη απάντηση είναι 1821, η δεύτερη Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η τρίτη δεν ξέρουμε ερευνάται

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ»

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» 3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ Ο ήλιος εκείνο το πρωινό κρύφτηκε

Διαβάστε περισσότερα

Modern Greek Beginners

Modern Greek Beginners 2016 HIGHER SCHOOL CERTIFICATE EXAMINATION Modern Greek Beginners ( Section I Listening) Transcript Familiarisation Text Καλημέρα. Καλημέρα σας. Μπορώ να σας βοηθήσω; Ήρθα να πάρω αυτό το δέμα. Σήμερα

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα, για μικρούς αλλά και για μεγάλους (αυτισμός) Τα παιδιά είναι ελεύθερα να ζωγραφίσουν τις παρακάτω σελίδες όπως αυτά αισθάνονται... Μαρία Κωνσταντινοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου

Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου Ένα βήμα μπροστά στίχοι: Νίκος Φάρφας μουσική: Κωνσταντίνος Πολυχρονίου η αγάπη ξαπλώνει όταν έχεις ευχές να σπαταλήσεις ο αέρας τελειώνει κι οξυγόνο ζητάς να συνεχίσεις όσα πρόλαβες πήρες της ψυχής σου

Διαβάστε περισσότερα

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011)

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) 3 ο βραβείο Βασιλεία Παπασταύρου 1 ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ερυθραίας 2 Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Καραγκιόζης

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα...

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Αμέσως έβγαλα το κινητό από τη θήκη και έστειλα μήνυμα στο κινητό της μαμάς πού

Διαβάστε περισσότερα

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι.

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι. 0001 00:00:11:17 00:00:13:23 Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18 Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10 Ναι. 0004 00:01:06:17 00:01:07:17 Σου έδειξα τη φωτογραφία; 0005 00:01:07:17 00:01:10:10

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Εργασία από τα παιδιά της Στ 1 2014-2015 Να που φτάσαμε πάλι στο τέλος μιας ακόμα χρονιάς. Μιας χρονιάς που καθορίζει πολλές στιγμές που θα γίνουν στο μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα

Bίντεο 1: Η Αµµόχωστος του σήµερα (2 λεπτά) ήχος θάλασσας

Bίντεο 1: Η Αµµόχωστος του σήµερα (2 λεπτά) ήχος θάλασσας ΘΥΜΑΜΑΙ; Πρόσωπα Ήρωας: Λούκας Αφηγητής 1: Φράνσις Παιδί 1: Ματθαίος Παιδί 2: Αιµίλιος Βασίλης (αγόρι):δηµήτρης Ελένη (κορίτσι): Αιµιλία Ήλιος: Περικλής Θάλασσα: Θεοδώρα 2 ΘΥΜΑΜΑΙ; CD 1 Ήχος Θάλασσας Bίντεο

Διαβάστε περισσότερα

Βρισκόμαστε σε ένα μικρό νησί, που βρίσκεται εκεί που ο κόσμος, όχι όλος, πίστευε και θα πιστεύει ότι παλιά υπήρχε η Ατλαντίδα, δηλαδή για να σας

Βρισκόμαστε σε ένα μικρό νησί, που βρίσκεται εκεί που ο κόσμος, όχι όλος, πίστευε και θα πιστεύει ότι παλιά υπήρχε η Ατλαντίδα, δηλαδή για να σας Βρισκόμαστε σε ένα μικρό νησί, που βρίσκεται εκεί που ο κόσμος, όχι όλος, πίστευε και θα πιστεύει ότι παλιά υπήρχε η Ατλαντίδα, δηλαδή για να σας βοηθήσουμε να καταλάβετε το νησάκι αυτό βρίσκεται ανάμεσα

Διαβάστε περισσότερα

- Γιατρέ, πριν την εγχείρηση δεν είχατε μούσι... - Δεν είμαι γιατρός. Ο Αγιος Πέτρος είμαι...

- Γιατρέ, πριν την εγχείρηση δεν είχατε μούσι... - Δεν είμαι γιατρός. Ο Αγιος Πέτρος είμαι... - Γιατρέ, πριν την εγχείρηση δεν είχατε μούσι... - Δεν είμαι γιατρός. Ο Αγιος Πέτρος είμαι... - Γιατρέ, βλέπω μπλε και πράσινους κόκκους.. - Οφθαλμίατρο έχετε δει; - Οχι! Μόνο μπλε και πράσινους κόκκους...

