ΗΟΥΜΕ ΤΘΝ ΕΛΡΛΔΑ ΣΤΘΝ ΕΚΚΛΘΣΛΑ!

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "ΗΟΥΜΕ ΤΘΝ ΕΛΡΛΔΑ ΣΤΘΝ ΕΚΚΛΘΣΛΑ!"

Transcript

1 1

2 2

3 ΛΕΑ ΜΘΤΟΡΟΛΛΣ ΚΕΚΥΑΣ, ΡΑΞΩΝ & ΔΛΑΡΟΝΤΛΩΝ ΝΘΣΩΝ ΓΑΦΕΛΟ ΝΕΟΤΘΤΟΣ «ὑμῖν γάρ ἐςτιν ἡ ἐπαγγελία καί τοῖσ τζκνοισ ὑμῶν καί πᾶςι τοῖσ εἰσ μακράν, ὅςουσ ἄν προςκαλζςθται Κφριοσ ὁ Κεόσ ἡμῶν» (Πράξ. 2,39) ΗΟΥΜΕ ΤΘΝ ΕΛΡΛΔΑ ΣΤΘΝ ΕΚΚΛΘΣΛΑ! ΚΑΤΘΧΘΤΛΚΟ ΒΟΘΚΘΜΑ ΛΕΑΡΟΣΤΟΛΛΚΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΕΚΥΑ

4 Λερά Μθτρόπολισ Κερκφρασ Αγίου Αρςενίου 1, Κζρκυρα τθλ , Τα μακιματα ςυνζγραψαν οι κατθχθτζσ του Λ. Ν. Αγ. Ράντων πόλεωσ π. Κεμιςτοκλισ Μουρτηανόσ π. Σπυρίδων Τριαντάφυλλοσ πρεςβ. Μαρία Κυτιλι-Μουρτηανοφ πρεςβ. Αντωνία Μάνδυλα-Τριαντάφυλλου Μαρία Κάλλου Ελζνθ ίκου Σταματία Βλάχου Στεφανία Καρφδθ Οι εικόνεσ με περιγράμματα είναι παρμζνεσ από το site 4

5 ΡΛΝΑΚΑΣ ΡΕΛΕΧΟΜΕΝΩΝ ΡΕΛΕΧΟΜΕΝΑ:...5 ΡΟΛΟΓΟΣ ΜΘΤΟΡΟΛΛΤΘ:...7 ΚΕΜΑΤΑ ΚΑΤΘΧΘΣΘΣ ΚΑΤΩΤΕΟΥ:...9 ΡΟΤΕΛΝΟΜΕΝΟ ΡΟΓΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΘΣΕΩΝ:...11 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 1:...13 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 2:...16 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 3:...19 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 4:...22 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 5:...24 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 6:...27 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 7:...30 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 8:...32 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 9:...34 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 10:...37 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 11:...40 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 12:...43 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 13:...46 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 14:...48 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 15:...51 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 16:...53 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 17:...56 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 18:...58 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 19:...60 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 20:...63 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 21:...65 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 22:...68 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 23:...71 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 24:...73 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 25:...76 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 26:...79 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 27:...82 ΚΕΜΑΤΑ ΚΑΤΘΧΘΣΘΣ ΓΥΜΝΑΣΛΟΥ-ΛΥΚΕΛΟΥ:

6 ΡΟΓΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΘΣΕΩΝ:...87 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 1:...89 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 2:...95 ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 3: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 4: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 5: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 6: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 7: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 8: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 9: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 10: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 11: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 12: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 13: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 14: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 15: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 16: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 17: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 18: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 19: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 20: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 21: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 22: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 23: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 24: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 25: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 26: ΣΥΝΑΝΤΘΣΘ 27:

7 ΡΟΛΟΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΛΩΤΑΤΟΥ ΜΘΤΟΡΟΛΛΤΟΥ ΚΕΚΥΑΣ, ΡΑΞΩΝ & ΔΛΑΡΟΝΤΛΩΝ ΝΘΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΛΟΥ Ἀρ. Υρωτ. 303 Ξζρκυρα, 26 Χεπτεμβρίου 2011 Ξακϊσ βριςκόμαςτε ςζ μία ἐποχι μεγάλθσ κρίςεωσ, ςτιν ὁποία βλζπουμε κακθμερινά νά καταρρζει τό οἰκοδόμθμα ςτό ὁποῖο εἴχαμε ςτθριχτεῖ, δθλαδι ὁ πολιτιςμόσ τοῦ χριματοσ, τῆσ καταναλϊςεωσ, τῶν ἀπολαφςεων, τῆσ ἐκκοςμικεφςεωσ, τό ἐρϊτθμα «ποιά λφςθ ἔχουμε;» ἀνακφπτει ἔντονο. Ἡ Ἐκκλθςία μασ πιςτεφει ὅτι «ἰδοφ νῦν καιρόσ εῦπρόςδεκτοσ, ἰδοφ νῦν ἡμζρα ςωτθρίασ» (Β Κορ. 6,2). Ἡ ἐλπίδα μασ ἦταν καί εἶναι ἡ πίςτθ ςτόν Ψριαδικό Κεό. Ξαί ἡ ωωνι Ψου «οῦ μι ςζ ἀνῶ οῦδ οφ μι ςε ἐγκαταλίπω» (Ἑβρ. 13,5) ἀποτελεῖ τιν πνευματικι ἐκείνθ παρθγορία, ἡ ὁποία κά μᾶσ ςτθρίξει τόςο προςωπικά, ὅςο καί ὡσ λαό ςτίσ δφςκολεσ ςτιγμζσ ποφ διερχόμαςτε. Ὅμωσ αῦτι ἡ ωωνι πρζπει νά μιλιςει ςτίσ καρδιζσ μασ μζ κάκε τρόπο. Ξαί ὄχι μόνο ςτοφσ μεγαλυτζρουσ, ἀλλά καί ςτοφσ νεωτζρουσ. Γι αῦτό καί πάλι ἡ Ἐκκλθςία μασ ξεκινᾶ τόν πνευματικό τθσ ἀγϊνα ςτιν νζα ἱεραποςτολικι χρονιά μζ τιν λειτουργία τῶν κατθχθτικῶν ςχολείων γιά τά μικρότερα παιδιά καί τῶν ἐνοριακῶν νεανικῶν ςυνάξεων γιά τά μεγαλφτερα. Γιά νά καταρτίηοναι ὅλοι ςτίσ πνευματικζσ ἀξίεσ. Γιά νά ἀντλοῦν δφναμθ καί νόθμα μζςα ἀπό τιν ἐμπιςτοςφνθ ςτιν ἀγάπθ τοῦ Κεοῦ. Ξαί νά διαπιςτϊνουν, μζ τιν πνευματικι μόρωωςθ καί τιν μελζτθ τῆσ Ἁγίασ Γραωῆσ, τῶν βίων τῶν Ἁγίων μασ, τῆσ ἀςκθτικῆσ καί πατερικῆσ παραδόςεωσ, ὅτι ἡ Ἐκκλθςία μᾶσ καλεῖ ςζ ἀλλαγι ηωῆσ, προςδοκία ςωτθρίασ, ωροντίδα ὄχι μόνο γιά τόν ἑαυτό μασ, ἀλλά καί γιά ὅλθ τιν κοινωνία. Χτό ἔργο αῦτό κάκε ὑλικό τό ὁποῖο ἀντλεῖται μζςα ἀπό τίσ πθγζσ τῆσ παραδόςεϊσ μασ εἶναι πολφτιμο. Ξακϊσ μάλιςτα ἡ ωετινι ἱεραποςτολικι χρονιά ἔχει ὡσ κζντρο τοῦ προβλθματιςμοῦ ὅλων μασ τό βιβλίο τῶν Ρράξεων τῶν Ἁποςτόλων, κεωριςαμε ἰδιαίτερα χριςιμο νά προβοῦμε ςτιν ἀνά χεῖρασ ἔκδοςθ αῦτῶν τῶν κατθχθτικῶν μακθμάτων, τά ὁποῖα ςυνεγράωθςαν καί διδάχκθκαν ςτιν κατθχθτικι πράξθ ἀπό τοφσ ἱερεῖσ καί τοφσ κατθχθτζσ τοῦ Ἱεροῦ Ραοῦ Ἁγίων Υάντων Ξερκφρασ, μζ ςκοπό νά βοθκθκεῖ τό ςφνολο τοῦ νεανικοῦ ἔργου τῆσ τοπικῆσ μασ Ἐκκλθςίασ. Γιά τιν προςπάκεια αῦτι ςυγχαίρουμε τοφσ πονιςαντασ, οἱ ὁποῖοι δείχνουν ὅτι δζν ἐξζλιπαν ὁ ηῆλοσ καί ἡ ἐπικυμία τῆσ ἐργαςίασ ςτό γεϊργιον τοῦ Ξυρίου, οῧτε τό μεράκι καί ἡ ἀωοςίωςθ. Ἄσ ςυναγωνιςτοῦμε, λοιπόν, ὅλοι ςτό νά δϊςουμε τά μθνφματα τῆσ ἐκκλθςιαςτικῆσ ηωῆσ ςτά μικρότερα καί μεγαλφτερα παιδιά μασ. Ἄσ ςυναντιςουμε τόν Ξφριό μασ, ἄσ μάκουμε γιά τι ηωι τῆσ Ἐκκλθςίασ καί ἄσ προχωριςουμε μζ κάρροσ ςτίσ δυςκολίεσ τῆσ ἐποχῆσ μασ! Ξαλι ἱεραποςτολικι καί κατθχθτικι χρονιά! Πετά πατρικῶν εῦχῶν καί τῆσ ἐν Ξυρίῳ ἀγάπθσ, Ο ΜΘΤΟΡΟΛΛΤΘΣ ΣΑΣ Ο ΚΕΚΥΑΣ, ΡΑΞΩΝ & ΔΛΑΡΟΝΤΛΩΝ ΝΘΣΩΝ 7

8 ΝΕΚΤΑΛΟΣ 8

9 ΚΕΜΑΤΑ ΚΑΤΘΧΘΣΘΣ ΚΑΤΩΤΕΟΥ 9

10 10

11 ΡΟΤΕΛΝΟΜΕΝΟ ΡΟΓΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΘΣΕΩΝ Συνάντθςθ 1 θ : 8 και : Θ Ανάλθψθ του Χριςτοφ (Ρράξ. 1, 1-11): θ Εκκλθςία ηθτά από τον κακζναν από εμάσ να ανεβαίνει ςτθ ηωι του προσ το Κεό και αυτό γίνεται μζςα από τθν Κεία Ευχαριςτία Συνάντθςθ 2 θ : 15 και : Θ εκλογι του αποςτόλου Ματκία (Ρράξ. 1, 12-26): Θ Εκκλθςία μασ διδάςκει ότι κανείσ δεν είναι αναντικατάςτατοσ να αγωνιηόμαςτε για να κρατιςουμε αυτό που ζχουμε και είμαςτε Συνάντθςθ 3 θ : 22 και : Θ Ρεντθκοςτι (Ρράξ. 2, 1-41): θ Εκκλθςία ςυνάντθςθ όςων πιςτεφουν ςτο Χριςτό και λαμβάνουν τθν επιωοίτθςθ του Αγίου Υνεφματοσ πορεία προσ το εμείσ Συνάντθςθ 4 θ : 29 και : Θ κεραπεία του χωλοφ (Ρράξ. 3, 1-10): ο χρυςόσ και ο Χριςτόσ ποια είναι θ αλθκινι ελεθμοςφνθ Συνάντθςθ 5 θ : 5 και : Ο Ανανίασ και θ Σαπφείρα (Ρράξ. 4, και 5, 1-11): το ψζμα μασ χωρίηει και από το Κεό και από τον ςυνάνκρωπό μασ Συνάντθςθ 6 θ : 12 και : Θ εκλογι των επτά διακόνων και το μαρτφριο του Στεφάνου (Ρράξ. 6, 1-8 και 7, 52-60): θ Εκκλθςία δεν κζλει να μασ υπθρετοφνε, αλλά να προςωζρουμε τόςο ςτθν οικογζνεια, όςο και ςτθ ηωι μασ, ακόμθ κι αν αυτό δεν μασ κάνει να περνάμε ευχάριςτα Συνάντθςθ 7 θ : 19 και : Ο Σίμων ο Μάγοσ (Ρράξ. 8, 9-24): θ Εκκλθςία απορρίπτει τθν μαγεία και διαλζγει τθν πίςτθ Συνάντθςθ 8 θ : 26 και : Ο Φίλιπποσ και ο Αικίοπασ (Ρράξ. 8, 26-40): θ Εκκλθςία μασ δείχνει ότι τθν πίςτθ μασ χρειάηεται να τθν καταλαβαίνουμε μζςα από τθν ανάγνωςθ και μελζτθ τθσ Αγίασ Γραωισ Συνάντθςθ 9 θ : 3 και : Θ Σφνοδοσ των Ιεροςολφμων (Ρράξ. 15, 1-35): θ Εκκλθςία κζλει από εμάσ να ςυηθτάμε τα πάντα και δεν περιορίηει τθν ελευκερία μασ Συνάντθςθ 10 θ : 10 και : Θ απελευκζρωςθ του Ρζτρου από τθ φυλακι (Ρράξ. 12, 1-19): θ Εκκλθςία δίνει ςτον άνκρωπο τθν ελευκερία και του ςϊματοσ και τθσ ψυχισ Συνάντθςθ 11 θ : 17 και : Ο Ρζτροσ και ο Κορνιλιοσ (Ρράξ. 10, 1-44): θ Εκκλθςία δεν ξεχωρίηει τουσ ανκρϊπουσ ςε κακαροφσ και ακάκαρτουσ, αλλά δζχεται όλουσ όςουσ κζλουν να ηιςουν τθ ηωι τθσ Συνάντθςθ 12 θ : 14 και : Ο Ραφλοσ και ο Σίλασ ςτουσ Φιλίππουσ (Ρράξ. 16, 11-40): θ Εκκλθςία ηθτά από εμάσ να ανανεϊνουμε το βάπτιςμά μασ με τθν ςυμμετοχι ςτθν πνευματικι τθσ ηωι (ιεραποςτολι, λατρεία, αγάπθ) Συνάντθςθ 13 θ : 21 και : Ο Βαρνάβασ, ο Ραφλοσ, ο Ελφμασ και ο Σζργιοσ (Ρράξ. 13, 1-12): θ Εκκλθςία κζλει από εμάσ να ζχουμε κάρροσ ςτθ ηωι μασ και να μθν ωοβόμαςτε να ποφμε τθν αλικεια ακόμθ και μπροςτά ςτουσ πιο δυνατοφσ ανκρϊπουσ Συνάντθςθ 14 θ : 28 και : Ο Ραφλοσ και ο Άγαβοσ (Ρράξ. 11, και 21, 1-16): θ Εκκλθςία μασ μακαίνει να μθν υποχωροφμε ςε ό,τι είναι ςωςτό, ακόμθ κι αν αυτό ζχει τίμθμα ςτθ ηωι μασ Συνάντθςθ 15 θ : 4 και : Ο Θρϊδθσ και θ υπερθφάνειά του (Ρράξ. 12, 1-2 και 20-25): θ Εκκλθςία μασ δείχνει ότι θ υπερθωάνεια και ο εγωιςμόσ δεν γίνονται αποδεκτά από το Κεό Συνάντθςθ 16 θ : 11 και : Ο Ιάςονασ, ο Σωςίπατροσ, θ φιλοξενία και θ ευκφνθ (Ρράξ. 17, 1-15): θ Εκκλθςία μασ κζλει να αναλαμβάνουμε τθν ευκφνθ ςτθν πράξθ για τθ ηωι μασ και για τα όςα πιςτεφουμε 11

12 Συνάντθςθ 17 θ : 17 και : Θ κεραπεία του Αινζα και θ ανάςταςθ τθσ Ταβικά (Ρράξ. 9, 32-43): αλθκινό καφμα είναι θ αγάπθ που αναςταίνει τόςο από τον ςωματικό όςο και από τον πνευματικό κάνατο Συνάντθςθ 18 θ : 25 και : Ο Ραφλοσ ςτθν Ζφεςο (Ρράξ. 19, 1-41): θ Εκκλθςία μασ καλεί ςε μετάνοια, ζμπρακτθ αλλαγι του τρόπου ηωισ μασ Συνάντθςθ 19 θ : 3 και : Θ ομιλία του Ραφλου ςτουσ πρεςβυτζρουσ τθσ Εφζςου (Ρράξ. 20, 17-38): θ Εκκλθςία μασ καλεί ςε αγϊνα ςε ζναν κόςμο όπου υπάρχουν πολλοί αντίκετοι ςτο Χριςτό και πολλοί που πιςτεφουν λανκαςμζνα Συνάντθςθ 20 θ : 10 και : Ο Ραφλοσ και ο Βαρνάβασ ςτα Λφςτρα και τθ Δζρβθ (Ρράξ. 14, 8-20) θ Εκκλθςία μασ ωανερϊνει τον Χριςτό που γλιτϊνει τον κόςμο από τθ λατρεία των ειδϊλων, παλαιϊν και ςφγχρονων Συνάντθςθ 21 θ : 17 και : Ο Ραφλοσ, ο Αγρίππασ και θ Βερενίκθ (Ρράξ. 26, 1-30): θ Εκκλθςία μασ καλεί να ηοφμε ηωι ςταυρωμζνθ, ςτθν οποία ο Χριςτόσ μασ δίνει δφναμθ Συνάντθςθ 22 θ : 24 και : Το όραμα τθσ Τρωάδασ (Ρράξ. 16, 1-10): θ Εκκλθςία ςτθρίηει τθν πατρίδα και δίνει ςτουσ ανκρϊπουσ ταυτότθτα Συνάντθςθ 23 θ: και : Ο Ευρωκλφδωνασ και οι τρίχεσ τθσ κεφαλισ μασ (Ρράξ. 27, 1-44): θ Εκκλθςία πιςτεφει και ηει τθν πρόνοια του Κεοφ για τον κακζναν από εμάσ Συνάντθςθ 24 θ: 7 και : Ο Ραφλοσ και θ Ακινα (Ρράξ. 17, 16-34): θ Εκκλθςία πιςτεφει ότι ο Κεόσ δθμιοφργθςε τον κόςμο και τον άνκρωπο και τον αναδθμιοφργθςε με τθν παρουςία του Χριςτοφ και τον ςταυρό Συνάντθςθ 25 θ: 28 και : Θ ανάςταςθ του Ευτφχου (Ρράξ. 20, 4-11): θ Εκκλθςία ηει τθν Ανάςταςθ ωσ τθν βάςθ τθσ πίςτθσ μασ Συνάντθςθ 26 θ: 5 και : Τα φίδια τθσ Μελίτθσ (Ρράξ. 28, 1-9): θ Εκκλθςία και θ ηωι τθσ μασ προωυλάςςουν από κάκε κακό Συνάντθςθ 27 θ: 12 και : Ο φμνοσ τθσ αγάπθσ (Α Κορ. 13, 1-13): θ Εκκλθςία ηει τθν αγάπθ ωσ τθν αρχι και το τζλοσ, δθλαδι το νόθμα τθσ ηωισ μασ 12

13 Συνάντθςθ 1θ Θ Ανάλθψθ του Χριςτοφ Πετά τθν Ανάςταςι Ψου ο Χριςτόσ για ςαράντα θμζρεσ εμωανιηόταν ςτουσ μακθτζσ Ψου. Χυνεχϊσ τουσ μιλοφςε για τθ Βαςιλεία του Κεοφ, τουσ παράγγειλε να μθν ωφγουν από τα Λεροςόλυμα μζχρισ ότου λάβουν το Άγιο Υνεφμα, ενϊ τουσ ηιτθςε, αωοφ ςυμβεί αυτό, να πάνε ςε όλα τα μζρθ του κόςμου και να βαωτίηουν τουσ ανκρϊπουσ με νερό ςτο όνομα του Υατρόσ, του Ωιοφ και του Αγίου Υνεφματοσ. Τταν ςυμπλθρϊκθκαν οι ςαράντα θμζρεσ, τότε τουσ ανζβαςε ςτο όροσ των Ελαιϊν, από όπου μποροφςαν να δοφνε τθν Λερουςαλιμ από ψθλά. Εκεί οι μακθτζσ Ψον ρϊτθςαν αν επρόκειτο να αποκαταςτιςει τθν βαςιλεία του Λςραιλ και να δϊςει ελευκερία ςτο λαό που ιταν υποδουλωμζνοσ ςτουσ Φωμαίουσ. Εκείνοσ τουσ απάντθςε: «Δεν είναι ςτθν αρμοδιότθτά ςασ να γνωρίηετε πϊσ κα ζρκει το μζλλον ςτον κόςμο. Τλα ανικουν ςτο κζλθμα και τθ δφναμθ του Κεοφ. Κα πάρετε όμωσ δφναμθ όταν ζρκει το Άγιο Υνεφμα επάνω ςασ και κα είςτε μάρτυρεσ τθσ δικισ μου παρουςίασ τόςο ςτθν Λερουςαλιμ, όςο και ςε όλθ τθν Λουδαία και ςτθ Χαμάρεια ωσ τα πζρατα τθσ γθσ». Αωοφ είπε αυτά τα λόγια κι ενϊ εκείνοι τον ζβλεπαν, άρχιςε να ανεβαίνει προσ τον ουρανό και ζνα ςφννεωο, μια νεωζλθ, τον πιρε και τον ζκρυψε από τα μάτια τουσ. Σι μακθτζσ ζμειναν άωωνοι. Χτζκονταν και τον κοιτοφςαν που χάκθκε και τότε είδαν δφο άντρεσ ντυμζνουσ ςτα λευκά, οι οποίοι τουσ είπαν: «Άντρεσ Γαλιλαίοι, γιατί ςτζκεςτε εκεί με το βλζμμα ςασ προςθλωμζνο ςτον ουρανό; Αυτόσ ο ίδιοσ ο Λθςοφσ, που αναλιωκθκε από ανάμεςά ςασ ςτον ουρανό, κα ζρκει με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να ανεβαίνει ςτον ουρανό». Ψότε επζςτρεψαν από το όροσ των Ελαιϊν ςτθν Λερουςαλιμ. Τταν μπικαν ςτθν πόλθ ανζβθκαν ςτο υπερϊο, όπου ςυνικιηαν να ςυγκεντρϊνονται, ο Υζτροσ και ο Iάκωβοσ και ο Iωάννθσ και ο Aνδρζασ, ο Φίλιπποσ και ο Κωμάσ, ο Bαρκολομαίοσ και ο Mατκαίοσ, ο Iάκωβοσ του Aλωαίου και ο Χίμων ο Zθλωτισ, και ο Iοφδασ του Iακϊβου. Τλοι αυτοί, μαηί και με τισ γυναίκεσ κακϊσ επίςθσ και με τθ Mαρία, τθ μθτζρα του Λθςοφ και τουσ αδελωοφσ του, αωιζρωναν πολφ χρόνο ςε προςευχι και δζθςθ με κζρμθ και ομοψυχία. (Ρράξ. 1, 1-11) Ερμθνευτικά ςχόλια Για ςαράντα θμζρεσ: ο Χριςτόσ εμωανιηόταν ςτουσ μακθτζσ Ψου τόςο για να πιςτζψουν τθν Ανάςταςι Ψου, όςο και για να τουσ προετοιμάςει για τθν άνοδό Ψου ςτον ουρανό, αλλά και για τον ερχομό του Αγίου Υνεφματοσ κατά τθν θμζρα τθσ Υεντθκοςτισ. Σ Χριςτόσ δεν ικελε οι μακθτζσ Ψου να αιςκανκοφν ορωανοί, διότι θ παρουςία Ψου δεν κα ςταματοφςε επειδι ο ίδιοσ κα ανζβαινε με τθν Ανάλθψι Ψου ςτουσ ουρανοφσ. Να πάνε ςε όλα τα μζρθ: οι μακθτζσ ανζλαβαν από το Χριςτό μια αποςτολι. Ρα μθν αωιςουν μζροσ του κόςμου ςτο οποίο να μθν κθρυχκεί θ Αλικεια του Ευαγγελίου, που για τθν Εκκλθςία είναι ο Χριςτόσ. Χθμείο του κθρφγματοσ και τθσ αποδοχισ από τουσ ανκρϊπουσ τθσ πίςτθσ ςτο Χριςτό είναι το βάπτιςμα, το οποίο γίνεται ςτο όνομα του Υατρόσ και του Ωιοφ και του Αγίου Υνεφματοσ. Αυτό είναι και το όνομα του Ψριαδικοφ Κεοφ για εμάσ τουσ χριςτιανοφσ. Επομζνωσ, όταν ζνα παιδί, όταν ζνασ άνκρωποσ βαωτίηεται, αποδζχεται τθν πίςτθ ςτο Χριςτό και εντάςςεται ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ. αν επρόκειτο να αποκαταςτιςει τθν βαςιλεία του Λςραιλ: οι Απόςτολοι, κακϊσ δεν είχαν λάβει το Άγιο Υνεφμα, νόμιηαν ότι ο Χριςτόσ κα ζωευγε από αυτι τθν γθ, για να ξαναζρκει και να γίνει βαςιλιάσ του Λςραιλ, δίνοντασ ςτουσ Εβραίουσ τθν ελευκερία από τουσ Φωμαίουσ. Τμωσ ο Χριςτόσ ςταυρϊκθκε για να ωζρει ςε όλουσ τουσ ανκρϊπουσ τθν ελευκερία από το κακό και τθν αμαρτία και όχι να περιοριςτεί ςε ζνα επίγειο βαςίλειο. Γι αυτό και τουσ λζει ότι δεν είναι αρμοδιότθτά τουσ να αςχολοφνται με το πϊσ κα ζρκει το μζλλον ςτον κόςμο. Ζργο τουσ είναι να δίδουν μαρτυρία για τθ δικι Ψου παρουςία ςτον κόςμο. Άρχιςε να ανεβαίνει προσ τον Ουρανό: ο Χριςτόσ ζωυγε από τθν γθ για να ανζβει ςτον ουρανό, για να επιςτρζψει κοντά ςτον Υατζρα Ψου. Ψο ςφννεωο που τον ςκζπαςε ιταν το Άγιο Υνεφμα. Σ Χριςτόσ ανζβαςε ζτςι τθν ανκρϊπινθ ωφςθ ςε μιαν άλλθ διάςταςθ, αυτι τθν ουράνια. Σ κάκε άνκρωποσ λοιπόν μπορεί να ανζβει ςτον ουρανό και να ηιςει με το Κεό. Αυτόσ είναι ο Υαράδειςοσ, αυτόσ είναι ο δρόμοσ τθσ Εκκλθςίασ. Ξαι για να ςυμβεί αυτό χρειάηεται να ανεβαίνουμε κακθμερινά, αωινοντασ ςτθν άκρθ τισ μικρζσ ι μεγάλεσ αμαρτίεσ μασ, αλλά και κοινωνϊντασ το Χϊμα και το Αίμα του Χριςτοφ ςτθν Κεία Οειτουργία, που μασ κάνει, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, παιδιά του Κεοφ. Θ ηωι μασ ςτθν Εκκλθςία είναι ηωι ανόδου προσ το Κεό. Ζτςι, κα γιορτάηουμε αλθκινά όλεσ τισ γιορτζσ τθσ πίςτθσ μασ, ζτςι και τθν εορτι τθσ Αναλιψεωσ του Χριςτοφ. Δφο άντρεσ ντυμζνουσ ςτα λευκά: οι άγγελοι ιταν αυτοί, οι οποίοι προζτρεψαν τουσ μακθτζσ να γυρίςουν ςτα Λεροςόλυμα και να περιμζνουν εκεί τον ερχομό του Αγίου Υνεφματοσ. Σ άνκρωποσ δεν ανεβαίνει ςτον Κεό αν δεν 13

14 ζχει το Άγιο Υνεφμα. Ξαι αυτό το ηοφμε ςτθν Εκκλθςία. Υαράλλθλα, τουσ είπαν ότι ο Χριςτόσ, όπωσ ανζβθκε ςτον ουρανό, ζτςι κα επιςτρζψει ςτθ γθ με τθν Δευτζρα Υαρουςία. Ρροςευχι και δζθςθ με κζρμθ και ομοψυχία: οι λίγοι που πίςτευαν ςτο Χριςτό προςεφχονταν και Ψον παρακαλοφςαν να τουσ ωωτίςει. Θ προςευχι τουσ ιταν γεμάτθ κζρμθ και δφναμθ, αλλά και ιταν ομόψυχοι, δθλαδι ενωμζνοι. Για να ανεβαίνουμε ςτο Κεό χρειάηεται, προςευχι, πίςτθ, κερμι καρδιά και ομοψυχία, δθλαδι ό,τι ηοφμε ςτθν Κεία Οειτουργία και ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ. Ανάλθψθ: τθν Ανάλθψθ του Χριςτοφ και τθσ ανκρϊπινθσ ωφςθσ ςτο πρόςωπό Ψου (ο Χριςτόσ Κεάνκρωποσ) τθ γιορτάηουμε τθν Υζμπτθ, ςαράντα θμζρεσ μετά το Υάςχα. Ερωτιςεισ 1. Γιατί εμωανιηόταν για ςαράντα θμζρεσ ο Χριςτόσ ςτουσ μακθτζσ Ψου; 2. Ψι εορτάηουμε κατά τθν Ανάλθψθ του Χριςτοφ; 3. Ψι ςθμαίνει να ανεβαίνουμε προσ το Κεό; 4. Θ άνοδοσ του ανκρϊπου μπορεί να γίνει χωρίσ τθν Εκκλθςία; 5. Πε ποιουσ τρόπουσ μποροφμε ηιςουμε αυτι τθν άνοδο; Συμπζραςμα Θ Εκκλθςία ηθτά από τον κακζναν από εμάσ να ανεβαίνει ςτθ ηωι του προσ το Κεό και αυτό γίνεται μζςα από τθν Κεία Ξοινωνία. Της Αναλήυεφς:40 ημέρες μετά το Πάστα Απολυτίκιο τθσ Αναλιψεωσ (ιχοσ δ ) Ανελιωκθσ εν δόξθ, Χριςτζ ο Κεόσ θμϊν, χαροποιιςασ τουσ μακθτάσ τθ επαγγελία του Αγίου Υνεφματοσ. βεβαιωκζντων αυτϊν δια τθσ ευλογίασ ότι ςυ ει ο Ωιόσ του Κεοφ, ο λυτρωτισ του κόςμου. Α Ρ Α Ο Θ Ψ Θ Η Θ Κ Ρ Λ Γ Α Φ Β Γ Χ Δ Ε Α Ε Λ Ξ Ο Π Ρ Σ Υ Χ Φ Σ Φ Ρ Ε Φ Ε Ο Θ Ψ Σ Υ Χ Ψ Ω Φ Χ Ψ Ω Α Χ Ρ Α Γ Β Γ Δ Ε Η Χ Σ Ε Ο Α Λ Ω Ρ Σ Θ Ο Ω Θ Ο Κ Λ Ξ Φ Χ Ο Ω Π Π Λ Ρ Σ Σ Φ Υ Π Α Φ Ο Χ Ψ Ω Χ Λ Φ Α Χ Ω Α Ψ Α Β Γ Χ Δ Ε Η Θ Λ Κ Λ Ξ Ο Ψ Π Α Ρ Σ Σ Υ Φ Χ Σ Ψ Ω Φ Χ Λ Ψ Ω Α Β Χ Α Υ Σ Χ Ψ Σ Ο Σ Λ Γ Δ Ε Η Θ Κ Λ Ξ Ο Π Ρ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 10 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Να ηωγραφίςεισ τθν Ανάλθψθ του Χριςτοφ: 14

15 15

16 Συνάντθςθ 2 θ Θ εκλογι του αποςτόλου Ματκία Πετά τθν Ανάλθψθ του Λθςοφ ςτουσ Συρανοφσ, οι Απόςτολοι με χαροφμενθ διάκεςθ επιςτρζψανε ςτα Λεροςόλυμα. Ξατευκφνκθκαν ςτο ςπίτι όπου ζμεναν, ανζβθκαν ςτο πάνω πάτωμα και εκεί όλοι μαηί προςεφχονταν. Ιταν εκεί ο Υζτροσ και ο Λάκωβοσ, ο Λωάννθσ, ο Ανδρζασ, ο Φίλιπποσ και ο Κωμάσ, ο Βαρκολομαίοσ, ο Πατκαίοσ, ο Λάκωβοσ του Αλωαίου, ο Χίμων ο Ηθλωτισ και ο Λοφδασ του Λακϊβου. Ψότε ζνασ από τουσ Αποςτόλουσ, ο Υζτροσ ςθκϊκθκε ανάμεςα ςτουσ μακθτζσ και ςε άλλα εκατόν είκοςι πρόςωπα που βρζκθκαν κοντά τουσ, λζγοντασ ότι κα ζπρεπε να διαλζξουν κάποιον, όπωσ ιταν γραμμζνο ςτο βιβλίο των ψαλμϊν, να μπει ςτθ κζςθ του δυςτυχιςμζνου του ςυμμακθτι τουσ του Λοφδα, ο οποίοσ είχε βοθκιςει τουσ Λουδαίουσ να ςυλλάβουν τον Λθςοφ. Ξι αυτόσ που κα διάλεγαν, κα ζπρεπε να είχε ηιςει κοντά ςτον Λθςοφ από τθ μζρα που ο Ξφριοσ ξεκίνθςε τθ δθμόςια ηωι Ψου: αμζςωσ, δθλαδι, μετά τθν βάπτιςι του ςτον Λορδάνθ ποταμό, από τον Λωάννθ. Ρα γνϊριηε τθ διδαςκαλία Ψου, τα καφματά Ψου. Πε μια γνϊμθ όλοι, υπζδειξαν το Πατκία και τον Βαρςαββά ωσ τουσ καταλλθλότερουσ για να λάβουν τθ κζςθ του Λοφδα. Αωοφ όμωσ ο Κεόσ ζπρεπε να ωανερϊςει ποιοσ από τουσ δυο κα τον υπθρετοφςε, οι απόςτολοι άρχιςαν τθν προςευχι λζγοντασ: «Ξφριε, εςφ που γνωρίηεισ τι ζχει μζςα ςτθν καρδιά του κάκε άνκρωποσ, ωανζρωςε ποιον από αυτοφσ τουσ δφο διάλεξεσ να πάρει τθ κζςθ του αποςτόλου». Ξι ζβαλαν κλιρο. Σ κλιροσ ζπεςε ςτον Πατκία. Σ Πατκίασ ςτο εξισ, όπωσ και οι άλλοι απόςτολοι, κ αωιζρωνε τθ ηωι του για να ωζρει ςτον κόςμο τθν καλι είδθςθ, ότι ο κάνατοσ νικικθκε, ο Χριςτόσ αναςτικθκε. Ξι ο δρόμοσ τθσ Βαςιλείασ των Συρανϊν ανοίχτθκε για τουσ ανκρϊπουσ. (Ρράξ. 1, 12-26) Ερμθνευτικά ςχόλια Ρροςευχι και δζθςθ με κζρμθ και ομοψυχία: οι λίγοι που πίςτευαν ςτο Χριςτό προςεφχονταν και Ψον παρακαλοφςαν να τουσ ωωτίςει. Θ προςευχι τουσ ιταν γεμάτθ κζρμθ και δφναμθ, αλλά και ιταν ομόψυχοι, δθλαδι ενωμζνοι. Για να ανεβαίνουμε ςτο Κεό χρειάηεται, προςευχι, πίςτθ, κερμι καρδιά και ομοψυχία, δθλαδι ό,τι ηοφμε ςτθν Κεία Οειτουργία και ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ. Στθ κζςθ του δυςτυχιςμζνου ςυμμακθτι τουσ, του Λοφδα: ο Λοφδασ ιταν ζνασ από τουσ δϊδεκα μακθτζσ του Λθςοφ. Ιταν εκείνοσ που πρόδωςε τον Ξφριο ςτουσ Λουδαίουσ, για να τον ςυλλάβουν και να τον ςταυρϊςουν. Σ Λοφδασ δεν μποροφςε να δει τον Ξφριο ωσ τθν Αλικεια και τθν Ηωι. Σ εγωιςμόσ του τον ζκανε να ςκζωτεται μόνο τον εαυτό του. Ζτςι χρθςιμοποιοφςε το ταμείο που είχαν ο Χριςτόσ και οι μακθτζσ για τθν ελεθμοςφνθ ςτουσ αδφναμουσ, για να ζχει ο ίδιοσ αγακά και άνεςθ. Σφτε όταν ο Χριςτόσ του ζδωςε το ψωμί το βράδυ του Πυςτικοφ Δείπνου και του είπε κα γινόταν προδότθσ του, δεν ςυγκινικθκε. Σ Λοφδασ νόμιςε ότι ιταν ο ίδιοσ κεόσ. Ζνιωκε ότι αυτά που ζλεγε και ζκανε ιταν ςωςτά και δεν ζπρεπε να αλλάξει τίποτα ςτθν ςυμπεριωορά του. Εγωιςμόσ, πείςμα, ζλλειψθ ταπείνωςθσ και κζλθςθσ για το καλό. Πόνοσ του λοιπόν ο Λοφδασ ωεφγει μακριά από τθν αγάπθ του Κεοφ. Κι αυτόσ που κα διάλεγαν...τα καφματά Του: αυτόσ που κα ζπαιρνε τθν κζςθ του Λοφδα, ζπρεπε να είχε ηιςει κοντά ςτον Λθςοφ. Γιατί; Διότι κα γινόταν απόςτολοσ. Κα μετζωερε δθλαδι ςτουσ ανκρϊπουσ το μινυμα ότι ο Λθςοφσ Χριςτόσ αναςτικθκε από τουσ νεκροφσ. Ψάχνουν λοιπόν οι απόςτολοι εκείνο το πρόςωπο που πιςτεφει ςτον Κεό και αωιζρωςε τθν ηωι του ςτο να ακολουκεί τα βιματα του Λθςοφ ςτον κόςμο. Εκείνον όπου θ καρδιά του είναι πλθμμυριςμζνθ από τθν αγάπθ για τον Ξφριο. Οι απόςτολοι άρχιςαν τθν προςευχι...αποςτόλου: ο Κεόσ μασ ζπλαςε πρόςωπα με ςυνείδθςθ και αγάπθ. ζρουμε το καλό και το κακό, ξζρουμε να αγαπάμε και να μθν αγαπάμε, γιατί ο Κεόσ μασ ζχει αωιςει και ελεφκερουσ να αποωαςίηουμε πϊσ κα ηιςουμε. Τμωσ θ αγάπθ προσ τον Κεό και τουσ ανκρϊπουσ, θ ταπείνωςθ, θ υπακοι και όλεσ οι αρετζσ και τα χαρίςματα που κάκε άνκρωποσ ζχει, είναι δϊρα του Κεοφ και ο αγϊνασ μασ, από τθν παιδικι μασ θλικία, είναι να τα κρατιςουμε, για το καλό το δικό μασ και των ςυνανκρϊπων μασ. Ο κλιροσ ζπεςε ςτον Ματκία: Λοφδασ και Πατκίασ. Σ Λοφδασ ζνιωκε ότι ιταν ζνασ και μοναδικόσ, αναντικατάςτατοσ. Θ Εκκλθςία όμωσ ςτθν κζςθ του κα τοποκετιςει τον Πατκία ωσ δωδζκατο απόςτολο. Σ Λοφδασ αγάπθςε μόνο τον εαυτό του. Σφτε να μετανοιςει δεν μπόρεςε για τα λάκθ του. Ρα ηθτιςει ςυγχϊρεςθ από το Ξφριο. Σ Πατκίασ αωιερϊνει τθν ηωι του ςτο να ακολουκεί τον Λθςοφ, από τθν αγάπθ του ςτον Ξφριο και τθν πίςτθ του ςτθν Ανάςταςθ. Κυςιάηεται λοιπόν και αγωνίηεται τα δϊρα που ζχει λάβει από τον Ξφριο να τα κρατιςει και να τα μεταωζρει και ς άλλουσ ανκρϊπουσ ωσ απόςτολοσ του Ξυρίου. Θ εκλογι του Πατκία ιταν απόωαςθ του Αγίου Υνεφματοσ, γιατί ο κλιροσ δεν ιταν τυχαίο γεγονόσ. Ο Ματκίασ ςτο εξισ: δεν υπάρχει αναντικατάςτατοσ άνκρωποσ. Χτθ κζςθ του κακενόσ κα ζρκει κάποιοσ άλλοσ. Πόνο που τα χαρίςματά του κα είναι διαωορετικά. Επομζνωσ, δεν χρειάηεται να νομίηουμε ότι όλα εξαρτϊνται από εμάσ, ότι είμαςτε το κζντρο του κόςμου. Από τθν μικρι μασ θλικία ασ μάκουμε ότι χρειάηεται να ςυνεργαηόμαςτε με τουσ άλλουσ, να ακοφμε τουσ μεγαλφτερουσ, αλλά και να προςωζρουμε τα χαρίςματά μασ, τθν καλι μασ διάκεςθ και τθν αγάπθ, τθν εξυπνάδα μασ, το χιοφμορ μασ, ό,τι γνωρίηουμε ςτουσ άλλουσ, για να χτίςουμε όμορωεσ παρζεσ και να πορευόμαςτε ςτο δρόμο του Κεοφ. 16

17 Ερωτιςεισ 1. Γιατί ο Λοφδασ ιταν δυςτυχιςμζνοσ; 2. Υοια αποςτολι είχαν οι Απόςτολοι; 3. Πε ποιον τρόπο οι απόςτολοι εκλζγουν αυτόν που κα πάρει τθν κζςθ του Λοφδα; 4. Γιατί νομίηετε ο Πατκίασ εκλζχτθκε απόςτολοσ; 5. Ωπάρχει αναντικατάςτατοσ άνκρωποσ ι χρειάηεται να μάκουμε να δοξάηουμε το Κεό για ό,τι μασ ζχει δϊςει; Συμπζραςμα Θ Εκκλθςία μασ διδάςκει ότι κανείσ δεν είναι αναντικατάςτατοσ. Ρα αγωνιηόμαςτε λοιπόν για να κρατιςουμε αυτό που ζχουμε και είμαςτε. Τοσ Αποστόλοσ Ματθία (γιορτάζει στις 9 Ασγούστοσ) Απολυτίκιο Αποςτόλου Ματκία (ιχοσ γ ) Απόςτολε Άγιε Πατκία, πρζςβευε τω ελειμονι Κεϊ ίνα πταιςμάτων άωεςιν παράςχθ ταισ ψυχαίσ θμϊν. Σ Λθςοφσ είχε Ξαι 12 Ψα Ευαγγζλια είναι Π Α Ψ Χυμμετζχουμε κάκε Ξυριακι ςτθ Κ Ο Σ αγαπθμζνοσ μακθτισ του Λθςοφ ο Λ Σ Πατκίασ πίςτευε ςτθν Α του Χριςτοφ. Ψο όνομα ενόσ αποςτόλου Χ Χυμπλιρωςε τα γράμματα που λείπουν και κα διαβάςεισ το όνομα του νζου αποςτόλου. Ηωγράφιςε τον Λθςοφ με τουσ αποςτόλουσ 17

