Ο ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΣΑΗΛ ΜΙΣΑΗΛΙ ΗΝ: ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΙΣ ΕΝΟΣ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΙΑΛΟΓΟΥ

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Ο ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΣΑΗΛ ΜΙΣΑΗΛΙ ΗΝ: ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΙΣ ΕΝΟΣ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΙΑΛΟΓΟΥ"

Transcript

1 Ο ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΣΑΗΛ ΜΙΣΑΗΛΙ ΗΝ: ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΙΣ ΕΝΟΣ ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΙΑΛΟΓΟΥ Αλλόκοτος ο τίτλος, θα είπη τις αναγινώσκων ότι ο Καράς, ζήσας κατά τον 20όν αιώνα, απαντά εις τον Μισαηλίδην, δράσαντα εις τον 19ον κυρίως αιώνα, αποθανόντα δε περί τας αρχάς του 20ού. Προς τι, το λοιπόν, ο τοιούτος ετεροχρονισµός; Ιδού η απάντησις. Πρώτον, η ιστορία της εκκλησιαστικής µουσικής θεωρουµένη εν τω συνόλω της δέον όπως εκλαµβάνηται ως µία αέναος κίνησις, εν η οι πρωταγωνισταί αυτής ευρίσκονται ενίοτε εις σχέσιν διαλεκτικήν, δηλονότι αι θεωρίαι των είτε συµπληρούσιν είτε διορθούσιν αλλήλας. εύτερον, ο Καράς έθεσεν ως στόχον της εργασίας του να ανασυνθέση τας παλαιοτέρας αυτού θεωρίας τε και πρακτικάς, συστηµατοποιών αυτάς και οιονεί «διαλεγόµενος» µετ αυτών. Τρίτον, ο έτερος «συνοµιλητής» Μισαηλίδης, εν τοις συγγράµµασιν αυτού, έθεσεν ερωτήµατα θεωρητικής φύσεως άτινα όµως είχον παραµείνη άνευ απαντήσεως άχρι της ελεύσεως του Καρά. Τέταρτον και τελευταίον, ότε το σωτήριον έτος 1906 ο Μισαηλίδης εξεµέτρα το ζην, εγενάτο ο Καράς, προοιονίζων ούτως ειπείν τον µεταφυσικόν αυτού «διάλογον» µετά του µεγάλου Σµυρναίου µουσικοδιδασκάλου, κατά το πρώτυπον του διδύµου Ρήγα-Σολωµού, καθ ό, ότε ο Ρήγας Φεραίος εµαρτύρει κατά το έτος 1798, εγενάτο ο ιονύσιος Σολωµός. Εκ των συγγραµµάτων του Μισαηλίδου, ερανισθώµεν εκ της διατριβής αυτού «Περί του εν τη καθ ηµάς εκκλησιαστική µουσική υπάρχοντος µεν, αλλά µη υπάρχοντος πλαγίου του τετάρτου ήχου», δηµοσιευθείσης εν τη µουσική εφηµερίδι «Φόρµιγξ» εν τω πρώτω αυτής φύλλω (1/10/ -15/10/1901, σ. 3), γεγονός δεικνύον την σηµασίαν ήνπερ απέδιδεν η εφηµερίς (και κατ επέκτασιν οι εκκλησιαστικοί µουσικοί κύκλοι της εποχής) εις τας θέσεις του σοφού Σµυρναίου συγγραφέως. Εν αδραίς γραµµαίς, ο Μισαηλίδης διισχυρίζεται ότι ο φερόµενος ως πλάγιος του τετάρτου ήχος δεν είναι πλάγιος τη αληθεία, διότι δεν τηρεί τους όρους του πλαγιασµού, δηλονότι η βάσις του (ο φθόγγος Νη) δεν ευρίσκεται τέσσαρας φωνάς υποκάτω της βάσεως του κυρίου του ήχου, του, όστις κατά τους Τρεις ιδασκάλους είναι ο φθόγγος Βου, βάσις ων του Λεγέτου, καθ ότι εις τον φθόγγον ι ευρίσκεται η βάσις του Β χρωµατικού ήχου, και δύο ήχοι δεν δύνανται να έχωσι την αυτήν βάσιν. Εάν λοιπόν ο Βου ληφθή ως βάσις του ήχου, ο πλάγιός του δέον όπως ευρεθή εις τον κάτω Κε, όπερ άτοπον. Την αιτίαν του τοιούτου αδιεξόδου, ο Μισαηλίδης επιρρίπτει εις τους Τρεις ιδασκάλους, οίτινες «δεν ηκολούθησαν καθ όλα ακριβώς την των προκατόχων αυτών (Βυζαντινών και αρχαίων) κλιµακικήν πορείαν από βαρέως επί το οξύ φυσικώς, αλλά τουναντίον εβάδισαν από οξέως επί το βαρύ αντιθέτως». Πράγµατι, εν τω «Μεγάλω Θεωρητικώ» του Χρυσάνθου, εύρηται πίναξ των επτά ήχων, πλην του πλ. Β, οδευόντων «από του οξέος επί το βαρύ» (1832, σ. 168), ήτοι εκ του Κε διαδοχικώς έως τον κάτω Ζω, δια τους ήχους πρώτον (Κε), δεύτερον ( ι), τρίτον (Γα), τέταρτον (Βου), πλ. Α (Πα), πλ. (Νη), και πλ. Γ ή Βαρύν (Ζω). Ερµηνεύων την τοιαύτην ανωµαλίαν, ο Χρύσανθος σηµειοί ότι «επειδή δε οι φθόγγοι του διαπασών έχουσι τόνους επτά, και δεν δύνανται να δώσωσιν ίσα εις οκτώ ήχους, δια τούτο ο Πα γίνεται Ίσον του πλαγίου πρώτου ήχου και του πλαγίου δευτέρου. Και εάν δεν ευρίσκεται φυλαττοµένη η τάξις των πλαγίων προς τους κυρίους, τούτο είναι, διότι συνέστησαν οι οκτώ ήχοι της ψαλµωδίας κατά τον Τροχόν και όχι κατά το ιαπασών». Τροχός δε, κατά τον αυτόν Χρύσανθον, «λέγουσιν οι Εκκλησιαστικοί

