Βαρειά Ασθματική Κρίση



Σχετικά έγγραφα
Ασθμα στη ΜΕΘ: πώς πρέπει να αερίζεται μηχανικά;

Θεραπευτική αντιμετώπιση της οξείας κρίσης άσθματος. Μίνα Γκάγκα Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών

Μηχανική του πνεύμονα: εργαλείο διάγνωσης & παρακολούθησης στη ΜΕΘ. Χαράλαμπος Ψαρολογάκης Παθολόγος Εξειδικευόμενος ΜΕΘ ΠαΓΝΗ

Χατζηαντωνίου Χρήστος Επιμελητής Α Χειρουργικής Θώρακος Νοσοκομείο ΚΑΤ

Νεότερες τεχνικές μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού: πότε και για ποιους ασθενείς;

Η φλεγμονή των βρόγχων προκαλεί οίδημα και παραγωγή εκκρίσεων, και έτσι περιορίζεται περισσότερο η ροή του αέρα μέσα από τους βρόγχους.

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ. Σ. Τσιόδρας

ΠΡΩΊΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗΣ ΑΝΑΚΟΠΗΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΣΗΛΕΥΤΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑΣ ΑΠΟΚΡΙΣΗΣ

ΚΑΡΔΙΟΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΟΕΠΙΔΡΑΣΗ

ΚΛΙΝΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΟΞΕΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ. ΚΟΥΛΟΥΡΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Ειδικός Καρδιολόγος Επιμελητής Β, Γ.Ν. Κοζάνης Μαμάτσειο

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗΣ ΔΥΣΧΕΡΕΙΑΣ ΕΝΗΛΙΚΩΝ

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ Ι Κλινικό Πρόβλημα- Αναπνευστική Ανεπάρκεια

ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΕΡΙΩΝ & ΥΠΟΞΑΙΜΙΚΗ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Ενδείξεις της δοκιμασίας κόπωσης σε παιδιά με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα. Θ. Τσιλιγιάννης

ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΑΕΡΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Μη φαρμακευτική προσέγγιση- Επεμβατικές θεραπείες Πασχάλης Στειρόπουλος MD, PhD, FCCP ΓΝΘ Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ Θεσσαλονίκη

OΞΥ ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΟ ΟΙΔΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΑΛΥΒΟΥ ΕΛΕΝΗ ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ ΤΕ Τ.Ε.Π ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ Γ.Ν.Α

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΑΓΚΑΛΑΣ ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΤΑΤΙΚΟΛΟΓΟΣ ΜΟΝΑΔΑ ΑΝΑΠΝΕΣΤΙΚΗΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ Γ.Ν.Θ. Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Συστηματικές επιδράσεις της οξέωσης της υπερκαπνίας των βαριά πασχόντων ασθενών

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΠΝΟΙΑ ΥΠΝΟΥ

Χρόνια βρογχίτιδα στην τρίτη ηλικία. Χρυσόστομος Αρβανιτάκης 7ο εξάμηνο

Εφαρμοσμένη Αθλητική Εργοφυσιολογία

Αξιολόγηση και θεραπεία Από τα πρωτόκολλα των SOS Ιατρών Επιμέλεια Γεώργιος Θεοχάρης

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ. ΣΙΩΠΗ ΔΗΜΗΤΡΑ Πνευμονολόγος Β Πνευμονολογική κλινική Γ.Ν.Γ.Παπανικολάου

ΑΝΑΦΥΛΑΞΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΟ SHOCK

ΒΑΣΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ. ΖΩΗΣ ΤΗΣ (ενηλίκων) Συστάσεις του ERC για την Αναζωογόνηση

Κατευθυντήριες οδηγίες αντιμετώπισης του άσθματος στα παιδιά.

27. ΑΣΘΜΑ ΚΑΙ ΚΥΗΣΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ. Πίνακας 1: Επιπλοκές σοβαρού ή μη ελεγχόμενου άσθματος στην κύηση.

Κεφάλαιο 3 ΑΠΟΦΡΑΚΤΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ ΣΤΗ ΜΟ- ΝΑΔΑ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Σπιρομετρία στα παιδιά

Το συχνότερο χρόνιο νόσημα της παιδικής ηλικίας.

Πανελλήνια Σεμινάρια Ομάδων Εργασίας 2019 ΤΧΗΣ (ΥΝ) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΟΥ ΜΑΡΙΑ ΑΙΜΟΔΥΝΑΜΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΡΙΟ 424 ΓΣΝΕ

ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΥΠΕΡΤΑΣΗ ΣΕ. Παρουσίαση περιστατικού. ΑΜΕΘ Γ.Ν.Θ. «Γ. Παπανικολάου»

Κεφάλαιο 1 ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Λειτουργικός έλεγχος της αναπνοής Κλινικό Φροντιστήριο

Η ΑΝΑΠΕΥΣΤΙΚΗ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΘ ΕΛΕΝΗ ΒΕΗ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ ΝΝΘΑ Η ΣΩΤΗΡΙΑ

AΣΘΜΑ ΚΑΙ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΣΘΜΑΤΟΣ & ΚΥΗΣΗΣ

Η κλινική Προσέγγιση του Ασθενούς σε Κωματώδη Κατάσταση στο ΤΕΠ. Βασίλης Γροσομανίδης Αναισθησιολόγος