Διαβάστε περισσότερα

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΣΗ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΠΟΔΕΛΤΙΩΣΗ Ημερομηνία 01/12/2016 Μέσο Συντάκτης Link plusmag.gr Αλεξάνδρα Παναγοπούλου http://www.plusmag.gr/article/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%bc%ce%b D%CE%B1_%CE%B7_%CE%A0%CF%84%CF%81%CE%B1_%CE%B5%CE%BD%CE%B1%

Διαβάστε περισσότερα

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου Συλλογή Περιστέρια 148 Εικονογράφηση εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά 1. Το σωστό γράψιμο Έχεις προσέξει πως κάποια βιβλία παρακαλούμε να μην τελειώσουν ποτέ κι άλλα, πάλι, από την πρώτη κιόλας σελίδα τα βαριόμαστε;

Διαβάστε περισσότερα

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ. Εργασία για το σπίτι. Απαντούν μαθητές του Α1 Γυμνασίου Προσοτσάνης

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ. Εργασία για το σπίτι. Απαντούν μαθητές του Α1 Γυμνασίου Προσοτσάνης ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Εργασία για το σπίτι Απαντούν μαθητές του Α1 Γυμνασίου Προσοτσάνης 1 ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ Απαντά η Μαρίνα Βαμβακίδου Ερώτηση 1. Μπορείς να φανταστείς τη ζωή μας χωρίς

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Επιμέλεια εργασίας: Παναγιώτης Γιαννόπουλος Περιεχόμενα Ερώτηση 1 η : σελ. 3-6 Ερώτηση 2 η : σελ. 7-9 Παναγιώτης Γιαννόπουλος Σελίδα 2 Ερώτηση 1 η Η συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

Κάποια μέρα, όπως όλοι παντρεύονται, έτσι παντρεύτηκε και ο Σοτός. Σον ρωτάει η γυναίκα του:

Κάποια μέρα, όπως όλοι παντρεύονται, έτσι παντρεύτηκε και ο Σοτός. Σον ρωτάει η γυναίκα του: Κάποια μέρα, όπως όλοι παντρεύονται, έτσι παντρεύτηκε και ο Σοτός. Σον ρωτάει η γυναίκα του: -Σότε, μ' απατάς; Ναι η Ου; - Ουουουου!!! Σοτός: Έλα να κάνουμε ερώτα μέχρι το πρωί Αννούλα: Σι λες ρε βλάκα,

Διαβάστε περισσότερα

Πώς γράφεις αυτές τις φράσεις;

Πώς γράφεις αυτές τις φράσεις; Πρόλογος Όταν ήμουν μικρός, ούτε που γνώριζα πως ήμουν παιδί με ειδικές ανάγκες. Πώς το ανακάλυψα; Από τους άλλους ανθρώπους που μου έλεγαν ότι ήμουν διαφορετικός, και ότι αυτό ήταν πρόβλημα. Δεν είναι

Διαβάστε περισσότερα

Κείμενο & εικονογράφηση Σκανδάμη Φωτεινή

Κείμενο & εικονογράφηση Σκανδάμη Φωτεινή Κείμενο & εικονογράφηση Σκανδάμη Φωτεινή 1 Ήταν μετά τα μεσάνυχτα και στο βασίλειο των αγγέλων, όλοι οι άγγελοι των καλών ονείρων έδωσαν τη δύναμη ευχής στα όνειρα των παιδιών που είναι φτιαγμένα από σύννεφα.

Διαβάστε περισσότερα

Η γυναίκα με τα χέρια από φως

Η γυναίκα με τα χέρια από φως ΛIΛH ΛAMΠPEΛΛH Σειρά: Κι αν σου μιλώ με Παραμύθια... Η γυναίκα με τα χέρια από φως Εφτά παραμύθια σχέσης από την προφορική παράδοση Τρεις τρίχες λύκου Ζούσε κάποτε, σ ένα μικρό χωριό, ένας άντρας και μια

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά Δράση 2 Σκοπός: Η αποτελεσματικότερη ενημέρωση των μαθητών σχετικά με όλα τα είδη συμπεριφορικού εθισμού και τις επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή! Οι μαθητές εντοπίζουν και παρακολουθούν εκπαιδευτικά βίντεο,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ.