2 µουσικοί µίαν µέθοδον, µε την οποίαν αναβαίνουσι και καταβαίνουσι διατονικώς τα διαστήµατα του Πενταχόρδου» (έ.α., σ. 29). Τουναντίον, εις το βυζαντινόν σύστηµα οκτωηχίας («διαπασών»), αι µεν βάσεις των κυρίων ήχων κατελάµβανον τους τέσσαρας υψηλούς φθόγγους της κλίµακος, αι δε βάσεις των πλαγίων ήχων κατείχον τους τέσσαρας χαµηλωτέρους φθόγγους, εκκινούντες εκ των κάτω προς τα άνω, ήτοι κύριοι ήχοι: Α (Κε), Β (Ζω), Γ (Νη), (Πα, όπερ κατέβη εις τον ι δια την οξύτητα του «ορθού» φθόγγου) και οι πλάγιοί των τέσσαρας φωνάς υποκάτω: πλ. Α (Πα), πλ. Β (Βου), πλ. Γ (Γα) και πλ. (Νη). Εκ της αντιπαραθέσεως των δύο συστηµάτων ο Μισαηλίδης καταλήγει εις το συµπέρασµα ότι η µουσική κατάταξις των ήχων κατά τους 3 ιδασκάλους «δεν είνε πολύ ακριβής και επιστηµονική». Εφαρµόζων την κατά τετραφωνίαν απόστασιν κυρίων και πλαγίων ήχων εν τη θεωρία των Τριών ιδασκάλων, ο Μισαηλίδης ορθώς ζητεί τον πλ. Β εις τον Νη, εφ όσον ο κύριος Β ευρίσκεται εις τον ι, ως ο πλάγιος Α ευρίσκεται εις τον Πα απέχων τετραφωνίαν εκ του κυρίου του Α (Κε) και ο Βαρύς εις τον Ζω απέχων τετραφωνίαν εκ του κυρίου του Γ (Γα). Ευρίσκεται όµως εν αµηχανία ενώπιον της θέσεως του πλ. ήχου εις τον Νη, εν σχέσει προς τον κύριόν του εις τον Βου (Λέγετον), µη πληρούσης την τετράφωνον απόστασιν εκ του κυρίου του. ιο και ερωτά: «Αλλ αφού δεν ευρίσκοµεν αυτόν εις την τετάρτην θέσιν των πλαγίων τότε πώς ωνοµάσθη πλάγιος του τετάρτου; Έπεται λοιπόν ότι ο Νη δεν είναι τεθειµένος παρά των αοιδίµων διδασκάλων εις την τακτικήν και πρέπουσαν αυτώ θέσιν, εν άλλοις λόγοις η κατάταξις των καθ ηµάς ήχων δεν είνε τεχνηέντως και επιστηµονικώς ωρισµένη υπό των διδασκάλων». 150 έτη βραδύτερον του Χρυσάνθον και 80 µετά την διατριβήν του Μισαηλίδου, ο Σίµων Καράς δίδει την απάντησιν. «Οι εκκλησιαστικοί µουσικοί», λέγει, «αποβλέποντες εις την αποφυγήν ατάκτων κραυγών εν τη ψαλµωδία, εάν αι βάσεις των ήχων ήθελον ήναι υψηλαί, καθώρισαν τας βάσεις των εκκλησιαστικών ήχων επί των φθόγγων του µέσου διαπασών», δηλ. εκ του κάτω Ζω εν αναβάσει προς τον Κε, «µεταφέροντες τους επί των υψηλών φθόγγων ήχους δεύτερον, τρίτον και τέταρτον τετράφωνον είτ επί της βάσεως των πλαγίων αυτών δια την ταυτότητα των εις τας κλίµακας αυτών µουσικών διαστηµάτων, είτε κι επί της αντιφωνίας των κυρίων» («Θεωρητικόν» 1982, τ. Α, σ. 232). Ούτω, ο ήχος µετετοπίσθη εκ του άνω Πα εις τον ι ( Άγια) ή και εις τον κάτω Πα ( Στιχεραρικός), ο Γ ήχος εκ του άνω Νη µετεφέρθη εις τον Γα, ένθα το πρώτον ο πλάγιός του, ο δε πλάγιος του Γ ή Βαρύς µετεφέρθη εις τον Ζω (καίτοι µία µορφή Βαρέως παρέµεινεν εν τω Γα). Εν συνεχεία, ο Β χρωµατικός εκ του άνω Ζω µετεκινήθη εις τον Βου έχων όµως πορείαν προς τον ι (συνωδά τη µαρτυρία αυτού φερούση δίφωνον ανάβασιν ολίγου και κεντηµάτων), εφ ω και επεκράτησεν ο ι ως βάσις του Β ήχου. Τέλος, ο Α ήχος εκ του Κε µετετέθη επί του Πα, βάσεως ούσης του πλαγίου Α, ει και ο τετράφωνος Α επί του Κε παρέµεινεν εις µαθήµατα τινά ως ανάµνησις του παλαιού ήχου (όρα οξολογίαν Ιακώβου εις ήχον Α τετράφωνον). Η ανωτέρω ερµηνεία του Καρά γεννά την εποµένην απορίαν του Μισαηλίδου: Ει ούτως τα πράγµατα έχουσι, «τις είνε ο κύριος του καλουµένου πλαγίου δ ήχος, ίνα εκ του κυρίου του ανεύρωµεν τον αληθή αυτού πλάγιον αν υπάρχη ή όχι»; Εις όσους µεν του έλεγον ότι ο ήχος έχει βάσιν εις τον ι, ο µεγάλος Σµυρναίος µουσικός απήντα ότι ο ι είναι η βάσις του Β χρωµατικού, εις δ εκείνους οπού προέβαλον τον Βου ως βάσιν του ήχου, ούτος αντέτεινε ότι εις τοιαύτην περίπτωσιν ο πλάγιός του ήθελεν είναι εις τον κάτω Κε (µίαν τετραφωνίαν υποκάτω),