Καταπληξία. Δημήτριος Τσιφτσής ΤΕΠ ΓΝ Νικαίας

Τι γνωρίζαμε ως τώρα

Πνευμονική υπέρταση στη θρομβοεμβολική νόσο. Π.Α. Κυριάκου Καρδιολόγος Διευθύντρια ΕΣΥ Διδάκτωρ ΑΠΘ Γ Καρδιολογική κλινική, ΙΓΠΝΘ

Δύσπνοια. Ενότητα 1: Σημεία και Συμπτώματα. Κυριάκος Καρκούλιας, Επίκουρος Καθηγητής Σχολή Επιστημών Υγείας Τμήμα Ιατρικής

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΟΥΣ ΑΣΘΕΝΟΥΣ. ΚΑΡΑΤΖΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ P.N.FTh M.TTh

ΑΝΑΦΥΛΑΞΙΑ: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΕΝΑΛΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑ Τ. ΜΕΡΜΙΡΗ ΔΙΕΥ/ΤΡΙΑ-ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΙΔ. ΜΟΝΑΔΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΩΝ/ΑΛΛΕΡΓΙΚΩΝΝΟΣΗΜΑΤΩΝ

Πρωτόκολλο αντιμετώπισης κρίσης βρογχικού άσθματος

Σύμπλοκη περίθαλψη οξείας καρδιακής ανεπάρκειας

ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΣΥ ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Γ.Ν.Α ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ PAH Νεότερες γνώσεις

Φυσιολογία του καρδιαγγειακού συστήματος. Κλειώ Μαυραγάνη

Η ροή υγρών μέσω σωλήνων διέπεται από το νόμο του Poiseuille Q = dp / R dp = Q x R PA LA = Q x R PA = Q x R + LA

Εξάμηνο Γ (χειμερινό)

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΡΧΕΣ ΡΟΟΜΕΤΡΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Παθογένεια της έξαρσης της Χ.Α.Π

Άσθμα και εντατική θεραπεία

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΝΟΣΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Ι. Φλώρος Διευθυντής ΜΕΘ ΓΝ «Λαϊκό»

ΓΕΩΡΓΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΧΑΡΔΑΒΕΛΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

ΕΛΕΝΗ ΒΑΒΟΥΡΑΚΗ, MD, PhD, Πνευμονολόγος

Διάγνωση και σταδιοποίηση άσθματος. Μίνα Γκάγκα Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος Αθηνών

Ενδείξεις Μηχανικού αερισμού και οι επιπλοκές του. Αντωνία Κουτσούκου

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ. Κωστάντη Ελεονώρα, MD, PhD

Άσκηση Η-11: Δύσπνοια ταχυκαρδία οιδήματα κυάνωση. Δημήτρης Φαρμάκης Καρδιολόγος Α Παθολογική Κλινική ΕΚΠΑ

ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΗΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ ΣΤΑ ΚΕΠΑ

Άσθμα κατά την άσκηση. Ανδριάνα Ι Παπαϊωάννου Πνευμονολόγος

Διαλείπουσα αγωγή στο ήπιο άσθμα. Α. Φλέμιγκ, Πνευμονολογικό Τμήμα Παναγιώτα Λάμπρου

ανακοπής ; Το τριφασικό μοντέλο αντιμετώπισης της ανακοπής ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΚΗ ΦΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΟΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗ

H παρουσίαση αυτή αποτελεί δημιουργία του ομιλητή Παρακαλείστε να τη χρησιμοποιήσετε μόνο για ενημέρωσή σας

Διάγνωση - Διαφορική διάγνωση - Πρόληψη - Θεραπεία αναπνευστικής οξέωσης

Γιατί σε κάποιες περιπτώσεις, οι αλλεργίες μπορεί να είναι θανατηφόρες; Το αλλεργικό shock

Πνευμονική εμβολή : αντιμετώπιση ενός ύπουλου εχθρού. Βασιλάκη Ανδρονίκη Κατσίκας Αντώνιος Τριανταφύλλου-Κηπουρού Γεωργία

ΟΞΕΙΑ ΥΠΟΞΥΓΟΝΑΙΜΙΚΗ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΕΝ ΕΙΞΕΙΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ ΚΡΙΣΗ ΒΡΟΓΧΙΚΟΥ ΑΣΘΜΑΤΟΣ

Αναπνευστική Ανεπάρκεια. Θεόδωρος Βασιλακόπουλος

Τι είναι το άσθμα; Άρθρο ιδιωτών Πνευμονολόγων Τρικάλων για το Άσθμα - ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ CITY KALAMPAKA METEORA

Αναπνευστική ανεπάρκεια. Ιωάννης Στανόπουλος Πνευμονολόγος/ Εντατικολόγος

Αναγνώριση της βαρύτητας των παροξυσμών άσθματος

ΠΑΘΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΙΑΧ.ΠΝΕΥΜΟΝΟΠΑΘΕΙΩΝ. Α) Προσβολή του διαμέσου ιστού -κυψελίδων χωρίς απαραίτητη μείωση τη αναπν. λειτουργίας

ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΧΑΠ ΣΤΟ

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ. Αντωνία Κουτσούκου Καθηγήτρια Πνευμονολογίας-Εντατικής Θεραπείας