18 18

19 Συνάντθςθ 3θ Θ Ρεντθκοςτι Ξακϊσ πλθςίαηε θ θμζρα τθσ Υεντθκοςτισ, ιταν όλοι οι απόςτολοι του Χριςτοφ μαηί ςυγκεντρωμζνοι ςτο ίδιο μζροσ. Εντελϊσ ξαωνικά, ακοφςτθκε μια βουι από τον ουρανό, καρρείσ και ωυςοφςε δυνατόσ αζρασ, και γζμιςε όλο το ςπίτι ςτο οποίο κάκονταν! Εμωανίςτθκαν τότε ς αυτοφσ γλϊςςεσ ςαν ωλόγεσ ωωτιάσ, που χωρίςτθκαν και κάκιςαν από μία ςτον κακζνα τουσ. Γζμιςαν τότε όλοι από Υνεφμα Άγιο κι άρχιςαν να μιλοφν ςε διάωορεσ γλϊςςεσ, όπωσ τουσ ωϊτιηε το Υνεφμα. Χτθν Λερουςαλιμ κατοικοφςαν επίςθσ και ευςεβείσ Λουδαίοι απ όλα τα ζκνθ του κόςμου. Ζτςι, όταν ακοφςτθκε θ βουι αυτι, μαηεφτθκαν εκεί πλικοσ ανκρϊπων και παραξενεφτθκαν όταν ο κακζνασ απ αυτοφσ άκουγε τουσ αποςτόλουσ να μιλοφνε ςτθ δικι του γλϊςςα. Kαι όλοι ζμεναν κατάπλθκτοι και εκωράηανε τθν απορία τουσ ο ζνασ ςτον άλλο λζγοντασ: Mα όλοι αυτοί εδϊ που μιλάνε, δεν είναι Γαλιλαίοι; Υϊσ γίνεται, λοιπόν, να τουσ ακοφμε εμείσ να μιλάνε τθ μθτρικι μασ γλϊςςα; Ψι να ςθμαίνει άραγε αυτό; Άλλοι όμωσ τουσ κορόιδευαν λζγοντασ: Ιπιαν κραςί και μζκυςαν! Χθκϊκθκε, τότε, ο Υζτροσ μαηί με τουσ ζντεκα αποςτόλουσ, φψωςε τθ ωωνι του και τουσ τόνιςε τα εξισ: Άντρεσ Λουδαίοι και όλοι εςείσ που κατοικείτε ςτθν Λερουςαλιμ, ακοφςτε αυτό που κα ςασ πω: Είναι ωανερό πωσ δεν είμαςτε μεκυςμζνοι, αωοφ θ ϊρα είναι ακόμα εννιά το πρωί. Αλλά αυτό είναι το γεγονόσ που ζχει προωθτευκεί μζςω του προωιτθ Iωιλ, όταν είπε: Στισ ζςχατεσ μζρεσ, λζει ο Θεόσ, κα ςτείλω το Ρνεφμα μου πάνω ςε κάκε άνκρωπο και κα προφθτζψουν οι γιοι ςασ και οι κυγατζρεσ ςασ. Θα κάνω, ακόμα, πράγματα καυμαςτά πάνω ςτον ουρανό και ςθμάδια ανεξιγθτα κάτω ςτθ γθ: Αίμα και φωτιά και ςφννεφα καπνοφ. O ιλιοσ κα μεταβλθκεί ςε ςκοτάδι και το φεγγάρι ςε αίμα, προτοφ ζρκει θ Θμζρα του Kυρίου θ μεγάλθ και λαμπρι. Τότε, όποιοσ κα επικαλεςτεί το όνομα του Kυρίου κα ςωκεί. Χτθ ςυνζχεια, ο Υζτροσ τουσ μίλθςε για το Χριςτό που ιρκε ςτον κόςμο και ςτον οποίο δεν πίςτεψαν ότι ιταν ο Ωιόσ του Κεοφ. Ψον ςταφρωςαν, αλλά Εκείνοσ αναςτικθκε. Σι μακθτζσ είναι εκείνοι που μαρτυροφν για τθν Ανάςταςθ ότι ζγινε, κακϊσ επί ςαράντα θμζρεσ ζβλεπαν τον Ξφριο να είναι ανάμεςά τουσ. Τταν οι Λουδαίοι άκουςαν αυτά, είπαν ςτον Υζτρο και ςτουσ άλλουσ αποςτόλουσ: Tι πρζπει να κάνουμε τϊρα; Kαι ο Υζτροσ τουσ απάντθςε: Πετανοιςτε κι ασ βαωτιςτεί ο κακζνασ ςασ ςτο όνομα του Λθςοφ Xριςτοφ για να ςυγχωρεκοφν οι αμαρτίεσ ςασ, κι ζτςι κα ζρκει και ςε ςασ το Άγιο Υνεφμα. Εκείνοι, λοιπόν, δζχτθκαν με μεγάλθ χαρά το λόγο του και βαωτίςτθκαν. Kαι ζτςι τθν θμζρα εκείνθ προςτζκθκαν ςτθν εκκλθςία γφρω ςτισ τρεισ χιλιάδεσ άνκρωποι. ((Ρράξ. 2, 1-41) Ερμθνευτικά ςχόλια Ρεντθκοςτι: πενιντα μζρεσ μετά τθν Ανάςταςθ του Χριςτοφ οι ζντεκα μακθτζσ είναι μαηεμζνοι ςτο επάνω μζροσ του υπερϊου, του ςπιτιοφ που ζγινε ο Πυςτικόσ Δείπνοσ. Θ Υεντθκοςτι ιταν μεγάλθ γιορτι των Λουδαίων που τουσ κφμιηε τθν θμζρα που ο Κεόσ ζδωςε ςτον Πωυςι τισ δζκα εντολζσ, αλλά και ζωερναν ςτο Ραό του Χολομϊντα τουσ πρϊτουσ καρποφσ από κάκε ωροφτο. Γλϊςςεσ ςαν φλόγεσ φωτιάσ: Είναι το Άγιο Υνεφμα, που ο Κεόσ υποςχζκθκε από τα χρόνια κιόλασ των προωθτϊν τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ πωσ κα ςτείλει. Σ προωιτθσ Λωιλ ςυγκεκριμζνα, μιλά για το Άγιο Υνεφμα που κα κατεβεί ωσ αίμα, ωωτιά και ατμίδα καπνοφ. Ψο αίμα ςυμβολίηει τθν ςάρκωςθ του Χριςτοφ, που ζγινε, όπωσ λζμε και ςτο «Υιςτεφω» «εκ Υνεφματοσ Αγίου και Παρίασ τθσ Υαρκζνου». Ψο πυρ, θ ωωτιά δθλαδι, ςυμβολίηει τισ γλϊςςεσ του Αγίου Υνεφματοσ που μοιράςτθκαν ςτουσ μακθτζσ, τα χαρίςματα που παίρνει ο κακζνασ που πιςτεφει ςτο Χριςτό για να κθρφξει το μινυμα τθσ ςωτθρίασ. Ξαι θ ατμίδα του καπνοφ, ςυμβολίηει τθν άνοδο του ανκρϊπου ςτον ουρανό, όπωσ ανεβαίνει ο καπνόσ ψθλά. Άρχιςαν να μιλοφν διάφορεσ γλϊςςεσ: Ψο Άγιο Υνεφμα ζρχεται και κατοικεί ςτθν καρδιά όποιου ανκρϊπου αγαπά το Κεό και ακολουκεί το κζλθμά Ψου. Πε το Άγιο Υνεφμα, οι απόςτολοι απζκτθςαν το χάριςμα να μποροφν να ςυνεννοοφνται με όλουσ τουσ ανκρϊπουσ, όποια γλϊςςα και αν μιλοφςαν, για να ζρκουν πιο κοντά και να τουσ μιλιςουν για το Χριςτό. Άλλοι τουσ κορόιδευαν: Σ Κεόσ κάνει καφματα μπροςτά ςε όλουσ τουσ ανκρϊπουσ. Τλοι όμωσ δεν πιςτεφουν. Είμαςτε ελεφκεροι να πιςτζψουμε ς αυτόν, αν το κζλουμε. Υιςτεφει όποιοσ αγαπά και κζλει να γνωρίςει το Κεό. Σι υπόλοιποι ι αδιαωοροφν ι κοροϊδεφουν. Ρροφιτεσ: οι προωιτεσ ζηθςαν ςτα χρόνια τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ και ιταν άνκρωποι πιςτοί ςτο Κεό, που είχαν το χάριςμα να διδάςκουν και να μιλάνε ςτον κόςμο για το τι κα ςυμβεί ςτα χρόνια τθσ Ξαινισ Διακικθσ. Ζτςι, προωιτευςαν και το Καφμα τθσ Υεντθκοςτισ, κάτι που εξθγεί εδϊ ο Απόςτολοσ Υζτροσ. Εκείνοσ αναςτικθκε: Σ Χριςτόσ αναςτικθκε με κζλθμα του Κεοφ Υατζρα και μαηί χάριςε και τθν Ανάςταςθ ςε μασ. Από δω και πζρα καταργείται ο κάνατοσ, που ςθμαίνει πωσ ενϊ όλοι κάποια ςτιγμι κα πεκάνουμε, ζχουμε να περιμζνουμε όμωσ τθν Ανάςταςθ των νεκρϊν, που ο Χριςτόσ μασ υποςχζκθκε. 19

20 Μετανοιςτε και ασ βαφτιςτεί κακζνασ ςασ ςτο όνομα του Χριςτοφ: Σ δρόμοσ, για κάκε άνκρωπο, που οδθγεί ςτο Χριςτό και ςτθν Ανάςταςθ είναι ο δρόμοσ τθσ μετάνοιασ. Πετάνοια ςθμαίνει ότι βάηω ςτο κζντρο τθσ ηωισ μου το Χριςτό αγαπϊντασ Αυτόν και ό, τι μου ζχει χαρίςει! Ξαι ό,τι ςθμαντικότερο μου ζχει χαρίςει είναι οι άνκρωποι που είναι γφρω μου. Παηί με μζνα ζρχονται και οι άλλοι πιο κοντά ςτο Χριςτό και όταν ηοφμε τθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ, βαπτιςμζνοι και κοινωνϊντασ το ςϊμα και το αίμα του Χριςτοφ, το Άγιο Υνεφμα κατοικεί ςτισ καρδιζσ μασ, όπωσ ςυνζβθ τθ θμζρα τθσ Υεντθκοςτισ με τουσ Αποςτόλουσ. Πποροφμε ζτςι και εμείσ να ςυνεννοθκοφμε με όλουσ, μιλϊντασ τθ γλϊςςα τθσ Αγάπθσ! Τρεισ χιλιάδεσ άνκρωποι: ςτθν Εκκλθςία δεν είμαςτε μόνοι μασ. Δεν πθγαίνουμε μόνο για τον εαυτό μασ, αλλά γινόμαςτε μια μεγάλθ παρζα με κζντρο το Χριςτό. Σ ζνασ κζλει να γνωρίςει τον άλλο και νοιάηεται γι αυτόν. Θ Εκκλθςία δεν είναι μόνο το «εγϊ», αλλά και το «εμείσ». Αν το κατορκϊνουμε, αυτό ςθμαίνει ότι ζχουμε μαηί μασ το Άγιο Υνεφμα. Ερωτιςεισ 1. Ψι ςθμαίνει Υεντθκοςτι; 2. Ψι ιταν οι πφρινεσ ωλόγεσ, πάνω απ τα κεωάλια των μακθτϊν και γιατί μιλοφςαν κατόπιν διάωορεσ γλϊςςεσ; 3. Ψι μποροφμε να κάνουμε εμείσ για να είμαςτε κοντά ςτο Χριςτό και να μζνει ςτισ καρδιζσ μασ το Άγιο Υνεφμα; 4. Γιατί οι Λουδαίοι αρχικά κορόιδευαν τουσ μακθτζσ και τι τουσ ζκανε να αλλάξουν γνϊμθ; 5. Χιμερα, μασ κοροϊδεφουν αν πθγαίνουμε ςτθν Εκκλθςία; Υοια είναι θ ςτάςθ των ανκρϊπων όταν ακοφνε ότι δεν μποροφμε να ενδιαωερόμαςτε μόνο για τον εαυτό μασ; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία είναι ςυνάντθςθ όςων πιςτεφουν ςτο Χριςτό και λαμβάνουν τθν επιωοίτθςθ του Αγίου Υνεφματοσ κι αυτό ωαίνεται ςτθν πορεία από το «εγϊ» ςτο «εμείσ». Απολυτίκιο Ρεντθκοςτισ (ιχοσ πλ. δ ) Ευλογθτόσ ει, Χριςτζ ο Κεόσ θμϊν, ο πανςόωουσ τουσ αλιείσ αναδείξασ, καταπζμψασ αυτοίσ το Υνεφμα το Άγιον, και δι αυτϊν τθν οικουμζνθν ςαγθνεφςασ, Φιλάνκρωπε, δόξα ςοι. Σ ιερόσ υμνογράωοσ, ζωτιαξε επίκετα, για να ςτολίςει το Άγιο Υνεφμα ςε ζνα ποίθμα που του αωιζρωςε! Ανακάλυψε τι κρφβει κάκε επίκετο, αντιςτοιχίηοντάσ το με τθ ςωςτι ςθμαςία του. Αυτολαμπζσ Γλωςςοπυρςόμορωο Υρόβλθμα Αυτάγακο Υαράκλθτο Υατροςκενζσ Ρθμερτζσ Ακτιςτοςυμπλαςτουργοςφνκρονο είναι άκτιςτο, κάκεται μαηί με τον Υατζρα ςτο κρόνο και ζχει πλάςει μαηί του τον κόςμο αναμάρτθτο παριγορο με τθ μορωι πφρινων γλωςςϊν αντλεί δφναμθ από τον Υατζρα προβάλλεται, ωανερϊνεται από τον Υατζρα λάμπει από μόνο του, είναι πθγι ωωτόσ είναι πθγι αγακότθτασ 20

21 Ηωγράφιςε τθν εικόνα τθσ Ρεντθκοςτισ Συνάντθςθ 4θ 21

22 Θ κεραπεία του χωλοφ Πετά τθν Υεντθκοςτι, ζνα απόγευμα οι απόςτολοι Υζτροσ και Λωάννθσ, ανζβαιναν ςτο ναό των Λεροςολφμων για τθ ςυνθκιςμζνθ προςευχι. Εκείνθ ακριβϊσ τθν ϊρα ζωερναν ζνα χωλό άνκρωπο που ζτςι είχε γεννθκεί. Ξάκε μζρα τον ζωερναν ςτθν πόρτα, που τθν ζλεγαν «Ωραία», για να ηθτιανεφει. Αυτόσ όταν είδε τον Υζτρο και τον Λωάννθ, που ζμπαιναν ςτο Ραό, τουσ παρακάλεςε να του δϊςουν ελεθμοςφνθ, τον είδε ο Υζτροσ μαηί με τον Λωάννθ και του είπε: «Ξοίταξε μασ». Αυτόσ νόμιηε πωσ κα του δϊςουν κάτι, αλλά ο Υζτροσ του είπε: «Χριματα δεν ζχω, αυτό ςου δίνω, ςτο όνομα του Χριςτοφ του Ραηωραίου ςικω και περπάτα». Ξαι αωοφ τον ζπιαςε από το δεξί χζρι τον ςικωςε. Αμζςωσ λοιπόν, ο χωλόσ ςτάκθκε χαροφμενοσ ςτα πόδια του και περπατοφςε και μάλιςτα μπικε μαηί με τουσ αποςτόλουσ ςτο Ραό, δοξάηοντασ το Κεό. Τλοσ ο κόςμοσ τον είδε που περπατοφςε και δόξαηε το Κεό, γιατί γνϊριηαν καλά πωσ αυτόσ ιταν ο ηθτιάνοσ που ηθτοφςε ελεθμοςφνθ. Ξι ενϊ ιταν ακόμθ ο χωλόσ μαηί με τουσ αποςτόλουσ, πολφσ λαόσ ζτρεξε κοντά τουσ. Τταν είδε τον κόςμο ο Υζτροσ άρχιςε το κιρυγμα: «Άντρεσ Λςραθλίτεσ, τι καυμάηετε για αυτό που ζγινε και τι μασ κοιτάηετε ςαν να κάναμε το καφμα με τθ δικι μασ δφναμθ ι με τθν ευςζβεια μασ; Σ Κεόσ του Αβραάμ, του Λςαάκ και του Λακϊβ, δόξαςε το γιο του, τον Λθςοφ, που ςεισ τον δϊςατε ςτον Υιλάτο για να ςταυρωκεί και αρνθκικατε να επιτρζψετε ς αυτόν να τον απολφςει και ηθτιςατε να ελευκερϊςει ζνα ωονιά. Κανατϊςατε τον αρχθγό τθσ ηωισ που ο Κεόσ τον ανάςτθςε μζςα από τουσ νεκροφσ. Πε τθν πίςτθ μασ ςτο Χριςτό κεραπεφςαμε αυτόν που βλζπετε. Ξαι τϊρα αδερωοί μου γνωρίηω ότι ό,τι κάνατε, το κάνατε από άγνοια. Οοιπόν, να μετανοιςετε, για να ςυγχωρεκοφν οι αμαρτίεσ ςασ». Πε αυτό το καφμα απζδειξαν οι Απόςτολοι ότι ο Χριςτόσ δίνει ηωι ςτον κόςμο και όχι τα ανκρϊπινα μζςα. (Ρραξ. 3, 1-10) Ερμθνευτικά ςχόλια: Ρερίμενε να του δϊςουν κάτι: Τλοι οι άνκρωποι χρειάηονται χριματα για να ηιςουν, αυτά ζχουν αξία ςτθ ηωι τουσ γιατί μποροφν να αγοράςουν τροωι, ροφχα και άλλα απαραίτθτα αγακά. Τμωσ είναι τα χριματα τα πιο απαραίτθτα για να ηιςουμε; Τχι, γιατί χωρίσ χριματα, ακόμθ κι αν δυςκολευτοφμε, μποροφμε να ηιςουμε από τθν άποψθ ότι κάποιοι κα καλλιεργιςουν τθ γθ, κάποιοι κα αςχολθκοφν με τα ηϊα, κάποιοι κάτι άλλο κα βροφνε να κάνουν. Αυτό που αν μασ λείπει, δεν μποροφμε να ηιςουμε αλθκινά, είναι θ αγάπθ και αυτόσ που δίνει τθν αγάπθ είναι ο Κεόσ. Αν ζχουμε το Κεό ςτθ ηωι μασ τότε όλεσ οι ανάγκεσ μασ αλλάηουν γιατί τθν ανάγκθ για ωαγθτό και νερό τθν ξεπερνά θ χαρά του Χριςτοφ. Σικω και περπάτα: Σ Υζτροσ και ο Λωάννθσ είχαν τόςθ πίςτθ ςτο Χριςτό που δεν χρειάςτθκε να κάνουν τίποτα άλλο για το χωλό ηθτιάνο παρά να του πουν «ςτο όνομα του Χριςτοφ του Ραηωραίου ςικω και περπάτα». Σι Απόςτολοι είδαν ότι θ πραγματικι ανάγκθ του χωλοφ δεν ιταν τα χριματα, αλλά να ξαναπερπατιςει και να μπορζςει ο ίδιοσ να ςυντθριςει τον εαυτό του. Αλθκινι ελεθμοςφνθ λοιπόν ζχουμε όχι μόνο όταν δίνουμε χριματα ςτουσ άλλουσ, αλλά όταν μποροφμε να δοφμε τι είναι αυτό που πραγματικά ζχουν ανάγκθ. Ξαι ςτον περιςςότερο κόςμο αυτό που λείπει είναι ο Χριςτόσ, θ πίςτθ, θ ηωι τθσ Εκκλθςίασ. Αμζςωσ ο χωλόσ ςτάκθκε χαροφμενοσ: Τταν του είπαν οι απόςτολοι ςικω και περπάτα, ο χωλόσ ηθτιάνοσ δεν αντζδραςε λζγοντασ «μα τι λεσ; Δεν μπορϊ να περπατιςω, δε βλζπεισ;» αλλά αμζςωσ υπάκουςε και ςθκϊκθκε και τότε ζγινε το καφμα. Ζτςι κζλει να είμαςτε κι εμείσ ο Κεόσ, να ζχουμε ανοιχτι καρδιά ζτοιμθ να τον δεχτεί και να μθν αποροφμε πολφ για όςα ςυμβαίνουν αλλά να δοξάηουμε το Κεό για όςα μασ δίνει με εμπιςτοςφνθ γιατί ξζρει τι ζχουμε ανάγκθ. Μπικε μαηί τουσ ςτο Ναό δοξάηοντασ το Κεό: Σ χωλόσ μόλισ κεραπεφτθκε δεν ζτρεξε να πάει ςπίτι του ι να καμαρϊνει που περπατά, αλλά πιγε ςτο Ραό μαηί με τουσ αποςτόλουσ για να ευχαριςτιςει το Κεό που τον κεράπευςε. Ζτςι κι εμείσ δεν πρζπει να ξεχνάμε να ευχαριςτοφμε το Κεό κάκε μζρα για όλα όςα μασ δίνει και να κυμόμαςτε ότι όταν καταωζρνουμε κάτι, δεν το καταωζραμε μόνοι μασ αλλά με τθ βοικεια του Κεοφ που πάντα είναι δίπλα μασ και μασ νοιάηεται και μασ αγαπάει. Υαράλλθλα, μποροφμε από τθν παιδικι μασ θλικία να μάκουμε να προςωζρουμε ςτουσ άλλουσ, αγάπθ, χαμόγελο, ςυγχωρθτικότθτα, να μθν κλείνουμε τθν καρδιά μασ ς αυτοφσ και όταν ζχουμε τθ δυνατότθτα να τουσ ελεοφμε και υλικά. Να μετανοιςετε για να ςυγχωρεκοφν οι αμαρτίεσ ςασ: Σ Κεόσ κζλει να ζχουμε πίςτθ, να μθν ςκεωτόμαςτε τι είναι αδφνατον να γίνει αλλά αν αυτό που κζλουμε να γίνει ζχει αγάπθ και δεν πάει αντίκετα ςτο κζλθμα του Κεοφ. Αυτό όμωσ δεν ςθμαίνει πωσ ό,τι κα ηθτάμε με αγάπθ κα μασ το δίνει ο Κεόσ. Υρζπει να εμπιςτευόμαςτε το Κεό ότι κι αν μασ δίνει, γιατί αυτό που ηθτάμε ίςωσ να μθν είναι καλό για μασ κι ασ μθν το βλζπουμε. Σ Κεόσ ξζρει ακόμθ ότι κάνουμε λάκθ, ξζρει μάλιςτα ότι αν καταλαβαίναμε ότι κάνουμε λάκοσ δεν κα το κάναμε. Για αυτό το μόνο που περιμζνει είναι να μετανοιςουμε, δθλαδι να ποφμε ςυγγνϊμθ. Ερωτιςεισ: 1. Ψι ςθμαίνει ελεθμοςφνθ; 2. Γιατί οι Απόςτολοι είπαν ςτο χωλό ότι τον Χριςτό του δίνουν; 3. Ψι κζλει ο Κεόσ από εμάσ να κάνουμε για όςα καλά ζχουμε; 22

23 4. Υϊσ μποροφμε εμείσ να δείξουμε αλθκινι ελεθμοςφνθ ςτουσ άλλουσ από τθν παιδικι μασ θλικία; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία ηθτά από μασ να δείχνουμε ελεθμοςφνθ ςε ό,τι ζχει πραγματικι ανάγκθ ο άλλοσ και να ωανερϊνουμε με τθν πίςτθ μασ και τα ζργα μασ το Χριςτό. Απολυτίκιο Αγίων Αναργφρων (ιχοσ πλ. δ ). Εορτάηουν τθν 1 θ Νοεμβρίου Άγιοι Ανάργυροι και καυματουργοί, επιςκζψαςκε τασ αςκενίασ θμϊν, δωρεάν ελάβετε δωρεάν δότε θμίν. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα Κ Α Υ Μ Α Σ τίτλοσ τθσ ιςτορίασ μασ είναι «θ του χωλοφ» Σ Κεόσ τον μζςα από τουσ νεκροφσ. Χτθν εκκλθςία μασ, μζςα από τουσ δοξάηουμε και ευχαριςτοφμε το Κεό. Ρα για να ςυγχωρεκοφν οι αμαρτίεσ ςασ. Σ Κεόσ είναι Ηωγράφιςε τουσ Αποςτόλουσ να κεραπεφουν το χωλό 23

24 Συνάντθςθ 5θ Ο Ανανίασ και θ Σαπφείρα Σι πρϊτοι Χριςτιανοί ιταν ενωμζνοι μεταξφ τουσ και ταίριαηαν και οι απόψεισ τουσ ςε όλα τα ηθτιματα. Ξανείσ δεν ζλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντα του είναι δικό του, αλλά τα μοιράηονταν όλα μεταξφ τουσ. Σι απόςτολοι κιρυτταν το μινυμα τθσ Ανάςταςθσ του Ξυρίου και ιταν όλοι ευλογθμζνοι. Δεν υπιρχε κανείσ ωτωχόσ μεταξφ τουσ γιατί όςοι είχαν χτιματα ι ςπίτια, τα πουλοφςαν και ζδιναν όλα τα χριματα ςτουσ αποςτόλουσ, κι εκείνοι με τθ ςειρά τουσ τα διζνειμαν ςτουσ Χριςτιανοφσ ανάλογα με το τι χρειαηόταν ο κακζνασ. Σ Λωςισ, ο οποίοσ είχε μετονομαςκεί από τουσ αποςτόλουσ Βαρνάβασ, Ξφπριοσ ςτθν καταγωγι, ποφλθςε ζνα χωράωι που είχε και ζωερε τα χριματα και τα ζβαλε μπροςτά ςτα πόδια των αποςτόλων. Ξάποιοσ άνδρασ όμωσ, που τον ζλεγαν Ανανία, μαηί με τθ γυναίκα του Χαπωείρα, ποφλθςε κάποιο κτιμα, αλλά κράτθςε ζνα μζροσ από τα χριματα, με τθ ςφμωωνθ γνϊμθ και τθσ γυναίκασ του, και ζωερε το υπόλοιπο των χρθμάτων ςτουσ αποςτόλουσ, προςποιοφμενοσ ότι προςζωερε όλα τα χριματα που είχε πάρει. Ψότε του είπε ο απόςτολοσ Υζτροσ: "Ανανία, γιατί κυρίευςε ο Σατανάσ τθν καρδιά ςου, να πεισ ψζματα ςτο Άγιο Ρνεφμα, και να κρατιςεισ μζροσ από τθν τιμι του κτιματοσ; Πταν το κτιμα ιταν δικό ςου, δεν ιταν ςτθν εξουςία ςου το τι κα κάνεισ με αυτό; Γιατί ςκζφτθκεσ αυτό το πράγμα; Δεν είπεσ ψζματα ςε ανκρϊπουσ, αλλά ςτον Θεό". Ακοφγοντασ ο Ανανίασ τα λόγια αυτά, ζπεςε κάτω και πζκανε. Πεγάλοσ ωόβοσ κατζλαβε όςουσ τα άκουςαν αυτά. Ξάποιοι νζοι άνκρωποι που βρίςκονταν εκεί τον ςικωςαν και πιγαν να τον κάψουν. Πετά από τρεισ ϊρεσ, ιλκε και θ γυναίκα του, μθ γνωρίηοντασ τι είχε ςυμβεί. Είπε ςε αυτιν ο Υζτροσ: "Ρεσ μου, τόςα χριματα πουλιςατε το κτιμα;" Ξαι εκείνθ είπε: "Ναι, τόςα". Ψότε ο Υζτροσ είπε ς' αυτιν: "Γιατί ςυμφωνιςατε να πειράξετε το Ρνεφμα του Κυρίου; Να, ςτθν πόρτα είναι τα πόδια αυτϊν που ζκαψαν τον άνδρα ςου. Και κα ςε πάρουν κι εςζνα". Ξαι εκείνθ ζπεςε αμζςωσ κάτω και πζκανε και αυτι. Ππαίνοντασ λοιπόν οι νεαροί, τθν βρικαν νεκρι, και τθν ζβγαλαν και τθν ζκαψαν κοντά ςτον άνδρα τθσ. Πεγάλοσ ωόβοσ κατζλαβε όλθ τθν Εκκλθςία, και όλουσ όςουσ τα άκουςαν αυτά, για το ότι οι δφο άνκρωποι δοκίμαςαν το Κεό, λζγοντάσ Ψου ψζματα και ο Κεόσ δεν τουσ άωθςε να κοροϊδεφουν τθν Εκκλθςία. (Ρράξ. 4, και 5, 1-11) Ερμθνευτικά ςχόλια ενωμζνοι μεταξφ τουσ: Σι πρϊτοι Χριςτιανοί ιταν ενωμζνοι και ηοφςαν όλοι μαηί ακολουκϊντασ τθ διδαςκαλία του Λθςοφ. Υουλοφςαν τα ςπίτια, τα χτιματα και τισ περιουςίεσ τουσ και ζδιναν όλα τα χριματα ςτουσ αποςτόλουσ οι οποίοι ζκαναν τθ διανομι των χρθμάτων ςφμωωνα με τισ ανάγκεσ του κακενόσ. Θ Εκκλθςία ςτα πρωτοχριςτιανικά χρόνια λειτουργοφςε ςαν ζνα ςϊμα, όπου όλοι ςυμμετείχαν ςτισ λειτουργίεσ, ζπαιρναν μαηί αποωάςεισ, μοιράηονταν τα υπάρχοντα τουσ. Ζτςι και ςτθν ςθμερινι εκκλθςία, όλοι οι Χριςτιανοί είμαςτε μζλθ ενόσ ςϊματοσ, με κεωαλι το Χριςτό. Θ ηωι των Χριςτιανϊν είναι κάτι πολφ περιςςότερο από μια απλι επίςκεψθ κάκε Ξυριακι ςτθν εκκλθςία. Γνωριηόμαςτε με τουσ υπόλοιπουσ πιςτοφσ τθσ ενορίασ μασ, ςχετιηόμαςτε μαηί τουσ, ηοφμε τισ καλζσ και τισ κακζσ μασ ςτιγμζσ μαηί, και με αγάπθ προςωζρουμε ό,τι μποροφμε, είτε υλικά είτε πνευματικά αγακά. Κυρίευςε ο Σατανάσ τθν καρδιά ςου: Σ Ανανίασ και θ γυναίκα του Χαπωείρα αποωάςιςαν να κρατιςουν κάποια από τα χριματα που κζρδιςαν από τθν πϊλθςθ του χτιματοσ τουσ, ωςτόςο είπαν ψζματα ςτον απόςτολο Υζτρο ότι προςζωεραν όλο το ποςό ςτθν Εκκλθςία. Σ Κεόσ μασ ζχει χαρίςει τθν ελευκερία να μποροφμε να κρίνουμε τι είναι καλό και τι κακό και να επιλζγουμε ποιο από τα δυο κζλουμε να πράξουμε. Δεν μασ αναγκάηει να ακολουκιςουμε το κζλθμα Ψου. Σφτε όμωσ και ο Χατανάσ μασ αναγκάηει να κάνουμε κάτι αν δεν το κζλουμε. Ξάκε ωορά που παίρνουμε μια απόωαςθ, κάκε ωορά που ςκεωτόμαςτε ι κάνουμε κάτι καλό ι κακό είναι γιατί εμείσ οι ίδιοι το ζχουμε επιλζξει. Εμείσ αποωαςίηουμε το δρόμο που κα διαλζξουμε ςτθ ηωι μασ. Ψζματα ςτο Άγιο Ρνεφμα: το Άγιο Υνεφμα είναι το πρόςωπο τθσ Αγίασ Ψριάδασ που μασ δίνει ωϊτιςθ και μασ επιτρζπει να μετανοοφμε. Χτο όνομα του Αγίου Υνεφματοσ τελοφνται όλα τα μυςτιρια τθσ Εκκλθςίασ. Για τθν Σρκόδοξθ Εκκλθςία θ βλαςωθμία ςτο Άγιο Υνεφμα είναι θ ςοβαρότερθ αμαρτία που μπορεί να πράξει ζνασ Χριςτιανόσ. Βλαςωθμία ςθμαίνει να λζμε ψζματα ςτο Κεό, ενϊ Εκείνοσ γνωρίηει τι γίνεται ςτθ ηωι μασ, όπωσ επίςθσ και να κεωροφμε ότι τα μυςτιρια τθσ Εκκλθςίασ, όπωσ θ Κεία Οειτουργία, δεν είναι του Κεοφ, αλλά είναι των ανκρϊπων. Ρεσ μου, τόςα χριματα πουλιςατε το κτιμα;" Σ απόςτολοσ Υζτροσ ζδωςε τθν ευκαιρία ςτθ Χαπωείρα να μετανοιςει και να πει τθν αλικεια. Εκείνθ όμωσ επζμεινε να λζει ψζματα όπωσ είχαν ςυμωωνιςει με τον άντρα τθσ. Ζτςι κι εμάσ ο Κεόσ, δεν μασ κατακρίνει για τισ αμαρτίεσ μασ, παρά μασ δίνει πάντα τθν ευκαιρία να μετανοιςουμε και να επανορκϊςουμε. Χαν ςτοργικόσ πατζρασ ςυγχωρεί τα παιδιά του, ότι κι αν ζχουν κάτι, αρκεί εμείσ να ζχουμε τθ δφναμθ να ηθτάμε τθ ςυγνϊμθ Ψου. 24

25 Κι ζπεςε αμζςωσ δίπλα ςτα πόδια του και πζκανε: Σ Ανανίασ και θ Χαπωείρα πζκαναν και οι δυο μόλισ είπαν ψζματα ςτον απόςτολο Υαφλο. Σ κάνατοσ τουσ όμωσ δεν ιταν τιμωρία από το Κεό για τθν αμαρτία που μόλισ είχαν κάνει. Πε το ψζμα τουσ και τον εγωιςμό τουσ αποωάςιςαν οι ίδιοι να απομακρυνκοφν από το Κεό, κάτι που για τθν Εκκλθςία ονομάηεται πνευματικόσ κάνατοσ. Αποτζλεςμα αυτισ τουσ τθσ πράξθσ ιταν και ο βιολογικόσ τουσ κάνατοσ, ο οποίοσ όμωσ λειτοφργθςε παραδειγματικά για τουσ υπόλοιπουσ πιςτοφσ. λζγοντασ ψζματα: ψζματα λζμε ςυχνά ςτθ ηωι μασ, γιατί κζλουμε να κρφψουμε από τουσ άλλουσ τθν αλικεια ι επειδι κζλουμε να ποφνε για μασ καλά λόγια και επειδι τα ζργα μασ δεν είναι τζτοια, διαλζγουμε το ψζμα. Επίςθσ, κζλουμε να προωυλαχκοφμε από τισ ςυνζπειεσ για κάποιο λάκοσ που ζχουμε κάνει, με αποτζλεςμα να λζμε ψζματα. Ι κζλουμε να πετφχουμε κάτι και γι αυτό λζμε ψζματα, προκειμζνου να πείςουμε τουσ άλλουσ ότι αυτό είναι ςθμαντικό για μασ. Βεβαίωσ, δεν πεκαίνουμε όταν λζμε ψζματα. Βλάπτεται όμωσ και μπορεί να τελειϊςει θ ςχζςθ μασ με τουσ άλλουσ, θ αγάπθ. Γι αυτό ασ μάκουμε να είμαςτε ειλικρινείσ, ιδίωσ ςτθ ςχζςθ μασ με το Κεό. Ερωτιςεισ 1. Ψι ζκαναν τισ περιουςίεσ τουσ οι πρϊτοι Χριςτιανοί; 2. Χε ποιον είπαν ψζματα ο Ανανίασ και θ Χαπωείρα; 3. Είχε θ Χαπωείρα τθν ευκαιρία να μετανοιςει; 4. Σ κάνατοσ του Ανανία και τθσ Χαπωείρασ ιταν τιμωρία του Κεοφ ι αποτζλεςμα τθσ επιλογισ των δφο ανκρϊπων; 5. Θ πρωτοχριςτιανικι Εκκλθςία λειτουργοφςε ςαν ζνα ςϊμα. Ποιάηει θ ςθμερινι Εκκλθςία με τθν πρϊτθ Εκκλθςία; Συμπζραςμα: Τταν λζμε ψζματα απομακρυνόμαςτε από τουσ ανκρϊπουσ γιατί κλεινόμαςτε ςτον εαυτό μασ και δεν εμπιςτευόμαςτε τθν αλικεια μασ ςτουσ άλλουσ. Απομακρυνόμαςτε όμωσ και από το Κεό βάηοντασ τον εγωιςμό και τθν υπερθωάνεια μασ πάνω από το κζλθμα Ψου. Α Γ Φ Ε Λ Γ Σ Β Ρ Ψ Ψ Σ Ψ Ε Π Α Α Δ Φ Χ Ψ Σ Ω Φ Ρ Ε Ψ Ω Ρ Κ Υ Ρ Λ Ψ Ω Φ Ω Ψ Ε Α Α Β Ε Α Β Π Ψ Β Χ Α Υ Φ Ε Λ Φ Α Α Υ Ε Λ Ψ Φ Σ Χ Ω Ρ Σ Ε Υ Α Χ Ψ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 6 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Ηωγράφιςε τον απόςτολο Ρζτρο και τον Ανανία 25

26 26

27 Συνάντθςθ 6 θ Οι επτά διάκονοι και το μαρτφριο του Στεφάνου Πετά το περιςτατικό του Ανανία και τθσ Χαπωείρασ οι χριςτιανοί αυξάνονταν ςε αρικμό. Τλα τα αγακά τα μοιράηονταν μεταξφ τουσ, αλλά και πάλι προζκυψε κάποιο πρόβλθμα. Σι χιρεσ γυναίκεσ που κατάγονταν από τουσ Λουδαίουσ που ιταν πριν ειδωλολάτρεσ, ζπαιρναν λιγότερα τρόωιμα από τισ χιρεσ γυναίκεσ που ιταν από τθν Υαλαιςτίνθ, ιταν δθλαδι ντόπιεσ ςτθν καταγωγι. Άρχιςαν λοιπόν τα παράπονα. Ψότε οι δϊδεκα απόςτολοι προςκάλεςαν όλουσ τουσ χριςτιανοφσ και ζκαναν ςυνζλευςθ. Είπαν ότι δεν ιταν καλό να αωιςουν κατά μζροσ τθν διδαςκαλία του λόγου του Κεοφ και να αςχολοφνται με το να ωροντίηουν τισ υλικζσ ανάγκεσ των ανκρϊπων. Ηιτθςαν λοιπόν από τουσ χριςτιανοφσ να διαλζξουν επτά άνδρεσ που να είναι ζχουν καλι ωιμθ, να ζχουν ςτθν καρδιά τουσ το Άγιο Υνεφμα, να είναι ςοωοί και να μποροφν να αναλάβουν το ζργο του να μοιράηουν τα τρόωιμα και ωροντίηουν να μθν υπάρχουν υλικζσ ανάγκεσ που να μθν καλφπτονται. Αυτά που είπαν άρεςαν ςε όλουσ και διάλεξαν το Χτζωανο, άνδρα γεμάτο πίςτθ και Άγιο Υνεφμα, τον Φίλιππο, τον Υρόχορο, τον Ρικάνορα, τον Ψίμωνα, τον Υαρμενά και τον Ρικόλαο. Σ Χτζωανοσ, γεμάτοσ πίςτθ και δφναμθ, ζκανε τζρατα και ςθμεία μεταξφ του λαοφ. Σι Λουδαίοι δεν άντεξαν αυτό που ζκανε ο Χτζωανοσ, τον ςυνζλαβαν και τον οδιγθςαν ςε δίκθ. Εκείνοσ κακόλου δεν ωοβικθκε και ζλεγε προσ τουσ Λουδαίουσ: Υοιον από τουσ προωιτεσ δεν καταδικάςατε και τϊρα εςείσ οι ίδιοι ςκοτϊςατε τον Χριςτό! Ψότε εκείνοι οργίςκθκαν και ζτριηαν τα δόντια τουσ από το κυμό. Σ Χτζωανοσ παρζμενε ατάραχοσ και άνοιξε τα μάτια του ςτρεωόμενοσ ςτον ουρανό. Είδε τότε να ανοίγουν οι ουρανοί και να ωαίνεται ο Χριςτόσ και είπε: «βλζπω τουσ ουρανοφσ ανοιχτοφσ και τον Λθςοφ να ςτζκεται ςτα δεξιά του Κεοφ». Αυτοί τότε ζκλειςαν τ αυτιά τουσ και τον ζβγαλαν ζξω από τθν πόλθ και άρχιςαν να τον λικοβολοφν, μζχρισ ότου τον ςκότωςαν. Πάλιςτα, άωθςαν τα ροφχα τουσ για να μθν τουσ ενοχλοφν, κακϊσ ςικωναν τισ πζτρεσ, να τα ωυλάει ζνασ νεαρόσ που τον ζλεγαν Χαφλο. Οίγο πριν πεκάνει, ο Χτζωανοσ προςευχικθκε ςτο Χριςτό και είπε: ««Ξφριε Λθςοφ, δζξου το πνεφμα μου». Ξαι πάλι προςευχικθκε και είπε: «Ξφριε, μθ λογαριάςεισ τθν αμαρτία τουσ και να μθν τουσ τιμωριςεισ γι αυτό». Ξαι αωοφ είπε αυτό, παρζδωςε τθν ψυχι του ςτα χζρια του Κεοφ. Θ Εκκλθςία μασ εορτάηει τθν μνιμθ του Αγίου Χτεωάνου ςτισ 27 Δεκεμβρίου. (Ρράξ. 6, 1-8 και 7, 52-60) Β. Ερμθνευτικά Σχόλια Ραραμελοφνταν οι χιρεσ που προζρχονταν από τουσ Λουδαίουσ που ιταν πρϊτα ειδωλολάτρεσ: Ωπιρχαν χριςτιανοί δφο ειδϊν, ανάλογα με τθν προζλευςι τουσ. Άλλοι ιταν Λουδαίοι ντόπιοι που πίςτεψαν ςτο Χριςτό και άλλοι πρϊθν ειδωλολάτρεσ, οι οποίοι ζγιναν Λουδαίοι και κατόπιν πίςτεψαν ςτο Χριςτό. Φαίνεται ότι κάποιοι που είχαν αναλάβει τθν διανομι των τροωίμων και των αγακϊν κοιτοφςαν πρϊτα τουσ ωτωχοφσ και τισ χιρεσ γυναίκεσ που ιταν ντόπιοι και μετά εκείνουσ που ιταν ξζνοι. Δεν είναι καλό να αφιςουμε ςτθν άκρθ τον λόγο του Κεοφ και να διακονοφμε τισ υλικζσ ανάγκεσ των ανκρϊπων: οι απόςτολοι οριοκετοφν ποιο είναι το καίριο ςθμείο τθσ αποςτολισ τθσ Εκκλθςίασ και ποιο ςυμβάλει ςτθν ειλικρίνεια του λόγου τθσ. Θ διδαςκαλία του λόγου του Κεοφ είναι το κζντρο, θ ωιλανκρωπία ςυμπλθρϊνει και επιβεβαιϊνει τον λόγο αυτό. Θ ςτάςθ ηωισ αυτι ζρχεται ςε αντίκεςθ με τθν νοοτροπία τθσ εποχισ μασ, θ οποία ηθτά από τθν Εκκλθςία ωιλανκρωπία και ελεθμοςφνθ και δεν τθν ενδιαωζρει ο λόγοσ του Κεοφ. Ζβαλαν πάνω τα χζρια τουσ: οι Απόςτολοι χειροτόνθςαν τουσ επτά άνδρεσ διακόνουσ, βάηοντασ τα χζρια τουσ πάνω ςτο κεωάλι τουσ. Π αυτό τον τρόπο γίνεται θ χειροτονία ενόσ ανκρϊπου ςτθν Εκκλθςία τόςο ςτο βακμό του διακόνου, όςο και του πρεςβυτζρου αλλά και του Επιςκόπου. Ψότε χειροτονοφςαν οι Απόςτολοι. Ξατόπιν, τθ χειροτονία τθν τελοφν οι Επίςκοποι. Ο Στζφανοσ ιταν γεμάτοσ πίςτθ και δφναμθ και ζκανε καφματα: Σ Χτζωανοσ ιξερε να προςωζρει και επειδι δεν τα περίμενε ζτοιμα από τουσ άλλουσ, αλλά ζςπευδε ο ίδιοσ να προςωζρει και να διακονιςει, ζλαβε από το Κεό τθν ευλογία να κάνει καφματα! 27

28 Οργίςκθκαν καί ζτριηαν τα δόντια τουσ: Ψα μζλθ του ιουδαϊκοφ ςυνεδρίου ηιτθςαν να ςυλλθωκεί και να δικαςτεί ο Χτζωανοσ, γιατί δεν άντεχαν να ακοφνε τισ αλικειεσ που δίδαςκε. Τμωσ εκείνοσ, ακόμθ και ςτθ δίκθ, δεν ςταμάτθςε να τουσ υποδεικνφει ποιοσ είναι ο Χριςτόσ και ποια θ αλικεια και να τουσ υπενκυμίηει ότι πάντοτε ςτάκθκαν εχκροί εισ βάροσ τθσ αλικειασ. Ακόμθ και τουσ προωιτεσ τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ τουσ παράκουςαν και τουσ οδιγθςαν και ςτο κάνατο. «Κφριε, μθ λογαριάςεισ ς αυτοφσ τθν αμαρτία τουσ αυτιν»: Ψα λόγια του Διακόνου Χτεωάνου δθλϊνουν ταπείνωςθ, αγάπθ, ςυγχϊρεςθ. Σ Χτζωανοσ δεν χάκθκε, επειδι πζκανε. Αντίκετα, τον τιμοφμε ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ ωσ τον πρϊτο μάρτυρα για τθν αγάπθ του Χριςτοφ και είναι δίπλα ςτο Κεό. Τποιοσ δεν τα περιμζνει ζτοιμα από τουσ άλλουσ, αλλά προςωζρει με αγάπθ ς αυτοφσ, είναι κοντά ςτο Κεό. Ερωτιςεισ 1. Γιατί ζγινε θ εκλογι των επτά διακόνων ςτθν πρϊτθ Εκκλθςία; 2. Ψι ζκανε τον Χτζωανο να ξεχωρίηει από όλουσ τουσ διακόνουσ; 3. Σι Λουδαίοι οδιγθςαν τον Χτζωανο ςτο μαρτφριο. Αυτό ζκανε τον Χτζωανο να πάψει να αγαπά; 4. Ζχουμε μάκει να προςωζρουμε ι τα κζλουμε όλα δικά μασ και ζτοιμα από τουσ άλλουσ; 5. Ψι ηθτά τελικά θ Εκκλθςία από εμάσ ςτισ ςχζςεισ μασ με τουσ άλλουσ; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία δεν κζλει να μασ υπθρετοφνε, αλλά να προςωζρουμε τόςο ςτθν οικογζνεια, όςο και ςτθ ηωι μασ, ακόμθ κι αν αυτό δεν μασ κάνει να περνάμε ευχάριςτα. Απολυτίκιο Αγίου Στεφάνου. Ιχοσ δ Βαςίλιον διάδθμα εςτζωκθ ςθ κορυωι, εξ άκλων ων υπζμεινασ, υπζρ Χριςτοφ του Κεοφ, Παρτφρων Υρωτόακλε Χτζωανε. ςυ γαρ τθν Λουδαίων απελζγξασ μανίαν, είδεσ ςου τον Χωτιρα, του Υατρόσ δεξιόκεν. Αυτόν ουν εκδυςϊπει αεί υπζρ των ψυχϊν θμϊν. Χ Γ Φ Ε Λ Γ Σ Β Ψ Δ Λ Α Ξ Σ Ρ Ω Ε Ψ Φ Α Υ Ε Η Α Φ Ψ Ξ Α Α Χ Φ Λ Α Ψ Γ Β Υ Ε Β Θ Ρ Β Α Α Β Π Ψ Χ Σ Χ Θ Φ Ε Χ Φ Σ Χ Χ Α Ω Ο Σ Χ Ω Χ Ρ Λ Ε Υ Α Χ Χ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 6 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Ηωγράφιςε τον άγιο Στζφανο 28