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Τάξη: Γ Τμήμα: 2ο Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Θέμα :Τι θέλω να αλλάξει στον κόσμο το 2011. Το έτος 2010 έγιναν πολλές καταστροφές στον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Λέει ο Σοτός στη μαμά του: - Μαμά, έμαθα να προβλέπω το μέλλον! - Μπα; Κάνε μου μια πρόβλεψη! - Όπου να είναι θα έρθει ο γείτονας να μας πει να πληρώσουμε το τζάμι που του έσπασα!!! Ενώ ο πατέρας διαβάζει

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ το Δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: -Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας! Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι: Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και

Διαβάστε περισσότερα

Και κοχύλια από του Ποσειδώνα την τρίαινα μαγεμένα κλέψαμε. Μες το ροδοκόκκινο του ηλιοβασιλέματος το φως χανόμασταν

Και κοχύλια από του Ποσειδώνα την τρίαινα μαγεμένα κλέψαμε. Μες το ροδοκόκκινο του ηλιοβασιλέματος το φως χανόμασταν ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ Με καλοκαιρινά αρώματα οι διακοπές μας ξεκίνησαν, Λεμονιές μοσχομύριζαν στο χωριού τα σοκάκια Κι απ τα πεύκα,ρετσινιού μυρωδιά μας συντρόφευε. Πάρε βαθειά ανάσα Κι απ του βράχου

Διαβάστε περισσότερα

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα.

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα. Ήρθε ένας νέος μαθητής στην τάξη. Όλοι τον αποκαλούν ο «καινούριος». Συμφωνείς; 1 Δεν είναι σωστό να μη φωνάζουμε κάποιον με το όνομά του. Είναι σαν να μην τον αναγνωρίζουμε. Σωστά. Έχει όνομα και με αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της αγάπης

Το παραμύθι της αγάπης Το παραμύθι της αγάπης Μια φορά και ένα καιρό, μια βασίλισσα έφερε στον κόσμο ένα παιδί τόσο άσχημο που σχεδόν δεν έμοιαζε για άνθρωποs. Μια μάγισσα που βρέθηκε σιμά στη βασίλισσα την παρηγόρησε με τούτα

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

«Ο βασιλιάς Φωτιάς, η Συννεφένια και η κόρη τους η Χιονένια

«Ο βασιλιάς Φωτιάς, η Συννεφένια και η κόρη τους η Χιονένια Το παράξενο ταξίδι της Συννεφένιας «Ο βασιλιάς Φωτιάς, η Συννεφένια και η κόρη τους η Χιονένια ζούσαν σε ένα παλάτι. Ο Φωτιάς δεν τις άφηνε να βγουν έξω ποτέ. Στερέωνε την πόρτα με ένα βαρύ ξύλο. Μια μέρα

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΙΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΜΑΔΑ Β. Ερώτηση 1 α

ΧΑΡΤΙΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΜΑΔΑ Β. Ερώτηση 1 α ΧΑΡΤΙΝΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΟΜΑΔΑ Β Ερώτηση 1 α Το βιβλίο με τίτλο «Χάρτινη Αγκαλιά», της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη, περιγράφει την ιστορία ενός κοριτσιού, της Θάλειας, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Φεύγει

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια. Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας. [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου]

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια. Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας. [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου] Το κορίτσι με τα πορτοκάλια Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας [Σεμίραμις Αμπατζόγλου] [Γ'1 Γυμνασίου] Εργασία Χριστουγέννων στο μάθημα της Λογοτεχνίας: Σεμίραμις Αμπατζόγλου Τάξη: Γ'1 Γυμνασίου

Διαβάστε περισσότερα

21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΆ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΆ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016 ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΆ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ 1 ο Νηπιαγωγείο Κυπαρισσίας Διαβάσαμε το παραμύθι: «ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΛΙΒΑΔΙ» Ερώτηση: ΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ; - Αυτοί

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια εδώ Δεκαοχτώ ψωμιά

Διαβάστε περισσότερα

Αυτήν εκεί την κοπελιά την ξέρεις; Πού είναι τα παιδιά; Γιατί δεν είναι μέσα στις τάξεις τους;

Αυτήν εκεί την κοπελιά την ξέρεις; Πού είναι τα παιδιά; Γιατί δεν είναι μέσα στις τάξεις τους; 1. Αυτήν εκεί την κοπελιά την ξέρεις; Πού είναι τα παιδιά; Γιατί δεν είναι μέσα στις τάξεις τους; Σήμερα αρχίζουν τα μαθήματα των ελληνικών. Η Ελένη έχει αγωνία: φοβάται ότι ξέχασε όλα όσα έμαθε το καλοκαίρι

Διαβάστε περισσότερα

μέρα, σύντομα δε θα μπορούσε πια να σωθεί από βέβαιο αφανισμό, αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του Ωκεανού.