3 όπερ αδύνατον, ως ελέχθη. «Ιδού λοιπόν προφανείς απορίαι», σηµειοί ο Μισαηλίδης µε αξιοζήλευτον ειλικρίνειαν (ήνπερ είθε να είχον και σύγχρονοι ιεροψάλται), «ιδού ηµείς άπαντες εν αµφιβολία και αβεβαιότητι ευρισκόµενοι και αγνοούντες αν ο ι είνε αείποτε δεύτερος ήχος ή τέταρτος και ο Βου αείποτε τέταρτος ή λέγετος»! Είδοµεν όµως ότι ο παλαιός Β έκειτο εις τον άνω Ζω και κατήλθεν εις τον Βου µε πορείαν προς τον ι, αφ ου ούτως ή άλλως πορεύεται ανά τρίχορδα (Βου- ι- Ζω). «Συνήθως όµως», λέγει ο Καράς, «δια λόγους πρακτικούς φωνητικής εκτάσεως επί το οξύ, ήδη από του ιη αιώνος, οι νεώτεροι εκκλησιαστικοί µουσικοί, την µεν βάσιν του χρωµατικού δευτέρου µεταθέτουσιν επί του ι του τετάρτου ήχου, παράγουσιν δε την κλίµακα αυτού εκ της κλίµακος των τετάρτων ήχων, δι υφέσεως των φθόγγων Κε και Πα» («Θεωρητικόν» 1982, τ. Β, σ. 4). Η δε δίφωνος ανάβασις εξ ολίγου και κεντηµάτων εν τη µαρτυρία του Β ήχου, εκτός της πορείας από του Βου εις τον ι, τίθεται, λέγει ο Καράς, και ως υπενθύµησις «ότι η φυσική του θέσις είναι δύω φωνάς άνω του ι ήτοι εις τον φθόγγον Ζω, εκ του οποίου δια το υψηλόν της θέσεως µετεφέρθη η βάσις του επί του ι» («Θεωρητικόν» έ.α.). Το ότι ο Βου υπήρξεν η πρώτη βάσις τού µετατεθέντος εκ του Ζω Β ήχου ηµπορεί να γίνη αντιληπτόν και δια της επιβιώσεως έως της σήµερον ύµνων του Β ήχου κατάληξιν ποιούντων εις τον Βου, ως «Η ασώµατος φύσις» της Μ. Τεσσαρακοστής, η Θ ωδή «Ω των υπέρ νουν», κ.ε. Άρα, ο ι είναι η φυσική βάσις του ήχου, ο πλ. ο φυσικός πλάγιός του, και ο Β είναι χρωµατικός ήχος εξελθών εκ του διατονικού. Καίτοι το θέµα του εκ του ι ήχου και του πλαγίου του εις τον Νη ελύθη, εκκρεµές παραµένει το θέµα του εκ του Βου, του και Λεγέτου καλουµένου, εις ό, επανερχόµενος ο Μισαηλίδης, ερωτά µετ απορίας: «Εκ των κυρίων είνε ούτος ή εκ των πλαγίων; Εάν µεν εκ των κυρίων εστί τις ο πλάγιος αυτού; Εάν δε εκ των πλαγίων, τις ο κύριος αυτού;». Ο Μισαηλίδης γράφει ότι η ονοµασία Λέγετος προήλθε εκ της αγνοίας των διδασκάλων περί του εν προκειµένω ήχου, διότι «οι αοίδιµοι διδάσκαλοι ηγνόουν τα περί του ήχου τούτου ως και περί του πλαγίου αυτού και απορούντες διηρώτων αλλήλους λέγοντες: -Τις είνε ο πλάγιος του Λεγέτου ήχος; Και ερωτώµενος, αγνοών και ούτος, τον έτερον παρεκέλευε να του είπη, λέγων: - Λέγετο συ.. Και ούτως, ο είς λέγετο συ, ο έτερος λέγετο συ και ούτω καθεξής». Ο προβληµατισµένος Σµυρναίος µουσικός καταλήγει εις το συµπέρασµα ότι «κατά την ταπεινήν ηµών γνώµην, ο Λέγετος ήχος ως εκ της θέσεώς του είνε ο Γόρδιος δεσµός της των εκκλησιαστικών ήχων µουσικής κατατάξεως». ια τούτο, τείνων την ασθενή χείρα του ίνα εύρη ετέραν ρωµαλεωτέραν, αναφωνεί: «Ο γινώσκων αληθώς και ακριβώς τα περί του ήχου τούτου παρακαλείται θερµώς όπως απαντών επιλύση τας απορίας µας ταύτας και εξαγάγη ηµάς του σκότους της αγνοίας»! Προς την κραυγήν αγωνίας του Μισαηλίδου έδραµεν ο Σίµων Καράς, όστις δώσας αυτώ χείρα βοηθείας και αντιλήψεως, παρέσχεν εν ταυτώ και την ακόλουθον εξήγησιν. Ο Λέγετος είναι πλάγιος ήχος, και δη πλάγιος του ευτέρου ιατονικός, διότι «έχει µορφήν και άκουσµα πλαγίου ήχου», και διότι ευρίσκεται «µίαν φωνήν άνω του πλ. Α εκ του Πα και µίαν κάτω του πλ. Γ η βαρέως εκ του Γα» («Θεωρητικόν» 1982, τ. Α, σ. 255). Το δε απήχηµά του «Λέγετος» ( ι-γα-βου), ευρισκόµενον «εν κατιούση φορά», παραµένει αδιάψευστος µάρτυς της πλαγιότητος αυτού, δεδοµένου ότι τα απηχήµατα των κυρίων ήχων αναβαίνουσι, τα δε των πλαγίων ήχων καταβαίνουσι, κατά τε την παλαιάν τάξιν (π.χ. Ανανές, νεανές, κλπ.) και την νεωτέραν (βλ. «Μέγα Θεωρητικόν» Χρυσάνθου, σ ). Άκουσµα πλαγίου ήχου παρέχουσι και οι προτασσόµενοι των τροπαρίων του Λεγέτου στίχοι,