29 29

30 Συνάντθςθ 7θ Ο Σίμων ο Μάγοσ Χτθ Χαμάρεια υπιρχε από καιρό κάποιοσ που λεγότανε Χίμων. Αυτόσ, με διάωορεσ μαγείεσ άωθνε κατάπλθκτο το λαό τθσ Χαμάρειασ και παράςταινε τον μεγάλο. Τλοι, μικροί και μεγάλοι, τον ακολουκοφςαν και ζλεγαν: «Αυτόσ είναι θ Πεγάλθ Δφναμθ του Κεοφ». Ξαι τον ακολουκοφςαν, γιατί για αρκετόν καιρό τουσ είχε καταπλιξει με τισ μαγείεσ του. Σ απόςτολοσ Φίλιπποσ κατζβθκε ςτθ Χαμάρεια και κιρυττε το ευαγγζλιο, κεραπεφοντασ τουσ ανκρϊπουσ από τισ αςκζνειζσ τουσ και δίδοντασ ςτον κόςμο μεγάλθ χαρά. Υολλοί βαωτίηονταν χριςτιανοί. Υίςτεψε και ο Χίμων, βαωτίςτθκε και προςκολλικθκε ςτο Φίλιππο και βλζποντασ να γίνονται μεγάλα καφματα, ζμενε κατάπλθκτοσ. Τταν ζμακαν οι απόςτολοι ςτα Λεροςόλυμα ότι θ Χαμάρεια δζχτθκε το λόγο του Κεοφ, τουσ ζςτειλαν τον Υζτρο και τον Λωάννθ. Αυτοί πιγαν εκεί και προςευχικθκαν για να λάβουν το Άγιο Υνεφμα όςοι είχαν βαωτιςτεί, δθλαδι ζγινε ς αυτοφσ και το χρίςμα. Τταν είδε ο Χίμων ότι με το να κζτουν τα χζρια τουσ οι απόςτολοι πάνω ςτουσ ανκρϊπουσ, εκείνοι λάβαιναν το Άγιο Υνεφμα, ζωερε χριματα ςϋαυτοφσ και τουσ είπε: «Δϊςτε και ςϋεμζνα αυτιν τθν εξουςία, ϊςτε ςε όποιον επικζτω τα χζρια μου, να λαβαίνει Άγιο Υνεφμα». Σ Υζτροσ τότε του είπε: «Ρα χακείσ κι εςφ και τα λεωτά ςου! Γιατί ωαντάςτθκεσ πωσ θ δωρεά του Κεοφ μπορεί νϋαποκτθκεί με χριματα. Ξαμιά ςχζςθ δεν ζχεισ εςφ με το Ευαγγζλιο που κθρφττουμε. Γιατί θ καρδιά ςου δεν είναι ίςια μπροςτά ςτο Κεό. Πετανόθςε λοιπόν και παράτθςε τθν κακι ςου αυτι πρόκεςθ. Υαρακάλεςε τον Ξφριο, μιπωσ και ςε ςυγχωριςει γι αυτό που ςκζωτθκεσ γιατί ςε βλζπω να είςαι γεμάτοσ κακία και κυριευμζνοσ από τθν αδικία». Σ Χίμων αποκρίκθκε και είπε: «Υαρακαλζςτε εςείσ για μζνα τον Ξφριο να μθ μου ςυμβεί τίποτε απϋαυτά που είπατε». Ξαι ο Χϊμων μετενόθςε και παρζμεινε χριςτιανόσ. (Ρράξ. 8, 4-24) Ερμθνευτικά ςχόλια Σίμων ο Μάγοσ: Σ Χίμων ιταν ζνασ μάγοσ που επικαλοφμενοσ διαβολικζσ δυνάμεισ ζκανε διάωορεσ μαγείεσ κι ζπεικε τουσ ανκρϊπουσ πωσ ό,τι εκανε, γινόταν από το Κεό. Θ μαγεία δεν είναι απλϊσ μια ταχυδακτυλουργία. Είναι θ επίκλθςθ του διαβόλου, με τα ξόρκια, τισ κατάρεσ, και κάκε κακι ευχι, ϊςτε οι άνκρωποι να πάκουν κακό ι να εντυπωςιαςκοφν και να πιςτζψουν ςτθ δφναμθ του μάγου. Ζνασ μάγοσ όμωσ ποτζ δεν μπορεί να ζχει ςχζςθ με το Κεό. Σ Χριςτόσ μασ λζει πωσ δεν μποροφμε να δουλεφουμε για δφο αωεντικά, για το Κεό και για τον Παμωνά (τον διάβολο). Τταν όμωσ ο άνκρωποσ είναι άπλθςτοσ δεν επικυμεί τον δρόμο τθσ αρετισ που ζχει κόπο, αλλά τον εφκολο του ψζματοσ και τθσ απάτθσ και ο διάβολοσ είναι ο πατζρασ αυτοφ του δρόμου. Εκκλθςία: Θ Εκκλθςία δεν είναι μόνο ο χϊροσ του ναοφ όπου τελοφνται τα κεία μυςτιρια και οι ιερζσ ακολουκίεσ αλλά όλοι όςοι είναι βαωτιςμζνοι χριςτιανοί ορκόδοξοι ςτο όνομα του Ψριαδικοφ Κεοφ, με κεωαλι τθσ Εκκλθςίασ το Χριςτό. Σι Απόςτολοι προςζωεραν τθ χάρθ του Αγίου Υνεφματοσ ςτουσ χριςτιανοφσ, βάηοντασ επάνω τουσ τα χζρια τουσ. Χιμερα αυτό γίνεται με το Άγιο Πφρο, που βάηει ο ιερζασ ςτο βατπιςμζνο παιδί, μόλισ βγαίνει από τθν κολυμβικρα. Θ αςωάλειά μασ και θ ςωτθρία μασ βρίςκεται μόνον μζςα ςτθν Εκκλθςία. ζφερε χριματα ςϋαυτοφσ: ο μάγοσ εντυπωςιάςτθκε από τα καφματα του αποςτόλου Φιλίππου και νόμιηε ότι αν πλιρωνε τουσ αποςτόλουσ, κα του ζδιναν τθν ικανότθτα να κάνει περιςςότερεσ μαγείεσ. Τμωσ τα καφματα τθσ πίςτθσ δεν είναι μάγια, αλλά δϊρο του Κεοφ για να πιςτζψουν οι άνκρωποι και όχι για να γίνεται το κακό ι να ακολουκοφν οι άνκρωποι τον διάβολο, όπωσ γίνεται με τουσ μάγουσ. Γιατί θ καρδιά ςου δεν είναι ίςια μπροςτά ςτο Κεό: Ηθτάμε και παρακαλάμε από το Κεό ςυνικωσ κι ζτςι πρζπει διότι μασ είπε να του ηθτάμε ο,τι κζλουμε μια και είναι ο Υατζρασ μασ. Τμωσ με τι καρδιά ηθτάμε από το Κεό τθσ Αγάπθσ; Αν θ καρδιά μασ δεν είναι ίςια μπροςτά ςτο Κεό όπωσ λζει εφςτοχα ο Απόςτολοσ Υζτροσ, τίποτε δεν μπορεί να γίνει με το ψζμα ι τθν χριςθ των χρθμάτων. Ξακαρι καρδιά δεν μπορεί να ζχει κάποιοσ, διότι θ αμαρτία μασ τρϊει. Μςια καρδιά, ςθμαίνει να είμαςτε αλθκινοί, να παρακαλάμε με ειλικρίνεια και εμπιςτοςφνθ το Κεό διότι γνωρίηει τα πάντα, ό,τι ςκεωτόμαςτε κι ό,τι αιςκανόμαςτε. Άρα ναι ζχουμε τθν τόλμθ να λζμε ςτο Κεό πϊσ πραγματικά ζχει θ κατάςταςθ μασ και όπωσ αγαπά ασ μασ βοθκιςει. Μετάνοια: Σ Απόςτολοσ Υζτροσ ςυμβοφλεψε τον μάγο να μετανοιςει ϊςτε ο Κεόσ να τον ςυγχωριςει γι αυτι του τθ ςτάςθ. Θ μετάνοια ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ μασ είναι ο κεμζλιοσ λίκοσ τθσ πνευματικισ μασ πορείασ. Αν μετανιϊνουμε για τα λάκθ που κάνουμε, για όςεσ ωορζσ ςυμπεριωερκικαμε με λιγότερθ αγάπθ, πλθγϊςαμε κάποιουσ, είπαμε ψζματα κα τότε θ χάρθ του Κεοφ μασ ςυγχωρεί και είναι ςαν να μθν κάναμε ποτζ τίποτα παρόμοιο αρκεί να ηοφμε τθ μετάνοιά μασ δθλαδι να κυμόμαςτε γιατί ηθτιςαμε ςυγγνϊμθ και να προςζχουμε να μθν το ξανακάνουμε διότι ο Κεόσ δεν κοροϊδεφεται. Ερωτιςεισ 1. Γιατί ο Χίμων εντυπωςιάςτθκε από τουσ αποςτόλουσ; 30

31 2. Ψι ςιμαινε θ κίνθςθ των αποςτόλων να βάλουν τα χζρια τουσ πάνω ςτα κεωάλια των βαπτιςμζνων ανκρϊπων; 3. Υουλιζται θ χάρισ του Κεοφ; 4. Θ πίςτθ είναι μαγεία ι δϊρο Κεοφ; 5. Υρζπει να δεχόμαςτε τουσ μάγουσ; Συμπζραςμα: Θ μαγεία δεν ζχει ςχζςθ με τθν Εκκλθςία, αλλά ςυνδζεται με το κακό. Θ Εκκλθςία προςωζρει τθ χάρθ του Κεοφ, που είναι δϊρο για το καλό και για τθ ςωτθρία του ανκρϊπου. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα Εκεί πιγε ο απόςτολοσ Φίλιπποσ Υιγε μαηί με τον Υζτρο για να ενιςχφςει τουσ χριςτιανοφσ Θ χαρά των χριςτιανϊν για τα καφματα ιταν... Επικζτω- δϊρο: ζνα κοινό γράμμα και ςτισ δφο λζξεισ... χακείσ κι εςφ και τα λεωτά ςου! Να ηωγραφίςετε τον Σίμωνα τον Μάγο να προςφζρει ςτον Ρζτρο τα χριματα 31

32 Συνάντθςθ 8 θ O Φίλιπποσ και ο Aικίοπασ Αωοφ οι Απόςτολοι ζβαλαν ςτθ κζςθ του τον Χίμωνα τον Πάγο, ζωυγαν από τθ Χαμάρεια. Ψότε ζνασ άγγελοσ Kυρίου είπε ςτον Φίλιππο: Χικω και πιγαινε κατά το νότο, ςτο δρόμο που κατεβαίνει από τθν Iερουςαλιμ ςτθ Γάηα. O δρόμοσ αυτόσ είναι ερθμικόσ. Χθκϊκθκε τότε και ξεκίνθςε. Ψθν ϊρα εκείνθ ςτο δρόμο βριςκόταν ζνασ Aικίοπασ, ο οποίοσ ιταν αξιωματικόσ και ταμίασ τθσ Kανδάκθσ, τθσ βαςίλιςςασ των Aικιόπων, που είχε ζρκει ςτθν Iερουςαλιμ για να προςκυνιςει και τϊρα επζςτρεωε πίςω, κακιςμζνοσ ςτθν άμαξά του, και διάβαηε τον προωιτθ Θςαΐα. Είπε τότε το Άγιο Υνεφμα ςτο Φίλιππο: Υλθςίαςε και ακολοφκα από κοντά τθν άμαξα εκείνθ. Kαι όταν ο Φίλιπποσ πλθςίαςε τρζχοντασ, άκουςε τον Αικίοπα που διάβαηε τον προωιτθ Θςαΐα, και του είπε: Ψα καταλαβαίνεισ άραγε αυτά που διαβάηεισ; Kαι εκείνοσ απάντθςε: Υϊσ να τα καταλάβω αν δεν μου τα εξθγιςει κάποιοσ; και παρακάλεςε το Φίλιππο να ανεβεί και να κακίςει μαηί του. Θ περικοπι τθσ Γραωισ που διάβαηε ιταν τοφτθ: «Χαν πρόβατο οδθγικθκε ςτθ ςωαγι, ςιωπθλόσ, ςαν το αρνί που παραμζνει άωωνο μπροςτά ς αυτόν που το κουρεφει. Ψον καταδίκαςαν ςε ταπεινωτικό κάνατο και αρνικθκαν να τον κρίνουν δίκαια. Κζλθςαν να πάρουν με τθ βία τθν ηωι Ψου και να εξαωανιςτεί από το πρόςωπο τθσ γθσ. Υοιόσ όμωσ κα μπορζςει να αρικμιςει αυτοφσ που τον πίςτεψαν»; Φϊτθςε τότε ο Αικίοπασ τον Φίλιππο, αν αυτά τα λόγια ο προωιτθσ τα λζει για τον εαυτό του ι για κάποιον άλλο. Ψότε ο Φίλιπποσ άρχιςε να του μιλάει για τθν ηωι του Λθςοφ, από τθν γζννθςθ Ψου ωσ τθν Ανάςταςθ και τθν Ανάλθψθ Ψου ςτουσ ουρανοφσ και ότι ςε τοφτα τα γεγονότα αναωζρεται ο προωιτθσ Θςαΐασ. Ξακϊσ προχωροφςαν ςτο δρόμο, ζωταςαν κάπου που υπιρχε νερό. Οζει τότε ο Αικίοπασ: Ρα, εδϊ υπάρχει νερό, τι με εμποδίηει να βαωτιςτϊ; Kαι ο Φίλιπποσ του απάντθςε: Αν πιςτεφεισ με όλθ τθν καρδιά ςου, μπορείσ να βαωτιςτείσ. Εκείνοσ του είπε: Υιςτεφω ότι ο Iθςοφσ Xριςτόσ είναι ο Ωιόσ του Κεοφ. Διζταξε τότε να ςταματιςει θ άμαξα και κατζβθκαν και οι δφο ςτο νερό, ο Φίλιπποσ, δθλαδι, κι ο Αικίοπασ, και τον βάωτιςε. Kαι όταν βγικαν ζξω από το νερό, το Υνεφμα του Kυρίου άρπαξε το Φίλιππο και δεν τον ξαναείδε πια ο Αικίοπασ, αλλά ςυνζχιςε το δρόμο του χαροφμενοσ. Χτο μεταξφ, ο Φίλιπποσ βρζκθκε ςτθν Άηωτο, ς ζνα ωροφριο, κι ϊςπου να ωτάςει ςτθν Ξαιςάρεια κιρυττε το Ευαγγζλιο ςε όλεσ τισ πόλεισ από τισ οποίεσ περνοφςε. (Ρράξ. 8, 26-40) Ερμθνευτικά ςχόλια Άγγελοσ Κυρίου: Χυχνά, μζςα ςτθν Αγία Γραωι, ςυναντάμε γεγονότα ςτα οποία παρουςιάηεται άγγελοσ Ξυρίου. Αυτόσ ο άγγελοσ μεταωζρει το μινυμα που κζλει ο Κεόσ να δϊςει ςε ζναν ι πολλοφσ ανκρϊπουσ. Άλλωςτε, αυτι είναι μια από τισ υπθρεςίεσ που ζχουν οι άγγελοι. Ρα μεταωζρουν δθλαδι ςτουσ ανκρϊπουσ τα μθνφματα που κζλει ο Κεόσ να δϊςει. Υαραδείγματα εμωάνιςθσ αγγζλου ζχουμε: ςτον Ευαγγελιςμό τθσ Κεοτόκου, όπου ο άγγελοσ λζει ςτθν Υαναγία πωσ κα γεννιςει τον Χριςτό. Χτον Λωςιω, λζει ο άγγελοσ να πάρει τθν Υαναγία και το βρζωοσ και να ωφγουν για άλλθ πόλθ. Πετά τθν Ανάςταςθ του Ξυρίου, εμωανίηεται άγγελοσ ςτον τάωο και αναγγζλλει ςτισ Πυροωόρεσ πωσ ο Χριςτόσ αναςτικθκε. Διάβαηε τον προφιτθ Θςαΐα: Τπωσ ωαίνεται, του Αικίοπα του άρεςε να διαβάηει, και μάλιςτα το λόγο του Κεοφ.. Ακόμθ και πάνω ςτθν άμαξα που κακόταν διάβαηε. Θ μελζτθ είναι ζνα μεγάλο εωόδιο ςτθ ηωι μασ, γι αυτό πθγαίνουμε από μικρι θλικία ςτο ςχολείο, για να μάκουμε να γράωουμε και να διαβάηουμε. Πζςα από τθν μελζτθ παίρνουμε γνϊςεισ, οι οποίεσ είναι πολφ χριςιμεσ ςτθ ηωι μασ. Πια από αυτζσ τισ γνϊςεισ είναι θ γνϊςθ για τον Κεό μασ. Ρα μάκουμε δθλαδι ςε ποιόν Κεό πιςτεφουμε και τι κζλει από εμάσ. Καταλαβαίνεισ άραγε αυτά που διαβάηεισ; Σ Φίλιπποσ κάνει αυτι τθν ερϊτθςθ ςτον Αικίοπα, ίςωσ, γιατί αναγνωρίηει πωσ ο Αικίοπασ δυςκολεφεται να καταλάβει τι λζνε τα κείμενα που διαβάηει. Ξαι πράγματι, ο Αικίοπασ του απαντάει πωσ αν δεν του εξθγιςει κάποιοσ δεν κα καταλάβει. Αυτό το γεγονόσ μασ δείχνει, πωσ πρζπει όχι απλϊσ να διαβάηουμε, αλλά και να κατανοοφμε αυτά που διαβάηουμε, γιατί τισ περιςςότερεσ ωορζσ μπορεί να κρφβουν κάποια νοιματα τα οποία δεν μποροφμε να τα καταλάβουμε με τθν πρϊτθ ανάγνωςθ. Σ Αικίοπασ εδϊ δεν είναι εγωιςτισ. Υαραδζχεται πωσ δεν γνωρίηει και κζλει πραγματικά να μάκει τι ςθμαίνουν αυτά που διαβάηει. Ζτςι και εμείσ, όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι, καλό είναι να ρωτάμε αυτοφσ που γνωρίηουν καλφτερα. Τι με εμποδίηει να βαφτιςτϊ; Σ Αικίοπασ, μετά από όςα ζμακε για τον Χριςτό από τον Φίλιππο, νιϊκει τθν ανάγκθ να βαπτιςτεί και τίποτα δεν μπορεί να τον αποτρζψει από τθν απόωαςθ του αυτι. Ξαι αυτό ωαίνεται κακαρά από τα λόγια του. Δεν ξζρει βζβαια για πόςο ακόμθ κα βρίςκεται μαηί του ο Φίλιπποσ, αλλά αυτόσ δεν χάνει τθν ευκαιρία να ηθτιςει να βαπτιςτεί Χριςτιανόσ. Πποροφμε λοιπόν να ποφμε πωσ καλό είναι να μακαίνουμε για τον Κεό μασ. Ξαι αυτό το μακαίνουμε τόςο διαβάηοντασ τθν Ξαινι Διακικθ, αλλά και μζςα από το κατθχθτικό τθσ Εκκλθςίασ μασ. Υαλαιότερα οι άνκρωποι πρϊτα πιγαιναν ςτα κατθχθτικά και ζπειτα βαπτιηόταν. Χιμερα όμωσ βαπτίηονται πρϊτα ςτθν βρεωικι τουσ θλικία και αργότερα πθγαίνουν ςτο κατθχθτικό για να μάκουν όςα χρειάηονται για τον Κεό και τθν πίςτθ τουσ. Ριςτεφω ότι ο Λθςοφσ Χριςτόσ είναι ο Υιόσ του Κεοφ: Αυτι θ ωράςθ που λζει ο Αικίοπασ λζγεται «Σμολογία πίςτεωσ». Σμολογία πίςτεωσ ςθμαίνει να λζω δθμόςια ςε ποιόν Κεό πιςτεφω. Χτθν Εκκλθςία μασ, θ ομολογία αυτι είναι το «Υιςτεφω», το οποίο απαγγζλλουμε όλοι ςτθν Κεία Οειτουργία, αλλά και ςε κάκε βάπτιςθ για να δείξουμε 32

33 με αυτόν τον τρόπο, πωσ και το βρζωοσ που βαπτίηεται γίνεται Χριςτιανόσ. Αυτό ακόμθ που παρατθροφμε είναι πωσ, από τα πρϊτα χριςτιανικά χρόνια, οι πιςτοί που ικελαν να βαπτιςτοφν ομολογοφςαν τθν πίςτθ τουσ. Κιρυττε το Ευαγγζλιο: Σ Φίλιπποσ, όπωσ και όλοι οι απόςτολοι, ςκοπό είχαν να κθρφξουν το Ευαγγζλιο του Ξυρίου, τον λόγο του Κεοφ, ςε όλο τον κόςμο. Αυτι τθν αποςτολι τουσ τθν ανζκεςε ο Χριςτόσ, γι αυτό και ονομάςτθκαν απόςτολοι. Αυτι τθν αποςτολι όμωσ, τθν ζχουμε και όλοι εμείσ οι βαπτιςμζνοι Χριςτιανοί. Δθλαδι να μελετιςουμε καλά τον λόγο του Κεοφ από τθν Αγία Γραωι και αωοφ μάκουμε όςα χρειάηεται για τον Κεό μασ, τότε, ςαν μικροί απόςτολοι, να τα διδάξουμε και ςε άλλουσ ανκρϊπουσ που δεν τα γνωρίηουν. Ερωτιςεισ 1. Γιατί εμωανίςτθκε ο άγγελοσ ςτον Φίλιππο; 2. Ψι ρϊτθςε ο Φίλιπποσ τον Αικίοπα όταν τον είδε να διαβάηει; 3. Ψι ηιτθςε ο Αικίοπασ από τον Φίλιππο; 4. Τταν ο Αικίοπασ ζμακε για τον Χριςτό τι κζλθςε να κάνει; 5. Ψι απαγγζλλουμε ςτθν Κεία Οειτουργία και ςτθν Βάπτιςθ; 6. Ψι μασ προτείνει θ Εκκλθςία για να είμαςτε καλοί Χριςτιανοί; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ δείχνει ότι τθν πίςτθ μασ χρειάηεται να τθν καταλαβαίνουμε μζςα από τθν ανάγνωςθ και τθν μελζτθ τθσ Αγίασ Γραωισ. Απολυτίκιο Αγίου Φιλίππου. Ιχοσ γ. Απόςτολε Άγιε Φίλιππε, πρζςβευε τω ελειμονι Κεϊ, ίνα πταιςμάτων άωεςιν παράςχθ ταισ ψυχαίσ θμϊν. Και τϊρα παίηουμε! Απαντιςτε ςτισ παρακάτω ερωτιςεισ και κα ςχθματιςτοφν από τα αρχικά, δυο λζξεισ που ςχετίηονται με το κείμενο που διαβάςαμε. 1. Εμωανίςτθκε ςτον Φίλιππο. _ 2. Σ Φίλιπποσ οδθγικθκε από τθν Λερουςαλιμ ςτθν. 3. Σ Αικίοπασ είχε πάει ςτθν για προςκφνθμα 4. Υου κακόταν και διάβαηε ο Αικίοπασ; _ 5. Σ Φίλιπποσ μίλθςε ςτον Αικίοπα για τον Χριςτό από τθν.. ωσ τθν Ανάςταςθ Ψου. _ 6. Φ.. τότε ο Αικίοπασ τον Φίλιππο. 7. Ψι ιταν ο Αικίοπασ; _ 8. Θ ςυνομιλία ςτο κείμενο ζγινε με τον.. και τον Αικίοπα. _ 9. Υοιόν προωιτθ διάβαηε ο Αικίοπασ; _ Να ηωγραφίςετε τον Απόςτολο Φίλιππο 33

34 Συνάντθςθ 9 θ Θ Σφνοδοσ των Λεροςολφμων Πετά το ταξίδι του Αποςτόλου Φιλίππου και τθν ςυνάντθςι του με τον Αικίοπα, ςτθν Αντιόχεια γινόταν ωαςαρία ανάμεςα ςτουσ χριςτιανοφσ. Τςοι προζρχονταν από τουσ Λουδαίουσ ηθτοφςαν από όςουσ ζρχονταν να βαπτιςτοφνε να τθριςουν τα ζκιμα του μωςαϊκοφ νόμου. Εκείνοι πάλι δεν ικελαν, γιατί γινόντουςαν χριςτιανοί, όχι Λουδαίοι, ενϊ κατάγονταν και από άλλουσ λαοφσ. Αποωάςιςαν τότε να ορίςουν ωσ εκπροςϊπουσ τθσ Εκκλθςίασ τον Υαφλο και τον Βαρνάβα, οι οποίοι πιγαν ςτα Λεροςόλυμα για να ςυηθτιςουν με τουσ άλλουσ Αποςτόλουσ και όλθ τθν εκεί Εκκλθςία τι ζπρεπε να ακολουκιςουν. Χυγκεντρϊκθκαν τότε οι απόςτολοι και οι πρεςβφτεροι να εξετάςουν το ηιτθμα αυτό. Kαι αωοφ ζγινε πολλι ςυηιτθςθ, ςθκϊκθκε ο Υζτροσ και τουσ είπε: Άντρεσ αδελωοί, ξζρετε πολφ καλά εςείσ, πωσ από τισ πρϊτεσ κιόλασ μζρεσ ο Κεόσ από ανάμεςά μασ διάλεξε από το ςτόμα μου να ακοφςουν οι ειδωλολάτρεσ το κιρυγμα του Ευαγγελίου και να πιςτζψουν. Kαι ο καρδιογνϊςτθσ Κεόσ τοφσ το επιβεβαίωςε δίνοντάσ τουσ το Υνεφμα το Άγιο, όπωσ και ςε μασ. Kαι δεν ζκανε καμιά διάκριςθ ανάμεςα ςε μασ και ςε αυτοφσ, κακαρίηοντασ τισ καρδιζσ τουσ με βάςθ τθν πίςτθ. Γιατί, λοιπόν, προκαλείτε τϊρα το Κεό ηθτϊντασ να τεκεί πάνω ςτον τράχθλο των πιςτϊν ζνασ ηυγόσ, τον οποίο οφτε οι πατζρεσ μασ οφτε εμείσ μπορζςαμε να ςθκϊςουμε; Απεναντίασ, ςτθ χάρθ του Kυρίου Λθςοφ ςτθρίηουμε κι εμείσ τθ ςωτθρία μασ, όπωσ ακριβϊσ κι εκείνοι. Χϊπαςε, τότε, όλο το πλικοσ κι άκουγαν όλοι το Βαρνάβα και τον Υαφλο, κακϊσ αυτοί διθγοφνταν όλα τα καταπλθκτικά καφματα που πραγματοποίθςε ο Κεόσ χρθςιμοποιϊντασ αυτοφσ ανάμεςα ςτουσ ειδωλολάτρεσ. Ψότε το λόγο πιρε ο Λάκωβοσ ο Αδελωόκεοσ, ο οποίοσ τόνιςε πωσ ο Χριςτόσ δεν ιρκε μόνο για τουσ Λουδαίουσ, αλλά για όλουσ τουσ ανκρϊπουσ και αυτό προωιτευςε ςτθν Υαλαιά Διακικθ και ο Δαβίδ, ο βαςιλιάσ-ψαλμωδόσ-προωιτθσ. Υρότεινε ςτθν Εκκλθςία να πάρει απόωαςθ ϊςτε να μθν εμποδίηονται όλοι όςοι ικελαν να βαωτιςτοφν χριςτιανοί από τθν εκνικότθτά τουσ και τα ζκιμα τα ιουδαϊκά, αλλά θ πίςτθ ςτο Χριςτό να είναι πιο πάνω απ όλα αυτά. Ψότε αποωάςιςαν οι απόςτολοι και οι πρεςβφτεροι μαηί με όλθ τθν Εκκλθςία, να διαλζξουν από ανάμεςά τουσ άντρεσ και να τουσ ςτείλουν μαηί με τον Υαφλο και το Βαρνάβα ςτθν Αντιόχεια και να ςτείλουν επιςτολι ςτθν οποία να ηθτοφν από όλουσ όςουσ αποωάςιηαν να γίνουν χριςτιανοί να μθν ακολουκοφν καμιά ςυνικεια του παρελκόντοσ, οφτε ειδωλολατρικι οφτε ιουδαϊκι. Ξι ζτςι όλοι μαηί αποωάςιςαν αυτό που ιταν το κζλθμα του Κεοφ. Θ ςυνάντθςθ όλων των αποςτόλων και των πρεςβυτζρων ςτα Λεροςόλυμα ονομάςτθκε ςφνοδοσ και μζχρι ςιμερα, όταν προκφπτει οποιοδιποτε πρόβλθμα ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ ςυγκεντρϊνονται όλοι οι επίςκοποι και κάνουν ςφνοδο ςτθν οποία το ςυηθτοφν και αποωαςίηουν κατόπιν πολλισ προςευχισ και με τθν ςκζψθ του τι κζλει πραγματικά ο Κεόσ. (Ρράξ. 15, 1-35) Ερμθνευτικά ςχόλια Τα ζκιμα του μωςαϊκοφ νόμου: τα ζκιμα χαρακτιριηαν τθ ηωι των Λουδαίων. Τμωσ τα ζκιμα δεν είναι αυτά που μποροφν να μποφνε πάνω από τθν πίςτθ, οφτε είναι υποχρεωμζνοσ όποιοσ γίνεται χριςτιανόσ να τθριςει ζκιμα που δεν τον οδθγοφν ςτθ ςωτθρία, οφτε τον βλάπτουν. Σι Λουδαίοι που ζγιναν χριςτιανοί ικελαν και όλοι όςοι 34

35 γίνονταν χριςτιανοί να τθροφν τα ιουδαϊκά ζκιμα, για να τουσ κάνουν Λουδαίουσ. Αυτό όμωσ δεν ιταν ςωςτό. Χριςτιανοί γίνονταν οι άνκρωποι, όχι Λουδαίοι χριςτιανοί. πιγαν ςτα Λεροςόλυμα για να ςυηθτιςουν: Τλοι μαηί απόςτολοι και πρεςβφτεροι ςυηθτοφν. Θ πίςτθ και αγάπθ τουσ ςτον Λθςοφ Χριςτό κακϊσ και θ Χάρθ του Αγίου Υνεφματοσ, ενϊνει τα μζλθ τθσ Εκκλθςίασ, ζτςι ϊςτε να αποωαςίςουν ςωςτά για τον αν κα πρζπει να τθρείται ο Πωςαϊκόσ Ρόμοσ. Χτθ διαωωνία δεν αποωάςιςαν οι ιςχυρότεροι ι αυτοί που τουσ ςζβονταν περιςςότερο, αλλά όλοι μαηί. Αυτό είναι και το πολίτευμα τθσ Εκκλθςίασ μασ, που ονομάηεται Χφνοδοσ και ςυνοδικό. Χυγκεντρϊνονται όλοι μαηί οι επίςκοποι και ςυηθτοφν για τα κζματα που προκφπτουν και γίνεται ψθωοωορία. Ψο πολίτευμα τθσ Εκκλθςίασ είναι δθμοκρατικό και οι αποωάςεισ λαμβάνονται αωοφ προθγθκεί, εκτόσ από τθ ςυηιτθςθ, και προςευχι ςτο Άγιο Υνεφμα. Πζςα από τισ Χυνόδουσ αναδείχκθκαν πολλοί Άγιοι, όπωσ ο Άγιόσ μασ Χπυρίδωνασ και ο Άγιοσ Ρικόλαοσ, που ιταν από τουσ πρωταγωνιςτζσ τθσ Υρϊτθσ Σικουμενικισ Χυνόδου, θ οποία ζγινε το 325 μ.χ. ςτθ Ρίκαια τθσ Βικυνίασ. Τα καταπλθκτικά καφματα που πραγματοποίθςε ο Κεόσ: αν οι Απόςτολοι (που ζηθςαν κοντά ςτον Χριςτό και άκουςαν τθν διδαςκαλία του, είδαν τα καφματά του και τθν Ανάςταςι του, που θ πίςτθ τουσ και θ αγάπθ τουσ για τον Κεό και τουσ ανκρϊπουσ είναι ριηωμζνθ ςτισ καρδιζσ τουσ), αποδζχονταν οι χριςτιανοί να γίνονται και Λουδαίοι, κα ζκλειναν το χριςτιανιςμό ςτα ςτενά όρια του Λουδαϊςμοφ και θ πίςτθ δεν κα απλωνόταν ςε όλα τα ζκνθ. Γι αυτό και αποωαςίηουν, ωωτιςμζνοι από το Άγιο Υνεφμα, ότι όςοι άνκρωποι δζχονται το Ευαγγζλιο και με το βάπτιςμα τουσ γίνονται Χριςτιανοί, δεν χρειάηεται να τθροφν ζκιμα και κανόνεσ που λζει ο νόμοσ του Πωυςι. Αλλά να αγαποφν τον Κεό με όλθ τουσ τθν καρδιά και τον ςυνάνκρωπό τουσ όπωσ τον εαυτό τουσ και να μθν κάνουν αμαρτίεσ. Θ πίςτθ τουσ τότε κα είναι αλθκινι και ηωντανι. Αυτό που ιταν το κζλθμα του Κεοφ: Βλζπουμε λοιπόν ότι πάντοτε μζςα ςτθν Εκκλθςία οι πιςτοί ιταν και είναι ελεφκεροι να εκωράηουν όςα τουσ απαςχολοφν για τθν πίςτθ τουσ, ότι δεν καταλαβαίνουν ι δεν γνωρίηουν. Θ Εκκλθςία κζλει από εμάσ να ςυηθτάμε τα πάντα και δεν περιορίηει τθν ελευκερία μασ. Γι αυτό όλοι μασ είναι καλό να γνωρίηουμε το τι πιςτεφουμε και πωσ λειτουργεί θ ηωι τθσ εκκλθςίασ μασ. Ξι αυτό κα το καταωζρουμε μζςα από το κατθχθτικό ςτο οποίο ςυμμετζχουμε και μζςα από τα μυςτιρια και τισ ακολουκίεσ τθσ Εκκλθςίασ μασ, όπωσ τθν Ξυριακάτικθ κεία Οειτουργία που δεν πρζπει να χάνουμε. Ερωτιςεισ 1. Πόνο αν τθροφμε τα ζκιμα κα κερδίςουμε τθν Βαςιλεία των Συρανϊν; 2. Υρζπει να ςυηθτάμε οι πιςτοί μζςα ςτθν Εκκλθςία για τα προβλιματα που μασ απαςχολοφν; 3. Υοφ κα βροφμε απαντιςεισ ςε απορίεσ που ζχουμε για τθν πίςτθ μασ και τθν ηωι τθσ Εκκλθςίασ; 4. Ψι ςθμαίνει Χυνοδικό πολίτευμα; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία κζλει από μασ να ςυηθτάμε τα πάντα και δεν περιορίηει τθν ελευκερία μασ. ( 5 Οεξοφλεσ από το ςθμερινό μασ κατθχθτικό) Ξ Ε Κ Λ Π Α Σ Υ Ε Δ Φ Α Χ Ε Γ Ψ Φ Γ Ε Ω Ρ Θ Π Ψ Σ Ε Ξ Ξ Ο Θ Χ Λ Α Δ Α Α Υ Σ Φ Λ Ε Χ Λ Ε Ω Κ Σ Φ Ψ Α Ο Υ Π Ω Ω Χ Θ Χ Β Ε Ο Ε Ω Κ Ε Φ Λ Α Θ Σ Ρ Π Ε Ψ Ω Β Γ Α Γ Γ Α Ο Ε Ψ Ω Χ Ω Η Θ Ψ Α Π Ε Ξ 35

36 Να ηωγραφίςετε τον Άγιο Νικόλαο 36

37 37

38 Συνάντθςθ 10θ Ο Ρζτροσ ελευκερϊνεται από τθ φυλακι Οίγο καιρό μετά τθν κανάτωςθ του αρχιδιακόνου Χτεωάνου, ςτα χρόνια που βαςιλιάσ ιταν ο Θρϊδθσ, εγγονόσ του Θρϊδθ του Πεγάλου που είχε ςωάξει τα νιπια ςτθν Βθκλεζμ, προςπακϊντασ να βρει το Χριςτό, ξζςπαςε διωγμόσ κατά των χριςτιανϊν. Σ Θρϊδθσ διζταξε να αποκεωαλιςτεί ο Λάκωβοσ, αδελωόσ του ευαγγελιςτι Λωάννθ. Αυτό ζκανε τουσ Λουδαίουσ να χαροφν κι αποωάςιςε να ςυλλάβει και τον απόςτολο Υζτρο, πράγμα που το ζκανε όταν πλθςίαηε το Υάςχα. Για να είναι μάλιςτα ςίγουροσ ότι δε κα δραπετεφςει ο Υζτροσ, τον αλυςόδεςε και ζβαλε να τον ωυλάνε τζςςερισ ομάδεσ, που θ κακεμιά είχε από τζςςερισ ςτρατιϊτεσ. Σ ςκοπόσ του ιταν να τον δικάςει δθμόςια μετά το Υάςχα. Σι χριςτιανοί το ζμακαν και προςεφχονταν για το Υζτρο, με τθν ελπίδα ότι ο Κεόσ κα ωανζρωνε το κζλθμά Ψου. Ψθ βραδιά πριν τθ δίκθ λοιπόν, ο Υζτροσ κοιμόταν αλυςοδεμζνοσ ανάμεςα ςε δφο ςτρατιϊτεσ κι απζξω από το κελί του ωφλαγαν άλλοι δφο. αωνικά ζνα ωωσ ζλαμψε κι άγγελοσ Ξυρίου ωανερϊκθκε μζςα ςτο κελί. Σ άγγελοσ ξφπνθςε τον Υζτρο ςκουντϊντασ το πλευρό του κι αμζςωσ οι αλυςίδεσ ζπεςαν από τα χζρια του. «Χικω και ντφςου» του είπε «ωόρεςε τθ ηϊνθ, τα ςανδάλια και το ιμάτιό ςου κι ακολοφκθςζ με». Ξι ο Υζτροσ ζκανε όπωσ του είπε ο άγγελοσ. Βγικαν ζξω κι ο Υζτροσ δεν μποροφςε να καταλάβει καλά καλά αν όλα αυτά ςυνζβαιναν πραγματικά ι αν ζβλεπε όραμα. Υζραςαν τθν πρϊτθ ωρουρά χωρίσ να τουσ ςταματιςει κανείσ, το ίδιο και τθ δεφτερθ. Ζωταςαν ςτθ ςιδερζνια πφλθ που άνοιξε από μόνθ τθσ, βγικαν ζξω κι ζωταςαν ςε ζνα ςτενό κι εκεί ο άγγελοσ χάκθκε. Ψότε ο Υζτροσ ςυνιλκε καλά και είπε: «Ψϊρα κατάλαβα πωσ ο Ξφριοσ ζςτειλε τον άγγελό Ψου και με γλίτωςε από τα χζρια του Θρϊδθ κι απϋ αυτό που οι Λουδαίοι περίμεναν να πάκω!» Τταν γνϊριςε το μζροσ που ιταν, πιγε ςτο ςπίτι του ανιψιοφ του ευαγγελιςτι Πάρκου. Πζςα βρίςκονταν αρκετοί χριςτιανοί και προςεφχονταν για τον Υζτρο κι όταν θ υπθρζτρια τουσ είπε ότι ζξω από τθν πόρτα είναι ο ίδιοσ ο Υζτροσ που χτυπάει και κζλει να του ανοίξουν, αυτοί δεν τθν πίςτεψαν και τθν πζραςαν για τρελι. Θ Φόδθ- θ υπθρζτρια- επζμενε και οι άλλοι τθσ ζλεγαν ότι είναι ο άγγελοσ του Υζτρου, αωοφ τον ίδιο τον είχαν ςτθ ωυλακι με διπλζσ ωρουρζσ και αλυςίδεσ. Σ Υζτροσ ςτο μεταξφ χτυποφςε επίμονα κι όταν επιτζλουσ άνοιξαν και τον είδαν ολοηϊντανο μπροςτά του ζμειναν κατάπλθκτοι. Ψουσ ζκανε νόθμα να ςωπάςουν κι όταν μπικαν μζςα τουσ διθγικθκε όςα ζγιναν. Άωθςε παραγγελία να πουν τα γεγονότα και ςτον Λάκωβο τον Αδελωόκεο, που ιταν ο επίςκοποσ των Λεροςολφμων, και τουσ άλλουσ χριςτιανοφσ, και ζωυγε από τα Λεροςόλυμα. Τταν ξθμζρωςε και ο Θρϊδθσ ανακάλυψε ότι ο Υζτροσ δεν ιταν πλζον ωυλακιςμζνοσ, διζταξε να ψάξουν να τον βρουν αλλά μάταια ανζκρινε τουσ ωφλακεσ, μάταια εκτζλεςε όςουσ είχαν βάρδια. Δεν τον βρικε πουκενά. Ξαι ωουρκιςμζνοσ κακϊσ ιταν, ζωυγε από τθν Λουδαία για τθν Ξαιςάρεια. (Ρράξ. 12, 1-19) Ερμθνευτικά ςχόλια Καταδίωκε τουσ χριςτιανοφσ που δίδαςκαν το λαό: Αν και δεν υπιρχε επίςθμοσ διωγμόσ εναντίον όλων των Χριςτιανϊν, ο Θρϊδθσ ο Αγρίππασ ο Αϋ- ιταν εγγονόσ αυτοφ που ζςωαξε τα νιπια όταν γεννικθκε ο Χριςτόσαποωάςιςε να εκτελζςει τουσ επιωανείσ χριςτιανοφσ, οι οποίοι με το κιρυγμά τουσ ζκαναν κι άλλουσ ανκρϊπουσ χριςτιανοφσ και προκαλοφςαν ςτον κόςμο ενδιαωζρον για τθ χριςτιανικι πίςτθ. Ο Θρϊδθσ ςυνζλαβε τον απόςτολο Ρζτρο και τον φυλάκιςε: είχε ςκοπό να τον δικάςει δθμόςια, μπροςτά ςτο λαό μετά το Υάςχα των Λουδαίων. Σ Θρϊδθσ, πονθρά ςκεπτόμενοσ, κζλθςε να τρομάξει του χριςτιανοφσ. Αν δικαηόταν και καταδικαηόταν ο Υζτροσ, ζνασ από τουσ πιο ςθμαντικοφσ αποςτόλουσ, οι υπόλοιποι κα δείλιαηαν, κα ωοβόντουςαν τθ ωυλακι, τα βαςανιςτιρια, το κάνατο. Θ ελευκερία και θ ηωι ςτον άνκρωπο είναι από τα πιο ωραία δϊρα. Είναι εφκολο να μιλάσ για αγάπθ και για κυςία εκ τουσ αςωαλοφσ. Τταν όμωσ κα ζβλεπαν ότι κινδφνευε και θ δικιά τουσ ελευκερία ίςωσ και θ ηωι τουσ, ιλπιηε ο Θρϊδθσ ότι κα τουσ ωόβιηε και κα τουσ ζκανε να αρνθκοφν το Χριςτό. Ο Ρζτροσ δεν είχε καταλάβει τι ςυνζβαινε: ο Άγγελοσ δεν άωθςε τον Υζτρο να μαρτυριςει, γιατί ο Χριςτόσ ικελε ο Υζτροσ να πάει ςε όλο τον κόςμο, όπωσ επίςθσ και γιατί κα ιταν μεγάλο πλιγμα για τουσ χριςτιανοφσ να ζχαναν τον πρωταγωνιςτι τθσ πρϊτθσ Εκκλθςίασ. Τςθν ϊρα ο άγγελοσ του ζλεγε τι να κάνει, να ντυκεί, να τον ακολουκιςει, ο Υζτροσ υπάκουε μθχανικά, ςαν ςε όνειρο κα λζγαμε. Πόνο όταν εξαωανίςτθκε ο άγγελοσ, 38

39 ςυνειδθτοποίθςε τι πραγματικά είχε ςυμβεί. Ιταν ελεφκεροσ από τισ αλυςίδεσ και τθ ωυλακι. Πποροφςε να πάει όπου ικελε. Ξι εκείνοσ επζλεξε να πάει ςε ζνα ςυγγενικό του ςπίτι εκεί κοντά. Ικελε να μιλιςει ςτουσ χριςτιανοφσ, να τουσ πει τι ζγινε, να τον δουν με τα ίδια τουσ τα μάτια για να πιςτζψουν ότι άγγελοσ Ξυρίου τον είχε ελευκερϊςει για να ςυνεχίςει το ζργο του. Να πείτε τι ζγινε και ςτον Λάκωβο τον Αδελφόκεο και ςτουσ άλλουσ αδελφοφσ: ο απόςτολοσ Υζτροσ είχε επίγνωςθ τθσ αποςτολισ του. Ελεφκερα είχε αποωαςίςει νϋ ακολουκιςει το δρόμο τθσ διάδοςθσ του Οόγου του Ξυρίου κι από τθν πρϊτθ ςτιγμι τθσ απελευκζρωςισ του αυτό ικελε να κάνει. Χταμάτθςε όμωσ ςτο ςπίτι του ανιψιοφ του ευαγγελιςτι Πάρκου, πριν ωφγει από τα Λεροςόλυμα, αωενόσ για να τον δουν και οι άλλοι και να πειςτοφν, αωετζρου για να μεταωζρει τα μινυμα τθσ ελεφκερθσ απόωαςισ του για τθ ςυνζχιςθ του αποςτολικοφ ζργου και ςτουσ άλλουσ αδελωοφσ. Ελεφκεροσ για τθν Εκκλθςία δεν είναι μόνο εκείνοσ που δεν είναι ςκλαβωμζνοσ, αλλά ο άνκρωποσ που αγαπά το Κεό και κάνει πράξθ το κζλθμά Ψου. Αυτόσ που δεν ωοβάται το κακό και τθν αμαρτία, αλλάηει πιςτεφοντασ ςτο Κεό. Ακόμα όμωσ κι εκείνοσ που ζχει ςκλαβωκεί ωσ προσ το ςϊμα, θ Εκκλθςία τον ενιςχφει να αντζξει τθν δουλεία, αλλά και να παλζψει για τθν ελευκερία του (όπωσ τουσ Ζλλθνεσ το 1821 και το 1940 και τουσ Λουδαίουσ από τθν Αίγυπτο). Ερωτιςεισ 1. Γιατί ο άγγελοσ δεν άωθςε τον Υζτρο να μαρτυριςει για το Χριςτό και τον ελευκζρωςε; 2. Γιατί ο Υζτροσ ςυνζχιςε να κθρφττει το λόγο του Κεοφ; 3. Υοιοσ υποχρζωνε τον Υζτρο να ςυνεχίςει τθν αποςτολι του; 4. Ψι ςθμαίνει είμαι ελεφκεροσ; Ψι ζκανε ο Υζτροσ τθν ελευκερία του; Χιμερα πόςο ελεφκεροι είμαςτε; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία δίνει ςτον άνκρωπο τθν ελευκερία του ςϊματοσ και τθσ ψυχισ. Υ Λ Δ Φ Ψ Κ Ψ Θ Ω Σ Σ Χ Α Ε Φ Γ Ψα Π Θ Ω Λ Ε Δ Θ Ε Χ Α Α Φ Δ Α Δ Ψ Γ Φ Α Χ Φ Ω Α Ξ Ψ Χ Φ Ψ Γ Φ Λ Δ Λ Ω Χ Η Δ Ω Γ Ξ Α Θ Α Β Ε Χ Π Κ Ε Α Υ Χ Λ Σ Ω Α Θ Σ Ο Λ Σ Ξ Ξ Χ Υ Ε Ψα Φ Σ Χ Ε Ψ Φ Α Θ Α Ο Χ Α Ψ Φ Θ Ε Χ Ρ Χ Ξ Α Φ Ω Χ Γ Δ Χ Γ Δ Χ Ο Ε Κ Δ Ψ Α Α Φ Ψ Π Θ Λ Φ Λ Ω Α Ρ Ρ Θ Χ Α Θ Ψ Ω Χ Θ Β Ω Χ Α Χ Φ Χ Α Δ Ε Ο Φ Σ Λ Γ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 10 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Να ηωγραφίςεισ τον απόςτολο Ρζτρο 39

