ΗΜΗΤΡΗΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ. Ο ηµήτρης Θανασούλας γεννήθηκε στην Αθήνα το Από µικρός έγραφε µυθιστορήµατα και διηγή-

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΗΜΗΤΡΗΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ. Ο ηµήτρης Θανασούλας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Από µικρός έγραφε µυθιστορήµατα και διηγή-"

Transcript

1

2 ΗΜΗΤΡΗΣ ΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ Ο ηµήτρης Θανασούλας γεννήθηκε στην Αθήνα το Από µικρός έγραφε µυθιστορήµατα και διηγή- µατα, όµως ενεργά άρχισε να ασχολείται µε τη συγγραφή σε ηλικία 20 ετών. Το "ΑΝΤΙΟ ΛΟΙΠΟΝ" είναι το δεύτερο µυθιστόρηµά του. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστή- µιο Αθηνών και έκανε το µεταπτυχιακό του δίπλωµα (MA) στην Εφηρµοσµένη Γλωσσολογία στο Πανεπιστήµιο του Suxxex στο Ηνωµένο Βασίλειο. Το 2006 απέκτησε το ιδακτορικό του στη Γλωσσολογία και Ψυχολογία της Εκπαίδευσης από το King's College του Λονδίνου. Συγγράφει, µεταξύ άλλων, εκπαιδευτικά βιβλία, µεταφράζει πολλών ειδών κεί- µενα και βιβλία, και αρθρογραφεί στα Αγγλικά σε διάφορα περιοδικά Γλωσσολογίας και Εκπαίδευσης. Επίσης, είναι ο εµπνευστής και διευθυντής των Εκδόσεων Θρυαλλίς, οι οποίες στόχο έχουν τη "µετάγγιση" νέου αίµατος στις φλέβες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας--και όχι µόνο. Ζει στο Γέρακα, Αθήνα. 1

3 Τηλέφωνο: Κινητό: Web: www. ekdoseisthryallis.com ιευθυντής Εκδόσεων: ηµήτρης Θανασούλας Web: 2

4 Μέρος Πρώτο Οαέρας που λυσσοµανάει έξω και χτυπάει µε γυµνές γροθιές τα παραθυρόφυλλα είναι η µόνη µου συντροφιά αυτές τις ώρες που λείπει η µαµά. Για τον µπαµπά ούτε κουβέντα δε λέω πιά. Έφυγε µια ηλιόλουστη µέρα του Σαββάτου και δεν ξαναφάνηκε. Είχα µόλις κλείσει τα οκτώ. Υπήρχε ακόµη λίγη από την τούρτα των γενεθλίων µου στο ψυγείο µε ξεχασµένο κάπου µέσα στην κρέµα και τη σοκολάτα το κεράκι σε σχήµα 8. Όταν ήρθε να µου ανακοινώσει τα νέα η µαµά, χαµογελαστή αλλά µε ένα βλέµµα που τα εξοµολογούνταν όλα, η πρώτη µου κίνηση, που την έκανα εντελώς µηχανικά, ήταν ν ανοίξω το ψυγείο και να φάω µια κουταλιά. Εκείνη η γλύκα στον ουρανίσκο µε συνόδευε για πολλούς µήνες µετά ακόµη κι όταν η τούρτα είχε τελειώσει κι ήρθε η τούρτα της µαµάς κι ύστερα πάλι η δικιά µου. Σύντοµα πήρα βάρος, γιατί αυτή τη γλύκα την αναζητούσα συνέχεια και παντού. Στα διαλείµµατα στο κυλικείο, στο περίπτερο µετά το σχόλασµα, στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς λίγο πριν γυρίσω σπίτι, ακόµη και στα πιό απίστευτα σηµεία του σπιτιού όπου η µαµά καταχώνιαζε καραµέλες και σοκολατάκια. Ήµουν σίγουρος ότι την αναζητούσε κι εκείνη αυτή τη γλύκα. εν ειπώθηκαν πολλά για το ότι έφυγε ο µπαµπάς. Ίσως γι αυτό είχαµε πέσει κι οι δυό µε τα µούτρα σ αυτή τη «σκούρα ηδονή». Κι απόψε που είµαι µόνος και ακούω τον αέρα που θα φέρει καταιγίδα στο µικρό µας χωριό, συλλογίζοµαι πόσο µου λείπει η γλύκα του µπαµπά. Γελάω καθώς σκέφτοµαι ότι αυτή η γλύκα, σε αντίθεση µε αυτή της σοκολάτας, όχι µόνο δεν µε παχαίνει αλλά µε κάνει τόσο όµορφο και υγιή που είναι σα να είµαι ένας άλλος άνθρωπος. Θέλω τόσο πολύ να γίνω ένας άλλος άνθρωπος! Η µαµά δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πιστεύει µάλιστα ότι είµαι ό,τι καλύτερο θα µπορούσα να γίνω! Μάλλον θα εννοεί και πάλι καλά που είµαι τόσο καλός µέσα σε µια τόσο διαλυµένη οικογένεια! Πόσους ξέρω να ζουν σ ένα χαµόσπιτο που από καιρό θα έπρεπε να έχει γκρεµιστεί, µε µια µάνα που ντρέπεται να βγει στη γειτονιά γιατί χρωστάει παντού και µε έναν πατέρα- φάντασµα, και παρ όλ αυτά να είναι καλοί µαθητές, µε καλές παρέες και µε ένα µέλλον που φαίνεται τουλάχιστον αισιόδοξο; εν ξέρω πολλούς, ακριβώς επειδή ούτε καλός µαθητής είµαι, ούτε καλές παρέες έχω, ούτε το µέλλον µου φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο. Όλα αυτά είναι µες στο µυαλό της µάνας µου. Σ αυτό βέβαια έχω βάλει κι εγώ το χεράκι µου. Εύκολη δουλειά, θα µου πεις: Σβήνεις προσεκτικά το µηδέν, γράφεις στη θέση του το ένα και µε δεκαεννιά στον έλεχγο ο ταπεινότερος του χωριού γίνεται αµέσως τσιφλικάς! Το να αλλάξεις τις παρέες είναι πιό δύσκολο πράγµα, αλλά κάποιος µε τέτοιες επιδόσεις στο σχολείο αυτά τα βρίσκει παιχνιδάκι! εν εµφανίζεις ποτέ κανέναν από τους φίλους σου, φτιάχνεις στο νου σου διάφορες ιστορίες πως τάχα ο Θοδωρής βρήκε ένα πορτοφόλι µε πολλά λεφτά αλλά το έδωσε στο δάσκαλό του, ο Νίκος κάθε µέρα βοηθάει την κυρα- Τασούλα του Θωµά, που είναι τυφλή, να περάσει τη διάβαση και να πάει στο γιατρό της, ο Σπύρος δίνει το χαρτζιλίκι του στα παιδιά του µπαρµπα- Αλέξη, που είναι άπορος και έχεις ένα µέλλον λαµπρό! Η µαµά νιώθει περήφανη για µένα και τους φίλους µου, αλλά ευτυχώς µένει εκεί. ε θα εµφανιστεί ποτέ στο σχολείο 3

5 Aντίο, λοιπόν να ρωτήσει το δάσκαλο για την επίδοσή µου, ούτε θα καλέσει ποτέ στο σπίτι κάποιον από τους αγγελικά πλασµένους φίλους µου. Κι έτσι εγώ, τέσσερα χρόνια τώρα που λείπει ο µπαµπάς, έχω το πάνω χέρι. Με ενοχλεί, κατά βάθος, που η ηρεµία της ζωής µου είναι πλαστή, αλλά τι µπορώ να κάνω; Αφού αυτή την ηρεµία έχει ανάγκη η µαµά κι εγώ την έχω λίγο δεν µπορώ παρά να της την προσφέρω. Είναι βαρύ το τίµηµα, τώρα που το σκέφτοµαι. Πολλές φορές φοβάµαι ότι θα ξεσκεπαστώ. Και τότε τι γίνεται; Θα γκρεµιστούν όλα και µαζί µ αυτά ποιός ξέρει ποιά µπόρα θα µε σαρώσει και µένα! Μήπως πρέπει να την αφήσω να καταλάβει ότι κάποια πράγµατα δεν είναι έτσι ακριβώς όπως τα φαντάζεται; Κι αν πληγωθεί; Αν µου πει ότι έχασε την εµπιστοσύνη της σε µένα; Πού θα πάω; Θα µπορώ να εξακολουθώ να µένω εδώ µέσα, κάτω από την ίδια στέγη; εν έχω κανέναν άλλον στον κόσµο εκτός απ αυτή. Η γιαγιά, που µας συντηρεί από τότε που έφυγε ο µπαµπάς, δεν έχει εµφανιστεί ποτέ. Είναι µια γιαγιά που µόνο τη µορφή µιας µηνιαίας επιταγής παίρνει όλο αυτό τον καιρό. Ακόµη κι αν µου έλεγαν ότι βρίκεται κι αυτή στο µυαλό της µαµάς, θα το πίστευα! Μόνο που αυτή τη γιαγιά δεν τη δηµιούργησα εγώ. Ευτυχώς που αυτό το χαµόσπιτο είναι έτσι διαµορφωµένο που έχει ο καθένας το δωµάτιό του. εν είναι και τίποτε το σπουδαίο, εδώ που τα λέµε. Ένα µικρό, σκοτεινό δωµάτιο που βλέπει σε µια µικρή κατάξερη αυλή, όπου βγαίνουν δυό- τρεις κυράτσες και πλένουν τα πρωινά, κουτσοµπολεύοντας τους γειτόνους. Σπάνια κοιµάµαι πιό αργά από τις 7, ακόµη και τα Σαββατοκύριακα που δεν έχω σχολείο. Με τις αγριοφωνάρες τους και το να δεις πώς είναι αυτή η λέξη που διάβασα τις προάλλες, α, ναι! το «κελαρυστό» τους γέλιο, που είναι πιό κελαρυστό κι απ το νερό που ξεπλένουν τα βρακιά τους, πού να κοιµηθώ! Παρ όλο που τα παραθυρόφυλλα είναι καλά σφαλιστά, οι χορδές τους είναι λες και πάλλονται δίπλα στο µαξιλάρι µου! Μια µέρα πετάχτηκα απ τον ύπνο µου, άνοιξα το παντζούρι, και τους φώναξα: - Σκάστε, επιτέλους! Έχω µάθει τι χρώµα βρακί φοράει ο φούρναρης! Το δικό µου όµως δεν θα το µάθετε ποτέ! Γι αυτό πάρτε δρόµο! Κοιµάµαι! Κι έβλεπα ότι ήµουν στον παράδεισο! Τσιµουδιά δεν έβγαλαν! Κατέβασαν τα µούτρα, ξεπλύνανε βιαστικά τα ρούχα τους και την κοπάνησαν! Συνέχισα το όνειρό µου ικανοποιηµένος. Α! Έλεγα λοιπόν για το δωµάτιό µου. Ένας µικρός, σκοτεινός χώρος είναι, γιατί ακόµη κι όταν έχω το παράθυρο ανοιχτό, σπάνια µπαίνει λίγο φως, γιατί το σπίτι είναι χωµένο µέσα στις µουριές και το κρύβει το µεγάλο σπίτι του ναυτικού, του κυρ- Ηλία. Ο Όλυµπος κι ο Κίσσαβος! Από έπιπλα, εκτός από το παλιό ξύλινο κρεβάτι µου, που το στρώµα πιά έχει φτάσει ίσαµε το πάτωµα, υπάρχει µια µικρή βιβλιοθήκη, όπου κάνω τα µαθήµατά µου, και ένα µικρό µπαουλάκι, όπου φυλάω ρούχα παλιά και κάτι στολές από παλιές Απόκριες. Για ντουλάπα δεν υπάρχει χώρος. Τα ρούχα µου τα έχω στο δωµάτιο της µαµάς, που είναι λίγο µεγαλύτερο. Βέβαια, θα ήταν πολύ µεγαλύτερο αν δεν είχε το διπλό κρεβάτι, αλλά φαίνεται ότι δε θέλει να το αλλάξει. Είναι σα να περιµέ- 4

6 ηµήτρης Θανασούλας νει ότι θα ξαναγυρίσει κάποια µέρα ο µπαµπάς. Για σκέψου να ερχόταν ο µπαµπάς και να έφευγε ξανά για έναν τόσο ασήµαντο κι αστείο λόγο! Θα του έδινα εγώ το δικό µου κρεβάτι, αυτό είναι σίγουρο, αλλά οι µεγάλοι είναι περίεργοι µε τα δικά τους πράγµατα. Κι εγώ, όσο µεγαλώνω, το βλέπω να συµβαίνει και στη δική µου τη ζωή. Έχω όλο και µεγαλύτερη ανάγκη από τα «δικά µου» πράγµατα, που δεν θέλω να τα αγγίζει ή να τα χρησιµοποιεί κανείς άλλος. Πιέζεται η µαµά, το βλέπω. Ακόµη και το ότι κρατάει το διπλό κρεβάτι και χάνει πολύτιµο χώρο είναι κι αυτό πίεση. Εδώ που τα λέµε, δεν χάνει πολύτιµο χώρο µόνο από το δωµάτιο. Και απ την καρδιά της χάνει. Αυτό το κρεβάτι, αυτή η αναµονή του µπαµπά, της κλέβει όλη τη ζωή µες απ τα χέρια της. Είναι χαµογελαστή, µιλάει πολλές φορές µαζί µου, είναι ήρεµη, δε µε µαλώνει, δεν είναι αυστηρή, αλλά λίγο αν ξύσεις την επιφάνεια του προσώπου της θα δεις ότι φοράει µάσκα. «Μάσκα οµορφιάς» τη λέω εγώ. Μια µέρα, πριν δυό χρόνια θά ταν, είχα βρει ένα µικρό µπουκαλάκι που έγραφε «µάσκα οµορφιάς» και από τότε µου κόλλησε! Στην αρχή τόσο αφελής ήµουν! νόµιζα ότι αυτή είναι η µάσκα που βάζει στο πρόσωπό της για να δείχνει χαρούµενη! Είχα υποψιαστεί ότι κάτι τέτοιο κάνει αλλά πού να ξέρω ότι τέτοιου είδους µάσκες δεν πουλιούνται στα µαγαζιά κι ότι όταν µιλάει κανείς για αυτές µιλάει «µεταφορικά»! Μού χε περάσει και µένα απ το µυαλό να τη βάλω για να φαίνοµαι χαρούµενος κι απτόητος, αλλά µετά είπα ότι µάλλον βλακεία θα κάνω, οπότε τη σκότωσα αυτή τη σκέψη. Αυτά τα τέσσερα χρόνια που λείπει ο µπαµπάς, όλο σκέψεις σκοτώνω. Η πρώτη σκέψη που σκότωσα ήταν να πάω εκδροµή µαζί του στο Πήλιο µε το αυτοκίνητο και να µείνουµε εκεί ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Έλειπε πάντοτε για δουλειές στην Αθήνα και τον έβλεπα µόνο ένα Σάββατο βράδυ και µια Κυριακή πρωί. Μετά έφευγε πάλι και η ζωή συνεχιζόταν στον ίδιο σκοπό. Αν ήταν µουσική η ζωή µου, θα ήταν πολύ µονότονη. Θα ήταν µια νότα µέσα σε εκατοντάδες σελίδες σιωπής Θα µου πεις, τι ξέρω εγώ από µουσική! Ε, κάνουµε λίγα πράγµατα στο σχολείο. Αν είχαµε λεφτά και έπαιρνα πιάνο, σίγουρα περισσότερα θα µάθαινα. Να άλλη µια σκέψη που σκότωσα! Να µάθω πιάνο! Ή έστω κάποιο άλλο µουσικό όργανο. εν βαριέσαι. Μικρός είµαι ακόµη! Πόσοι είναι άραγε αυτοί που στα δώδεκά τους έχουν ό,τι θέλουν; Ήταν ωραία µε τον µπαµπά. Ήταν πολύ τρυφερός µαζί µου. Έτσι τουλάχιστον µπορώ να κρίνω εγώ, βλέποντας τους άλλους µπαµπάδες των συµµαθητών µου, εννοώ. Οι περισσότεροι είναι αγροίκοι, µιλούν άσχηµα στις γυναίκες και στα παιδιά τους, µπεκροπίνουν, χασοµερούν όλη µέρα χωρίς ενδιαφέροντα, περπατούν στο δρόµο (µεταφορικά µιλάω) χωρίς να ξέρουν πού θέλουν να πάνε. Ο δικός µου όµως ο µπαµπάς ήταν ό,τι καλύτερο θα µπορούσε να µου συµβεί! Ευγενικός µε όλους, λογικός, συζητήσιµος, µορφωµένος, µε ενδιαφέροντα, βάδιζε στο δρόµο (πάλι µεταφορικά µιλάω) αλλά ήξερε πού ήθελε να πάει. Τώρα εσύ, η φωνή µες στο κεφάλι µου, θα µου πεις πού πήγαν όλα αυτά Πώς ένας τόσο ξεχωριστός µπαµπάς άφησε τη ζωή του εδώ, άφησε εµένα και τη µαµά, άφησε το διπλό του κρεβάτι, για να πάει πού; Και γιατί εξαφανίστηκε; Πώς µπόρεσε να εξαφανιστεί; Πώς µπόρεσε και σκέφτηκε καν ότι ήθελε να εξαφανιστεί; Γιατί δεν τη σκότωσε κι αυτός αυτή τη σκέψη, όπως σκοτώνω κι εγώ τόσες και τόσες; Ας ερχόταν να 5