Όταν χρειάζεται ρύθμιση της ποσότητας των χορηγούμενων υγρών του ασθενή. Όταν θέλουμε να προλάβουμε την υπερφόρτωση του κυκλοφορικού συστήματος

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΝΑΦΥΛΑΚΤΙΚΟΥ SHOCK

Η ΔΥΣΠΝΟΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΗΣΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΣΑΟΥΣΗΣ ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ Α ΓΝΘ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Χρήση του Συστήματος CPAP-Boussignac στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας

ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΚΑΤΕΥΘΗΝΤΗΡΙΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΜΟΝΑΔΑΣ ΕΝΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΓΝΛσιας

Οξεοβασική ισορροπία (III)

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΘΩΡΑΚΑ A. ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΠΛΕΥΡΩΝ B. ΠΝΕΥΜΟΘΩΡΑΚΑΣ

Ενδείξεις Μηχανικού αερισμού και οι επιπλοκές του. Αντωνία Κουτσούκου

Ορισµός Ταξινόµηση Επιδηµιολογία Παθογένεια Κλινική εικόνα. Επιπλοκές Πρόγνωση Προσέγγιση Θεραπεία Πρόληψη

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΛΕΒΙΚΗΣ ΘΡΟΜΒΟΕΜΒΟΛΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ Π.Ε. ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΑ

Μηχανικός αερισμός στο Άσθμα. ΙΩΑΝΝΑ ΣΙΓΑΛΑ Πνευμονολόγος-Εντατικολόγος Ά Κλινική Εντατικής Θεραπείας ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός»

ΟΞΕΙΑ ΔΥΣΠΝΟΙΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ. Βλάικος Δηµοσθένης Ειδικευόµενος Ιατρός Πνευµονολογίας ΓΝΘΓ Παπανικολάου

Μη Επεμβατικός Μηχανικός Αερισμός στην Οξεία Αναπνευστική Ανεπάρκεια

Στατικοί Πνευμονικοί Όγκοι Ν Γ ΚΟΥΛΟΥΡΗΣ

Ενδείξεις μέτρησης εκπνεομένου NO στα παιδιά

Παράρτημα III. Τροποποιήσεις των σχετικών παραγράφων της περίληψης των χαρακτηριστικών του προϊόντος και των φύλλων οδηγιών χρήσης

Μηχανικός Αερισμός ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΣΟΡΑΚΙΔΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΜΟΥΛΟΥΔΗ

Μήπως έχω Σκληρόδερµα;

ΥΝΑΜΙΚΟ ΕΓΧΡΩΜΟ TRIPLEX ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ


ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

ΕΞΑΜΗΝΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ: γ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΑ. Π. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΤΑΚΑ, ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ. Τηλ E MAIL:

ΜΗ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΧΑΠ

Transcript:

148 ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝ'ΓΑΠΚΗΣ ΙΑΊ'ΡΙΚΗΣ Βαρειά Ασθματική Κρίση ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ Ως άσθμα ορίζεται η χρόνια φλεγμονώδης νόσος των βρόγχων, η οποία χαρακτηρίζεται από υπεραντιδραστικότητά τους σε διάφορα ερεθίσματα, και σε παρόξυνσή της (ασθματική κρίση) προκαλεί διάχυτη, ποικίλου βαθμού, συνήθως αναστρέψιμη, απόφραξη των καiώτερων αεραγωγών1 Στοιχεία παθοψυσιολογίας Η χαρακτηριστική διαταραχή του άσθματος είναι η μείωση της διαμέτρου τού αυλού των κατώτερων αεραγωγών, ενίοτε μέχρις αποφράξεως, που προκαλείται συνδυασμένα από: α) σύσπαση των λείων μυικών ινών των βρόγχων (βρογχόσπασμος) β) οίδημα και υπεραιμία ( συμφόρηση) του βρογχικού βλεννογόνου και γ) πυκνόρρευστες βρογχικές εκκρίσεις. Η στένωση αυτή των αεροφόρων οδών έχει ως συνέπεια μία σειρά διαταραχών2 (Πιν. 1) - Αύξηση αντιστάσεων αεραγωγών - Μείωση εκπνευστικής ροής - Παγίδευση αέρα στους πνεύμονες - Αύξηση ενδοπνευμονικών πιέσεων - Διαταραχή αερισμού - αιμάτωσης - Αύξηση του έργου αναπνοής Η επιβράδυνση της εκπνευστικής ροής δεν καταλείπει επαρκή χρόνο εκπνοής, με αποτέλεσμα την κατακράτηση (παγίδευση) ποσότητας αέρα, η οποία τείνει σταδιακά να αυξάνεται με κάθε νέο αναπνευστικό κύκλο ( air trapping). Προκαλείται έτσι διάταση των πνευμόνων (δυναμική υπερδιάταση) και αναπτύσσεται θετική τελοεκπνευστική πίεση (ΡΕΕΡ) που χαρακτηρίζεται ενδογενής ΡΕΕΡ (intrinsic- ΡΕΕΡ ή auto-ρεεργ. Η υπερδιάταση των πνευμόνων σε συνδυασμό με την αύξηση των αντιστάσεων ροής στους στενωμένους αεραγωγούς επιβαρύνει σημαντικά τη λειτουργικότητα και το έργο των αναπνευστικών μυών (έργο αναπνοής), με απώτερο κίνδυνο την εξέλιξη σε αναπνευστική ανεπάρκεια. Όσο αυξάνεται η βαρύτητα της aσθματικής κρίσης και επιτείνεται η αναπνευστική διαταραχή προκύπτουν κλινικά σημαντικές αιμοδυναμικές διαταραχές, λόγω του ότι η «καρδιακή αντλία» καλείται να λειτουργήσει μέσα στην «θωρακική αντλία» η οποία δυσλειτουργεί και αυτή η αλληλεπίδραση καρδιάς - πνευμόνων έχει δυσμενείς συνέπειες: α) Αν δεν έχει αναπτυχθεί σημαντική πνευμονική υπερδιάταση, τότε κυρίαρχος μηχανισμός της διαταραχής είναι η ανάπτυξη έντονα αρνητικής ενδοθωρακικής πίεσης κατά την εισπνοή. Προκαλείται έτσι αύξηση της φλεβικής επαναφοράς και του ενδοθωρακικού όγκου αίματος, με ταυτόχρονη παρεμπόδιση της λειτουργίας εξώθησης της αριστερής κοιλίας. Δημιουργούνται συνθήκες συμφόρησης της πνευμονικής κυκλοφορίας, ενώ η πτώση του όγκου παλμού της αριστερής κοιλίας στην εισπνοή αποτελεί το παθοφυσιολογικό υπόστρωμα του παράδοξου σφυγμού4 β) Αν αναπτυχθεί ενδογενής ΡΕΕΡ και υπερδιάταση, ιδιαίτερα κατά τον μηχανικό αερισμό, αυξάνεται η ενδοθωρακική πίεση και οι αντιστάσεις στην πνευμονική κυκλοφορία, με αποτέλεσμα την ελάττωση της φλεβικής επαναφοράς, τη δυσλειτουργία της δεξιάς κοιλίας αλλά και την επιβάρυνση της αριστερής κοιλίας εφ'όσον οι δύο κοιλίες λειτουργούν σε σύζευξη3 Παρατηρείται πάλι ελάττωση του όγκου παλμού, ενώ η επιβάρυνση του μεταφορτίου της δεξιάς κοιλίας μπορεί να εξελιχθεί σε οξεία πνευμονική καρδία. Η προκαλούμενη σε κάθε περίπτωση πτώση της καρδιακής παροχής επιφέρει μείωση της αιμάτωσης των, ήδη επιβαρυμένων, αναπνευστικών

ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΊΑΊΙΚΗΣ ΙΑΊΡΙΚΗΣ 149 μυών και προδιαθέτει περαιτέρω για την εμφάνιση «αναπνευστικής κόπωσης»5.ι Κλινική εικόνα- Διάγνωση Η τυπική συμπτωματολογία περιλαμβάνει δύσπνοια, βήχα και συριγμό. Στην βαρειά κρίση άσθματος η αναπνευστική ανεπάρκεια μπορεί να εμφανιστεί πρώιμα, ως συνέπεια καρδιαγγειακής δυσλειτουργίας, αλλά συνήθως αποτελεί την κατάληξη μιάς παρατεταμένης διάρκειας επιβάρυνσης, όταν πλέον έχει επέλθει κόπωση των αναπνευστικών μυών και ανεπάρκεια της «αναπνευστικής αντλίας». Η κλινική εικόνα της εξελισσόμενης αναπνευστικής ανεπάρκειας χαρακτηρίζεται από: 1) Δύσπνοια (κυρίως εκπνευστική), διαρκώς επιδεινούμενη, συνοδευόμενη από υψίσυχνο συριγμό, συχνά αντιληπτό ακροαστικά εξ' αποστάσεως. Αδυναμία λήψης της κατακεκλιμμένης θέσης και επιστράτευση των επικουρικών αναπνευστικών μυών. 2) Νοητική σύγχυση/διέγερση, δυσχέρεια στην ομιλία με αδυναμία εκφοράς πάνω από δισύλλαβα. 3) Παράδοξος σφυγμός (πτώση AΠ>20mmHg στην εισπνοή). 4) Έκδηλη συμπαθητικοτονία (ταχυκαρδία, ωχρό/αγωνιώδες προσωπείο, ψυχρός ιδρώτας, ολιγουρία. 5) Σημαντική παράταση του εκπνευστικού χρόνου/ενεργητική εκπνοή, πιθανώς συνυπάρχουν συρρίτοντες ρόγχοι. 6) Διάταση/συμφόρηση φλεβών του τραχήλου, προβολή υπερκλείδιων βόθρων λόγω πνευμονικής υπερδιάτασης. 7) Εμφάνιση καρδιακών αρρυθμιών6 Υπάρχουν κλινικές καταστάσεις που εμφανίζουν παρόμοια εικόνα αναπνευστικής δυσπραγίας και μπορεί να υποδυθούν κρίση άσθματος (Πιν. 3γ Οι λειτουργικές αναπνευστικές δοκιμασίες (σπιρομετρία) στοχεύουv στην αντικειμενική εκτίμηση του βαθμού απόφραξης των αεραγωγών (μέτρηση PEER και FEVl), αλλά η διενέργειά του προϋποθέτει την καλή συνεργασία του ασθενούς, γεγονός που καθιστά προβληματική την εφαρμογή τους σε ασθενή με έντονη δύσπνοια και ιδιαίτερα σε περιβάλλον επείγουσας αντιμετώπισης. Η λήψη αε- -Συμmώματα Δύσπνοια Θέση σώματος Ομιλία Εγρήγορση -Σημεία Αριθμός αναπνοών Χρήση επικουρ μυών Συριγμός Καρδιακός σφυγμός Παράδοξος σφυγμός Σε ηρεμία Καθιστική Δισύλλαβα Διέγερση Υπνηλία - Σύγχυση Συνήθως>30/mίn Συνήθως Συνήθως αντιληmός Παράδοξη αναπνοή (απουσία θωρακο :οιλιιι-1 κού συγχρονισμού) Απουσιάζει Βραδυκαρδία Απουσιάζει (αναπνευστική ιs:όπωση) - Συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (καρδιακό άσθμα) - Απόφραξη ανώτερου αεραγωγού - Εισρόφηση, ιδιαίτερα ξένου σώματος - Καρκίνος πνεύμονας (πρωτοπαθής ή μεταστατικός) - Δυσλειτουργία φωνητικών χορδών ρίων αίματος δεν είναι πρωταρχικής σημασίας σε συνθήκες επείγοντος, όπου η εκτίμηση και η αντιμετώπιση βασίζονται σε κλινικά κριτήρια7 Φαρμακευτική αντιμετώπιση Η καλύτερη αντιμετώπιση της aσθματικής κρίσης είναι η πρόληψη, επειδή είναι διαπιστωμένο ότι συνήθως προηγείται της κρίσης μία περίοδος ωρών ή ημερών κατά την οποία η βαρύτητα υποεκτιμάται και η θεραπεία δεν κλιμακώνεται δραστικά8 Στόχος της θεραπείας είναι η αναστροφή της απόφραξης των αεραγωγών ώστε να μειωθούν οι αντιστάσεις ροής, με έμφαση της αγωγής κατά κύριο λόγο στη βρογχοδιαστολή, αλλά και στον περιορισμό της φλεγμονώδους διεργασίας και πιθανώς στην κινητοποίηση των εκκρίσεων. Φαρμακευτικοί παράγοντες πρώτης γραμμής είναι οι β-αδρενεργικοί αγωνιστές, συνοδευόμενοι συνήθως από αντιχολινεργικούς παράγοντες και κορτικοστεροειδή2 Οι β-αγωνιστές σε εισπνεόμενη μορφή αποτελούν τα φάρμακα εκλογής, ιδιαίτερα εξ' όσον έχουν παραχθεί ουσίες με σημαντική β2 εκλεκτικότητα ( σαλβουταμόλη - αλβουτερόλη). Χορηγούνται σε συχνά διαστήματα (με δοσιμετρικές συσκευές) ή συνεχώς (με νεφελοποίηση) χωρίς να ορίζεται κάποια ανώτερη

