ΠΕΡΙΛΗΨΗ Οι διαταραχές κινητικότητας αποτελούν νευρολογικά σύνδρομα στα οποία υπάρχουν είτε υπερβολικές είτε μειωμένες εκούσιες και.

Advertisement


Advertisement
Σχετικά έγγραφα
Βασικά γάγγλια. Απ. Χατζηευθυμίου Αν. Καθηγήτρια Ιατρικής Φυσιολογίας


Βασικά γάγγλια. Απ. Χατζηευθυμίου Αν. Καθηγήτρια Ιατρικής Φυσιολογίας Μάρτιος 2017

Εργασία Βιολογίας Α' Λυκείου με θέμα: Μάριος Μ., Α'2. Νόσος του Πάρκινσον

Εγκέφαλος και Έλεγχος της Κίνησης. 4 διακριτά υποσυστήματα που αλληλεπιδρούν

ΝΟΣΟΣ PARKINSON : ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΩΝ

Στη δυστονία έχουμε ακούσια σύσπαση μυών

ΒΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΑ

K. I. Boυμβουράκης Αν. Καθηγητής Νευρολογίας Β Νευρολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών Π.Γ.Ν. ΑΤΤΙΚΟΝ

Αντιμετώπιση της νόσου Πάρκινσον: Νευρολογική Θεραπεία. Ιωάννης Ελλούλ Επίκουρος Καθηγητής Νευρολογίας Παν/μίου Πατρών

ΘΕΜΑ:Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

K. I. Boυμβουράκης Αν. Καθηγητής Νευρολογίας Β Νευρολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών Π.Γ.Ν. ΑΤΤΙΚΟΝ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ. Η Χειρουργική Αντιμετώπιση της Νόσου Πάρκινσον

Παρκινσονισµός, ακούσιες κινήσεις και αταξία

ΜΑΘΗΜΑ 3ο ΜΕΡΟΣ Γ ΝΕΥΡΟΔΙΑΒΙΒΑΣΤΕΣ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΠΝΟΙΑ ΥΠΝΟΥ

Ο καλόςύπνος μαζίμετησωστή διατροφή και την άσκηση είναι απαραίτητος για τη διατήρηση της υγείας

Αθλητική ταξινόμηση. Κατηγορία 1. Κατηγορία ΙΙ (κάτω άκρα) Κατηγορία ΙΙ (άνω άκρα) Β έτος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΥΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Νευροφυσιολογία και Αισθήσεις

Πάρκινσον δυστονία. χρόνιος πόνος στο χειρουργείο. Νόσος. Οι επεμβάσεις ξεκίνησαν το 2011 από την ομάδα λειτουργικής νευροχειρουργικής

Επιληψία. Λεωνίδας Στεφανής

Τ.Ε.Ι. ΗΠΕΙΡΟΥ ΣΧΟΛΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΜΗΜΑ ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. Επιβλέπουσα: Ζακοπούλου Βικτωρία.

Σακχαρώδης Διαβήτης και Ανοια. Κωνσταντίνος Σ. Πετσάνης Νευρολόγος

Εργαστηριακη διάγνωση Νευροεκφυλιστικων νοσημάτων. Χρυσούλα Νικολάου

Κρανιοεγκεφαλική Κάκωση

Βάια Τσιρώνη Παιδοψυχίατρος, Επιµελήτρια Α ΕΣΥ Τµήµα Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων Σισµανογλείου Νοσοκοµείου

ΝΕΥΡΟΜΥΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΟΣ - ΗΠΑΤΟΛΟΓΟΣ

H ΑΝΟΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΞΩΠΥΡΑΜΙΔΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Σύνδρομο Lesch-Nyhan. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας Τμήμα Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας. Ντουντούμη Χρυσούλα Παπαδοπούλου Μαρία-Άννα Στεργίου Δήμητρα

ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ

To «πρόσωπο του γιγαντιαίου πάντα» και το. «πρόσωπο του μικροσκοπικού πάντα» στη νόσο του Wilson

«Αξιολόγηση της Κίνησης σε Ασθενή με τη Νόσο του Parkinson και Βασικές Αρχές Αποκατάστασης»

2 ο ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ EΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Πρόγραμμα Θεραπευτικής Ιππασίας στην Αποκατάσταση Νεαρού Ασθενούς με Παλαιά Κρανιοεγκεφαλική Κάκωση

Αισθητικά συστήματα Σωματοαισθητικό σύστημα

ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ.

ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Παιδική Επιληψία. Πάολα Νικολαίδου Παιδονευρολόγος Επιληπτιολόγος American Medical Center. Πάολα Νικολαίδου Παιδονευρολόγος Επιληπτολόγος

Αιτιοπαθογένεια της νόσου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΣΚΗΣΗ: ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΙΙ

Φαρμακευτική Θεραπεία Νόσου του Πάρκινσον

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΕΓΧΥΣΗΣ ΒΟΤΟΥΛΙΝΙΚΗΣ ΤΟΞΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΩΝ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

Προσυναπτικά: 1.δυναµικό παλµού 2.σύνθεση νευροδιαβιβαστών 3.µεταβολισµός 4.έκκριση 5.επαναπρόσληψη 6.διάσπαση