4 οίτινες άρχονται µεν επί του Βου, αλλ αναγόµενοι εις τον ι ή και υψηλότερον επανακάµπτουσι εις την βάσιν Βου, ενώ οι στίχοι των κυρίων ήχων συνήθως αναβαίνουσι παραµένοντες υψηλότερον της βάσεως αυτών (ιδέ εις τον Α ειρµολογικόν ήχον). Έτερον χαρακτηριστικόν της πλαγιότητος του Λεγέτου έσται η κατά περιστάσεις επταφωνία του εις τον άνω Βου, ως εν τω «Άγιος Αθάνατος» του Νηλέως Καµαράδου. Τέλος, εκ του Λεγέτου παράγεται ο χρωµατικός Β εκ του Βου, «επέχων θέσιν µαλακού χρωµατικού πλαγίου δευτέρου», δια διέσεως του ι προς τον Κε και του άνω Πα προς τον άνω Βου, ως εις την οξολογίαν του Ιακώβου Πρωτοψάλτου εις ήχον Β και εις τον ειρµόν «Η τον αχώρητον θεόν..» («Θεωρητικόν» τ. Β, σ. 26). Ει και ο Λέγετος ήχος εστί πλάγιος του ευτέρου διατονικός, «τις ο κύριος του Λεγέτου», επιµένει ο Μισαηλίδης, θέλων αφ ενός µεν να αποσαφηνίση το όλον θέµα, αφ ετέρου δε να δοκιµάση τα θεωρητικά όρια του Καρά. Ο εύτερος (µαλακός) διατονικός είναι ο παρ ηµίν καλούµενος Βαρύς επτάφωνος εκ του Ζω, έρχεται η απροσδόκητος απάντησις. Έχει ήδη λεχθή ότι, το παλαιόν, εις τον άνω Ζω έκειτο η βάσις του ευτέρου ήχου, χρωµατικού τε και διατονικού, αλλ επειδή «ευρισκόµεθα ήδη εκτός του µέσου διαπασών (κάτω Ζω-Κε) όπου καθίσταται φωνητικώς εφικτή η θεµελίωσις ήχων εκκλησιαστικών τον ήχον τούτον, από της αντιφωνίας αυτού (Ζω) θεωρούσιν οι εκκλησιαστικοί µουσικοί, καλούντες αυτόν, τώρα πλέον, Ήχον Βαρύν, ως ευρισκόµενον κάτω του φθόγγου Νη του πλ., πρώτης βάσεως παραγωγής της εκκλησιαστικής οκτωηχίας» («Θεωρητικόν» έ.α., σ. 331). Απόδειξις δε τούτου η µαρτυρία του Βαρέως, σώζουσα την δίφωνον ανάβασιν εξ ολίγου και κεντηµάτων, ήτις δέον να νοήται ως εκ του ι, «δευτέρας βάσεως παραγωγής της εκκλησιαστικής οκτωηχίας» («Θεωρητικόν» έ.α., σ. 332). Απόηχος του παλαιού δευτέρου (διατονικού) ήχου εις τον άνω Ζω είναι η οξολογία του ανιήλ Πρωτοψάλτου εις ήχον Βαρύν, ήτις άρχεται και καταλήγει εις τον άνω Ζω. Εκ του παλαιού διατονικού δευτέρου εκ του άνω Ζω παράγεται και ο νυν εύτερος χρωµατικός εκ του ι, δια µόνης µιας διέσεως του Πα προς τον Βου (έ.α., σ. 347). Είµεθα, µετά ταύτα, βέβαιοι ότι ο Μισαηλίδης, ει έζη, «θα οµολογούσε χάριτας» τω Καρά, ως ούτος λέγει κατακλείων την περισπούδαστον αυτού πραγµατείαν. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ περιέχον την άρσιν παρερµηνείων και παρανοήσεων τινών περί το έργον του Καρά. Η «εκ τυχαίας χειρονοµίας» περιγραφοµένη υπό του Καρά «πτώσις του µουσικού παραπετάσµατος» την 24/12/1940 («Θεωρητικόν» τ. Α, σ. δ ) φαινόµενον εστί πολλάκις απαντώµενον εις περιπτώσεις µεγάλων ανακαλύψεων υπό επιστηµόνων τε και ερευνητών. Ούτω, ο πολύς Νεύτων νεαρός ων τω 1666 και σπουδάζων εν τω παλαιφάτω πανεπιστηµίω της Κανταβρυγίας (εκ του οποίου και ο γράφων σεµνύνεται ως ειληφώς το διδακτορικόν αυτού δίπλωµα), συνέλαβε την θεωρίαν της βαρύτητος καθήµενος εις τον κήπον αυτού και βλέπων µήλον πίπτον, καθ ην στιγµήν η Σελήνη έλαµπεν επί του ουρανού. «Η βαρύτης ήτις ηνάγκασε το µήλον να πέση», συνελογίσθη ο ρεµβάζων νεανίας, «δεν είνε δυνατόν άρα γε να έχη επίδρασιν και επί του δορυφόρου της γης; Εάν η Σελήνη ήτο ελευθέρα πάσης γηίνης επιδράσεως θα εκινείτο ευθυγράµµως και οµαλώς, αφού όµως κινείται κυκλικώς σχεδόν περί την γην θ αναγκάζεται προς τούτο υπό τινος δυνάµεως, διευθυνοµένης, ως και η βαρύτης, προς το κέντρον της γης. Μήπως η δύναµις αύτη είναι αυτή αύτη η βαρύτης»; Τον αυτόν τρόπον, ο «Νεύτων της ηµετέρας µουσικής», ο νεαρός τότε Καράς, «εκ τυχαίας χειρονοµίας» - ήτις ατυχώς δεν περιγράφεται - συνέλαβε «το

