ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΙΚΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γεώργιος Βιζυηνός, Τὸ ἁμάρτημα τῆς μητρός μου Α ΚΕΙΜΕΝΟ

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΙΚΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γεώργιος Βιζυηνός, Τὸ ἁμάρτημα τῆς μητρός μου Α ΚΕΙΜΕΝΟ"

Transcript

1 ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΤΙΚΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γεώργιος Βιζυηνός, Τὸ ἁμάρτημα τῆς μητρός μου Α ΚΕΙΜΕΝΟ Απόσπασµα α Ἄλλην ἀδελφὴν δὲν εἴχομεν παρὰ μόνον τὴν Ἀννιὼ. Ἦτον ἡ χαϊδεμμένη τῆς μικρᾶς ἡμῶν οἰκογενείας καὶ τ ήν ἠγαπῶμεν ὅλοι. Ἄ λλ' ἀπ' ὅλους π ε- ρισσότερον τὴν ἠγάπα ἡ μήτηρ μας. Εἰς τὴν τράπεζαν τὴν ἐκάθιζε πάντοτε πλησίον της καὶ ἀπὸ ὅ,τι εἴχομεν ἔδιδε τὸ καλ ύτερον εἰς ἐκείνην. Καὶ ἐνῷ ἡμ ᾶς μᾶς ἐνέδυε χρησιμοποιοῦσα τὰ φορ έματα τοῦ μακαρίτου πατρός μας, διὰ τὴν Ἀννιὼ ἠγόραζε συνήθ ως νέα. Ὥς καὶ εἰς τὰ γράμματα δὲν τὴν ἐβίαζεν. Ἂν ἤθελεν, ἐπήγαινεν εἰς τὸ σχολεῖον, ἂν δὲν ἤθελεν, ἔμενεν εἰς τὴν οἰκίαν. Πρᾶγμα τὸ ὁποῖον εἰς ἡμᾶς διὰ κανένα λόγον δὲν θὰ ἐπετρέπετο. Ἐξαιρέσεις τοιαῦται ἔπρεπε, φυσικῷ τῷ λόγῳ, νὰ γεννήσουν ζηλοτυπίας βλαβερὰς μεταξὺ παιδίων, μάλιστα μικρῶν, ὅπως ἤμεθα καὶ ἐγὼ καὶ οἱ ἄλλοι δύο μου ἀδελφοί, καθ' ἥν ἐποχὴν συν έ- βαινον ταῦτα. Ἀλλ' ἡμεῖς ἐγνωρίζομεν, ὅτι ἡ ἐνδόμυχος τῆς μητρὸς ἡμῶν στοργὴ διετέλει ἀδέκαστος καὶ ἴση πρὸς ὅλα της τὰ τέκνα. Ἤμεθα βέβαιοι, ὅτι αἱ ἐξαιρέσεις ἐκε ῖναι δὲν ἦσαν παρὰ μόνον ἐξωτερικαὶ ἐκδηλώσεις φειστικωτέρας τινὸς εὐνοίας πρὸς τὸ μόνον τοῦ οἴκου μας κοράσιον. Καὶ ὄχι μόνον ἀνειχόμεθα τὰς πρὸς αὐτὴν περιποιήσεις ἀγογγύστως, ἀλλὰ καὶ συνετελοῦμεν πρὸς αὔξησιν αὐτῶν, ὅσον ἠδυνάμεθα. Διότι ἡ Ἀννιώ, ἐκτὸς ὅτι ἦτον ἡ μόνη μας ἀδελφ ή, ἦτο κατὰ δυστυχίαν ἀνέκαθεν καχεκτικὴ καὶ φιλάσθενος. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ ὑστερότοκος τοῦ οἴκου, ὁ ὁπο ῖος, ὡς «κοιλιάρφανος», ἐδικαιοῦτο νὰ καρποῦται πλέον παντὸς ἄλλου τὰς μητρικὰς θωπείας, παρεχώρει τὰ δικαιώμ ατά του εἰς τὴν ἀδελφὴν τόσῳ μ ᾶλλον ἀσμένως, καθόσον ἡ Ἀννιὼ οὔτε φιλόπρωτος οὔτε ὑπεροπτικὴ ἐγίνετο διὰ τοῦτο. Ἀπ' ἐναντίας ἦτο πολὺ προσηνὴς πρὸς ἡμᾶς καὶ μ ᾶς ἠγάπα ὅλους μετὰ περιπαθείας. Κα ί πρᾶγμα περίεργον ἡ πρὸς ἡμ ᾶς τρυφερότης τοῦ κορασίου, ἀντὶ νὰ ἐλαττοῦται προϊούσης τῆς ἀσθενείας του, ἀπεναντίας ηὔξανεν. Ἐνθυμοῦμαι τοὺς μαύρους καὶ μεγάλους αὐτῆς ὀφθαλμο ύς, καὶ τὰ καμαρωτὰ καὶ σμιγμένα της ὀφρύδια, τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο τόσῳ μᾶλλον μελανότερα, ὅσῳ ὠχρότερον ἐγίνετο τὸ πρόσ ωπόν της. Πρόσωπον ἐκ φύσεως ρεμβῶδες καὶ μελαγχολικόν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τότε μόνον ἐπεχύνετο γλυκε ῖά τις ἰλαρότης, ὅταν μᾶς ἔβλεπεν ὅλους συνηγμένους πλησίον της. Συνήθως ἐφύλαττεν ὑπὸ τὸ προσκεφάλαιόν της τοὺς καρπούς, οὕς αἱ γειτόνισσαι τῇ ἔφερον ὡς «ἀρρωστικόν», καὶ το ύς ἐμοίραζεν εἰς ἡμᾶς, ἐπανελθόντας ἐκ τοῦ σχολείου. Ἀλλὰ τὸ ἔκαμνε π ά- ντοτε κρυφά. Διότι ἡ μήτηρ μας ἐθύμωνε, καὶ δὲν ἔστεργε νὰ καταβροχθίζωμεν ἡμεῖς ὅ,τι ἐπεθύμει νὰ ε ἶχε γευθῆ κἂν ἡ ἀσθενής της κόρη. Ἐν τούτοις ἡ ἀσθένεια τῆς Ἀννιῶς ὁλονὲν ἐδεινοῦτο καὶ ὁλο νὲν περισσότερον συνεκε-ντροῦντο περὶ αὐτὴν τῆς μητρός μας αἱ φροντίδες. Ἀφ' ὅτου ἀπέθανεν ὁ πατ ήρ μας, δὲν εἶχεν ἐξέλθει τῆς οἰκίας. Διότι ἐχήρευσε πολὺ νέα καὶ ἐντρέπετο νὰ κάμῃ χρῆσιν τῆς ἐλευθερίας, ἥτις, καὶ ἐν αὐτῇ τῃ Τουρκίᾳ, ἰδιάζει εἰς πᾶσαν πολύ τεκνον μητέρα. Ἀλλ' ἀφ' ἧς ἡμέρας ἔπεσεν ἡ Ἀννιὼ σπουδαίως εἰς τὸ στρῶμα, ἔβαλε τὴν ἐντροπὴν κατὰ μέρος. Κἄποιος εἶχεν ἄλλοτε παρομοίαν ἀσθένειαν ἔτρεχε νὰ τὸν ἐρωτήσῃ, πῶς ἐθεραπεύθη. Κάπου μία γραῖα κρύπτει βότανα θαυμασίας ἰατρικῆς δυνάμεως, ἔσπευδε νὰ τὰ ἐξαγοράσῃ. Κάποθεν ἦλθε ξένος τις, παράδοξος τὸ ἐξωτερικόν, ἢ φημιζόμενος διὰ τὰς γνώσεις του, δὲν ἐδίστασε νὰ ἐπικαλεσθῇ τὴν ἀντίληψίν του: Οἱ «διαβασμένοι», κατὰ τοὺς λαούς, εἶναι παντο-γνῶσται. Καὶ ὑπὸ τὸ πρόσχημα πτωχοῦ ὁδοιπόρου κρύπτοντα ι ἐνίοτε μυστηριώδη ὄντα, πλήρη ὑπερφυσικ ῶν δυνάμεων. Ὁ χονδρὸς τῆς συνοικίας κουρεύς, αὐτὸς μᾶς ἐπεσκέπτετο αὐτόκλητος καὶ δικαιωματικῶς. Ἦτον ὁ μόνος ἐπίσημος ἰατρὸς ἐν τῇ περιφερείᾳ μας.

