Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 1

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 1"

Transcript

1 As leis ponderais e volumétricas, estudadas no anterior tema, analizadas á luz da teoría atómica que hoxe manexamos resultan ser unha consecuencia lóxica da mesma, pero non debemos esquecer que historicamente o proceso foi o contrario, como é habitual no método científico, primeiro inducíronse as leis experimentais e despois, para explicar ese comportamento da materia, elaborouse unha teoría mediante diferentes modelos. TEORÍAS ATÓMICAS Na ciencia un modelo é a imaxe que formamos de algo ao que os nosos sentidos non teñen acceso. Os átomos polo seu pequeno tamaño non podían ser vistos e polo tanto había que elaborar un modelo que explicase como eran. Ao longo da historia aplicando o método científico fóronse introducindo diferentes modelos atómicos segundo os coñecementos e as necesidade para poder explicar o que se ia descubrindo quimicamente. Estes diferentes modelos elabóranse ou ben rectificando o modelo anterior por completo ou introducindo modificación parciais que permiten explicar os novos descubrimentos. MODELO DE DALTON Hipóteses de Dalton: O primeiro modelo foi enunciado por Dalton no ano 1808 que constaba de catro postulados que non son outra cousa que as hipóteses. 1ª Os elementos están constituídos por partículas moi cativas, indivisibles e indestrutibles chamadas átomos. 2ª Os átomos dun mesmo elemento son todos iguais entre eles. 3ª Os átomos de elementos diferentes teñen diferentes todas as súas propiedades. 4ª Os átomos de elementos diferentes pódense xuntar para formar compostos. Este modelo atómico explica perfectamente as leis experimentais das reaccións químicas. Vexamos un par de casos. Durante unha reacción química as moléculas dos reactivos descompóñense total ou parcialmente no átomos ou grupos de átomos que as forman, que unha vez libres, vólvense combinar doutro xeito producindo moléculas de produtos. No transcurso da reacción os átomos non se destrúen, nin se forman átomos novos, polo que ao final o número de átomos é o mesmo que ao principio o que xustifica que a masa siga sendo a mesma. Dado que as moléculas dun composto químico son todas iguais, a relación entre as masas dos elementos que forman un composto sempre será a mesma, independentemente da cantidade de composto que se analice. O modelo: Para Dalton o átomo era unha esfera maciza que non estaba formada por outra cousa, sendo este o modelo que tiña Dalton. MODELO ATÓMICO DE THOMSON A finais do século XIX descubríronse unha partículas que eran máis pequenas que o átomo e que tiñan que proceder do mesmo que son o protón e o electrón. A principios do século XX descubriuse o neutrón. Partindo de experiencias que estudaredes no vindeiro curso determináronse as propiedades destas partículas que quedan resumidas no seguinte cadro: Masa Carga Protón kg C Electrón kg C Neutrón kg Non ten O descubrimento destas partículas fixo que o modelo de Dalton non servira xa que non contemplaba a existencia destas partículas, propoñendo Thomson un modelo no que electróns e protóns Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 1

2 están todos xuntos rodeándose un de outro de signo contrario para anular as forzas repulsivas entre cargas de igual signo. MODELO ATÓMICO DE RUTHERFORD Geiger e Marsden, colaboradores de Rutherford, bombardearon unha lámina moi fin a de ouro con partículas alfa (α), que son núcleos de helio (He), que constan de dous protóns e dous neutróns. Comprobaron que a inmensa maioría das partículas atravesaban a lámina de ouro mantendo a súa traxectoria recta, unhas poucas sufrían unha desviación e unha ínfima cantidade rebotaban na lámina. Rutherford concluíu que a masa e a carga positiva (Protóns) atopábanse ocupando unha parte diminuta do átomo que denominou núcleo e a carga negativa electróns atopábanse na cortiza ocupando a meirande parte do volume do átomo. Para explicar o feito que os electróns non caen sobre o núcleo, atraídos por este, Rutherford suxeriu que se atopaban xirando arredor do núcleo en órbitas circulares de modo que a forza de atracción electrostática facía o efecto de forza centrípeta. O modelo presenta varios problemas. En primeiro lugar non resulta fácil comprender que os protóns se manteñan unidos nun espazo tan pequeno dadas as formidables forzas de repulsión que deben vencer. Rutherford previu a existencia dunhas partículas con masa e sen carga que coexistirían cos protóns. En 1932 Chadwick detectou o neutrón. Existe outro problema ao que Rutherford non lle veu solución que é o seguinte: toda partícula que xira posúe aceleración centrípeta, e toda carga que posúa aceleración debe emitir radiación electromagnética, e esta emisión enerxética fará que o electrón vaia perdendo enerxía, consecuentemente velocidade, chegando a caer sobre o núcleo. Pero evidentemente isto non ocorre polo que o modelo de Rutherford non da satisfacción a esta cuestión. MODELO ATÓMICO DE BÖHR O mesmo que nos casos anteriores Böhr para elaborar o seu modelo baseouse en feitos experimentais, concretamente o que Böhr ten que xustificar co seu modelo é que os espectros atómicos sexan espectros de raias e ademais sempre sexan idénticos os do mesmo elementos, por así dicilo o espectro dun átomo é como a súa impresión dixital. Pero desto ocuparémonos no vindeiro curso. Böhr suxire que o electrón non pode xirar en calquera órbita senón en algunhas órbitas permitidas. Para estruturar o seu modelo atómico Niels Böhr parte de tres postulados Postulados de Böhr: 1º Os átomos constan de núcleo e cortiza, nesta xiran os electróns el órbitas circulares sen emitir enerxía. 2º A enerxía total do electrón está cuantizada e unicamente pode tomar determinados valores. 3º Un electrón emite enerxía cando salta dunha órbita superior a outra inferior e a absorbe no caso contrario. Böhr calcula matematicamente os valores da enerxía e do radio atómico da órbita do electrón, no átomo de hidróxeno, baseándose na consideración de Rutherford, é dicir, a forza atractiva (eléctrica) é igual a forza normal ou centrípeta, engadindo a cuantización, que expresa no segundo postulado, chegando ás seguintes expresións: Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 2