5 µέχρι τότε αγνοούµενον και σήµερον ακόµη αµφισβητούµενον παρά των αγνοούντων αυτό, σύστηµα της παλαιοτέρας µουσικής γραφής» («Θεωρητικόν» έ.α.). Προσοχή όµως! Ο Καράς δεν απεπειράθη να επαναφέρη την παλαιάν βυζαντινήν παράδοσιν αντικαθιστών δι αυτής την νεωτέραν, αλλά να επανασυνδέση το παρελθόν και το µέλλον εις µίαν ενότητα αρραγή. Η µέθοδος αυτού οµοιάζει προς την σύγχρονον τάσιν ενίων γλωσσολόγων και δηµοσιογράφων όπως εµπλουτίζωσι την νυν καθοµιλουµένην τε και γραφοµένην κοινήν δηµοτικήν δι εκφράσεων της καθαρευούσης, αίτινες δια της πυκνότητος αυτών προσδίδουσι κύρος εις την γλώσσα µη εµφανιζόµεναι ως ξένον σώµα. Καθηγητής Ιωάννης Πλεµµένος

ΠΟΣΟΝ ΤΕΛΕΙΑ ΥΠΗΡΞΕΝ Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ ΤΩΝ 3 Ι ΑΣΚΑΛΩΝ; υπό Ιωάννου Πλεµµένου καθηγ. Εθνοµουσικολογίας

ΠΟΣΟΝ ΤΕΛΕΙΑ ΥΠΗΡΞΕΝ Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ ΤΩΝ 3 Ι ΑΣΚΑΛΩΝ; υπό Ιωάννου Πλεµµένου καθηγ. Εθνοµουσικολογίας ΠΟΣΟΝ ΤΕΛΕΙΑ ΥΠΗΡΞΕΝ Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ ΤΩΝ 3 Ι ΑΣΚΑΛΩΝ; υπό Ιωάννου Πλεµµένου καθηγ. Εθνοµουσικολογίας Το παρόν άρθρον εγεννήθη εξ αφορµής ηλεκτρονικών δηµοσιευµάτων εν τη φιλοξένω ιστοσελίδι του Συλλόγου

Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΧΟΡΕΥΜΑ. Κώστα & Τάσου Φωτόπουλου, µουσικών, ερευνητών. Η παλαιά βυζαντινή µουσική γραφή, η λεγόµενη σηµειογραφία ή