7 Aντίο, λοιπόν µου το πει κι εγώ θα τον βοηθούσα να τη σκοτώσει, να τη βάλει κάτω και να την ποδοπατήσει! Το κακό µε µένα είναι ότι δεν σκοτώνω µόνο σκέψεις. Σκοτώνω και άλλα πράγ- µατα. Σκοτώνω και συναισθήµατα. Να, παρ όλο που στενοχωρήθηκα και πληγώθηκα που έφυγε, δεν έκλαψα ούτε µια φορά. Και δεν το έκανα κατόπιν «ωρίµου σκέψεως», όπως λέει ο δάσκαλός µας, αλλά µου βγήκε αυθόρµητα! Λες και έκλεισε ξαφνικά µέσα µου µια πόρτα και αποµόνωσε όλα µου τα συναισθήµατα στο υπόγειο του σπιτιού µου (να πω πάλι ότι µιλάω µεταφορικά;). Άσχηµο είναι να µη µπορείς να κλάψεις! Ζηλεύω τους ανθρώπους που κλαίνε! Πολλές φορές οι συµµαθητές κι οι συµµαθήτριές µου, όταν χτυπάνε, βάζουν κάτι κλάµατα που σου σπαράζουν την καρδιά! Εγώ ούτε σ αυτή την περίπτωση δεν µπορώ να κλάψω. Τους θαυµάζω τόσο πολύ που καταφέρνουν και βγάζουν από τα µάτια τους δάκρυα, που µου έρχεται να πάω να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, και να τους πω, «Μπράβο, φίλε µου! Χαίροµαι τόσο πολύ που κλαις!». Αλλά θα µε περάσουν σίγουρα για τρελό, οπότε δεν τολµώ να το κάνω! Σε αντίθεση µε µένα, η µαµά κλαίει πιό εύκολα. Μπροστά µου δεν το κάνει, φοβάται. Αν φοβάται βέβαια ότι θα παρασυρθώ κι εγώ, µάλλον δεν έχει καταλάβει τι µου συµβαίνει. Όπως και νά χει, όταν είµαι εγώ στο σπίτι, δε δακρύζει ούτε όταν καθαρίζει κρεµµύδια! Μια- δυό φορές όµως που έχω κρυφοκοιτάξει µες απ τη µισάνοιχτη πόρτα του δωµατίου της, την έχω δει να κλαίει. Τα µακριά µαύρα της µαλλιά σαν κορδέλες µεταξωτές πέφτανε µέχρι το πάτωµα, έτσι όπως είχε το κεφάλι της µέσα στις παλάµες της και το κορµί της γερτό στην άκρη του κρεβατιού. Εκείνο το µεσηµέρι δεν κατάλαβα τόσο την κατάσταση της µαµάς, όσο τη δική µου. Βλέποντάς τη να τραντάζεται από το κλάµα και από τα χαστούκια που της έδιναν τα χιλιάδες ερωτηµατικά που είχε µες στο όµορφο κεφάλι της, είδα κατάµατα εµένα. Είπα, «εσύ γιατί δεν µπορείς να κλάψεις όπως αυτή;» Ποιός ήταν πιό δυστυχισµένος από τους δυό η µαµά που έκλαιγε και έβλεπε τη ζωή της να καταστρέφεται σαν την παλιά κουρελού που είχε στο χολάκι ή εγώ που ήµουν ένα ροµπότ που συνέχιζε την καλοκουρδισµένη ζωή του σα να µην είχε αλλάξει τίποτε; Περίεργο τρένο είναι η ζωή! Σε βάζει µέσα χωρίς να σε ρωτήσει, σε αναγκάζει να πληρώσεις ένα πανάκριβο εισιτήριο, και σ αφήνει να ελπίζεις ότι ο επόµενος σταθ- µός είναι ο τελικός προορισµός σου! Λες «εδώ θα κατέβω, εδώ είναι η δικιά µου η ευτυχία! Εδώ είναι αυτοί που αγαπάω και µ αγαπάνε». Και σε µια στιγµή, το κύµα τα σαρώνει όλα και χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, σα χέλι σου ξεγλιστρά. Πολλές ερωτήσεις κι άλλες τόσες απαντήσεις! Άντε τώρα ένα µικρό παιδί σαν εµένα να κάνει αντιστοίχιση των ερωτήσεων και των απαντήσεων! Η ζωή δεν είναι σαν τα Μαθη- µατικά που µαθαίνουµε στο σχολείο. Εδώ δεν ξέρουν τις απαντήσεις ούτε οι µεγάλοι, εγώ περιµένω να λύσω το γρίφο; Θα µου πεις, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αρχίσει ακόµη να κάνουν ερωτήσεις Φεγγοβολάει έξω το φεγγάρι κι εγώ το βλέπω µες απ τις χαραµάδες του σαραβαλιασµένου παραθυρόφυλλου που χορεύει στους ρυθµούς του αέρα. Είναι ένας ήχος «τσίγκινος», έτσι τον χαρακτηρίζω. Όλη η περιοχή µας µοιάζει τσίγκινη, φτιαγµένη ίσαίσα για να εξυπηρετεί τις άµεσες ανάγκες µας να µας προφυλάσσει απ τη βροχή, τον 6

8 ηµήτρης Θανασούλας αέρα και το κρύο αλλά για όλα τα άλλα, δεν κάνει τίποτε. Όλη η ζωή µου είναι τσίγκινη και κοπανάει µε δύναµη στο χαλικερό δρόµο. Ποιός νοιάζεται για οµορφιά εδώ πέρα; Η οµορφιά κατοικεί αλλού. Ίσως να µένει στην Αθήνα, αρκετές εκατοντάδες χιλιόµετρα µακριά. εν υπάρχει καµιά οµορφιά στην κοτσίδα της κυρα- Βάσως, της πλύστρας, που πλένει τα ρούχα των άλλων µήπως και βγάλει κάνα φράγκο να ζήσει Τι να ζήσει, άραγε; Όλοι θέλουν να ζήσουν αλλά για ποιό λόγο; Τους ευχαριστεί που ζουν τέτοια ζωή; Εµένα δεν µου πέφτει λόγος η γιαγιά µας συντηρεί, λες κι είµαστε τρόφιµα κι αυτή ψυγείο αλλά ξέρω τι είναι όµορφο και τι όχι. Κι η ζωή σ αυτό το µικρό χωριό, κάπου στα βόρεια του χάρτη που είναι κολληµένος πίσω από την πόρτα του διευθυντή του σχολείου µας, είναι µικρή, δεν χωράει ούτε ερωτήσεις ούτε απαντήσεις. Είναι φτιαγ- µένη έτσι που σε κάνει να νιώθεις ότι πολλά ζητάς που θες να ζήσεις. Ο κόσµος όλος είναι χτισµένος από το ρυάκι του Μπόγλου µέχρι τη ρεµατιά της Παναγίτσας όλος κι όλος δέκα χιλιόµετρα. εν υπάρχει καµιά οµορφιά στα πρόσωπα των παιδιών που παίζουν στην αυλή του σχολείου, ούτε στις γκριµάτσες των δυό δασκάλων που χρόνια τώρα µένουν στο δίπατο σπίτι πάνω από το νεκροταφείο. Η οµορφιά είναι απλή, κι αυτοί οι άνθρωποι είναι απλοί, αλλά δεν είναι όµορφοι. Κάτι τους λείπει. Είναι δυνατόν να µη µου λείπει και µένα; Μπορεί και να µην είναι µόνο ο µπαµπάς που µου λείπει. Μπορεί να µου λείπει το όνειρο. Γι αυτό κοιµάµαι όσο πιό πολύ µπορώ, µήπως και το συναντήσω πουθενά µες στα αυλάκια που µε πάει ο ύπνος. Ακούω υγρά βήµατα έξω στην αυλή και είµαι σίγουρος ότι αυτή είναι η µαµά. Θα πήγε στην Ελένη, τη µοναδική της φίλη, για να πιουν καφέ και να πουν τα δικά τους. εν πιστεύω ότι κουτσοµπολεύουν. Όχι, η µαµά είναι από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν χώρο µες στο κεφάλι τους για τα δικά τους πράγµατα, όχι για των άλλων. Η Ελένη είναι µια όµορφη κοπέλα, γύρω στα εικοσι- οκτώ, µε ξανθά αέρινα µαλλιά και δυό µάτια στο χρώµα του λαδιού. Την ξέρω από τότε που ήµουν ενός έτους µάλλον αυτή µε ξέρει από τότε. Εγώ αυτό που θυµάµαι έντονα σ εκείνη την ηλικία είναι η µυρωδιά από το γάλα που ανάβλυζε από τη ρώγα της µαµάς και γέµιζε το στόµα µου µια γλυκιά και στυφή γεύση. Το σπίτι της Ελένης είναι ένα πραγµατικό αρχοντικό, χτισµένο πριν τον πόλεµο (ποιόν πόλεµο δε θυµάµαι), κι είναι όλο δικό της. Οι γονείς της έχουν πεθάνει εδώ και µερικά χρόνια και από τότε η Ελένη έχει µετατρέψει το πατρικό της σε «ατελιέ». Ναι, ξέχασα να πω ότι η Ελένη είναι ζωγράφος. Αυτή, άλλωστε, µε έχει µάθει να ξεχωρίζω τα διάφορα χρώµατα και τις αποχρώσεις τους. Κάποτε έλεγα «πράσινο» και «µπλε», τώρα όµως λέω «το χρώµα του λαδιού, λαδί, πετρόλ, λαδοπράσινο» και «το χρώµα του ουρανού, λουλακί, γαλάζιο, γαλαζοπράσινο, µπλε του κοβαλτίου» Κατά κάποιον τρόπο, η σχέση µου µε την Ελένη, που τη βλέπω σα θεία, είναι σα να µε έβαλε µπροστά σε έναν πίνακα µε ανάγλυφα σχέδια και µου έδειξε τον κόσµο µέσα από ένα ουράνιο τόξο. Ο ουρανός πριν την καταιγίδα έπαψε πιά να είναι απλά «γκρίζος», αλλά µετατράπηκε σε µια παλέτα όπου υπερισχύει το χρώµα του µολυβιού µε δόσεις από ξεθωριασµένο οινοπνευ- µατί που σε µερικά σηµεία του ορίζοντα πάει να αγγίξει το λευκό του σύννεφου. - Το ίδιο ισχύει και στη ζωή, µου είχε πει µια µέρα που καθόµουν στο ατελιέ της (µάλλον 7

9 Aντίο, λοιπόν σε µια πτέρυγα του ατελιέ της, αφού τα εκατόν- πενήντα τετραγωνικά του σπιτιού της αυτόν ακριβώς το σκοπό εξυπηρετούν). Οι διαθέσεις των ανθρώπων είναι παλέτες: άλλες έχουν µόνο «ψυχρά» χρώµατα, άλλες µόνο «θερµά» κι άλλες είναι ένα απέραντο, ταξιδιάρικο ουράνιο τόξο - Είναι παλέτες ή σαν παλέτες, θεία; την είχα ρωτήσει εγώ, µια και ήθελα να ξεκαθαρίσω ποιά είναι η διαφορά. - Είναι παλέτες, επέµεινε εκείνη. Κι αυτό λέγεται «µεταφορά». Αν ήταν σαν παλέτες, αυτό θα ήταν «παροµοίωση». Να ξέρεις ότι η παροµοίωση είναι πολύ πιό αδύναµη από τη µεταφορά. Ποτέ δεν αφήνει να φανεί η πραγµατική σχέση που έχει ένα πράγµα µε κάτι άλλο. Μόνο επιφανειακά το αγγίζει. Ενώ η µεταφορά είναι µια µετάλλαξη. Είναι µια κατάσταση ονειρική, Αντώνη, όπου ένα πράγµα µεταµορφώνεται σε ένα άλλο. ε συµφωνείς; Εγώ την κοίταζα σα χαµένος. Μου έκανε εντύπωση που µου µιλούσε ώριµα, λες και µιλούσε σ ένα συνοµίληκό της. Ποτέ κανείς δεν µου είχε µιλήσει έτσι. Οι περισσότεροι δάσκαλοι που είχα γνωρίσει µε έκαναν να πιστεύω ότι µε θεωρούσαν κατώτερό τους. Ενώ αυτή ήταν τόσο διαφορετική! - Ναι, θεία, καταλαβαίνω αυτό που λες, αν και δεν το είχα σκεφθεί αυτό ποτέ. Στο σχολείο δεν µας έχουν µάθει τέτοια πράγµατα. - Ούτε πρόκειται, µου είπε µε µια παράξενη σιγουριά αλλά και µε πικρία. Στο σχολείο δεν µαθαίνεις ποτέ αυτά που πρέπει, αλλά αυτά που δεν πρέπει Έξυσα το κεφάλι σιωπηλός. Για να το λέει, κάτι θα ξέρει, σκέφθηκα. - Σ αρέσει να µε λες θεία, ε; έκανε µετά και µε χάιδεψε στον ώµο. εν είµαι δα και τόσο µεγάλη! - Είσαι όµως τόσο µεγάλη ώστε να είσαι αδελφή της µαµάς, της είπα εγώ. Έκλεισε τα µάτια της σα να ονειρεύεται. - Ναι πολύ θά θελα νά µουν αδελφή της, παραδέχθηκε µετά. Αλλά και τι νοµίζεις ότι είναι τα αδέλφια; Είναι µόνο δώρο της φύσης η αδελφική αγάπη; Όλο ερωτήσεις ήταν η θεία Ελένη! Αλλά δεν περίµενε ποτέ να απαντήσω εγώ. Τα έλεγε όλα µόνη της! - Η αδελφική αγάπη είναι εδώ µέσα, έκανε και έβαλε το χέρι της πάνω στο στήθος της. ε µου λες, είπε µετά και κάθισε στο µικρό σκαµπό απέναντί µου. Βλέπεις πολλούς στο χωριό που είναι γυµνασµένοι, µε κάτι τεράστια σώµατα Τους φοβάσαι λίγο, έτσι δεν είναι; µε ρώτησε συνωµοτικά. Εγώ κούνησα καταφατικά το κεφάλι. - Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανεπτυγµένους όλους σχεδόν τους µυς του σώµατός τους, συµφωνείς; Ξανακούνησα καταφατικά το κεφάλι. - Αυτό όµως που δεν είναι σίγουρο αν το έχουν ανεπτυγµένο είναι ξέρεις τι; - Όχι, µουρµούρισα. - Ο µυς της καρδιάς τους Τότε κατάλαβα τι σηµαίνει να µιλάς «µεταφορικά». Της χαµογέλασα και κού- 8