3 Nas que n é o número cuántico principal que pode tomar os valores de números naturais 1, 2, 3,, indicándonos á distancia á que está a órbita do núcleo sendo o nivel enerxético principal. No esquema poden observarse os saltos enerxéticos que dan lugar ás diversas series espectrais, que reciben diferentes nomes segundo ao punto onde chegan os electróns así se é ao primeiro nivel chámase serie de Lyman se o nivel de chegada é o segundo estamos no caso da serie de Balmer, cando é o terceiro e a serie de Paschen, o cuarto da lugar a serie de Brackett e cando é o quinto el a serie de Pfund. Hai que sinalar que os resultados que se obteñen para a enerxía do electrón aplicando a fórmula de Böhr e mediante o espectro teñen, no caso do hidróxeno, unha moi grande concordancia. Modificacións ao modelo de Böhr: Corrección de Sommerfeld:O perfeccionamento dos espectrómetros permitiu que se observase que case todas as liñas estaban desdobradas en varias, isto foi interpretado por Sommerfeld dicindo que en cada nivel n pode haber varios subniveis de enerxía que se caracterizan por órbitas elípticas de distintas excentricidades.para determinar cantos tipos de órbita poden darse en cada nivel, introduciu o número cuántico acimutal l que toma valores, de números enteiros que van desde 0 até n 1, así cando l = 0 teríamos os orbitais s mentres que se l = 1 teríamos os orbitais p e si l = 2 teríamos os orbitais d e, por último, si l = 3 obteríamos os orbitais d Corrección de Zeeman: é a segunda corrección, faise debido ao descubrimento dun desdobramento das raias espectrais que se observa cando a mostra está sometida a un campo magnético, isto é o chamado efecto Zeeman. Para que isto quedara dentro do modelo atómico, Zeeman introduce o número cuántico magnético m, que adopta valores de números enteiros que van desde l até + l incluíndo o 0. O número de valores que pode tomar m para un determinado valor de l indícanos o número de órbitas, do tipo que no indica l, que pode haber en cada nivel. Corrección de Goudsmit e Uhlenbeck: Cando se fai unha análise máis detallada do efecto Zeeman da pé a observar que en realidade cada unha das raias se desdobraba, nalgunhas ocasións, en dúas ao que se denominou efecto Zeeman anómalo e Goudsmit e Uhlenbeck propuxeron considerar ao electrón como unha esfera cargada que xira sobre o seu propio eixe, podendo facelo en dous sentidos, o que dá lugar a un novo número cuántico, característico do electrón e que recibe o nome de número cuántico de spin s que pode tomar os valore + ½ e ½. MODELO ATÓMICO DE SCHRÖEDINGER É un modelo moi complicado desde o punto de vista matemático que xurde para introducir no estudo do átomo os conceptos derivados das modernas teoría de principios do pasado século como son a teoría corpuscular ondulatoria e o principio de incerteza, entre outros. No caso anterior os números cuánticos vémonos obrigados a introducilos para poder explicar diferentes fenómenos, aquí os número cuántico obtémolos como os valores das constante que temos que introducir ao resolver as ecuacións matemáticas que describen un átomo. Nesto modelo substitúese o concepto de orbita polo de orbital que é a zoa na que hai máis probabilidade de encontrar o electrón. Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 3