2 Ἅμα τὸν ἔβλεπον ἐγ ώ, ἔπρεπε νὰ τρέχω εἰς τὸν «μπακάλην». Διότι ποτὲ δὲν ἐπλησίαζε τὴν ἀσθενῆ, πρὶν ἢ καταπίῃ τοὐλάχιστον πενῆντα δράμια ρακῆς. Εἶμαι γέρος, μωρή, ἔλεγε πρὸς τὴν ἀνυπόμονον μητέρα, εἶμαι γέρος, καὶ ἂν δὲν τὸ «τσούξω» κομμάτι, δὲν βλέπουν καλὰ τὰ μάτια μου. Καὶ φαίνεται, ὅτι δὲν ἐψεύδετο. Διότι ὅσῳ πε ρισσότερον ἔπινε, τόσο εὐκολώτερον ἠδύνατο νὰ διακρίνῃ ποῖα εἶναι ἡ παχυτέρα τῆς αὐλῆς μας ὄρνιθα, διὰ νὰ τὴν λάβῃ ἀπερχόμενος. Ἡ μήτηρ μου, ἂν καὶ ἔπαυσε πλέον νὰ μεταχειρίζεται τὰ ἰατρικά του, ἐν τούτοις τὸν ἐπλήρω -νε τακτικὰ καὶ ἀγογγύστως. Τοῦτο μ έν, διὰ νὰ μὴ τὸν δυσαρεστήσῃ, τοῦτο δέ, διότι πολὺ συχνὰ δι ϊ- σχυρίζετο παρηγορῶν αὐτήν, ὅτι ἡ πορεία τῆς ἀσθενείας εἶν αι καλή, καὶ ἀκριβῶς τοιαύτη, ὁποίαν ἐδικαιοῦτο νὰ τὴν περιμένῃ ἡ ἐπιστήμη ἀπὸ τὰς συνταγάς του. Τὸ τελευταῖον τοῦτο ἦτο δυστυχῶς λίαν ἀληθές. Ἡ κατάστασις τῆς Ἀννιῶς ἔβαινεν ἀργὰ μὲν καὶ ἀπαρατηρήτως, ἀλλ' ὁλονὲν ἐπὶ τὰ χείρῳ. Καὶ ἡ παράτασις αὕτη τῆς ἀορίστου καχεξίας ἔκαμνε τὴν μητέρα μας ἄλλην ἐξ ἄλλης. Πᾶσα νόσος, ἄγνωστος εἰς τὸν λαόν, διὰ νὰ θεωρηθῇ ὡς φυσικὸ ν πάθος, πρέπει, ἤ νὰ ὑποχωρήσῃ εἰς τὰς στοιχειώδεις ἰατρικὰς τοῦ τόπου γνώσεις, ἢ νὰ ἐπιφέρῃ ἐντὸς ὁλίγου τὸν θάνατον. Εὐθὺς ὡς παραταθῇ καὶ χρονίσῃ, ἀποδίδεται εἰς ὑπερφυσικὰς αἰτίας, καὶ χαρακτηρίζεται ὡς «ἐξωτικόν». Ὁ ἀσθενὴς ἐκάθησεν εἰς ἄσχημον τόπον. Ἐπέρασε νύκτα τὸν ποταμό ν, καθ' ἥν στιγμὴν αἱ Ν η- ρηΐδες ἐτέλουν ἀόρατοι τὰ ὄργιά των. Ἐδιασκέλισε μαῦρον γάτον, ὁ ὁποῖος ἦτο κυρίως «ὁ ἔξω ἀπὸ ἐδῶ» μεταμορφωμένος. Ἡ μήτηρ μου ἦτο μᾶλλον εὐλαβὴς παρὰ δεισιδαίμων. Κατ' ἀρχὰς ἀπετροπιάζετο τὰς τοιαῦ -τας διαγνώσεις, καὶ ἠρνεῖτο νὰ ἐ φαρμόσῃ τὰς προτεινομένας γοητείας, φοβουμένη μὴ ἁμαρτήσῃ. Ἄλλως τε ὁ ἱερεὺς ἀνέγνωσεν ἤδη ἐπὶ τῆς ἀσθενοῦς τοὺς ἐξορκισμοὺς τοῦ κακο ῦ, διὰ πᾶν ἐνδεχόμενον. Ἀλλὰ μετ' ὁλίγον μετέβαλε γνώμην. Ἡ κατάστασις τῆς ἀσθενο ῦς ἐδεινοῦτο. Ἡ μητρικὴ στοργὴ ἐνίκησεν τ ὸν φόβον τῆς ἁμαρτίας. Ἡ θρησκεία ἔπρεπε νὰ συμβιβασθῇ μὲ τὴν δεισιδαιμονίαν. Πλησίον εἰς τὸν σταυρ όν, ἐπὶ τοῦ στήθους τῆς Ἀννιῶς, ἐκρέμασεν ἐν «χαμαγλί», μὲ μυστηριώδεις ἀραβικὰς λέξεις. Τὰ ἁγιάσματα διεδέχθησαν αἱ γοητε ῖαι, καὶ μετὰ τὰ εὐχολόγια τῶν ἱερέων ἦλθον τὰ «σαλαβάτια» τῶν μαγισσῶν. Ἀλλ' ὅλα παρήρχοντο εἰς μάτην. Τὸ παιδίον ἐχειροτέρευεν ἀδιακόπως, καὶ ἡ μήτηρ μας ἐγίνετο ὁλονὲν ἀγνώριστος. Ἐνόμιζες, ὅτι ἐλησμόνησε πώς εἶχε καὶ ἄλλα τέκνα. Ποῖος μᾶς ἔτρεφε, ποῖος μᾶς ἔπλυνε, ποῖος μᾶς ἐμβάλωνε ν ἡμᾶς τὰ ἀγόρια, οὔτε ἤθελε κἄν νὰ τὸ γνωρίζῃ. Μία Σοφηδιώτισσα γραῖα, πρὸ πολλῶν ἤδη ἐτῶν παρασιτοῦσα ἐν τῷ οἴκῳ μας, ἐφρόντιζε περὶ ἡμῶν, ἐφ' ὅσον τῆς τὸ ἐπέτρεπεν ἡ μαθουσάλειος αὐτῆς ἡλικία. Τὴν μητέρα μας δὲν τὴν ἐβλέπομεν ἐνίοτε ὁλοκλήρους ἡμέρας. Πότε ἐπήγαινε νὰ δέσῃ μίαν λωρίδα ἀπὸ τὸ φόρεμα τῆς Ἀννιῶς ἐπὶ θαυματουργοῦ τινος τ όπου, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι θὰ δεθῇ καὶ τὸ κακὸν μακρὰν τῆς πασχούσης, πότε μετέβαινεν εἰς τὰς πλησι ο- χώρους ἐκκλησίας, τῶν ὁποίων κατὰ τύχην ἐτελεῖτο ἡ μνήμη, κομίζουσα λαμπά δα κιτρίνου κηροῦ, χυμένην ἰδίοις αὐτῆς χερσὶ, καὶ ἴσην ἀκριβῶς πρὸς τῆς ἀσθενοῦς τὸ ἀνάστημα. Πλὴν ὅλα, ὅλα ταῦτα ἀπέβαινον ἀνωφελῆ. Ἡ ἀσθένεια τῆς πτωχῆς μας ἀδελφῆς ἦτον ἀνίατος. Απόσπασμα β Ἀπ ἐναντίας, ἡ ὑγρασία, τό ψῦχος, τό ἀσύνηθες καί, μά τό ναί, φρικαλέον τῶν ἐν τῷ ναῷ διανυκτερεύσεων δέν ἤργησαν νά ἐπιδράσουν βλαβερῶς ἐπί τῆς ἀσθενοῦς, τῆς ὁποίας ἡ κατάστασις ἤρχισε νά ἐμπνέῃ τώρα τούς ἐσχάτους φόβους. Ἡ μήτηρ μου τό ἠννόησε, καί ἤρχισε, καί ἐν αὐτῇ τῇ ἐκκλησίᾳ, νά δεικνύῃ θλιβεράν ἀδιαφορίαν πρός πᾶν ὅ,τι δέν ἦτο αὐτή ἡ ἀσθενής. Δέν ἤνοιγε τά χείλη της πρός οὐδένα πλέον, εἰ μή πρός τήν Ἀννιώ καί πρός τούς ἁγίους, ὁσάκις ἐπροσηύχετο.