10 ηµήτρης Θανασούλας νησα το κεφάλι για να της δείξω ότι αυτό που είπε το κατέγραψα. Αν το καλοσκεφθείς, εγώ µάλλον δεν έχω ανεπτυγµένο κανέναν µυ του σώµατός µου. Ούτε την καρδιά. Γιατί αν την είχα, θα έκανα πολλά πράγµατα. Θα έκλαιγα, θα πονούσα, θα ζητούσα να έρθει πίσω ο µπαµπάς, θα έκανα κάτι ν αλλάξω την κατάσταση. Εγώ όµως ζω ειρηνικά, ήσυχα, χωρίς εξάψεις κι υπερβολές. Προσπαθώ να φανταστώ τον εαυτό µου µε έναν καρδιακό µυ τεράστιο, φουσκωµένο, υπερδραστήριο. Θα τον άντεχε το µικρό µου σώµα; Και πες ότι ήθελα να έχω έναν τέτοιο µυ. Πώς θα τον αποκτούσα; Με τι τρόπο γυµνάζεται άραγε; Υπάρχουν γυµναστήρια γι αυτό το σκοπό; Βλακείες κάθοµαι και σκέφτοµαι. Αφού ξέρω πολύ καλά ότι αυτός ο µυς γυµνάζεται µε άλλου είδους «βάρη». Με χαρές, µε συγκινήσεις, µε ευκολίες, µε δυσκολίες Τότε εγώ γιατί δεν τον ανέπτυξα ακόµη; Ελαττωµατικός θα είναι, σίγουρα! Αλλιώς δεν εξηγείται! Θα το πω κάποια στιγµή στη θεία Ελένη, να δω τι θά χει να µου πει Το πιθανότερο είναι ότι δε θα µε πιστέψει. Θα µου ισχυριστεί ότι λέω ανοησίες, ότι είµαι ταπεινός και σεµνός, σα σωστός Χριστιανός! Χµµµ.αυτό το σα δεν µ αρέσει. Άλλο να πεις ότι είσαι «σωστός Χριστιανός» κι άλλο «σα σωστός Χριστιανός»! Έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνω απ αυτά που µου είχε πει τις προάλλες η θεία Ελένη για τη διαφορά µεταξύ µεταφοράς και παροµοίωσης. Όλ αυτά βέβαια αν κάτσω και τα πω στο σχολείο ή τα γράψω σε καµία έκθεση, µάλλον θα µε στήσουν στα γόνατα στη γωνία και θα περιµένω µέχρι να σχολάσουν όλοι. Ό,τι και να γράψει κανείς, άµα αυτά που λέει δεν ταιριάζουν µε τη ζωή που έχει ζήσει ως τώρα, είναι σα να βάζει τις κυράτσες της αυλής να του κάνουν κήρυγµα σοβαρότητας! Εµένα δεν µ αρέσουν τα κηρύγµατα, ούτε της µαµάς. Γι αυτό σπάνια µου λέει τι να κάνω. Κάπου µου λείπει αυτό. Γιατί σε όλα πρέπει να είµαστε διαφορετικοί εµείς; Όλες οι άλλες µανάδες βάζουν το χέρι στη µέση και κατσαδιάζουν τα παιδιά τους. «Χαραµοφάηδες» τους ανεβάζουν, «ανεπρόκοπους» τους κατεβάζουν. Η δικιά µου η µάνα έχει πάντα κάτι καλό να πει για µένα. Έτσι κάνει και στη θεία Ελένη. Εκεί που πίνουν τον καφέ τους, της λέει πόσο πολύ µ αγαπάει και πόσο µεγάλη ασφάλεια νιώθει κάθε φορά που γυρνάει σπίτι και µε βρίσκει εκεί. Την έχω ακούσει πολλές φορές όταν γυρίζω από καµιά δουλειά που µ έχει στείλει η θεία Ελένη να µιλάει µε τα καλύτερα λόγια για µένα. Και το παράξενο είναι ότι δεν αλλάζει κουβέντα όταν µε βλέπει να µπαίνω στο δω- µάτιο, όπως κάνουν µερικοί στο καφενείο όταν βλέπουν να πλησιάζει κανείς για τον οποίο πριν µιλούσανε µε τα χειρότερα λόγια. Βέβαια, άλλο είναι να λες καλά πράγµατα για κάποιον κι άλλο να τον κουτσοµπολεύεις! Κι η µαµά αν έλεγε κακά πράγµατα για µένα, θα άλλαζε κουβέντα µόλις θα µ έβλεπε! - Εδώ είσαι, Αντώνη; Η φωνή της µου διαλύει τις σκέψεις όπως η βελόνα τη φούσκα. - Ναι, µαµά! Στο δωµάτιό µου είµαι! Κοιτάζω το ηλεκτρονικό µου ρολόι που µου είχε χαρίσει ο µπαµπάς λίγο πριν φύγει. Οκτώµιση. Αν ήξερα ότι θα έφευγε, δεν θα το δεχόµουν το δώρο του! Γιατί να δεχθώ ένα δώρο από κάποιον που φεύγει; Είναι σα να δέχοµαι για ένα αντικείµενο να χάσω όλα τ άλλα! Φταίω που έφυγε! Αν δεν τό παιρνα το δώρο του, µπορεί και να τον έβαζα σε σκέψεις, να καθόταν να σκεφθεί τι πάει να κάνει! 9

11 Aντίο, λοιπόν - Έφαγες, αγόρι µου; Η φωνή της τώρα έρχεται από το κατώφλι της πόρτας του δωµατίου µου. - Όχι, µαµά. εν πείναγα. - Έχεις κόψει, το ξέρεις; Αδυνάτισες! Κοιµάσαι πολύ και µπορεί αυτό να σου κάνει κακό - Ο ύπνος κάνει καλό συνήθως, µαµά, της λέω εγώ. Το πράσινο φόρεµα που φοράει γλείφει το πάτωµα. - Αυτό που φοράς δεν είναι λίγο µακρύ; τη ρωτάω αλλάζοντας θέµα. Σκύβει µπροστά της, πίσω της, γύρω της. - Μια χαρά είναι, αγόρι µου. Έτσι είναι της µόδας τώρα. εν έχω γνώµη πάνω σ αυτό, γι αυτό δε συνεχίζω. Έρχεται κοντά µου και κάθεται στην άκρη του ετοιµόρροπου κρεβατιού µου. - Πώς και δε βγήκες απόψε; - Πού να πάω; Με τέτοιον καιρό; Προτίµησα να διαβάσω και να - Κοιµηθείς, προσθέτει και γελάει. - Τι κολώνια φοράς; αλλάζω πάλι κουβέντα. - Μου τη χάρισε η Ελένη, µου λέει και έρχεται πιό κοντά να της µυρίσω το λαιµό. - Εκεί ήσουν; τη ρωτώ αλλά, χωρίς να το καταλάβω, ακούγοµαι σα να µη την πιστεύω. - Πού αλλού θα µπορούσα νά µουν; λέει εντελώς φυσικά. Σηκώνοµαι απ το κρεβάτι. Φοράω τα αθλητικά µου και πηγαίνω στην πόρτα. - Πάµε στο σαλόνι, της λέω. Έχει ένα ντοκυµαντέρ που δε θέλω να χάσω, της εξηγώ. Στην πραγµατικότητα δεκάρα δε δίνω για το ντοκιµαντέρ. Απλά θέλω να κάτσω µαζί της στον καναπέ, να ρίξω τη µατιά µου στις τρεις κορνίζες απέναντι στο σύνθετο µε τις φωτογραφίες του µπαµπά και να αναπολήσω το παρελθόν, ενώ θα της σφίχνω το χέρι χωρίς να µιλάει κανείς µας. Όταν µπαίνουµε στο µεγάλο, ζεστό σαλόνι µε το τζάκι να καίει αργά µε δυό µικρά κούτσουρα απιθωµένα όπως όπως, µια ταγκή µυρωδιά µου φράζει τη µύτη. - Αχ! κάνει η µαµά και τρέχει προς το τζάκι. Τον τενεκέ το τυρί το αφήσαµε εδώ, δίπλα στο τζάκι, κι έβρασε η φέτα! Πώς δεν το πήρα είδηση τόσες µέρες! Σκύβει το ευλύγιστο κορµί της ν ανοίξει το καπάκι για να δει το περιεχόµενο του τενεκέ. - Έχεις µέρες να κάτσεις στο σαλόνι, µαµά, παρατηρώ εγώ και τη βλέπω προς στιγµή να σταµατά, αφήνοντας το καπάκι που κρατά για λίγο µετέωρο. Γυρίζει να µε κοιτάξει. Το πρόσωπό της δεν παύει ποτέ να είναι όµορφο, ακόµη και κάτι τέτοιες στιγµές που το «µέσα» της παλεύει µε ό,τι είναι «έξω» της. ε χρειάζεται να µου πει τίποτε. Το ίδιο βράδυ που πέφτω για άλλη µια φορά στα υγρά µου σεντόνια συνειδητοποιώ ότι δεν αντέχει να πηγαίνει στο σαλόνι. Και δεν αντέχει γιατί εκεί είναι έντονη η παρουσία του µπαµπά. Κάπου φταίω κι εγώ που της θυ- µίζω µε τον τρόπο µου το παρελθόν, µε το άγγιγµά µου εκεί, πάνω στον καναπέ, και µε το βλέµµα µου, που είναι µονίµως καρφωµένο στις κορνίζες 10

12 ηµήτρης Θανασούλας Τις Κυριακές πηγαίνουµε µε τη µαµά στην εκκλησία. ηλαδή µε τραβάει για να πάω. Εγώ, να πω την αλήθεια, δεν τα καταλαβαίνω αυτά. Ωραίος είναι ο Ναός του Θεού αλλά όλες αυτές οι εικόνες και τα καντήλια µου φέρνουν νύστα. Ναι! Πραγµατικά! Κάθε φορά που πατάω το πόδι µου εκεί µέσα νιώθω τα βλέφαρά µου να κολλάνε το ένα πάνω στο άλλο και να κλείνουν σα στρείδι! Με σκουντάει η µάνα µου από δίπλα και µου λέει: - Καλέ, ντροπή! Θα µας δουν και ποιός ξέρει τι θ αρχίσουν να λένε! - Μην ανησυχείς, της λέω µε κλειστά τα µάτια. Έτσι κι αλλιώς λένε! Για έλα κοιµήσου ένα βράδυ στο δωµάτιό µου να δεις τι θ ακούσεις το πρωί στην αυλή! Αυτό είναι αρκετό για να βγούµε κατευθείαν έξω. - ηλαδή τι λένε; µου κάνει. - Πολλά, βρε µαµά, λένε! κάνω εγώ βαριεστηµένα. Όχι µόνο για µας αλλά και για όλο το χωριό! - εν τους έστελνες στο διάολο; λέει χωρίς να υπολογίσει τις γριές που την κοιτάζουν από τα στασίδια δίπλα στην είσοδο. - Τό κανα! Μια και δυό µόνο; - Είναι αγράµµατοι άνθρωποι, τι περιµένεις; Στερηµένοι! Ζηλεύουν, αγόρι µου - Μπορεί νά ναι κι έτσι, λέω σκεφτικός. Μέσα µου δε βρίσκω κανένα λόγο να µας ζηλέψει κανείς. εν της το λέω όµως. Αυτό που θέλει από µένα είναι να είµαι καλό παιδί και τίµιο. εν έχει ανάγκη από τις σκέψεις µου. Σάµπως και ποιός νοιάζεται για τις σκέψεις µου; Μήπως ο δάσκαλός µας ενδιαφέρεται για το τι σκεφτόµαστε; Μόνο οι πράξεις µας τον νοιάζουν. Μας το έχει πει, άλλωστε, πολλές φορές. - Σας αρέσει, δε σας αρέσει, εδώ πέρα έρχεστε για να γίνετε σωστοί άνθρωποι. Τις απόψεις σας κρατήστε τις για τον εαυτό σας. Εδώ θέλουµε να καλλιεργήσουµε σωστές συµπεριφορές. Με τις σκέψεις σας ας ασχοληθούν οι γονείς σας, που σας ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον! εν τον πίστεψα. Πόσο καλά µας ξέρουν οι γονείς µας, δηλαδή; Όλοι κοιτάζονταν και χασκογελούσαν την ώρα που µας µιλούσε το «φαλακρό δάσος». Έτσι τον έχουµε βγάλει το δάσκαλο. «Φαλακρός» γιατί δεν έχει µαλλιά και «δάσος» γιατί νοµίζει ότι έχει! Και νοµίζει όχι µόνο ότι έχει µαλλιά αλλά και γνώσεις! Εντάξει, όσο γι αυτό δεν παίρνω κι όρκο, αλλά τι να τις κάνεις τις γνώσεις άµα λες τέτοιες βλακείες, ότι τάχα οι γονείς γνωρίζουν τα παιδιά τους; Η Μαρίτσα, η νύφη του µπακάλη, γνωρίζει ότι ο γιος της ο Μιχάλης τρέχει κάθε βράδυ κρυφά και χώνεται σ εκείνο το σπίτι στο λόφο που µένει η κουτσή η Μάρω και βγαίνει µόνο όταν το φεγγάρι πάει για ύπνο; Ο Αποστόλης ο Καρίτσης ξέρει ότι η κόρη του η Φρόσω καπνίζει στις τουαλέτες και κουβαλάει πάντα µαζί της το τσιµπιδάκι για τα φρύδια, λέγοντας σε όποιον ωραίο βρει µπροστά της ότι της αρέσει να την πασπατεύουν στα βυζιά; Τίποτα δεν ξέρουν οι γονείς µας! Κι η µάνα µου φυσικά δεν αποτελεί εξαίρεση. Κάθε άλλο. Πλέει σε πελάγη ευτυχίας µάλλον σε πελάγη άγνοιας. Γιατί όλο και κάτι κουβαλάµε όλοι µας που θα έπρεπε να το ξέρουν οι δικοί µας αλλά όµως δεν το ξέρουν. 11