ΤΟ ΧΟΡΕΥΜΑ. Κώστα & Τάσου Φωτόπουλου, µουσικών, ερευνητών. Η παλαιά βυζαντινή µουσική γραφή, η λεγόµενη σηµειογραφία ή 1 ΤΟ ΧΟΡΕΥΜΑ ΟΜΙΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ Κώστα & Τάσου Φωτόπουλου, µουσικών, ερευνητών Η παλαιά βυζαντινή µουσική γραφή, η λεγόµενη σηµειογραφία ή παρασηµαντική 1, από τον ΙΒ αιώνα περίπου 2 µέχρι το 1814

Διαβάστε περισσότερα

Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) - Κύριαι Διαφοραί. (Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους) alopsis

Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) - Κύριαι Διαφοραί. (Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους) alopsis Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) - Κύριαι Διαφοραί. (Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Ηγούμενος Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους) alopsis Σήμερα, αντί άλλου σχολίου, με αφορμή την επίσκεψη του

Διαβάστε περισσότερα

Αρχαιολογικαί έρευναι εν Κρήτη

Αρχαιολογικαί έρευναι εν Κρήτη 1 Άρθρο στα 1900 του Ι. Χατζηδακη, προέδρου της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας Κρήτης, που επί Κρητικής Πολιτείας ίδρυσε την Αρχαιολογική Υπηρεσία Κρήτης και το Μουσείο Ηρακλείου, με τον τίτλο «Αρχαιολογικαί

Διαβάστε περισσότερα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ. {ανθρωπος γάρ γ~η [εστι πάσχουσα. Πρόλογος Λεξιλογίων 138 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 1 ΛΕΞΙΛΟΓΙΑ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ. {ανθρωπος γάρ γ~η [εστι πάσχουσα. Πρόλογος Λεξιλογίων 138 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 1 ΛΕΞΙΛΟΓΙΑ {ανθρωπος γάρ γ~η [εστι πάσχουσα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ 1 ΛΕΞΙΛΟΓΙΑ Πρόλογος Λεξιλογίων 138 ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΚΛΗΜΗ 139 ΚΩ ΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ 183 ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΩΝ 185 ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΠΑΡΑΘΕΜΑΤΩΝ

Διαβάστε περισσότερα

«ΕΞΕΛΙΞΙΣ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;»

«ΕΞΕΛΙΞΙΣ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;» - 1 - Ἐπισκόπου Σεραφείμ Μητροπολίτου Πειραιῶς «ΕΞΕΛΙΞΙΣ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;» «ΤΥΧΑΙΟΤΗΣ Ἤ ΠΑΝΣΟΦΟΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΣ;» «ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ἤ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ;» Δίδεται τό δικαίωμα τῆς ἀναπαραγωγῆς ἤ δημοσιεύσεως

Διαβάστε περισσότερα

ΑΡΘΡΟΝ-4 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ

ΑΡΘΡΟΝ-4 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ ΑΡΘΡΟΝ-1 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ 1. Η ανέγερσις κτιρίων και η εν γένει εκτέλεσις δοµικών εργασιών ως και η δοµική εκµετάλλευσις τών οικοπέδων υπόκειται εις τας διατάξεις του παρόντος Γενικού Οικοδοµικού Κανονισµού

Διαβάστε περισσότερα

Δηµοσθένης. Ὀλυνθιακοί. Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δηµοσθένης. Ὀλυνθιακοί. Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ Δηµοσθένης Ὀλυνθιακοί Μετάφραση-Σχόλια Νικ. Σ. Γκινόπουλος ΠΡΟΛΟΓΟΣ Οι Ολυνθιακοί είνε τρεις λόγοι του ηµοσθένους τρεις εκ των αρίστων του δαιµονίου ρήτορος και των κλασσικών εν γένει λόγων ωνοµάσθησαν

Διαβάστε περισσότερα

Οι Άγιοι Τρεις Παίδες «εν τη καμίνω» Προστάτες Πυροσβεστικού Σώματος ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΠΥΡΑΡΧΟΣ

Οι Άγιοι Τρεις Παίδες «εν τη καμίνω» Προστάτες Πυροσβεστικού Σώματος ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΠΥΡΑΡΧΟΣ Οι Άγιοι Τρεις Παίδες «εν τη καμίνω» Προστάτες Πυροσβεστικού Σώματος ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΠΥΡΑΡΧΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014 Περιεχόμενα Εισαγωγή Σελ.2 Η αναγνώριση των Αγίων ως προστατών του Πυροσβεστικού Σώματος

Διαβάστε περισσότερα

ΑΡΘΡΟΝ-1 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ

ΑΡΘΡΟΝ-1 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ ΑΡΘΡΟΝ-1 ΙΣΧΥΣ ΟΡΙΣΜΩΝ 1. Η ανέγερσις κτιρίων και η εν γένει εκτέλεσις δοµικών εργασιών ως και η δοµική εκµετάλλευσις τών οικοπέδων υπόκειται εις τας διατάξεις του παρόντος Γενικού Οικοδοµικού Κανονισµού

Διαβάστε περισσότερα

Εὐάγγελος Λεμπέσης - Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ

Εὐάγγελος Λεμπέσης - Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ Εὐάγγελος Λεμπέσης - Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ Τὸ πλέον γνωστὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Εὐάγγελου Λεμπέση, δημοσιεύτηκε ἀρχικὰ στὴν «Ἐφημερίδα τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν» τὸ ἔτος 1941 μὲ