3 Μίαν ἡμέραν τήν ἐπλησίασα ἀπαρατήρητος, ἐνῷ ἔκλαιε γονυπετής πρό τῆς εἰκόνος τοῦ Σωτῆρος. Πάρε μου ὅποιο θέλεις, ἔλεγε, καί ἄφησέ μου τό κορίτσι. Τό βλέπω πώς εἶναι γιά νά γένῃ. Ἐνθυμήθηκες τήν ἁμαρτίαν μου καί ἐβάλθηκες νά μοῦ πάρῃς τό παιδί, γιά νά μέ τιμωρήσῃς. Εὐχαριστῶ σε, Κύριε! Μετά τινας στιγμάς βαθείας σιγῆς, καθ ἥν τά δάκρυά της ἠκούοντο στάζοντα ἐπί τῶν πλακῶν ἀνεστέναξεν ἐκ βάθους καρδίας, ἐδίστασεν ὀλίγον, καί ἔπειτα ἐπρόσθεσεν Σοῦ ἔφερα δύο παιδιά μου στά πόδια σου... χάρισέ μου τό κορίτσι! Ὅταν ἤκουσα τάς λέξεις ταύτας, παγερά φρικίασις διέτρεξε τά νεῦρά μου καί ἤρχισαν τά αὐτία μου νά βοΐζουν. Δέν ἠδυνήθην ν ἀκούσω περιπλέον. Καθ ἥν δέ στιγμήν εἶδον, ὅτι ἡ μήτηρ μου, καταβληθεῖσα ὑπό φοβερᾶς ἀγωνίας, ἔπιπτεν ἀδρανής ἐπί τῶν μαρμάρων, ἐγώ ἀντί νά δράμω πρός βοήθειάν της, ἐπωφελήθην τήν εὐκαιρίαν νά φύγω ἐκ τῆς ἐκκλησίας, τρέχων ὡς ἔξαλλος καί ἐκβάλλων κραυγάς, ὡς ἐάν ἠπείλει νά μέ συλλάβῃ ὁρατός αὐτός ὁ Θάνατος. Οἱ ὀδόντες μου συνεκρούοντο ὑπό τοῦ τρόμου, καί ἐγώ ἔτρεχον, καί ἀκόμη ἔτρεχον. Καί χωρίς νά τό ἐννοήσω, εὑρέθην ἔξαφνα μακράν, πολύ μακράν τῆς ἐκκλησίας. Τότε ἐστάθην νά πάρω τήν ἀναπνοήν μου, κ ἐτόλμησα νά γυρίσω νά ἰδῶ ὀπίσω μου. Κανείς δέν μ ἐκυνήγει. Ἤρχισα λοιπόν νά συνέρχωμαι ὀλίγον κατ ὀλίγον, καί ἤρχισα νά συλλογίζωμαι. Ἀνεκάλεσα εἰς τήν μνήμην μου ὅλας τάς πρός τήν μητέρα τρυφερότητας καί θωπείας μου. Προσεπάθησα νά ἐνθυμηθῶ μήπως τῆς ἔπταισά ποτε, μήπως τήν ἀδίκησα, ἀλλά δέν ἠδυνήθην. Ἀπεναντίας εὕρισκον, ὅτι ἀφ ὅτου ἐγεννήθη αὐτή ἡ ἀδελφή μας, ἐγώ, ὄχι μόνον δέν ἠγαπήθην, ὅπως θά τό επεθύμουν, ἀλλά τοῦτ αὐτό παρηγκωνιζόμην ὁλονέν περισσότερον. Ἐνθυμήθην τότε, καί μοί ἐφάνη ὅτι ἐννόησα, διατί ὁ πατήρ μου ἐσυνήθιζε νά μέ ὀνομάζῃ «τό ἀδικημένο του». Καί μέ ἐπῆρε τό παράπονον καί ἤρχισα νά κλαίω. Ὤ! εἶπον, ἡ μητέρα μου δέν μέ ἀγαπᾷ καί δέν μέ θέλει! Ποτέ, ποτέ πλέον δέν πηγαίνω εἰς τήν ἐκκλησίαν! Καί διηυθύνθην πρός τήν οἰκίαν μας, περίλυπος καί ἀπηλπισμένος. Ἡ μήτηρ μου δέν ἤργησε νά μέ ἀκολουθήσῃ μετά τῆς ἀσθενοῦς. Ἐπειδή ὁ ἱερεύς, ὅστις, ταραχθείς ὑπό τῶν κραυγῶν μου, ἐμβῆκεν εἰς τήν ἐκκλησίαν, ὅταν εἶδε τήν ἀσθενῆ, συνεβούλευσε τήν μητέρα μου νά τήν μετακομίσῃ. Ὁ Θεός εἶναι μεγάλος, θυγατέρα, τῇ εἶπε, καί ἡ χάρις του φθάνει εἰς ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἄν εἶναι γιά νά γιάνῃ τό παιδί σου, θά τό γιάνῃ καί στό σπίτι σου. Δυστυχής ἡ μήτηρ ἥτις τόν ἤκουσε! Διότι αὐτοί εἶναι οἱ τυπικοί λόγοι μέ τούς ὁποίους οἱ ἱερεῖς ἀποπέμπουσι συνήθως τούς ἑτοιμοθανάτους, διά νά μή ἐκπνεύσουν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καί βεβηλωθῇ ἡ ἱερότης τοῦ τόπου. Ὅταν ἐπανεῖδον τήν μητέρα μου, ἦτον ὑπέρ ποτε θλιβερά. Ἀλλά πρός ἐμέ ἰδίως ἐφέρθη μέ πολλήν γλυκύτητα καί προσήνειαν. Μέ ἔλαβεν εἰς τήν ἀγκάλην της, μ ἐθώπευσε καί μ ἐφίλησε τρυφερά καί ἐπανειλημμένως. Ἐνόμιζες ὅτι προσεπάθει νά μ ἐξιλεώσῃ. Ἐν τούτοις ἐγώ τήν νύκτα ἐκείνην οὔτε νά φάγω ἠμπόρεσα, οὔτε νά κοιμηθῶ. Ἐκοιτόμην εἰς τό στρῶμα μέ καμμυομένους ὀφθαλμούς, ἀλλ ἔτεινον τά ὦτα προσεκτικά πρός πᾶσαν κίνησιν τῆς μητρός μου, ἡ ὁποία, ὅπως πάντοτε, ἠγρύπνει παρά τό προσκεφάλαιον τῆς ἀσθενοῦς. Θά ἦτον ἴσως μεσάνυκτα ὅταν ἤρχισε νά πηγαινοέρχηται εἰς τό δωμάτιον. Ἐνόμιζον ὅτι ἔστρωνε νά κοιμηθῇ, ἀλλ ἠπατώμην. Διότι μετ ὀλίγον ἐκάθησε καί ἤρχισε νά μοιρολογῇ χαμηλοφώνως. Ἦτο τό μοιρολόγι τοῦ πατρός μας. Πρίν ἀσθενήσῃ ἡ Ἀννιώ, τό ἔψαλλε πολύ συχνά, ἀλλ ἀφ ὅτου ἀσθένησε, το ἤκουον διά πρώτην φοράν. [ ] Αὐτό λοιπόν τό ἐλεγεῖον ἐμοιρολόγει κατ ἐκείνην τήν νύκτα ἡ μήτηρ μου. Ἐγώ ήκουον, καί ἄφηνα τά δάκρυά μου νά ρέωσι σιγαλά, ἀλλά δέν ἒτόλμων νά κινηθῶ. Αἴφνης ᾐσθάνθην εὐωδίαν θυμιάματος! Ὤ! εἶπον, ἀπέθανε τό καϋμένο τό Ἀννιώ μας! Καί ἐτινάχθην ἀπό τό στρῶμα μου. Τότε εὑρέθην ἐνώπιον παραδόξου σκηνῆς.