13 Aντίο, λοιπόν Και δεν εννοώ το εννιά που γίνεται δεκαεννιά στον έλεγχο, ούτε τους τάχα φιλάνθρωπους φίλους µου. Ούτε βέβαια την ψευδαίσθηση ότι το µέλλον µου είναι αισιόδοξο. Αυτό στο κάτω- κάτω µπορεί και να βγει αληθινό. Άλλο πράγµα δεν ξέρει η µαµά και δεν είναι η µόνη. εν µου είναι ευχάριστο να µιλάω γι αυτό, αλλά δεν µπορώ να κάνω ότι δεν το βλέπω. Ούτε µπορώ να ισχυριστώ ότι κάποιος άλλος το κάνει αντί για µένα. Τα χέρια αυτά, τα µικροσκοπικά, λες και ανήκουν σε έναν εξάχρονο και όχι σε ένα αγόρι της ηλικίας µου, ξέρω πολύ καλά τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Βέβαια, ενώ το «τι» είναι εύκολο επειδή εύκολα το παρατηρείς, το «γιατί» σηκώνει πολλή συζήτηση. Όπως ακριβώς συµβαίνει και στις επιστήµες. Το «τι» το βλέπεις µπροστά σου. Η µια µπάλα χτυπάει την άλλη και βλέπεις την κίνηση, ακούς τον ήχο. Το «τι» το καταγράφεις εύκολα µε ένα πείραµα, σαν αυτά που µας κάνει στην τάξη ο δάσκαλος. Το «γιατί» είναι άλλο πράγµα. Πολλές θεωρίες µπορεί να υπάρχουν για να εξηγήσουν το «γιατί». Και άντε πες ότι στη χηµεία και στη φυσική εύκολα καταλήγεις στο «γιατί». Στη ζωή είναι τόσο εύκολο να πεις γιατί κάποιος κάνει κάτι; Άµα παρατηρήσεις το Μιχάλη, τον γιο της Μαρίτσας, θα δεις ότι εξαφανίζεται σαν τον κλέφτη µες στις φυλλωσιές, µπαίνει στο σπίτι της Μάρως της κουτσής πάνω στο λόφο και ξαναβγαίνει ύστερα από ώρες. Άµα όµως προσπαθήσεις να βρεις το «γιατί», χάθηκες µες στις σκέψεις! Μπορεί να του παραδίδει µαθήµατα Αγγλικών, µπορεί να της κρατάει τη ρόκα ενώ αυτή γνέθει, µπορεί να λένε ιστορίες να περάσει η ώρα, µπορεί να συνωµοτούν να βάλουν χέρι στο παγκάρι (αν προλάβουν δηλαδή, γιατί πολλά ακούγονται και για τον ίδιο τον παπα- Ανέστη!), µπορεί, µπορεί, χίλια- δυό µπορεί! Για να είµαι ειλικρινής γιατί πάντα θέλω να είµαι ειλικρινής, όσο µπορώ δηλαδή το να βρεις το «γιατί» για τις πράξεις των άλλων είναι πολύ πιό εύκολο και ανώδυνο απ ό,τι το «γιατί» για τις δικές σου. Το µόνο που ξέρω είναι ότι αυτό που κάνω εδώ και κανα- δυό χρόνια θεωρείται κακό πράγµα και δεν το έχω συζητήσει µε κανέναν. Πολλά βέβαια θεωρούνται «κακά πράγµατα» από τους µεγάλους, αλλά όλοι σχεδόν συνεχίζουν να τα κάνουν χωρίς καµία τύψη. Το να λέµε ψέµατα, ας πούµε, το να µιλάµε την ώρα της λειτουργίας, το να διαβάζουµε τα «πονηρά» περιοδικά που φέρνει ο κυρ- Λάµπρος στο περίπτερο, το να κάνουµε «πονηρές» σκέψεις τα βράδια που πέφτουµε για ύπνο, και πολλά άλλα. Εγώ όλ αυτά τα έχω κάνει. Ίσως γιατί τα βρίσκω εντελώς φυσιολογικά και το να πω ψέµατα άµα δε θέλω να βρω τον µπελά µου και το να µιλήσω την ώρα της εκκλησίας και το να κρυφοκοιτάξω κάποιες σελίδες από τα περιοδικά που έχει κρεµασµένα γύρω- γύρω στο περίπτερο ο κυρ- Λάµπρος και το να φανταστώ ότι είµαι ξαπλωµένος µε τη Νατάσα σε ένα κρεβάτι και την έχω αγκαλιά όλη τη νύχτα ακούγοντας την ανάσα της και βλέποντας το στήθος της να ανεβοκατεβαίνει. Το µυστικό το δικό µου είναι εντελώς διαφορετικό από των άλλων παιδιών. Γελάω συνωµοτικά κάθε φορά που το κάνω. Εκείνη τη στιγµή που τεντώνω το χέρι και καλύπτω µε την παλάµη µου το καινούργιο µπουκαλάκι το σαµπουάν που έχει φέρει στο µίνι- µάρκετ η Λίτσα ή το οβάλ πιατελάκι από πορσελάνη που είναι δώρο µαζί µε το απορρυπαντικό Skip, όλο µου το κορµί είναι λες και έχει ψηλώσει δυό- τρεις σπιθαµές! Και δεν βιάζοµαι να το κρύψω µες στη σάκα µου για να µη µε δει κανείς. Το κρατάω για 12

14 ηµήτρης Θανασούλας ώρα µες στα δάχτυλά µου, το περιεργάζοµαι, σκέφτοµαι πόσο πιό καλή θέση θα βρει µες στο µπαούλο µαζί µε τα παλιά ρούχα και τις αποκριάτικες στολές, κι ύστερα, σα να κάνω το πιό φυσιολογικό πράγµα στον κόσµο σα να αναπνέω, ας πούµε το παραχώνω µες στη σάκα κάτω από τα βιβλία µου. Και ξέρω ότι δεν το κάνει κανείς άλλος σ όλο το χωριό! Θα µου πεις, πώς µπορώ να είµαι τόσο σίγουρος! Πολλές φορές έχω παρατηρήσει τσούρµο από παιδιά και µεγάλους στο µίνι- µάρκετ, στο περίπτερο, στο χασάπη, στο µανάβη, στην ταβέρνα. Κάθοµαι σε µια γωνιά και µε το βλέµµα µου παρακολουθώ την κάθε κίνηση. Μόλις µπαίνω σε ένα χώρο καταγράφω µε µια µατιά ό,τι θα µπορούσε εύκολα να κλέψει κανείς: ένα διακοσµητικό πιάτο στον τοίχο, ένα κερί σε ένα κηροπήγιο, ένα νόµισµα πεσµένο ανάµεσα στις καρέκλες, ένα ελκυστικό προ όν στο ράφι, όπως το πορσελάνινο πιατάκι του Skip Τίποτε! Όλα είναι πάντα στη θέση τους, µέχρι να έλθει να τα πάρει ο νόµιµος κάτοχός τους. Συµπέρασµα: είµαι ένα ξεχωριστό πλάσµα. Χωρίς κανείς να καταλαβαίνει το παραµικρό, πέφτει θύµα της πλάκας µου. Τώρα, δεν ξέρω κι εγώ αν είναι πλάκα ή κάτι άλλο, ας πούµε «µανία», αλλά δε θα το ψάξω. Ό,τι είναι είναι. Μ αρέσει όµως. Είναι κάτι που µου γεµίζει µε ουσία τις ώρες. Και στο σχολείο τα ίδια κάνω. Εκεί βέβαια κάτι έχουν καταλάβει. Εννοώ ότι βλέπουν να τους λείπουν πράγµατα πότε µια γόµα, πότε ένα στιλό, µια ξύστρα, ένας χάρακας αλλά δεν µπορεί να τους πάει το µυαλό σε µένα. Λες κι ο θεός είναι σύµµαχός µου! Αν υπάρχει θεός, δηλαδή. εν παίρνω κι όρκο! Ό,τι και να µου λέει η φωνή µέσα µου, νιώθω πολύ όµορφα που τους ξαφρίζω τόσα πράγµατα κάτω από τη µύτη τους! Εντάξει, δεν ξέρω αν θα τό κανα αν όλ αυτά τα αντικείµενα ήταν µεγάλης αξίας. Ένα µολύβι, ένα πλαστικό µπολ, ένα πορσελάνινο πιατάκι, ένα πακέτο ζυµαρικά, µια σκουριασµένη µολυβοθήκη ξεχασµένη στο εργαστήρι του σχολείου µας δεν έχουν και µεγάλη αξία. Πάντως, και χρυσάφι νά κλεβα, δε θα ένιωθα τόσο ωραία όσο όλο αυτό τον καιρό που παραγεµίζω το µπαουλάκι µου! Η µαµά ποτέ δεν το ανοίγει το µπαούλο. εν είναι στο χαρακτήρα της να ψαχουλεύει τα πράγµατα των άλλων. Και µένα µου το έµαθε αυτό. εν ψαχουλεύω ποτέ! Μόνο παίρνω αυτό που θέλω και φεύγω! εν ανακατεύοµαι στις υποθέσεις και στα µυστικά των άλλων. Άλλο αν τις περισσότερες φορές µου αποκαλύπτονται µπροστά στα µάτια µου. Τις προάλλες στο σχολείο, εκεί που τραβούσα ένα ασηµένιο χάρακα από τη σάκα ενός συµµαθητή µου, έπεσε στο πάτωµα ένα παλιό γράµµα (έτσι τουλάχιστον φαινόταν από τον ωχροκίτρινο φάκελο) που απευθυνόταν σε µια κοπέλα στην Αθήνα. Απ ό,τι κατάλαβα, αυτή η κοπέλα στην Αθήνα ήταν αδελφή του συµµαθητή µου και κάποιος της έγραφε ότι λυπόταν που δεν µπορούσε πιά να είναι µαζί της ύστερα απ ό,τι έγινε, αλλά πάντοτε, λέει, θα τη σκεφτόταν. Την υποχρέωσες, βρε βλάκα! είχα σκεφθεί κουνώντας το κεφάλι. Τι να την κάνει τη σκέψη σου αν δεν έχει εσένα τον ίδιο! Ποιός ξέρει τι είχε συµβεί Και τι δουλειά είχε αυτό το γράµµα στη σάκα του Γιώργη Μάλλον το είχε βουτήξει από κάπου! Προς στιγµή φαντάστηκα ότι µπορεί να κάναµε το ίδιο πράγµα, ο Γιώργης κι εγώ, αλλά µετά σκέφθηκα ότι δεν ήταν έτσι. Εκείνος µπορεί να ήθελε από περιέργεια ή από ενδιαφέρον να µάθει κάτι που η απάντησή του βρισκόταν σ αυτό το γράµµα, ενώ εγώ κλέβω γιατί µ αρέσει και γιατί, απλούστατα, αυτά που κλέβω 13

15 Aντίο, λοιπόν ανήκουν σε άλλους και δε θα έπρεπε να βρίσκονται στα δικά µου χέρια! Πάντως, πρέπει να είναι πολύ χαζοί όλοι τους που τόσον καιρό δεν έχουν πάρει χαµπάρι τι γίνεται! Ούτε ο δάσκαλος, ούτε οι συµµαθητές µου, ούτε ο αστυφύλακας, ούτε ο περιπτεράς, ούτε η Λίτσα στο µίνι- µάρκετ, ούτε οι κουτσοµπόλες της αυλής µας, ούτε η θεία Ελένη, ούτε η µαµά! Εκτός αν µου την έχουν στήσει και περιµένουν την κατάλληλη στιγµή να µε τσακώσουν στα πράσα! Και τότε τι θα γίνει; Θα µε κάνουν ρεζίλι στο χωριό και µπορεί να µε κλείσουν και σε κανένα αναµορφωτήριο! Αν µε ρωτήσεις αν φοβάµαι, θα σου πω όχι. Εντάξει, κάποιες στιγµές δειλιάζω και λέω να το σταµατήσω πιά αυτό το επικίνδυνο «σπορ», αλλά µετά λέω, «και γιατί να σταµατήσω; εν πειράζω κανέναν! Όλοι συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά, όπως και πριν αρχίσω εγώ το σπορ!» ιάφορες ιστορίες που κάνουµε στο σχολείο µιλάνε για τις περιπέτειες µικρών παιδιών, τις αταξίες τους και τα καµώµατά τους που τους βάζουν σε µπελάδες. Κι όλα αυτά τα κάνουν παιδιά µικρά, πέντε, έξι, άντε και επτά χρόνων. Για δωδεκάχρονα που κλέβουν ό,τι βρουν µπροστά τους δε γράφει πουθενά! Λες να γίνω διάσηµος αν µε τσακώσουν; Κάτι είναι κι αυτό! Σάµπως όλοι γίνονται διάσηµοι επειδή κάνανε καλές πράξεις; Υπάρχουν και διάσηµοι που καθιερώνονται για τις «ατασθαλίες» τους, που λέει κι η θεία Ελένη. Μπορεί και νά ναι γραφτό να γίνω σταρ για το πρωτότυπο «άθληµά» µου. Μπορεί να διοργανωθούν και αγώνες για το ποιός θα κλέψει τα περισσότερα χωρίς να τον καταλάβουν οι άλλοι! Μπορεί να δοθούν έπαθλα και ο καλύτερος να ταξιδέψει έξω απ το χωριό, στον «πολιτισµό», για να µάθει κι άλλα πολλά και να γίνει «χρήσιµος πολίτης»! Πρώτη Μάρτη και όλος ο τόπος µυρίζει γλυκό τριαντάφυλλο. Ο µυρωµένος αέρας λογχίζει τα παραθυρόφυλλα και ανεβαίνει ίσα µε τα ρουθούνια µου. Παρατάω το διάβασµα κι είναι τόσο βαρετή αυτή η Γραµµατική! και σκάω λίγο έξω από το τζάµι να δω τον ουρανό. Ούτε ένα σύννεφο στον ορίζοντα! Κυριακή σήµερα κι η µαµά θά χει πάει σίγουρα στην εκκλησία. Τό χει πάρει απόφαση ότι εγώ δεν πρόκειται να την ακολουθήσω ξανά. Τα σταυροκοπήµατα και τα λόγια του παπά είναι δική της υπόθεση κι εµένα ας µη µε µπλέκει! Έχω πράγµατα εγώ να κάνω! Αφού τελειώνω βιαστικά κάτι ασκήσεις και σιγουρεύοµαι ότι ξέρω απ έξω ένα ολόκληρο κοµµάτι από ένα ποίηµα του Ρίτσου, φοράω τη µπλε φόρµα µου και πάω για έναν περίπατο. Άλλες φορές έπαιρνα κι ένα σηµειωµατάριο µαζί µήπως και µου έρθει καµιά σκέψη να τη γράψω. Ποτέ δεν ξέρεις τι µπορεί να σκεφθείς. Μπορεί αυτό που σκέφτεσαι και νοµίζεις ότι είναι χαζό σε κάποιον άλλον να αρέσει! Σήµερα όµως λέω να µη πάρω τίποτε µαζί µου. Τα µάτια και η µύτη µου αρκούν. Σαν κατηφορίζω το µονοπάτι µπροστά από το µεγαθήριο του καπετάνιου, τον «Όλυµπο», και βγαίνω στη δηµοσιά, βλέπω δυό- τρεις συµµαθητές µου µε τα ποδήλατα να έρχονται προς τη δική µου κατεύθυνση. Με βλέπουν από µακριά, γελάνε µεταξύ τους και µε χαιρετάνε. Τους ανταποδίδω το χαιρετισµό αλλά κόβω από αλλού δρόµο. εν έχω όρεξη για κουβέντα. Κάτι φωνάζουν πίσω µου, «πού πας ρε; Κοίτα ρε, µας έκλασε εντελώς!», αλλά εγώ δε δίνω σηµασία. Το δροµάκι που περνά από το χωράφι του παππού, που το δώσαµε για ένα κοµµάτι ψωµί πριν καµιά δεκαριά χρόνια, είναι γεµάτο αγριο- 14