4 O orbital ven determinado por tres números cuánticos que son os mesmos que tivemos que introducir nas correccións do modelo atómico de Böhr o n, o l e o m habendo outro número cuántico o s que é característico do electrón. PRINCIPIO DE EXCLUSIÓN DE PAULI O principio de exclusión de Pauli ven dicir que nun átomo no pode haber dous electróns que teñan os catro números cuánticos iguais así teríamos a seguinte táboa un exemplo dos valores para os números cuánticos: n l m s ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 ±1/2 Os números cuánticos vannos indicar o mesmo que indicaban nas órbitas pero neste caso e no relativo aos orbitais, así teríamos: Valor de l Tipo de orbital Valores de m Número de orbitais 0 s p -1, 0, d -2, -1,0,+1, f -3, -2, -1, 0, +1, +2, ENERXÍA E ORIENTACIÓN DOS ORBITAIS Número de electróns Os orbitais s son esféricos coincidindo o seu centro co do núcleo do átomo. Os orbitais p, teñen a forma de dúas esferas tanxentes orientándose segundo os tres eixas cartesianos sendo a orixe o centro do núcleo atómico tendo as denominación px, py, e pz que son todos iguais diferenciándose soamente na orientación. Para un mesmo valor de n os orbitais s son de menor enerxía que os p, e a deste é idéntica no tres, dise entón que son niveis de enerxía dexenerados. No caso dos orbitais d e f as formas deles son as indicadas na figura sendo a súa denominación no caso dos orbitais d dxy, dyx, dxz, dx 2 -dy 2, dz 2, mentres que a denominación e formas dos orbitais f é moito máis complexa. orbital d orbital f Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 4

5 ÁTOMOS POLIELECTRÓNICOS Estudos realizados por diversos investigadores levaron á conclusión de que os átomos polielectrónicos dispoñen de orbitais similares aos do átomo de hidróxeno. Aínda que nestes átomos os electróns máis excitables son os da última capa e polo tanto os espectros de cada átomo serán característicos do mesmo, sendo un método de identificación do elemento. COLOCACIÓN DOS ELECTRÓNS NOS ÁTOMOS POLIELECTRÓNICOS Os electróns nun átomo vanse ir situando nos diferentes niveis atendendo a unhas regras que son as seguintes 1ª Regra da mínima enerxía: un electrón ao situarse nun átomo ocupará o orbital vacante que teña menor enerxía. 2ª Regra de Klekowsky: a orde de enerxía, de menor a maior dos orbitais atómicos é o de n+l crecente. No caso que a suma de n+l terá menor enerxía o de menor n 3ª Principio de exclusión de Pauli: xa o temos enunciado con anterioridade. 4ª Regra de Hund: ao encherse os orbitais dexenerados (que teñen a mesma enerxía) os electrón estarán o máis desapareados que sexa posible, e dicir, que teñan a máxima multiplicidade. A distribución electrónica é a distribución dos electróns nos subniveis e orbitais dun átomo. A configuración electrónica dos elementos rexese segundo o diagrama de Moeller. Para comprender o diagrama de Moeller utilizase a táboa da esquerda e para encontrar a distribución electrónica escríbense as notacións en forma diagonal desde enriba cara embaixo e de dereita a esquerda seguindo as cores: 1s 2s 2p 3s 3p 4s 3d 4p 5s 4d 5p 6s 4f 5d 6p 7s 5f 6d 7p Ao conxunto de todas estas regras é o que se lle chama principio de construción (denominado principio de Aufbau, do Alemán Aufbau que significa construción foi unha parte importante do concepto orixinal de Böhr de configuración electrónica podendo configurarse do seguinte modo: Soamente se poden ocupar os orbitais cun máximo de dous electróns, en orde crecente de enerxía orbital; os orbitais de menor enerxía énchense antes que os de maior enerxía. Esta é unha forma de resumir todas as regras de enchido de orbitais. Vemos que se poden usar orde de enerxías dos orbitais para describir a estrutura electrónica dos átomos dos elementos. Un subnivel de tipo s pódese encher con 1 ou 2 electróns. Un subnivel de tipo p pode conter de 1 a 6 electróns, un subnivel d pode conter de 1 a 10 electróns e un subnivel de tipo f pode conter se 1 a 14 electróns. Poderemos describir a estrutura electrónica dos átomos establecendo o subnivel ou distribución orbital dos electrón. Colocándose os electróns, primeiro, nos subniveis de menor enerxía e cando estes están completamente ocupados se usa o seguinte subnivel de enerxía máis alto. Isto representámolo na táboa da dereita Para encontrar a configuración electrónica usamos o mesmo procedemento que no caso anterior, incluído neste caso o número máximo de electróns para cada orbital como un superindice. Outro sistema para obter as regras aufbau e situar os orbitais tal e como se indica no gráfico seguindo as frecha obteremos a configuración electrónica dun elemento, nos a poñemos co número máximo de electróns que pode ter un orbital. s p d f n=1 1s n=2 2s 2p n=3 3s 3p 3d n=4 4s 4p 4d 4f n=5 5s 5p 5d 5f n=6 6s 6p 6d n=7 7s 7p s p d f n=1 2 n=2 2 6 n= n= n= n= n= s 2 2s 2 2p 6 3s 2 3p 6 4s 2 3d 10 4p 6 5s 2 4d 10 5p 6 6s 2 4f 14 5d 10 6p 6 7s 2 5f 14 6d 10 7p 6 Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 5