40 40

41 Συνάντθςθ 11θ Ο Ρζτροσ και ο Κορνιλιοσ Χτθν Ξαιςάρεια ηοφςε ζνασ ευςεβισ και ελειμων εκατόνταρχοσ που λεγόταν Ξορνιλιοσ μαηί με τθν οικογζνειά του. Πια μζρα γφρω ςτισ τρεισ το απόγευμα είδε κακαρά ςε όραμα, ενϊ ιταν ξφπνιοσ, ζναν άγγελο του Κεοφ να μπαίνει ςτο ςπίτι του να τον πλθςιάηει και να του λζει: «Ξορνιλιε!» Αυτόσ τον κοίταξε τρομαγμζνοσ και του είπε «Ραι, Ξφριε!» και ο άγγελοσ απάντθςε «Σι προςευχζσ ςου και οι ελεθμοςφνεσ ςου ανζβθκαν ςτο Κεό, ο οποίοσ δε ςε ξεχνάει. Κα ςτείλεισ τϊρα ςτθν Λόππθ να ωωνάξουν το Χίμωνα που λζγεται και Υζτροσ και μζνει ςε ζναν άλλο Χίμωνα, το βυρςοδζψθ που μζνει κοντά ςτθ κάλαςςα» και ο άγγελοσ εξαωανίςτθκε. Υραγματικά ο Ξορνιλιοσ ζκανε όπωσ του είπε ο άγγελοσ. Ψθν επόμενθ μζρα και κακϊσ οι άνκρωποι του Ξορνιλιου δεν είχαν ωτάςει ακόμθ ςτθν Λόππθ, ο απόςτολοσ Υζτροσ ανζβθκε προσ το μεςθμζρι ςτο υπερϊο να προςευχθκεί. Εκεί πείναςε και κακϊσ ετοίμαηαν το ωαγθτό, ζπεςε ςε ζκςταςθ και είδε όραμα: είδε πωσ άνοιξε ο ουρανόσ κι ζπεςε ζνα ςεντόνι προσ τθ γθ με δεμζνεσ τισ τζςςερισ άκρεσ του, το οποίο μζςα είχε από όλα τα τετράποδα τθσ γθσ, τα κθρία, τα ερπετά και τα πουλιά του ουρανοφ. Ξαι ακοφςτθκε μια ωωνι και είπε: «Χικω Υζτρο, ςωάξε και ωάε ό, τι κζλεισ!!» Ξι ο Υζτροσ απάντθςε: «Ροτζ Κφριε, αφοφ ποτζ ςτθ ηωι μου δεν ζφαγα κάτι απαγορευμζνο ι ακάκαρτο!» Ξαι θ ωωνι ξαναείπε «Αυτά που ο Κεόσ κακάριςε μθν τα κεωρείσ ακάκαρτα!» Αυτό ζγινε τρεισ ωορζσ και φςτερα εξαωανίςτθκε από τον ουρανό! Ψθν ϊρα που ο Υζτροσ ςκεωτόταν τι να ςιμαιναν όλα αυτά ζωταςαν και οι απεςταλμζνοι του Ξορνιλιου που ζψαχναν τον Υζτρο. Ψθν ίδια ςτιγμι το Άγιο Υνεφμα πλθροωόρθςε τον Υζτρο «τρεισ άνδρεσ ςε ηθτοφν! πιγαινε μαηί τουσ χωρίσ κανζνα διςταγμό, γιατί τουσ ζχω ςτείλει εγϊ!» Ξι ζτςι πραγματικά ζκανε. Χυνάντθςε τουσ άνδρεσ και τουσ ακολοφκθςε ςτο ςπίτι του Ξορνιλιου, παρόλο που δεν ιταν Λουδαίοσ! Ξαι όταν ο Ξορνιλιοσ υποδζχτθκε τον Υζτρο γονατιςτόσ εκείνοσ τον ςικωςε λζγοντασ του ότι κι ό ίδιοσ είναι άνκρωποσ και προχϊρθςαν μαηί ςτο ςπίτι του Ξορνιλιου, όπου ιταν εκεί πολλοί άνκρωποι, όχι Λουδαίοι και περίμεναν να ακοφςουν τι κα τουσ ζλεγε. Ξαι ο Υζτροσ μίλθςε και είπε ότι «ο Κεόσ δε χωρίηει τουσ ανκρϊπουσ ςε κακαροφσ και ακάκαρτουσ, ςε Λουδαίουσ και μθ, αλλά δζχεται τον κακζνα ςε όποιο λαό κι αν ανικει αρκεί να Ψον ςζβεται και να ηει ςφμωωνα με το κζλθμά Ψου». Ξαι ο Υζτροσ βάωτιςε τον Ξορνιλιο και μαηί του ακολοφκθςαν ςτθν πίςτθ και πολλοί άλλοι ειδωλολάτρεσ. (Ρράξ. 10, 1-44) Ερμθνευτικά ςχόλια Ευςεβισ και ελειμων εκατόνταρχοσ: ο Ξορνιλιοσ ιταν αξιωματοφχοσ του ρωμαϊκοφ ςτρατοφ. Ιταν ειδωλολάτρθσ. Ιταν όμωσ και άνκρωποσ που είχε καλοςφνθ ςτθν καρδιά του και αυτό ωαινόταν από το γεγονόσ ότι ιταν ευςεβισ, δθλαδι ιξερε να ςζβεται τουσ άλλουσ ανκρϊπουσ, αλλά και αναηθτοφςε το Κεό. Θ ευςζβειά του ωαινόταν και από το γεγονόσ ότι ελεοφςε τουσ άλλουσ ανκρϊπουσ, δθλαδι προςζωερε αγάπθ. Σ Χριςτόσ κζλει όλοι οι άνκρωποι να μάκουν γι Αυτόν και ζτςι δεν περιορίηει τθν διδαςκαλία του μόνο ςε όςουσ τον ζχουν ιδθ γνωρίςει. Γι αυτό κα ςτείλει μινυμα τόςο ςτον Ξορνιλιο, όςο και ςτον απόςτολο Υζτρο. ζνα ςεντόνι προσ τθ γθ: ςτο ςεντόνι ιταν και ηϊα ακάκαρτα για τον μωςαϊκό νόμο, όπωσ το χοιρινό κρζασ. Σ Υζτροσ αναρωτιόταν αν κα ζπρεπε να κθρφξει τον χριςτιανιςμό και ςτουσ ειδωλολάτρεσ ι να τον περιορίςει μόνο ςτουσ Λουδαίουσ. Ψα ακάκαρτα ηϊα ςτο όραμα ςυμβόλιηαν τουσ ειδωλολάτρεσ. Σ Χριςτόσ όμωσ δεν ξεχωρίηει τον κόςμο ςε κακαροφσ και ακάκαρτουσ, αλλά γεννικθκε για όλουσ. τρεισ φορζσ: το όραμα το είδε τρεισ ωορζσ ο Υζτροσ για να μθν ζχει καμία αμωιβολία για το ποιο αλθκινά ιταν το κζλθμα του Κεοφ. Γι αυτό και όταν ιρκαν οι απεςταλμζνοι του Ξορνιλιου ο Υζτροσ κατάλαβε γιατί ο Κεόσ του ζςτειλε αυτό το όραμα και τουσ ακολοφκθςε για να οδθγιςει τον Ξορνιλιο ςτθν αλθκινι πίςτθ. ο Ρζτροσ μίλθςε: τον λόγο ότι ο Χριςτόσ δεν ξεχωρίηει τουσ ανκρϊπουσ τον είπε και ςτθ ςυνζχεια ςτουσ άλλουσ χριςτιανοφσ, δθλαδι ςτθν Εκκλθςία. Τλοι οι χριςτιανοί αποωάςιςαν να ακολουκιςουν το παράδειγμα του Υζτρου. Ζτςι, όλθ θ Εκκλθςία παραμζνει ανοιχτι ςτο παράδειγμα και το μινυμα του Χριςτοφ και των Αποςτόλων. Γι αυτό και τα Χριςτοφγεννα είναι μία γιορτι για όλο τον κόςμο, για όλουσ τουσ ανκρϊπουσ. Θ Εκκλθςία δεν ξεχωρίηει τουσ ανκρϊπουσ ςε καλοφσ και κακοφσ, ςε δίκαιουσ και αμαρτωλοφσ, ςε προβλθματικοφσ και ςε προοδευμζνουσ, αλλά προςωζρει τθν ςωτθρία του Χριςτοφ, τθν αγάπθ, τθν χαρά τθσ πίςτθσ ςε όλουσ. Ψο ίδιο καλοφμαςτε να κάνουμε και οι νεϊτεροι, τα παιδιά και οι ζωθβοι. πολλοί άλλοι ειδωλολάτρεσ: το παράδειγμα του Ξορνιλιου ακολοφκθςαν κι άλλοι ειδωλολάτρεσ, γιατί διαπίςτωςαν ότι θ πίςτθ ιταν για όλουσ και όχι για λίγουσ. Υάντα ςτθν Εκκλθςία ζτςι ςυμβαίνει και όπου υπάρχουν διακρίςεισ, αυτοί που τισ κάνουν εισ βάροσ των άλλων (ειρωνεφονται όςουσ είναι διαωορετικοί) ςτθν ουςία δεν ανικουν με τθ ςυμπεριωορά τουσ ςτθν Εκκλθςία. Χτο Χριςτό λοιπόν μποροφμε να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε το νόθμα των Χριςτουγζννων όταν ζχουμε αγάπθ για τουσ άλλουσ, όταν είμαςτε ανοιχτοί απζναντί τουσ, όταν μποροφμε να τουσ ςυγχωρζςουμε για τα λάκθ τουσ και κυρίωσ, όταν ζχουν κζςθ ςτθν καρδιά 41

42 μασ, όποιοι κι αν είναι, από όποιουσ κι αν προζρχονται. Αρκεί και εκείνοι να είναι ανοιχτοί και να κζλουν να ηιςουν τθ ηωι τθσ. Ερωτιςεισ 1. Γιατί ο Υζτροσ δυςκολευόταν να αποδεχκεί τουσ ειδωλολάτρεσ; 2. Ψι του ζδειξε ο Χριςτόσ με το όραμα του ςεντονιοφ; 3. Θ Γζννθςθ του Χριςτοφ είναι για λίγουσ ι για όλουσ; 4. Χωράνε οι διακρίςεισ και ο ρατςιςμόσ ςτθν Εκκλθςία; 5. Πε ποιον τρόπο μποροφμε να δείξουμε ςτο Χριςτό ότι καταλαβαίνουμε το νόθμα των Χριςτουγζννων; Συμπζραςμα Θ Εκκλθςία δεν ξεχωρίηει τουσ ανκρϊπουσ ςε κακαροφσ και ακάκαρτουσ, αλλά δζχεται όλουσ όςουσ κζλουν να ηιςουν τθ ηωι τθσ. Απολυτίκιο τθσ Γεννιςεωσ του Χριςτοφ (ιχοσ δ ) Θ Γζννθςίσ ςου Χριςτζ ο Κεόσ θμϊν, ανζτειλε τω κόςμω το ωωσ το τθσ γνϊςεωσ. εν αυτι γαρ οι τοισ άςτροισ λατρεφοντεσ, υπό αςτζροσ εδιδάςκοντο ςε προςκυνείν τον Ιλιον τθσ Δικαιοςφνθσ και ςε γινϊςκειν εξ φψουσ Ανατολι, Ξφριε δόξα Χοι. Υ Ρ Α Γ Γ Ε Ο Σ Χ Κ Ε Λ Γ Α Φ Ξ Γ Φ Δ Ε Ψ Χ Ε Ρ Ψ Σ Ρ Λ Σ Σ Χ Η Ω Α Ρ Φ Φ Σ Ο Χ Φ Ω Υ Χ Ψ Ρ Φ Υ Ψ Χ Σ Α Ρ Α Γ Θ Γ Υ Ε Λ Χ Σ Ε Ο Α Ο Ω Θ Σ Π Θ Ο Ω Θ Ο Λ Λ Ξ Φ Ω Ο Ω Π Π Λ Σ Σ Σ Ρ Υ Π Α Φ Ο Χ Ψ Ω Χ Λ Φ Α Ξ Α Κ Α Φ Ψ Α Χ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 10 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Υοια λζξθ ςυναντοφμε δφο ωορζσ; Τα χριςτουγεννιάτικα Κερκυραϊκά κάλαντα Χριςτουγζννων Χιμερα οι μάγοι ζρχονται ςτθ χϊρα του Θρϊδθ και ο Θρϊδθσ ταραχκείσ ζγινε κθριϊδθσ. Ξράηει τουσ μάγουσ και ρωτά: «Πάγοι, ποφ κε να πάτε». Εισ Βθκλεζμ το ςπιλαιο τθν πόλθ τθν αγία Υου εκεί γεννάει το Χριςτό θ Δζςποινα Παρία. Βυηαντινά Άναρχοσ Κεόσ καταβζβθκεν και εν τθ Υαρκζνω κατϊκθςεν Ερουρζμ, ερουρζμ, ερουρερουρερουρζμ, Χαίρε Άχραντε! Βαςιλεφσ των όλων και Ξφριοσ, ιλκε τον Αδάμ αναπλάςαςκαι Ερουρζμ, ερουρζμ, ερουρζμ και τερενά, χαίρε Δζςποινα! Γθγενείσ ςκιρτάτε και χαίρεςκε, τάξεισ των Αγγζλων ευωραίνεςκε! Δζξου Βθκλεζμ τον Δεςπότθν Χου, Βαςιλζα πάντων και Ξφριον! Εξ Ανατολϊν Πάγοι ζρχονται δϊρα προςκομίηοντεσ άξια! Χιμερον θ κτίςισ αγάλλεται και πανθγυρίηει κι ευωραίνεται! Φωσ εν τω ςπθλαίω ανζτειλε και τοισ εν τω ςκότει επζλαμψε! Ψάλλοντεσ ωδιν τθν επάξιον, φμνον ςοι προςωζρομεν Δζςποτα! Ω Υαρκενομιτορ και Δζςποινα, ςϊηε τουσ εισ ςε καταωεφγοντασ 42

43 Να ηωγραφίςεισ τθν Γζννθςθ του Χριςτοφ: 43

44 Συνάντθςθ 12θ Ο Ραφλοσ και ο Σίλασ ςτουσ Φιλίππουσ Σ Υαφλοσ και ο Χίλασ μετά από τθν επίςκεψι τουσ ςτθ Ψρωάδα πιγαν ςτουσ Φιλίππουσ τθσ Πακεδονίασ, τθν ςπουδαιότερθ τότε πόλθ τθσ περιοχισ, που ιταν και αποικία των Φωμαίων. Χιμερα οι Φίλιπποι είναι θ Ξαβάλα. Εκεί παρζμειναν μερικζσ μζρεσ και όταν ιρκε το Χάββατο, βγικανε ζξω από τθν πόλθ, ςτο ποτάμι, όπου ςκζωτθκαν ότι κα ιταν τόποσ προςευχισ των Λουδαίων. Εκεί κάκιςαν και μιλοφςαν ςτισ γυναίκεσ που είχαν ςυγκεντρωκεί. Πια γυναίκα από τα Κυάτειρα που λεγόταν Ουδία, ζμποροσ πορωυρϊν υωαςμάτων, προςιλυτθ, άκουγε και ο Ξφριοσ άνοιξε τθν καρδιά τθσ ϊςτε να δίνει προςοχι ς αυτά που ζλεγε ο Υαφλοσ. Τταν βαωτίςτθκε αυτι και όλθ θ οικογζνειά τθσ, παρακάλεςε τουσ αποςτόλουσ: «Αν με κρίνετε πιςτι ςτον Ξφριο, ελάτε να μείνετε ςπίτι μου» και το ηιτθςε με πολφ επιμονι. Πια μζρα, κακϊσ ο Υαφλοσ με το Χίλα πιγαιναν ςτον τόπο τθσ προςευχισ, ςυνάντθςαν μια δοφλθ που είχε μαντικό πνεφμα και με τισ μαντείεσ τθσ ζωερνε πολλά χριματα ςτουσ κυρίουσ τθσ. Αυτι ακολουκοφςε τον Υαφλο και το Χίλα και ωϊναηε: «Αυτοί οι άνκρωποι είναι δοφλοι του φψιςτου Κεοφ, που ςασ κθρφττουν τθν οδό τθσ ςωτθρίασ!». Αυτό το ζκανε πολλζσ μζρεσ. Σ Υαφλοσ αγανάκτθςε, γφριςε πίςω ςτο πνεφμα και είπε: «Χε διατάηω ςτο όνομα του Λθςοφ Χριςτοφ να βγεισ ζξω απ αυτιν». Ψθν ίδια ςτιγμι το πνεφμα βγικε. Τταν κατάλαβαν τα αωεντικά τθ γυναίκασ ότι μαηί με το πνεφμα χάκθκαν και οι ευκαιρίεσ να κερδίηουν χριματα απ αυτιν, ζπιαςαν τον Υαφλο και το Χίλα και τουσ ζςυραν ςτθν αγορά για να τουσ παρουςιάςουν ςτισ αρχζσ. Ψουσ οδιγθςαν μπροςτά ςτουσ ανϊτατουσ άρχοντεσ τθσ πόλθσ και είπαν: «Αυτοί οι άνκρωποι είναι Λουδαίοι και προκαλοφν ταραχζσ ςτθν πόλθ. Κζλουν να μασ ωζρουν ζκιμα, που δεν επιτρζπεται ςε μασ που είμαςτε Φωμαίοι να τα δεχτοφμε ι να τα τθροφμε». Εναντίον τουσ ξεςθκϊκθκε τότε και ο λαόσ. Σι άρχοντεσ τουσ ζςκιςαν τα ροφχα και ζδωςαν διαταγι να τουσ ραβδίςουν. Αωοφ τουσ ζδωςαν πολλά χτυπιματα, τουσ ζβαλαν ςτθ ωυλακι κι ζδωςαν εντολι ςτο δεςμοωφλακα να τουσ ωυλάει αςωαλιςμζνουσ καλά. Αυτόσ τουσ ζβαλε τότε ςτο πιο εςωτερικό κελί και για αςωάλεια ζςωιξε τα πόδια τουσ ςτθν ξυλοπζδθ. Γφρω ςτα μεςάνυχτα, ο Υαφλοσ και ο Χίλασ προςεφχονταν και ζψελναν φμνουσ ςτο Κεό. Σι ωυλακιςμζνοι τουσ άκουγαν. αωνικά ζγινε ςειςμόσ μεγάλοσ, τόςο που ςαλεφτθκαν τα κεμζλια τθσ ωυλακισ. Αμζςωσ άνοιξαν όλεσ οι πόρτεσ και τα δεςμά όλων των ωυλακιςμζνων λφκθκαν. Σ δεςμοωφλακασ ξφπνθςε κι όταν είδε τισ πόρτεσ τθσ ωυλακισ ανοιχτζσ, ζβγαλε το ςπακί του κι ικελε να ςκοτωκεί, επειδι νόμιηε πωσ οι ωυλακιςμζνοι είχαν δραπετεφςει. Ψότε ο Υαφλοσ ωϊναξε δυνατά: «Πθν κάνεισ κανζνα κακό ςτον εαυτό ςου, γιατί όλοι είμαςτε εδϊ!». Σ δεςμοωφλακασ ηιτθςε να του ωζρουν ωϊτα, πιδθξε μζςα ςτο κελί και τρομαγμζνοσ ζπεςε ςτα πόδια του Υαφλου και του Χίλα. Ϊςτερα τουσ ζβγαλε ζξω και τουσ ρϊτθςε: «Ξφριοι, τι πρζπει να κάνω για να ςωκϊ:». Ξι αυτοί του είπαν: «Υίςτεψε ςτον Ξφριο Λθςοφ Χριςτό και κα ςωκείσ και εςφ και το ςπίτι ςου». Ξαι κιρυξαν ς αυτόν και ς όςουσ ιταν ςτο ςπίτι του το λόγο του Ξυρίου. Σ δεςμοωφλακασ τουσ πιρε τθν ίδια ϊρα μζςα ςτθ νφχτα κι ζπλυνε τισ πλθγζσ τουσ. Ϊςτερα βαωτίςτθκε αμζςωσ ο ίδιοσ και όλθ θ οικογζνειά του. Ξατόπιν τουσ ανζβαςε ςτο ςπίτι του και τουσ ζςτρωςε τραπζηι. Ιταν ευτυχισ που κι αυτόσ και όλθ θ οικογζνειά του είχαν βρει τθν πίςτθ ςτο Κεό. Τταν ξθμζρωςε, οι άρχοντεσ ζςτειλαν τουσ κλθτιρεσ ςτο δεςμοωφλακα και του είπαν: «Απόλυςε τουσ ανκρϊπουσ εκείνουσ». Σ δεςμοωφλακασ μετζωερε τα λόγια αυτά ςτον Υαφλο, λζγοντασ: «Σι άρχοντεσ ζςτειλαν εντολι ν απολυκείτε. Ψϊρα λοιπόν βγείτε και πθγαίνετε ςτο καλό». Σ Υαφλοσ όμωσ είπε ςτουσ κλθτιρεσ: «Πασ ζδειραν δθμοςίωσ χωρίσ να μασ δικάςουν, αν και είμαςτε Φωμαίοι πολίτεσ, και μασ ζκλειςαν ςτθ ωυλακι. Ξαι τϊρα μασ διϊχνουν ςτα κρυωά; Τχι βζβαια! Ρα ζρκουν να μασ βγάλουν αυτοί οι ίδιοι». Σι κλθτιρεσ μετζωεραν ςτουσ άρχοντεσ τα λόγια αυτά. Εκείνοι όταν άκουςαν ότι είναι Φωμαίοι, ωοβικθκαν. Ιρκαν και τουσ ηιτθςαν ςυγνϊμθ, τουσ ζβγαλαν ζξω και τουσ παρακάλεςαν να ωφγουν από τθν πόλθ. Αυτοί, βγικαν από τθ ωυλακι και πιγαν ςτο ςπίτι τθσ Ουδίασ. Εκεί είδαν τουσ χριςτιανοφσ, τουσ ενκάρρυναν και αναχϊρθςαν. (Ρράξ. 16, 12-40) Ερμθνευτικά ςχόλια: 44

45 Ρροςιλυτθ: ιταν ειδωλολάτριςςα και πίςτεψε αρχικά ςτο Κεό των Λουδαίων, δθλαδι ςτο Κεό τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ. Ραφλοσ και Σίλασ: ο Υαφλοσ και ο Χίλασ βρίςκονται ςε μια περιοδεία, ζνα ταξίδι δθλαδι ςε πολλά μζρθ με ςκοπό να μιλιςουν ςτουσ ανκρϊπουσ για το Χριςτό, τθν εκκλθςία Ψου και να βαωτίςουν χριςτιανοφσ όςουσ το επικυμοφν. Πιλάνε λοιπόν ςτον κόςμο για το Χριςτό ξζροντασ πωσ άλλοι κα τουσ ακοφςουν πρόκυμα και με αγάπθ ενϊ άλλοι κα τουσ αρνθκοφν και κα τουσ πολεμιςουν ακόμθ. Αυτό είναι θ ιεραποςτολι που ηθτά θ εκκλθςία μασ, να μθν κρατιςουμε ό, τι ξζρουμε και ό, τι ηοφμε μόνο για τον εαυτό μασ, αλλά να το μοιραςτοφμε με τουσ άλλουσ, ακόμα και αν αυτοί δε μασ πιςτζψουν. «Αυτοί οι άνκρωποι είναι δοφλοι του φψιςτου και μασ κθρφττουν τθν οδό τθσ ςωτθρίασ»: κα αναρωτιόταν κανείσ αν υπάρχει κάποιο ψζμα, κάτι κακό ςτα λόγια αυτισ τθσ γυναίκασ. Αυτι θ γυναίκα πράγματι λζει κάτι που είναι αλθκινό, όμωσ πίςω απ αυτό κρφβεται κάποιοσ κακόσ ςκοπόσ. Σι άνκρωποι που κα πίςτευαν τον Υαφλο και το Χίλα, κα αναγνϊριηαν πωσ αυτι θ γυναίκα ζχει προωθτικζσ ικανότθτεσ και μιλάει ςωςτά. Ζτςι, μετά τθν αποχϊρθςθ του Υαφλου, κα μποροφςε να εκμεταλλευτεί τθν εμπιςτοςφνθ των ανκρϊπων γι αυτιν και να ςυκοωαντιςει όχι μόνο τουσ αποςτόλουσ, αλλά και τον ίδιο το Χριςτό. Αυτόσ ιταν ο ςκοπόσ του δαιμονικοφ πνεφματοσ μζςα τθσ. Ο Ραφλοσ και ο Σίλασ προςεφχονταν και ζψελναν φμνουσ ςτο Κεό: βλζπουμε ότι οι απόςτολοι δεν ξεχνάνε να προςευχθκοφν ςτο Κεό. Τ, τι κάνουν δεν το καταωζρνουν μόνοι τουσ, αλλά είναι ζργο του Κεοφ. Υροςεφχονται, γιατί αγαπάνε το Κεό και ξζρουν ότι ζχουν ανάγκθ τθ βοικειά του. Αυτό τουσ προςτατεφει από τθν υπερθωάνεια και αυτό κζλει ο Κεόσ και από μασ. Ρα μθν ξεχνάμε να προςευχόμαςτε ς Αυτόν, να Ψου μιλάμε όχι μόνο ατομικά, αλλά και ςυλλογικά μζςα ςτθν εκκλθςία και ζχουμε πολλζσ ευκαιρίεσ μζςα από τισ ακολουκίεσ. «Μθν κάνεισ κανζνα κακό ςτον εαυτό ςου, γιατί όλοι είμαςτε εδϊ»: ο Υαφλοσ και ο Χίλασ δε γνωρίηουν ςτουσ ανκρϊπουσ το Χριςτό μόνο μζςα από τα λόγια, αλλά κυρίωσ μζςα από τθν αγάπθ. Σ Κεόσ είναι αγάπθ και αυτιν ηθτάει και από μασ. Σι χριςτιανοί είναι άνκρωποι που αγαποφν πάνω απ όλα το Κεό και μαηί όλο τον κόςμο. Ξαι θ αγάπθ δεν είναι μόνο ςτα λόγια αλλά ωαίνεται από το πόςο κζλουμε οι άνκρωποι να γνωρίςουν το Χριςτό και να χαροφν μαηί μασ. Βλζπουμε λοιπόν ςτθν ιςτορία μασ πωσ οι απόςτολοι δεν εγκαταλείπουν το δεςμοωφλακα για να ςωκοφν οι ίδιοι, αλλά κζλουν πρϊτα να ςωκεί αυτόσ. Ζτςι γίνεται και ο άνκρωποσ αυτόσ γίνεται χριςτιανόσ γνωρίηοντασ πρϊτα απ όλα τθν αγάπθ. Ψθν αγάπθ είναι που ηθτάει ο Χριςτόσ και από μασ. Πε τουσ τρόπουσ αυτοφσ, το να μιλάμε και ςτουσ άλλουσ για το Χριςτό, να ςυμμετζχουμε ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ με προςευχι και πίςτθ και με τθν αγάπθ κάνουμε το βάπτιςμά μασ ενεργό και δεν είμαςτε χριςτιανοί για να είμαςτε, αλλά ηοφμε αλθκινά τθν πίςτθ μασ. Ερωτιςεισ: 1. Ψι κζλουν να κάνουν ο Υαφλοσ και ο Χίλασ μζςα από τθν περιοδεία τουσ και πωσ το εωαρμόηουν; 2. Γιατί ο Υαφλοσ ενοχλείται από τα λόγια τθσ δοφλθσ; 3. Γιατί προςεφχονται ςτθ ωυλακι οι απόςτολοι; 4. Από ποια ςθμεία ωαίνεται θ αγάπθ των αποςτόλων ςτθν ιςτορία; 5. Υϊσ μποροφμε εμείσ ςιμερα να μοιάςουμε ςτον Υαφλο και το Χίλα; Συμπζραςμα Θ Εκκλθςία ηθτά από μασ να ανανεϊνουμε το βάπτιςμά μασ με τθ ςυμμετοχι ςτθν πνευματικι τθσ ηωι (ιεραποςτολι, λατρεία, αγάπθ). Απολυτίκιο τθσ Βαπτίςεωσ του Χριςτοφ (ιχοσ α ) Εν Λορδάνθ βαπτιηομζνου ςου, Ξφριε, θ τθσ Ψριάδοσ εωανερϊκθ προςκφνθςισ. Ψου γαρ θ γεννιτοροσ θ ωωνι προςεμαρτφροι ςοι, αγαπθτόν ςε υιόν ονομάηουςα. και το Υνεφμα εν είδει περιςτεράσ, εβεβαίου του λόγου το αςωαλζσ. Σ επιωανείσ, Χριςτζ ο Κεόσ, και τον κόςμον ωωτίςασ δόξα ςοι. 45

46 Χυμπλιρωςε τθ μεςοςτιχίδα: 1. Ψο όνομα τθσ γυναίκασ από τα Κυάτειρα. 2. Σ δεςμοωφλακασ βαωτίςτθκε μαηί με τθν του. 3. Υου βριςκόταν ο Υαφλοσ πριν ζρκει ςτουσ Φιλίππουσ; 4. Ψι είναι ο Υαφλοσ και ο Χίλασ του Χριςτοφ; 5. Υοφ κζλει ο Χριςτόσ να ηιςουμε τθν ιεραποςτολι, τθ λατρεία και τθν αγάπθ; 1. Α 2. Γ _ 3. _ Α 4. _Υ _ 5. Θ _ Να ηωγραφίςεισ τθν Βάπτιςθ του Χριςτοφ: 46

47 Συνάντθςθ 13θ Ο Βαρνάβασ, ο Ραφλοσ, ο Ελφμασ και ο Σζργιοσ Χτθν εκκλθςία τθσ Αντιόχειασ υπιρχαν κάποιοι προωιτεσ και δάςκαλοι: ο Βαρνάβασ, ο Χυμεϊν που ονομαηόταν και Ρίγερ, ο Οοφκιοσ ο Ξυρθναίοσ, ο Παναιν ο οποίοσ είχε ςυναναςτραωεί τον Θρϊδθ τον τετράρχθ και ο Υαφλοσ. Ξακϊσ υπθρετοφςαν τον Ξφριο και νιςτευαν, τουσ είπε το Άγιο Υνεφμα: «εχωρίςτε μου το Βαρνάβα και τον Υαφλο ςτο ζργο για το οποίο τουσ προςκάλεςα». Εκείνοι αωοφ νιςτευςαν, προςευχικθκαν και ζβαλαν τα χζρια τουσ πάνω ςτα κεωάλια του Βαρνάβα και του Υαφλου, τουσ άωθςαν ελεφκερουσ να ωφγουν για να πάνε να κθρφξουν το λόγο του Κεοφ. Αυτοί κατζβθκαν ςτθ Χελεφκεια και από εκεί ζπλευςαν προσ τθν Ξφπρο. Τταν ζωταςαν ςτθ Χαλαμίνα, άρχιςαν να κθρφττουν το λόγο του Κεοφ ςτισ ςυναγωγζσ των Λουδαίων όπου μαηί τουσ είχαν και τον Λωάννθ. Τταν πζραςαν από όλο το νθςί μζχρι και τθν Υάωο, ςυνάντθςαν κάποιο μάγο Λουδαίο ψευδοπροωιτθ που τον ζλεγαν Βαριθςοφ. Αυτόσ ιταν μαηί με τον ανκφπατο τθσ Φϊμθσ που είχε κατακτιςει το νθςί, τον Χζργιο Υαφλο, ζναν άνκρωπο ςυνετό, ο οποίοσ προςκάλεςε το Βαρνάβα και τον Υαφλο και τουσ ηιτθςε να ακοφςει το λόγο του Κεοφ. 47

48 Αλλά ο Ελφμασ ο μάγοσ, ζτςι μεταωράηεται το όνομα του, αντιςτεκόταν και προςπακοφςε να αποτρζψει τον ανκφπατο από τθν πίςτθ. Ψότε ο Υαφλοσ, γεμάτοσ Άγιο Υνεφμα, ζςτρεψε το βλζμμα του προσ αυτόν και του είπε: «εςφ που είςαι γεμάτοσ από κάκε δόλο και ραδιουργία, γιε του διαβόλου, που εχκρεφεςαι κάκετι καλό, δεν κα πάψεισ να διαςτρζωεισ τουσ ίςιουσ δρόμουσ του Ξυρίου; Ξαι τϊρα, το χζρι του Ξυρίου κα ςε χτυπιςει, κα είςαι τυωλόσ και δεν κα βλζπεισ τον ιλιο για ζνα διάςτθμα». Αμζςωσ ζπεςε πάνω του καμπάδα και ςκοτάδι και τριγυρνοφςε εδϊ κι εκεί ηθτϊντασ να τον οδθγιςουν από το χζρι. Τταν ο ανκφπατοσ είδε το γεγονόσ, επίςτεψε και και ζμεινε κατάπλθκτοσ από τθ διδαςκαλία του Ξυρίου. (Ρράξ. 13, 1-12) Ερμθνευτικά ςχόλια Ρροφιτεσ: Θ τάξθ των προωθτϊν ιταν δεφτερθ αμζςωσ μετά από αυτι των αποςτόλων ςτθν ιεραρχία τθσ πρωτοχριςτιανικισ εκκλθςίασ, γι αυτό και κατείχαν μεγάλθ δφναμθ μεταξφ των χριςτιανϊν. Ενϊ οι απόςτολοι είχαν διαλεχτεί από τον ίδιο το Χριςτό, οι προωιτεσ επιλζγονταν από το Άγιο Υνεφμα. Πποροφςαν και εκείνοι να τελοφν τθ Κεία Ευχαριςτία και να κάνουν περιοδίεσ κθρφττοντασ το λόγο του Κεοφ. Ζπλευςαν προσ τθν Κφπρο: Υρόκειται για τον πρϊτο ςτακμό τθσ πρϊτθσ αποςτολικισ περιοδίασ του αποςτόλου Υαφλου. Παηί με τον απόςτολο Βαρνάβα ξεκίνθςαν από τθν Αντιόχεια και επιςκζωτθκαν τθν Ξφπρο, τθν Υζργθ τθσ Υαμωυλίασ, τθν Αντιόχεια τθσ Υιςιδίασ και πόλεισ τθσ Ουκαονίασ (ι Ρότιασ Γαλατίασ), όπωσ το Λκόνιο, τα Οφςτρα και τθ Δζρβθ. Πάλιςτα ςτθν περιοχι τθσ Γαλατίασ, οι κοινότθτεσ που ιδρφονται περιλαμβάνουν χριςτιανοφσ εξ Λουδαίων και εξ εκνικϊν, ζνα κζμα που προκάλεςε τθν πρϊτθ Αποςτολικι Χχνοδο ςτα Λεροςόλυμα. Βαριθςοφσ ι Ελφμασ: Σ μάγοσ αυτόσ ωαίνεται να κατείχε ςθμαντικι κζςθ ςτθν Ξφπρο μιασ και βριςκόταν κοντά ςτον κυβερνιτθ του νθςιοφ. Αναωζρεται ςτισ Υράξεισ ωσ ψευδοπροωιτθσ κακϊσ οι «μαντικζσ» του ικανότθτεσ δεν προζρχονταν από το Άγιο Υνεφμα. Κζλοντασ να μθν χάςει τθν εξουςία του πάνω ςτον ανκφπατο προςπάκθςε να τον αποτρζψει από τον Χριςτιανιςμό. Ανκφπατοσ Σζργιοσ Ραφλοσ: Υρόκειται για τον Φωμαίο κυβερνιτθ τθσ Ξφπρου, ο οποίοσ ζγινε ο πρϊτοσ υψθλόβακμοσ Φωμαίοσ αξιωματοφχοσ που αςπάςτθκε το Χριςτιανιςμό και βοικθςε ςτθν εξάπλωςθ του ςτθν Ξφπρο. Ο Ραφλοσ, γεμάτοσ Άγιο Ρνεφμα: ο Υαφλοσ δεν ζδραςε μονοσ του, ιταν το Άγιο Υνεφμα που τιμϊρθςε τον Ελφμα. Βζβαια ο Υαφλοσ με τθν ερϊτθςθ του του ζδωςε τθν ευκαιρία τθσ μετάνοιασ αλλά εκείνοσ δεν τθν εκμεταλλεφτθκε. Βλζποντασ τον Ελφμα να τυωλϊνεται, ο ανκφπατοσ κατάλαβε τθν ανωτερότθτα τθσ διδαςκαλίασ του Χριςτοφ ζναντι τθσ μαγείασ του Ελφμα. εςφ που είςαι γεμάτοσ από κάκε δόλο και ραδιουργία: το ενδιαωζρον είναι πωσ ο Υαφλοσ δεν κρφβει τθν αλικεια, αλλά με κάρροσ, χωρίσ να ωοβθκεί τον Φωμαίο αξιωματοφχο, που ιταν ο άρχοντασ τθσ Ξφπρου και ωίλοσ του Ελφμα, αναωζρει ςτον μάγο τα ςωάλματά του. Θ πίςτθ κάνει τον άνκρωπο να υπθρετεί τθν αλικεια και να μθν δειλιάηει. Ρα λζει τι ακριβϊσ ςυμβαίνει, όχι με ςκοπό να κάνει τον άλλο να αιςκανκεί άςχθμα, αλλά να τον ταρακουνιςει για να κατλάβει πότε βρίςκεται μακριά από τθν αλικεια. Σ Χζργιοσ Υαφλοσ κα πιςτζψει ςτο Χριςτό, χάρισ ςτθν αλικεια που είπε ο Υαφλοσ. Ζτςι κι εμείσ, να μθν ντρεπόμαςτε για τθν πίςτθ ςτο Χριςτό και να μθν ωοβόμαςτε να το ομολογιςουμε, ενϊ όταν κάποιοσ δεν κάνει το ςωςτό, να προςπακοφμε με κάρροσ να λζμε γιατί κάτι είναι λάκοσ. Ακόμθ κι αν κάποιοσ είναι δυνατόσ και αιςκανόμαςτε ότι κα ζχει ςυνζπειεσ θ αλικεια, ο Χριςτόσ κα μασ βοθκιςει να τθν δείξουμε και να μθν δειλιάςουμε. Ερωτιςεισ 1. Ψι ιταν οι προωιτεσ ςτθν πρωτοχριςτιανικοί εκκλθςία; 2. Υροσ ποιο νθςί ζπλευςαν ο Βαρνάβασ και ο Υαφλοσ; 3. Ψι κζςθ είχε ο Ελφμασ ςτθν Ξφπρο; 4. Γιατί προςπακοφςε να πείςει ο Ελφμασ τον ανκφπατο να μθν πιςτζψει ςτο Χριςτιανιςμό; 5. Υωσ πίςτεψε ο ανκφπατοσ ςτο Χριςτό; 6. Ψι ηθτά από μασ θ Εκκλθςία όταν κάποιοσ κατθγορεί τθν πίςτθ μασ ι κάνει κάτι που δεν είναι ςωςτό; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία κζλει από εμάσ να ζχουμε κάρροσ ςτθ ηωι μασ και να μθν ωοβόμαςτε να ποφμε τθν αλικεια ακόμθ και μπροςτά ςτουσ πιο δυνατοφσ ανκρϊπουσ. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα Από ποιο νθςί ξεκίνθςε θ πρϊτθ αποςτολικι περιοδεία του Υαφλου Πε ποιον άλλο ζωυγε από τθν Αντιόχεια ο Υαφλοσ 48

49 _ Ψο όνομα του μάγου Σ Χζργιοσ Υαφλοσ ιταν τθσ Ξφπρου Σ Ελφμασ ζμεινε για ζνα διάςτθμα Να ηωγραφίςετε τον Ραφλο που τιμωρεί τον Ελφμα Συνάντθςθ 14θ Ο Ραφλοσ και ο Άγαβοσ Σ Βαρνάβασ και ο Υαφλοσ, όπωσ είδαμε, πιγαν ςτθν Ξφπρο, όπου ςυνάντθςαν τον Ελφμα τον Πάγο και τον ανκφπατο Χζργιο Υαφλο. Υριν ξεκινιςουν για εκεί, ιρκαν κάποιοι προωιτεσ ςτθν Αντιόχεια για να ςυηθτιςουν μαηί τουσ και με τθν Εκκλθςία. Σι προωιτεσ ιταν διδάςκαλοι του λόγου του Κεοφ, αλλά και κάποιοι που είχαν από το Κεό το χάριςμα να βλζπουν τι πρόκειται να ςυμβεί. Ζνασ από αυτοφσ ιταν και ο Άγαβοσ. Αυτόσ είπε ότι επρόκειτο να πζςει μεγάλθ πείνα ςε όλθ τθν οικουμζνθ. Ξαι οι μακθτζσ, ςκζωτθκαν να ςτείλουν ο κακζνασ τουσ ότι μποροφςε για να βοθκιςουν τουσ αδελωοφσ που κατοικοφν ςτθν Λουδαία και πεινοφςαν. Αυτό και ζκαναν απζςτειλαν τθ βοικεια προσ τουσ πρεςβυτζρουσ τθσ Εκκλθςίασ των Λεροςολφμων, μζςω του Βαρνάβα και του Υαφλου. 49

50 Σ Υαφλοσ ζωυγε κατόπιν για τθν Ελλάδα, όπου οδιγθςε ςτο χριςτιανιςμό πολλοφσ Ζλλθνεσ. Ξάποια ςτιγμι επζςτρεψε ςτθν Ξαιςάρεια τθσ Υαλαιςτίνθσ και ο ςκοπόσ του ιταν να πάει ςτα Λεροςόλυμα. Ιταν ο καιρόσ που ο Κεόσ είχε ορίςει για να ςυλλθωκεί και να μεταωερκεί αιχμάλωτοσ ςτθ Φϊμθ, για να μπορζςει κι εκεί να κθρφξει το μινυμα του Ευαγγελίου. Χτο ςπίτι του Φιλίππου, ο οποίοσ είχε τζςςερισ κόρεσ που είχαν ιεραποςτολικό ηιλο και μιλοφςαν ςτουσ ανκρϊπουσ για το Κεό, ιρκε πάλι ο προωιτθσ Άγαβοσ. Υιρε από τον Υαφλο τθν ηϊνθ που ωοροφςε ςτθ μζςθ του και ζδεςε μ αυτιν τα χζρια και τα πόδια του και τουσ είπε: -«Αυτά λζει το Άγιο Υνεφμα. Ψον άνκρωπο αυτόν, ςτον οποίο ανικει θ ηϊνθ, μ αυτόν τον τρόπο πρόκειται να τον δζςουν οι Λουδαίοι ςτα Λεροςόλυμα και να τον παραδϊςουν ςτα χζρια των ειδωλολατρϊν». Πόλισ άκουςαν αυτό όλοι, τόςο οι επιςκζπτεσ και ςυνεργάτεσ του Υαφλου, όςο και οι ντόπιοι, παρακαλοφςαν τον Υαφλο να μθν πάει ςτα Λεροςόλυμα. Σ Υαφλοσ τουσ απάντθςε τότε: «Γιατί κλαίτε και κάνετε τθν καρδιά μου να ραγίηει; Εγϊ είμαι ζτοιμοσ όχι μόνο να δεκϊ, αλλά και να πεκάνω ςτα Λεροςόλυμα για χάρθ του Χριςτοφ». Ξαι κακϊσ δεν πείκονταν να μθν πάει ςτα Λεροςόλυμα, όλοι θςφχαςαν, προςευχικθκαν και είπαν: «Ασ γίνει το κζλθμα του Ξυρίου». Υράγματι, ο Υαφλοσ πιγε ςτα Λεροςόλυμα, τον ςυνζλαβαν οι Λουδαίοι και πιγε αιχμάλωτοσ ςτθν Φϊμθ. Δεν πρόκειτο όμωσ να πεκάνει αμζςωσ, αλλά να κθρφξει και ςε άλλουσ τόπουσ το μινυμα του Ευαγγελίου. Σ Άγαβοσ ςτθ ςυνζχεια κιρυξε το Ευαγγζλιο ςε διάωορα μζρθ του κόςμου και πζκανε ςε μεγάλθ θλικία όχι μαρτυρικά, αλλά ειρθνικά. Θ Εκκλθςία τιμά τθν μνιμθ του Αποςτόλου Αγάβου ςτισ 8 Απριλίου κάκε χρόνο. (Ρράξ. 11, και 21, 1-16) Ερμθνευτικά ςχόλια χάριςμα από το Κεό: Σ Άγαβοσ επειδι είχε κακαρι καρδιά και αγαποφςε το Κεό, ωωτίςτθκε από το Αγ. Υνεφμα (το τρίτο πρόςωπο τθσ Αγίασ Ψριάδοσ) και προανιγγειλε τθν πείνα που κα ζπεωτε ςτον κόςμο. Θ πείνα αυτι πράγματι ςυνζβθ ςτα χρόνια του αυτοκράτορα Ξλαυδίου. Θ προωθτεία δεν είναι μόνο να προλζγει κάποιοσ τι πρόκειται να ςυμβεί, αλλά και το να μπορεί να αναωζρει το κζλθμα του Κεοφ. Είναι ζνα χάριςμα από το Κεό που το δίνει ς εκείνουσ που γνωρίηει ότι κα το χρθςιμοποιιςουν ςωςτά, όχι για να κάνουν τουσ ζξυπνουσ, αλλά για να ωανερϊςουν το κζλθμά Ψου. πείνα: αυτό που επρόκειτο να ςυμβεί δεν ζκανε τουσ χριςτιανοφσ να ωοβθκοφν, αλλά να κινθτοποιθκοφν. Χυγκζντρωςαν οικονομικι βοικεια, ϊςτε να μπορζςουν οι άλλοι χριςτιανοί να αντζξουν τισ δυςκολίεσ τθσ πείνασ. Θ πίςτθ ςτο Χριςτό μασ διδάςκει και μασ ωκεί να είμαςτε δυναμικοί άνκρωποι, να μθν ωοβόμαςτε και να μθν κάνουμε πίςω ςε οποιαδιποτε δυςκολία, είτε υλικι είτε που αωορά ςτθ ςτάςθ των άλλων ζναντι τθσ πίςτθσ. πιρε τθ ηϊνθ του Ραφλου: ο Άγαβοσ ωανζρωςε και τι επρόκειτο να ςυμβεί ςτον Υαφλο. Τταν οι άλλοι χριςτιανοί άκουςαν τθν προωθτεία του Άγαβου, παρακαλοφςαν τον Υαφλο να μθν πάει ςτα Λεροςόλυμα. Από αγάπθ και πόνο γι αυτόν ιταν θ ςτάςθ τουσ. Τμωσ εκείνοσ δεν υποχϊρθςε. Τςο κι αν αγαπάμε τθ ηωι ι τουσ άλλουσ, όταν πιςτεφουμε ςτο Χριςτό δεν κάνουμε πίςω ςε ό,τι κεωροφμε ςωςτό, γιατί αυτι θ αγάπθ είναι πιο πάνω από οποιαδιποτε άλλθ. ασ γίνει το κζλθμα του Κυρίου: το κζλθμα του Ξυρίου είναι το κριτιριο για το πϊσ αντιμετωπίηουμε τθ ηωι και όχι το δικό μασ. Ξαι ςτθν περίπτωςθ του Υαφλου, εκείνοσ ιξερε πωσ αυτό το κζλθμα ιταν να πάει ςτα Λεροςόλυμα. Δεν ζκανε πίςω. Σι άλλοι χριςτιανοί υπάκουςαν ς αυτό το κζλθμα και τότε διαπίςτωςαν πωσ οφτε ο Υαφλοσ επρόκειτο να πεκάνει, αλλά και ο λόγοσ του Κεοφ κα διαδιδόταν ςτον υπόλοιπο κόςμο. Ασ μθν κάνουμε πίςω λοιπόν ςε ό,τι είναι ςωςτό, ακόμθ κι αν οι άλλοι που μασ αγαποφν δεν κζλουν να ςτενοχωρθκοφμε και ο Κεόσ κα μασ ενιςχφςει. Αυτό ςτισ κακθμερινζσ ςχζςεισ μεταωράηεται για παράδειγμα ςτο να πθγαίνουμε ςτθν Εκκλθςία τθν Ξυριακι, ακόμθ κι αν οι άλλοι ωίλοι μασ δεν πθγαίνουν, να νθςτεφουμε όςο μποροφμε, ακόμθ κι αν οι άλλοι δεν το κάνουν, να ςυγχωροφμε αυτοφσ που μασ κάνουν κακό ι μασ πειράηουν, αλλά και να ηοφμε όπωσ κζλει ο Κεόσ γενικότερα, χωρίσ υποχωριςεισ και εκπτϊςεισ ς αυτά που πιςτζουμε. Ερωτιςεισ 1. Ψι προωιτευςε ο Άγαβοσ ότι κα γίνει ςε όλθ τθν οικουμζνθ; 2. Ψι προωιτευςε ότι κα γίνει για τον Υαφλο; 3. Υϊσ αντζδραςαν οι χριςτιανοί ςτθν μία και ςτθν άλλθ περίπτωςθ; 4. Υϊσ αντζδραςε ο Υαφλοσ ςτθν δεφτερθ προωθτεία του Άγαβου; 5. Ψι ηθτά από μασ θ Εκκλθςία όταν βριςκόμαςτε ςτο δίλθμμα να επιλζξουμε το ςωςτό ι το λάκοσ; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ μακαίνει να μθν υποχωροφμε ςε ό,τι είναι ςωςτό, ακόμθ κι αν αυτό δεν είναι πάντοτε ευχάριςτο για τθ ηωι μασ, γιατί ο Κεόσ δεν κα μασ εγκαταλείψει. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα 50