16 ηµήτρης Θανασούλας λούλουδα. Καθώς περπατώ, νιώθω να µ αγκυλώνει στην κάλτσα ένα αγκάθι και τινάζω το πόδι στη στιγµή. «Με µατιάσανε τα µαλακισµένα!» µονολογώ και συνεχίζω. Μόνο όταν φθάνω στο ξωκλήσι, τον Άγιο Μηνά, που είναι πάνω στο λόφο, δίπλα σχεδόν στο σπίτι της Μάρως της κουτσής, καταλαβαίνω τι σηµαίνει Κυριακή! Όλη η Ήπειρος είναι στα πόδια µου ανάγλυφη, σα να ξεπήδησε από τον καµβά της θείας Ελένης! Τι χρώµα είναι αυτό που πληµµυρίζει τα µάτια µου, τι πόθος είναι αυτός που µε κυριεύει να ζήσω αυτή τη στιγµή! Κοιτάζοντας το πρασινοκίτρινο των χωραφιών πέρα, όσο φθάνει το µάτι σου, και ταξιδεύοντας στους καπνούς από τα τζάκια που φαίνονται από µακριά, νιώθω τέτοια γαλήνη, σαν πουλί που γυρίζει στη φωλιά του, σαν αγυιόπαιδο1 που του δίνουν σπίτι! Μια τέτοια οµορφιά, που είµαι πολύ µικρός για να την αποδώσω µε λόγια, θέλω τούτες τις στιγµές να τη ζούσα µε αυτήν που αγαπώ περισσότερο από όλους τους άλλους τη Νατάσα, την πανέµορφη µελαχρινή νεράιδα του χωριού µας, που είναι στο απέναντι θρανίο από µένα. Μόνο κάτι τέτοιες ώρες που κοιτάζεις τη ζωή κατάµατα και βλέπεις το θάµπος της καταλαβαίνεις πόσο µόνος είσαι. Κι εγώ αυτό το λόφο µέχρι το εκκλησάκι του Άη- Μηνά τον ανέβηκα µόνος, όπως κάθε φορά. εν είναι ότι µε αποφεύγει. Μάλλον εµένα µε πιάνει µια ντροπή, µια συστολή, πώς να το πω, και δεν την πλησιάζω στα διαλείµµατα. Ενώ εκείνη το περιµένει, είµαι σίγουρος. Κανέναν άλλον δεν κοιτάζει εκτός από µένα. Κάπου νιώθω περήφανος που µου δίνει σηµασία. Απ την άλλη όµως λέω στον άµοιρο τον εαυτό µου, «τι σου λιµπίστηκε ρε και σε κοιτάζει; Μήπως τα ακριβά σου ρούχα ή την οµορφάδα σου; υό σπιθαµές είσαι κι αυτό µε τα παπούτσια!» Εδώ και αρκετό καιρό τώρα περιποιούµαι λίγο την εµφάνισή µου πριν πάω σχολείο. Χτενίζω καλύτερα τα µαλλιά µου πότε τα κάνω χωρίστρα, πότε τα τραβάω µε τη βούρτσα προς τα πίσω, πότε βάζω λίγο ζελέ που µου έχει δώσει η θεία Ελένη κι έχω µάλιστα πάντα στη σάκα µου ένα καθρεφτάκι, που το βγάζω κρυφά την ώρα του µαθήµατος ή όταν πάω στην τουαλέτα, και σιάχνοµαι. «Σωστός Αλέν Ντελόν είσαι!» δίνω κουράγιο στον εαυτό µου και κορδώνοµαι. Όταν τη βλέπω όµως, χάνω τ αβγά και τα πασχάλια! Πάει κι ο Αλέν Ντελόν, πάνε κι όλα! Η θεία Ελένη, τελικά, είναι πολύ έξυπνη. Τις προάλλες, πριν κάνα- δυό µήνες, που είχε έρθει στο σχολείο να δει τη φίλη της την Πόπη που κρατάει το κυλικείο, µε είδε που έκανα γύρους γύρω απ τη Νατάσα και µου το φύλαξε! Το Σάββατο που πήγα να την επισκεφθώ, µε τράταρε γλυκό κυδώνι και µε κάθισε πάνω σ ένα παλιό µπαούλο µεγαλύτερο απ το δικό µου και µε µια µοβ επένδυση µαλακή σα ντουλαµά2. - Λοιπόν; µου έκανε και στήθηκε µπρος µου, λες και περίµενε να της πω την ιστορία της ζωής µου. - Λοιπόν; επανέλαβα εγώ χωρίς να καταλαβαίνω πού το πήγαινε. - Πώς πάει το σχολείο; - Μια χαρά, θεία. ηλαδή θα µπορούσε να πάει και καλύτερα, εδώ που τα λέµε, αλλά τέλος πάντων θα µπορούσε να πάει και χειρότερα, οπότε µια χαρά! Γέλασε και κούνησε καταφατικά το κεφάλι. - Ναι, έχεις δίκιο. Αν σκεφθείς κιόλας και κάτι άλλα παιδιά που δεν έχουν λεφτά ούτε 15

17 Aντίο, λοιπόν για µολύβια, εσύ είσαι µια χαρά! - Ας είσαι καλά εσύ, θεία, της είπα γλυκά και την κοίταξα στα λαδιά της µάτια. Κι η γιαγιά, φυσικά, πρόσθεσα γιατί ήθελα νά µαι δίκαιος. - Εγώ δεν κάνω τίποτε, Αντώνη µου. Απλά βοηθώ τον εαυτό µου, ξέρεις Αυτό δεν το περίµενα να το πει. - Ναι, ναι, έκανε και πήγε στο παράθυρο. Μετά γύρισε και συνέχισε: Στη µαµά σου και σε σένα βλέπω κάτι απ τον εαυτό µου. Κάτι µου καλύπτετε εσείς οι δύο. Ίσως το κενό από την αδελφή που δεν είχα ποτέ ή ακόµη και από το παιδί που ίσως δεν αποκτήσω ποτέ Το σώµα της όλη αυτή την ώρα που µιλούσε είχε µια παράξενη ένταση. Το έβλεπες στον τρόπο που κινιόταν µες στο δωµάτιο. Μιλούσε και τα χέρια και τα πόδια της είχαν έναν δικό τους ρυθµό, σα να χόρευαν. Ήταν χαρούµενη, κι ας έβγαζε µια θλίψη για τη ζωή που ίσως δεν έζησε. Κι εγώ έβλεπα κάτι απ τον εαυτό µου πάνω της. - Ας τ αφήσουµε τώρα αυτά, είπε µετά και την είδα να κάθεται αέρινα στο σκαµπουδάκι µπροστά σε έναν καινούργιο, ατελείωτο πίνακα. εν ξέρω αν είχε µόλις αρχίσει ή ήταν λίγο πριν το τέλος του έργου της. Πάντως, είχε έντονο πορτοκαλί και µοβ αυτός ο πίνακας, ενώ τα σχήµατα που προσπαθούσε να αποδώσει ήταν ακόµη θαµπά, ακαθόριστα. - Τι ζωγραφίζεις; τη ρώτησα. Με ένα τεράστιο χαµόγελο γύρισε και µου είπε: - εν ξέρω Καµιά φορά δεν χρειάζεται να ξέρεις τι είναι αυτό που ζωγραφίζεις Απλά αφήνεις το µυαλό σου ελεύθερο, χωρίς χαλινάρι, και αυτό σε πηγαίνει Το αποτέλεσµα, πάντως, τις περισσότερες φορές είναι αντάξιο της έµπνευσής σου Τι όµορφα που µιλούσε πάντοτε! Ήταν ένας θησαυρός γνώσεων και αισθήσεων για µένα! Τι λέω «ήταν»! Ακόµη είναι και θα είναι! - Κάτι λέγαµε για το σχολείο, µου είπε µετά. Κάπου το πήγαινε µ αυτή την κουβέντα. - Σε είδα προχθές, της είπα. εν µιλήσαµε όµως - Ναι, ναι, κι εγώ σε είδα. Είχα πάει να δω τη φίλη µου - Την Πόπη, συµπλήρωσα εγώ. Πολύ καλή κυρία Η θεία γέλασε. - Μη της το πεις όµως ποτέ! - Γιατί; - Ε, να το «κυρία» χτυπάει πολύ άσχηµα σε µια εικοσιπεντάρα! Και µάλιστα σε κάποια που πιστεύει ότι είναι ήδη πολύ µεγάλη! - Μα δεν είναι πολύ µεγάλη! έκανα εγώ παραξενεµένος. - Έχεις δίκιο, δεν είναι µεγάλη, αυτό της λέω κι εγώ Αλλά, ξέρεις, οι γυναίκες ακόµη, τουλάχιστον στα χωριά, σαν το δικό µας, µαραζώνουν γρήγορα και φαντάζονται ότι η ζωή πέταξε µέσα από τα χέρια τους σαν πουλί! Εκτός αν έχουν ενδιαφέροντα ή βρουν έναν άνθρωπο να τις αγαπήσει ή - Ή ; ρώτησα εγώ. - Ή αν πάψουν να είναι γυναίκες 16

18 ηµήτρης Θανασούλας Αυτό µε χτύπησε σαν κεραυνός. - Και πώς θα πάψουν να είναι γυναίκες; - ύσκολο πολύ αυτό, παραδέχθηκε. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Βέβαια έχει κι αυτό το τίµηµά του Μια γυναίκα παύει να είναι γυναίκα µόνο όταν πιστέψει σε κάτι που είναι πάνω απ αυτή. Το ίδιο µπορεί να ισχύσει και για έναν άνδρα, µόνο που είναι πολύ πιό δύσκολο! Θα το αναλύσουµε µια άλλη φορά αυτό Στο θέµα µας τώρα! Προχθές, που λες, σε είδα να κάνεις εφόρµηση σε µια συµµαθήτριά σου! «Εφόρµηση»! Αυτή η θεία χρησιµοποιεί τη γλώσσα τόσο περίεργα! - ηλαδή; Την κοίταζα σα χαζός. - Περιτριγύριζες µια κοπέλα ντε! Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις τώρα! Κοκκίνισα σαν παντζάρι. - Τη Νατάσα, λες, µουρµούρισα µετά. - Ωραίο όνοµα, έκανε σκεφτική η θεία. Είστε µαζί στην ίδια τάξη; - Ναι Στο απέναντι θρανίο κάθεται. - Τι γίνεται µ αυτή; Έλα, πες τα όλα στη θεία Ελένη! Αυτός ο ρόλος του εξοµολογητή της πήγαινε πολύ. Αν ήταν έτσι ο παπα- Ανέστης, θά µουν µαζί του συνέχεια στο εξοµολογητήριο! - Να, είπα δειλά, µ αρέσει η συντροφιά της - Η δική σου της αρέσει; - εν ξέρω Μάλλον - εν της έχεις µιλήσει ποτέ; - Ναι, πώς! Πολλές φορές Αλλά γενικά δεν κάνουµε παρέα Με κοιτάζει όµως Θεία δεν ξέρω απ αυτά. Είµαι µικρός, µωρέ - Έλα τώρα! Όποτε σας συµφέρει εσάς τους νεαρούς είστε µεγάλοι κι όποτε δε σας συµφέρει είστε µικροί! - Τι να κάνω! Αν δεν την έβλεπα, µπορεί και να έπαιρνα το θάρρος να της µιλήσω Θα µου έλειπε πιό πολύ. Τώρα όµως που τη βλέπω συνέχεια, µου αρκεί - Τι θες να κάνετε µαζί; Πάντα οι ερωτήσεις της ήταν εύστοχες. - Να της δείξω τον κόσµο µου, της απάντησα µε σκυµµένο το κεφάλι. - Τον κόσµο σου θα της τον δείξεις µε σηκωµένο το κεφάλι Τ ακούς, Αντώνη; Τα χείλια µου από µόνα τους έσκασαν ένα χαµόγελο. - Άκου εδώ, συνέχισε σε εµπιστευτικό τόνο. Θυµάσαι τι σου είπα πριν για τον πίνακα και την έµπνευση; Είπα ναι µε ένα κούνηµα του κεφαλιού. - Αν θες κάτι και στην περίπτωσή µας θες τη Νατάσα άσε το µυαλό σου να σε οδηγήσει. Χτίσ τα όλα εδώ µέσα πρώτα, µου εξήγησε και είδα το δάχτυλό της, µε µοβ, πράσινες και µπλε µουντζούρες, να ανεβαίνει µέχρι το κεφάλι της και να σταµατά στο κούτελό της. Αν θες να ταξιδέψεις µαζί της, χτίσε τη βαρκούλα σας µες στον ταρσανά του µυαλού σου Έµενα να την κοιτάζω µαγεµένος. εν τα καταλάβαινα όλα όσα έλεγε αλλά το 17

19 Aντίο, λοιπόν νόηµά τους το είχα συλλάβει. - Θέλω πολύ να ταξιδέψω µαζί της, θεία Κι όπου µας πάει Αλλά αυτό τον τορσανά που λες - Ταρσανά, µε διόρθωσε. - Ναι, αυτό τον ταρσανά δεν τον ξέρω Γέλασε µε την ψυχή της. - Ο ταρσανάς είναι το ναυπηγείο, εκεί όπου φτιάχνονται τα πλοία - Και χωράει ένα ολόκληρο ναυπηγείο µες στο κεφάλι µου;! έκανα εγώ µε αφέλεια. - Το µυαλό µας όλα τα χωράει, φθάνει να κάνουµε χώρο µέσα του Κάνε εσύ χώρο και όλα τ άλλα θα γίνουν µόνα τους Μια κουβέντα είν αυτή Καλά τα λέει η θεία, αλλά ο θετός ο ανιψιός της είναι χέστης! Καλά, δεν είµαι και τόσο δειλός όσο φαίνοµαι, αλλά τι το θες! Το αποτέλεσµα είναι ότι δεν µπορώ να κάνω βήµα µπροστά. Έχω κολλήσει στο όνειρο και αυτή που ονειρεύοµαι είναι φυλακισµένη µέσα του. Πώς θα τη βγάλω; Κι όταν µάλιστα ανακαλύψει µε ποιόν έχει να κάνει, µε ποιόν αρχικλέφταρο έχει µπλέξει (όταν µπλέξει!), θα φτύνει τον κόρφο της! Κάθοµαι σε µια πέτρα και µε ένα ξυλαράκι ξύνω το χώµα αποκαλύπτοντας στρώµατα από καβαλίνες αλόγων και σάπια χόρτα. Θέλω να γράψω πάνω στο χώµα, να σχηµατίσω τα αρχικά µας, εµένα και της Νατάσας, αλλά αυτό αντιστέκεται. Αφού έχω ανοίξει µερικές τρύπες βγάζοντας απ τις φωλιές τους τα µυρµήγκια, βρίσκω τελικά το µέρος να χαράξω το Α και το Ν. «ΑΝ», λοιπόν. Μπορεί την αγάπη που νιώθω γι αυτή να την ξέρω µόνο εγώ, αλλά τώρα που έχω γράψει το «ΑΝ», το ξέρει όλη η φύση. Έχει καταγραφεί στην ιστορία. Και να πάθω κάτι εγώ, αυτά τα αρχικά θα είναι εδώ πάνω, στο λόφο, µέχρι να τα σβήσει ο αέρας κι η βροχή ύστερα από χρόνια. Άµα ζούσε ο παππούς, θα έλεγε αυτός ο κόσµος ο «καβάφικος»3 δεν εκτιµά ούτε αγάπες ούτε αισθήµατα. Χρή- µατα θέλει µόνο και φανταχτερά υφάσµατα: ατλάζια4 και σατέν. Τον ζάβαλη5 κι αυτόνε Νέος χάθηκε. Γκρεµίστηκε απ το γα δούρι και µέχρι να τον πάνε στο νοσοκοµείο, είχε πεθάνει από εσωτερική αιµορραγία. Τελικά, είναι ανθεκτικές οι γυναίκες! Απ όλο µας το σόι, αυτές που ζουν ακόµη κι αναπνέουν είναι η γιαγιά, η αδελφή της στην Αγόριανη, η µαµά και µια θεία της στη Σπάρτη. Ο παππούς έφυγε κακήν κακώς, πολλοί θείοι περάσανε στην αιωνιότητα ποιός ξέρει πώς! ο µπαµπάς έφυγε Μόνο εγώ υπάρχω ακόµη! Λες να µε ξεπαστρέψουν κι εµένα; Είναι παράξενες οι γυναίκες Αλλά µόνο τη δικιά τους αγκαλιά έχω γευθεί τόσα χρόνια. Οι αρσενικοί χαθήκαν όλοι προτού καν προλάβω να τους γνωρίσω Γι αυτό πρέπει να παίξω το ρόλο τους καλά! Να τους τιµήσω! Να γίνω εγώ και παππούς και σύζυγος και γιος! Ακόµη ακόµη δεν έχω µάθει να δένω τα κορδόνια µου και θέλω και ρόλους! Τα µάτια ενός δωδεκάχρονου είναι τυφλά ακόµη. εν έχει φύγει από πάνω τους η θαµπάδα της νιότης. Ποιάς νιότης, δηλαδή Και τα επόµενα δέκα χρόνια τον ίδιο δρόµο βλέπω να ακολουθώ τυφλά µόνος µου, ν ανεβαίνω εδώ πάνω αν υπάρχει το «εδώ πάνω» και δεν το έχουν κάνει ξενοδοχείο ή νοσοκοµείο και να χαράζω αρχικά µε ένα ξυλαράκι. Α ρε, Νατάσα! Πού είσαι τέτοια ώρα; Πώς µπορείς να είσαι κλεισµένη µες 18