μέρα, σύντομα δε θα μπορούσε πια να σωθεί από βέβαιο αφανισμό, αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια του Ωκεανού. Το βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου "Η Μεσόγειος είμαι εγώ και δεν είμαι πια εδώ" επιλέχθηκε για να αποτελέσει τη βάση για το θεατρικό δρώμενο, που θα αποτελέσει την παρουσίαση της Ερευνητικής Εργασίας :

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

Την επομένη ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε καλημέρα.

Την επομένη ήρθε προς το μέρος μου και μου είπε καλημέρα. Τ ην πρώτη μέρα, την είδα να χαμογελάει. Ήθελα αμέσως να τη γνωρίσω. Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα τη γνώριζα. Δεν ήμουν ικανή να την πλησιάσω. Πάντα περίμενα τους άλλους να το κάνουν και ποτέ δεν ερχόταν κανείς.

Διαβάστε περισσότερα

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΦΩΤΙΤΣΑΣ - ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑΣ Copyright Συνοδινού Ράνια Follow me on Twitter: @RaniaSin Smashwords Edition ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year Η Αλφαβητοχώρα Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα Η μέρα έμοιαζε συνηθισμένη στην Αλφαβητοχώρα. Ο κύριος ې διαφήμιζε τα φρέσκα λαχανικά του στο μανάβικο δείχνοντας με καμάρι πως το μαρούλι είχε ακόμα την πρωινή

Διαβάστε περισσότερα

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού»

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 «Η τύχη του άτυχου παλικαριού» (Κοζάνη - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Ελάτε να ζήσουμε τα όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Χριστούγεννα (μέσα από ιστορίες και χριστουγεννιάτικα παιχνίδια) 1 Στόχοι: Μέσα από διάφορες

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

καθηγητές ν ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά η φωνή τους δε φτάνει στ αυτιά μου, λες κι έρχεται από το υπερπέραν.

καθηγητές ν ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά η φωνή τους δε φτάνει στ αυτιά μου, λες κι έρχεται από το υπερπέραν. καθηγητές ν ανοιγοκλείνουν το στόμα τους, αλλά η φωνή τους δε φτάνει στ αυτιά μου, λες κι έρχεται από το υπερπέραν. παρ όλη τη θολούρα του μυαλού μου, σκέφτομαι να δώσω άλλη μια ευκαιρία στον εαυτό μου

Διαβάστε περισσότερα

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ

Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ 2014-2015 Γνωρίζω Δεν ξεχνώ Διεκδικώ Η τουρκική εισβολή μέσα από φωτογραφίες Εργασίες από τα παιδιά του Γ 2 Το πρωί της 20 ης Ιουλίου 1974, οι Κύπριοι ξύπνησαν από τον ήχο των σειρήνων. Ο ουρανός ήταν

Διαβάστε περισσότερα

Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ''

Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ'' 1 2 Τα λουλούδια που δεν είχαν όνομα ''ΜΥΘΟΣ'' 3 Τα λουλούδια χωρίς όνομα, τα έχει ο καθένας από μας, αλλά δεν το ξέρουμε. Δεν μας μαθαίνουν τίποτα και ψάχνουμε μόνοι μας άσκοπα να βρούμε κάτι, για να

Διαβάστε περισσότερα

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου;

Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Κεφάλαιο 6 : Η μάχη της Ουάσιγκτον (Μέρος ΙΙI) Η μυστηριώδης γυναίκα! Το κόκκινο του θανάτου; Λίγα λεπτά αργότερα βρεθήκαμε σε μια παλιά αποθήκη. Η νύχτα φαινόταν ατελείωτη. Κανείς δεν κυκλοφορούσε. Τα

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ Με τους μαθητές τις μαθήτριες και τη δασκάλα της P2ELa 2013-2014 Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ- ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ Μια μέρα ξεκινήσαμε από τις Βρυξέλλες

Διαβάστε περισσότερα

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ»

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» 2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» Δεν είχε καλά χαράξει και η κυρία Μαίρη άνοιξε το μαγαζί. Πέταξε τα