51 _ Σ προωιτθσ προωιτεψε πωσ κα πζςει _ Σι προωιτεσ ιρκαν από τα Λεροςόλυμα ςτθν _ Σι απόςτολοι κιρυξαν ςτον κόςμο το... του Χριςτοφ Σι ειδωλολο... κα ςυλάμβαναν τον μακθτι του Χριςτοφ _ Θ πρϊτθ προωθτεία του Άγαβου ιταν για όλθ τθν... _ Ψο μικρό όνομα του Φωμαίου ανκφπατου τθσ Ξφπρου. Στηο 3 Φεβξνπαξίνπ γηόξταδε ο Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, πνπ όιε τνπ τελ δωή πεξίκελε λα σπλαλτήσεη τνλ Αληθινό Θεό θαη τειηθά αμηώζεθε λα θξατήσεη στελ αγθαιηά τνπ τνλ Σωτήξα τνπ Φξηστό ιίγν πξηλ πεζάλεη. Ζωγξαυίστε τελ εηθόλα τνπ. 51

52 52

53 Συνάντθςθ 15θ Ο Θρϊδθσ και θ υπερθφάνεια του Πόλισ είχε αρχίςει να διαδίδεται ο χριςτιανιςμόσ, ο βαςιλιάσ Θρϊδθσ (όχι αυτόσ που είχε ςωάξει τα νιπια όταν γεννικθκε ο Χριςτόσ, αλλά κάποιοσ ςυγγενισ τουυ που ζγινε βαςιλιάσ αργότερα) άρχιςε διωγμό εναντίον μερικϊν μελϊν τθσ Εκκλθςίασ. Υρϊτα αποκεωάλιςε τον απόςτολο Λάκωβο, τον αδερωό του Λωάννθ του Κεολόγου και Ευαγγελιςτι, του αγαπθμζνου μακθτι του Χριςτοφ. Χτθ ςυνζχεια ζκλειςε τον απόςτολο Υζτρο ςτθ ωυλακι, από τθν οποία εκείνοσ ξζωυγε μετά από παρζμβαςθ ενόσ αγγζλου. Σ Θρϊδθσ ιταν ςε διαμάχθ με τουσ κατοίκουσ τθσ Ψφρου και τθσ Χιδϊνασ. Ξαι από τισ δφο πόλεισ ελιωκθ απόωαςθ να ςταλοφν αντιπρόςωποι ςτον Θρϊδθ, προκειμζνου να βρεκεί λφςθ. Σι αντιπρόςωποι κατόρκωςαν να πάρουν με το μζροσ τουσ και το Βλάςτο, που ιταν ανϊτεροσ αυλικόσ του βαςιλιά, και μζςω αυτοφ ηθτοφςαν να ςυνδιαλλαγοφν, γιατί οι προμικειεσ τουσ ςε τρόωιμα ζρχονταν από τθ χϊρα του βαςιλιά. Τταν ιρκε θ μζρα που όριςε για να εξεταςτεί το ηιτθμα, ο Θρϊδθσ ντφκθκε τθ βαςιλικι του ςτολι, κάκιςε ςτο κρόνο και άρχιςε να αγορεφει ςϋαυτοφσ. Σ λαόσ επευωθμοφςε: «Κεόσ μιλάει και όχι άνκρωποσ!». Αμζςωσ τότε, επειδι δζχτθκε να δοξαςτεί ςαν κεόσ και δεν ζδωςε τιμι ςτο Κεό, τον χτφπθςε ζνασ άγγελοσ του Ξυρίου με μια ξαωνικι αρρϊςτια: γζμιςε ςκουλικια και πζκανε. Ενϊ γίνονταν αυτά, θ διάδοςθ του λόγου του Κεοφ πρόοδευε και οι οπαδοί του πλικαιναν. Χτο μεταξφ ο Βαρνάβασ και ο Χαφλοσ, αωοφ τελείωςαν ςτθν Λερουςαλιμ τθν υπθρεςία που τουσ είχε ανατεκεί. Γφριςαν ςτθν Αντιόχεια, παίρνοντασ μαηί τουσ και τον Λωάννθ, που είχε πάρει το όνομα Πάρκοσ. (Ρράξ. 12, 1-2 και 20-25) Ερμθνευτικά ςχόλια ο βαςιλιάσ Θρϊδθσ: θ ηωι τθσ Εκκλθςίασ είναι γεμάτθ διωγμοφσ και δυςκολίεσ. Σι άνκρωποι δεν κζλουν να ακοφςουν τα λόγια του Χριςτοφ και αντιτίκενται ςε όςουσ προςπακοφν να τα ηιςουν. Αυτό γίνεται μζχρι και ςιμερα. Ππορεί να μθν ζχουμε επίςθμουσ διωγμοφσ, αλλά ςτθν πράξθ όποιοσ είναι χριςτιανόσ βλζπει ότι δεν είναι εφκολο να ηιςει τθ ηωι του Χριςτοφ, ςε ζναν κόςμο που διαλζγει τον εφκολο δρόμο και όχι τον δφςκολο του Ευαγγελίου. Τποιοσ είναι χριςτιανόσ καλείται να ςυγχωρεί και όχι να κάνει κακό. Ρα δίνει και όχι να ηθτά από τουσ άλλουσ. Ρα ςυμμετζχει ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ και όχι να επιλζγει τον φπνο, τθν τθλεόραςθ, τθν διαςκζδαςθ, μακριά από το Κεό. Τταν λοιπόν κάποιοσ προςπακεί αυτά να τα τθριςει, αντιμετωπίηει τθν ειρωνεία των άλλων. επειδι δζχτθκε να δοξαςτεί ςαν κεόσ και δεν ζδωςε τιμι ςτο Κεό, τον χτφπθςε ζνασ άγγελοσ του Κυρίου με μια ξαφνικι αρρϊςτια, γζμιςε ςκουλικια και πζκανε: Θ υπερθωάνεια είναι θ χειρότερθ πλθγι για τον άνκρωπο. Είναι το αντίκετο τθσ ταπείνωςθσ. Σ διάβολοσ ιταν ο πιο λαμπρόσ άγγελοσ Ξυρίου και ζπεςε το τάγμα του ςτο ςκοτάδι και ςτθν κακία όταν υπερθωανεφκθκε ενάντια ςτο Κεό. Ζχαςε τθν ταπείνωςι του και από άγγελοσ που ζωερνε τθν θμζρα ςτον κόςμο ζγινε μαφροσ και ςκοτεινόσ. Τ,τι και αν ζχουμε να τα κεωροφμε ωσ δάνειο, δϊρο του Κεοφ ςε εμάσ κι εμείσ οωείλουμε να είμαςτε οι καλοί διαχειριςτζσ τουσ με αγάπθ,ταπείνωςθ και δοξολογία ςτο Κεό. Σ ταπεινόσ άνκρωποσ ομοιάηει με άγγελο και ο Κεόσ αναπαφεται ςτθν καρδιά του. «Κεόσ μιλάει και όχι άνκρωποσ» ο λαόσ επευφθμοφςε: Αρκετά ςυχνά αποδίδουν οι άνκρωποι τιμι που ανικει ςτον Κεό ςε ανκρϊπουσ που είτε κατζχουν καποιο αξίωμα π.χ πολιτικό είτε ωσ καλλιτζχνεσ γοθτεφουν τα πλικθ. Τμωσ ο κόςμοσ κάνει λάκοσ όταν ςυμπεριωζρεται ζτςι, γιατί είναι ςα να λατρεφει είδωλα, όπωσ παλιά. Σ καυμαςμόσ χρειάηεται μζτρο, κανείσ δεν είναι ςε κζςθ να μασ δϊςει τόςθ αγάπθ και χαρά όςθ ο Κεόσ. Τιμι ςτο Κεό: Θ τιμι ςτο Κεό είναι αυτό που λζμε Δόξα τω Θεό. Δθλαδι δοξάηουμε το Κεόγια ό,τι γίνεται ςτθ ηωι μασ, καλό ι κακό δεν ζχει ςθμαςία. Σ Κεόσ ξζρει γιατί γίνονται κάποια πράγματα ςτθ ηωι μασ. Επομζνωσ,ασ μθν περθωανευόμαςτε, αλλοά οφτε και να απογοθτευόμαςτε. Χυνικωσ οι άνκρωποι επιηθτοφμε να δοξαηόμαςτε. Δεν είναι βεβαίωσ κακό όταν μασ λζνε καλά λόγια, αρκεί να κρατάμε το νου μασ ςτθν καρδιά μασ, να μθν δθλαδι παίρνουν τα μυαλά μασ αζρα και νομίηουμε πωσ δεν υπάρχουν καλφτεροι από εμάσ ι πωσ μόνοι μασ τα καταωζραμε. Είναι ευλογία να γυρνάμε τθν δόξα που μασ αποδίδουν ςτο Κεό και παραμζνουμε ταπεινοί. Ερωτιςεισ 1. Υοιοσ ιταν ο Θρϊδθσ; Ψι ζπακε; 2. Υϊσ ςυμπεριωζρεται ζνασ υπεριωανοσ άνκρωποσ; 3. Υρζπει να δοξάηουμε τουσ ανκρϊπουσ ι μόνο το Κεό; 4. Υοια χρειάηεται να είναι θ αντίδραςι μασ όταν μασ λζνε καλά λόγια; 53

54 Συμπζραςμα: Θ υπερθωάνεια και ο εγωιςμόσ είναι θ πθγι όλων των κακϊν και μόνο μζα ςτθν Εκκλθςία μποροφν να νικθκοφν. Κοντάκιο Κυριακισ Τελϊνου και Φαριςαίου (ιχοσ δ ). Φαριςαίου ωφγωμεν υψθγορίαν, και Ψελϊνου μάκωμεν, το ταπεινὸν εν ςτεναγμοίσ, προσ τον Χωτιρα κραυγάηοντεσ Μλακι μόνε ἡμίν ευδιάλλακτε. Συνδζςτε τισ τελίτςεσ! Να ηωγραφίςετε τον τελϊνθ και τον Φαριςαίο: 54

55 Συνάντθςθ 16θ Ο Λάςονασ, ο Σωςίπατροσ, θ φιλοξενία και θ ευκφνθ Σι απόςτολοι Υαφλοσ και Χίλασ, αωοφ αντιμετϊπιςαν ςτουσ Φιλίππουσ το κοριτςάκι το οποίο είχε το πνεφμα τθσ μάντιςςασ και ςτθ ςυνζχεια ελευκερϊκθκαν από τθν ωυλακι, βαπτίηοντασ τον δεςμοωφλακα και τθν οικογζνειά του, ζωυγαν για τθ Κεςςαλονίκθ. Εκεί τουσ δφο αποςτόλουσ ωιλοξζνθςε ζνασ χριςτιανόσ, ο Λάςονασ. Σ απόςτολοσ Υαφλοσ πιγε επί τρία Χάββατα, οπότε και γίνονταν θ προςευχι ςτο Κεό, ςτθν ςυναγωγι των Λουδαίων τθσ Κεςςαλονίκθσ. Εκεί ςυηθτοφςε με τουσ Λουδαίουσ από τισ γραωζσ για τον Πεςςία, που ιταν ο Χριςτόσ, και μάλιςτα, θ ςυηιτθςθ περιςτρεωόταν γφρω από το κζμα τθσ Ανάςταςθσ του Πεςςία. Ψουσ ζλεγε ο Υαφλοσ ότι ο Λθςοφσ Χριςτόσ αναςτικθκε από τουσ νεκροφσ κι αυτόσ ιταν ο Πεςςίασ, που οι Λουδαίοι περίμεναν. Ψότε μερικοί απ αυτοφσ πείςτθκαν και ζγιναν μακθτζσ του Υαφλου και του Χίλα κι επίςθσ μεγάλοσ αρικμόσ από τουσ ειδωλολάτρεσ τθσ Κεςςαλονίκθσ, που είχαν αναηθτιςεισ για το Κεό, κακϊσ και πολλζσ από τισ γυναίκεσ τθσ ανϊτερθσ κοινωνίασ. Mα οι Λουδαίοι, όςοι δεν πείκονταν, ηθλοωκόνθςαν κι αωοφ πιραν μερικοφσ κακοφσ και πονθροφσ ανκρϊπουσ μαηί τουσ, ξεςικωςαν τον όχλο και προκαλοφςαν κόρυβο ςτθν πόλθ. Χτάκθκαν ζπειτα μπροςτά ςτθν πόρτα του Λάςονα, που ωιλοξενοφςε τον Υαφλο και τον Χίλα, ηθτοφςαν να τουσ ωζρουν μπροςτά ςτθ ςυνζλευςθ του λαοφ, για να τουσ κατθγοριςουν. Αλλά επειδι δε βρικαν τουσ ίδιουσ, ζςυραν τον Λάςονα και μερικοφσ άλλουσ χριςτιανοφσ μπροςτά ςτουσ άρχοντεσ τθσ πόλθσ, ωωνάηοντασ: «Αυτοί που αναςτάτωςαν τθν οικουμζνθ, ιρκαν τϊρα κι εδϊ να αναςτατϊςουν τθν πόλθ μασ! Αυτοφσ τουσ ζχει πάρει ςτο ςπίτι του ο Λάςονασ. Kαι όλοι αυτοί ενεργοφν ενάντια ςτουσ νόμουσ του Kαίςαρα, λζγοντασ πωσ άλλοσ είναι ο βαςιλιάσ, κάποιοσ Λθςοφσ». 55

56 Ζτςι, προκάλεςαν ταραχι ςτο λαό και ςτουσ άρχοντεσ που τα άκουγαν. Ηιτθςαν λοιπόν από τον Λάςονα να τουσ εγγυθκεί ότι ο Υαφλοσ και ο Χίλασ κα ωφγουν από τθν Κεςςαλονίκθ και αωοφ ο Λάςονασ τουσ το υποςχζκθκε, τουσ άωθςαν ελεφκερουσ. Αμζςωσ μόλισ νφχτωςε, ο Λάςονασ κανόνιςε να ωφγουν οι απόςτολοι ςϊοι και αβλαβείσ για τθν Βζροια. Εκεί τουσ περίμενε ζνασ γνωςτόσ του Λάςονα, ο Χωςίπατροσ, για να τουσ ωιλοξενιςει. Τταν οι απόςτολοι ζωκαςαν ςτθ Βζροια, διαπίςτωςαν ότι οι Λουδαίοι τθσ πόλθσ εκείνθσ ιταν πιο ευγενείσ από τουσ ςυμπατριϊτεσ τουσ τθσ Κεςςαλονίκθσ. Ζτςι, όταν ο Υαφλοσ πιγε ςτθ ςυναγωγι τουσ, δζχτθκαν το λόγο του Κεοφ με πολλι προκυμία, μελετϊντασ και ερευνϊντασ κάκε μζρα τισ Γραωζσ για να διαπιςτϊςουν αν πράγματι είναι ζτςι όπωσ τα ζλεγε ο Υαφλοσ. Ζτςι, λοιπόν, κι απ αυτοφσ πίςτεψαν πολλοί, όπωσ και από τισ Ελλθνίδεσ γυναίκεσ τθσ υψθλισ κοινωνίασ και πολλοί από τουσ άντρεσ. Τμωσ οι Λουδαίοι τθσ Κεςςαλονίκθσ, μόλισ ζμακαν ότι και ςτθ Βζροια κθρφχτθκε ο Οόγοσ του Κεοφ από τον Υαφλο, ιρκαν κι άρχιςαν να ξεςθκϊνουν κι εκεί τουσ ειδωλολάτρεσ εναντίον του Υαφλου. Ψότε ο Χωςίπατροσ και οι άλλοι Βεροιείσ χριςτιανοί ωρόντιςαν να ωτάςει ο Υαφλοσ ςτθ κάλαςςα κοντά ςτθν περιοχι τθσ ςθμερινισ Ξατερίνθσ (τότε Δίον), για να ωφγει με το πλοίο για τθν Ακινα, χωρίσ να πάκει τίποτα. Πάλιςτα, ο Χωςίπατροσ ωρόντιςε να ακολουκιςουν κατόπιν τον Υαφλο και ο Χίλασ και ο άλλοσ μακθτισ ο Ψιμόκεοσ. Σ Λάςονασ και ο Χωςίπατροσ ανζλαβαν αργότερα να κθρφξουν και οι ίδιοι το χριςτιανιςμό, αωινοντασ τισ πόλεισ τουσ. Ζτςι, αξιϊκθκαν να ζρκουν ςτθν Ξζρκυρα, όπου και ζκαναν χριςτιανοφσ τουσ περιςςότερουσ ανκρϊπουσ του νθςιοφ και υπζςτθςαν μαρτφρια για τθν αγάπθ του Χριςτοφ. Θ Εκκλθςία μασ εορτάηει τουσ ωιλόξενουσ αυτοφσ αγίουσ ςτισ 29 Απριλίου κάκε χρόνο. (Ρράξ. 17, 1-15) Ερμθνευτικά ςχόλια τουσ φιλοξζνθςε ο Λάςονασ: Σ απόςτολοσ Λάςονασ ανζλαβε τθν ευκφνθ να ωιλοξενιςει ςτο ςπίτι του τον Υαφλο και τον Χίλα. Υαρά το γεγονόσ πωσ ιταν πικανόν οι Λουδαίοι να μθν αποδεχκοφν τα λόγια τουσ και να του δθμιουργιςουν προβλιματα που ωιλοξενοφςε εχκροφσ για εκείνουσ, ο άγιοσ δεν ωοβικθκε. Ψθν ωιλοξενία τθν κάνει με πλατιά καρδιά, γεμάτθ αγάπθ. Ανοίγει το ςπίτι του και ό,τι είχε ςτουσ αποςτόλουσ. Αυτι θ ανοιχτι καρδιά είναι το χαρακτθριςτικό του χριςτιανοφ που παλεφει να είναι αλθκινόσ. Τ,τι ζχει κζλει να το μοιραςτεί, χωρίσ να ωοβάται για τισ ςυνζπειεσ. ςυηθτοφςε μαηί τουσ από τισ Γραφζσ: Σ Υαφλοσ κιρυττε ςτουσ Λουδαίουσ πάντα μζςα από τθν Αγία Γραωι, δθλαδι τθν Υαλαιά Διακικθ που γνϊριηαν οι Λουδαίοι. Τ,τι είχε μζςα ςτο μυαλό του για να πει ςτουσ ανκρϊπουσ ιταν μζςα από το βιβλίο αυτό που λζει όλθ τθν αλικεια για τον Κεό. Πζςα από τθ Γραωι μακαίνουμε για το Κεό και τθ Γραωι μποροφμε να τθν ακοφςουμε τισ Ξυριακζσ ςτθν εκκλθςία, οπότε και τθν διαβάηουμε ςτθ Κεία Οειτουργία, ςτον Απόςτολο και το Ευαγγζλιο. να πεκάνει ο Mεςςίασ και να αναςτθκεί: Ψα κθρφγματα του Υαφλου ςτρζωονταν ςε δυο ςθμεία. Ψο πρϊτο ιταν, ότι ο Ξφριοσ μασ Λθςοφσ Χριςτόσ ζπρεπε να πεκάνει και ζπειτα να αναςτθκεί. Ψο άλλο ςθμείο ιταν ότι ο Λθςοφσ ιταν ο Πεςςίασ που περίμεναν οι Λουδαίοι, το πρόςωπο εκείνο που κα λφτρωνε τον κόςμο από τθν αμαρτία και κα οδθγοφςε τουσ πάντεσ ςτθ ςωτθρία. μερικοφσ κακοφσ και πονθροφσ ανκρϊπουσ: Υρόκειται για ανκρϊπουσ οι οποίοι δεν είχαν δουλειά και περίμεναν κάποια ευκαιρία για να κερδίςουν χριματα. Αυτοφσ λοιπόν βρικαν οι άπιςτοι Λουδαίοι για να ξεςθκϊςουν το λαό. Υαρόμοιοι άνκρωποι υπάρχουν και ςτισ μζρεσ μασ. Αυτοί δεν γνωρίηουν τον λόγο του Κεοφ και μζςα από τθν τθλεόραςθ τισ περιςςότερεσ ωορζσ ι και μζςα από περιοδικά και εωθμερίδεσ προςπακοφν να πολεμιςουν τθν Εκκλθςία. Σι ςοβαροί και υπεφκυνοι άνκρωποι όμωσ δεν οδθγοφνται ςε τζτοιεσ ενζργειεσ, δθλαδι να μιςοφν τουσ άλλουσ ι να ξεςθκϊνουν τον κόςμο εναντίον των άλλων για να ηιςουν οι ίδιοι. Ψζτοιοι άνκρωποι ζχουν κλειςτι τθν καρδιά τουσ. ζςυραν τον Λάςονα μπροςτά ςτουσ άρχοντεσ τθσ πόλθσ: οι Λουδαίοι ηιτθςαν από τον Λάςονα να διϊξει τον Υαφλο. Εκείνοσ τουσ ζδωςε τθν εντφπωςθ ότι τουσ ζκανε το χατιρι, μόνο που δεν τουσ ζδιωξε, αλλά τουσ ζςτειλε ςτθ Βζροια να ωιλοξενθκοφν από τον Χωςίπατρο. Δεν ικελε οι απόςτολοι να πάκουν κακό, αλλά οφτε να χαλάςει τθν ωιλοξενία του. Γι αυτό και βρικε λφςθ. Θ αγάπθ και θ ευκφνθ ζναντι των άλλων ςε κάνει να μθν ωοβάςαι μπροςτά ςτισ δυςκολίεσ, αλλά να τισ ξεπερνάσ με ζξυπνο τρόπο. φρόντιςαν να φτάςει ο Ραφλοσ ςτθ κάλαςςα: Πόνο τον Υαφλο ζςτειλαν προσ τθν κάλαςςα για να ωφγει μακριά να μθν τον πιάςουν. Ξαι αυτό γιατί οι Λουδαίοι τον μιςοφςαν επειδι αυτόσ ιταν ο αρχθγόσ του κθρφγματοσ του χριςτιανιςμοφ. Για όλα ωρόντιςε ο Χωςίπατροσ, δείχνοντασ κι αυτόσ με τθ ςειρά του ότι θ ωιλόξενθ καρδιά που αιςκάνεται ευκφνθ για τουσ άλλουσ, βρίςκει λφςεισ. Από τουσ δφο αποςτόλουσ, τον Λάςονα και Χωςίπατρο, ασ μάκουμε κι εμείσ να ζχουμε ανοιχτζσ καρδιζσ ςτθν αγάπθ και ςτουσ άλλουσ να ωερόμαςτε με υπευκυνότθτα, ειλικρίνεια και αγάπθ. Αυτό για παράδειγμα, μπορεί να γίνει απζναντι ςε όλουσ όςουσ ζρχονται ξζνοι ςτον τόπο μασ. Ρα μάκουμε να μθν είμαςτε κλειςτοί απζναντί τουσ, αλλά να τουσ βοθκοφμε με αγάπθ και ευκφνθ και μιλϊντασ ς αυτοφσ για το Χριςτό. Ερωτιςεισ 1.Υου ςυηθτοφςε και με ποιοφσ ο Υαφλοσ για τρία Χάββατα; 2.Υοιά είναι τα δυο ςθμεία που τόνιηε ο Υαφλοσ ςτο κιρυγμα του; 3. Ψι ζκανε τουσ αποςτόλουσ Λάςονα και Χωςίπατρο ωιλόξενουσ; 4. Είναι θ δικι μασ καρδιά ωιλόξενθ, ανοιχτι και υπεφκυνθ ωσ προσ τουσ άλλουσ; 56

57 Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ κζλει να είμαςτε ωιλόξενοι, με ανοιχτι καρδιά και καλι διάκεςθ απζναντι ςτουσ άλλουσ ανκρϊπουσ και με ευκφνθ να τουσ δίνουμε ό,τι καλφτερο μποροφμε. Απολυτίκιο Αγίων Λάςονοσ και Σωςιπάτρου. Ιχοσ γϋ. Απόςτολοι Άγιοι, πρεςβεφςατε τω ελειμονι Κεϊ, ίνα πταιςμάτων άωεςιν, παράςχθ ταισ ψυχαίσ θμϊν. Κοντάκιο Κυριακισ του Αςϊτου (ιχοσ γ ). Ψθσ πατρϊασ δόξθσ ςου, αποςκιρτιςασ αωρόνωσ, εν κακοίσ εςκόρπιςα, όν μοι παρζδωκασ πλοφτον όκεν ςοι τθν του Αςϊτου ωωνιν κραυγάηω ιμαρτον ενϊπιόν ςου, Υάτερ οικτίρμον δζξαι με μετανοοφντα και ποίθςόν με, ωσ ζνα των μιςκίων ςου. Βρείτε εννζα λζξεισ που κρφβονται ςτον παρακάτω πίνακα Α Ν Α Σ Τ Α Σ Θ Κ Σ Τ Ω Κ Ν Υ Λ Ε Λ Α Σ Ο Ν Α Σ Σ Φ Δ Λ Ξ Μ Ξ Ο Σ Υ Ρ Κ Λ Ρ Κ Α Δ Ρ Α Υ Λ Ο Σ Λ Α Γ Τ Ο Ρ Ρ Υ Ο Λ Γ Α Φ Ε Σ Ν Ο Κ Ο Ρ Λ Τ Λ Λ Λ Ρ Σ Λ Λ Α Σ Κ Β Ε Ο Λ Α Λ Θ Μ Ν Χ Λ Θ Ξ Να ηωγραφίςετε τον άςωτο υιό να επιςτρζφει ςτον πατζρα του: 57

58 Συνάντθςθ 17θ 58

59 Θ κεραπεία του Αινζα και θ ανάςταςθ τθσ Ταβικά Kάποτε, κακϊσ ο Απόςτολοσ Υζτροσ περιόδευε ς όλα αυτά τα μζρθ για να κθρφξει το Ευαγγζλιο του Χριςτοφ, κατζβθκε και ςτουσ πιςτοφσ που κατοικοφςαν ςτθν περιοχι τθσ Οφδδασ. Eκεί βρικε κάποιον που ονομαηόταν Aινζασ, ο οποίοσ ιταν κατάκοιτοσ για οχτϊ χρόνια, γιατί ιταν παράλυτοσ. Tου είπε, λοιπόν, ο Υζτροσ: Aινζα, ςε γιατρεφει ο Iθςοφσ Xριςτόσ! Χικω και τακτοποίθςε μόνοσ ςου το κρεβάτι ςου. Kι αμζςωσ ςθκϊκθκε! Kαι τον είδαν όλοι οι κάτοικοι τθσ Οφδδασ και του Χάρωνα, και πίςτεψαν ςτον Kφριο. Χτθν Iόππθ, επίςθσ, ηοφςε μια πιςτι που ονομαηόταν Tαβικά, το όνομα τθσ οποίασ ςτα Eλλθνικά ςθμαίνει Δορκάδα (δθλαδι ηαρκάδι). H ηωι τθσ ιταν γεμάτθ από καλά ζργα και ελεθμοςφνεσ που ζκανε. Aρρϊςτθςε όμωσ τισ μζρεσ εκείνεσ και πζκανε. Tθν ζλουςαν, λοιπόν, και τθν ζβαλαν ςτθ ςοωίτα. Kι επειδι θ Οφδδα ιταν κοντά ςτθν Iόππθ κι άκουςαν οι πιςτοί πωσ ο Υζτροσ ιταν εκεί, ζςτειλαν δφο άντρεσ, παρακαλϊντασ τον να πάει μζχρι εκεί χωρίσ αναβολι. Χθκϊκθκε, λοιπόν, ο Υζτροσ και πιγε μαηί τουσ. Mόλισ ζωταςε εκεί, τον ανζβαςαν ςτθ ςοωίτα, όπου και τον κφκλωςαν όλεσ οι χιρεσ κλαίγοντασ και δείχνοντάσ του παλτά κι άλλα ροφχα, που ζωτιαχνε για τουσ ωτωχοφσ θ Δορκάδα, όςο ηοφςε μαηί τουσ. Tότε, ο Υζτροσ, αωοφ τουσ ζβγαλε όλουσ ζξω, ζπεςε ςτα γόνατα και προςευχικθκε. Ζπειτα, ςτράωθκε ςτο νεκρό ςϊμα και είπε: Tαβικά, ςικω! Kι εκείνθ άνοιξε τα μάτια τθσ και, βλζποντασ τον Υζτρο, ανακάκιςε. Tθσ ζδωςε τότε το χζρι του και τθ ςικωςε. Φϊναξε κατόπιν τουσ πιςτοφσ και τισ χιρεσ και τουσ τθν παρουςίαςε ηωντανι! Kι ζγινε γνωςτό αυτό ςε όλθ τθν Iόππθ και πολλοί πίςτεψαν ςτον Kφριο. Eκεί, λοιπόν, ςτθν Iόππθ, ο Υζτροσ ζμεινε αρκετζσ μζρεσ ςτο ςπίτι κάποιου Χίμωνα, που ιταν βυρςοδζψθσ. (Ρράξ. 9, 32-43) Ερμθνευτικά ςχόλια Σε γιατρεφει ο Iθςοφσ Xριςτόσ: Σι απόςτολοι ζκαναν πολλά καφματα, αλλά πάντοτε ζλεγαν ότι τθ δφναμθ παίρνουν από το Χριςτό ι το Άγιο Υνεφμα. Δεν προςπακοφςαν να δείξουν ότι ζχουν καυματουργικζσ ικανότθτεσ για να κερδίςουν δόξα ι χριματα από τουσ υπόλοιπουσ Χριςτιανοφσ. Εμείσ ςιμερα κάκε ωορά που καταωζρνουμε να επιτφχουμε κάτι, ζςτω και το πιο μικρό, κζλουμε να μασ καυμάηουν οι ωίλοι μασ και οι ςυγγενείσ μασ, αλλά ξεχνάμε να ποφμε ζνα ευχαριςτϊ ςτο Κεό που μασ βοικθςε να πετφχουμε τουσ ςτόχουσ μασ. Σικω και τακτοποίθςε μόνοσ ςου το κρεβάτι ςου: Σ Χριςτόσ είναι πάντοτε δίπλα μασ και μασ απλϊνει το χζρι για να μασ βοθκιςει. Υρζπει όμωσ και εμείσ οι ίδιοι να δεχτοφμε τθ βοικεια που μασ προςωζρει, να βοθκιςουμε και εμείσ οι ίδιοι τον εαυτό μασ αν κζλουμε να βιϊςουμε το καφμα. Σ Κεόσ δεν μασ αναγκάηει να είμαςτε μαηί Ψου, μασ ζχει δϊςει τθν ελευκερία να Ψον ακολουκιςουμε. Ζτςι και κάκε ωορά που κάνει ζνα καφμα για εμάσ, ζχουμε κι εμείσ τθν ευκφνθ να το δεχτοφμε. Οι κάτοικοι τθσ Λφδδασ και του Σάρωνα: Θ κεραπεία του Αινζα δεν βοικθςε μόνο τον ίδιο. Πε το καφμα αυτό πίςτεψαν ςτο Χριςτό οι κάτοικοι από δυο πόλεισ. Υολλά καφματα ζγιναν και γίνονται ςτο όνομα του Λθςοφ Χριςτοφ. Δεν γίνονται όμωσ οφτε για να κάνει επίδειξθ αυτόσ που το τελεί, οφτε για να δείξει ο Κεόσ τθ δφναμθ του. Ξάκε ζνα από τα καφματα που γίνονται ζχουν ςκοπό να βιϊςουμε τθν αγάπθ του Χριςτοφ ϊςτε να μετανοιςουμε και να επιςτρζψουμε κοντά Ψου. Γεμάτθ από καλά ζργα: Θ Ψαβικά είχε αωιερϊςει τθ ηωι τθσ ςτθ βοικεια των άλλων. Γι αυτό και τθν αγαποφςαν πολφ οι κάτοικοι τθσ Λόππθσ. Αυτό ηθτάει και από εμάσ ο Χριςτόσ, να μθν είμαςτε κλειςμζνοι ςτον εαυτό μασ και ςτισ ανάγκεσ μασ, αλλά να δίνουμε ςθμαςία και ςτισ ηωζσ των γφρω μασ. Ρα μθν γινόμαςτε εγωιςτζσ, αλλά να ανοίγουμε τθν καρδιά μασ ςτουσ γφρω μασ και να προςωζρουμε απλόχερα υλικά αλλά και πνευματικά αγακά. Τον κφκλωςαν όλεσ οι χιρεσ κλαίγοντασ: Θ καλοςφνθ τθσ Ψαβικά ωαίνεται από τθν αγάπθ που τισ είχαν οι κάτοικοι τθσ Λόππθσ. Τλοι οι πιςτοί ςτενοχωρικθκαν που πζκανε γιϋαυτό και ζτρεξαν να καλζςουν τον Απόςτολο Υζτρο. Τταν δίνεισ αγάπθ ςτουσ άλλουσ τότε ςου τθν επιςτρζωουν κι εκείνοι. Θ Ψαβικά δεν περίμενε να πεκάνει για να βιϊςει τθν ανάςταςθ. Βιϊνε τθν ευτυχία γιατί ηοφςε με τζτοιο τρόπο τθ ηωι τθσ, ςκορπίηοντασ τθν αγάπθ γφρω τθσ. Σ Χριςτόσ δεν μασ λζει να ηιςουμε εδϊ δυςτυχιςμζνοι για να ανταμειωκοφμε ςτθν Βαςιλεία του Κεοφ. Τποιοσ ηει ςφμωωνα με το κζλθμα του Κεοφ, όπωσ και θ Ψαβικά, ηει τθν ανάςταςθ ιδθ από αυτόν τον κόςμο. τουσ τθν παρουςίαςε ηωντανι: θ ανάςταςθ τθσ Ψαβικάσ ιταν μία επιβράβευςθ για τθν αγάπθ των ανκρϊπων προσ το πρόςωπό τθσ. Τχι ότι ιταν ο μοναδικόσ τρόποσ, αλλά ωαίνεται ότι τθν είχαν ανάγκθ για τθν δικι τθσ αγάπθ και ζτςι ο Υζτροσ παρακάλεςε το Κεό κι Εκείνοσ ανταποκρίκθκε, κάνοντασ το καφμα. Ψα καφματα γίνονται όταν κάποιοι κα ωωελθκοφν τόςο ςτθ ςχζςθ τουσ με το Κεό, όςο και ςτθ ςχζςθ τουσ με τουσ ανκρϊπουσ. Εμείσ καλοφμαςτε να ςκεωκοφμε πόςα καφματα γίνονται κακθμερινά ςτθ ηωι μασ. Ψο ότι αναςαίνουμε, το ότι μποροφμε να χαροφμε τισ ομορωιζσ του κόςμου, το ότι δεν είμαςτε μόνοι μασ, το ότι ζχουμε το Χριςτό και τουσ αγίουσ κοντά μασ, δθλαδι μποροφμε να ηοφμε τθ χαρά τθσ Εκκλθςίασ, αυτά είναι αλθκινά καφματα. Καφμα είναι το γεγονόσ ότι ο Χριςτόσ ςυγχωρεί όλουσ τουσ ανκρϊπουσ για τισ αμαρτίεσ τουσ, με τθν μετάνοια, δθλαδι τουσ γλιτϊνει από τον κάνατο τθσ ψυχισ, τον πνευματικό κάνατο, που είναι θ ηωι μακριά Ψου. Καφμα όμωσ είναι και να χτίςουμε με τον τρόπο μασ αγάπθ τόςο προσ τουσ άλλουσ, όςο και προσ το περιβάλλον, τθν ωφςθ, τον κόςμο. Ασ το παλζψουμε λοιπόν, ηϊντασ τθ ηωι τθ Εκκλθςίασ. Γιατί εκεί γίνονται τα καφματα ςτθν αλθκινι τουσ διάςταςθ. Ερωτιςεισ 59

60 1. Χτο όνομα ποιου γίνονται τα καφματα; 2. Γιατί γίνονται καφματα; 3. Υϊσ ηοφςε θ Ψαβικά; 4. Γίνονται καφματα και ςτθν δικι μασ ηωι; Υϊσ μποροφμε να τα ηιςουμε; Συμπζραςμα: Αλθκινό καφμα είναι θ αγάπθ που αναςταίνει τόςο από τον ςωματικό όςο και από τον πνευματικό κάνατο και το καφμα αυτό το ηοφμε ςτθν Εκκλθςία. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα Υοιό είναι το όνομα του παράλυτου; _ Υωσ λζγεται θ πόλθ που ζγινε το καφμα με τον παράλυτο; Χε ποια άλλθ πόλθ πιγε ο απόςτολοσ Υζτροσ; Υωσ λζγεται θ γυναίκα που ανζςτθςε ο απόςτολοσ Υζτροσ; Θ ςθμερινι ιςτορία είναι από τισ.. των Αποςτόλων Να ηωγραφίςετε τον Ρζτρο και τθν Ταβικά Συνάντθςθ 18θ 60

61 Ο Ραφλοσ ςτθν Ζφεςο Πετά από κάποιεσ περιοδείεσ ςτθν Πικρά Αςία, ο Απόςτολοσ Υαφλοσ κατζλθξε ςτθν Ζωεςο, απζναντι από τα νθςιά του Αιγαίου. Θ Ζωεςοσ ιταν μεγάλο πολιτιςτικό και πνευματικό κζντρο εκείνθσ τθσ εποχισ, ςτθν οποία δζςποηε ο ναόσ τθσ Αρτζμιδοσ. Σ Υαφλοσ ςυνάντθςε δϊδεκα χριςτιανοφσ. Ψουσ ρϊτθςε, όταν τουσ είδε: «Τταν πιςτζψατε λάβατε τα εξαιρετικά χαρίςματα του Αγίου Υνεφματοσ;». Ξι εκείνοι, με αωζλεια του απάντθςαν: «Δεν ζχουμε ακοφςει τίποτα για κανζνα Άγιο Υνεφμα που να μεταδίδει ςτουσ ανκρϊπουσ χαρίςματα». Ξι όταν τουσ ρϊτθςε ςτο όνομα τίνοσ βαπτιςτικανε, εκείνοι του απάντθςαν ότι βαπτίςτθκαν με το βάπτιςμα του Λωάννθ του Βαπτιςτι. Ψουσ εξιγθςε λοιπόν ότι για να λάβουν άωεςθ και ςωτθρία, χρειαηόταν να βαπτιςκοφν ςτο όνομα του Χριςτοφ. Ακοφγοντασ τα λόγια αυτά οι άνδρεσ πείςκθκαν, εμπιςτεφκθκαν το Χριςτό, βαπτίςκθκαν και κζτοντασ τα χζρια του ςτα κεωάλια τουσ ο Υαφλοσ, ζλαβαν τα χαρίςματα του Αγίου Υνεφματοσ και μάλιςτα όχι μόνο ζνα, κακϊσ άρχιςαν να μιλάνε ξζνεσ γλϊςςεσ που πριν δεν γνϊριηαν και να προωθτεφουν. Χτθ ςυνζχεια ο Υαφλοσ παρζμεινε και δίδαςκε ςτθ ςυναγωγι για τρεισ μινεσ εξθγϊντασ αναλυτικά για τθ βαςιλεία του Κεοφ. Ξακϊσ όμωσ μερικοί ςκλθρόκαρδοι κακολογοφςαν τον Υαφλο και με τα λόγια τουσ ζβλαπταν τουσ υπόλοιπουσ πιςτοφσ, ο απόςτολοσ ξεχϊριςε αυτοφσ που είχαν αλθκινά πιςτζψει και ςυνζχιςε να κθρφττει ςτθ ςχολι ενόσ που ονομαηόταν Ψφραννοσ για δφο χρόνια, κάνοντασ παράλλθλα μεγάλα καφματα. Περικοί επαγγελματίεσ μάγοι ηιλεψαν, βλζποντασ ότι οι χριςτιανοί μποροφςαν να κάνουν καφματα. Γι αυτό επιχείρθςαν να διϊξουν από κάποιουσ ανκρϊπουσ δαιμόνια, ταγκαλάκια, που δεν τουσ άωθναν να θςυχάςουν. Ανάμεςα ς αυτοφσ τουσ επαγγελματίεσ ιταν και τα επτά παιδιά του Χκευά, του Λουδαίου αρχιερζα τθσ περιοχισ. Τταν δοκίμαςαν να ελευκερϊςουν ζναν άνκρωπο από δαιμόνιο τουσ είπε «ξζρω το Χριςτό και τον Υαφλο, εςείσ όμωσ ποιοι είςτε;» και ζκανε τον δαιμονιςμζνο να τουσ δϊςει πολφ ξφλο, με αποτζλεςμα να τραυματιςτοφν και οι επτά! Τταν το περιςτατικό μακεφτθκε άρχιςαν κι αυτοί που κακολογοφςαν τον Υαφλο να τον ςζβονται περιςςότερο και οι υπόλοιποι Εωζςιοι να πιςτεφουν αλθκινά, να μετανοοφν για τθν προθγοφμενθ ηωι τουσ και νϋ αλλάηουν ζμπρακτα. Ωσ αποτζλεςμα, αυξικθκε θ ωιμθ του Υαφλου κι ζωταςε ςτϋ αυτιά ενόσ αργυροτεχνίτθ, του Δθμθτρίου, ο οποίοσ μαηί με τουσ βοθκοφσ του καταςκεφαηε αςθμζνιεσ μινιατοφρεσ του ναοφ και του αγάλματοσ τθσ Αρτζμιδοσ ςτθν Ζωεςο, και, όπωσ ιταν ωυςικό ειςζπρατε πολλά χριματα. Υανικοβλικθκε λοιπόν ο τεχνίτθσ και οι βοθκοί του και, από ωόβο, να μθν χάςουν τθ δουλειά τουσ, ξεςικωςαν κι άλλουσ πολλοφσ εναντίον του Υαφλου με τθ δικαιολογία ότι δεν ςζβεται τθ «ςπουδαία» κεά Άρτεμθ και το ναό τθσ. Ζγινε μεγάλθ αναταραχι και ςυγκεντρϊκθκε πολφσ κόςμοσ διαμαρτυρόμενοσ ςτο κζατρο, όπου είχε ςκοπό να πάει και ο Υαφλοσ αλλά τθν τελευταία ςτιγμι δεν τον άωθςαν να πάει οι μακθτζσ του. Χτο κζατρο λοιπόν, τα εξαγριωμζνα πλικθ ωϊναηαν ςυνκιματα υπζρ τθσ κεάσ Αρτεμθσ και με πολφ κόπο και φςτερα από πολφ προςπάκεια ο γραμματζασ τθσ Εωζςου κατάωερε να τουσ μιλιςει και να τουσ εξθγιςει και να τουσ κακθςυχάςει ότι δεν κινδφνευε κανείσ από τα λόγια του Υαφλου και να επαναωζρει τθν τάξθ και τθν θρεμία. (Ρράξ. 19, 1-41) Ψο ςπιλαιο του Απ. Υαφλου ςτθν Ζωεςο Ερμθνευτικά ςχόλια Βάπτιςμα του Λωάννθ του Ρροδρόμου: Σ Λωάννθσ ο Υρόδρομοσ βάπτιηε με φδωρ, προετοίμαηε τουσ ανκρϊπουσ για τθν ζλευςθ του Πεςςία, ιταν προάγγελοσ τθσ βαςιλείασ του Κεοφ. Βάπτιςμα του Λθςοφ Χριςτοφ: βαπτίηοντασ ο Χριςτόσ οι νεοωϊτιςοι ελάμβαναν πνεφμα άγιο, πνεφμα Κεοφ, του επιωανζνοσ Χριςτοφ. Πε το βάπτιςμα δινόταν θ δυνατότθτα ςτουσ ανκρϊπουσσ, αποκτοφςαν τθν επιλογι να αλλάξουν ηωι, να μετανοιςουν να ςυμπορευτοφν με τθ ηωι του Χριςτοφ.Χιμερα κάτι τζτοιο γίνεται μζςα από τθ ςχζςθ με τθν εκκλθςία, τθ ςυμμετοχι ςτθ Κεία Οειτουργία, τθν εξομολόγθςθ και τθ ςυχνι Κεία κοινωνία. Εμπιςτεφκθκαν το Χριςτό: μζςα από τα λόγια του Απ. Υαφλου, μίλθςε ο Χριςτόσ ςτθν καρδιά τουσ, ζνιωςαν τθν αλλοίωςθ τθσ πίςτθσ και τθσ αγάπθσ Ψου και πιραν τθ μεγάλθ απόωαςθ να αωιςουν πίςω τουσ τθν παλιά ηωι τουσ και να κάνουν ζνα καινοφριο ξεκίνθμα με τθν αγάπθ του Χριςτοφ για οδθγό. Χιμερα θ προςευχι, τα μυςτιρια, κακϊσ και θ αλθκινι επικοινωνία με τον πνευματικό μασ βοθκά να αλλάξουμε ζμπρακτα τθ ηωι μασ. 61