20 ηµήτρης Θανασούλας στο σπίτι όταν έξω έχει τέτοια µέρα! Πάω κι εγώ πάλι πίσω να σ ονειρευτώ ότι έρχεσαι στο προσκεφάλι µου και µου λες παραµύθια Άµα θες να λέγεσαι άνθρωπος, δεν µπορείς να µην επισκεφθείς την καλύβα του κυρ- Φάνη, του µπαλωµατή. Τέτοιες µεθυστικές µυρωδιές και τέτοιες αποχρώσεις δέρµατος δεν έχεις δικαίωµα να τις παραβλέπεις. Γι αυτό κι εγώ κάθε Τρίτη, που γυρνάω απ το σχολείο, τον επισκέπτοµαι για καµιά ώρα. Είναι πάντα σκυµµένος πάνω απ τον ξύλινο πάγκο του σαν σκαντζόχοιρος που είναι έτοιµος να κουλουριαστεί και πότε ράβει µια σόλα, πότε ξυλώνει ένα τακούνι, πότε βάφει µια γδαρµένη µύτη. Μου ψήνει καφέ στη χόβολη ξέρει ότι µ αρέσει µόνο ο δικός του και κάνει διάλειµµα ακούγοντάς µε να του διηγούµαι διάφορες ιστορίες από το σχολείο. εν έχει πάει ποτέ σχολείο ο ίδιος, κι αυτό φαίνεται στα µάτια του. Είναι λες και έχουν άλλες κόρες αυτά τα µάτια των αγράµ- µατων. Είναι όµως πιό µεγάλες, πιό «συσταλµένες», «συνεσταλµένες», «διεσταλµένες» δεν θυµάµαι κι εγώ τη λέξη που µου είχε πει την άλλη φορά η µαµά, που διάβαζε ένα άρθρο σ ένα περιοδικό. Τέλος πάντων, τα µάτια του κυρ- Φάνη είναι αλλιώτικα! Λες και κατοικούν σε άλλο κόσµο, χωρίς προβλήµατα, χωρίς σκοτούρες, χωρίς άγχη για το µέλλον Ζει τόσο απλά αυτός ο άνθρωπος Κι είναι ευτυχισµένος. Μου λέει κάθε φορά που µε βλέπει πόσο µεγάλωσε ο εγγονός του ο Σωτήρης, που είναι πέντε µηνών. - Ε, πόσο µεγάλωσε, κυρ- Φάνη, σε µια βδοµάδα! του κάνω εγώ και γελάω. - Μεγαλών, πιδί µ. Θιόρατους έγινι! Λες και τού χουν βάλ λάστιχου στα κόκαλα και τα τραβάνι! Περνάει γλήγορα ο κιρός! Κι ηµείς κάνουµι πως δεν του βλέπουµι - Μια χαρά είσαι, κυρ- Φάνη. Έχεις την οικογένειά σου, είσαι ευτυχισµένος. Ας ήµουν κι εγώ στη θέση σου Αφήνει για λίγο το κοµµάτι δέρµα που δουλεύει και µε κοιτά παραξενεµένος. - Είσι µε τα καλά σ ; Εισύ του λες αυτό; έκα χρόνων είσι κι ακούγισι λες κι είσι βδου- µήντα! - ώδεκα είµαι, αλλά έχω πολλές σκοτούρες! Έχω βαρεθεί τη ζωή µου µε το σχολείο και µε το χωριό, γενικά Ενώ εσύ έχεις φτιάξει τη ζωή σου, έχεις βρει κάποιο νόηµα Ποτέ δεν θα µίλαγα έτσι στη µαµά ή στη θεία Ελένη. Με τις γυναίκες κλείνοµαι πολύ, δεν εξωτερικεύοµαι. Ενώ µε τους άντρες όπως και µε τον µπαµπά κάποτε είµαι πιό άνετος, «ξεκουµπώνοµαι». Ο κυρ- Φάνης ποτέ δεν παραδέχεται ότι τα πράγµατα είναι τόσο µαύρα όσο του τα παρουσιάζω. Μήνες τώρα που είµαι τακτικός επισκέπτης, δε λέει να καταλάβει πώς είναι ο κόσµος τούτος εδώ για ένα δωδεκάχρονο παιδί χωρίς πατέρα και χωρίς ελπίδα. Ας µου δάνειζε λίγο τα µάτια του κι εγώ τα δικά µου και τότε ξαναµιλάγαµε! Τον αγαπώ τον κυρ- Φάνη ίσως ακόµη πιό πολύ από τότε που φυλάω µες στο µπαούλο µου κοµµάτια από κάτι σκαρπίνια που δούλευε από καιρό. Όλους τους ξέρω και µε ξέρουν εδώ. Σα φεύγω απ το µπαλωµατάδικο του κυρ- Φάνη, διασχίζω όλη την παραγκούπολη του χωριού, όπου σου έρχεται µια µπαλταδιά από βροµιά και υγρασία, και χαζεύω πότε µιλώντας για τον καιρό µε τις γριές που µε φωνάζουν να µου δώσουν γλυκό κεράσι και πότε αγναντεύοντας το ηλιοβασίλεµα που χα δεύει τα θεόρατα πλατάνια που αγκαλιάζουν µε τα κλαδιά τους τη λίµνη µας. Έχω 19

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω.

Και ο μπαμπάς έκανε μία γκριμάτσα κι εγώ έβαλα τα γέλια. Πήγα να πλύνω το στόμα μου, έπλυνα το δόντι μου, το έβαλα στην τσέπη μου και κατέβηκα να φάω. 1 Εδώ και λίγες μέρες, ένα από τα πάνω δόντια μου κουνιόταν και εγώ το πείραζα με τη γλώσσα μου και μερικές φορές με πονούσε λίγο, αλλά συνέχιζα να το πειράζω. Κι έπειτα, χτες το μεσημέρι, την ώρα που

Διαβάστε περισσότερα

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: ΙΕ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΕΜΕΣΟΥ (Κ.Α.) ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2007-2008 Τάξη: Γ 3 Όνομα: Η μύτη μου είναι μεγάλη. Όχι μόνο μεγάλη, είναι και στραβή. Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με λένε Μυτόγκα. Μα η δασκάλα τα μαλώνει: Δεν

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός»

«Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 «Ο Αϊούλαχλης και ο αετός» (Φλώρινα - Μακεδονία Καύκασος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #25 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 2 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ Βάζει η δασκάλα εργασία για το σπίτι, να ρωτήσουν πως γεννιούνται τα παιδιά. - Μαμά, μαμά, λέει ο Σοτός μόλις πήγε σπίτι, η δασκάλα μας είπε να σας ρωτήσουμε πως γεννιούνται τα παιδιά. - Δεν μπορώ τώρα,

Διαβάστε περισσότερα

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής

Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Τράντα Βασιλική Β εξάμηνο Ειδικής Αγωγής Ο Μικρός Πρίγκιπας έφτασε στη γη. Εκεί είδε μπροστά του την αλεπού. - Καλημέρα, - Καλημέρα, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, ενώ έψαχνε να βρει από πού ακουγόταν η

Διαβάστε περισσότερα

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ

ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ ALBUM ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ 2010 ΦΥΣΑΕΙ Μη µου µιλάς γι' αυτά που ξεχνάω Μη µε ρωτάς για καλά κρυµµένα µυστικά Και µε κοιτάς... και σε κοιτώ... Κι είναι η στιγµή που δεν µπορεί να βγεί απ' το µυαλό Φυσάει... Κι είναι

Διαβάστε περισσότερα

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ

17.Γ. ΠΡΟΣΤΧΑ ΑΝΕΚΔΟΣΑ ΜΕ ΣΟΝ ΣΟΣΟ 4 - ΧΑΣΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΤ ΜΑΡΙΑ το Δημοτικό η δασκάλα λέει στους μαθητές της: -Παιδιά, ελάτε να κάνουμε ένα τεστ εξυπνάδας! Ριχάρδο, πες μου ποιο είναι αυτό το ζωάκι: Περπατά στα κεραμίδια, έχει μουστάκι, κάνει νιάου και αλλά έχει και

Διαβάστε περισσότερα

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου

Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Πιστοποίηση Επάρκειας της Ελληνομάθειας 18 Ιανουαρίου 2013 A2 Κείμενα Κατανόησης Γραπτού Λόγου Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Διάρκεια Εξέτασης 30 λεπτά Ερώτημα 1 (7 μονάδες) Διαβάζετε

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ 2 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΕΓΓΟΝΟΣ: Παππού, γιατί προτιμάς να βάζεις κανέλα και όχι κύμινο στα σουτζουκάκια; ΠΑΠΠΟΥΣ: Το κύμινο είναι κομματάκι δυνατό. Κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 2 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Λέει ο Σοτός στη μαμά του: - Μαμά, έμαθα να προβλέπω το μέλλον! - Μπα; Κάνε μου μια πρόβλεψη! - Όπου να είναι θα έρθει ο γείτονας να μας πει να πληρώσουμε το τζάμι που του έσπασα!!! Ενώ ο πατέρας διαβάζει

Διαβάστε περισσότερα

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα.

Τριγωνοψαρούλη, μην εμπιστεύεσαι ΠΟΤΕ... αχινό! Εκπαιδευτικός σχεδιασμός παιχνιδιού: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, Βασιλική Νίκα. Ήρθε ένας νέος μαθητής στην τάξη. Όλοι τον αποκαλούν ο «καινούριος». Συμφωνείς; 1 Δεν είναι σωστό να μη φωνάζουμε κάποιον με το όνομά του. Είναι σαν να μην τον αναγνωρίζουμε. Σωστά. Έχει όνομα και με αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή

Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Παραμύθι για την υγιεινή διατροφή Τζήκου Βασιλική Το δίλημμα της Λένιας 1 Παραμύθι πού έχω κάνει στο πρόγραμμα Αγωγής Υγείας που είχε τίτλο: «Γνωρίζω το σώμα μου, το αγαπώ και το φροντίζω» με την βοήθεια

Διαβάστε περισσότερα

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό:

Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: Ο Τοτός και ο Μπόμπος εξετάζονται από το δάσκαλό τους. Ο Μπόμπος βγαίνει από την αίθουσα και λέει στον Τοτό: - "Η πρώτη απάντηση είναι 1821, η δεύτερη Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η τρίτη δεν ξέρουμε ερευνάται

Διαβάστε περισσότερα

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011)

3 ο βραβείο ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ. Βασιλεία Παπασταύρου. 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗ 1 ος Πανελλήνιος διαγωνισμός λογοτεχνικής έκφρασης για παιδιά (2010-2011) 3 ο βραβείο Βασιλεία Παπασταύρου 1 ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ερυθραίας 2 Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Καραγκιόζης

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ

ΕΚΕΙΝΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥ Ι ΓΙΑ ΤΟΝ Γ Πέρος Ζαχαρίας Ζαχαρίας Πέρος ψευδώνυμο, του σπουδαστή της Αντιρύπανσης Ζαχαρία Περογαμβράκη. Στην Κοζάνη ασχολήθηκε με το Θέατρο σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, συμμετείχε σε μία ταινία

Διαβάστε περισσότερα

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς

Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς Εντυπώσεις μαθητών σεμιναρίου Σώμα - Συναίσθημα - Νούς A...Τα αισθήματα και η ενεργεία που δημιουργήθηκαν μέσα μου ήταν μοναδικά. Μέσα στο γαλάζιο αυτό αυγό, ένιωσα άτρωτος, γεμάτος χαρά και αυτοπεποίθηση.

Διαβάστε περισσότερα

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος»

Ο εγωιστής γίγαντας. Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία. Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης. «Αλέξανδρος Δελμούζος» Ο εγωιστής γίγαντας Μεταγραφή : Γλυμίτσα Ευθυμία Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» 2010-2011 Κάθε απόγευμα μετά από το σχολείο τα παιδιά πήγαιναν για να παίξουν στον κήπο του γίγαντα.

Διαβάστε περισσότερα

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν.

Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις. Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Αποστόλη Λαμπρινή (brines39@ymail.com) ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ Στην ζωή πρέπει να ξέρεις θα σε κάνουν να υποφέρεις Μην λυγίσεις να σταθείς ψηλά! Εκεί που δεν θα μπορούν να σε φτάσουν. Θα σε χτυπάνε, θα σε πονάνε,

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 02 Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΙΡΑ Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ

Διαβάστε περισσότερα

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός

Μαρία Κωνσταντινοπούλου Ψυχολόγος - ειδική παιδαγωγός ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ Ένα παραμύθι για τη διαφορετικότητα, για μικρούς αλλά και για μεγάλους (αυτισμός) Τα παιδιά είναι ελεύθερα να ζωγραφίσουν τις παρακάτω σελίδες όπως αυτά αισθάνονται... Μαρία Κωνσταντινοπούλου

Διαβάστε περισσότερα

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Β. ΜΙΚΡΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 4 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Ήταν ο Σοτός στην τάξη και η δασκάλα σηκώνει την Αννούλα στον χάρτη και τη ρωτάει: Αννούλα, βρες μου την Αμερική. Σην βρίσκει η Αννούλα και ρωτάει μετά τον Σοτό η δασκάλα: -Σοτέ, ποιος ανακάλυψε την Αμερική;

Διαβάστε περισσότερα

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός»

«Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 «Ο Σάββας η κλώσσα και ο αετός» (Πόντος) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #26 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

«Πούλα τα όσο θες... πούλα ας πούµε το καλάµι από 200 ευρώ, 100. Κατάλαβες;»

«Πούλα τα όσο θες... πούλα ας πούµε το καλάµι από 200 ευρώ, 100. Κατάλαβες;» «Πούλα τα όσο θες... πούλα ας πούµε το καλάµι από 200 ευρώ, 100. Κατάλαβες;» Οπου (Α) ο καλούµενος - χρήστης της υπ' αριθ. 698... (µέλος της Χ.Α.) Οπου (Β) ο καλών Ηµεροµηνία: 20/09/2013 Εναρξη: 22:12':00''

Διαβάστε περισσότερα

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο

Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Τα παιδιά της Πρωτοβουλίας και η Δώρα Νιώπα γράφουν ένα παραμύθι - αντίδωρο Ο Ηλίας ανεβαίνει Ψηλά Ψηλότερα Κάθε Μάρτιο, σε μια Χώρα Κοντινή, γινόταν μια Γιορτή! Η Γιορτή των Χαρταετών. Για πρώτη φορά,

Διαβάστε περισσότερα

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ

Οι αριθμοί σελίδων με έντονη γραφή δείχνουν τα κύρια κεφάλαια που σχετίζονται με το θέμα. ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑ Τί σε απασχολεί; Διάβασε τον κατάλογο που δίνουμε παρακάτω και, όταν συναντήσεις κάποιο θέμα που απασχολεί κι εσένα, πήγαινε στις σελίδες που αναφέρονται εκεί. Διάβασε τα κεφάλαια, που θα βρεις σ εκείνες

Διαβάστε περισσότερα

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε!

Φωνή: Θανούλη! Φανούλη! Μαριάννα! Φανούλης: Μας φωνάζει η μαμά! Ερχόμαστε! 20 Χειμώνας σε μια πλατεία. Χιονίζει σιωπηλά. Την ησυχία του τοπίου διαταράσσουν φωνές και γέλια παιδιών. Μπαίνουν στη σκηνή τρία παιδιά: τα δίδυμα, ο Θανούλης και ο Φανούλης, και η αδελφή τους η Μαριάννα.

Διαβάστε περισσότερα

Το παραμύθι της αγάπης

Το παραμύθι της αγάπης Το παραμύθι της αγάπης Μια φορά και ένα καιρό, μια βασίλισσα έφερε στον κόσμο ένα παιδί τόσο άσχημο που σχεδόν δεν έμοιαζε για άνθρωποs. Μια μάγισσα που βρέθηκε σιμά στη βασίλισσα την παρηγόρησε με τούτα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14. «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 «Ο μικρός βλάκας» (Τραγάκι Ζακύνθου - Επτάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #14 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα

Διαβάστε περισσότερα

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι.