Διαβάστε περισσότερα

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 2. ΣΟΦΙΣΤΕΣ 4. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 5. ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ 6. ΧΑΡΤΕΣ. Ανθολόγηση ΑΝΑΞΙΜΑΝ ΡΟΣ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ 2. ΣΟΦΙΣΤΕΣ 4. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 5. ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ 6. ΧΑΡΤΕΣ. Ανθολόγηση ΑΝΑΞΙΜΑΝ ΡΟΣ Περιοδικό RAM, Ιούνιος 2005 Αρχαία Ελληνική Γραμματεία 2 1. ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ 2. ΣΟΦΙΣΤΕΣ 3. ΣΩΚΡΑΤΗΣ-ΠΛΑΤΩΝ 4. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ 5. ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ 6. ΧΑΡΤΕΣ 7. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Επιμέλεια ύλης: Μαρία Αλεξίου, Άννα Βλαχοδήμου,

Διαβάστε περισσότερα

Η ενότητα της Εκκλησίας. Από: Στ. Παπαδόπουλος, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τ. 2, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1999.

Η ενότητα της Εκκλησίας. Από: Στ. Παπαδόπουλος, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τ. 2, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1999. Στυλιανός Παπαδόπουλος Η ενότητα της Εκκλησίας Από: Στ. Παπαδόπουλος, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, τ. 2, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1999. Η Εκκλησία, εφόσον είναι σώμα Χριστού, που σκοπό έχει την

Διαβάστε περισσότερα

ΒΑΣ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΗΣ 15/17 ΜΑΪΟΥ 1956 (Φ.Ε.Κ. Α 123) Περί κανονισμού Θεάτρων - Κινηματογράφων κ.λπ.

ΒΑΣ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΗΣ 15/17 ΜΑΪΟΥ 1956 (Φ.Ε.Κ. Α 123) Περί κανονισμού Θεάτρων - Κινηματογράφων κ.λπ. Σελίδα 1 από 53 ΒΑΣ. ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΗΣ 15/17 ΜΑΪΟΥ 1956 (Φ.Ε.Κ. Α 123) Περί κανονισμού Θεάτρων - Κινηματογράφων κ.λπ. Εν όψει της παρ. 6 του άρθρου 3 Α.Ν. 445/1937 «περί τροποποιήσεως, συμπληρώσεως και κωδικοποιήσεως

Διαβάστε περισσότερα

Μέρος Στ. (500) Ευεργέτες Σιάτιστας

Μέρος Στ. (500) Ευεργέτες Σιάτιστας Α Μέρος Στ (500) Ευεργέτες Σιάτιστας 01. Γεώργιος Ρούσης ρχή κάμνομε από την περιγραφή (παρουσίαση, αφήγηση) της βιογραφίας του Γεωργίου Ρούση, γιατί αυτός είναι όχι μονάχα μια εξέχουσα προσωπικότητα,

Διαβάστε περισσότερα

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙ ΟΣ ΤΗΣ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. υπ Αρ. 1357 της 10ης ΙΟΥΝΙΟΥ 1977 ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙ ΟΣ ΤΗΣ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. υπ Αρ. 1357 της 10ης ΙΟΥΝΙΟΥ 1977 ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ ΤΗΣ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙ ΟΣ ΤΗΣ ΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ υπ Αρ. 1357 της 10ης ΙΟΥΝΙΟΥ 1977 ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ Ν. 29/77 Ο περί Ναρκωτικών Φαρµάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόµος του 1977 εκδίδεται διά δηµοσιεύσεως εις

Διαβάστε περισσότερα

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ ΤΟΜΟΣ 1 Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ & ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΚΔ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ 1983. Μετάφραση Rosemary Edmonds ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Διαβάστε περισσότερα

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΛΟΓΟΙ ΑΠΟ ΕΙΚΤΙΚΟΙ ΥΟ ΠΕΡΙ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΛΟΓΟΙ ΑΠΟ ΕΙΚΤΙΚΟΙ ΥΟ ΠΕΡΙ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΛΟΓΟΙ ΑΠΟ ΕΙΚΤΙΚΟΙ ΥΟ ΠΕΡΙ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. (σελ. 68) Προλ. Πάλιν ὁ δεινός καί ἀρχέκακος ὄφις, τήν ἑαυτοῦ κεφαλήν καθ ἡμῶν διαιρών, ὑποψιθυρίζει τά τῆς

Διαβάστε περισσότερα

Αναγκαστικός Νόµος 1846/1951 «Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων» (ΦΕΚ Α 179/14-21.6.1951) Άρθρο 1. Άρθρο 2

Αναγκαστικός Νόµος 1846/1951 «Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων» (ΦΕΚ Α 179/14-21.6.1951) Άρθρο 1. Άρθρο 2 Αναγκαστικός Νόµος 1846/1951 «Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων» (ΦΕΚ Α 179/14-21.6.1951) Άρθρο 1 1. Ο παρών νόµος έχει ως σκοπόν την ασφάλισιν των εν τοις εποµένοις άρθροις 2-4 αναφεροµένων προσώπων εις περίπτωσιν

Διαβάστε περισσότερα

ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΦΙΛΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΣΕΡΡΑΙ - ΓΕΥΓΕΛΗ Οί σύλλογοι των ελληνικών κοινοτήτων έν Μακεδονία άποτελούν σπουδαΐον καί