4 Ἡ ἀσθενής ἀνέπνεε βαρέως, ὅπως πάντοτε. Πλησίον αὐτῆς ἦτο τοποθετημένη ἀνδρική ἐνδυμασία, καθ ἥν τάξιν φορεῖται. Δεξιόθεν σκαμνίον σκεπασμένον μέ μαῦρον ὕφασμα, ἐπί τοῦ ὁποίου ὑπῆ ρχε σκεῦος πλῆρες ὕδατος καί ἑκατέρωθεν δύο λαμπάδες ἀναμμέναι. Ἡ μήτηρ μου γονυπετής ἐθυμίαζε τ ἀντικείμενα ταῦτα προσέχουσα ἐπί τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος. Φαίνεται ὅτι ἐκιτρίνισα από τόν φόβον μου. Διότι ὥς μέ εἶδεν, ἔσπευσε νά μέ καθησυχάσῃ. Μή φοβεῖσαι, παιδάκι μου, μέ εἶπε μυστηριωδῶς, εἶναι τά φορέματα τοῦ πατρός σου. Ἔλα, παρακάλεσέ τον καί σύ νά ἔλθῃ νά γιατρέψῃ τό Ἀννιώ μας. Καί μέ ἔβαλε νά γονατίσω πλησίον της. Ἔλα πατέρα να μέ πάρῃς ἐμένα γιά νά γιάνῃ τό Ἀννιώ! ἀνεφώνησα ἐγώ διακοπτόμενος ὑπό τῶν λυγμῶν μου. Καί ἔρριψα ἐπί τῆς μητρός μου παραπονετικόν βλέμμα, διά νά τῇ δείξω πώς γνωρίζω, ὅτι παρακαλεῖ ν ἀποθάνω ἐγώ ἀντί τῆς ἀδελφῆς μου. Δέν ᾐσθανόμην ὁ ἀνόητος ὅτι τοιουτοτρόπως ἐκορύφωνα τήν ἀπελπισίαν της! Πιστεύω νά μ ἐσυγχώρησεν. Ἤμην πολύ μικρός τότε, καί δέν ἠδυνάμην νά ἐννοήσω τήν καρδίαν της. Μετά τινας στιγμάς βαθείας σιγῆς, ἐθυμίασεν ἐκ νέου τά πρό ἡμῶν ἀντικείμενα, καί ἐπέστησεν ὅλην αὐτῆς τήν προσοχήν ἐπί τοῦ ὕδατος, τό ὁποῖο ν εὑρίσκετο εἰς τό ἐπί τοῦ σκαμνίου εὐρύχωρον σκεῦος. Αἴφνης μικρά χρυσαλίς, πετάξασα κυκλικῶς ἐπ αὐτοῦ, ἤγγισε μέ τά πτερά της, καί ἐτάραξεν ἐλαφρῶς τήν ἐπιφάνειάν του. Ἡ μήτηρ ἔκυψεν εὐλαβῶς καί ἔκαμε τόν σταυρόν της, ὅπως ὅταν διαβαίνουν τά Ἅγια ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ. Κάμε τό σταυρό σου, παιδί μου! ἐψιθύρισε, βαθέως συγκεκινημένη καί μή τολμῶσα νά ὑψώσῃ τά ὄμματα. Ἐγώ ὑπήκουσα μηχανικῶς. Ὅταν ἡ μικρά ἐκείνη χρυσαλίς ἐχάθη εἰς τό βάθος τοῦ δωματίου, ἡ μήτηρ μου ἀνέπνευσεν, ἐσηκώθη ἱλαρά καί εὐχαριστημένη, καί Ἐπέρασεν ἡ ψυχή τοῦ πατέρα σου! εἶπε, παρακολουθοῦσα εἰσέτι τήν πτῆσιν τοῦ χρυσαλιδίου μέ βλέμματα στοργῆς καί λατρείας. Ἔπειτα ἔπιεν ἀπό τοῦ ὕδατος καί ἔδωκε καί εἰς ἐμέ νά πίω. Τότε μοῦ ἦλθεν εἰς τόν νοῦν ὅτι καί ἄλλοτε μᾶς ἐπότιζεν ἀπό τοῦ αύτοῦ σ κεύους, εὐθύς ὡς ἐξυπνοῦμεν. Καί ἐνθυμήθην, ὅτι ὁσάκις ἔκαμνε τοῦτο ἡ μήτηρ μας, ἦτο καθ ὅλην ἐκείνην τήν ἡμέραν ζωηρά καί περιχαρής, ὡς ἐάν εἶχεν ἀπολαύσει μεγάλην τινά πλήν μυστικήν εὐδαιμονίαν. Ἀφοῦ μ ἐπότισεν ἐμέ, ἐπλησίασεν εἰς τό στρῶμα τῆς Ἀννιῶς μέ τό σκεῦος ἀνά χεῖρας. Ἡ ἀσθενής δέν ἐκοιμᾶτο, ἀλλά δέν ἦτο καί ὅλως διόλου ἔξυπνος. Τά βλέφαρά της ἦσαν ἡμίκλειστα οἱ δε ὀ φθαλμοί της, ἐφ ὅσον διεφαίνοντο, ἐξέπεμπον παράδοξόν τινα λάμψιν διά μέσου τῶν πυκνῶν καί μελανῶν αὐτῶν βλεφαρίδων. Ἡ μήτηρ μου ἀνεσήκωσε τό ἰσχνόν τοῦ κορασίου σῶμα μετά προσοχῆς καί ἐνῶ διά τῆς μιᾶς χειρός ὑπεστήριζε τά νῶτα του, διά τῆς ἄλλης προσέφερε το σκεῦος εἰς τά μαραμένα του χείλη. Ἔλα, ἀγάπη μου, τῆς εἶπε. Πιέ ἀπ αὐτό τό νερό, νά γιάνῃς. Ἡ ἀσθενής δέν ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς, ἀλλά φαίνεται, ὅτι ἤκουσε τήν φωνήν καί ἐννόησε τάς λέξεις. Γλυκύ καί συμπαθητικόν μειδίαμα διέστειλε τά χείλη της. Ἔπειτα ἐρρόφησεν ὀλίγας σταγόνας ἀπό τοῦ ὕδατος ἐκείνου, τό ὁποῖον ἔμελλε τῷ ὄντι νά τήν ἰατρεύσῃ. Διότι μόλις τό ἐκατάπιε καί ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς καί προσεπάθησε ν ἀναπνεύσῃ. Ἐλαφρός στεναγμός διέφυγε τά χείλη της, καί ἐπανέπεσε βαρεῖα ἐπί τῆς ὠλένης τῆς μητρός μου. Τό καϋμένο μας τό Ἀννιώ! ἐγλύτωσεν ἀπό τά βάσανά του! Β Ζητήματα Α. Ποιο είναι το κύριο αφηγηματικό μοτίβο στο πρώτο απόσπασμα; Ποιος είναι ο λειτουργικός ρόλος του και ποια συναισθήματα προκαλεί στον αναγνώστη; Β1. α. Πώς προβάλλεται στο πρώτο απόσπασμα ο οικογενειακός και κοινωνικός ρόλος της γυναίκας; Να απαντήσετε με αναφορά σε συγκεκριμένα χωρία.