6 SISTEMA PERIODICO E ESTRUCTURA A estrutura electrónica dun elemento ten moito que parecido coa dos seus compañeiros de grupo no Sistema Periódico. De feito existe unha relación entre estrutura electrónica dun átomo e o lugar que ocupa no Sistema Periódico. No esquema da táboa periódica observamos de o hidróxeno e o helio requiren unha colocación especial, a do helio é clara porque este elemento posúe todas as características dos gases nobres. O hidróxeno colócase en algunhas ocasións enriba dos halóxenos xa que lle falta, como a eles, un electrón para completar a súa última capa, en outras ocasións el só na parte superior da táboa, mais nós inclinámonos pola colocación no grupo dos metais alcalinos, aínda que as propiedades do hidróxeno non concordan demasiado coas destes metais, pero se seguimos o criterio da estrutura electrónica non cabe dúbida de que esta é a posición máis axeitada. Grupos: denominamos grupos da táboa periódica son as columnas dos elementos. A clasificación máis normal é a que consiste en denominar grupos a aos dos elementos tipo, é dicir, os que a súa configuración remata en ns ou np, seguindo unha orde de esquerda a dereita e os grupos b aos dos elementos de transición [a súa configuración remata en (n-1)d] empezando a contar o 1b no grupo de cobre (Cu), que ten unha estrutura electrónica que finaliza en 4s 1, 3d 10 que como podemos observar constitúe unha excepción. Obsérvese que o grupo 8b é tripla, nel a similitude de propiedades entre os elementos dunha tríade (Fe, Co, Ni) é maior que entre os seus compañeiros de perpendicularidade. Os elementos nos que a súa configuración rematan en (n-2)f son os elementos de transición interna que son os lantánidos e os actínidos que normalmente por razóns de espazo e comodidade colócanse debaixo do resto. Períodos: os períodos numéranse e ordénanse segundo o maior número cuántico principal dos electróns dos átomos. PROPIEDADES ATÓMICAS PERIÓDICAS Denomínanse así aquelas propiedades dos átomos que dependen da súa estrutura electrónica e consecuentemente da súa situación no sistema periódico, as máis importantes son o tamaño dos átomos, o potencial de ionización, a afinidade electrónica e a electronegatividade. RADIO ATÓMICO O tamaños do átomos é difícil de determinar, nos o valoraremos por medio do radio atómico. Os electróns non están a distancias fixas do núcleo, polo contrario é relativamente ampla a rexión onde é posible encontrar un electrón. Amais cada átomo está influenciado polos seus veciños, polo que o seu tamaño varía segundo estea illado ou non, neste caso depende do carácter dos átomos veciños. Con todo é posible asignar aos átomos radios atómicos, que indican o seu tamaño aproximado. En xeral, nun mesmo período, os radios atómicos dos elementos tipo diminúen de esquerda a dereita. Isto débese a que o número de protóns e electróns medra ao longo do período e a atracción núcleo cortiza é maior, co que se produce unha concentración da nube electrónica que trae consigo unha diminución do radio. Os menores radios atómicos son os dos elementos de transición. Nun mesmo grupo os radios atómicos aumentan cara embaixo debido a que cada átomo posúe un nivel enerxético ocupado máis que o anterior. POTENCIAL DE IONIZACIÓN O potencial de ionización é a enerxía necesaria para que un átomo en estado gasosos perda un electrón da última capa electrón de valencia, converténdose en un ión positivo. Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 6

7 Denomínase segundo potencial de ionización á enerxía necesaria para que un ión cunha carga positiva perda un electrón converténdose nun ión con dúas cargas positivas. Da mesma forma defínese o terceiro potencial de ionización ou o cuarto, etc Tres factores conxúganse no estudo da variación do potencial de ionización ao longo da táboa periódica: a) Distancia desde o núcleo ao electrón que se perde: é evidente que, segundo a lei de Coulomb, canto máis lonxe estea o electrón do núcleo máis débil será a atracción. b) Carga do núcleo e o efecto pantalla dos electróns internos: a maior carga do núcleo maior atracción, pero hai que ter en conta que o electrón exterior non soamente está sometido a esa atracción senón que tamén está sometido á repulsión dos demais electróns que están entre el e o núcleo. Dicimos que eses electróns internos apantallan ao electrón de valencia. c) Proximidade da estrutura electrónica externa ao octeto s 2 p 6 : todos os átomos tenden a adquirir a estrutura de octeto por ser esta de gran estabilidade. Ao ir baixando no sistema periódico nun mesmo grupo o potencial de ionización vai diminuíndo xa que a) e b) inflúen nese sentido, non influíndo c) Ao avanzar un período de esquerda a dereita o potencial de ionización aumenta vindo este aumento determinado polo factor c). AFINIDADE ELECTRÓNICA A afinidade electrónica é a enerxía que libera un átomo en estado gasoso cando capta un electrón converténdose nun ión negativo A variación desta magnitude segue os mesmos criterios que o potencial de ionización debendo ter unha variación inversa no sistema periódico, pero como por definición ámbalas dúas teñen signo contrario a variación será a mesma. Un elemento que teña un elevado potencial de ionización terá unha elevada afinidade electrónica, caso do flúor, o que quere dicir que non ten tendencia a perder o electrón de valencia e si a gañalo. Os potenciais de ionización pódense determinar experimentalmente en moitos casos, non así a afinidade electrónica que se calcula habitualmente mediante balances de enerxía denominados ciclos de Born-Haber. ELECTRONEGARIVIDADE A electronegatividade é a tendencia dun átomo a atraer cara e el o par de electróns compartidos con outro nun enlace de tipo covalente. Os elementos son tanto máis electronegativos canto máis elevados son os valores do potencial de ionización e da afinidade electrónica. Téñense confeccionado diversas escalas de electronegatividade, a máis empregada na actualidade é a de Pauling, que lle asigna ao flúor o valor 4 0 e a partir dese por comparación mediante un método bastante complicado, asígnalle as demais electronegatividades do resto dos elementos. CARÁCTER METÁLICO A vella clasificación dos elementos en metais e non metais pódese identificar hoxe en día coas propiedades anteriores, de modo que un metal será un elemento electropositivo e un non metal un elemento electronegativo. En calquera táboa do sistema periódico delimitase unha liña fronteiriza entre ambos, os elementos que están próximos a esa liña participan de ámbalas dúas características. Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 7