0001 00:00:11:17 00:00:13:23. Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18. Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10. Ναι. 0001 00:00:11:17 00:00:13:23 Έλα δω να δεις. 0002 00:00:13:23 00:00:15:18 Η Χλόη είναι αυτή; 0003 00:00:16:21 00:00:18:10 Ναι. 0004 00:01:06:17 00:01:07:17 Σου έδειξα τη φωτογραφία; 0005 00:01:07:17 00:01:10:10

Διαβάστε περισσότερα

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους;

Ποια είναι η ερώτηση αν η απάντηση είναι: Τι έχει τέσσερις τοίχους; Τι έχει τέσσερις τοίχους; Ένα δωμάτιο. Τι υπάρχει απέναντι από το πάτωμα; Το ταβάνι η οροφή. Πού υπάρχουν λουλούδια και δέντρα; Στον κήπο. Πού μπορώ να μαγειρέψω; Στην κουζίνα. Πού μπορώ να κοιμηθώ; Στο

Διαβάστε περισσότερα

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης

Αϊνστάιν. Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ. Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΒΑΚΑΛΗ-ΣΥΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ Αϊνστάιν Η ζωή και το έργο του από τη γέννησή του έως το τέλος της ζωής του Εικόνες: Νίκος Μαρουλάκης Περιεχόµενα Κεφάλαιο 1:...3 Κεφάλαιο

Διαβάστε περισσότερα

Τα παραμύθια της τάξης μας!

Τα παραμύθια της τάξης μας! Τα παραμύθια της τάξης μας! ΟΙ λέξεις κλειδιά: Καρδιά, γοργόνα, ομορφιά, πυξίδα, χώρα, πεταλούδα, ανηφόρα, θάλασσα, φάλαινα Μας βοήθησαν να φτιάξουμε αυτά τα παραμύθια! «Χρυσαφένια χώρα» Μια φορά κι έναν

Διαβάστε περισσότερα

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε.

ΕΚ ΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε. ιστορίες της 17 ιστορίες της Πρωτοχρονιάς Παραμύθια: Βαλερί Κλες, Έμιλι-Ζιλί Σαρμπονιέ, Λόρα Μιγιό, Ροζέ-Πιερ Μπρεμό, Μονίκ Σκουαρσιαφικό, Καλουάν, Ιμπέρ Μασουρέλ, Ζαν Ταμπονί-Μισεράτσι, Πολ Νέισκενς,

Διαβάστε περισσότερα

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript

Modern Greek Stage 6 Part 2 Transcript 1. Announcement Καλημέρα, παιδιά. Θα ήθελα να δώσετε μεγάλη προσοχή σε ό,τι πω σήμερα, γιατί όλες οι ανακοινώσεις είναι πραγματικά πολύ σημαντικές. Λοιπόν ξεκινάμε: Θέμα πρώτο: Αύριο η βιβλιοθήκη του σχολείου

Διαβάστε περισσότερα

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού»

«Η τύχη του άτυχου παλικαριού» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 «Η τύχη του άτυχου παλικαριού» (Κοζάνη - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #15 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ

Α ΜΕΡΟΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ ΑΡΗΣ ΤΙΤΑ Α ΜΕΡΟΣ Μικρό, σύγχρονο οικογενειακό διαμέρισμα. Στο μπροστινό μέρος της σκηνής βλέπουμε δυο παιδικά δωμάτια, ένα στ αριστερά κι ένα στα δεξιά. Από το εσωτερικό τους καταλαβαίνουμε αμέσως ότι αριστερά

Διαβάστε περισσότερα

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας

Έρικα Τζαγκαράκη. Τα Ηλιοβασιλέματα. της μικρής. Σταματίας Έρικα Τζαγκαράκη Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας στην μικρη Ριτζάκη Σταματία-Σπυριδούλα Τα Ηλιοβασιλέματα της μικρής Σταματίας ISBN: 978-618-81493-0-4 Έρικα Τζαγκαράκη Θεσσαλονίκη 2014 Έρικα Τζαγκαράκη

Διαβάστε περισσότερα

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν

Π Ι Σ Τ Ο Π Ο Ι Η Σ Η Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν Ε Π Α Ρ Κ Ε Ι Α Σ Τ Η Σ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ Κ Α Τ Α Ν Ο Η Σ Η Π Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Κ Ο Υ Λ Ο Γ Ο Υ Π Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Ρ Α Δ Ε Ι Γ Μ Α Τ Ω Ν 2 5 Μ 0 Ν Α Δ Ε Σ 1 Y Π Ο Υ Ρ Γ Ε Ι Ο Π Α Ι Δ Ε Ι Α Σ Κ Α Ι Θ Ρ Η Σ Κ Ε Υ Μ Α

Διαβάστε περισσότερα

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα...

Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Μια μέρα καθώς πήγαινα στο σπίτι είδα έναν κλέφτη να μπαίνει από το παράθυρο και να είναι έτοιμος να αρπάξει τα πάντα... Αμέσως έβγαλα το κινητό από τη θήκη και έστειλα μήνυμα στο κινητό της μαμάς πού

Διαβάστε περισσότερα

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα.

Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. 1. Πριν από λίγες μέρες πήγα για κούρεμα. Καιρό είχες να ρθεις, Κλουζ, μου είπε ο κύριος Κολχάαζε, ανοιγοκλείνοντας το ψαλίδι του επικίνδυνα κοντά στο αριστερό μου αυτί. Εγώ τα αγαπώ τ αυτιά μου. Γι αυτό

Διαβάστε περισσότερα

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός)

Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; (Κάθε σωστή απάντηση 1 βαθµός) ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 1 Φύλλο εργασίας 1 Ερµηνεύουµε σύµβολα! Αν δούµε κάπου τα παρακάτω σήµατα πώς θα τα ερµηνεύσουµε; Επικοινωνούµε έτσι κι αλλιώς 26 2. Πού µπορείτε να συναντήσετε αυτό το σήµα; Σύνολο: (Κάθε σωστή.

Διαβάστε περισσότερα

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ - Α,α,α,α,α,α,α! ούρλιαξε η Νεφέλη - Τρομερό! συμπλήρωσε η Καλλιόπη - Ω, Θεέ μου! αναφώνησα εγώ - Απίστευτα τέλειο! είπε η Ειρήνη και όλες την κοιτάξαμε λες και είπε

Διαβάστε περισσότερα

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ UÇURTMA Orkun Bozkurt - Ι - Αυτός είναι ένας ανάπηρος πριν όμως ήταν άνθρωπος. Κάθε παιδί, σαν ένας άνθρωπος. έρχεται, καθώς κάθε παιδί γεννιέται. Πήρε φροντίδα απ τη μητέρα του, ανάμεσα σε ήχους

Διαβάστε περισσότερα

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου

Μεγάλο βραβείο, μεγάλοι μπελάδες. Μάνος Κοντολέων. Εικονογράφηση: Τέτη Σώλου Συλλογή Περιστέρια 148 Εικονογράφηση εξωφύλλου: Εύη Τσακνιά 1. Το σωστό γράψιμο Έχεις προσέξει πως κάποια βιβλία παρακαλούμε να μην τελειώσουν ποτέ κι άλλα, πάλι, από την πρώτη κιόλας σελίδα τα βαριόμαστε;

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ

ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ g Μια ιστορία για µικρούς και µεγάλους ένα παραµύθι τεχνολογίας και ζαχαροπλαστικής. ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ Μια ιστορία της. Λίνα ΣΤΑΡ!!! Τ.Ε.Ε. ΕΙ ΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΡΟΥ Μαθήτρια: Λίνα Βαρβαρήγου (Λίνα

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20. «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 «Δεκαοχτώ ψωμιά» Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #20 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια εδώ Δεκαοχτώ ψωμιά

Διαβάστε περισσότερα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα

Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα Κώστας Λεµονίδης - Κάπως Αµήχανα 1. Παντοτινά δικός σου Ξέρεις ποιος είσαι, ελεύθερο πουλί Μέσα σου βλέπεις κι ακούς µιά φωνή Σου λέει τι να κάνεις, σου δείχνει να ζεις Μαθαίνεις το δρόµο και δεν σε βρίσκει

Διαβάστε περισσότερα

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Χάρτινη Αγκαλιά Συγγραφέας: Ιφιγένεια Μαστρογιάννη Επιμέλεια εργασίας: Παναγιώτης Γιαννόπουλος Περιεχόμενα Ερώτηση 1 η : σελ. 3-6 Ερώτηση 2 η : σελ. 7-9 Παναγιώτης Γιαννόπουλος Σελίδα 2 Ερώτηση 1 η Η συγγραφέας

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά

Η ζωή είναι αλλού. < <Ηλέκτρα>> Το διαδίκτυο είναι γλυκό. Προκαλεί όμως εθισμό. Γι αυτό πρέπει τα παιδιά. Να το χρησιμοποιούν σωστά Δράση 2 Σκοπός: Η αποτελεσματικότερη ενημέρωση των μαθητών σχετικά με όλα τα είδη συμπεριφορικού εθισμού και τις επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή! Οι μαθητές εντοπίζουν και παρακολουθούν εκπαιδευτικά βίντεο,

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ. Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις... 7. Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου... 17

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ. Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις... 7. Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου... 17 3 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Α ΜΕΡΟΣ Μαθαίνω να σχηµατίζω απλές προτάσεις................ 7 Μαθαίνω να οµορφαίνω τις προτάσεις µου.............. 17 Μαθαίνω να µεγαλώνω τις προτάσεις µου............... 25 Μαθαίνω να γράφω

Διαβάστε περισσότερα

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ. Α ομάδα. Αφού επιλέξεις τρία από τα παραπάνω αποσπάσματα που σε άγγιξαν περισσότερο, να καταγράψεις τις δικές σου σκέψεις. Α ομάδα ΕΡΓΑΣΙΕΣ 1. Η συγγραφέας του βιβλίου μοιράζεται μαζί μας πτυχές της ζωής κάποιων παιδιών, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε δυσάρεστες. α) Ποια πιστεύεις ότι είναι τα μηνύματα που θέλει να περάσει μέσα

Διαβάστε περισσότερα

KEΦΑΛΑΙΟ 1 AN HMΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟΣ. Όταν είσαι μικρός ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι θέλεις να μεγαλώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται.

KEΦΑΛΑΙΟ 1 AN HMΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟΣ. Όταν είσαι μικρός ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι θέλεις να μεγαλώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. KEΦΑΛΑΙΟ 1 AN HMΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟΣ Όταν είσαι μικρός ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι θέλεις να μεγαλώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο μπαμπάς μου λέει ότι αυτά είναι χαζομάρες και ότι όταν μεγαλώσω θα θέλω να ήμουν

Διαβάστε περισσότερα

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!»

Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση όμως είναι!» Ημερομηνία 27/4/2015 Μέσο Συντάκτης Link www.thinkover.gr Ανδριάνα Βούτου http://www.thinkover.gr/2015/04/27/stefanos-livos/ Στέφανος Λίβος: «Η συγγραφή δεν είναι καθημερινή ανάγκη για μένα. Η έκφραση

Διαβάστε περισσότερα

Η ΆΝΝΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΈΞΗΣ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΆΚΤΕΣ

Η ΆΝΝΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΈΞΗΣ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΆΚΤΕΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ EURO RUN www.nea-trapezogrammatia-euro.eu Η ΆΝΝΑ ΚΑΙ Ο ΑΛΈΞΗΣ ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΆΚΤΕΣ - 2 - Η Άννα και ο Αλέξης είναι συμμαθητές και πολύ καλοί φίλοι. Μπλέκουν πάντοτε σε φοβερές καταστάσεις.

Διαβάστε περισσότερα

Η Άννα και ο Αλέξης ενάντια στους παραχαράκτες

Η Άννα και ο Αλέξης ενάντια στους παραχαράκτες Η Άννα και ο Αλέξης ενάντια στους παραχαράκτες Η Άννα και ο Αλέξης είναι συμμαθητές και πολύ καλοί φίλοι. Μπλέκουν πάντοτε σε φοβερές καταστάσεις και έχουν ζήσει συναρπαστικές περιπέτειες. Είναι αδύνατον

Διαβάστε περισσότερα

Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους»

Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους» ΚΟΖΑΝΗ 10/3/2015 8 Ο Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης Ειρήνη Τσιτυρίδου, «Οι ξένες γλώσσες για τους μεγάλους» Σε ένα σχολείο, ο δάσκαλος προσπαθούσε να μάθει στα παιδιά να μιλούν σωστά ελληνικά. Όμως ο Πέτρος,

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στα βάθη του ωκεανού µια µικρή σταγόνα, ο Σταγονούλης. Έπαιζε οληµερίς διάφορα παιχνίδια µε τους ιππόκαµπους και τις µικρές γοργόνες και ήταν πολύ ευτυχισµένος. Όµως, ήταν

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr

ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16. «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 «Η κόρη η μονάχη» (Καστοριά - Μακεδονία) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #16 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε όλα τα παραμύθια

Διαβάστε περισσότερα

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού

Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Ευλογηµένο Καταφύγιο Άξιον Εστί Κατασκήνωση Κοριτσιών ηµοτικού Μακρυνίτσα 2010 Ύμνος της ομάδας «Ευαγγέλιο» Βιβλία και μαθήματα ζωγραφισμένα σχήματα και τόσα βοηθήματα να μη δυσκολευτώ Απ όλους τόσα έμαθα

Διαβάστε περισσότερα

Ζήτησε να συναντηθούμε νύχτα. Το φως της μέρας τον

Ζήτησε να συναντηθούμε νύχτα. Το φως της μέρας τον Μια φωνή τρυφερή και ευάλωτη Ζήτησε να συναντηθούμε νύχτα. Το φως της μέρας τον ενοχλούσε, είπε. Η νύχτα είναι πιο τρυφερή, πιο ευάλωτη. Η φωνή του χανόταν. Μια φωνή τρυφερή και ευάλωτη, σαν τη νύχτα του

Διαβάστε περισσότερα

Αυήγηση της Οσρανίας Καλύβα στην Ειρήνη Κατσαρού

Αυήγηση της Οσρανίας Καλύβα στην Ειρήνη Κατσαρού Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας χωριάτης κι ήτανε φτωχός. Είχε ένα γάιδαρο και λίγα τάλαρα. Εσκέφτηκε τότε να βάλει τα τάλαρα στην ουρά του γαϊδάρου και να πάει να τον πουλήσει στο παζάρι στην πόλη. Έτσι

Διαβάστε περισσότερα

17.Α.ΜΕΓΑΛΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 1 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ

17.Α.ΜΕΓΑΛΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΤΟ 1 - ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΑΡΙΑ Μια φορά η δασκάλα του Τοτού του είπε να γράψει 3 προτάσεις. Όταν πήγε σπίτι του ρωτάει τη μαμά του που έκανε δουλειές: - Μαμά πες μου μια πρόταση. - Άσε με τώρα, δεν μπορώ. Ο Τοτός τη γράφει. Μετά πηγαίνει

Διαβάστε περισσότερα

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα)

Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μάθημα: Νέα Ελληνική Λογοτεχνία ΑΔΙΔΑΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (1883-1957) Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα) Μπήκα στο χωριό, νύχτωνε πια, οι πόρτες όλες σφαλιχτές, μες στις αυλές τα σκυλιά μυρίστηκαν

Διαβάστε περισσότερα

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ»

2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» 2 ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΕΝΗ ΚΟΤΣΙΡΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΖΑΝΝΕΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ ΠΕΙΡΑΙΑ Β ΤΑΞΗ ΤΙΤΛΟΣ: «ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΑΙΡΗ» Δεν είχε καλά χαράξει και η κυρία Μαίρη άνοιξε το μαγαζί. Πέταξε τα

Διαβάστε περισσότερα

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά

Χριστούγεννα. Ελάτε να ζήσουμε τα. όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Ελάτε να ζήσουμε τα όπως πραγματικά έγιναν όπως τα γιορτάζει η εκκλησία μας όπως τα νιώθουν τα μικρά παιδιά Χριστούγεννα (μέσα από ιστορίες και χριστουγεννιάτικα παιχνίδια) 1 Στόχοι: Μέσα από διάφορες

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ»

ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» 3 Ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ 3 ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ Β ΤΑΞΗ ΘΕΜΑ: «Η ΦΙΛΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥΤΙΜΑ Ο ΧΡΟΝΟΣ» ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ Ο ήλιος εκείνο το πρωινό κρύφτηκε

Διαβάστε περισσότερα

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή

Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Λόγια αποχαιρετισμού ενός τελειόφοιτου μαθητή Εργασία από τα παιδιά της Στ 1 2014-2015 Να που φτάσαμε πάλι στο τέλος μιας ακόμα χρονιάς. Μιας χρονιάς που καθορίζει πολλές στιγμές που θα γίνουν στο μέλλον.