62 Σκλθρόκαρδοι κακολογοφςαν κι ζβλαπταν: οριςμζνοι από τουσ Εωζςιουσ άκουγαν όςα ζλεγε ο Υαφλοσ αλλά από εγωϊςμό ι επειδι δεν τα καταλάβαιναν κακόλου ι τα καταλάβαιναν ςτραβά με αποτζλεςμα να οδθγοφνται ςε λάκοσ ςυμπεράςματα και να βλάπτονται όςοι τουσ άκουγαν. Τα παιδιά του Σκευά: Δοκίμαςαν να βγάλουν τα δαιμόνια με εγωϊςμό, χωρίσ πίςτθ και κζλοντασ να κάνουν τουσ ςπουδαίουσ. Ρόμιηαν ότι μποροφν να κοροιδζψουν το Κεό, όπωσ κορόιδευαν τουσ ανκρϊπουσ.δεν τα κατάωεραν όμωσ, αντίκετα ζωαγαν και ξφλο επτά άνκρωποι από ζναν. Μεγάλα καφματα: οι άνκρωποι που πίςτευαν ζπαιρνα τα μαντιλια που είχε χρθςιμοποιιςει ο Υαφλοσ και τισ ηϊνεσ και με πίςτθ τα ζβαηαν πάνω ςτουσ αρρϊςτουσ κι εκείνοι γίνονταν καλά. Ψότε οι άνκρωποι ςυνειδθτοποιοφςαν ότι όςα κιρυττε ο Υαφλοσ ιταν αλικεια, πίςτευαν κι ζβαηαν αρχι μετανοίασ, αποωάςιηαν δθλαδι να παλαίψουν με τα λάκθ τουσ, τισ αμαρτίεσ και τισ κακίεσ και κάκε μζρα λίγο λίγο να γίνονται όλο και πιο καλοί. Ζτςι κι εμείσ ςιμερα κάκε μζρα πό λίγο τϊρα που ζρχεται και θ Χαρακοςτι να προςπακοφμε να μειϊνουμε κάτι από τα ςτραβά που ζχουμε και να παλεφουμε ν αυξιςουμε τα καλά μασ, ϊςτε να χαιρόμαςτε κι εμείσ και ο Χριςτόσ με τθν πρόοδο όχι μόνο ςτο ςχολείο αλλά και τθν πνευματικά ηωι. Ρα μθν απογοθτευόμαςτε όταν δεν τα καταωζρνουμε αλλά κάκε μζρα να βάηουμε καινοφρια αρχι και ξανά και ξανά να επιμζνουμε και να ςυνεχίηουμε τουν αγϊνα μασ. Ερωτιςεισ 1. Ψι ρϊτθςε ο Υαφλοσ τουσ μακθτζσ όταν πιγε ςτθν Ζωεςο; 2. Υότε ζλαβαν τα χαρίςματα του Αγίου Υνεφματοσ οι μακθτζσ και ποια ιταν αυτά; 3. Υϊσ άλλαξε θ ηωι τουσ μετά το βάπτιςμα; Ψι ζκαναν και τι δεν ζκανα πια; 4. Γιατί τα παιδιά του Χκευά δεν ζκαναν καλά το δαιμονιςμζνο; 5. Σ Δθμιτριοσ και οι άλλοι ικελαν να μάκει ο κόςμοσ για το Χριςτό; Γιατί; 6. Εμείσ ςιμερα τι κάνουμε όταν μετανιϊνουμε; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ καλεί ςε μετάνοια, κζλει με ζργα να αλλάξουμε τον τρόπο τθσ ηωισ μασ. Φτιάξτε τθν ακροςτιχίδα _ Υοφ ιταν ο Απολλϊσ, όταν ο Υαφλοσ περιϊδευε; _ Χε ποιο μζροσ ςταμάτθςε μετά τθν περιοδεία του ο Υαφλοσ; Ψα επτά παιδια του Λουδαίου αρχιερζα Σ αργυροτεχνίτθσ τθσ Εωζςου Ζωτιαχνε μαηί με τουσ βοθκοφσ του αςθμζνια τθσ κεάσ Αρτζμιδοσ Θρζμθςε το εξαγριωμζνο πλικοσ του κεάτρου. Να χρωματίςετε τον Ραφλο που ηωγράφιςε ο ςπουδαίοσ ηωγράφοσ Ελ Γκρζκο! 62

63 Συνάντθςθ 19θ Θ ομιλία του Ραφλου ςτθν Ζφεςο Από τθν Mίλθτο, ςτθν οποία βριςκόταν ο Απόςτολοσ Υαφλοσ μετά τισ ταραχζσ ςτθν Ζωεςο, ζςτειλε μινυμα ςτουσ πρεςβυτζρουσ τθσ Εωζςου, δθλαδι ςτον Επίςκοπο και τουσ ιερείσ τθσ τοπικισ Εκκλθςίασ, για να πάνε να τον ςυναντιςουν. Ξαι όταν ιρκαν και τον ςυνάντθςαν, τουσ είπε: «Ρα μθν ξεχνάτε πωσ ξόδεψα όλον τον καιρό μου μαηί ςασ από τθν πρϊτθ μζρα που ζωταςα ςτθν Αςία, υπθρετϊντασ το Χριςτό με όλεσ μου τισ δυνάμεισ και με ταπεινοωροςφνθ και με πολλά δάκρυα και με δοκιμαςίεσ που με βρικαν εξαιτίασ του κυνθγθτοφ που μου ζκαναν οι ςυμπατριϊτεσ μου οι Λουδαίοι. Δεν ωοβικθκα όμωσ και δεν ζκρυψα τίποτε από όλα όςα ζπρεπε να ακοφςετε. Ξαι ςτισ ςυναγωγζσ και ςε άλλουσ δθμόςιουσ χϊρουσ μίλθςα ςε ςασ και ςτα ςπίτια, κθρφττοντασ ςε όλουσ και ςτουσ Ζλλθνεσ και ςτουσ Λουδαίουσ, τθν ανάγκθ τθσ πίςτθσ ςτο Χριςτό, τθν ανάγκθ οι Ζλλθνεσ να απαρνθκοφν τα είδωλα και οι Λουδαίοι να αναγνωρίςουν το Χριςτό ωσ τον Χωτιρα του κόςμου. Kαι να, τϊρα εγϊ, απόλυτα υποταγμζνοσ ςτο Υνεφμα, πθγαίνω ςτθν Λερουςαλιμ χωρίσ να ξζρω αυτά που κα ςυναντιςω εκεί, παρά μόνο ότι ςε κάκε πόλθ το Άγιο Υνεφμα με προειδοποιεί πωσ δεςμά και κλίψεισ με περιμζνουν. Αλλά τίποτε από αυτά δεν υπολογίηω, οφτε κεωρϊ τθ ηωι μου τόςο πολφτιμθ για μζνα. Αυτό που είναι το πιο ςθμαντικό από όλα για μζνα είναι να ολοκλθρϊςω τθν αποςτολι μου, το δρόμο και το ζργο που ανζλαβα από το Χριςτό, να διακθρφξω δθλαδι το Ευαγγζλιο. Ξαι καλά γνωρίηω πωσ δεν κα δείτε ξανά το πρόςωπό μου, γιατί ωεφγω. Τμωσ αιςκάνομαι ότι παρότι ςασ γζννθςα πνευματικά και είμαι ο πνευματικόσ ςασ πατζρασ, δεν ζχω πλζον καμία ευκφνθ για ςασ, γιατί ό,τι ζπρεπε να ςασ πω, ςασ το είπα. Ξαι ο λόγοσ μου είχε να κάνει με το κζλθμα του Κεοφ. Υροςζχετε, λοιπόν, ο κακζνασ ςασ τον εαυτό του κακϊσ και όλουσ τουσ χριςτιανοφσ ςτουσ οποίουσ το Άγιο Υνεφμα ςασ ζκεςε επιςκόπουσ και ιερείσ. Γιατί εγϊ ξζρω τοφτο, ότι μετά τθ δικι μου επίςκεψθ κα ειςβάλουν ανάμεςά ςασ λφκοι επικίνδυνοι, που δε κα ςπλαχνίηονται κακόλου το ποίμνιο. Ακόμα κι από ςασ τουσ ίδιουσ κα παρουςιαςτοφν οριςμζνοι άντρεσ, που κα διδάςκουν διαςτρεβλωμζνθ τθν αλικεια, με ςκοπό να παραςφρουν τουσ μακθτζσ να γίνουν δικοί τουσ οπαδοί. Γι αυτό, λοιπόν, να είςτε άγρυπνοι, διατθρϊντασ ςτθ μνιμθ ςασ ότι για τρία χρόνια δεν ζπαψα νφχτα μζρα με δάκρυα να νουκετϊ τον κακζνα ςασ ξεχωριςτά. Kαι τϊρα ςασ αωινω, αδελωοί μου, ςτα χζρια του Κεοφ και ςτθν υπόςχεςι Ψου ότι κα ζχετε τθ χάρθ Ψου μαηί ςασ. Αυτόσ είναι ο μόνοσ που μπορεί να ςασ ςτερεϊςει και να ςασ κάνει αγίουσ. Kανενόσ το αςιμι ι το χρυςάωι ι το ρουχιςμό δεν επικφμθςα. Εςείσ οι ίδιοι το ξζρετε, πωσ για τισ ανάγκεσ μου, κακϊσ και για τισ ανάγκεσ αυτϊν που είναι μαηί μου, αυτά εδϊ τα χζρια δοφλεψαν. Mε κάκε τρόπο ςασ ζδειξα με το παράδειγμά μου πωσ ζτςι ακριβϊσ κοπιάηοντασ πρζπει να βοθκάτε τουσ αδφνατουσ και να κυμάςτε τα λόγια του Kυρίου Λθςοφ, που είπε: Πεγαλφτερθ ικανοποίθςθ προξενεί το να δίνει κανείσ, παρά το να παίρνει». Kι αωοφ τα είπε αυτά, γονάτιςε μαηί με όλουσ τουσ άλλουσ και προςευχικθκε. Τλοι, τότε, ξζςπαςαν ςε γοερά κλάματα και πζωτοντασ ςτθν αγκαλιά του Υαφλου, τον γζμιηαν με ωιλιά, νιϊκοντασ εντονότερο πόνο για εκείνο που τουσ είχε πει, ότι δεν πρόκειται πια να τον ξαναδοφν. Ζτςι, τον ξεπροβόδιηαν ωσ το πλοίο. Ξαι ο Υαφλοσ ζωυγε για τα Λεροςόλυμα. (Ρράξ. 20, 17-38) Ερμθνευτικά ςχόλια Ξόδεψα όλο τον καιρό μαηί ςασ: Σ Υαφλοσ δείχνει αωοςίωςθ ςτουσ ανκρϊπουσ που προςπάκθςε να τουσ μάκει τθν αλικεια τθσ πίςτθσ. Σ Υαφλοσ ζγινε ο πνευματικόσ τουσ πατζρασ. Τπωσ ο ωυςικόσ πατζρασ αγωνιά και αγωνίηεται για τα παιδιά του, να μθν τουσ λείψει τίποτα, αλλά και να αποκτιςουν αλθκινζσ ρίηεσ για τθ ηωι τουσ, πολφ περιςςότερο ο πνευματικόσ πατζρασ, αγωνίηεται για να μάκουν τα πνευματικά του παιδιά τι ςθμαίνει πίςτθ, τι ςθμαίνει Χριςτόσ, τι ςθμαίνει αγάπθ, τι ςθμαίνει ςωτθρία. Ψο μινυμα αυτό του Υαφλου είναι πολφ ςπουδαίο ςε μια εποχι που δεν ζχουμε πνευματικό πατζρα και δεν υπάρχουν και πολλοί πρόκυμοι να γίνουν τζτοιοι πατζρεσ. Δεν φοβικθκα και δεν ζκρυψα τίποτα: θ Εκκλθςία μασ ωζρνει ωσ παράδειγμα ανκρϊπουσ που δεν ωοβοφνται να ωανερϊςουν τθν αλικεια, να ποφνε ποιοι είναι το ςωςτό, ακόμθ κι αν δυςαρεςτιςουν τουσ ανκρϊπουσ, ακόμθ κι αν υπάρχουν πολλοί που κα ωανοφν εχκρικοί απζναντι ςτθν αλικεια. Ξι αυτό γιατί θ Εκκλθςία ακολουκεί το Χριςτό και Εκείνοσ είναι θ αλικεια, ακόμθ κι αν οι άνκρωποι κκατθγοροφν το Χριςτό ότι είναι ξεπεραςμζνοσ και ότι θ πίςτθ δεν μασ λζει τθν αλικεια. Ζνασ μεγάλοσ Φϊςοσ ςυγγραωζασ ο Ρτοςτογιζωςκυ ζγραψε: Αν μου ζβαηαν από τθν μία πλευρά το Χριςτό και από τθν άλλθ τθν αλικεια και μου ζλεγαν να διαλζξω, κα διάλεγα το Χριςτό. Δεςμά και κλίψεισ με περιμζνουν: ο Υαφλοσ πιςτεφει ςτο Χριςτό και δεν υπολογίηει τίποτα, οφτε τισ κλίψεισ και τουσ διωγμοφσ, οφτε το μαρτφριο. Αποςτολι του είναι να κθρφξει τον λόγο του Κεοφ, το Χριςτό. Δεν βάηει οφτε τθν ίδια του τθ ηωι πιο πάνω από τθν αποςτολι του. Αυτόσ είναι και ο δρόμοσ τθσ Εκκλθςίασ. Θ χαρά να ζχουμε ωσ αποςτολι μασ να μιλάμε για το Χριςτό, είτε με τα λόγια, είτε με τθν αγάπθ, είτε με τθ ςυγχωρθτικότθτα, είτε με τθν υπομονι μασ. Λφκοι επικίνδυνοι: υπάρχουν άνκρωποι που λζνε ότι πιςτεφουν, αλλά δεν είναι αλθκινοί χριςτιανοί. Είναι οι λεγόμενοι «αιρετικοί», αυτοί δθλαδι που διαλζγουν οριςμζνα ςτοιχεία τθσ πίςτθσ και απορρίπτουν κάποια άλλα. 63

64 Πε τουσ αιρετικοφσ μποροφμε να μιλάμε, αλλά είναι κακό να ςυηθτάμε για κρθςκευτικά κζματα, γιατί και αυτοί μποροφν να μασ παραπλανιςουν πάνω ςε ό,τι πιςτεφουν, αλλά και εμείσ να μθν ξζρουμε καλά τθν πίςτθ μασ και να νομίηουμε ότι άλλα είναι ςωςτά. Μεγαλφτερθ ικανοποίθςθ προξενεί το να δίνει κανείσ, παρά το να παίρνει: αυτόσ είναι ο χρυςόσ κανόνασ τθσ Σρκόδοξθσ πίςτθσ: να δίνουμε και όχι τόςο να παίρνουμε. Αν το μάκουμε από τθν μικρι μασ θλικία, τότε κα μποροφμε να καταλάβουμε τι αλθκινά είναι θ Εκκλθςία. Ξαλοφμαςτε να ηιςουμε ςε ζναν κόςμο όπου το να παίρνεισ είναι το εφκολο. Τμωσ το να δίνεισ είναι αυτό που κζλει ο Κεόσ. Ασ το παλεφουμε ςτθ ηωι μασ κι ασ μασ πθγαίνουν κόντρα εκείνοι που κεωροφν ότι θ πίςτθ είναι ξεπεραςμζνθ και όςοι δεν πιςτεφουν ςωςτά. Εμείσ ασ κυμόμαςτε ότι εκτόσ από το να προοδεφςουμε ςτθ ηωι μασ, ζχουμε και ωσ αποςτολι μασ να μιλάμε για το Χριςτό, για τθν Εκκλθςία, να χαιρόμαςτε που πιςτεφουμε και να μθν αωινουμε να μασ επθρεάηουν εναντίον τθσ πίςτθσ. Αν μποροφμε κιόλασ να προςευχόμαςτε για όλο τον κόςμο, τότε καταωζρνουμε να κάνουμε κάτι που ονομάηεται ιεραποςτολι, δθλαδι ζχουμε επικυμία όλοι οι άνκρωποι να γνωρίςουν το Χριςτό. Ερωτιςεισ 1. Ψι ςθμαίνει ότι ο Υαφλοσ ιταν «πνευματικόσ πατζρασ» για τουσ Εωζςιουσ; 2. Ψι ςθμαίνει «αιρετικόσ»; Υρζπει να ζχουμε ςχζςεισ με «αιρετικοφσ»; 3. Υοιοσ είναι θ Αλικεια για μασ τουσ χριςτιανοφσ; 4. Ζχουμε αποςτολι όλοι όςοι πιςτεφουμε ςτο Χριςτό; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ καλεί ςε αγϊνα ςε ζναν κόςμο που πολλοί δεν πιςτεφουν ςτο Χριςτό και πολλοί πιςτεφουν λανκαςμζνα. Αν όμωσ είμαςτε μζλθ τθσ Σρκόδοξθσ Εκκλθςίασ, τότε μζνουμε ςτθν Αλικεια. Το Απολυτίκιο τθσ Κυριακισ τθσ Ορκοδοξίασ ςε ιχο β. Ψθν άχραντον εικόναν ςου προςκυνοφμεν αγακζ αιτοφμενοι ςυγχϊρθςιν των πταιςμάτων θμϊν, Χριςτζ ο Κεόσ. βουλιςει γαρ θυδόκθςασ ςαρκί ανελκείν εν τω ςταυρϊ, ίνα ρφςθσ ουσ ζπλαςασ εκ τθσ δουλείασ του εχκροφ. όκεν ευχαρίςτωσ βοϊμεν ςοι. χαράσ επλιρωςασ τα πάντα ο Χωτιρ θμϊν, παραγενόμενοσ εισ το ςϊςαι τον κόςμον. Φμνοι τθσ Σαρακοςτισ Κφριε των Δυνάμεων Ξφριε των Δυνάμεων, μεκ θμϊν γενοφ. Άλλον γαρ εκτόσ ςου βοθκόν εν κλίψεςιν ουκ ζχομεν. Ξφριε των Δυνάμεων, ελζθςον θμάσ. Τθ Υπερμάχω Ψθ Ωπερμάχω ςτρατθγϊ τα νικθτιρια Ωσ λυτρωκείςα των δεινϊν ευχαριςτιρια Αναγράωω ςοι θ πόλισ ςου Κεοτόκε. Αλλ ωσ ζχουςα το κράτοσ απροςμάχθτον Εκ παντοίων με κινδφνων ελευκζρωςον Μνα κράηω ςοι Χαίρε Ρφμωθ Ανφμωευτε! Υ Α Ω Ο Σ Χ Ε Υ Γ Α Φ Ξ Φ Σ Υ Χ Ψ Α Ε Χ Α Φ Ρ Ο Χ Ψ Ψ Λ Ψ Θ Σ Σ Ε Α Γ Κ Χ Ο Φ Χ Α Ε Θ Θ Α Ψ Ο Λ Ο Ω Χ Σ Λ Α Α Ο Θ Χ Ο Χ Α Λ Φ Ε Χ Θ Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 7 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Να ηωγραφίςετε τον αγιογράφο 64

65 65

66 Συνάντθςθ 20ι Ο Ραφλοσ και ο Βαρνάβασ ςτα Λφςτρα Σι Απόςτολοι Υαφλοσ και Βαρνάβασ βρζκθκαν κάποια ςτιγμι ςτθν διάρκεια τθσ προςπάκειάσ τουσ να γνωρίςουν ςτουσ ανκρϊπουσ τθσ Πικράσ Αςίασ τον Χριςτό, ςτθν περιοχι Οφςτρα. Ψθν θμζρα εκείνθ που πιγαν, είχε πανθγφρι προσ τιμιν του κεοφ Δία και μπροςτά ςτθν είςοδο τθσ πόλθσ είχε μαηευτεί πολφσ κόςμοσ. Χκζωτθκε λοιπόν ο Υαφλοσ πωσ κα ιταν καλό να μιλιςει ςτουσ ςυγκεντρωμζνουσ για τον αλθκινό Κεό. Εκεί κακόταν κι ζνασ άντρασ ανάπθροσ εκ γενετισ, με αδφνατα πόδια, που δεν είχε περπατιςει ποτζ ςτθ ηωι του. Αυτόσ άκουγε τον Υαφλο που μιλοφςε, κι όταν ο Υαφλοσ ζριξε το βλζμμα του πάνω του και είδε ότι ζχει τθν πίςτθ για να ςωκεί, του είπε με δυνατι ωωνι: «Χικω όρκιοσ ςτα πόδια ςου». Αναπιδθςε τότε εκείνοσ κι άρχιςε να περπατάει! Ψα πλικθ, όταν είδαν αυτό που ζκανε ο Υαφλοσ, άρχιςαν να ωωνάηουν δυνατά ςτθ λυκαονικι γλϊςςα λζγοντασ: Σι κεοί πιραν ανκρϊπινθ μορωι και κατζβθκαν ςε μασ! Ζτςι, τον Βαρνάβα τον ονόμαηαν Δία και τον Υαφλο Ερμι, επειδι αυτόσ ιταν ο κφριοσ ομιλθτισ! Mάλιςτα, ο ιερζασ του ναοφ του Δία, που ιταν χτιςμζνοσ μπροςτά ςτθν πόλθ τουσ, είχε ωζρει ταφρουσ και ςτεωάνια ςτισ πφλεσ και μαηί με τα πλικθ ικελε να προςωζρει κυςία ς αυτοφσ. Τταν όμωσ το άκουςαν οι απόςτολοι Υαφλοσ και Βαρνάβασ, ξζςχιςαν τα ροφχα τουσ και όρμθςαν μζςα ςτο πλικοσ ωωνάηοντασ δυνατά και λζγοντασ: Άντρεσ, τι είναι αυτά που κάνετε; Είμαςτε κι εμείσ άνκρωποι ομοιοπακείσ με ςασ και ςασ ωζρνουμε το χαρμόςυνο μινυμα να μεταςτραωείτε από αυτοφσ τουσ ψεφτικουσ Κεοφσ ςτο Ηωντανό Κεό, που δθμιοφργθςε τον ουρανό και τθ γθ και τθ κάλαςςα και όλα όςα υπάρχουν ς αυτά. O οποίοσ ςτισ περαςμζνεσ γενιζσ επζτρεψε ςε όλα τα ζκνθ να πορεφονται το δρόμο τουσ. Υαρόλο, βζβαια, που δεν άωθςε τουσ ανκρϊπουσ και ςυνζχιςε να ευεργετεί δίνοντάσ ςασ βροχζσ από τον ουρανό, κακϊσ και εποχζσ καρποωορίασ και γεμίηοντάσ ςασ ζτςι με τροωι και με ικανοποίθςθ τισ καρδιζσ ςασ. Οζγοντάσ τα, λοιπόν, αυτά, μόλισ και μετά βίασ ςταμάτθςαν τον κόςμο, ϊςτε να μθν προςωζρουν κυςία ς αυτοφσ. Ξατζωκαςαν, όμωσ, κάποιοι Λουδαίοι από τθν Αντιόχεια και το Λκόνιο κι αωοφ ζπειςαν τα πλικθ, λικοβόλθςαν τον Υαφλο και νομίηοντασ πωσ πζκανε, τον ζςυραν ζξω από τθν πόλθ. Kαι όταν κατόπιν τον περικφκλωςαν οι μακθτζσ, ςθκϊκθκε και μπικε ςτθν πόλθ. Kαι τθν άλλθ μζρα ξεκίνθςε μαηί με το Βαρνάβα για τθ Δζρβθ. (Ρράξ. 14, 8-20) Ερμθνευτικά ςχόλια Ρανθγφρι προσ τιμι του κεοφ Δία...για τον Αλθκινό Κεό: Ωπιρχε μια εποχι που οι άνκρωποι πίςτευαν ςε δϊδεκα ψεφτικουσ κεοφσ του Σλφμπου. Ψζτοιοι πιςτοί ιταν και οι κάτοικοι ςτα Οφςτρα που πίςτευαν ςτον κεό Δία. Ψου είχαν μάλιςτα και ιερείσ και ναό για να τον λατρεφουν, του ζκαναν και κυςίεσ ηϊων. Ψότε οι άνκρωποι δεν γνϊριηαν τον αλθκινό Κεό, γι αυτό ο Υαφλοσ και ο Βαρνάβασ πθγαίνουν να τουσ τον γνωρίςουν. Ιταν εντολι του Λθςοφ ςτουσ Αποςτόλουσ να τον γνωρίςουν ςε όλα τα ζκνθ, ϊςτε όλοι οι άνκρωποι να ζχουν τθν ευκαιρία να γνωρίςουν τθν Αλικεια, τθν Ηωι και τθν Ανάςταςθ μζςα από τθν πίςτθ ςτον Λθςοφ Χριςτό. Άντρασ ανάπθροσ...είχε πίςτθ για να ςωκεί: αλικεια ο ανάπθροσ άντρασ δεν κα ηθτοφςε τθν βοικεια του Δία για να γίνει καλά και να περπατιςει; Χίγουρα κα τθ ηθτοφςε. Αλλά κεραπεία δεν ζβλεπε, αωοφ ο Δίασ, ζνασ ψεφτικοσ κεόσ δεν ακοφει και δεν αιςκάνεται τουσ ανκρϊπουσ. Τμωσ ο ανάπθροσ άντρασ πίςτευε. Σ κάκε άνκρωποσ μζςα του ςαν δθμιοφργθμα του Κεοφ, ζχει και τθν πνοι του Κεοφ μζςα του, τθν ανάγκθ να Ψον ψάχνει, να Ψου μιλάει, να προςεφχεται, να ελπίηει ςε Εκείνον που τον ζπλαςε. Εκεί πίςτευε και ο ανάπθροσ άντρασ, γι αυτό και μετά από όςα άκουςε από τον Υαφλο, το καφμα γίνεται! Γίνεται γιατί θ καρδιά του ανάπθρου ζχει δεχτεί τον Λθςοφ Χριςτό ωσ μόνο Αλθκινό Κεό και θ αγάπθ του ς αυτόν είναι πάνω απ όλα. Ζτςι τον Βαρνάβα τον ονόμαςαν Δία και τον Ραφλο Ερμι: οι άνκρωποι αντί να πιςτζψουν ςτον λόγο των αποςτόλων, μζνουν μόνο ςτο καφμα με τον ανάπθρο και ςτα «μαγικά» που κάνουν οι Απόςτολοι. Ζτςι τουσ κάνουν κεοφσ. Κζλουν κεοφσ που κάνουν καλφτερθ τθν κακθμερινι ηωι, πιο άνετθ, δίνουν δφναμθ και απολαφςεισ. Ρα ωάμε, να πιοφμε, να μθν ζχουμε προβλιματα ςιμερα με τθν βοικεια των κεϊν μασ, γιατί αφριο ίςωσ πεκάνουμε και όλα κα ζχουν τελειϊςει. Σι κάτοικοι των Οφςτρων μοιάηουν με τουσ ςθμερινοφσ ανκρϊπουσ, που δεν αναηθτοφν να ςυναντιςουν ςτθν ηωι τουσ τον Δθμιουργό τουσ, Ψον Κεό τθσ Αγάπθσ, που δεν κζλουν να γίνουν αλθκινά πρόςωπα μζςα από τθν κοινωνία με τον Κεό, αλλά αναηθτοφν ψεφτικουσ κεοφσ καλοπζραςθσ και ωυγισ από τισ δυςκολίεσ τθσ κακθμερινισ ηωισ (υπολογιςτζσ, χριματα, τθλεοπτικά είδωλα, ακλθτικά είδωλα, τυχερά παιχνίδια, μαγικά, αςτρολογία). Σ ανάπθροσ όμωσ που μιλοφςε ςτον Κεό μζςα του, ίςωσ και μια ολόκλθρθ ηωι, βρικε τον Αλθκινό Κεό. Θ ταπεινι μασ πίςτθ ςτον Χριςτό τον ωζρνει κοντά μασ. Θ μικρι μασ προςευχοφλα κάκε μζρα ακοφγεται από τον Κεό και ςε όλα μασ βοθκά και μασ ςτθρίηει, όπωσ Εκείνοσ γνωρίηει. Λικοβόλθςαν τον Ραφλο: για τθν πίςτθ του ςτον Χριςτό ο απόςτολοσ Υαφλοσ πιγε να πεκάνει πολλζσ ωορζσ. Ξι εμείσ ςιμερα όμωσ, ςαν μικροί χριςτιανοί που πιςτεφουμε, που κοινωνοφμε, που είμαςτε μζλθ τθσ Εκκλθςίασ κινδυνεφουμε από τουσ ςθμερινοφσ ψεφτικουσ κεοφσ. Γιατί αν παραςυρκοφμε και αςχολθκοφμε αποκλειςτικά μαηί τουσ, ςίγουρα κα γλυκακεί θ ψυχι μασ από τισ απολαφςεισ που προςωζρουν, από τθν ψεφτικθ δόξα και χαρά και κα χάςουμε τθν αλθκινι χαρά τθσ ηωισ κοντά ςτον Χριςτό, ςτουσ Αγίουσ και τθν Εκκλθςία. Χρειάηεται λοιπόν να προςζχουμε με τι αςχολοφμαςτε, ποφ αωιερϊνουμε τον χρόνο μασ και τθν δθμιουργικότθτα μασ, τθν ηωι που μασ χάριςε ο Κεόσ. Τλθ μζρα παίηουμε μόνο ςτο Διαδίκτυο ι καλλιεργοφμαςτε και πνευματικά; Δθλαδι μελετάμε τα 66

67 μακιματά μασ, διαβάηουμε κάποιο εξωςχολικό βιβλίο, μακαίνουμε κάποια τζχνθ, ακλοφμαςτε, πθγαίνουμε Εκκλθςία; Ζχουμε αγωνία για τα τθλεοπτικά ζργα ι για τον αν κάνουμε καλι ηωι, ζχουμε ςωςτι ςυμπεριωορά απζναντι ςτο Κεό και τουσ ςυνάνκρωπουσ μασ; Βαςίηουμε τθν ηωι μασ ςτθν τφχθ και τα χριματα ι ςτθν Αγάπθ του κεοφ και τισ προςευχζσ των Αγίων μασ; Υροςευχόμαςτε για το καφμα ςτθν ηωι μασ ι ψάχνουμε τον μζλλον μασ ςτθν αςτρολογία; Θ Εκκλθςία μασ δείχνει το δρόμο του αλθκινοφ Κεοφ. Ασ τον ακολουκιςουμε. Ερωτιςεισ 1. Υου πίςτευαν οι κάτοικοι των Οφςτρων; 2. Ζχουμε ςιμερα ψεφτικουσ κεοφσ; Υοιουσ; 3. Υοιοσ είναι ο ηωντανόσ Κεόσ; 4. Ψι ηθτά από μασ ο Αλθκινόσ Κεόσ; Υρζπει να παλεφουμε ςτθ ηωι μασ εναντίων των ςφγχρονων ψεφτικων κεϊν; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία ωανερϊνει τον Χριςτό. Τποιοσ πιςτεφει ςτον Χριςτό πρζπει να παλζψει εναντίων των ειδϊλων, των ςφγχρονων ψεφτικων κεϊν που κάνουν τουσ ανκρϊπουσ να πιςτεφουν ςε αξίεσ που δεν ζχουν νόθμα και αλικεια. 1. Ο 2. Ω 3. Χ 4. Ψ 5. Φ 6. Α 1. Σ Υαφλοσ και ο Βαρνάβασ μιλοφςαν για τθν. 2. Σι κάτοικοι των Οφςτρων ικελαν να προςωζρουν ςτουσ αποςτόλουσ. 3. Θ..ςτον Αλθκινό Κεό ζκανε καλά τον ανάπθρο. 4. Πασ παρουςιάηει κάκε μζρα πολλοφσ ψεφτικουσ Κεοφσ. 5. Σι περιςςότεροι άνκρωποι τα λατρεφουν ςαν κεό. 6. Σ Κεόσ...είναι. Να ηωγραφίςετε ςε μινιατοφρα τον απόςτολο Ραφλο 67

68 Συνάντθςθ 21θ Ο Ραφλοσ και ο Αγρίππασ Πετά τθν αναχϊρθςι του από τθν Πίλθτο, ο Υαφλοσ πιγε ςτα Λεροςόλυμα. Εκεί, όπωσ το είχε προωθτεφςει ςτουσ πρεςβυτζρουσ τθσ Εωζςου, τον ςυνζλαβαν οι Φωμαίοι, κατόπιν καταγγελίασ των Λουδαίων. Σι Λουδαίοι ικελαν να τον δολοωονιςουν. Τμωσ οι Φωμαίοι, για περιςςότερθ αςωάλεια, τον ζςτειλαν ςτθν Ξαιςάρεια τθσ Υαλαιςτίνθσ. Χτθν Ξαιςάρεια πιγαν για να επιςκεωκοφν τον Φωμαίο διοικθτι Φιςτο ο βαςιλιάσ των Λουδαίων Αγρίππασ και θ γυναίκα του Βερενίκθ. Σ Φιςτοσ ηιτθςε από τον Αγρίππα να δει τον Υαφλο, κακϊσ ιταν και οι δφο Λουδαίοι και να του δϊςει τθν άποψι του γι αυτόν. Σ Αγρίππασ τότε είπε ςτον Υαφλο: «Χου επιτρζπεται να απολογθκείσ». Ψότε ο Υαφλοσ ςικωςε το χζρι του και άρχιςε τθν απολογία του: «Κεωρϊ ευτυχι τον εαυτό μου, βαςιλιά Αγρίππα, γιατί ςιμερα κα απολογθκϊ ενϊπιόν ςου για όλα όςα με κατθγοροφν οι Λουδαίοι. Ξι αυτό προπάντων γιατί εςφ γνωρίηεισ όλα τα ζκιμα και τα κρθςκευτικά προβλιματα των Λουδαίων. Γι αυτό παρακαλϊ να με ακοφςεισ με υπομονι. Τλοι οι Λουδαίοι ξζρουν τθ ηωι μου από τθ νεαρι μου θλικία, αωοφ από τα νιάτα μου ζηθςα ανάμεςα ςτο λαό μου και ςτα Λεροςόλυμα. Αυτοί με γνωρίηουν από παλιά και μποροφν να μαρτυριςουν ότι ζηθςα ςφμωωνα με τισ αρχζσ τθσ πιο αυςτθρισ ομάδασ τθσ κρθςκείασ μασ, που είναι οι Φαριςαίοι. Ψϊρα λοιπόν, ςτζκομαι εδϊ και δικάηομαι, γιατί πιςτεφω ότι ο Κεόσ κα εκπλθρϊςει τθν υπόςχεςθ που ζδωςε ςτουσ προγόνουσ μασ. Σι δϊδεκα ωυλζσ μασ ςυνεχϊσ, νφχτα και μζρα, λατρεφουν το Κεό, με τθν ελπίδα να ωτάςουν τελικά να δουν τθν εκπλιρωςθ αυτισ τθσ υπόςχεςθσ. Γι αυτι τθν ελπίδα κατθγοροφμαι από τουσ Λουδαίουσ, βαςιλιά Αγρίππα. Γιατί ςασ ωαίνεται απίςτευτο ότι ο Κεόσ αναςταίνει νεκροφσ; Ξι εγϊ ο ίδιοσ βζβαια είχα πιςτζψει ότι ζπρεπε να κάνω ό, τι μποροφςα εναντίον του ονόματοσ του Λθςοφ του Ραηωραίου. Αυτό και ζκανα ςτα Λεροςόλυμα: πολλοφσ από τουσ χριςτιανοφσ εγϊ τουσ ζκλειςα ςτισ ωυλακζσ και οι αρχιερείσ ςυμωωνοφςαν μ αυτό. Ξι όταν τουσ καταδίκαηαν ςε κάνατο, τουσ καταδίκαηα κι εγϊ. Χε όλεσ τισ ςυναγωγζσ πολλζσ ωορζσ προςπακοφςα, χρθςιμοποιϊντασ βία, να τουσ αναγκάςω να αρνθκοφν τθν πίςτθ τουσ. Είχα τόςο μεγάλθ μανία, ϊςτε τουσ καταδίωκα ακόμα και ςτισ πόλεισ που βρίςκονται ζξω από τθ χϊρα. Υθγαίνοντασ γι αυτό το ςκοπό ςτθ Δαμαςκό, είδα ςτο δρόμο, βαςιλιά μου, μζρα μεςθμζρι, ζνα ωωσ από τον ουρανό πιο λαμπρό κι από τον ιλιο, να με περιβάλλει με τθ λάμψθ του κι εμζνα κι αυτοφσ που πιγαιναν μαηί μου. Τλοι μασ πζςαμε ςτθ γθ κι εγϊ άκουςα μια ωωνι που μου ζλεγε ςτθν εβραϊκι γλϊςςα: «Χαοφλ, Χαοφλ, γιατί με καταδιϊκεισ; Είναι οδυνθρό να κλοτςάσ ςτα καρωιά». Εγϊ ρϊτθςα: «Υοιοσ είςαι, Ξφριε;» Ξι εκείνοσ απάντθςε: «εγϊ είμαι ο Λθςοφσ, που εςφ τον καταδιϊκεισ. Χικω όμωσ και ςτάςου ςτα πόδια ςου. Γι αυτό ωανερϊκθκα ς εςζνα: για να ςε πάρω ςτθν υπθρεςία μου και να ςε κάνω μάρτυρα γι αυτά που είδεσ και γι αυτά που κα ςου δείξω ακόμα. Κα ςε προςτατεφω από το λαό ςου και από τουσ εκνικοφσ, ςτουσ οποίουσ εγϊ ςε ςτζλνω, για ν ανοίξεισ τα μάτια τουσ, ϊςτε να επιςτρζψουν από το ςκοτάδι ςτο ωωσ και από το διάβολο ςτο Κεό. Γιατί, αν πιςτζψουν ςε μζνα κα λάβουν τθ ςυγχϊρεςθ των αμαρτιϊν τουσ και μια κζςθ ανάμεςα ςτουσ ανκρϊπου που ανικουν ςτο Κεό. Ϊςτερα απ αυτά, βαςιλιά Αγρίππα, δεν αρνικθκα να υπακοφςω ςτθν ουράνια οπταςία, αλλά άρχιςα να κθρφττω, πρϊτα ς αυτοφσ που ιταν ςτθ Δαμαςκό και ςτα Λεροςόλυμα κι φςτερα ς όλθ τθ χϊρα τθσ Λουδαίασ και ςτουσ εκνικοφσ, να μετανοιςουν και να επιςτρζψουν ςτο Κεό και να δείχνουν τθ μετάνοιά τουσ με τα ζργα τουσ. Αυτοί ιταν οι λόγοι για τουσ οποίουσ οι Λουδαίοι με ςυνζλαβαν ςτο ναό και προςπάκθςαν να με ςκοτϊςουν. Σ Κεόσ όμωσ με βοικθςε μζχρι ςιμερα και ςτζκομαι ηωντανόσ για να πω ό, τι ζηθςα ςε μικροφσ και μεγάλουσ και να μθ λζω τίποτα άλλο εκτόσ από εκείνα που οι προωιτεσ και ο Πωυςισ είπαν ότι πρόκειται να γίνουν: ότι ο Χριςτόσ κα υποςτεί το πάκοσ και κα αναςτθκεί πρϊτοσ από τουσ νεκροφσ και κα κθρφξει το ωωσ τθσ ςωτθρίασ ςτο λαό μασ και ςτουσ εκνικοφσ». Ενϊ ο Υαφλοσ ςυνζχιηε ζτςι τθν απολογία του, ωϊναξε ο Φιςτοσ δυνατά: «Είςαι τρελόσ, Υαφλε! Ψα πολλά γράμματα που ζμακεσ ς ζωεραν ςτθν τρζλα!». «Δεν είμαι τρελόσ, εξοχότατε Φιςτε», λζει ο Υαφλοσ, «αλλά λζω λόγια αλθκινά και λογικά. Σ βαςιλιάσ ξζρει για ποιο πράγμα μιλάω, γι αυτό και του μιλάω ανοιχτά. Είμαι βζβαιοσ ότι τίποτα από αυτά δεν του είναι άγνωςτο, γιατί αυτά δεν ζγιναν ςε καμιά απόμερθ γωνιά. Υιςτεφεισ βαςιλιά Αγρίππα ςτουσ προωιτεσ; ζρω ότι πιςτεφεισ». Ψότε ο Αγρίππασ είπε ςτον Υαφλο: «Οίγο ακόμα και κα με πείςεισ να γίνω χριςτιανόσ!»ξι ο Υαφλοσ είπε: «Κα ευχόμουν ςτο Κεό, ςε λίγο ι ςε πολφ χρόνο, όχι μόνο εςφ, αλλά και όλοι όςοι με ακοφνε ςιμερα, να γίνουν όμοιοι μ εμζνα, εκτόσ απ αυτά τα δεςμά». Ξαι τότε ο βαςιλιάσ και θ γυναίκα του είπαν ςτον Φιςτο ότι ο Υαφλοσ δεν είχε κάνει κανζνα ζγκλθμα, για το οποίο να ζπρεπε να κανατωκεί. Επειδι όμωσ ο ίδιοσ ο Υαφλοσ το είχε ηθτιςει, πιραν τθν απόωαςθ να τον ςτείλουν ςτθ Φϊμθ για να τον δικάςει ο αυτοκράτορασ. (Ρράξ. 26, 1-32) Ερμθνευτικά ςχόλια Κεωρϊ τον εαυτό μου ευτυχι που κα απολογθκϊ: ο Υαφλοσ ζχει τζτοια πίςτθ, εμπιςτοςφνθ και αγάπθ ςτο Κεό που δε ωοβάται να απολογθκεί ςτον άπιςτο βαςιλιά Αγρίππα. Θ πίςτθ του τοφ δίνει χαρά και τθν ελπίδα με τθν απολογία του και άλλοι άνκρωποι να πιςτζψουν. 68