8 Cuestións Cuestión 1. Nun átomo de hidróxeno o electrón está na órbita n=1, e noutro átomo na órbita n=3. Razoa coa axuda do modelo de Böhr: a) que electrón ten máis velocidade?; b) que electrón posúe maior potencial de ionización. Cuestión 2. a) Cantos orbitais p existen nun nivel de número cuántico principal n=2?; b) a resposta anterior, é válida para calquera nivel?; c) cantos electróns admiten os orbitais p?, que número(s) cuántico(s) distinguen a eses electróns uns doutros?. Cuestión 3. Explica razoadamente os valores que pode tomar m para os orbitais 3d e 4p. Indica cantos orbitais hai en cada un destes tipos e o número máximo de electróns que pode conter. Cuestión 4. Escribe a configuración electrónica dos seguintes átomos: F, S 2, Rb +, Xe e Ba +2. Cuestión 5. Enuncia o principio de exclusión de Pauli e explica cal das seguintes configuracións electrónicas non son posibles de acordo con este principio: a) 1s 2, 2s 2, 2p 4 ; b) 1s 2, 2s 2, 2p 6, 3s 3 ; c) 1s 2, 3p 1 ; d) 1s 2, 2s 2, 2p 6, 3s 2, 3p 10. Cuestión 6. Das anteriores configuracións electrónicas indica cales pertencen a un átomo en estado fundamental e cales a un átomo en estado excitado e cales non son posibles. Cuestión 7. Coñecido o número de electróns dos elementos A(2), B(11), C(9), D(12) e E(13), xustifica que o elemento/s que: 1) corresponde a un gas nobre; 2) é o máis electronegativo; 3) presenta valencia 3; 4) pode formar un nitrato que teña de fórmula X(NO3)2. Cuestión 8. Dadas as seguintes configuracións electrónicas que corresponden a átomos neutros: A: 1s 2, 2s 2, 2p 3 ; B: 1s 2,2s 2,2p 5 ; C: 1s 2, 2s 2, 2p 6 ; D: 1s 2, 2s 2, 2p 6, 3s 1 E: 1s 2, 2s 2, 2p 6, 3s 2 ; a) órdeas de forma que aumente gradualmente o primeiro potencial de ionización, indicando a configuración electrónica de cada átomo ionizado; b) indica o elemento do que o segundo potencial de ionización e máis elevado, indicando a configuración electrónica do átomo dobremente ionizado; c) indica o elemento con maior afinidade electrónica; d) indica o elemento máis electronegativo; e) indica os elementos que presenten carácter metálico. Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 8

Tema 1. Espazos topolóxicos. Topoloxía Xeral, 2016

Tema 1. Espazos topolóxicos. Topoloxía Xeral, 2016 Tema 1. Espazos topolóxicos Topoloxía Xeral, 2016 Topoloxía e Espazo topolóxico Índice Topoloxía e Espazo topolóxico Exemplos de topoloxías Conxuntos pechados Topoloxías definidas por conxuntos pechados:

Διαβάστε περισσότερα

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato O enlace químico 3 1

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato O enlace químico 3 1 UNIÓNS ENTRE ÁTOMOS, AS MOLÉCULAS E OS CRISTAIS Até agora estudamos os átomos como entidades illadas, pero isto rara vez ocorre na realidade xa que o máis frecuente é que os átomos estea influenciados

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE ÁLXEBRA. PAU GALICIA

EXERCICIOS DE ÁLXEBRA. PAU GALICIA Maemáicas II EXERCICIOS DE ÁLXEBRA PAU GALICIA a) (Xuño ) Propiedades do produo de marices (só enuncialas) b) (Xuño ) Sexan M e N M + I, onde I denoa a mariz idenidade de orde n, calcule N e M 3 Son M

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN

Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN PROBLEMAS SATÉLITES 1. O período de rotación da Terra arredor del Sol é un año e o radio da órbita é 1,5 10 11 m. Se Xúpiter ten un período de aproximadamente 12

Διαβάστε περισσότερα

A proba constará de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta.