Ο όρος διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές (αυτισμός) αναφέρεται σε μια αναπτυξιακή διαταραχή κατά την οποία το άτομο παρουσιάζει μειωμένες ικανότητες

Οικογενησ Μεσογειακοσ Πυρετοσ

Νωτιαία αντανακλαστικά

Γράφει: Γιώργος Καπαρός, Νευρολόγος

Κατανοώντας Την Αυχενική Δυστονία και τη Θεραπεία με το NeuroBloc

Γράφει: Μιλτιάδης Μαρκάτος, Πνευμονολόγος

Κίνηση. Α.Καραπέτσας

K. I. Boυμβουράκης Αν. Καθηγητής Νευρολογίας Β Νευρολογική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών Π.Γ.Ν. ΑΤΤΙΚΟΝ

ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. Κάντε κλικ για να επεξεργαστείτε τον υπότιτλο του υποδείγματος

ΜΑΘΗΜΑ 3ο ΜΕΡΟΣ Α ΣΥΝΑΠΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Η νόσος του Parkinson δεν είναι µόνο κινητική διαταραχή. Έχει υπολογισθεί ότι µέχρι και 50% των ασθενών µε νόσο Πάρκινσον, µπορεί να βιώσουν κάποια

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ - ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΠΑΡΑΛΥΣΗΣ. Ηµιπληγία, ιπληγία, Τετραπληγία, Αθετωσική Ε.Π. (έξω πυραµιδική) και Αταξική Ε.Π. 1.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ. Εμμ. Μ. Καραβιτάκης Παιδίατρος

ΚΛΙΝΙΚΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ. Δεύτερη Έκδοση TIMOTHY J FOWLER DM FRCP ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Κατανοώντας Την Αυχενική Δυστονία και τη Θεραπεία με το NeuroBloc

Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος: το πρότυπο των αυτόάνοσων ρευματικών νοσημάτων

Εγκέφαλος και Έλεγχος της Κίνησης

Λειτουργική Ανατομία Βασικών Γαγγλίων. Κινητικές Διαταραχές

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΝΟΣΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

Νωτιαία αντανακλαστικά

Ψυχολογία ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια στο Γενικό Νοσοκομείο

NeuroBloc Αλλαντική τοξίνη τύπου Β ενέσιμο διάλυμα U/ml

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΙΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ

ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

ΠΥΡΕΤΙΚΟΙ ΣΠΑΣΜΟΙ. *Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι σπασμοί. υποχωρούν μόνοι τους χωρίς να προλάβουμε να δώσουμε κάποια θεραπεία.

Μεταιχμιακό Σύστημα του Εγκεφάλου

8 th winter ΝΟVEMBER2018 COURSE DISORDERS. on MOVEMENT. HOTEL Xenia Palace, PORTARIA-PELION

Τικ: η αθώα κατάσταση που ανησυχεί δυσανάλογα τους γονείς - Ο Δρόμος για την Θεραπεία Τετάρτη, 02 Ιούνιος :20

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΑΝΟΙΚΤΑ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Φαρμακολογία Ι

Παράρτημα III. Τροποποιήσεις στις σχετικές παραγράφους των πληροφοριών προϊόντος

Εγκεφαλικής Παράλυσης

ΚΛΕΙΣΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

ΚΛΕΙΣΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΣΕ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ - ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

διαταραχές και δυσκολία στη βάδιση άνοια επιδείνωση του ελέγχου της διούρησης- ακράτεια ούρων

Αναπτυξιακές Διαταραχές της Παιδικής Ηλικίας Αγγελίνα Κατριβάνου

9. ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΝΕΥΡΙΚΩΝ. Νευρώνες

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΥΛΛΟ ΟΔΗΓΙΩΝ ΧΡΗΣΗΣ

Οι Κυριότερες Νευρικές Οδοί

ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ΣΕ ΕΝΗΛΙΚΕΣ

Επίπεδο της συνείδησης

Η εφαρμογή θεραπευτικής αφαίρεσης σε νευρολογικά νοσήματα. Dr. med. J. Rudolf Νευρολόγος, Διευθυντής Νευρολογική Κλινική, Γ.Ν.Θ.

Ανεπαρκεια Της Μεβαλονικης Κινασης (MKD) (Ή Υπερ-Igd Σύνδρομο)

ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ - ΜΕΡΟΣ Α. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής του οργανισμού μας

Η πολύ σημαντική λειτουργία για τον άνθρωπο

Κλινική εικόνα CRPS. Κωνζηανηίνος Δρεηάκης Ορθοπαιδικός Χειροσργός Νοζοκ. ΥΓΕΙΑ Διδάκηωρ Πανεπιζηημίοσ Κρήηης

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΣΥΝΝΟΣΗΡΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΠΝΟΙΩΝ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

ΣΥΝΔΡΟΜΟ TOURETTE Ή ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΤΙΚ

, Διευθυντής ΕΣΥ, ΓΝΑ «Γ. Γενννηματάς».

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ ΝΕΦΡΟΥ. Λειτουργία των νεφρών. Συμπτώματα της χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας

ΣΠΑΝΙΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΥΟΠΥΡΙΝΗ (CAPS)

ΑΝΟΙΑ. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΟΗΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΙΜΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΟΓΑΣΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ

Συνιστώνται για... Οι δονήσεις είναι αποτελεσματικές...