Διαβάστε περισσότερα

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι.

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις. Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι. Μελαγχολία Το φυλλάδιο θα σου φανεί χρήσιμο στην περίπτωση που νιώθεις θλίψη ή μελαγχολία. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις αν έχεις συμπτώματα κατάθλιψης και πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου ή κάποιον

Διαβάστε περισσότερα

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του

Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Όσκαρ Ουάιλντ - Ο Ψαράς και η Ψυχή του Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά,

Διαβάστε περισσότερα

Το τέλος -ένας µονόλογος-

Το τέλος -ένας µονόλογος- Το τέλος -ένας µονόλογος- Γυναίκα µόνη, όµορφη, τριακονταετής. Καθιστή, µετά όρθια, πάντα µόνη. Χώρος κλειστός, ελάχιστα φωτεινός, παλιά ωραίος. Η ατµόσφαιρα έχει κάτι το πένθιµο. Το πρόσωπο κάτι το µόνιµο

Διαβάστε περισσότερα

Όταν η μαμά έχει στομία

Όταν η μαμά έχει στομία Coloplast Όταν η μαμά έχει στομία Μια αληθινή ιστορία ζωής Εισαγωγή Αυτό το φυλλάδιο γράφτηκε από την Tina η οποία έχει κάνει επέμβαση στομίας. Η επέμβαση έγινε το 1994, τη στιγμή που ο γιος της ήταν ακόμα

Διαβάστε περισσότερα

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ ΙΑ 1 Πάλης ξεκίνηµα Πάλης ξεκίνηµα νέοι αγώνες οδηγοί της ελπίδας Όχι άλλα δάκρυα κλείσαν οι τάφοι λευτεριάς λίπασµα Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους µήνυµα στέλνουν Απάντηση

Διαβάστε περισσότερα

Δουλεύει, τοποθετώντας τούβλα το ένα πάνω στο άλλο.

Δουλεύει, τοποθετώντας τούβλα το ένα πάνω στο άλλο. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Δ Παραδείγματα με συμπληρωμένα Φύλλα εργασίας Φύλλο εργασίας Α α. Συμπληρώστε τον παρακάτω πίνακα, χρησιμοποιώντας τη φαντασία σας. Δώστε ταυτότητα στο παιδί της φωτογραφίας. Όνομα Ίντιρα Ηλικία

Διαβάστε περισσότερα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Καλοκαίρι. Βιβλίο: Η χαµένη πόλη. Συνταγή ΤΙΤΙΝΑ: κρέπα. Από την Μαριλένα Ντε Πιάν και την Ελένη Κοτζάµπαση - 1 - Μια εφηµερίδα για όλους

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Καλοκαίρι. Βιβλίο: Η χαµένη πόλη. Συνταγή ΤΙΤΙΝΑ: κρέπα. Από την Μαριλένα Ντε Πιάν και την Ελένη Κοτζάµπαση - 1 - Μια εφηµερίδα για όλους Ιούλιος 2011 Τεύχος 11 3 Μια εφηµερίδα για όλη την οικογένεια ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Καλοκαίρι Βιβλίο: Η χαµένη πόλη Συνταγή ΤΙΤΙΝΑ: κρέπα Από την Μαριλένα Ντε Πιάν και την Ελένη Κοτζάµπαση - 1 - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Η γλώσσα

Διαβάστε περισσότερα

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΡΑΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΝΙΑΙΕΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ: 2009 2010 Μάθημα: Ελληνικά Επίπεδο: 2 Διάρκεια: 2 ώρες Ημερομηνία:

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year

Η Αλφαβητοχώρα. Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα. A sea of words 5 th year Η Αλφαβητοχώρα Γιώργος Αμπατζίδης. Ελλάδα Η μέρα έμοιαζε συνηθισμένη στην Αλφαβητοχώρα. Ο κύριος ې διαφήμιζε τα φρέσκα λαχανικά του στο μανάβικο δείχνοντας με καμάρι πως το μαρούλι είχε ακόμα την πρωινή

Διαβάστε περισσότερα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ολοκαίνουριο κόκκινο τετράδιο. Ζούσε ευτυχισμένο με την τετραδοοικογένειά του στα ράφια ενός κεντρικού βιβλιοπωλείου. Κάθε μέρα έμπαινε πολύς κόσμος στο βιβλιοπωλείο και

Διαβάστε περισσότερα

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΥΜΝΑΖΕΤΑΙ (Κωµικό σκετς)

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΥΜΝΑΖΕΤΑΙ (Κωµικό σκετς) 1 Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΥΜΝΑΖΕΤΑΙ (Κωµικό σκετς) ΠΑΙΖΟΥΝ ΛΟΧΑΓΟΣ ΛΟΧΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΣ (στρατιώτες) Σήµερα θα πάµε µαζί να κάνουµε ασκήσεις και θεωρία. Για κάντε γραµµή. Αρχίζω. Προσέξτε. Πρώτα πρώτα ν ακούτε

Διαβάστε περισσότερα

Ο Φώτης και η Φωτεινή

Ο Φώτης και η Φωτεινή Καλλιόπη Τσακπίνη Ο Φώτης και η Φωτεινή Μια ιστορία για ένα παιδί με αυτισμό Επιστημονική επιμέλεια: Σοφία Μαυροπούλου Εικονογράφηση: Κατερίνα Μητρούδα Βόλος 2007 Περιεχόμενα Προλογικό σημείωμα...1 Ο

Διαβάστε περισσότερα

«Γκρρρ,» αναφωνεί η Ζέτα «δεν το πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι μεταξύ τους!»

«Γκρρρ,» αναφωνεί η Ζέτα «δεν το πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμπεριφέρονται έτσι μεταξύ τους!» 26 σχεδιασε μια ΦωτογρΑΦιΑ τήσ προσκλήσήσ που ελαβεσ Απο τον ΔΑσκΑλο σου. παρουσιασε το λογοτυπο και το σλογκαν που χρήσιμοποιει το σχολειο σου για τήν εβδομαδα κατα τήσ παρενοχλήσήσ. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Πήγα στην αγορά με τα πουλιά Κι αγόρασα πουλιά Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα λουλούδια Κι αγόρασα λουλούδια Για σένα αγάπη μου Πήγα στην αγορά με τα σιδερικά

Διαβάστε περισσότερα

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση

Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης. Στάλες. Ποίηση Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Στάλες Ποίηση ΣΤΑΛΕΣ Χρήστος Ιωάννου Τσαρούχης Διορθώσεις: Χαρά Μακρίδη Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ι. Κορίδης Σελιδοποίηση: Ζωή Ιωακειμίδου Σχέδιο βιβλίου: Λαμπρινή Βασιλείου-Γεώργα

Διαβάστε περισσότερα

Συνέντευξη από τη. ηµοσιογράφοι. κα Τατιάνα Στεφανίδου. Είµαι πολλά χρόνια δηµοσιογράφος, από το 1992.

Συνέντευξη από τη. ηµοσιογράφοι. κα Τατιάνα Στεφανίδου. Είµαι πολλά χρόνια δηµοσιογράφος, από το 1992. ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΙΑΒΑΣΕΙΣ Συνέντευξη από τη δηµοσιογράφο κα Τατιάνα Στεφανίδου ηµοσιογράφοι Χάρης Μιχαηλίδης ηµήτρης Μαρούδας Φένια Πάσσα Αµαλία Τζήµα Λυδία Τούµπη Συντονισµός -επιµέλεια κειµένου Όµιλος δηµοσιογραφίας

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013)

ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013) ΘΕΑΤΡΙΚΟ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΑΚΗ (ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΟΜΑΔΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤ3, 2012-2013) ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Σίγουρα έχετε ακούσει πολλές ιστορίες: άλλες για δράκους και νεράιδες, άλλες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες στο

Διαβάστε περισσότερα

«Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια»

«Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια» ΠΑΡΑΜΥΘΙ #39 «Το δαμαλάκι με τα χρυσά πόδια» (Ρόδος Δωδεκάνησα) Διαγωνισμός παραδοσιακού παραμυθιού ebooks4greeks.gr ΠΑΡΑΜΥΘΙ #39 Ψηφίστε το παραμύθι που σας άρεσε περισσότερο εδώ μέχρι 30/09/2011 Δείτε

Διαβάστε περισσότερα

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα.

Ο χαρούμενος βυθός. Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ο χαρούμενος βυθός Σχόλιο [D2]: Σπανουδάκης Κύματα Αφηγητής : Ένας όμορφος βυθός. που ήταν γαλαζοπράσινος χρυσός υπήρχε κάπου εδώ κοντά και ήταν γεμάτος όλος με χρυσόψαρα. Ψαροτουφεκάδες, δύτες και ψαράδες

Διαβάστε περισσότερα

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας...

Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Διαβάστε αποσπασματικά το παραμύθι: Ο Αϊ-Βασίλης και...το όνομα του παιδιού σας... Το παραμύθι είναι και για αγοράκι αλλά, για της ανάγκες του δείγματος σας παρουσιάζουμε πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα

Διαβάστε περισσότερα

σόκ. Σιώπησε και έφυγε μετανιωμένος χωρίς να πει τίποτα, ούτε μια λέξη.» Σίμος Κάρμιος Λύκειο Λειβαδιών Σεπτέμβριος 2013

σόκ. Σιώπησε και έφυγε μετανιωμένος χωρίς να πει τίποτα, ούτε μια λέξη.» Σίμος Κάρμιος Λύκειο Λειβαδιών Σεπτέμβριος 2013 Εμπειρίες που αποκόμισα από το Διήμερο Σεμινάριο που αφορά στην ένταξη Παιδιών με Απώλεια Ακοής στη Μέση Γενική και Μέση Τεχνική και Επαγγελματική Εκπαίδευση Είχα την τύχη να συμμετάσχω στο διήμερο σεμινάριο

Διαβάστε περισσότερα

ΖΑΧΡΑ ΙΜΠΡΑΧΗΜ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΖΑΣ

ΖΑΧΡΑ ΙΜΠΡΑΧΗΜ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΖΑΣ Θυµάσαι το παραµύθι της γιαγιάς για την 28 η Οκτωβρίου; Μάζεψε τους φίλους σου και διηγήσου το. Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γίγαντας που ζούσε στο δικό του σπίτι. Ένα

Διαβάστε περισσότερα

1 / 15 «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο για τους µαθητές της 3 ης Γυµνασίου. Μάρτιος 2007

1 / 15 «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο για τους µαθητές της 3 ης Γυµνασίου. Μάρτιος 2007 1 / 15 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Έρευνα υποστηριζόµενη από τη Γενική ιεύθυνση Εκπαίδευσης και Πολιτισµού της Ε.Ε., στο πλαίσιο του προγράµµατος Σωκράτης «ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΕΓΩ» Ερωτηµατολόγιο

Διαβάστε περισσότερα

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ

Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Κυριάκος Δ. Παπαδόπουλος ΑΠΟ ΦΤΕΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Λεμεσός 1995-1998 2 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΡΩΤΗ 3 4 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ Ένα τρελό αστέρι Εκείνη τη νύχτα του Μάη ο ουρανός ήταν ολοκάθαρος. Μια απαλή ομίχλη θόλωνε το φως των

Διαβάστε περισσότερα

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ.

Τάξη: Γ. Τμήμα: 2ο. Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Τάξη: Γ Τμήμα: 2ο Υπεύθυνη τμήματος : ΑΝΕΣΤΗ ΑΣΗΜΙΝΑ. Εκθέσεις μαθητών.. ΜΑΘΗΤΗΣ: ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Θέμα :Τι θέλω να αλλάξει στον κόσμο το 2011. Το έτος 2010 έγιναν πολλές καταστροφές στον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική

Πόλεμος για το νερό. Συγγραφική ομάδα. Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική Πόλεμος για το νερό Συγγραφική ομάδα Καραγκούνης Τριαντάφυλλος Κρουσταλάκη Μαρία Λαμπριανίδης Χάρης Μυστακίδου Βασιλική 3 ο Δημοτικό Σχολείο Ωραιοκάστρου Τάξη ΣΤ1 Θεσσαλονίκη 2006 ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ Άκουγα

Διαβάστε περισσότερα

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα.

Προσπάθησα να τον τραβήξω, να παίξουμε στην άμμο με τα κουβαδάκια μου αλλά αρνήθηκε. Πιθανόν και να μην κατάλαβε τι του ζητούσα. Μια μέρα πήγαμε στην παιδική χαρά με τις μαμάδες μας. Ο Φώτης πάντα με το κορδόνι στο χέρι. Αν και ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερός μου, ένιωθα πως έπρεπε πάντα να τον προστατεύω. Σίγουρα δεν ήταν σαν όλα τα

Διαβάστε περισσότερα

Η τέχνη της συνέντευξης Martes, 26 de Noviembre de 2013 12:56 - Actualizado Lunes, 17 de Agosto de 2015 18:06

Η τέχνη της συνέντευξης Martes, 26 de Noviembre de 2013 12:56 - Actualizado Lunes, 17 de Agosto de 2015 18:06 No hay traducción disponible. του Χουάν Μαγιόργκα 4 ΠΡΟΣΩΠΑ: 3 Γυναίκες (γιαγιά, μητέρα και εγγονή) και ένας άντρας γύρω στα 30. Το τελευταίο έργο του μεγάλου Ισπανού δραματουργού που ανέβηκε στο Εθνικό

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. του Prem Rawat

ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. του Prem Rawat ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ του Prem Rawat TΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ σκεφτόμουν τι είναι η ειρήνη. Και κατάλαβα κάτι: η ειρήνη είναι το άρωμα. Όταν ο Θεός βρίσκεται κοντά σου, αναδύεται αυτό το άρωμα. Είναι εξαίσιο. Είναι όμορφο.

Διαβάστε περισσότερα

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή:

Naoki HigasHida. Γιατί χοροπηδώ. Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού. david MiTCHELL. Εισαγωγή: Naoki HigasHida Γιατί χοροπηδώ Ένα αγόρι σπάει τη σιωπή του αυτισμού Εισαγωγή: david MiTCHELL 41 Ε13 Προτιμάς να είσαι μόνος σου; «Α, μην ανησυχείτε γι αυτόν προτιμά να είναι μόνος του». Πόσες φορές το

Διαβάστε περισσότερα

ΕΝΑ ΦΛΑΜΕΝΚΟ ------------------------------------------------------------------

ΕΝΑ ΦΛΑΜΕΝΚΟ ------------------------------------------------------------------ ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΦΛΑΜΕΝΚΟ Το κρύο της αυγής ήταν αρκετά τσουχτερό καθώς η Βέρα προσπαθούσε να συγχρονίσει τα πόδια της, µε τα σωστά βήµατα του φλαµένκο του Έρωτα...! Μια στροφή γύρω από εκείνον, ένα ερωτικό

Διαβάστε περισσότερα

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου

Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Η ιστορία του Φερδινάνδου Συγγραφέας: Μούνρω Λιφ. Μετάφραση: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου Μια φορά κι έναν καιρό στην Ισπανία υπήρχε ένας μικρός ταύρος που το όνομά του ήταν Φερδινάνδος. Όλοι οι άλλοι μικροί

Διαβάστε περισσότερα

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν

Ε: Τι λέτε, μου πάνε; Α: χαχχαχχαχ (τα έπαιξαν και με τραβούσαν από τα χερια καθώς απομακρυνόμουν Ακάνθους - ίσως η καλύτερή μου βραδιά στο pick up..πειραματιζόμουν πολύ με peacock (έχω μιλήσει σε άλλο άρθρο μου για αυτό... περί της θεωρίας του παγωνιού που έχει να κάνει με το να φοράς τουλάχιστον

Διαβάστε περισσότερα