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ - Α,α,α,α,α,α,α! ούρλιαξε η Νεφέλη - Τρομερό! συμπλήρωσε η Καλλιόπη - Ω, Θεέ μου! αναφώνησα εγώ - Απίστευτα τέλειο! είπε η Ειρήνη και όλες την κοιτάξαμε λες και είπε

Διαβάστε περισσότερα

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

Ο γιος του ψαρά. κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... Ο γιος του ψαρά κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστου κλότσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει... ια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ψαράς που δεν είχε παιδιά. Κάποια μέρα, εκεί που πήγαινε με

Διαβάστε περισσότερα

«Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου

«Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου «Ο ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ & ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ Β ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ Υπ. Καθηγήτριες: Ουρανία Φραγκουλίδου & Έλενα Κελεσίδου Ένα μικρό κομμάτι της δουλειάς των μαθητών-τριών που συμμετέχουν Δώσαμε

Διαβάστε περισσότερα

Down. Πηγή: kosmos/item/ down- syndrome- pos- eipa- ston- gio- mou- pos- exei- syndromo- down

Down. Πηγή:  kosmos/item/ down- syndrome- pos- eipa- ston- gio- mou- pos- exei- syndromo- down Πώς είπα στον 7χρονο γιο μου ότι έχει σύνδρομο Down Πηγή: http://www.eleftheriaonline.gr/ellada- kosmos/item/46859- down- syndrome- pos- eipa- ston- gio- mou- pos- exei- syndromo- down Μερικές εβδομάδες

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ» ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ: «ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» ΔΙΔΑΣΚΩΝ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΕΤΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ:

Διαβάστε περισσότερα

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript 1. Announcement Καλημέρα, παιδιά. Θα ήθελα να δώσετε μεγάλη προσοχή σε ό,τι πω σήμερα, γιατί όλες οι ανακοινώσεις είναι πραγματικά πολύ σημαντικές. Λοιπόν ξεκινάμε: Θέμα πρώτο: Αύριο η βιβλιοθήκη του σχολείου

Διαβάστε περισσότερα

The G C School of Careers

The G C School of Careers The G C School of Careers ΔΕΙΓΜΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΥ ΔΟΚΙΜΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ Ε ΤΑΞΗ Χρόνος: 1 ώρα Αυτό το γραπτό αποτελείται από 7 σελίδες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής. Να απαντήσεις σε ΟΛΕΣ τις ερωτήσεις,

Διαβάστε περισσότερα

Σταμελάκη Αντωνία του Δημητρίου, 8 ετών

Σταμελάκη Αντωνία του Δημητρίου, 8 ετών Σταμελάκη Αντωνία του Δημητρίου, 8 ετών Γίνεται Πάσχα χωρίς κόκκινα αυγά; Του Βαγγέλη Ηλιόπουλου Όταν έμαθα ότι για πρώτη φορά ο παππούς και η γιαγιά δεν θα έρχονταν να κάνουν Πάσχα μαζί μας, αλλά θα έμεναν

Διαβάστε περισσότερα

Λήστευαν το δημόσιο χρήμα - Το B' Μέρος με τους αποκαλυπτικούς διαλόγους Άκη - Σμπώκου

Λήστευαν το δημόσιο χρήμα - Το B' Μέρος με τους αποκαλυπτικούς διαλόγους Άκη - Σμπώκου Λήστευαν το δημόσιο χρήμα - Το B' Μέρος με τους αποκαλυπτικούς διαλόγους Άκη - Σμπώκου - από τον Φουάτ σε τρεις εταιρίες χρήματα... μπλου μπρουμέλ, άλλη μια P.A κάπως έτσι και άλλη μία που μου είχες πει

Διαβάστε περισσότερα

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι.

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι. Μελαγχολία Το φυλλάδιο θα σου φανεί χρήσιμο στην περίπτωση που νιώθεις θλίψη ή μελαγχολία. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις αν έχεις συμπτώματα κατάθλιψης και πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή κάποιον

Διαβάστε περισσότερα

12. Σχέδια για το καλοκαίρι

12. Σχέδια για το καλοκαίρι 12. Σχέδια για το καλοκαίρι Τι φαντάζεται ο Αντόνιο για τις διακοπές του; Τι φαντάζεται ο Αλέξανδρος για τις διακοπές του; Εσύ τι προτιμάς να κάνεις στις διακοπές σου; Είναι Μάρτιος και όλοι κάνουν σχέδια

Διαβάστε περισσότερα