Διαβάστε περισσότερα

Οι διάλογοι χωρίς προσωπείον του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι διάλογοι χωρίς προσωπείον του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών Οι διάλογοι χωρίς προσωπείον του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών Είναι κοινή διαπίστωση, ότι οι Διάλογοι, διαχριστιανικοί και διαθρησκειακοί, γίνονται στις ημέρες

Διαβάστε περισσότερα

Δημήτριος Βικέλας. O Παππα Νάρκισσος. Διήγημα. Κεφάλαιο Α'

Δημήτριος Βικέλας. O Παππα Νάρκισσος. Διήγημα. Κεφάλαιο Α' Δημήτριος Βικέλας O Παππα Νάρκισσος Διήγημα Κεφάλαιο Α' Παππαδιά μου, είπεν ο παππά Νάρκισσος, αφού απέφαγε και έκαμε τον σταυρόν του, παππαδιά μου, μου κατεβαίνει ο ύπνος γλυκά γλυκά. Με την άδειάν σου

Διαβάστε περισσότερα

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤH*

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤH* Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤH* Όταν ο Παπαδιαμάντης κάνει την εμφάνισή του στη λογοτεχνία, περίπου πενήντα χρόνια μετά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η πορεία αυτού που επικράτησε να ονομάζεται

Διαβάστε περισσότερα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΩΝ ΑΡΡΗΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. και ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΠΕΜΠΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΩΝ ΑΡΡΗΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. και ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΠΕΜΠΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΩΝ ΑΡΡΗΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ και ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΠΕΜΠΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΙΑ-ΛΟΓΙΣΜΟΣ (2ος τόµος) Η µυητική πορεία της ψυχής από τον ηνίοχον εις τον Απόλλωνα 1. Πρόλογος

Διαβάστε περισσότερα

ανοικτή εκδήλωση είναι και γίγνεσθαι 06.11.1999 57 åßíáé êáé ãßãíåóèáé

ανοικτή εκδήλωση είναι και γίγνεσθαι 06.11.1999 57 åßíáé êáé ãßãíåóèáé ανοικτή εκδήλωση είναι και γίγνεσθαι 06.11.1999 57 åßíáé êáé ãßãíåóèáé Τα κείμενα τη 9η ανοικτή εκδηλώσεω είχαν τυπωθεί σε ανεξάρτητο τεύχο. Η σύνταξη του Πυθαγόρα τα παραθέτει για να γίνουν κτήμα όλων

Διαβάστε περισσότερα

Η ΜΕΘΟΔΟΣ, Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ: Προς μία ερμηνεία του πλατωνικού εὖ πράττειν

Η ΜΕΘΟΔΟΣ, Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ: Προς μία ερμηνεία του πλατωνικού εὖ πράττειν Η ΜΕΘΟΔΟΣ, Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ: Προς μία ερμηνεία του πλατωνικού εὖ πράττειν ΓΙΑΝΝΗ ΑΛΤΑΝΔΡΑΣΟ Α.Μ.: 10 ΒΕΡΟΛΙΝΟ 2012 1 ΕΤΦΑΡΙΣΙΕ ΚΑΙ ΜΝΕΙΕ Οφείλω να ευχαριστήσω τον γιατρό μου, Ανδρέα Πολυχρονόπουλο,

Διαβάστε περισσότερα

Μ άρκον Α υρηλιο^ ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια Γιά ννης Αβραμίδης. Επιμέλεια - διορθώσεις Κ ατερίνα Καούκη

Μ άρκον Α υρηλιο^ ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια Γιά ννης Αβραμίδης. Επιμέλεια - διορθώσεις Κ ατερίνα Καούκη Μ άρκον Α υρηλιο^ τ α Εις: Εα υ τ ό ν Εισαγωγή - μετάφραση - σχόλια Γιά ννης Αβραμίδης Επιμέλεια - διορθώσεις Κ ατερίνα Καούκη ΘΥΡΑΘΕΝ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Β ΙΒ Λ ΙΟ Ν Β ' Τά εν Κουάδοις πρός τώ Γρανούα 2.ι 'Έωθεν

Διαβάστε περισσότερα

Τριμηνιαία Έκδοση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων Τεύχος 29 ο, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009, 6.00 Τολμών

Τριμηνιαία Έκδοση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων Τεύχος 29 ο, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009, 6.00 Τολμών ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ - ΚΩΔΙΚΟΣ 3458 Τριμηνιαία Έκδοση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων Τεύχος 29 ο, Ιανουάριος - Φεβρουάριος - Μάρτιος 2009, 6.00 Τολμών Το νέο Εθνικό Δόγμα του Βουλγαρικού

Διαβάστε περισσότερα

Φυσική Ομάδαs Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών Β ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Φυσική Ομάδαs Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών Β ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Φυσική Ομάδαs Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών Β ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΩΝ «ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ» Φυσική

Διαβάστε περισσότερα

Εyθυμίου Τρικαμηνa. Iερομονάχου

Εyθυμίου Τρικαμηνa. Iερομονάχου Εyθυμίου Τρικαμηνa Iερομονάχου Ἡ Διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ τὸ Ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15 ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεως Ἐπισκόπου Κηρύσσοντος ἐπ Ἐκκλησίας Αἵρεσιν

Διαβάστε περισσότερα