150 ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝrΑ'ΓΙΚΗΣ ΙΑ'ΓΡΙΚΗΣ Εισπνεόμενοι β2 αγωνιστές Σαλβουταμόλη Διάλυμα 5 mg ι ml (νεφελοποίηση) MDI (90 γ ι εισπνοή) Συστηματική χορήγηση β-αγωνιστών Αδρεναλίνη (1ι1ΟΟΟ ή 1 mg ι ml) Αντιχολινεργικά Βρωμιούχο Ιπρατρόπιο 0,2 mg ι ml (νεφελοποίηση) 2,5-5 mg ανά 20 min χ 3, μετά 2,5-1 Ο mg κάθε 1-4 ώρες ή 1 0-15 mg ανά ώρα συνεχώς 4-8 εισπνοές κάθε 20 min για 4 ώρες, μετά κάθε 1-4 ώρες 0,3-0,5 mg υποδορίως κάθε 20 min (έως 3 δόσεις) 0,5 mg κάθε 30 min χ 3, μετά κάθε 2-4 ώρες Προτείνονται εκλεκτικοί β2 αγωνιστές Νεφελοποίηση σε διάλυμα όγκου τουλάχιστον 4 ml με ροη 02 6-81itι min Ισοδύναμο αποτέλεσμα με τη νεφελοποίηση σε συνεργάσιμο ασθενή Χωρίς αποδεδειγμένη υπεροχή έναντι των εισπνεομένων Όχι θεραπεία πρώτης γραμμής, προστίθεται στους β2 αγωνιστές MDI (18 γ ι εισπνοή) Κορτικοστεροειδή Πρεδνιζόνη Μεθυλπρεδνιζολόνη 4-8 εισπνοές κάθε 6-8 ώρες 40-60 mg από του στόματος 60-125 mg ενδοφλεβίως, μετά κάθε 4-6 ώρες Περιορισμένη χορήγηση, προτιμάται η νεφελοποίηση Πιθανή ανάγκη μακροχρόνιας χρήσης δοσολογία. Περιοριστικό παράγοντα χορήγησής τους αποτελεί η εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών, (ταχυκαρδία, αίσθημα παλμών, αρρυθμία, ψυχοκινητική ανησυχία, μυικός τρόμος) επειδή η β2 εκλεκτικότητα είναι δοσοεξαρτώμενη παράμετρος. Η χορήγηση εισπνεόμενων β-αγωνιστών μπορεί να συνεχιστεί και κατά τον μηχανικό αερισμό, γνωρίζοντας όμως ότι το ποσοστό του φαρμάκου που εναποτίθεται στους αεραγωγούς είναι μικρό κλάσμα της αρχικής δόσης. Η χορήγηση δια της εισπνοής είναι η μέθοδος επιλογής, αλλά αν η βαρύτητα της καταστάσεως καθιστά αδύνατη τη συνεργασία του ασθενούς, τότε χορηγούνται β-αγωνιστές υποδορίως ( αδρεναλίνη, τερβουταλίνη). Η ενδοφλέβια χορήγηση β-αγωνιστών περικλείει σημαντικούς κινδύνους και μπορεί να επιλεγεί σε περιπτώσεις ιδιαίτερης βαρύτητας όταν η ανταπόκριση στις υπόλοιπες τεχνικές είναι ανεπαρκής9 Τα κορτικοστεροειδή, αν και πολύτιμα στη χρόνια αντιμετώπιση, δεν συνεισφέρουν άμεσα στην αντιμετώπιση της οξείας φάσεως επειδή η aντιφλεγμονώδης δράση τους εκδηλώνεται τουλάχιστον 2-4 ώρες μετά τη χορήγηση. Παρ' όλα αυτά, ενδείκνυται η άμεση χορήγησή τους, από του στόματος ή καλύτερα ενδοφλεβίως, επειδή περιορίζουν τη φλεγμονώδη διεργασία και πιθανώς βελτιώνουν την ανταπόκριση των β-υποδοχέων στην αγωγή7 Οι εισπνεόμενοι αντιχολενεργικοί παράγοντες αντιπροσωπεύονται σήμερα από το βρωμιούχο ιπρατρόπιο (συνθετικό τεταρτοταγές παράγωγο). Η βρογχοδιασταλτική του δράση θεωρείται μικρότερη από αυτήν των β-αγωνιστών, αλλά η συνδυασμένη χορήγηση και των δύο παραγόντων φαίνεται να έχει συνεργικό αποτέλεσμα. Προστίθεται άμεσα στην εισπνεόμενη αγωγή, όταν η αρχική αντιμετώπιση με β αγωνιστές και κορτικοστεροειδή δεν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα10 Περιοριστικό παράγοντα χορήγησης αποτελεί η προκαλούμενη ξηροστομία και κυρίως η αποξήρανση των βρογχικών εκκρίσεων, ενώ οι συστηματικές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σπάνιες. Υπάρχουν επιπλέον θεραπευτικές δυνατότητες, οι οποίες είτε λόγω ανεπαρκούς τεκμηρίωσης είτε, κυρίως, λόγω συσχέρειας εφαρμογής σε συνθήκες επείγοντος δεν θεωρούνται επιλογές πρώτης γραμμής, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση αποτυχίας: Η θεοφυλλίνη,το θειϊκό μαγνήσιο, το αναπνεόμενο μίγμα ηλίου/οξυγόνου, η κεταμίνη και οι εισπνεόμενοι αλογονωμένοι υδρογονάνθρακες ( πτητικά αναισθητικά). Αναπνευστική υποστήριξη Η αρχική υποστήριξη αποσκοπεί στην, κατά το δυνατόν, πρόληψη/αποφυγή της ανάγκης για επεμβατι-

ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΊΑΊΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ 151 κή αναπνευστική υποστήριξη (μηχανικό αερισμό). Πρώτο βήμα αποτελεί η χορήγηση 02 με ρινική κάνουλα ή προσωπίδα, με κατάλληλη κλιμάκωση της οξυγονοθεραπείας ανάλογα με τις ενδείξεις του παλμικού οξυγονόμετρου. Συνήθως η υποξυγοναιμία δεν είναι σοβαρή και ανταποκρίνεται στη χορήγηση 02, ακόμα και με χαμηλές ροές, εκτός αν υπάρξουν άλλες επιπλοκές ( ατελεκτασία, βαρειά αιμοδυναμική διαταραχή γ. Χρήσιμη μπορεί επίσης να αποβεί η ήπια φαρμακευτική καταστολή, σταδιακά και υπό στενή παρακολούθηση και ετοιμότητα. Μπορεί να μειώσει το βασανιστικό αίσθημα δύσπνοιας, το άγχος, να αμβλύνει την συμπαθητικοτονία και να ελαττώσει την ταχύπνοια και το έργο της αναπνοής. Σημαντικό έδαφος κερδίζει τα τελευταία χρόνια η μη επεμβατική υποστήριξη με μάσκα CP ΑΡ. Έχει βρεθεί ότι η άσκηση συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς συμβάλλει στην άμβλυνση των έντονων (κυρίως αρνητικών) μεταβολών της ενδοθωρακικής πίεσης και αντισταθμίζει, εν μέρει, την ενδογενή ΡΕΕΡ12 Βέβαια, ο κύριος όγκος των κλινικών παρατηρήσεων προέρχεται από ασθενείς με «οξεία επί χρονίας» αναπνευστική ανεπάρκεια, αλλά περιγράφονται ευεργετικά αποτελέσματα και σε aσθματικούς ασθενείς. Έτσι, αν ο ασθενής βρίσκεται σε κατάσταση αντιρροπούμενης αναπνευστικής ανεπάρκειας και είναι συνεργάσιμος, συνιστάται η δοκιμή εφαρμογής μάσκας CP ΑΡ (ρινικής ή προσωπικής) με πίεση συνήθως 5-7,5 cm Η2Ο, με παρακολούθηση κλινικών παραμέτρων για ενδείξεις βελτίωσης ( ανακούφιση δύσπνοιας, ελάττωση ταχύπνοιας)13'14 Αντένδειξη εφαρμογής αποτελεί η έλλειψη συνεργασίας του ασθενούς (δυσλειτουργία ΚΝΣ), η σημαντική αιμοδυναμική αστάθεια και η ταχεία επιδείνωση της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Μηχανικός αερισμός Είναι δυνατόν, παρά τη θεραπευτική αντιμετώπιση, η ασθματική κρίση να εξελιχθεί σε μη-αντιρροπούμενη αναπνευστική ανεπάρκεια, οπότε και η ανάγκη υποστήριξης με διασωλήνωση και εγκατάσταση μηχανικού αερισμού γίνεται επιτακτική. Η κλινική εικόνα που χαρακτηρίζει αυτό το κρίσιμο στάδιο είναι: εξάντληση, λόγω δύσπνοιας, και μετάπτωση σε λη- θαργική/κωματώδη κατάσταση, καθήλωση του θώρακα σε θέση εισπνοής με κατάργηση του συριγμού αλλά ακόμα και του αναπνευστικού ψιθυρίσματος, κατάργηση παράδοξου σφυγμού, κυάνωση, κοιλιακό παράδοξο αναπνοής. Είναι η φάση της κόπωσης των αναπνευστικών μυών και επίκειται εγκεφαλική υποξία και καρδιακή ανακοπή6 Η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής δεν ανατάσσει τη στένωση των αεραγωγών, αλλά μπορεί να απαλλάξει τον ασθενή από το (υπέρμετρο) αναπνευστικό έργο και να τον ξεκουράσει όσο η κατάλληλη αγωγή συνεχίζεται. Η εγκατάσταση σε αυτούς τους ασθενείς μηχανικού αερισμού με παραμέτρους «ρουτίνας» (για επίτευξη νορμοκαπνίας) μπορεί να αποβεί καταστροφική: Η κατακράτηση/παγίδευση αέρα σε κάθε αναπνευστικό κύκλο προκαλεί υπέρμετρη διάταση των πνευμόνων, ανάπτυξη εξαιρετικά υψηλών ενδοπνευμονικών πιέσεων και πιθανή κυκλοφορική κατέρριψη με ή χωρίς βαρότραυμα. Η σωστή στρατηγική αερισμού δίνει προτεραιότητα στις παραμέτρους που αφορο,.jν τη «μηχανική» του αναπνευστικού συστήματος, με στόχο την αποφυγή της επικίνδυνης υπερδιάτασης. Εφαρμόζεται «ελεγχόμενος μηχανικός υποαερισμός», ενώ ταυτόχρονα γίνεται ανεκτή η άλλοτε άλλου βαθμού αναπόφευκτη υπερκαπνία15 Η ρύθμιση των παραμέτρων του μηχανικού αερισμού πρέπει να εξυπηρετεί δύο σκοπούς: αποφυγή χορήγησης μεγάλων απαπνεόμενων όγκων και διασφάλιση μεγάλου/επαρκούς χρόνου εκπνοής. Στους πιο διαδεδομένους αναπνευστήρες, σταθερού αναπνεόμενου όγκου με εναλλαγή χρόνου (time cycled), ρυθμίζουμε τον αναπνεόμενο όγκο (ντ) ώστε να μην υπερβαίνει τα 8 ml ανά kg Β.Σ., την αναπνευστική συχνότητα (f) χαμηλά (6-10 Ι min) και τον λόγο εισπνοής/εικπνοής (τl!γε) όσο γίνεται μικρότερο, με ταυτόχρονη προσοχή, ώστε η μέγιστη εισπνευστική πίεση (ΡΙΡ) να μην υπερβεί τα 45-50 cm H2Q16 Η μέχρι τώρα όμως εμπειρία δείχνει ότι προκειμένου σε βαρειές περιπτώσεις, να εξασφαλίσουμε έναν ικανοποιητικό χρόνο εκπνοής (τε) μπορούμε να ανεχθούμε υψηλότερες τιμές ΡΙΡ (με μεγαλύτερες εισπνευστικές ροές), εφ' όσον λόγω της στένωσης των αεραγωγών αυτές δεν «μεταφράζονται» σε αντίστοιχες ενδοπνευμονικές πιέσεις. Η προσθήκη εξωγενούς ΡΕΕΡ αποτελεί αμφιλεγό-