5 β. Ποιες λαϊκές αντιλήψεις σχετικές με τις μακροχρόνιες αρρώστιες ανιχνεύονται στο πρώτο απόσπασμα; Ποια θέση παίρνει ο αφηγητής απέναντι στις δεισιδαιμονίες; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας βασιζόμενοι/ες σε συγκεκριμένα χωρία. Β2. Ο ενοχοποιημένος ψυχισμός αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο των ηρώων του διηγήματος. Να τον αναλύσετε με βάση συγκεκριμένα χωρία του δευτέρου αποσπάσματος Γ. α. Να αναφέρετε, με παραδείγματα από το κείμενο, πέντε (5) από τα βασικά χαρακτηριστικά της α- φηγηματογραφίας του Βιζυηνού. β. «Ἔλα, ἀγάπη μου, τῆς εἶπε. Πιέ ἀπ αὐτό τό νερό, νά γιάνῃς. Ἡ ἀσθενής δέν ἤνοιξε τούς ὀφθαλμούς, ἀλλά φαίνεται, ὅτι ἤκουσε τήν φωνήν καί ἐν νόησε τάς λέξεις. Γλυκύ καί συμπαθητικόν μειδίαμα διέστειλε τά χείλη της. Ἔπειτα ἐρρόφησεν ὀλίγας σταγόνας ἀπό τοῦ ὕδατος ἐκείνου, τό ὁποῖον ἔμελλε τῷ ὄντι νά τήν ἰατρεύσῃ.». Να σχολιάσετε το χωρίο σε ένα κείμενο λέξεων. Δ. Στα αποσπάσματα των κειμένων του Γ. Βιζυηνού και του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου που σας δίνονται, να εντοπίσετε και να σχολιάσετε πέντε (5) ομοιότητες ως προς το περιεχόμενο. Ἀστροφεγγιά [...] Ἕνα χρόνο ἀργότερα ὁ θάνατος μπῆκε στό σπίτι. Αὐτό μήτε πού τό χε συλλογιστεῖ. Τό τρίτο παιδί, τό γελούμενο ἀγοράκι, ἔπεσε στό κρεβάτι μέ τῦφο. Ὁ πατέρας δέν ἔβαλε κακό μέ τό νοῦ του. Ἐκεῖνος δέν ἔβαζε ποτέ τό κακό. Ἀρρώστια εἶναι καί θά περάσει, ἔλεγε. Δέν ἔχουμε κάμει συμβόλαιο μέ τό Θεό, νά εἴμαστε πάντα γεροί. Μά ἡ μητέρα φιδοφαγώθηκε. Νύχτα μέρα καθόταν στό κρεβάτι τοῦ ἄρρωστου παιδιοῦ, μέ τό ζόρι ἔτρωγε μιά μπουκιά, μέ τό ζόρι κοιμόταν μιά δυό ὧρες. Κ ἦταν φθινόπωρο καί τότε, σ ἕν ἄλλο σπίτι, σέ μιά στενόχωρη κάμαρη. Τό παιδί φλεγόταν ἀπό τόν πυρετό, σπάραζε καί παραμιλοῦσε. Τό ἄσπρο του προσωπάκι ἦταν σκαμένο, τά ματάκια του ἀπόχτησαν ὁλόμαυρα στεφάνια γύρω τους. Ὁ γιατρός ἐρχόταν κάθε μέρα, ἔπαιρνε τό τάληρό του κ ἔφευγε. Κι ὅλο «αὔριο θά ἰδοῦμε» κι «αὔριο θά ἰδοῦμε» ψιθύριζε, ἴσαμε πού ἦρθε ἡ ὥρα χωρίς αὔριο. [ ] Ὁ Ἄγγελος στεκόταν συλλογισμένος μπροστά στό νεκρό ἀδερφό καί πότε κοιτοῦσε τά κίτρινα κεριά πού γέμιζαν μαῦρο καπνό τό δωμάτιο, πότε στύλωνε τή ματιά του στά σταυρωμένα χεράκια, στό κέρινο προσωπάκι τοῦ νεκροῦ ἀδερφοῦ κ ἦταν πάλι χαμένος καί δέ μποροῦσε νά καταλάβει τίποτε. Ἡ μητέρα δερνόταν, ἔσκιζε τά μάγουλά της μέ τά νύχια της, θρηνοῦσε ἀπαρηγόρητα. Ὁ πατέρας, ἀνάμεσα σέ δυό τρεῖς ἄλλους ἄντρες, ἔκλαιγε σά νά ἦταν συναχωμένος. Μιά γειτόνισσα σχολίαζε τό περιστατικό, πίσω ἀπό τή ράχη τοῦ Ἄγγελου: Ἀκοῦς ἐκεῖ νά χάσουν τό παιδί μέσ ἀπ τά χέρια τους, χωρίς λόγο! Σά νά μήν εἶναι ὁ κόσμος γεμάτος κλινικές, μόνε τ ἀφήσανε σ αὐτόν τόν ξυλοσκίστη καί τούς τό πέθανε! Τί νά σοῦ κάνουν, ἀποκρινότανε κάποια ἄλλη, φτωχοί ἄνθρωποι κι ἄπραγοι! Τί νά σοῦ κάνουν! Δέν τό ξέρεις πώς ἡ φτώχια κουτιαίνει τόν ἄνθρωπο; Μέ συχωρεῖς, κυρία μου, ξανάλεγε ἡ πρώτη, πολύ νά μέ συχωρεῖς! μήπως κ ἐμεῖς δέν εἴμαστε μεροκαματιάρηδες; Μά σάν ἀρρώστησε ἡ Ἀννίκα μου, σκίσαμε τά βουνά νά τή σώσουμε! Σπαράζεται ἡ καρδιά μου ν ἀκούω αὐτή τή δυστυχισμένη τή μάνα νά δέρνεται. Τόν ξέρω ἐγώ τόν πόνο τῆς μάνας. [...] Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Ἀστροφεγγιά (επιμ. Θ. Πυλαρινός), Εκδόσεις της σχολής Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου [Αθήνα 2002], σ.σ