Νόσος του Πάρκινσον: Νεότερες εξελίξεις στη διάγνωση και θεραπεία

Νόσος Πάρκινσον: Παθοφυσιολογία-Παθογένεια

Advertisement
Transcript:

358 Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ Διαταραχές κινητικότητας στην παιδική ηλικία Pons R ΠΕΡΙΛΗΨΗ Οι διαταραχές κινητικότητας αποτελούν νευρολογικά σύνδρομα στα οποία υπάρχουν είτε υπερβολικές είτε μειωμένες εκούσιες και αυτόματες κινήσεις ανεξάρτητα από μυϊκή αδυναμία ή σπαστικότητα. Οι περισσότερες διαταραχές οφείλονται σε βλάβη ή δυσλειτουργία του εξωπυραμιδικού συστήματος. Σε αυτό το άρθρο περιγράφουμε τις υπερκινητικές και υποκινητικές διαταραχές, την αιτιολογία και τη θεραπεία τους. (Δελτ Α Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 2008, 55(4):358-363) Λέξεις ευρετηριασμού: δυστονία, χορεία, βαλλισμός, τρόμος, μυόκλονος, τικς, στερεοτυπίες, παρκινσονικό σύνδρομο. Παιδονευρολόγος Α Παιδιατρική κλινική Πανεπιστημίου Α- θηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» Yποβλήθηκε 4/07/07 ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι διαταραχές κινητικότητας αποτελούν νευρολογικά σύνδρομα στα οποία υπάρχουν είτε υπερβολικές είτε μειωμένες εκούσιες και αυτόματες κινήσεις ανεξάρτητα από μυϊκή αδυναμία ή σπαστικότητα 1. Οι διαταραχές κινητικότητας συμβαίνουν σε πολλά νευρολογικά νοσήματα και είναι σημαντικό να τις αναγνωρίσουμε, πρώτα γιατί μπορούν να μας οδηγήσουν στη σωστή διάγνωση και δεύτερον για να επιλέξουμε τη σωστή θεραπεία τους. Οι διαταραχές κινητικότητας ταξινομούνται σε δύο μεγάλες ομάδες συνδρόμων με βάση τα κλινικά τους χαρακτηριστικά: Υπερκινητικές διαταραχές και υποκινητικές διαταραχές (πίνακας 1). Στην κατηγορία υπερκινητικών διαταραχών ανήκουν: η δυστονία, ο μυόκλονος, η χορεία, η αθέτωση και ο βαλλισμός, ο τρόμος, τα τικς και οι στερεοτυπίες. Στην κατηγορία υποκινητικών διαταραχών βασικά περιλαμβάνονται τα παρκινσονικά σύνδρομα που χαρακτηρίζονται κυρίως απο βραδυκινησία και δυσκαμψία 1,3. Οι περισσότερες διαταραχές κινητικότητας οφείλονται σε βλάβη ή δυσλειτουργία του εξωπυραμιδικού συστήματος 1-3. Το εξωπυραμιδικό σύστημα ελέγχει την κινητικότητα σε συνεργασία με το πυραμιδικό σύστημα και με την παρεγκεφαλίδα. Αυτό το σύστημα περιλαμβάνει μια ομάδα πυρήνων: τον κερκοφόρο πυρήνα, το κέλυφος, την ωχρά

Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 359 Caudate nucleus (body) Internal capsule Subthalamic nucleus Cerebral peduncle Substantia nigra Red nucleus Putamen Globus pallidus lat. segment Globus pallidus med. segment Caudate nucleus (tail) Εικόνα 1. Απεικονίζεται το σύστημα των βασικών γαγγλίων. Σημειώνεται η θέση του κερκοφόρου πυρήνα (σώμα και ουρά, caudate nucleus), του κελύφους (putamen), της ωχράς σφαίρας (πλάγια και έσω μοίρα, globus pallidus), του ερυθρού πυρήνα (red nucleus), της μέλαινας ουσίας (substantia nigra), των εγκεφαλιδικών δεματίων (cerebral peduncle), της έσω κάψας (internal capsule) και του υποθαλαμικού πυρήνα (subthalamic nucleus). σφαίρα, τον υποθαλάμιο πυρήνα του Luys και την μέλαινα ουσία (εικόνα 1). Ο τρόπος με τον οποίο το εξωπυραμιδικό σύστημα λειτουργεί είναι περίπλοκος και η περιγραφή του ξεφεύγει από τα πλαίσια του συγκεκριμένου άρθρου. Εκείνο που είναι σημαντικό να ξέρουμε είναι ότι το εξωπυραμιδικό σύστημα προσλαμβάνει διεγερτικές ώσεις από τον κινητικό φλοιό, τις επεξεργάζεται και μετά στέλνει ανασταλτικές ώσεις στο θάλαμο και από εκεί πάλι στον κινητικό φλοιό και έτσι προσαρμόζει και ελέγχει την κινητικότητα. Μέσα σε αυτό το σύστημα, υπάρχει ένα άμεσο και ενα έμμεσο «μονοπάτι». Το άμεσο «μονοπάτι» ευοδώνει την κινητικότητα και το έμμεσο τη μειώνει. Ανισορροπία της λειτουργίας αυτών των μονοπατιών προκαλεί είτε υπερκινητικές είτε υποκινητικές διαταραχές. Υπάρχουν άλλες περιοχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές κινητικότητας, π.χ. η προέλευση του μυόκλονου μπορεί να είναι ο φλοιός, το στέλεχος ή ο νωτιαίος μυελός και τα τικς θεωρείται οτι οφείλονται σε διαταραχή υποφλοιωδών-μετωπιαίων δικτύων 1. ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ 1. Η δυστονία Η δυστονία χαρακτηρίζεται από ποικίλης διάρκειας και έντασης συσπάσεις μυών ή μυϊκών ομάδων, με αποτέλεσμα στροφικές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις ή παθολογικές θέσεις μελών ή μερών του σώματος. Οι κινήσεις της δυστονίας μπορεί να είναι γρήγορες ή αργές, ρυθμικές ή άρρυθμες. Τα επιμέρους χαρακτηριστικά των κινήσεων αυτών ποικίλλουν από ασθενή σε ασθενή, αλλά στον ίδιο ασθενή εμφανίζονται με έναν στρεότυπο τρόπο. Γενικά, δεν παρουσιάζεται στον ύπνο, αλλά όταν η δυστονία είναι χρόνια μπορεί να οδηγήσει σε παράδοξες θέσεις των μέλων και/ή του κορμού που παραμένουν στον ύπνο. Συχνά, η δυστονία χειροτερεύει με την κίνηση, με την κούραση και με το στρες. Μερικοί ασθενείς μπορούν να εφαρμόζουν ενα αισθητικό ερέθισμα που μειώνει τη δυστονία (sensory trick) 1-3. Σχετικά με την αιτιολογία, η δυστονία μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή δευτεροπαθής (πίνακας 2). Στην ιδιοπαθή δυστονία δεν υπάρχει βλάβη στον εγκέφαλο και δε συνυπάρχουν ενδείξεις άλλης διαταραχής του νευρικού συστήματος. Στην αρχή, η δυστονία παρουσιάζεται κατά την προσπάθεια κάποιας κίνησης (δυστονία δράσης) σε ένα μέρος του σώματος. Η πορεία είναι αργή και με τον καιρό η δυστονία παρουσιάζεται στην ηρεμία (δυστονία ηρεμίας), εξαπλώνεται σε άλλα μέρη του σώματος και οδηγεί σε παρατεταμένες ανώμαλες θέσεις 1. Ένα κλασικό παράδειγμα ιδιοπαθούς δυστονίας είναι η δυστονία με ανταπόκριση στη λεβοντόπα (νόσος Segawa) που οφείλεται σε μία διαταραχή της σύνθεσης της ντοπαμίνης, όπου τα παιδιά έχουν μια δυστονία ποικίλης σοβαρότητας που απαντάει σε μικρές δόσεις λεβοντόπα. Η δευτεροπαθής δυστονία αποτελεί μέρος της κλινικής εικόνας πολλών διαταραχών του νευρικού συστήματος και υπάρχει μακρύς κατάλογος αιτιολογιών δευτεροπαθούς δυστονίας (πίνακας 2). Η απεικόνιση εγκεφάλου συχνά είναι παθολογική με βλάβη στο φακοειδή πυρήνα (κέλυφος και ωχρά σφαίρα). Οι ασθενείς παρουσιάζουν συχνά μαζί με τη δυστονία και άλλα νευρολογικά συμπτώματα. Η δυστονία συχνά ξεκινάει σαν δυστονία ηρεμίας και μπορεί να εντοπίζεται σε μία πλευρά του σώματος (ημιδυστονία). Σε αυτές τις περιπτώσεις δευτεροπαθούς δυστονίας, η εξέλιξη συχνά είναι γρήγορη και η δυστονία εξαπλώνεται σε άλλα μέρη του σώματος με πρώιμη διαταραχή της ομιλίας 1. Η θεραπεία της δυστονίας είναι δύσκολη με φτωχά αποτελέσματα, εκτός από τη δυστονία με ανταπόκριση στη λεβοντόπα. Για αυτό το λόγο, όποτε αντιμετωπίσουμε έναν ασθενή με ιδιοπαθή δυστονία είναι σκόπιμο να δοκιμάσουμε λεβοντόπα. Για τις άλλες περιπτώσεις δυστονίας υπάρχουν μερικά φάρμακα που συχνά χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό. Τα πιο συνηθισμένα είναι τα μυοχαλαρωτικά (βακλοφένη και βενζοδιαζεπίνες) και τα αντιχολινεργικά.