152 ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΊΑΠΚΗΣ ΙΑΊΡΙΚΗΣ μενη πρακτική. Μπορεί άλλοτε να συνεισφέρει θετικά aποτρέποντας τη σύγκλειση των μικρών αεραγωγών κατά την εκπνοή, αλλά σε περιπτώσεις που αεραγωγοί παραμένουν βατοί μπορεί να επιβραδύνει περαιτέρω την εκπνευστική ροή17, Ως προς την ανταλλαγή των αερίων, συνήθως με ρύθμιση Fi02 στο 0,4-0,6 έχουμε ικανοποιητική οξυγόνωση και σε ειδικές μόνο καταστάσεις θα χρειαστεί ο περαιτέρω εμπλουτισμός του αναπνεόμενου μίγματος. Η υπερκαπνία συνήθως γίνεται καλά ανεκτή σε τιμές PaC02 μικρότερες των 90 mmhg, εφ' όσον βέβαια οι μεταβολές δεν είναι απότομες18 Είναι συχνό φαινόμενο η έναρξη της μηχανικής υποστήριξης να συνοδεύεται από σημαντική συστηματική υπόταση, ως συνέπεια της μεγάλης μείωσης της φλεβικής επαναφοράς. Η φλεβική επαναφορά επηρεάζεται αρνητικά από τους εξής παράγοντες: 1) Άρση της συμπαθητικοτονίας λόγω φαρμακευτικής καταστολής 2) Αύξηση των ενδοθωρακικών πιέσεων 3) Απόλυτη υποογκαιμία, λόγω της προηγούμενης παθολογίας Πρόκειται για επικίνδυνη φάση και χρειάζονται οι κατάλληλες παρεμβάσεις ώστε να σταθεροποιηθεί το συντομότερο η κυκλοφορία του ασθενούς. Αυτές περιλαμβάνουν: 1) Ταχεία αναπλήρωση υγρών 2) Χορήγηση 100% οξυγόνου 3) Αερισμός ελάχιστα επεμβατικός (2-3 εμφυσήσεις/miη, αποφυγή ΡΕΕΡ). Συνήθως η ανταπόκριση είναι καλή μέσα σε λίγα λεπτά. Αν η κλινική εικόνα δεν βελτιωθεί τίθεται η υποψία ύπαρξης πνευμοθώρακα υπό τάση. Είναι απαραίτητη η δοκιμασία υποαερισμού ή/και παροδικής (30-60sec) αποσύνδεση ς του μηχανικού αερισμού, ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα μεγάλης δυναμικής υπερδιάτασης, πριν αποφασιστεί η τοποθέτηση παροχετεύσεων ημιθωρακίου7 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. West JB: Obstructive Diseases. In WestJB Pulmonary Pathophysiology - the essentials, 4th Ed: 77, Williams and Wilkins, Baltimore, 1992 2. Cydulka RΚ, Κhandelwal S: Acute asthma in adults. ln Tintinalli JE (Ed) Emergency Medicine, 5th Ed: 476-485, McGraw-Hill, New York, 1999 3. Pepe ΡΕ, Marim JJ: Occult positive end-expiratory pressure in mexhanically ventilated patients with airflow obstruction. The auto-peep effect. Am Rev Respir Dis 126: 166-170, 1982 4. Scharf SM: Cardiovascular effects of airways obstruction. Lung 169: 1-23, 1991 5. Roussos C, Zakynthinos S: Fatigue of the respiratory muscles. Intensive Care Med 22: 134-155, 1996 6. Χατζηνικολάου ΚΠ: Βαρειά ασθματική προσβολή. Θέματα Αναισθησιολογίας και Εντατικής Ιατρικής, τεύχος 14: 29-48, Θεσσαλονίκη, 1997 7. Hall JB: Management of life threatening airflow obstruction. In JL Vincent (Ed) Yearbook of Intensive Care and Emergency Medicine 1996: 469-486, Springer Verlag, Berlin, 1996 8. Petty τl: τreat status asthmaticus threedays before it occurs. J Intensive Care Med 4: 135-136, 1989 9. Salmeron S, Brochard L, Mal Η, et al: Nebulized versus intravenous albuterol in hypercapnic acute asthma: Α multi center, double-blind, randomized study. Am J Crit Care Med 149: 1466, 1994 10. Bryant DH, Rogers Ρ: Effects of ipratropium bromide nebulizer solution with and without presetvatives in the treatment of acute and stable asthma. Chest 102: 742-747, 1992 11. National Asthma Education and Prevention Program Expert Panel: Report 2: Guidelines for the Diagnosis and Management of Asthma. Bethesda, MD, National Institutes of Health (ΝΙΗ), ΝΙΗ publication 97-4051, 1997 12. Chevrolet JC, Jolliet Ρ: Workload of Non-Invasive ventilation in Acute Respiratory Failure. In JL Vincent (Ed) Υ earbook of Intensive Care and Emergency Medicine: 505-513, Springer Verlag, Berlin, 1997 13. Shivaram U, Miro ΑΜ, Cash ΜΕ, et al: Cardiopulmonary responses to continuous positive airway pressure in acute asthma. J Cήt Care 8:87-

ΘΕΜΑΤΑ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΑΊΙΚΗΣ ΙΑΊΡΙΚΗΣ 153 92,1993 14. Antonelli Μ, Conti G, Rocco Μ, et al: Α comparison of noninvasive positive-pressure ventilation and conventional mechanical ventilation in patients with acute respiratory failure. Ν Engl J Med 339: 429, 1998 15. Tuxen DV: Permissive hypercapnic ventilation. Am J Respir Crit Care Med 157: 123, 1998 16. Darioli R, Perret C: Mechanical controlled hypoventilation in status asthmaticus. Am Rev Respir Dis 129: 385-387, 1984 17. Ranieri VM, Giuliani R, Ginnella G, et al: Physiologic effects of positive end-expiratory pressure in patients with chronic obstructive pulmonary disease during acute ventilatory failure and controlled mechanical ventilation. Am Rev Respir Dis 147: 5-13, 1993 18. Nunn J. Carbon dioxide. In Nunn J (Ed) Applied Respiratory Physiology, 5th Ed: 222-248, Butterworth Heinemann, Oxford, 1999