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ ΑΡΧΗ 1ΗΣ ΣΕΛΙ ΑΣ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΛΙΟΥ 2008 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ ΣΥΝΟΛΟ ΣΕΛΙ ΩΝ: ΠΕΝΤΕ (5)

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ & Δ ΤΑΞΗΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 IOYNIOY 2014

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ & Δ ΤΑΞΗΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 IOYNIOY 2014 ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ Γ ΤΑΞΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ & Δ ΤΑΞΗΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 IOYNIOY 2014 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ: ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ ΚΕΙΜΕΝΟ Γεώργιος Βιζυηνός ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Διαβάστε περισσότερα

ΗΜ/ΝΙΑ :. ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ :..

ΗΜ/ΝΙΑ :. ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ :.. ΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ ΗΜ/ΝΙΑ :. ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ :.. ΚΕΙΜΕΝΟ: «- Ἔ! τί νά γίνῃ! Κ ἐγώ τό ἤθελα καλλίτερο, µά - ἡ

Διαβάστε περισσότερα

ΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΗΓΗ

ΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΗΓΗ ΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΗΓΗ Ἦ ταν τὸ 1968 ἢ 69 ὅταν εἶδα νὰ εἰσέρχεται στὸ σπίτι μας ἡ ἀείμνηστη πλέον κατὰ σάρκα μητέρα μου ἀνήσυχη καὶ ἀρκετὰ ταραγμένη. Στὴν ἐρώτηση ποὺ τῆς κάναμε, τὶ

Διαβάστε περισσότερα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Χριστουγεννιάτικα διηγήματα: Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη - Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη:

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Χριστουγεννιάτικα διηγήματα: Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη - Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Χριστουγεννιάτικα διηγήματα: 1.Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη (σελ. 1-5) 2. Στο Χριστό στο Κάστρο (σελ. 6-21) 3. Το Xριστόψωμο (σελ. 21-24) Ψηφιακή έκδοση: 24grammata.com Σελίδες:

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙΣΑΡΗ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ Γ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΛΛΗ ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙΣΑΡΗ 1 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ 1. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ

Διαβάστε περισσότερα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ. Συντεθείς τε καὶ τύποις ἐκδοθεὶς ἰδίοις ἀναλώμασι πρὸς ὠφέλειαν τῶν Ἑλλήνων ΠΑΡΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ Ἐν Ἰταλίᾳ. 1806.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ. Συντεθείς τε καὶ τύποις ἐκδοθεὶς ἰδίοις ἀναλώμασι πρὸς ὠφέλειαν τῶν Ἑλλήνων ΠΑΡΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ Ἐν Ἰταλίᾳ. 1806. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ Δι οὗ ἀποδεικνύεται, πόσον εἶναι καλλιωτέρα ἡ Νομαρχικὴ Διοίκησις ἀπὸ τὰς λοιπάς, ὅτι εἰς αὐτὴν μόνον φυλάττεται ἡ Ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, τί ἐστὶ Ἐλευθερία, ὁπόσων μεγάλων κατορθωμάτων

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτριος Βικέλας. O Παππα Νάρκισσος. Διήγημα. Κεφάλαιο Α'

Δημήτριος Βικέλας. O Παππα Νάρκισσος. Διήγημα. Κεφάλαιο Α' Δημήτριος Βικέλας O Παππα Νάρκισσος Διήγημα Κεφάλαιο Α' Παππαδιά μου, είπεν ο παππά Νάρκισσος, αφού απέφαγε και έκαμε τον σταυρόν του, παππαδιά μου, μου κατεβαίνει ο ύπνος γλυκά γλυκά. Με την άδειάν σου

Διαβάστε περισσότερα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΟ (από το περιοδικό Εστία, 1892) (Κατά τας παραμονάς των Χριστουγέννων δύο νησιώται, οι οποίοι μετέβησαν δια κοπήν ξύλων, απεκλείσθησαν εις το Κάστρον λόγω

Διαβάστε περισσότερα

Σὲ φοβερὰ τραγικὴ στιγμὴ βρέθηκε κάποτε ὁ βασιλιὰς

Σὲ φοβερὰ τραγικὴ στιγμὴ βρέθηκε κάποτε ὁ βασιλιὰς Ἔτος 104ον Ἰανουάριος 2014 4275 «ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΟΣ Η ΔΥΝΑΜΙΣ» Σὲ φοβερὰ τραγικὴ στιγμὴ βρέθηκε κάποτε ὁ βασιλιὰς Δαβίδ. Καταδιώκεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ παιδί του, ἀπὸ τὸ σπλάχνο του. Πῶς νὰ σηκώσει μιὰ τέτοια

Διαβάστε περισσότερα

ΟΜΕΓΑΛΟΣ ἅγιος καὶ βαθὺς ἀνατόµος τῆς

ΟΜΕΓΑΛΟΣ ἅγιος καὶ βαθὺς ἀνατόµος τῆς τος 105ον 4291 Ο Ι ΕΩ ΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΜΕΓΑΛΟΣ ἅγιος καὶ βαθὺς ἀνατόµος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ὁ ἱερὸς Χρυσόστοµος, µᾶς παρουσιάζει στὴν µορφὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, τὸν ἀληθινό, τὸν ἰδεώδη ἄνθρωπο. Αὐτὸν ποὺ

Διαβάστε περισσότερα

Δηµοσθένης. Ὀλυνθιακοί. Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δηµοσθένης. Ὀλυνθιακοί. Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ Δηµοσθένης Ὀλυνθιακοί Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ Οι Ολυνθιακοί είνε τρεις λόγοι του ηµοσθένους τρεις εκ των αρίστων του δαιµονίου ρήτορος και των κλασσικών εν γένει λόγων ωνοµάσθησαν

Διαβάστε περισσότερα

Β Βασ. 1,1 Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸ ἀποθανεῖν Σαοὺλ καὶ Δαυὶδ ἀνέστρεψε τύπτων τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἐκάθισε Δαυὶδ ἐν Σεκελὰκ ἡμέρας δύο.

Β Βασ. 1,1 Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸ ἀποθανεῖν Σαοὺλ καὶ Δαυὶδ ἀνέστρεψε τύπτων τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἐκάθισε Δαυὶδ ἐν Σεκελὰκ ἡμέρας δύο. επιστροφή ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β (Μασ. Σαμουήλ Β ) Β ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ 1 Β Βασ. 1,1 Καὶ ἐγένετο μετὰ τὸ ἀποθανεῖν Σαοὺλ καὶ Δαυὶδ ἀνέστρεψε τύπτων τὸν Ἀμαλήκ, καὶ ἐκάθισε Δαυὶδ ἐν Σεκελὰκ ἡμέρας δύο. Β Βασ. 1,1 Μετά τον

Διαβάστε περισσότερα

(αρ. φυλλ. 66) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ Μάρτιος 2015 ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙΣ;

(αρ. φυλλ. 66) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ Μάρτιος 2015 ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙΣ; (αρ. φυλλ. 66) ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ Μάρτιος 2015 Ὅσοι, ἀγαπητοί μου, ἔχετε ταξιδέψει μὲ πλοῖα, γνωρίζετε ὅτι τὰ πλοῖα, μικρὰ καὶ μεγάλα, κι αὐτὰ τὰ ὑ- περωκεάνια ποὺ διασχίζουν τὶς θάλασσες καὶ τοὺς ὠκεανούς,

Διαβάστε περισσότερα

ἐπικτήτου ἐγχειρίδιον γνωμολόγιον ἐπικτήτου τό καλούμενον

ἐπικτήτου ἐγχειρίδιον γνωμολόγιον ἐπικτήτου τό καλούμενον ἐπικτήτου ἐγχειρίδιον γνωμολόγιον ἐπικτήτου τό καλούμενον ἐπικτήτου ἐγχειρίδιον γνωμολόγιον ἐπικτήτου τό καλούμενον αʹ 1. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἐφ' ἡμῖν, τὰ δὲ οὐκ ἐφ' ἡμῖν. ἐφ' ἡμῖν μὲν ὑπόληψις, ὁρμή,

Διαβάστε περισσότερα

Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και

Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και Α Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών, αφότου ορισμένοι τύποι γυναικών μού άρεσαν εξαιρετικά. Αλλά για μερικές απ αυτές ήτο τόσο ξεχωριστή η προτίμησή μου και τέτοια συγκίνηση αισθανόμουν όταν τις έβλεπα, όταν