360 Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 ΠΙΝΑΚΑΣ 1. ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ Δυστονία Μυόκλονος Χορεία, Αθέτωση, Βαλλισμός Τρόμος Τικς, Στερεοτυπίες ΥΠΟΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ Παρκινσονικά σύνδρομα Σε δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντιντοπαμινεργική αγωγή (νευροληπτικά ή τετραβεναζίνη) 1-3. Όταν η δυστονία εντοπίζεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος, μπρορούμε να δώσουμε ενέσεις αλλαντικής τοξίνης στους προσβεβλημένους μύες 4. Η αλλαντική τοξίνη δεσμεύει την απελευθέρωση της ακετυλοχολίνης στη νευρομυική σύναψη. Η δράση της αλλαντικής τοξίνης φθίνει με το χρόνο και χρειάζονται ενέσεις κάθε τρεις ή παραπάνω μήνες. Πρόσφατα η χειρουργική αντιμετώπιση της δυστονίας έχει εξελιχθεί, ειδικά για την ιδιοπαθή δυστονία και βασίζεται στην καταστροφή ή στη διέγερση πολύ συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου που ευθύνονται για την ανώμαλη αυτή κινητικότητα (παλλιδοτομή, θαλαμοτομή, εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση) 5. 2. Ο μυόκλονος Αυτή η υπερκινητική διαταραχή χαρακτηρίζεται από αιφνίδιες, ακούσιες, πολύ γρήγορες και μικρής διάρκειας, αστραπιαίες συσπάσεις μυών. Οι κινήσεις φαίνονται σαν τινάγματα, μπορεί να είναι μεμονωμένες ή επαλαμβανόμενες, άρρυθμες ή ρυθμικές. Ο μυόκλονος μπορεί να παρουσιάζεται κατά την προσπάθεια κάποιας κίνησης (μυόκλονος δράσης) ή στην ηρεμία (μυόκλονος στάσεως), μπορεί να προκληθεί από εξωτερικά ερεθίσματα (reflex myoclonus) και μπορεί να συμβαίνει στον ύπνο (sleep myoclonus) 1-3. Η προέλευση του μυόκλονου μπορεί να είναι ο φλοιός, το στέλεχος ή ο νωτιαίος μυελός. Ο μυόκλονος έχει μια χαρακτηριστική καταγραφή στο ηλεκτρομυογράφημα με γρήγορες εκφορτίσεις (10-50 msecs) από αγωνιστές και ανταγωνιστές που εκφορτίζονται ΠΙΝΑΚΑΣ 2. ΑΙΤΙOΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΤΟΝΙΑΣ Ιδιοπαθής δυστονία Δυστονία με ανταπόκριση στη λεβοντόπα Ιδιοπαθής γενικευμένη δυστονία Σπασμός των γραφέων Δευτεροπαθής δυστονία Nευρομεταβολικές νόσοι: σύνδρομο Leigh και άλλες μιτοχονδριακές νόσοι, νόσος Wilson, λυσοσωμιακές νόσοι, οργανικές οξυουριές, βλεννοπολυσακχαριδώσες Νευροεκφυλιστικές νόσοι: νόσος Hallervorden Spatz, νόσος Hungtington, νευροαξονική δυστροφία, νόσος Pelizaeus-Merzbacher Περιγεννητικές βλάβες Αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια Λοιμώξεις του ΚΝΣ Απομυελινωτικές νόσοι Νεοπλάσματα του ΚΝΣ Φάρμακα: Νευροληπτικά Κρανιοεγκεφαλική κάκωση ταυτόχρονα 1. Η αιτία ποικίλλει και ο μυόκλονος μπορεί να είναι φυσιολογικός, ιδιοπαθής και δευτεροπαθής (πίνακας 3). Υπάρχουν μερικά φάρμακα για τη θεραπεία τoυ μυόκλονου και μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε είτε για επιληπτικό είτε για μη επιληπτικό μυόκλονο. Το βαλπροϊκό οξύ, οι βενζοδιαζεπίνες, η πριμιδόνη, η φαινοβαρβιτάλη και πιο πρόσφατα η λεβατιρασετάμη είνα τα πιο συνηθισμένα φάρμακα που χρησιμοποιούνται 1-3. 3. Η χορεία, η αθέτωση, ο βαλλισμός Αυτές οι υπερκινητικές διαταραχές περιγράφονται μαζί, λόγω παρόμοιων χαρακτηριστικών 1. Η χορεία χαρακτηρίζεται απο αιφνίδιες, απότομες, άσκοπες, ανώμαλες κινήσεις μικρής διάρκειας, που δεν είναι ρυθμικές και μετακινούνται από ένα μέρος του σώματος σε ένα άλλο. Οι κινήσεις εξαφανίζονται στον ύπνο, μπορούν σε κάποιο βαθμό να κατασταλλούν πρόσκαιρα και μπορούν να ενσωματωθούν σε εκούσιες κινήσεις (παρακινησία). Στη νευρολογική εξέταση, οι ασθενείς δεν μπορούν να διατηρήσουν

Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 361 ΠΙΝΑΚΑΣ 3. ΑΙΤΙOΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΥΟΚΛΟΝΟΥ Φυσιολογικός μυόκλονος: Μυοκλονία ύπνου Ιδιοπαθής μυόκλονος Δευτεροπαθής μυόκλονος - Nευρομεταβολικές νόσοι: Λιπιδώσεις, σιαλιδώσεις, λυσοσωμιακές νόσοι, νόσος Wilson, μιτοχονδριακές νόσοι, μη κετωτική υπεργλυκαιμία - Νευροεκφυλιστικές νόσοι: νόσος Lafora, νόσος Unverricht-Lundborg, νόσος Hallervorden Spatz, νόσος Hungtington - Μεταανοξικός - Λοιμώξεις του ΚΝΣ: Υποξεία σκληρυντική πανεγκεφαλίτιδα, ερπητική εγκεφαλίτιδα - Μεταλοιμώδης: Σύνδρομο οψοκλόνου-μυοκλόνου - Παρανεοπλασματικός: Σύνδρομο οψοκλόνουμυοκλόνου - Mεταβολικός: ηπατική ανεπάρκεια, νεφρική ανεπάρκεια, υπογλυκαιμία - Νεοπλάσματα του ΚΝΣ - Φάρμακα-Τοξίνες: Δηλητηρίαση από βαρέα μέταλλα, αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης - Κρανιοεγκεφαλική κάκωση εκούσιες συσπάσεις (milk maid grip-κινήσεις αρμέγματος ), παρουσιάζουν χορειόμορφο βάδισμα και συχνά εκκρεμοειδή αντανακλαστικά. Γενικά, η χορεία οφείλεται σε βλάβη ή δυσλειτουργία του κερκοφόρου πυρήνα 1-3. Η αθέτωση χαρακτηρίζεται από βραδύτερες και μεγαλύτερης διάρκειας χορειόμορφες κινήσεις με «οφιοειδή» εμφάνιση. Συχνά οι ασθενείς παρουσιάζουν χορεία και αθέτωση μαζί (χορειοαθετωσικές κινήσεις). Υπάρχουν πολλές αιτιολογίες της χορείας και χορειοαθέτωσης. Οι καταστάσεις αυτές μπορεί να είναι ιδιοπαθείς ή δευτεροπαθείς (πίνακας 4) 1-3. Ο βαλλισμός χαρακτηρίζεται απο βίαιες χορειόμορφες κινήσεις μεγάλου εύρους, που μοιάζουν με κίνηση ρίψης αντικειμένου. Κατά κανόνα, οφείλονται σε αγγειακή βλάβη του υποθαλάμιου πυρήνα 1. Όπως και στη δυστονία, η θεραπεία της χορείας και της χορειοαθέτωσης είναι δύσκολη με φτωχό αποτέλεσμα. Γενικά τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα είναι οι ανταγωνιστές υποδοχέων της ντοπαμίνης και φάρμακα που αδειάζουν τις αποθήκες της ντοπαμίνης όπως η τετραβεναζίνη. Το βαλπροικό οξύ, οι βενζοδιαζεπίνες και άλλα αντιεπιληπτικά φάρμακα μπορούν επίσης να είναι χρήσιμα 1-3. 4. Ο τρόμος Ο τρόμος χαρακτηρίζεται απο ρυθμική ταλάντευση ενός μέρους του σώματος και παράγεται από ρυθμικές εναλασσόμενες συσπάσεις αγωνιστών και ανταγωνιστών μυών. Η συχνότητα και το εύρος των κινήσεων και η κατάσταση στην οποία εμφανίζεται ο τρόμος ποικίλλουν ανάλογα με την αιτία και την προέλευση του 1. Ο τρόμος ηρεμίας παρουσιάζεται στην ηρεμία και είναι χαρακτηριστικός παρκινσονικών συνδρόμων και βλαβών του ερυθρού πυρήνα. Ο τρόμος θέσεως παρουσιάζεται σε συγκεκριμένες θέσεις και αποτελεί εκδήλωση του φυσιολογικού τρόμου, του ιδιοπαθούς τρόμου, της διαταραχής της παρεγκεφαλίδας ή του ερυθρού πυρήνα και μερικών ενδοκρινικών διαταραχών και φαρμάκων. Ο τρόμος δράσης/τελικού στόχου εμφανίζεται όταν ο ασθενής κάνει μια κίνηση, ιδιαίτερα όταν φτάνει το στόχο και χαρακτηριστικά εμφανίζεται στο φυσιολογικό ή ιδιοπαθή τρόμο, στη νόσο Wilson και σε διαταραχές της παρεγκεφαλίδας ή του ερυθρού πυρήνα 1. Η θεραπεία εξαρτάται απο τι είδος τρόμου παρουσιάζει ο ασθενής. Ο τρόμος ηρεμίας της νόσου Parkinson ανταποκρίνεται σε λεβοντόπα, ντοπαμινεργικούς αγωνιστές ή αντιχολινεργική αγωγή. Ο ιδιοπαθής τρόμος ανταποκρίνεται σε προπρανολόλη, πριμιδόνη, ή βενζοδιαζεπίνες. Ο τρόμος που οφείλεται σε διαταρχές της παρεγκεφαλίδας ή του ερυθρού πυρήνα δε βελτιώνεται με φαρμακευτική αγωγή 1-3. Υπάρχει χειρουργική αντιμετώπιση με θαλαμοτομή και εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση, ειδικά για ασθενείς με σοβαρό ιδιοπαθή τρόμο 6. 5. Τα τικς και οι στερεοτυπίες Τα τικς και οι στερεοτυπίες είναι διαταραχές κινητικότητας με παρόμοια και κοινά χαρακτηριστικά. Οι κινήσεις γίνονται επειδή ο ασθενής αισθάνεται μια έντονη ανάγκη να τις κάνει 1. Τα τικς χαρακτηρίζονται από αιφνίδιες, παροδικές, επαναλαμβανόμενες, ακανόνιστες, στερεοτυπικές, ανώμαλες κινήσεις (κινητικά τικς) ή ήχους (φωνητικά τικς). Τα τικς μπορούν να κατασταλούν για ένα μικρό χρονικό διάστημα με τη θέληση του παιδιού, μειώνονται με περισπασμό και χειροτερεύουν σε συνθήκες στρες. Τα κινητικά και φωνητικά τικς ταξινομούνται σε απλά ή σύμπλοκα τικς. Στα απλά κινητικά και φωνητικά τικς ο ασθενής παρουσιάζει μια γρήγορη μεμονωμένη σύσπαση ή έναν μεμο-