69 Ο Κεόσ κα εκπλθρϊςει τθν υπόςχεςθ που ζδωςε ςτουσ προγόνουσ μασ : ο Κεόσ ςτα χρόνια τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ, τα χρόνια των προωθτϊν, ζδωςε τθν υπόςχεςθ ςτο λαό του Λςραιλ ότι κα ςτείλει τον Ωιό Ψου. Χτα χρόνια του Υαφλου ο Χριςτόσ ζχει ζρκει και ζχει αναςτθκεί, αλλά όςοι δεν τον πίςτεψαν περιμζνουν ακόμθ τον ερχομό του. Τταν κα πιςτζψουν και κα αναγνωρίςουν ότι ο Χριςτόσ είναι ο Ωιόσ του Κεοφ που ιρκε ςτθ γθ και μετά το κάνατό του αναςτικθκε, τότε κα εκπλθρωκεί και γι αυτοφσ θ προωθτεία. Γιατί ςασ φαίνεται απίςτευτο ότι ο Κεόσ αναςταίνει νεκροφσ; πολλοί από τουσ ειδωλολάτρεσ δεν αρνοφνταν να ακοφςουν αυτά που είχε να πει ο Υαφλοσ. Αυτό που δεν παραδζχονταν με τίποτα όμωσ, τουσ ωαινόταν απίςτευτο, ιταν θ ανάςταςθ του Χριςτοφ και θ υπόςχεςθ τθσ ανάςταςθσ και των ανκρϊπων. Ζηθςα ςφμφωνα με τισ αρχζσ των Φαριςαίων: οι Φαριςαίοι ιταν Λουδαίοι που γνϊριηαν και τθροφςαν αυςτθρά τισ εντολζσ του Κεοφ. Θ ουράνια οπταςία: θ ουράνια οπταςία, το όραμα δθλαδι που είδε ο Υαφλοσ πθγαίνοντασ προσ τθ Δαμαςκό, ιταν ο ίδιοσ ο Χριςτόσ που ωανερϊκθκε ϊςτε ο Υαφλοσ να Ψον γνωρίςει, να μετανοιςει και να βοθκιςει με το κιρυγμα και τθ ηωι του και άλλουσ, ειδωλολάτρεσ και Λουδαίουσ να γνωρίςουν τθν αλικεια, που είναι ο ίδιοσ ο Χριςτόσ. Ζτςι και ζγινε. Αυτι είναι θ ςτιγμι τθσ μεγάλθσ αλλαγισ ςτθ ηωι του Υαφλου, τθσ μεταςτροωισ του, όπωσ λζμε, τθσ μετάνοιασ που τον κάνει ςτο κζντρο τθσ ηωισ του να ζχει το Χριςτό και τθν αγάπθ. Αυτό μπορεί να ςυμβεί και ςτθ δικι μασ τθ ηωι. Είςαι τρελόσ, Ραφλε, τα πολλά γράμματα ςου ζφεραν τρζλα! ο Φιςτοσ νομίηει ότι ο Υαφλοσ είναι τρελόσ, γιατί δε κζλει να πιςτζψει ςτο Κεό. Υολλοί άνκρωποι νομίηουν πωσ οι χριςτιανοί είμαςτε τρελοί, όταν πιςτεφουμε ςτο Χριςτό και τθν Ανάςταςθ, γιατί χρθςιμοποιοφν μόνο το μυαλό τουσ για να καταλάβουν τα καφμα ο Χριςτόσ να γίνεται άνκρωποσ, να πεκαίνει και να αναςταίνεται, χωρίσ να αωινουν τθν καρδιά τουσ να αγαπιςει. Αυτό όμωσ δε κα πρζπει να μασ κάνει να απογοθτευόμαςτε, γιατί ο Χριςτόσ μασ δίνει δφναμθ ςτισ δυςκολίεσ και δε κζλει να τα παρατάμε. Αυτι θ ςτάςθ των ανκρϊπων μασ κάνει να γνωρίηουμε καλά ότι θ ηωι του χριςτιανοφ είναι ηωι μίμθςθσ του Χριςτοφ. Τπωσ ο Χριςτόσ ςταυρϊκθκε, ζτςι κι εμείσ κα πρζπει να προετοιμάηουμε τουσ εαυτοφσ μασ για ςταυρό ςτθ ηωι μασ. Χταυρόσ είναι να ςυγχωροφμε αυτοφσ που δεν μασ καταλαβαίνουν. Χταυρόσ είναι να λζμε ΣΧΛ εκεί που κα μποροφςαμε να ποφμε ΡΑΛ και να περνάμε καλά. Χταυρόσ είναι να νθςτεφουμε. Χταυρόσ είναι να κάνουμε ςτθν άκρθ τον εγωιςμό μασ. Χταυρόσ είναι να δείχνουμε αγάπθ. Χταυρόσ είναι να αωινουμε το κρεβάτι μασ και να πθγαίνουμε ςτθν Εκκλθςία. Ξαι αυτόσ ο ςταυρόσ κάνει τουσ άλλουσ να μασ ειρωνεφονται καινα μασ απορρίπτουν. Τμωσ εμείσ, από τθν μικρι μασ θλικία, ςθκϊνουμε αυτό το ςταυρό, γνωρίηοντασ ότι ο Χριςτόσ είναι κοντά μασ! Ερωτιςεισ 1. Υϊσ επζςτρεψε ο Υαφλοσ ςτο χριςτιανιςμό; 2. Ιταν θ ηωι του εφκολθ μετά τθν επιςτροωι του; Ψον δζχτθκαν οι ςυμπατριϊτεσ του; 3. Ψι ςιμαινε θ ωράςθ του Φιςτου ότι «είςαι τρελόσ Υαφλε»; 4. Ζχουμε εφκολθ και ευχάριςτθ ηωι οι χριςτιανοί ι ςθκϊνουμε ςταυροφσ; 5. Υρζπει να ωοβόμαςτε τουσ ςταυροφσ ι να χαιρόμαςτε γιατί ο Χριςτόσ είναι μαηί μασ; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία μασ καλεί να ηοφμε ηωι ςταυρωμζνθ, ςτθν οποία ο Χριςτόσ μασ δίνει δφναμθ. Το Απολυτίκιο τθσ Σταυροπροςκυνιςεωσ ςε ιχο α. Χϊςον Ξφριε τον λαόν ςου και ευλόγθςον τθν κλρονομίαν ςου. Ρίκασ τοισ βαςιλεφςι κατά βαρβάρων δωροφμενοσ και το ςον ωυλάττων, δια του Χταυροφ ςου, πολίτευμα. Χ Σ Ο Ω Α Υ Ε Θ Π Ω Φ Ξ Φ Ο Ω Σ Α Χ Ε Χ Α Χ Ρ Θ Χ Χ Ψ Α Ψ Ξ Χ Σ Ε Υ Γ Λ Σ Φ Φ Υ Α Ρ Ψ Ω Α Λ Ο Ε Χ Α Χ Φ Λ Φ Θ Ψ Θ Γ Ο Ε Φ Χ Φ Α Χ Β Βρεσ ςτο κρυπτόλεξο, κάκετα και οριηόντια 7 λζξεισ από τθν ιςτορία που άκουςεσ και διάβαςεσ. Σι λζξεισ είναι γραμμζνεσ ανάποδα (από το τζλοσ προσ τθν αρχι) Να ηωγραφίςετε τον Σταυρό του Κυρίου μασ 69

70 70

71 Συνάντθςθ 22θ Το όραμα τθσ Τρωάδασ Σ Απόςτολοσ Υαφλοσ, πριν περάςει ςτον Ελλαδικό χϊρο, ζωκαςε ςτθ Δζρβθ και ςτα Οφςτρα τθσ Πικράσ Αςίασ. Εκεί υπιρχε ζνασ μακθτισ που ονομαηόταν Ψιμόκεοσ. Ιταν γιοσ μιασ πιςτισ γυναίκασ Λουδαϊκισ καταγωγισ, ενϊ ο πατζρασ του ιταν Ζλλθνασ. Γι αυτόν, οι χριςτιανοί ςτα Οφςτρα και ςτο Λκόνιο ζδιναν πολφ καλι μαρτυρία. Αυτόν κζλθςε ο Υαφλοσ να τον πάρει για να περιοδεφει μαηί του. Ψον πιρε, λοιπόν, και του ζκανε περιτομι για να μθ ςκανδαλίηονται οι Λουδαίοι, που ηοφςαν ςτα μζρθ εκείνα, γιατί ιξεραν όλοι πωσ ο πατζρασ του ιταν Ζλλθνασ. Χτο μεταξφ, κακϊσ περιόδευαν τισ πόλεισ, τουσ γνωςτοποιοφςαν τα δόγματα που είχαν εγκρικεί από τουσ αποςτόλουσ και τουσ πρεςβυτζρουσ που βρίςκονταν ςτθν Λερουςαλιμ, για να τα τθροφν. Ζτςι, λοιπόν, οι εκκλθςίεσ ςτζριωναν ςτθν πίςτθ και αυξάνονταν ςε αρικμό κάκε μζρα. Χτθ ςυνζχεια, επειδι το Άγιο Υνεφμα τουσ ωανζρωςε ότι δεν ζπρεπε άλλο να κθρφξουν το Ευαγγζλιο ςτθν Αςία, διζςχιςαν τθ Φρυγία και τθν περιοχι τθσ Γαλατίασ και ιρκαν προσ τα ςφνορα τθσ Mυςίασ, από όπου επιχειροφςαν να κατευκυνκοφν ςτθ Bικυνία, αλλά το Άγιο Υνεφμα δεν τουσ το επζτρεψε. Ζτςι, αωοφ παρζκαμψαν τθ Mυςία, κατζβθκαν ςτθν Ψρωάδα, κοντά ςτθν αρχαία Ψροία. Εκεί, ςτθ διάρκεια τθσ νφχτασ, ο Υαφλοσ είδε ζνα όραμα. Mπροςτά του ςτεκόταν ζνασ Πακεδόνασ και τον παρακαλοφςε λζγοντασ: Υζρνα ςτθ Πακεδονία και βοικθςζ μασ. Τταν είδε το όραμα, ηθτιςαμε να ξεκινιςουμε απευκείασ ςτθ Πακεδονία, ςυμπεραίνοντασ ότι μασ ζχει καλζςει ο Kφριοσ να τουσ κθρφξουμε το Ευαγγζλιο. Ζτςι, αποπλεφςαμε από τθν Ψρωάδα κατευκείαν ςτθ Χαμοκράκθ και τθν επόμενθ μζρα ςτθ Ρεάπολθ κι από εκεί ςτουσ Φιλίππουσ, που είναι θ πρϊτθ πόλθ ςτθν περιοχι εκείνθ τθσ Πακεδονίασ, θ οποία είναι Φωμαϊκι αποικία. Χτθν πόλθ αυτι παρατείναμε τθν παραμονι μασ για μερικζσ μζρεσ. (Ρράξ. 16, 1-12) Ερμθνευτικά ςχόλια: Δζρβθ-Λφςτρα-Λκόνιο Αςία-Φρυγία- Γαλατία..κατζβθκαν ςτθν Τρωάδα: ο Απόςτολοσ Υαφλοσ βλζπουμε γυρίηει από πόλθ ςε πόλθ και από χωριό ςε χωριό για να μιλιςει ςτουσ ανκρϊπουσ για τον Λθςοφ χριςτό και να τουσ ωζρει το χαρμόςυνο μινυμα τθσ Ανάςταςθσ και τθσ Βαςιλείασ Ψου. Υαντοφ βρίςκει ανκρϊπουσ που ανοίγουν τισ καρδίεσ τουσ ςτον λόγο του και πιςτεφουν ςτον Χριςτό. Ξαι οι πιςτοί και βαπτιςμζνοι Χριςτιανοί αυξάνονται και οι Εκκλθςίεσ πλθκαίνουν και νζοι απόςτολοι ετοιμάηονται για να κθρφξουν το Ευαγγζλιο, όπωσ εδϊ ο ςυνεργάτθσ του Υαφλου ο Ψιμόκεοσ που αργότερα κα γίνει απόςτολοσ του Ξυρίου. Για να μθν ςκανδαλίηονται οι Λουδαίοι: ο Υαφλοσ, ςε όποια περιοχι κι αν πιγαινε, ξεκινοφςε το κιρυγμά του από τουσ Λουδαίουσ. Είχαν κοινζσ παραςτάςεισ, ιταν ςυμπατριϊτεσ και ιταν ευκολότερο γι αυτόν να μιλιςει ςε δικοφσ του ανκρϊπουσ. Πετά από τουσ Λουδαίουσ μιλοφςε και ςτουσ Ζλλθνεσ, δθλαδι ςτουσ ειδωλολάτρεσ. Αν οι Λουδαίοι ζβλεπαν τον Υαφλο να ζχει ςυνεργάτθ ελλθνικισ καταγωγισ, τότε δεν κα δεχόντουςαν να ακοφςουν τον Υαφλο. Κα ςκανδαλίηονταν, γιατί πίςτευαν ότι οι γνιςιοι Λουδαίοι δεν ζπρεπε να ανακατεφονται με ειδωλολάτρεσ. Γι αυτό ο Υαφλοσ, για να μθ γίνει θ εκνικι καταγωγι εμπόδιο ςτθν κιρυξθ του λόγου του Κεοφ, ηθτά από τον Ψιμόκεο να ακολουκιςει το ιουδαϊκό ζκιμο τθσ περιτομισ, κάτι που το δζχονταν οι Λουδαίοι. Εμποδίςτθκαν από το Άγιο Ρνεφμα: το Άγιο Υνεφμα δίνει δφναμθ ςτον Υαφλο και τουσ αποςτόλουσ και τουσ κακοδθγεί. Σ Χριςτόσ το είχε υποςχεκεί αυτό ςτουσ μακθτζσ του ότι όταν Εκείνοσ κα είναι πια κοντά ςτον Υατζρα Ψου, δεν κα τουσ αωιςει μόνουσ ςτο ζργο τουσ αλλά κα ςτείλει τον Υαράκλθτο, δθλαδι το Υνεφμα το Άγιο και αυτό κα τουσ ωωτίηει και αυτό κα μιλάει με τα ςτόματά τουσ και για όλα κα προνοεί. Σι μακθτζσ νιϊκουν το Άγιο Υνεφμα γιατί το δζχτθκαν τθν θμζρα τθσ Υεντθκοςτισ και ζλαβαν τθν Χάρθ Ψου. Ζτςι και ο Υαφλοσ ςυνεχίηει το ταξίδι του προσ τα εκεί που τον κακοδθγεί το Άγιο Υνεφμα. Χε όποια περιοχι και αν βρίςκεται δεν λζει ςτουσ 71

72 ανκρϊπουσ να αωιςουν τθν γλϊςςα και τθν πατρίδα τουσ και να τον ακολουκιςουν ι να ξεχάςουν όλεσ τισ παραδόςεισ και τισ ςυνικειεσ του λαοφ τουσ, αλλά τουσ γνωρίηει τον Λθςοφ Χριςτό ωσ τον μόνο Αλθκινό Κεό, τον Κεό τθσ Αγάπθσ που πζκανε για μασ ϊςτε να μασ ανοίξει τον δρόμο τθσ Ανάςταςθσ. Σ Λθςοφσ Χριςτόσ δεν χωρίηει τουσ ανκρϊπουσ ςε λαοφσ ςε καλοφσ και κακοφσ, αλλά είναι Υατζρασ μασ αλθκινόσ και κζλει όλοι οι να ςωκοφμε. Ρζρνα ςτθ Μακεδονία και βοικθςζ μασ: ποια βοικεια να ηθτοφςαν άραγε οι Πακεδόνεσ με αυτό το όραμα από τον Υαφλο; Σ Υαφλοσ οφτε χριματα είχε οφτε καμιά κοςμικι εξουςία. Αυτό που ζκανε με όλθ του τθν δφναμθ ιταν να κθρφττει τον Χριςτό. Ξαι οι μακεδόνεσ λοιπόν αυτό ηθτοφςαν. Άνκρωποι πιςτοί και αναηθτθτζσ του κεοφ οι Πακεδόνεσ κζλουν θ πατρίδα τουσ και ο λαόσ τθσ να γνωρίςουν τον Αλθκινό Κεό. Σι Πακεδόνεσ ζχουν ταυτότθτα, είναι Πακεδόνεσ και Ζλλθνεσ με τον ερχομό όμωσ του Υαφλου Κα γίνουν και Χριςτιανοί. Θ ταυτότθτά τουσ πλουτίηεται και αποκτά νόθμα και λόγο φπαρξθσ. Ξάκε λαόσ και κάκε άνκρωποσ ηει και πορεφεται, γράωει ιςτορία μζςα ςτον κόςμο. Σ Χριςτιανόσ όμωσ και ο λαόσ ο Χριςτιανικόσ πορεφεται μζςα ςτον κόςμο με το βλζμμα ςτθν Αιϊνια ηωι και τθ Βαςιλεία των Συρανϊν. Αυτι είναι θ πίςτθ μασ. Ζχουμε εδϊ τθν αγαπθμζνθ μασ πατρίδα. Αλλά θ αλθκινι μασ πατρίδα είναι ςτον Συρανό. Ψζτοια πίςτθ είχαν και οι πρόγονοί μασ οι ςκλαβωμζνοι για 400 χρόνια ςτουσ Ψοφρκουσ. Ξαι θ πίςτθ τουσ αυτι τουσ βοικθςε να μθν ξεχάςουν ότι είναι Ζλλθνεσ και Χριςτιανοί. Ξαι με τθν βοικεια του Κεοφ και τθν πίςτθ ςτθν Ανάςταςθ τθσ πατρίδασ ξεκίνθςαν τθν Ελλθνικι Επανάςταςθ του Ερωτιςεισ 1.Ψι όραμα είδε ο Υαφλοσ; 2. Γιατί ο Υαφλοσ πζραςε ςτθν Πακεδονία; 3. Υοιον πιρε μαηί του ςτο ταξίδι του; 4. Σ Υαφλοσ περιωρόνθςε τθν ςτάςθ των ςυμπατριωτϊν του να τιμάται θ πατρίδα τουσ και να μθν είναι κοντά τουσ ειδωλολάτρεσ; 5. Θ Εκκλθςία μασ ςυμβουλεφει να μθν ενδιαωερόμαςτε για τθν πατρίδα μασ; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία ςτθρίηει τθν πατρίδα και δίνει ςτουσ ανκρϊπουσ ταυτότθτα. ΚΥΡΤΟΛΕΞΟ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΩΕΣ ΤΘΣ ΕΛΛΘΝΛΚΘΣ ΕΡΑΝΑΣΤΑΣΘΣ ΒΕΛΤΕ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ Ηωγράφιςε τθν Ελλθνικι ςθμαία 72

73 73

74 Συνάντθςθ 23θ Ο Ευρωκλφδων και οι τρίχεσ τθσ κεφαλισ μασ Πετά τθν απολογία του Αποςτόλου Υαφλου ςτον βαςιλιά Αγρίππα και ςτον Φωμαίο διοικθτι Φιςτο, αποωαςίςτθκε από τουσ Φωμαίουσ ο Υαφλοσ να ςταλεί ςτθ Φϊμθ, για να αποωαςίςει γι αυτόν ο Ξαίςαρασ. Ψο καράβι ζωταςε πρϊτα ςτθν Ξριτθ, ςε ζναν τόπο, που τον ζλεγαν Kαλοί Οιμζνεσ, κι εκεί κοντά ιταν θ πόλθ Οαςαία. Επειδι, όμωσ, πζραςε αρκετόσ χρόνοσ και ιταν πια επικίνδυνο το ταξίδι, γιατί είχε περάςει κιόλασ το ωκινόπωρο που ιταν θ εποχι τθσ νθςτείασ, τουσ ςυμβοφλευε ο Υαφλοσ λζγοντάσ τουσ: άντρεσ, προβλζπω ότι θ ςυνζχιςθ του ταξιδιοφ κα γίνει με ταλαιπωρία και πολλι ηθμιά, όχι μόνο για το ωορτίο και το πλοίο, αλλά και για τθ ηωι μασ. O εκατόνταρχοσ, όμωσ, που ιταν επικεωαλισ του ρωμαϊκοφ αποςπάςματοσ ςτο καράβι, εμπιςτευόταν πιο πολφ ςτον κυβερνιτθ και ςτο ναφκλθρο παρά ςε αυτά που ζλεγε ο Υαφλοσ. Kι επειδι το λιμάνι δεν βοθκοφςε για ξεχειμϊνιαςμα, οι περιςςότεροι πιραν τθν απόωαςθ να αποπλεφςουν κι από εκεί, μιπωσ και κατόρκωναν να ωτάςουν ςτο Φοίνικα, ζνα λιμάνι τθσ Kριτθσ, που βλζπει προσ τα νοτιοδυτικά και βορειοδυτικά, για να να περάςουν το χειμϊνα εκεί. Ζτςι, όταν ωφςθξε ζνασ ελαωρόσ νοτιάσ, επειδι νόμιςαν πωσ κα κατάωερναν να πραγματοποιιςουν το ςχζδιο τουσ, ςικωςαν τισ άγκυρεσ κι άρχιςαν να πλζουν πιο κοντά ςτισ ακτζσ τθσ Kριτθσ. Mα λίγο αργότερα, ξζςπαςε ςε αυτιν ζνασ άνεμοσ δυνατόσ ςαν τυωϊνασ, αυτόσ που ονομάηεται Eυρωκλφδων. Kι επειδι το πλοίο παραςφρκθκε και δεν μποροφςε να πάει αντίκετα ςτον άνεμο, οι ναφτεσ τθν τρίτθ θμζρα τθσ τρικυμίασ ζριξαν ςτθ κάλαςςα τόςο το ωορτίο του πλοίου, όςο και τον εξοπλιςμό του. Χ αυτό βοικθςε και ο Υαφλοσ και άλλοι ςυγκρατοφμενοί του. Kαι, επειδι για μζρεσ πολλζσ δε ωαίνονταν οφτε ο ιλιοσ οφτε τα άςτρα και θ κακοκαιρία ιταν μεγάλθ, ζςβθνε θ ελπίδα τθσ ςωτθρίασ. Tότε, κι επειδι δεν είχαν πια καμιά διάκεςθ για ωαγθτό, ςτάκθκε ο Υαφλοσ ανάμεςά τουσ και είπε: άντρεσ, κα ζπρεπε, βζβαια, να με ακοφςετε και να μθν αποπλεφςετε από τθν Kριτθ. Ζτςι, κα είχατε γλιτϊςει τθν ταλαιπωρία αυτι και τθ ηθμιά. Mα και τϊρα ςασ προτρζπω να θρεμιςετε, γιατί κανενόσ ςασ θ ηωι δε κα χακεί, εκτόσ από το πλοίο. Γιατί τθ νφχτα αυτι παρουςιάςτθκε ςε μζνα ζνασ άγγελοσ του Κεοφ, ςτον οποίο ανικω και τον οποίο λατρεφω, και μου είπε: Mθ ωοβάςαι Υαφλε. Χτον Kαίςαρα οπωςδιποτε πρζπει να παρουςιαςτείσ. Tϊρα, λοιπόν, ο Κεόσ ςοφ ζχει χαρίςει όλουσ αυτοφσ που ςυνταξιδεφουν μαηί ςου. Για αυτό το λόγο, άντρεσ, να θρεμιςετε, γιατί πιςτεφω ςτο Κεό, ότι κα γίνει ζτςι ακριβϊσ όπωσ μου ζχει αναγγελκεί. Ζτςι, κα προςαράξουμε οπωςδιποτε ςε κάποιο νθςί. Τταν, λοιπόν, ζωταςε θ δζκατθ τζταρτθ νφχτα, μζςα ςτθ κάλαςςα τθσ Αδριατικισ, άρχιςαν οι ναφτεσ να ςχθματίηουν τθν εντφπωςθ πωσ πλθςίαηαν ςε κάποια ςτεριά. Ζκαναν τότε βυκομζτρθςθ και βρικαν είκοςι οργιζσ. Άωθςαν να περάςει λίγθ ϊρα και ζκαναν πάλι βυκομζτρθςθ και βρικαν δεκαπζντε οργιζσ. Eπειδι, λοιπόν, άρχιςαν να ωοβοφνται τουσ ςκοπζλουσ, ζριξαν τζςςερισ άγκυρεσ από τθν πρφμνθ και παρακαλοφςαν να ξθμερϊςει. Χτο μεταξφ, επειδι οι ναφτεσ επιδίωκαν να ωφγουν από το πλοίο και είχαν κατεβάςει τθ λζμβο ςτθ κάλαςςα με τθν πρόωαςθ πωσ κα ζριχναν δικεν άγκυρα από τθν πρϊρα, είπε ο Υαφλοσ ςτον εκατόνταρχο και ςτουσ ςτρατιϊτεσ: Aν δεν παραμείνουν αυτοί ςτο πλοίο, εςείσ δεν μπορείτε να ςωκείτε. Tότε οι ςτρατιϊτεσ ζκοψαν τα ςκοινιά τθσ λζμβου και τθν άωθςαν να πζςει ςτθ κάλαςςα. Kαι κακϊσ περίμεναν πια να ξθμερϊςει, ο Υαφλοσ τουσ πρότρεπε όλουσ να ωάνε κάτι, λζγοντάσ τουσ: Eίναι θ δζκατθ τζταρτθ μζρα ςιμερα, που μζνετε νθςτικοί χωρίσ να ζχετε ωάει τίποτε, περιμζνοντασ το αποτζλεςμα. Χασ παρακαλϊ, λοιπόν, να ωάτε κάτι. Γιατί, αυτό είναι αναγκαίο για τθ ηωι ςασ, κακόςο από κανενόσ ςασ το κεωάλι δε κα χακεί οφτε τρίχα. Τταν τα είπε αυτά, πιρε ψωμί και ευχαρίςτθςε το Κεό μπροςτά ςε όλουσ. Kατόπιν, το ζκοψε κι άρχιςε να τρϊει. Τλοι τότε βρικαν τθ διάκεςι τουσ κι ζωαγαν κι αυτοί. Kαι ιταν ςτο πλοίο ςυνολικά διακόςια εβδομιντα ζξι άτομα. Τταν χόρταςαν από τροωι, άρχιςαν να ξαλαωρϊνουν το πλοίο πετϊντασ το ςιτάρι ςτθ κάλαςςα. Kι όταν πια ξθμζρωςε, είδαν πωσ θ ςτεριά ιταν άγνωςτθ ςε αυτοφσ. Ζβλεπαν όμωσ ζναν κόλπο, που είχε μια αμμουδερι παραλία, κι αποωάςιςαν, αν μποροφςαν, εκεί να ςπρϊξουν το πλοίο. Ζλυςαν, λοιπόν, τισ άγκυρεσ και τισ άωθςαν να πζςουν ςτθ κάλαςςα. Χυγχρόνωσ, χαλάρωςαν τα ςκοινιά των πθδαλίων, κι αωοφ ςικωςαν το μπροςτινό πανί, άρχιςαν να κατευκφνονται με τον άνεμο ςτο γιαλό. Eπειδι, όμωσ, ζπεςαν ςε μια λωρίδα γθσ, που χϊριηε τθ κάλαςςα ςτα δφο, ζριξαν ζξω το πλοίο, ζτςι που θ πλϊρθ μπιχτθκε ςτθν άμμο, ενϊ θ πρφμνθ διαλυόταν από τθν ορμι των κυμάτων. Oι ςτρατιϊτεσ, λοιπόν, πιραν τθν απόωαςθ να ςκοτϊςουν τουσ κρατουμζνουσ για να μθν τυχόν και δραπετεφςει κανζνασ από αυτοφσ κολυμπϊντασ. O εκατόνταρχοσ, όμωσ, κζλοντασ να ςϊςει τον Υαφλο, τουσ εμπόδιςε να εωαρμόςουν τθν απόωαςι τουσ και παράγγειλε, όςοι ιξεραν να κολυμποφν, να ριχτοφν πρϊτοι ςτθ κάλαςςα και να βγουν ςτθ ςτεριά, και οι υπόλοιποι να βγουν άλλοι πάνω ςε ςανίδια κι άλλοι πάνω ςε άλλα αντικείμενα από το πλοίο. Kι ζτςι κατόρκωςαν να βγουν όλοι ςτθ ςτεριά και να ςωκοφν. (Υράξ. 27, 1-44) Ερμθνευτικά: Kι επειδι το λιμάνι δεν βοθκοφςε για ξεχειμϊνιαςμα οι περιςςότεροι πιραν τθν απόφαςθ να αποπλεφςουν: Σ Υαφλοσ ςυμβοφλεψε τουσ ναφτεσ να μθν ωφγουν από εκείνο το λιμάνι γιατί κα ερχόταν κακοκαιρία, όμωσ εκείνοι δεν άκουςαν και αργότερα ζπεςαν ςτθν τρικυμία. Πε αυτό βλζπουμε ότι όταν ο άνκρωποσ δεν ηθτάει τθ βοικεια 74

75 του Κεοφ και δεν του εμπιςτεφεται τθ ηωι του τα πράγματα δεν πάνε καλά, γιατί ο άνκρωποσ από μόνοσ του δεν μπορεί να ςϊςει τθ ηωι του και δεν μπορεί να προβλζψει όλα τα γεγονότα. Άλλο ζνα πράγμα που βλζπουμε ςτθν ιςτορία μασ είναι ότι πρζπει να κάνουμε και λίγθ υπομονι. Ακόμα κι αν μια κατάςταςθ δεν μασ αρζςει και βλζπουμε ότι κάκε άλλθ κίνθςθ μασ κα κάνει πιο δφςκολα τα πράγματα, χρειάηεται υπομονι και εμπιςτοςφνθ ςτο Κεό που όλα τα ωροντίηει για τον άνκρωπο. Ριςτεφω ότι κα γίνει ακριβϊσ όπωσ μου ζχει αναγγελκεί: Σ Υαφλοσ είχε πολφ πίςτθ ςτο Κεό. Υίςτευε ότι κα γινόταν όπωσ του είπε ο άγγελοσ γιατί δεν μποροφςε παρά να του πει τθν αλικεια. Αυτό μασ δείχνει ότι ο Κεόσ κζλει από εμάσ να του εμπιςτευόμαςτε τθ ηωι μασ και Εκείνοσ κα ωροντίςει όλα να γίνονται για το καλό μασ αρκεί να ζχουμε πίςτθ. Από κανενόσ ςασ το κεφάλι δε κα χακεί οφτε μια τρίχα: Πε αυτι τθ ωράςθ κζλει να πει ο Απόςτολοσ Υαφλοσ ότι αωοφ ο Κεόσ τουσ είπε ότι κα ςωκοφνε, κα ςωκοφνε όχι με μεγάλθ ταλαιπωρία, αλλά οφτε μια τρίχα δεν κα πζςει από το κεωάλι τουσ, για να μθν μποροφν οι άνκρωποι να πουν μετά ότι «ναι μεν ςωκικαμε όπωσ μασ είπεσ, αλλά ςπάςαμε ζνα πόδι και ζνα χζρι, που είναι ο Κεόσ;». Ζτςι δείχνει ότι ο Κεόσ κρατάει το λόγο του και ωροντίηει τον άνκρωπο όχι λίγο, αλλά ολοκλθρωτικά. Ερωτιςεισ: 1. Κα μποροφςε να γλιτϊςει το πλοίο από τθν τρικυμία αν δεν ζωευγαν από το λιμάνι Ξαλοί Οιμζνεσ; 2. Σ Υαφλοσ ενδιαωερόταν να ςωκεί ο ίδιοσ ι να ςϊςει τουσ ςυντρόωουσ του; 3. Αν και οι άνκρωποι δεν άκουςαν τον Υαφλο τουσ παράτθςε ο Κεόσ να πνιγοφν ςτθν τρικυμία; 4. Ψι είχε μζςα του ο Υαφλοσ και δεν ανθςυχοφςε για τθν τρικυμία; 5. Σ Κεόσ ωροντίηει τον κακζναν από εμάσ, αν Ψον εμπιςτευόμαςτε; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία πιςτεφει και ηει τθν πρόνοια του Κεοφ για τον κακζνα από εμάσ και ηθτά από εμάσ τθν εμπιςτοςφνθ μασ ς Εκείνον. Ασ παίξουμε Ε Τ Ρ Ω Κ Λ Τ Δ Ω Ν Ξ Λ Σ Ρ Ω Ν Β Ε Ρ Δ Α Ρ Μ Π Α Τ Λ Ο Γ Φ Ι Β Κ Ω Β Γ Γ Γ Ω Κ Ρ Θ Σ Θ Α Π Β Ε Μ Τ Ο Σ Δ Ξ Λ Λ Ε Μ Θ Φ Χ Δ Ψ Ο Σ Ο Λ Ι Μ Α Ν Ι Μ Ι Θ Ω Α Β Θ Η Ε Δ Ο Τ Ι Φ Θ Ν Ν Ο Ρ Ι Θ Ω Βρείτε τισ 7 πιο ςθμαντικζσ λζξεισ που κρφβονται ςτο κρυπτόλεξο Να ηωγραφίςετε τον Απόςτολο Ραφλο να κθρφττει ςτθν Κριτθ: 75

76 Συνάντθςθ 24θ Ο Ραφλοσ και θ Ακινα Οίγο πριν ξεκινιςει ο Υαφλοσ τθν περιοδεία που τον οδιγθςε ςτθν Ζωεςο και από κει ςτα Λεροςόλυμα και τθν Φϊμθ, πζραςε από τθν Ακινα, που ιταν ςτα χρόνια εκείνα ςε παρακμι. Δεν ιταν πλζον το μεγάλο ωιλοςοωικό κζντρο και θ ςπουδαία πόλθ- κράτοσ των χρόνων του Υερικλι. Τμωσ οι Ακθναίοι αγαποφςαν τισ ςυηθτιςεισ και ο Υαφλοσ είχε ωσ αποςτολι του να κθρφττει το μινυμα του Ευαγγελίου, για να κάνει όλουσ τουσ ανκρϊπουσ χριςτιανοφσ. Ζτςι λοιπόν εμωανίςτθκε κάτω από τθν Ακρόπολθ, ςτον Άρειο Υάγο, όπου ςτα χρόνια του Υερικλι γίνονταν οι ςυναντιςεισ τθσ Εκκλθςίασ του Διμου, δθλαδι ιταν κάτι ςαν τθ ςθμερινι βουλι. Εκεί λοιπόν μίλθςε ςτουσ Ακθναίουσ, που ιταν ειδωλολάτρεσ, πίςτευαν ςτουσ δϊδεκα κεοφσ του Σλφμπου, για τον Ψριαδικό Κεό. Χτάκθκε, τότε, ο Υαφλοσ ςτθ μζςθ του Αρείου Υάγου και είπε: - Άντρεσ Ακθναίοι! Bλζπω πωσ είςτε οι άνκρωποι που αναηθτείτε το Θεό ςτθ ηωι ςασ! Γιατί, κακϊσ περπατοφςα και παρατθροφςα με προςοχι τα αντικείμενα τθσ λατρείασ ςασ, βρικα ανάμεςά τουσ κι ζνα βωμό με τθν επιγραφι: ΣTON AΓNΩΣTO ΘEO. Εκείνον, λοιπόν, που εςείσ λατρεφετε χωρίσ να τον γνωρίηετε, αυτόν ακριβϊσ ςασ κθρφττω εγϊ. Είναι ο Θεόσ που δθμιοφργθςε τον κόςμο κι όλα όςα υπάρχουν ς αυτόν. Αυτόσ, κακϊσ είναι ο Kφριοσ του ουρανοφ και τθσ γθσ, δεν κατοικεί μζςα ςε χειροποίθτουσ ναοφσ. Οφτε υπθρετείται από χζρια ανκρϊπινα, ςαν να είχε ανάγκθ από κάτι, αφοφ είναι αυτόσ ο ίδιοσ που δίνει ςε όλα ηωι και πνοι και τα πάντα. Kαι από το ίδιο μοναδικό αίμα ζκανε όλα τα ζκνθ των ανκρϊπων για να κατοικοφν πάνω ςε ολόκλθρθ τθ γθ, ζχοντασ ορίςει από πριν κακοριςμζνα χρονικά όρια για το ςκοπό αυτό, κακϊσ και τα ςφνορα τθσ κατοικίασ τουσ. Kαι ζβαλε ςτθν ψυχι τουσ τθν τάςθ να ψάχνουν για το Θεό. Αυτόσ μασ ζκανε να ηοφμε, να υπάρχουμε μαηί του, να κινοφμαςτε ςτον κόςμο αναηθτϊντασ τον. Ππωσ λζνε και οι δικοί ςασ ποιθτζσ: Ναι! Γζνοσ δικό του είμαςτε. Αφοφ, λοιπόν, είμαςτε γζνοσ του Θεοφ, δεν πρζπει να νομίηουμε πωσ θ κεότθτα είναι όμοια με χρυςό ι αςιμι ι πζτρα, ςκαλιςτό ζργο τζχνθσ, ανκρϊπινθσ επινόθςθσ. O Θεόσ, λοιπόν, παραβλζποντασ τα χρόνια τθσ άγνοιασ, παραγγζλλει τϊρα ςε όλουσ τουσ ανκρϊπουσ, παντοφ, να μετανοιςουν, γιατί όριςε μια μζρα, κατά τθν οποία κα κρίνει τθν οικουμζνθ με 76

77 δικαιοςφνθ μζςω ενόσ άντρα που όριςε ο ίδιοσ Κριτι. Kαι ζδωςε πειςτικι απόδειξθ γι αυτό ςε όλουσ, αναςταίνοντάσ τον από τουσ νεκροφσ. Εκείνοι, όμωσ, όταν άκουςαν ανάςταςθ νεκρϊν, άλλοι χλεφαηαν κι άλλοι του είπαν: Κα ςε ακοφςουμε πάλι για το ηιτθμα αυτό. Kαι ζτςι ο Υαφλοσ ζωυγε από ανάμεςά τουσ. Τμωσ μερικοί άντρεσ ςυνδζκθκαν μαηί του και πίςτεψαν ςτο Xριςτό, ανάμεςα ςτουσ οποίουσ και ο Διονφςιοσ ο Αρεοπαγίτθσ, και μια γυναίκα που ονομαηόταν Δάμαρισ, και άλλοι επίςθσ μαηί μ αυτοφσ. (Ρράξ. 17, 16-34) Ερμθνευτικά ςχόλια είχε ωσ αποςτολι του να κάνει όλουσ τουσ ανκρϊπουσ χριςτιανοφσ: Σ Υαφλοσ δεν μιλοφςε μόνο ςτουσ Λουδαίουσ, αλλά και ςε όλουσ τουσ ανκρϊπουσ. Θ επίςκεψθ του λοιπόν ςτθν Ακινα ιταν μία ακόμθ ευκαιρία να κθρφξει το μινυμα του Ευαγγελίου. Δεν τον ζνοιαηε που οι Ακθναίοι ιταν ειδωλολάτρεσ, αλλά και ωιλόςοωοι, με αποτζλεςμα να αντιμετωπίηουν με υπερθωάνεια και εγωιςμό τουσ ξζνουσ και ιδίωσ τουσ Λουδαίουσ που μιλοφςαν για ζναν και όχι για πολλοφσ κεοφσ ι για Κεοφσ που δεν καλλιεργοφςαν το μυαλό του ανκρϊπου, τισ ιδζεσ, τθ ωιλοςοωία. ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΕΟ: ιταν ζνασ βωμόσ που είχε κακίςει ζνα κατςίκι που ζπρεπε να κυςιάςουν για να εξιλεωκοφν από μια ιεροςυλία που είχαν κάνει οι Ακθναίοι. Επειδι εκεί που ςτάκθκε δεν υπιρχε βωμόσ κεϊν, οι Ακθναίοι ζχτιςαν ζναν βωμό τον οποίο αωιζρωςαν ςτον Άγνωςτο Κεό. Θ Ακινα ιταν γεμάτθ από ιερά. Γι αυτό και ο Υαφλοσ τουσ λζει ότι πλζον ο Άγνωςτοσ Κεόσ βρζκθκε και είναι ο Ψριαδικόσ Κεόσ. Είναι ο ίδιοσ που δίνει ηωι ςτα πάντα: ο λόγοσ αυτόσ κα άρεςε ςτουσ Ακθναίουσ, γιατί εξζωραηε μία ξεχωριςτι εικόνα για το Κεό τθν οποία είχε και ο αρχαίοσ ωιλόςοωοσ Αριςτοτζλθσ. Σ Κεόσ δεν ζχει ανάγκθ από τίποτα, γιατί αυτόσ είναι που δθμιοφργθςε τον κόςμο και χάρισ ς αυτόν υπάρχουν και κινοφνται και ηοφνε οι άνκρωποι, γιατί ο Κεόσ νοιάηεται γι αυτοφσ. αναςταίνοντάσ τον από τουσ νεκροφσ: οι Ακθναίοι ς αυτό το ςθμείο απορρίπτουν τον Υαφλο, γιατί δεν μποροφν να πιςτζψουν ςτο Κεό που ςταυρϊνεται, πεκαίνει και αναςταίνεται για τον κόςμο και τον άνκρωπο. Δεν δζχονται τθν ανάςταςθ, γιατί δεν μποροφν να δεχτοφν ότι ο παντοδφναμοσ Κεόσ πεκαίνει. Για τουσ Ακθναίουσ και τουσ ωιλόςοωουσ ο Κεόσ είναι ακάνατοσ και δυνατόσ. Σ Χριςτόσ επάνω ςτο ςταυρό, πζκανε για να δείξει ςτουσ ανκρϊπουσ ότι μόνο ζτςι γίνεται καινοφριοσ ο κόςμοσ, με τθν αγάπθ, με τθ κυςία, με τθ νίκθ κατά των αμαρτιϊν που ζγκεινται να μθν κάνουμε αυτό που κζλει ο Κεόσ. Σ Χταυρόσ είναι ςθμείο αδυναμίασ, όπωσ θ αγάπθ κεωρείται γενικά αδυναμία. Τμωσ αυτι θ αδυναμία γίνεται δφναμθ με τθν ανάςταςθ. πίςτεψαν ςτο Χριςτό: όπωσ οι λίγοι ακολοφκθςαν τον Υαφλο ςτθν Ακινα, ζτςι καλοφμαςτε κι εμείσ ςιμερα, από τθν μικρι μασ θλικία να πιςτζψουμε ςτο Χριςτό, να χαροφμε που ο κόςμοσ μζςα από τθν αγάπθ γίνεται καινοφριοσ. Ξι αυτό το βλζπουμε ιδιαίτερα ςτθ Πεγάλθ Εβδομάδα, όπου μζςα από τον εκκλθςιαςμό και με τθ ςταφρωςθ, τον επιτάωιο, τθν ανάςταςθ βλζπουμε πϊσ μποροφμε να είμαςτε πιο κοντά ςτο Κεό που μασ αγαπά. Αυτό είναι και το νόθμα των εκίμων και τθσ χαράσ που αυτά προκαλοφν. Ασ μθν το ξεχνάμε. Πζςα από τθν αγάπθ του Κεοφ ο κόςμοσ και ο άνκρωποσ γίνονται καινοφριοι. Ερωτιςεισ 1. Γιατί ο Υαφλοσ μίλθςε ςτουσ Ακθναίουσ; 2.Υοιοσ ιταν ο ΑΓΡΩΧΨΣΧ ΚΕΣΧ τελικά; 3. Γιατί οι Ακθναίοι απζρριψαν τον Υαφλο; 4. Θ αγάπθ είναι τελικά δφναμθ ι παραμζνει αδυναμία; 5. Γιατί ςταυρϊκθκε ο Χριςτόσ και πζκανε; 6. Ψι χρειάηεται να κυμόμαςτε κατά τθν Πεγάλθ Εβδομάδα; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία πιςτεφει ότι ο Κεόσ δθμιοφργθςε τον κόςμο και τον άνκρωπο και τον αναδθμιοφργθςε με τθν παρουςία του Χριςτοφ και τον ςταυρό. Φμνοι τθσ Μεγάλθσ Εβδομάδοσ Τον νυμφϊνα ςου Ψον Ρυμωϊνα ςου βλζπω, Χωτιρ μου κεκοςμθμζνον, και ζνδυμα ουκ ζχω, ίνα ειςζλκω εν αυτϊ, λάμπρυνόν μου τθν ςτολιν τθσ ψυχισ, ωωτοδότα και ςϊςον με. Ο φμνοσ των τριϊν παίδων Ψον Ξφριον υμνείτε και υπερυψοφτε εισ πάντασ τουσ αιϊνασ Ο ευςχιμων Σ ευςχιμων Λωςιω από του ξφλου κακελϊν το άχραντόν ςου ςϊμα, Χινδόνι κακαρά ειλιςασ και αρϊμαςι, εν μνιματι κενϊ, κθδεφςασ απζκετο. Τα εγκϊμια: Στάςθ Α. Θ ηωι ζν τάωω κατετζκθσ Χριςτζσ και Αγγζλων ςτρατιαί εξεπλιττοντο, ςυγκατάβαςιν δοξάηουςαι τθν ςθν. 77

78 Στάςθ Β. Άξιον εςτί, μεγαλφνειν ςε τον ηωοδότθν, τον εν τω ςταυρϊ τασ χείρασ εκτείναντα και ςυντρίψαντα το κράτοσ του εχκροφ. Στάςθ Γ. Αι γενεαί πάςαι, φμνον τθ ταωι ςου, προςωζρουςι Χριςτζ μου. Βρείτε ζξι λζξεισ του κειμζνου που κρφβονται ςτο κρυπτόλεξο Υ Α Ω Ο Σ Χ Θ Ψ Ψ Α Φ Ε Λ Σ Χ Θ Π Α Β Ω Π Σ Χ Α Α Α Δ Ψ Α Κ Θ Ρ Α Λ Σ Λ Α Υ Α Γ Σ Χ Σ Χ Π Δ Α Π Α Φ Λ Χ Δ Α Να ηωγραφίςετε τθν αποκακιλωςθ του Χριςτοφ 78