A proba constará de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Páxina 1 de 9 1. Formato da proba Formato proba constará de vinte cuestións tipo test. s cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Puntuación Puntuación: 0.5

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS PROBLEMAS M.H.S.. 1. Dun resorte elástico de constante k = 500 N m -1 colga unha masa puntual de 5 kg. Estando o conxunto en equilibrio, desprázase

Διαβάστε περισσότερα

2.6 Teoría atómica (unha longa historia)

2.6 Teoría atómica (unha longa historia) 2.6 Teoría atómica (unha longa historia) Milleiros de resultados experimentais avalan a idea de que as partículas que forman os gases, os sólidos e os líquidos, en todo o universo, están constituídas por

Διαβάστε περισσότερα

As Mareas INDICE. 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación

As Mareas INDICE. 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación As Mareas INDICE 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación Introducción A marea é a variación do nivel da superficie libre

Διαβάστε περισσότερα

TRIGONOMETRIA. hipotenusa L 2. hipotenusa

TRIGONOMETRIA. hipotenusa L 2. hipotenusa TRIGONOMETRIA. Calcular las razones trigonométricas de 0º, º y 60º. Para calcular las razones trigonométricas de º, nos ayudamos de un triángulo rectángulo isósceles como el de la figura. cateto opuesto

Διαβάστε περισσότερα

PAU Setembro 2010 FÍSICA

PAU Setembro 2010 FÍSICA PAU Setembro 010 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

A circunferencia e o círculo

A circunferencia e o círculo 10 A circunferencia e o círculo Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar os diferentes elementos presentes na circunferencia e o círculo. Coñecer as posicións relativas de puntos, rectas e circunferencias.

Διαβάστε περισσότερα

Código: 25 PAU XUÑO 2014 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

Código: 25 PAU XUÑO 2014 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU XUÑO 2014 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Exame tipo. C. Problemas (Valoración: 5 puntos, 2,5 puntos cada problema)

Exame tipo. C. Problemas (Valoración: 5 puntos, 2,5 puntos cada problema) Exame tipo A. Proba obxectiva (Valoración: 3 puntos) 1. - Un disco de 10 cm de raio xira cunha velocidade angular de 45 revolucións por minuto. A velocidade lineal dos puntos da periferia do disco será:

Διαβάστε περισσότερα

PAAU (LOXSE) Setembro 2009

PAAU (LOXSE) Setembro 2009 PAAU (LOXSE) Setembro 2009 Código: 22 FÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos ( cada

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2012 FÍSICA

PAU XUÑO 2012 FÍSICA PAU XUÑO 2012 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica) Problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II Código: 26 (O alumno/a debe responder só os exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1= 3 puntos, exercicio 2= 3 puntos, exercicio

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA PROBLEMAS DIOPTRIO PLANO 1. Un raio de luz de frecuencia 5 10 14 Hz incide, cun ángulo de incidencia de 30, sobre unha lámina de vidro de caras plano-paralelas de espesor

Διαβάστε περισσότερα

INTERACCIÓNS GRAVITATORIA E ELECTROSTÁTICA

INTERACCIÓNS GRAVITATORIA E ELECTROSTÁTICA INTEACCIÓNS GAVITATOIA E ELECTOSTÁTICA AS LEIS DE KEPLE O astrónomo e matemático Johannes Kepler (1571 1630) enunciou tres leis que describen o movemento planetario a partir do estudo dunha gran cantidade

Διαβάστε περισσότερα

Problemas y cuestiones de electromagnetismo

Problemas y cuestiones de electromagnetismo Problemas y cuestiones de electromagnetismo 1.- Dúas cargas eléctricas puntuais de 2 e -2 µc cada unha están situadas respectivamente en (2,0) e en (-2,0) (en metros). Calcule: a) campo eléctrico en (0,0)

Διαβάστε περισσότερα

Eletromagnetismo. Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística. ...:: Solução ::...

Eletromagnetismo. Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística. ...:: Solução ::... Eletromagnetismo Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística Lista -.1 - Mostrar que a seguinte medida é invariante d 3 p p 0 onde: p 0 p + m (1)

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2012 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2012 MATEMÁTICAS II PAU Código: 6 XUÑO 01 MATEMÁTICAS II (Responder só aos exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1= 3 puntos, exercicio = 3 puntos, exercicio 3= puntos, exercicio

Διαβάστε περισσότερα

ENLACE QUÍMICO 1. CONCEPTO DE ENLACE EN RELACIÓN COA ESTABILIDADE ENERXÉTICA DOS ÁTOMOS ENLAZADOS.

ENLACE QUÍMICO 1. CONCEPTO DE ENLACE EN RELACIÓN COA ESTABILIDADE ENERXÉTICA DOS ÁTOMOS ENLAZADOS. ENLACE QUÍMICO 1. Concepto de enlace en relación coa estabilidade enerxética dos átomos enlazados. 2. Enlace iónico. Propiedades das substancias iónicas. Concepto de enerxía de rede. Ciclo de orn-haber.