362 Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 ΠΙΝΑΚΑΣ 4. ΑΙΤΙOΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΧΟΡΕΙΟΑΘΕΤΩΣΙΚΩΝ ΚΙΝHΣΕΩΝ Ανοσολογικά: Ερυθηματώδης λύκος, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο Νευροεκφυλιστικά: Νόσος Hungtington, νευροακανθοκύττωση Nευρομεταβολικές νόσοι: Λυσοσωμιακές νόσοι, οργανικές οξυουρίες μιτοχονδριακές νόσοι, υπερ / υπογλυκαιμία Λοιμώξεις του ΚΝΣ Mεταλοιμώδεις: Χορεία Sydenham Περιγεννητικές βλάβες Αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια Φάρμακα-Τοξίνες: Νευροληπτικά, φαινυντοίνη, μονοξείδιο του άνθρακα Κρανιοεγκεφαλική κάκωση νωμένο ήχο χωρίς νόημα. Στα σύμπλοκα κινητικά τικς ο ασθενής παρουσιάζει ένα σύμπλεγμα απλών κινητικών τικς ή μια πιο συντεταγμένη ακολουθία κινήσεων. Στα σύμπλοκα φωνητικά τικς ο ασθενής κάνει ήχους με γλωσσική σημασία, όπως μία βρισιά ή μία επανάληψη φράσεων 1. Γενικά τα τικς είναι ιδιοπαθή, αλλά υπάρχουν επίσης δευτεροπαθή τικς λόγω φαρμάκων, λοιμώξεων και νευροεκφυλιστικών νόσων 1. Διάφορα φάρμακα είναι σχετικά αποτελεσματικά στην καταστολή των τικς. Στα παιδιά χρησιμοποιούμε κλονιδίνη και κλοναζεπάμη. Λόγω του κινδύνου όψιμης δυσκινησίας οι ανταγωνιστές της ντοπαμίνης συνιστώνται μόνο για τα δύσκολα περιστατικά 1. Πρόσφατα, η τετραβεναζίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τα δύσκολα τικς στα παιδιά, με πολύ καλή α- νταπόκριση 7. Οι στερεοτυπίες χαρακτηρίζονται από άσκοπες κινήσεις που είναι επαναλαμβανόμενες, συνεχείς, παρατεταμένες και ρυθμικές. Στο ίδιο άτομο έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι κινήσεις καταστέλλονται με περισπασμό. Οι στερεοτυπίες είναι χαρακτηριστικές σε αυτιστικά σύνδρομα και επίσης μπορούμε να τις δούμε στη διανοητική καθυστέρηση, στη σχιζοφρένεια, στην όψιμη δυσκινησία και σε νευροεκφυλιστικά νοσήματα. Επίσης μπορούμε να τις δούμε σε απόλυτα φυσιολογικά άτομα 1. Γενικά δε δίνουμε θεραπεία στα παιδιά με στερεοτυπίες, εκτός εάν επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργία του παιδιού. Τότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα ίδια φάρμακα που χρησιμοποιούμε στα τικς. ΥΠΟΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ 1. Παρκινσονικά σύνδρομα Τα παρκινσονικά σύνδρομα χαρακτηρίζονται από βραδυκινησία, δυσκαμψία, τρόμο ηρεμίας και διαταραχή αντανακλαστικών στάσεως. Είναι απαραίτητα 2 από αυτά τα χαρακτηριστικά για να κάνουμε την διάγνωση και ένα πρέπει να είναι είτε βραδυκινησία, είτε τρόμος ηρεμίας 1. Η προέλευση είναι από βλάβη ή δυσλειτουργία της μέλαινας ουσίας. Η κλασική αιτία είναι η νόσος Parkinson στους ενηλίκους. Στα παιδιά τα παρκινσονικά σύνδρομα είναι σπάνια. Παρατηρούνται σε ασθενείς που παρουσιάζουν διαταραχή του μεταβολισμού της ντοπαμίνης ή γενικότερα των βιογενών αμινών, καθώς και σε νευροεκφυλιστικές καταστάσεις (πίνακας 5) 8. Η θεραπεία των παρκινσονικών συνδρόμων περιλαμβάνει τη λεβοντόπα, τα αντιχολινεργικά φάρμακα, τους ντοπαμινεργικούς αγωνιστές, τους αναστολείς της ΜΑΟ, την αμανταδίνη και τους αναστολείς της κατεχολ-ο-μεθυλτρανσφεράσης 1-3. Για σοβαρά παρκινσονικά σύνδρομα, ειδικά για τα ιδιοπαθή, υπάρχει χειρουργική θεραπεία, με εν τω βάθει εγκεφαλική διέγερση του υποθαλαμικού πυρήνα 6. Άλλες διαταραχές κινητικότητας που δεν έχουμε περιγράψει είναι οι ψυχογενείς διαταραχές που μπορούν να παρουσιαστούν με οποιοδήποτε είδος διαταραχών κινητικότητας, όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω 1. Τέλος, υπάρχει μία ομάδα υπερκινητικών διαταραχών που ονομάζονται παροξυσμικές δυσκινησίες, που έχουν παροξυσμικό χαρακτήρα, εκλύονται με συγκεκριμένα ερεθίσματα, όπως κινήσεις, κούραση, ή στρες και εμφανίζονται είτε με δυστονικές είτε με χορειοαθετωσικές κινήσεις. Στις παροξυσμικές δυσκινησίες υπάρχει ισχυρός γενετικός παράγοντας. Αν και υπάρχει μια μεγάλη υποψία ότι αυτές οι διαταραχές οφείλονται σε δυσλειτουργία των διαύλων ιόντων, μέχρι τώρα δεν έχουν βρεθεί μεταλλάξεις στα γονίδια που κωδικοποιούν διαύλους ιόντων 9. Τελευταία, μεταλλάξεις σε ένα γονίδιο που κωδικοποιεί ένα ένζυμο απο το «μονοπάτι» αντίδρασης στο στρες (myofibrillogenesis regulator 1) έχουν βρεθεί στις διαταραχές που εκλύονται με κούραση ή στρες, αλλά όχι με κινήσεις 10. Συνοψίζοντας, oι διαταραχές κινητικότητας συμβαίνουν σε πολλά νευρολογικά νοσήματα, ιδιαίτερα σε εκείνα στα οποία προσβάλλονται τα βασικά γάγγλια. Mερικές φορές είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα

Δελτ Α' Παιδιατρ Κλιν Πανεπ Αθηνών 55, 2008 363 ΠΙΝΑΚΑΣ 5. ΑΙΤΙOΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝΙΚΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ Ιδιοπαθής: Πρώιμη νόσος Parkinson Δευτεροπαθής Διαταραχές μεταβολισμού ντοπαμίνης Νευροεκφυλιστικές νόσοι: Νευρωνική ενδοπυρηνική εναπόθεση εγκλείστων, νόσος Hallervorden Spatz Νευρομεταβολικά νοσήματα: Λυσοσωμιακές νόσοι, μιτοχονδριακές νόσοι, νόσος Wilson Λοιμώδης και Μεταλοιμώδης Υδροκέφαλος Φάρμακα: Νευροληπτικά μίας νόσου, ενώ άλλες φορές είναι η βασική νευρολογική εκδήλωση. Η σωστή αναγνώριση και ταυτοποίηση των κινητικών διαταραχών οδηγεί στην κατάλληλη εκτίμηση και διαχείριση ασθενών με ένα μεγάλο εύρος νευροπαθολογίας. Movement disorders in children Pons R (Ann Clin Paediatr 2008, 55(4):358-363) Movement disorders are neurological syndromes in which there is either an excess of movement or a paucity of voluntary and automatic movements, unrelated to weakness or spasticity. The majority of these disorders are due to damage or dysfunction of the basal ganglia. In this article we described hyperkinetic and hypokinetic movement disorders, their etiology and their therapy. Key words: dystonia, chorea, athetosis, ballism, tremor, tics, stereotipies, parkinsonism. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Fahn S, Jankovic J, Hallet M, Jenner P. A comprehensive review of movement disorders for the clinical practitioner. 12th Annual course. 2002. Aspen. Colorado. 2. Fernandez-Alvarez E, Aicardi J editors. In: Movement disorders in children. series. London: Mac Keith Press. 2001. 3. Βασιλόπουλος Δ. editor. In: Νευρολογία. Επιτομή θεωρίας και πράξης. Αθήνα: Ιατρικές εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης 2003. p.309-323. 4. Heinen F, Wissel J, Philipsen A, Mall V, Leititis JU, Schenkel A, et al. Interventional neuropediatrics: treatment of dystonic and spastic muscular hyperactivity with botulinum toxin A. Neuropediatrics 1997; 28:307-13. 5. Castelnau P, Cif L, Valente EM, Vayssiere N, Hemm S, Gannau A, et al. Pallidal stimulation improves pantothenate kinase-associated neurodegeneration. Ann Neurol 2005; 57:738-41. 6. Perlmutter JS, Mink JW. Deep brain stimulation. Annu Rev Neurosci 2006; 29:229-57. 7. Kenney C, Hunter C, Jankovic J. Long-term tolerability of tetrabenazine in the treatment of hyperkinetic movement disorders. Mov Disord 2007; 22:193-7. 8. Pons R, Ford B, Chiriboga CA, Clayton PT, Hinton V, Hyland K, et al. Aromatic L-amino acid decarboxylase deficiency: clinical features, treatment, and prognosis. Neurology 2004; 62:1058-65. 9. Bruno MK, Hallett M, Gwinn-Hardy K, Sorensen B, Considine E, Tucker S, et al. Clinical evaluation of idiopathic paroxysmal kinesigenic dyskinesia: new diagnostic criteria. Neurology 2004; 63:2280-7. 10. Lee HY, Xu Y, Huang Y, Ahn AH, Aurburger GW, Pandolfo M, et al. The gene for paroxysmal non-kinesigenic dyskinesia encodes an enzyme in a stress response pathway. Hum Mol Genet 2004; 13:3161-70.