79 Συνάντθςθ 25θ 79

80 Θ Ανάςταςθ του Ευτφχου Ξακϊσ ο Απόςτολοσ Υαφλοσ ξεκίνθςε μετά τθν Ακινα και τθν Ξόρινκο να επιςτρζψει ςτθν Αςία και να ωτάςει ςτθν Εωεςο, λίγο πριν κάνει το μεγάλο ταξίδι του προσ τθ Φϊμθ, όπου και μαρτφρθςε, τον ςυνόδευαν ςτθν πορεία του προσ τθν Ζωεςο ο απόςτολοσ Χωςίπατροσ, που καταγόταν από τθν Βζροια, ο Αρίςταρχοσ και ο Χεκοφνδοσ από τουσ Κεςςαλονικείσ, ο Γάιοσ, που καταγόταν από τθ Δζρβθ και ο Ψιμόκεοσ, ο Ψυχικόσ και ο Ψρόωιμοσ, που κατάγονταν από τθν επαρχία τθσ Αςίασ. Αυτοί προπορεφτθκαν και περίμεναν τον Υαφλο, τον ευαγγελιςτι Οουκά και λίγουσ άλλουσ ςυνεργάτεσ ςτθν Ψρωάδα. Σ Υαφλοσ και οι δικοί του αποπλεφςανε μετά το Υάςχα από τουσ Φιλίππουσ και μετά από πζντε μζρεσ ςυνάντθςαν όςουσ προπορεφτθκαν ςτθν Ψρωάδα. Εκεί ζμειναν εωτά μζρεσ. Ψθν Ξυριακι είχαν ςυγκεντρωκεί οι μακθτζσ για τθ Κεία Ευχαριςτία. Σ Υαφλοσ μιλοφςε ςτουσ ςυγκεντρωμζνουσ, γιατί κα ζωευγε τθν άλλθ μζρα, και παρζτεινε το λόγο ωσ τα μεςάνυχτα. Ιμαςταν μαηεμζνοι ςτο τελευταίο πάτωμα του ςπιτιοφ, κι εκεί υπιρχαν πολλζσ λαμπάδεσ. Ψότε ζνασ νεαρόσ, που τον ζλεγαν Εφτυχο, κακόταν πάνω ςτο παράκυρο. Ενϊ ο Υαφλοσ ςυνζχιηε να μιλάει, ο Εφτυχοσ ζπεςε ςε φπνο βακφ. Υαραλυμζνοσ από τον φπνο, ζπεςε από το τρίτο πάτωμα κάτω και τον ςικωςαν νεκρό. Σ Υαφλοσ όμωσ κατζβθκε κάτω, ζπεςε πάνω του, τον πιρε ςτθν αγκαλιά του και είπε: «Πθν ανθςυχείτε, γιατί είναι ηωντανόσ». Ϊςτερα ανζβθκε πάνω, τζλεςε τθ Κεία Ευχαριςτία και ζωαγε. Ξατόπιν ςυνζχιςε να μιλάει για πολφ ακόμθ, ωσ το πρωί κι φςτερα αναχϊρθςε. Ψο νεαρό τον ζωεραν ηωντανό και παρθγορικθκαν πολφ. (Ρράξ. 20, 4-11) Ερμθνευτικά ςχόλια Τθν Κυριακι είχαν ςυγκεντρωκεί οι μακθτζσ για τθν Κεία Ευχαριςτία: Θ Κεία Ευχαριςτία είναι ζνα εκκλθςιαςτικό γεγονόσ και αρχικά ςτα πρϊτα χριςτιανικά χρόνια τελοφνταν ςε ςπίτια χριςτιανϊν. Είχαν τθν ευςεβι ςυνικεια να τελοφν τθν Κεία Ευχαριςτία βράδυ. Θ μζρα τουσ άρχιηε με προςευχι και ζκλεινε με τθν μετάλθψθ του Κείου ςϊματοσ και αίματοσ μζςα ςε μια κοινωνία αγάπθσ. Τπωσ αναωζρεται ςτο κείμενο από τισ Υράξεισ των Αποςτόλων οι άνκρωποι κρατοφςαν και αναμμζνεσ λαμπάδεσ. Σ Απ. Υαφλοσ λίγο πριν τθν Κεία Ξοινωνία περίπου τα μεςάνυχτα κθρφττει το Οόγο του Κεοφ, ςτθ ςυνζχεια κοινωνάνε και ςενεχίηει το λόγο του μζχρι το πρωί. Σι χριςτιανοί αγρυπνοφν, κοπιάηουν, προςεφχονται αλλά δεν γκρινιάηουν. Γνωρίηουν πωσ θ πραγματικι ηωι δίπλα ςτο Χριςτό δεν ζχει μόνο καλοπζραςθ. Σι ακολουκίεσ ςτθν Εκκλθςία μασ, τα Άγια Πυςτιρια μπορεί να μασ κουράηουν αλλά υπομζνοντασ τον κόπο μεγάλθ ευλογία ο Κεόσ μασ χαρίηει. Ο κάνατοσ του Ευτφχου: Σ κάνατοσ του παιδιοφ προιλκε από ζνα ατφχθμα. Χτθν ηωι των χριςτιανϊν υπάρχει ο ςωματικόσ και ο πνευματικόσ κάνατοσ. Χφμωωνα με τθν κεολογία μασ ο πρϊτοσ ζρχεται λόγω του χρόνου, τθσ αμαρτίασ, των αςκενειϊν, των γθρατειϊν ι και του άςχθμου τρόπου ηωισ. Σ δεφτεροσ είναι πιο τραγικόσ γιατί οωείλεται ςτθν επιμονι μασ να μζνουμε μακριά από τθν αγάπθ του Κεοφ Υατζρα μασ. Πζνουμε ζτςι ςτο ςκοτάδι του μίςουσ, τθσ ηιλειασ, τθσ ςυνεχισ λφπθσ, του εγωιςμοφ, των πακϊν μασ δθλαδι μικρϊν ι μεγάλων ζτςι όμωσ δε νοιαηόμαςτε για το Κεό οφτε για τον αδελωό μασ. Ρα ευχόμαςτε να είμαςτε πάντα δίπλα Ψου, να μασ αναςταίνει με τθν χαρά του. Θ ανάςταςθ του Ευτφχου: Σ μικρόσ Εφτυχοσ κουραςμζνοσ κακϊσ άκουγε τον Απ. Υαφλο να κθρφττει, ζγειρε ςτο παράκυρο του τρίτου ορόωου κι ζπεςε νεκρόσ. Χτο κείμενο δεν παρατθρείται θ παραμικρι αναςτάτωςθ από τουσ χριςτιανοφσ. Υαρόλο που τον ςικωςαν νεκρό κανείσ δεν απίςτθςε. Σ Απόςτολοσ Υαφλοσ ζτρεξε, τον αγκάλιαςε και ανακοίνωςε ςε όλουσ πωσ ιταν ηωντανόσ. Δεν αναωζρεται κάποια ιδιαίτερθ προςευχι που ζκανε, ι κάποια εντολι που ζδωςε αλλά μόνο τον πιρε αγκαλιά και ηωντάνεψε. Θ αγάπθ και θ πίςτθ ςτθν περίπτωςθ αυτι λειτοφργθςαν πιο γριγορα από τα λόγια. παρθγορικθκαν πολφ: θ Ανάςταςθ του Ευτφχου δείχνει ότι θ πίςτθ και θ ςχζςθ με το Κεό νικά τον κάνατο. Τπωσ ο Χριςτόσ νίκθςε τον κάνατο με τθν ανάςταςι Ψου, δίνει ανάςταςθ και ηωι ςε όποιον πιςτεφει ς Εκείνον. Θ ανάςταςθ κα μασ δοκεί ωσ δϊρο όταν κα γίνει θ δευτζρα παρουςία του Χριςτοφ. Τμωσ, ςε μερικοφσ ανκρϊπουσ δόκθκε θ ευλογία να γυρίςουν από το κάνατο, να ξαναηιςουν, για να μποροφμε κι εμείσ να πιςτεφουμε ςτο Κεό με αποδείξεισ! Ζτςι, κατ αυτιν τθν περίοδο τθσ αναςτάςεωσ, ασ χαιρόμαςτε και ασ είμαςτε βζβεαιοι ότι κανζνασ κάνατοσ δεν μπορεί να νικιςει τθν δφναμθ του Κεοφ! Θ Εκκλθςία μασ αντζχει πάνω από 2000 χρόνια γιατί ηει τθν Ανάςταςθ και δεν μπορεί να τθν νικιςει κανείσ κάνατοσ. Τταν οι χριςτιανοί κοιμοφνται, πάλι κοντά ςτον Χριςτό είναι (αν αγωνίςτθκαν όςο ηοφςαν να τον αγαπιςουν, να Ψον γνωρίςουν και να Ψον διακονιςουν). Ερωτιςεισ 1. Υοιοι ςυνόδευαν τον Απ. Υαφλο μζχρι τθν Αςία; 2. Υοιουσ άλλουσ ξζρετε από τθν Ξαινι Διακικθ ότι ανζςτθςε θ Χάρθ του Κεοφ (Οάηαροσ, παιδί τθσ χιρασ ςτθ Ραίν, κόρθ του Λαείρου, Ψαβικά από τον Απόςτολο Υζτρο); 3. Υϊσ ο Απ. Υαφλοσ ανάςτθςε το παιδί; 4. Ψι ςθμαίνει θ Ανάςταςθ του Χριςτοφ για όςουσ πιςτεφουν ς Αυτόν; 80

81 Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία ηει τθν Ανάςταςθ ωσ τθν βάςθ τθσ πίςτθσ μασ Ραςχαλινι Ρροςευχι Χριςτόσ Ανζςτθ εκ νεκρϊν, κανάτω κάνατον πατιςασ, και τοισ εν τοισ μνιμαςι ηωιν χαριςάμενοσ (3) Ανάςταςιν Χριςτοφ κεαςάμενοι, προςκυνιςωμεν Άγιον Ξφριον Λθςοφν, τον μόνον Αναμάρτθτον. Ψον Χταυρόν Χου Χριςτζ προςκυνοφμεν και τθν Αγίαν Χου Ανάςταςιν υμνοφμεν και δοξάηομεν. Χυ γαρ ει Κεόσ θμϊν, εκτόσ ςου άλλον ουκ οίδαμεν. Δεφτε πάντεσ οι πιςτοί προςκυνιςωμεν τθν του Χριςτοφ Αγίαν Ανάςταςιν. Λδοφ γαρ ιλκε δια του Χταυροφ χαρά εν όλω τω κόςμω. Δια παντόσ ευλογοφντεσ τον Ξφριον υμνοφμεν τθν Ανάςταςιν Αυτοφ. Χταυρόν γαρ υπομείνασ δι θμάσ, κανάτω κάνατον ϊλεςεν. Αναςτάσ ο Λθςοφσ από του Ψάωου, κακϊσ προείπεν, ζδωκεν θμίν τθν αιϊνιον ηωιν και μζγα ζλεοσ. Αναςτάςιμοι φμνοι: Αναςτάςεωσ θμζρα, λαμπρυνκϊμεν λαοί, Υάςχα Ξυρίου Υάςχα. Εκ γαρ κανάτου προσ ηωιν και εκ γθσ προσ ουρανόν Χριςτόσ ο Κεόσ θμάσ διεβίβαςεν επινίκιον άδοντασ. Φωτίηου, ωωτίηου θ νζα Λερουςαλιμ, θ γαρ δόξα Ξυρίου επί ςε ανζτειλε. Χόρευε νυν και αγάλλου Χιϊν, ςυ δε αγνι τζρπου Κεοτόκε, εν τθ εγζρςει του τόκου ςου. Ω κείασ, ω ωίλθσ, ω γλυκυτάτθσ ςου ωωνισ. Πεκ θμϊν αψευδϊσ γαρ επθγγείλω ζςεςκαι, μζχρι τερμάτων αιϊνοσ Χριςτζ, ιν οι πιςτοί άγκυραν ελπίδοσ, κατζχοντεσ αγαλλόμεκα. Ασ παίξουμε Βάλε ςτθ ςειρά τισ ςυλλαβζσ και βρεσ λζξεισ ςχετικζσ με τθν ιςτορία μασ!!! ΛΟ Σ ΕΥ Ν Α Α ΣΗ ΦΟ Σ ΣΤ Α ΤΥ ΠΑ Υ 81

82 Ηωγράφιςε τθν εικόνα!!! 82

83 Συνάντθςθ 26θ Tα φίδια τθσ Μελίτθσ Ϊςτερα από τθν μεγάλθ καλαςςοταραχι που αντιμετϊπιςαν ο Υαφλοσ και οι ςυνταξιδιϊτεσ του ςτο ταξίδι τουσ προσ τθν Ξριτθ, θ κάλαςςα τουσ ζβγαλε ςε ζνα νθςί που ονομάηεται Πελίτθ. Άλλοι λζνε ότι πρόκειται για τθν ςθμερινι Πάλτα, άλλοι ότι πρόκειται για τθν Ξεωαλονιά. Σι άνκρωποι εκεί τουσ ςυμπεριωζρκθκαν με πολφ ςυμπάκεια. Ζτςι, άναψαν ωωτιά και τουσ πιραν όλουσ μαηί τουσ, επειδι είχε ξεςπάςει μπόρα κι ζκανε κρφο. Kακϊσ, λοιπόν, ο Υαφλοσ ζωτιαξε ζνα δζμα από πολλά ξερόκλαδα, και τα ζβαλε ςτθ ωωτιά, βγικε εξαιτίασ τθσ ηεςταςιάσ, μια οχιά και τυλίχτθκε ςτο χζρι του. Mόλισ είδαν οι άνκρωποι του νθςιοφ το ωίδι να κρζμεται από το χζρι του, ζλεγαν μεταξφ τουσ: Αυτόσ ο άνκρωποσ είναι ωονιάσ, ο οποίοσ, αν και γλίτωςε από τθ κάλαςςα, θ κεία δίκθ δεν τον άωθςε να ηιςει! O Υαφλοσ, όμωσ, τίναξε το ωίδι ςτθ ωωτιά και δεν ζπακε κανζνα κακό, ενϊ εκείνοι περίμεναν πωσ κα πρθηόταν ι πωσ ξαωνικά κα ζπεωτε κάτω νεκρόσ. Kακϊσ, λοιπόν, περίμεναν για πολλι ϊρα και παρατθροφςαν πωσ τίποτε το κακό δεν του ςυνζβαινε, άλλαξαν γνϊμθ κι ζλεγαν πωσ αυτόσ είναι Κεόσ! Χτθ γφρω περιοχι του τόπου εκείνου υπιρχαν αγροκτιματα, που ανικαν ςτον πρϊτο του νθςιοφ, ο οποίοσ ονομαηόταν Υόπλιοσ. Ξαι αυτόσ τουσ δζχτθκε ςτο ςπίτι του και τουσ ωιλοξζνθςε για τρεισ μζρεσ πολφ ωιλικά. Χτο μεταξφ, ζτυχε τισ μζρεσ εκείνεσ ο πατζρασ του Υόπλιου να είναι άρρωςτοσ ςτο κρεβάτι με πυρετό και δυςεντερία. Mπικε, λοιπόν, ο Υαφλοσ ςτο δωμάτιό του κι αωοφ πρϊτα προςευχικθκε, ζβαλε κατόπιν τα χζρια του πάνω του και τον γιάτρεψε. Ϊςτερα από το γεγονόσ αυτό, ζρχονταν και κεραπεφονταν και οι υπόλοιποι άρρωςτοι του νθςιοφ. Ξι όλα αυτά χάρισ ςτθν πίςτθ ςτο Χριςτό που νικά κάκε κακό. (Ρράξ. 28, 1-9) Ερμθνευτικά ςχόλια Τουσ ςυμπεριφζρκθκαν με πολφ ςυμπάκεια: Τταν βγικαν ο Υαφλοσ και οι ωίλοι του ςτθ ςτεριά, οι κάτοικοι του νθςιοφ τουσ ζδειξαν τθν αγάπθ τουσ, ανάβοντασ ωωτιά για να ςτεγνϊςουν τα ροφχα τουσ αλλά και να ηεςτακοφν από το κρφο, διαωορετικά μπορεί και να πζκαιναν. Αυτιν τθν πράξθ πρζπει να μθν τθν ξεχνάμε όταν βλζπουμε ςυνανκρϊπουσ μασ να υποωζρουν και κανείσ να μθν τουσ δίνει ςθμαςία. Ασ ςκεωτοφμε για λίγο πωσ κα νιϊκαμε εμείσ αν βριςκόμαςταν ςτθ κζςθ τουσ. Αυτοί οι άνκρωποι χρειάηονται τθν βοικεια μασ και τθν προςευχι μασ. Μια οχιά τυλίχτθκε ςτο χζρι του: Ψο ωίδι είναι το ςφμβολο του διαβόλου και τθσ αμαρτίασ. Χτθν Υαλαιά Διακικθ, όταν οι Εβραίοι βρίςκονταν ςτθν ζρθμο του Χινά, τουσ τςιμποφςαν ωίδια και πζκαιναν. Σ Κεόσ είπε ςτον Πωυςι να υψϊςει ςε ζναν ςταυρό ζνα χάλκινο ωίδι, το οποίο όποιοσ το κοιτοφςε δεν πζκαινε, όταν τον τςιμποφςαν τα ωίδια. Ψο ωίδι ςιμερα νικιζται από τθν πίςτθ ςτο Χριςτό και ςτον Χταυρό Ψου. Πόνο με τον ςταυρό και το ςθμείο του, νικάμε το ταγκαλάκι που επιχειρεί να μασ δθλθτθριάςει με τθν αμαρτία. Ζτςι κι ο Υαφλοσ,. Υαρζμεινε ατάραχοσ ςτο τςίμπθμα του ωιδιοφ, γιατί είχε δυνατι τθν πίςτθ ςτο Χριςτό. Ζλεγαν πωσ αυτόσ είναι Κεόσ: Βλζποντασ οι νθςιϊτεσ το γεγονόσ αυτό νόμιςαν πωσ ο Υαφλοσ ιταν Κεόσ και ζκανε καφματα. Ψο καφμα βζβαια ζγινε με τθν παρζμβαςθ του Κεοφ για να καταλάβουν οι άνκρωποι εκεί ότι ο άνκρωποσ αυτόσ είναι ςπουδαίοσ και να δεχκοφν το κιρυγμα του Ευαγγελίου πιο εφκολα. Κα πρζπει όμωσ να μθν περιμζνουμε να δοφμε κάποιο καφμα ςτθ ηωι μασ για να πιςτζψουμε ςτον Κεό. Καφματα κάνει ο Κεόσ μόνο όποτε αυτόσ κρίνει ότι πρζπει να γίνουν. Ο Ρόπλιοσ τουσ δζχτθκε και τουσ φιλοξζνθςε ςτο ςπίτι του: Είναι πολφ ςπουδαίο πράγμα ζνασ άνκρωποσ πλοφςιοσ να δζχεται κόςμο ςτο ςπίτι του και να τον ωιλοξενεί, όπωσ ζκανε και ο Υόπλιοσ που είχε μεγάλθ περιουςία. Θ ωιλοξενία είναι αποτζλεςμα τθσ αγάπθσ. Πόνο όποιοσ αγαπάει μοιράηεται ό,τι του ανικει με τον ςυνάνκρωπό του. Αυτόσ όμωσ που δεν αγαπάει τα κρατά όλα για τον εαυτό του προςπακϊντασ να πάρει και από τουσ άλλουσ με αποτζλεςμα να μζνει μόνοσ του. Ρροςευχικθκε και τον γιάτρεψε: Σ Υαφλοσ γιάτρεψε τον πατζρα του Υόπλιου που ιταν βαριά άρρωςτοσ αωοφ προςευχικθκε πρϊτα ςτον Κεό. Σι άρρωςτοι αδελωοί μασ ζχουν ανάγκθ από τθν προςευχι μασ. Ασ μθν τουσ ξεχνάμε. Θ προςευχι είναι το μεγαλφτερο εωόδιο του πιςτοφ για να παίρνει δφναμθ ςε ό,τι κάνει ςτθ ηωι του αλλά και να ξεπερνάει κάκε δυςκολία με τθν δφναμθ του Κεοφ. Ζρχονταν και κεραπεφονταν: Τταν ζγινε γνωςτό ςτο νθςί ότι ο πατζρασ του Υόπλιου ζγινε καλά, πιγαιναν οι άρρωςτοι ςτον Υαφλο να τουσ κεραπεφςει. Σ Υαφλοσ ωυςικά τουσ ζκανε όλουσ καλά, ταυτόχρονα όμωσ ζβριςκε 83

84 τθν ευκαιρία να τουσ μιλιςει για τον Χριςτό. Χτθν Εκκλθςία ακοφμε τον λόγο του Κεοφ και ταυτόχρονα μποροφμε να κεραπευκοφμε και ςωματικά αλλά κυρίωσ πνευματικά. Σθμείωςθ για τθν Κεφαλονιά: Χφμωωνα με τον γερμανό ερευνθτι Heinz Warnecke ο Απόςτολοσ Υαφλοσ κατά τθν διάρκεια τθσ πορείασ του προσ τθν Φϊμθ ναυάγθςε ςτο καλάςςιο χϊρο τθσ Ξεωαλονιάσ και όχι τθσ Πάλτασ όπωσ πολλοί πιςτεφουν. Ξατά τον Warnecke, θ Πελίτθ των Υράξεων είναι θ Ξεωαλονιά κακϊσ τα ναυτικά, κλιματολογικά, λαογραωικά καί ηωολογικά δεδομζνα των κεωαλαίων 27 καί 28 των Υράξεων δφςκολα μποροφν να ςυςχετιςκοφν με τθν Πάλτα. Αναλυτικότερα: Ψο όνομα "Πελίτθ" ιταν ςφνθκεσ ςτον δυτικό Ελλαδικό χϊρο. Υζρα από τθν Πάλτα το όνομα χρθςιμοποιείτο ςτθν Ξζρκυρα, Χαμοκράκθ κ.α. Θ Πζλαινα Ξζρκυρα των αρχαίων κατά τον Warnecke είναι θ Ξεωαλονιά ςχετιηόμενθ με τον ολόμαυρο Αίνο. Σ κόλποσ του Οιβαδιοφ (Αργοςτολίου) τθσ Ξεωαλονιάσ ανταποκρίνεται με πλθρότθτα ςτθν περιγραωι των Υράξεων. Είναι ο μοναδικόσ (μαηί με τθν Οζςβο και τθ Οιμνο) ςτθ Πεςόγειο τόςο κλειςτόσ καί αςωαλισ κόλποσ. Ππροςτά του δε εκτείνεται καί το "αβακζσ" που αναωζρεται ςτισ Υράξεισ. Ψο ωαινόμενο τθσ ςυνεχοφσ βροχισ που αναωζρεται ςτισ Υράξεισ δε κα μποροφςε να το ςυναντιςει κανείσ ςτθ Πάλτα, είναι όμωσ κάτι ςυνθκιςμζνο ςτθν Ξεωαλονιά. Ακόμθ και το "ψφχοσ" των Υράξεων δεν ευνοεί ςυςχετιςμό με τθν Πάλτα θ οποία ζχει το κερμότερο κλίμα όλθσ τθσ Πεςογείου. Χτθν Ξεωαλονιά όμωσ δεν είναι περίεργο να πζςουν χιόνια και πριν το Ροζμβριο. Ψο επειςόδιο με τθν ζχιδνα τεκμθριϊνει ακόμθ περιςςότερο τον ςυςχετιςμό τθσ Ξεωαλονιάσ κακϊσ ςτθν Πάλτα δεν υπάρχουν δθλθτθριϊδθ ερπετά. Χτθν Ξεωαλονιά όμωσ υπάρχουν τουλάχιςτον 20 είδθ ανάμεςά τουσ καί θ ζχιδνα. Ψζλοσ θ ονομαςία "βάρβαροι" που χρθςιμοποιείται για τουσ κάτοικουσ του νθςιοφ ςτθρίηει επιπλζον τθν άποψθ του Warnecke. Σ Κουκυδίδθσ ονόμαηε τουσ Ζλλθνεσ του ΒΔ ελλθνικοφ χϊρου βάρβαρουσ διότι εκεωροφντο ζξω από το πολιτιςτικό κλίμα των άλλων Ελλινων. Σι Ξεωαλλονίτεσ ονομάηονται βάρβαροι καί για τον τραχφ και ανυπότακτο χαρακτιρα τουσ. Ερωτιςεισ 1.Χε ποιό νθςί βγικε ο Υαφλοσ και πωσ τον αντιμετϊπιςαν οι άνκρωποι; 2.Ψι ςυνζβθ με τον Υαφλο και το ωίδι; 3.Ψι είπαν οι νθςιϊτεσ όταν είδαν αυτό το γεγονόσ; 4.Υοιόσ ιταν ο Υόπλιοσ και πωσ δζχτθκε τον Υαφλο; 5.Ψι ζκανε ο Υαφλοσ ςτον πατζρα του Υόπλιου και ςτουσ αρρϊςτουσ νθςιϊτεσ; 6.Θ ηωι τθσ Εκκλθςίασ μασ προωυλάςςει από κάκε κακό; Συμπζραςμα: Πε τθν πίςτθ και το ςθμείο του Χταυροφ νικάμε ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ τθν αμαρτία και το δθλθτιριό τθσ. Ασ παίξουμε Βρείτε οκτϊ λζξεισ του κειμζνου που κρφβονται ςτο κρυπτόλεξο. Π Ε Ο Λ Ψ Θ Θ Ψ Ψ Α Γ Φ Σ Ξ Ψ Θ Π Α Ο Φ Ω Ψ Λ Α Α Α Δ Ψ Γ Λ Α Ψ Φ Ε Ψ Ε Α Υ Σ Υ Ο Λ Σ Χ Π Ε Φ Σ Ξ Ο Α Δ Α Να ηωγραφίςετε τθ νίκθ κατά του φιδιοφ (ςφμβολο του Χριςτοφ που νικά τθν αμαρτία) 84

85 85

86 Συνάντθςθ 27θ Ο φμνοσ τθσ αγάπθσ Χτθν πρϊτθ επιςτολι του προσ τουσ Ξορινκίουσ, τθν οποία ζςτειλε ο Υαφλοσ από τθν Ζωεςο, διατφπωςε τον φμνο ςτθν αγάπθ, ζνα από τα πιο ωραία κείμενα που γράωτθκαν ποτζ. Πόνο που δεν τα ζγραψε για να τα γράψει, αλλά γιατί τα ηοφςε ςτθν καρδιά του. Αυτόσ ο φμνοσ λζει: Ακόμα κι αν ιξερα να μιλϊ όλεσ τισ γλϊςςεσ των ανκρϊπων μα και των αγγζλων, χωρίσ όμωσ να ζχω αγάπθ, κα είχα γίνει ςαν χαλκόσ που βγάηει ςκζτουσ ιχουσ ι τφμπανο που δθμιουργεί μόνο φαςαρία. Kαι αν είχα το χάριςμα τθσ προφθτείασ και κατανοοφςα όλα τα μυςτιρια και κατείχα όλθ τθ γνϊςθ, κι αν είχα όλθ τθν πίςτθ, ζτςι που να μετατοπίηω βουνά, χωρίσ όμωσ να ζχω αγάπθ, κα ιμουν ζνα τίποτε. Kαι αν ακόμα μοίραηα όλα τα υπάρχοντά μου για να κρζψω τουσ πειναςμζνουσ, κι αν παρζδιδα το ςϊμα μου να καεί ςτθ φωτιά, χωρίσ όμωσ να ζχω αγάπθ, δε κα με είχε ωφελιςει ςε τίποτε. H αγάπθ μακροκυμεί, επιηθτάει το καλό. H αγάπθ δε φκονεί. H αγάπθ δεν καυχθςιολογεί, δεν αλαηονεφεται, δε φζρεται άπρεπα, δεν κυνθγάει το δικό τθσ ςυμφζρον, δεν κυριεφεται από κυμό, δεν κρατά λογαριαςμό για το κακό που τθσ κάνουν, δε χαίρεται για τθν αδικία, αλλά μετζχει ςτθ χαρά για τθν επικράτθςθ τθσ αλικειασ. Πλα τα ανζχεται, όλα τα πιςτεφει, όλα τα ελπίηει, όλα τα υπομζνει. H αγάπθ ποτζ δε κα πάψει να υπάρχει. Ενϊ τα άλλα, είτε προφθτείεσ είναι αυτζσ, κα καταργθκοφν, είτε γλϊςςεσ είναι, κα πάψουν, είτε γνϊςθ, κα καταργθκεί. Γιατί μόνο ωσ ζνα βακμό γνωρίηουμε και ωσ ζνα βακμό προφθτεφουμε. Mα όταν ζρκει το τζλειο που περιμζνουμε, τότε το ατελζσ κα καταργθκεί. Ραιδάκι όταν ιμουνα, ςαν παιδάκι μιλοφςα, ςαν παιδάκι ςκεφτόμουν, ςαν παιδάκι ζβγαηα ςυμπεράςματα. Mα όταν ζγινα άντρασ, ςταμάτθςα να ςκζφτομαι και να κάνω ςαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τϊρα βλζπουμε καμπά ςαν ςε καμπό κακρζφτθ. Τότε όμωσ κα δοφμε πρόςωπο με πρόςωπο. Τϊρα γνωρίηω μονάχα ζνα μζροσ, τότε όμωσ κα γνωρίςω τζλεια, όπωσ ακριβϊσ με ζχει γνωρίςει ο Θεόσ. Αυτά, λοιπόν, που μζνουν τελικά για πάντα, είναι θ πίςτθ, θ ελπίδα και θ αγάπθ. Και από αυτά το πιο ςπουδαίο είναι θ αγάπθ. (Α Κορ. 13, 1-13) Ερμθνευτικά ςχόλια: Το χάριςμα τθσ προφθτείασ: είναι το χάριςμα που ζχουν κάποιοι άνκρωποι να διδάςκουν το κζλθμα του Κεοφ και να μασ βοθκάνε να καταλάβουμε ποιοσ είναι ο Κεόσ και τι ηθτάει από μασ. Χτα χρόνια τθσ Υαλαιάσ Διακικθσ όμωσ, οι προωιτεσ με τθ ωϊτιςθ του Κεοφ γνϊριηαν επιπλζον και προετοίμαηαν τον κόςμο για το τι κα ςυνζβαινε ςτο μζλλον, δθλαδι για τον ερχομό του Χριςτοφ. Θ αγάπθ μακροκυμεί: αυτόσ που ζχει αγάπθ ανζχεται με υπομονι αυτοφσ που τον ςτεναχωροφν και του δθμιουργοφν προβλιματα, δεν τουσ κατθγορεί, τουσ ςυμπονά και προςεφχεται γι αυτοφσ απ τθν καρδιά του. Πακροκυμία είναι αυτό ακριβϊσ, θ μεγαλοψυχία. Θ αγάπθ μετζχει ςτθ χαρά για τθν επικράτθςθ τθσ αλικειασ: ο άνκρωποσ που αγαπά δεν ενδιαωζρεται μόνο για το ςυμωζρον του, αλλά χαίρεται να μιλάει για τθν αλικεια και θ Αλικεια είναι ο ίδιοσ ο Χριςτόσ και θ ανάςταςι Ψου! Τποιοσ αγαπά αλθκινά χαίρεται να κάνει το κζλθμα του Κεοφ ςτθ ηωι του και μαηί βοθκάει και τουσ άλλουσ να γνωρίςουν αυτι τθ χαρά. 86

87 Πταν κα ζρκει το τζλειο...το ατελζσ κα καταργθκεί: το τζλειο είναι ο ίδιοσ ο Χριςτόσ και θ βαςιλεία Ψου. Ατελείσ είμαςτε εμείσ οι άνκρωποι γιατί ζχουμε αμαρτίεσ και όταν δεν αγαποφμε χωριηόμαςτε από το Κεό. Πε τθ Δευτζρα Υαρουςία του Χριςτοφ ςτθ γθ οι άνκρωποι που αγαποφν και πραγματικά το κζλουν κα γίνουν τζλειοι, επειδι ο Κεόσ με τθ Χάρθ του κα τουσ κάνει τζλειουσ. Τϊρα βλζπουμε καμπά ςαν ςε καμπό κακρζφτθ: επειδι ακριβϊσ δεν είμαςτε τζλειοι, δε γνωρίηουμε όλθ τθν αλικεια για το Κεό και τουσ ανκρϊπουσ. Υολλζσ ωορζσ νομίηουμε πράγματα που είναι λάκοσ. Θ καρδιά μασ άλλοτε ςκλθραίνει, δεν αγαπά και νομίηουμε πωσ θ αλικεια βρίςκεται μόνο ςτο δικό μασ μυαλό, ςαν να μθν υπάρχουν οι άλλοι, ςα να μθν υπάρχει ο Κεόσ. Γινόμαςτε εγωιςτζσ. Χτθν εκκλθςία μασ όμωσ και ςτθ ηωι τθσ νόθμα ζχει να αγαπάμε και αυτό το ηοφμε κακθμερινά προςπακϊντασ, ακόμα και αν τα μάτια τθσ καρδιάσ μασ βλζπουν τουσ άλλουσ και το Κεό καμπά. Χτθν εκκλθςία το νόθμα τθσ ηωισ μασ είναι θ αγάπθ, γιατί ο ίδιοσ ο Χριςτόσ είναι Αγάπθ και αυτό κζλει από μασ τϊρα και για πάντα! Ερωτιςεισ 1.Ψι χαρίςματα μπορεί να ζχουμε οι άνκρωποι; Είναι ωωζλιμα τα χαρίςματα για τθν ψυχι μασ; 2.Είναι χαροφμενοσ ο άνκρωποσ που αγαπά; 3.Ψι ςθμαίνει ότι είμαςτε ατελείσ; 4.Ψι ςθμαίνει ότι βλζπουμε καμπά; 5.Υοιο είναι το νόθμα τθσ ηωισ μασ ςτθν Εκκλθςία; Συμπζραςμα: Θ Εκκλθςία ηει τθν αγάπθ ωσ τθν αρχι και το τζλοσ, δθλαδι το νόθμα τθσ ηωισ μασ. Ϊρα για παιχνίδι! Βρείτε τα ονόματα των Αγίων που γιορτάηουν το καλοκαίρι: 13 Λουνίου _ 16 Αυγοφςτου _ 30 Αυγοφςτου 29 Λουνίου 20 Λουλίου _ Να ηωγραφίςετε το κόςμθμα: 87

88 88

89 ΚΕΜΑΤΑ ΝΕΑΝΛΚΩΝ ΣΥΝΑΞΕΩΝ ΓΥΜΝΑΣΛΟΥ- ΛΥΚΕΛΟΥ 89

90 90

91 ΡΟΤΕΛΝΟΜΕΝΟ ΡΟΓΑΜΜΑ ΣΥΝΑΝΤΘΣΕΩΝ Συνάντθςθ 1 θ : 8 και : Θ Ανάλθψθ του Χριςτοφ (Ρράξ. 1, 1-11): Άνοδοσ και Ξάκοδοσ του ανκρϊπου Εκκλθςία και Ξόςμοσ Συνάντθςθ 2 θ : 15 και : Θ εκλογι του αποςτόλου Ματκία (Ρράξ. 1, 12-26): αναντικατάςτατοι ωίλοι, αγαπθμζνοι, ςυμμακθτζσ ι δεν χρειάηεται να δενόμαςτε με κανζναν; Συνάντθςθ 3 θ : 22 και : Θ Ρεντθκοςτι (Ρράξ. 2, 1-41): «εγϊ» ι «εμείσ»; Συνάντθςθ 4 θ : 29 και : Θ κεραπεία του χωλοφ (Ρράξ. 3, 1-10): ο χρυςόσ και ο Χριςτόσ Συνάντθςθ 5 θ : 5 και : Ο Ανανίασ και θ Σαπφείρα (Ρράξ. 4, και 5, 1-11): μικρά και μεγάλα ψζματα ςτθν κακθμερινι ηωι και το ψεφτικο του πολιτιςμοφ μασ Συνάντθςθ 6 θ : 12 και : Θ εκλογι των επτά διακόνων και το μαρτφριο του Στεφάνου (Ρράξ. 6, 1-8 και 7, 52-60): γιατί είναι τόςο δφςκολο να προςωζρουμε ςτουσ άλλουσ, ενϊ είναι εφκολο να μασ τα δίνουν όλα ζτοιμα, όχι μόνο ςτθν κακθμερινι μασ ηωι, αλλά και ςτισ ςχζςεισ μασ Συνάντθςθ 7 θ : 19 και : Ο Σίμων ο Μάγοσ (Ρράξ. 8, 9-24): μικροί και μεγάλοι μάγοι Συνάντθςθ 8 θ : 26 και : Ο Φίλιπποσ και ο Αικίοπασ (Ρράξ. 8, 26-40): τι δεν καταλαβαίνουμε ςτθ ηωι τθσ Εκκλθςίασ (γλϊςςα, κιρυγμα, λατρεία)-υπάρχει λογικι ςτθν Εκκλθςία; Συνάντθςθ 9 θ : 3 και : Θ Σφνοδοσ των Ιεροςολφμων (Ρράξ. 15, 1-35): πίςτευε και μθ ερεφνα; Συνάντθςθ 10 θ : 10 και : Θ απελευκζρωςθ του Ρζτρου από τθ φυλακι (Ρράξ. 12, 1-19): πόςο αλθκινά ελεφκεροι είμαςτε- πάκθ και εξαρτιςεισ Συνάντθςθ 11 θ : 17 και : Ο Ρζτροσ και ο Κορνιλιοσ (Ρράξ. 10, 1-44): κακαροί και ακάκαρτοι, ςωςμζνοι και απορριμμζνοι. Σ Χριςτόσ του ςπθλαίου κάνει διακρίςεισ; Σ κόςμοσ; Συνάντθςθ 12 θ : 14 και : Ο Ραφλοσ και ο Σίλασ ςτουσ Φιλίππουσ (Ρράξ. 16, 11-40): μποροφμε να ηιςουμε πνευματικά ςτθν εποχι μασ; (ιεραποςτολι, λατρεία, αγάπθ) Συνάντθςθ 13 θ : 21 και : Ο Βαρνάβασ, ο Ραφλοσ, ο Ελφμασ και ο Σζργιοσ (Ρράξ. 13, 1-12): κάρροσ και αλικεια, δειλία και ςυμβιβαςμόσ ςτισ ανκρϊπινεσ ςχζςεισ Συνάντθςθ 14 θ : 28 και : Ο Ραφλοσ και ο Άγαβοσ (Ρράξ. 11, και 21, 1-16): Ψα ΡΑΛ και τα ΣΧΛ ςτθ ηωι μασ (Ξαβάωθσ και Σnirama) Συνάντθςθ 15 θ : 4 και : Ο Θρϊδθσ και θ υπερθφάνειά του (Ρράξ. 12, 1-2 και 20-25): όλοσ ο κόςμοσ γυρίηει γφρω από μζνα όλα μου επιτρζπονται ι όλα δεν με ςυμωζρουν; Συνάντθςθ 16 θ : 11 και : Ο Ιάςονασ, ο Σωςίπατροσ, θ φιλοξενία και θ ευκφνθ (Ρράξ. 17, 1-15): ευκφνθ και μετάκεςθ των βαρϊν ςτουσ άλλουσ Συνάντθςθ 17 θ : 17 και : Θ κεραπεία του Αινζα και θ ανάςταςθ τθσ Ταβικά (Ρράξ. 9, 32-43): ποια είναι τα αλθκινά καφματα; 91

92 Συνάντθςθ 18 θ : 25 και : Ο Ραφλοσ ςτθν Ζφεςο (Ρράξ. 19, 1-41): μετάνοια και αλλαγι ηωισ ςε ζναν κόςμο που δεν ςυγχωρεί Συνάντθςθ 19 θ : 3 και : Θ ομιλία του Ραφλου ςτουσ πρεςβυτζρουσ τθσ Εφζςου (Ρράξ. 20, 17-38): οι αντίκετοι με το Χριςτό και αυτοί που πιςτεφουν λανκαςμζνα ποια θ ςχζςθ μασ μαηί τουσ; Συνάντθςθ 20 θ : 10 και : Ο Ραφλοσ και ο Βαρνάβασ ςτα Λφςτρα και τθ Δζρβθ (Ρράξ. 14, 8-20) τα ςφγχρονα είδωλα και θ ςτάςθ μασ ζναντί τουσ Συνάντθςθ 21 θ : 17 και : Ο Ραφλοσ, ο Αγρίππασ και θ Βερενίκθ (Ρράξ. 26, 1-30): ςικωςε το ωορτίο ςου και ςικωςε το ωορτίο τουσ-θ ςταυρωμζνθ ηωι μασ Συνάντθςθ 22 θ : 24 και : Το όραμα τθσ Τρωάδασ (Ρράξ. 16, 1-10): πατρίδα και ταυτότθτα ι κοινωνία πολιτϊν; Συνάντθςθ 23 θ: και : Ο Ευρωκλφδωνασ και οι τρίχεσ τθσ κεφαλισ μασ (Ρράξ. 27, 1-44): θ Εκκλθςία πιςτεφει και ηει τθν πρόνοια του Κεοφ για τον κακζναν από εμάσ ο Κεόσ προνοεί για τον κακζναν από εμάσ ι δεν ανακατεφεται με τθ ηωι μασ ; (αξίηει θ προςευχι;) Συνάντθςθ 24 θ: 7 και : Ο Ραφλοσ και θ Ακινα (Ρράξ. 17, 16-34): ο Κεόσ δθμιοφργθςε τον κόςμο και τον άνκρωπο και τον αναδθμιοφργθςε με τθν παρουςία του Χριςτοφ και τον ςταυρό Συνάντθςθ 25 θ: 28 και : Θ ανάςταςθ του Ευτφχου (Ρράξ. 20, 4-11): ανάςταςθ-επανάςταςθ κι εμείσ Συνάντθςθ 26 θ: 5 και : Τα φίδια τθσ Μελίτθσ (Ρράξ. 28, 1-9): γιατί υπάρχει το κακό ςτθ ηωι μασ; Συνάντθςθ 27 θ: 12 και : Ο φμνοσ τθσ αγάπθσ (Α Κορ. 13, 1-13): θ Αγάπθ το νόθμα τθσ ηωισ μασ 92

93 Συνάντθςθ 1 θ Σκοπόσ τθσ ηωισ μασ να ηοφμε όπωσ μασ κζλει ο κόςμοσ ι όπωσ μασ κζλει ο Κεόσ; Α. Θ Ανάλθψθ του Χριςτοφ (Πράξ. 1, 1-11) 1 Ψὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιθςάμθν περὶ πάντων, ὦ Κεόωιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰθςοῦσ ποιεῖν τε καὶ διδάςκειν 2 ἄχρι ἧσ ἡμέρασ ἐντειλάμενοσ τοῖσ ἀποςτόλοισ διὰ Υνεύματοσ ἁγίου οὓσ ἐξελέξατο ἀνελήωκθ 3 οἷσ καὶ παρέςτθςεν ἑαυτὸν ηῶντα μετὰ τὸ πακεῖν αῦτὸν ἐν πολλοῖσ τεκμθρίοισ, δι' ἡμερῶν τεςςαράκοντα ὀπτανόμενοσ αῦτοῖσ καὶ λέγων τὰ περὶ τῆσ βαςιλείασ τοῦ Κεοῦ. 4 καὶ ςυναλιηόμενοσ παρήγγειλεν αῦτοῖσ ἀπὸ Ἱεροςολύμων μὴ χωρίηεςκαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸσ ἣν ἠκούςατέ μου 5 ὅτι Ἰωάννθσ μὲν ἐβάπτιςεν ὕδατι, ὑμεῖσ δὲ βαπτιςκήςεςκε ἐν Υνεύματι ἁγίῳ οῦ μετὰ πολλὰσ ταύτασ ἡμέρασ. 6 οἱ μὲν οὖν ςυνελκόντεσ ἐπθρώτων αῦτὸν λέγοντεσ Ξύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκακιςτάνεισ τὴν βαςιλείαν τῷ Ἰςραήλ; 7 εἶπε δὲ πρὸσ αῦτούσ Σῦχ ὑμῶν ἐςτι γνῶναι χρόνουσ ἢ καιροὺσ οὓσ ὁ πατὴρ ἔκετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουςίᾳ, 8 ἀλλὰ λήψεςκε δύναμιν ἐπελκόντοσ τοῦ ἁγίου Υνεύματοσ ἐω' ὑμᾶσ, καὶ ἔςεςκέ μου μάρτυρεσ ἔν τε Ἱερουςαλὴμ καὶ ἐν πάςῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Χαμαρείᾳ καὶ ἕωσ ἐςχάτου τῆσ γῆσ. 9 καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αῦτῶν ἐπήρκθ, καὶ νεωέλθ ὑπέλαβεν αῦτὸν ἀπὸ τῶν ὀωκαλμῶν αῦτῶν. 10 καὶ ὡσ ἀτενίηοντεσ ἦςαν εἰσ τὸν οῦρανὸν πορευομένου αῦτοῦ, καὶ ἰδοὺ ἄνδρεσ δύο παρειςτήκειςαν αῦτοῖσ ἐν ἐςκῆτι λευκῇ, 11 οἳ καὶ εἶπον Ἄνδρεσ Γαλιλαῖοι, τί ἑςτήκατε ἐμβλέποντεσ εἰσ τὸν οῦρανόν; οὗτοσ ὁ Ἰθςοῦσ ὁ ἀναλθωκεὶσ ἀω'ὑμῶν εἰσ τὸν οῦρανὸν, οὕτωσ ἐλεύςεται, ὃν τρόπον ἐκεάςαςκε αῦτὸν πορευόμενον εἰσ τὸν οῦρανόν. 12 Ψότε ὑπέςτρεψαν εἰσ Ἱερουςαλὴμ ἀπὸ ὄρουσ τοῦ καλουμένου ἐλαιῶνοσ, ὅ ἐςτιν ἐγγὺσ Ἱερουςαλὴμ, ςαββάτου ἔχον ὁδόν. Ψθν πρϊτθ εξιςτόρθςθ ιδθ τθν ζκανα, Κεόωιλε, για όλα εκείνα που άρχιςε να κάνει και να διδάςκει ο Λθςοφσ ωσ τθν θμζρα που αναλιωκθκε, αωοφ πρϊτα ζδωςε εντολζσ μζςω του Αγίου Υνεφματοσ, ςτουσ αποςτόλουσ που είχε διαλζξει. Χ αυτοφσ παρουςιάςτθκε ηωντανόσ μετά το κάνατό του, με πολλζσ αναμωιςβιτθτεσ αποδείξεισ, εμωανιηόμενοσ ς αυτοφσ για ςαράντα μζρεσ και μιλϊντασ τουσ για τθ βαςιλεία του Κεοφ. Χυναναςτρεωόμενοσ επίςθσ μαηί τουσ, τουσ παράγγειλε να μθν απομακρυνκοφν από τα Λεροςόλυμα, αλλά να περιμζνουν τθν εκπλιρωςθ τθσ υπόςχεςθσ του Υατζρα, τθν οποία, είπε, ακοφςατε από μζνα, ότι ο Λωάννθσ βάωτιςε με νερό, εςείσ όμωσ κα βαωτιςτείτε με το Άγιο Υνεφμα πριν περάςουν πολλζσ μζρεσ. Εκείνοι, λοιπόν, αωοφ μαηεφτθκαν όλοι, τον ρωτοφςαν: Kφριε, είναι τϊρα ο καιρόσ που πρόκειται να αποκαταςτιςεισ τθ βαςιλεία ςτον Λςραιλ; Kαι εκείνοσ τουσ είπε: Δεν ανικει ςε ςασ το δικαίωμα να γνωρίηετε τουσ ςυγκεκριμζνουσ χρόνουσ ι καιροφσ, που ο Υατζρασ ζκεςε ςτθ δικι του αποκλειςτικι εξουςία. Κα πάρετε όμωσ δφναμθ, όταν ζρκει το Άγιο Υνεφμα πάνω ςασ, και κα είςτε μάρτυρζσ μου τόςο ςτθν Λερουςαλιμ όςο και ςε όλθ τθν Λουδαία και ςτθ Χαμάρεια κι ωσ τα πζρατα τθσ γθσ. Mετά που τα είπε αυτά κι ενϊ εκείνοι τον ζβλεπαν, ανυψϊκθκε και μια νεωζλθ τον πιρε και τον ζκρυψε από τα μάτια τουσ. Ξακϊσ, λοιπόν, ςτζκονταν εκεί κοιτάηοντασ ςτον ουρανό, τθν ϊρα που εκείνοσ ανζβαινε, ξαωνικά ςτάκθκαν δίπλα τουσ δφο άντρεσ, ντυμζνοι ςτα λευκά, και τουσ είπαν: Άντρεσ Γαλιλαίοι, γιατί ςτζκεςτε εκεί με το βλζμμα ςασ προςθλωμζνο ςτον ουρανό; Αυτόσ ο ίδιο&si