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 FÍSICA

PAU XUÑO 2011 FÍSICA PAU XUÑO 2011 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Código: 25 PAU XUÑO 2012 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

Código: 25 PAU XUÑO 2012 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU XUÑO 2012 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU Xuño Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

PAU Xuño Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU Xuño 00 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos ( cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos ( cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 02b. Magnetismo

Exercicios de Física 02b. Magnetismo Exercicios de Física 02b. Magnetismo Problemas 1. Determinar el radio de la órbita descrita por un protón que penetra perpendicularmente a un campo magnético uniforme de 10-2 T, después de haber sido acelerado

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 01. Gravitación

Exercicios de Física 01. Gravitación Exercicios de Física 01. Gravitación Problemas 1. A lúa ten unha masa aproximada de 6,7 10 22 kg e o seu raio é de 1,6 10 6 m. Achar: a) A distancia que recorrerá en 5 s un corpo que cae libremente na

Διαβάστε περισσότερα

PAU SETEMBRO 2013 FÍSICA

PAU SETEMBRO 2013 FÍSICA PAU SETEMBRO 013 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU SETEMBRO 2014 FÍSICA

PAU SETEMBRO 2014 FÍSICA PAU SETEMBRO 014 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAAU (LOXSE) Setembro 2004

PAAU (LOXSE) Setembro 2004 PAAU (LOXSE) Setembro 004 Código: FÍSICA Elixir e desenvolver unha das dúas opcións propostas. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1,5 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou

Διαβάστε περισσότερα

Física e química 4º ESO. As forzas 01/12/09 Nome:

Física e química 4º ESO. As forzas 01/12/09 Nome: DEPARTAMENTO DE FÍSICA E QUÍMICA Problemas Física e química 4º ESO As forzas 01/12/09 Nome: [6 Ptos.] 1. Sobre un corpo actúan tres forzas: unha de intensidade 20 N cara o norte, outra de 40 N cara o nordeste

Διαβάστε περισσότερα

FISICA 2º BAC 27/01/2007

FISICA 2º BAC 27/01/2007 POBLEMAS 1.- Un corpo de 10 g de masa desprázase cun movemento harmónico simple de 80 Hz de frecuencia e de 1 m de amplitude. Acha: a) A enerxía potencial cando a elongación é igual a 70 cm. b) O módulo

Διαβάστε περισσότερα

MATEMÁTICAS. (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 puntos)

MATEMÁTICAS. (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 puntos) 21 MATEMÁTICAS (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 Dada a matriz a) Calcula os valores do parámetro m para os que A ten inversa.

Διαβάστε περισσότερα

b) Segundo os datos do problema, en tres anos queda a metade de átomos, logo ese é o tempo de semidesintegración.

b) Segundo os datos do problema, en tres anos queda a metade de átomos, logo ese é o tempo de semidesintegración. FÍSICA MODERNA FÍSICA NUCLEAR. PROBLEMAS 1. Un detector de radioactividade mide unha velocidade de desintegración de 15 núcleos min -1. Sabemos que o tempo de semidesintegración é de 0 min. Calcula: a)

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA. ) xiran arredor da Terra con órbitas estables de diferente raio sendo r A. > m B

FÍSICA. ) xiran arredor da Terra con órbitas estables de diferente raio sendo r A. > m B ÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos ( cada apartado). Cuestións 4 puntos ( cada

Διαβάστε περισσότερα

RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS

RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS 1. Un detector de radiactividade mide unha velocidade de desintegración de 15 núcleos/minuto. Sabemos que o tempo de semidesintegración é de 0 min. Calcula: a) A constante de

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA. = 4π 10-7 (S.I.)).

FÍSICA. = 4π 10-7 (S.I.)). 22 FÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas, 6 puntos (1 cada apartado). Cuestións, 4 puntos

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA OPCIÓN 1. ; calcula: a) o período de rotación do satélite, b) o peso do satélite na órbita. (Datos R T. = 9,80 m/s 2 ).

FÍSICA OPCIÓN 1. ; calcula: a) o período de rotación do satélite, b) o peso do satélite na órbita. (Datos R T. = 9,80 m/s 2 ). 22 Elixir e desenrolar unha das dúas opcións propostas. FÍSICA Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1,5 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Non se valorará a simple

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO Física Exercicios de Selectividade Páxina 1 / 8 EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO 15-16 http://ciug.cesga.es/exames.php TEMA 1. GRAVITACIÓN. 1) CUESTIÓN.- Un satélite artificial de masa m que

Διαβάστε περισσότερα

Indución electromagnética

Indución electromagnética Indución electromagnética 1 Indución electromagnética 1. EXPERIECIA DE FARADAY E HERY. A experiencia de Oersted (1820) demostrou que unha corrente eléctrica crea ao seu redor un campo magnético. Como consecuencia