Διαβάστε περισσότερα

ΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ

ΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΣΠΗΛΑΙΩΤΗΣ 1 ΕΚ ΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2000 ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οταν ηλθα γιά πρώτη φορά στό Αγιο Ορος, τό 1964, µετά από τίς προσκυνηµατικές επισκέψεις

Διαβάστε περισσότερα

ΣΚΕΨΕΙΣ. ΑΣΤΗΡ της ΑΝΑΤΟΛΗΣ Εκδίδεται από το 1858 ΜΠΙΛΥ ΓΚΡΑΧΑΜ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΣΚΕΨΕΙΣ. ΑΣΤΗΡ της ΑΝΑΤΟΛΗΣ Εκδίδεται από το 1858 ΜΠΙΛΥ ΓΚΡΑΧΑΜ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΚΑΘΩΣ ΕΙΜΙ ΕΛΕΕΙΝΟΣ ΣΚΕΨΕΙΣ Στο παρόν τεύχος έχουμε για πρώτη φορά στο περιοδικό μας και στην Ελλάδα μία βιογραφία του δρος Μπίλλυ Γκραίαμ ή Γκράχαμ όπως καθιερώθηκε στα ελληνικά το όνομά του. Την έγραψε

Διαβάστε περισσότερα

ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ. Μετάφραση, προλεγόµενα: Αρ. Καµπάνης

ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ. Μετάφραση, προλεγόµενα: Αρ. Καµπάνης ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ Μετάφραση, προλεγόµενα: Αρ. Καµπάνης Το Εγχειρίδιον δεν είνε γραµµένον από τον ίδιον τον Επίκτητον. Όπως ο Σωκράτης, όπως ο Ιησούς, και ο Επίκτητος δεν αφήκε σύγγραµµα κανένα. Αι

Διαβάστε περισσότερα

Η ΝΕΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ (1880-1922)

Η ΝΕΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ (1880-1922) Η ΝΕΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ (1880-1922) Oι καλλιτεχνικές αντιλήψεις και τάσεις που κυριαρχο ν στην ελληνική λογοτεχνία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ο αι. είναι έντονα επηρεασµένες απ τα ισχυρά ευρωπαϊκά

Διαβάστε περισσότερα

ΣΤ. Η μέτρηση του ναού και οι δυο μάρτυρες στο 11ο κεφάλαιο.

ΣΤ. Η μέτρηση του ναού και οι δυο μάρτυρες στο 11ο κεφάλαιο. ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ Πάτμος ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Στην τοιχογραφία, οι δύο προφήτες Ενώχ και Ηλίας καθώς και ο Θεολόγος Ιωάννης, στο 11ο κεφάλαιο. «Ιδού Εγώ σας αποστέλλω τον Ηλία

Διαβάστε περισσότερα

Το µέλλον της Ρωσίας και το τέλος του κόσµου Σεραφείµ Ρόουζ, Το τέλος του κόσµου Νέα Εποχή

Το µέλλον της Ρωσίας και το τέλος του κόσµου Σεραφείµ Ρόουζ, Το τέλος του κόσµου Νέα Εποχή Το µέλλον της Ρωσίας και το τέλος του κόσµου (Από την οµιλία του ιεροµoνάχου πατρός Σεραφείµ Ρόουζ, στη συνάντηση της νεολαίας της εκτός Ρωσίας Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας, στο Σαν Φρανσίσκο στις 3/8/1981).

Διαβάστε περισσότερα

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ. «Τι μάτια Θαυμάσια γυναίκα!» Άντον Τσέχοφ, Θείος Βάνια

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ. «Τι μάτια Θαυμάσια γυναίκα!» Άντον Τσέχοφ, Θείος Βάνια ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ «Τι μάτια Θαυμάσια γυναίκα!» Άντον Τσέχοφ, Θείος Βάνια 1 Σμαραγδιά κλωστή δεμένη αναδεύτηκε σ ανέμη για να υφάνει με σπουδή κόρης όψη αγγελική Aπό τα χειρόγραφα του ιερέα Παναγιώτη Νατσιάκου,

Διαβάστε περισσότερα

ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘ - ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ

ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘ - ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΕΘ - ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΟΡΙΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΖΩΗΣ Η ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ; Ηθικοὶ προβληµατισµοὶ Μητροπολίτου Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικολάου ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ Στὴν ὁµιλία µου αὐτήν,

Διαβάστε περισσότερα

Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο)

Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο) Δυο κουβέντες στο γιο μου... - Δημητρίου Φθενάκη (Α Βραβείο) Γιε μου, έχω φθάσει τα 50 και εσύ είσαι ακόμη 17. Κι όμως, σε αυτό το μισό αιώνα περιπλάνησής μου σε ένα κόσμο άγνωστο και βάναυσο, όμορφο και

Διαβάστε περισσότερα

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας.

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Γραφεία: Aριστογείτονος 11-13, Αθήνα Τ.Κ. 105 52 Τηλ.: 210 3250 354 www.agiathimia.com blog.agiathimia.com e-mail:agiathimia@yahoo.gr e-mail:admin@agiathimia.com ΠΕΡΙΟΔΟΣ Β ΕΤΟΣ 25ο ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 96 IANΟΥΑΡΙΟΣ

Διαβάστε περισσότερα

Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Λευκάδα

Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Λευκάδα Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Λευκάδα Του Γιάννη Ζαμπέλη Πρώτη δημοσίευση: εβδομαδιαία εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας» (Πάσχα 2005) Εισαγωγικό σημείωμα α μέρους Η εβδομάδα πριν το Πάσχα ονομάστηκε Μεγάλη από τους

Διαβάστε περισσότερα

ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΘΕΑΝΩ, Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ: Ήταν ένας καφές στη χόβολη ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Λένα Μαντά ΘΕΩΡΗΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Άννα Μαράντη ΣΥΝΘΕΣΗ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ: Θοδωρής Πιτσιρίκος ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Ραλλού Ρουχωτά Λένα Μαντά, 2001, 2014 Φωτογραφιών

Διαβάστε περισσότερα

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ ΤΟΜΟΣ 1 Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ & ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΚΔ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ 1983. Μετάφραση Rosemary Edmonds ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Διαβάστε περισσότερα

ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ Η μπόρα Το κόκκινο σπίτι Το χρώμα του φεγγαριού Σκισμένο ψαθάκι

ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ Η μπόρα Το κόκκινο σπίτι Το χρώμα του φεγγαριού Σκισμένο ψαθάκι ΚΑΛΕΝΤΗΣ Γεννήθηκα σ' ένα χωριό της Κρήτης, κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος και η μητέρα μου ονειροπόλα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ δύσκολα κι έτσι αναγκάστηκα από νωρίς να ψάχνω τα μονοπάτια

Διαβάστε περισσότερα