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO Física Exercicios de Selectividade Páxina 1 / 9 EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO 16-17 http://ciug.cesga.es/exames.php TEMA 1. GRAVITACIÓN. 1) PROBLEMA. Xuño 2016. A nave espacial Discovery,

Διαβάστε περισσότερα

EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS

EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS 1.- Cando un movemento ondulatorio se atopa na súa propagación cunha fenda de dimensións pequenas comparables as da súa lonxitude de onda prodúcese: a) polarización; b)

Διαβάστε περισσότερα

1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos

1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos V. PROBABILIDADE E ESTATÍSTICA 1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos 1 Experimento aleatorio. Concepto e exemplos Experimentos aleatorios son aqueles que ao repetilos nas mesmas condicións

Διαβάστε περισσότερα

TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO

TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO 1. CORPOS XEOMÉTRICOS No noso entorno observamos continuamente obxectos de diversas formas: pelotas, botes, caixas, pirámides, etc. Todos estes obxectos son corpos xeométricos.

Διαβάστε περισσότερα

CADERNO Nº 11 NOME: DATA: / / Estatística. Representar e interpretar gráficos estatísticos, e saber cando é conveniente utilizar cada tipo.

CADERNO Nº 11 NOME: DATA: / / Estatística. Representar e interpretar gráficos estatísticos, e saber cando é conveniente utilizar cada tipo. Estatística Contidos 1. Facer estatística Necesidade Poboación e mostra Variables 2. Reconto e gráficos Reconto de datos Gráficos Agrupación de datos en intervalos 3. Medidas de centralización e posición

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2010 FÍSICA

PAU XUÑO 2010 FÍSICA PAU XUÑO 1 Cóigo: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 caa cuestión, teórica ou practica) Problemas 6 puntos (1 caa apartao) Non se valorará a simple anotación un ítem como solución ás cuestións;

Διαβάστε περισσότερα

CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4

CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4 CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4 2013 C.2. Se se desexa obter unha imaxe virtual, dereita e menor que o obxecto, úsase: a) un espello convexo; b)unha lente converxente; c) un espello cóncavo.

Διαβάστε περισσότερα

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 4 Definición Elementos dun poliedro

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 4 Definición Elementos dun poliedro 9 Corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar que é un poliedro. Determinar os elementos dun poliedro: Caras, arestas e vértices. Clasificar os poliedros. Especificar cando un

Διαβάστε περισσότερα

Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO...2

Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO...2 Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO...2 1.1 Concepto de corrente eléctrica...2 1.1 Concepto de corrente eléctrica...2 1.2 Características dun circuíto de corrente

Διαβάστε περισσότερα

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 138 Definición Elementos dun poliedro

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 138 Definición Elementos dun poliedro 8 Corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar que é un poliedro. Determinar os elementos dun poliedro: Caras, arestas e vértices. Clasificar os poliedros. Especificar cando un

Διαβάστε περισσότερα

REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS

REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS 1. Concepto de ácido e base segundo as teorías de Arrhenius e Brönsted-Lowry. 2. Concepto de par ácido-base conxugado. 3. Forza relativa dos ácidos e bases. Grao de

Διαβάστε περισσότερα

Tema 4 Magnetismo. 4-5 Lei de Ampere. Campo magnético creado por un solenoide. 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted

Tema 4 Magnetismo. 4-5 Lei de Ampere. Campo magnético creado por un solenoide. 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted Tema 4 Magnetismo 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted 4-2 Lei de Lorentz. Definición de B. Movemento dunha carga nun campo magnético. 4-3 Forza exercida sobre unha corrente rectilínea 4-4 Lei de Biot

Διαβάστε περισσότερα

a) Ao ceibar o resorte describe un MHS, polo tanto correspóndelle unha ecuación para a elongación:

a) Ao ceibar o resorte describe un MHS, polo tanto correspóndelle unha ecuación para a elongación: VIBRACIÓNS E ONDAS PROBLEMAS 1. Un sistema cun resorte estirado 0,03 m sóltase en t=0 deixándoo oscilar libremente, co resultado dunha oscilación cada 0, s. Calcula: a) A velocidade do extremo libre ó

Διαβάστε περισσότερα

PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE

PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE O KMnO en presenza de H SO transforma o FeSO en Fe (SO ), formándose tamén K SO, MnSO e auga: a) Axusta a reacción molecular. b) Cantos cm de disolución de KMnO 0,5

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2014 FÍSICA

PAU XUÑO 2014 FÍSICA PAU XUÑO 2014 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica), problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS

LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS Páxina REFLEXIONA E RESOLVE Cónicas abertas: parábolas e hipérboles Completa a seguinte táboa, na que a é o ángulo que forman as xeratrices co eixe, e, da cónica e b o ángulo

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 03b. Ondas

Exercicios de Física 03b. Ondas Exercicios de Física 03b. Ondas Problemas 1. Unha onda unidimensional propágase segundo a ecuación: y = 2 cos 2π (t/4 x/1,6) onde as distancias se miden en metros e o tempo en segundos. Determina: a) A

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2015 FÍSICA

PAU XUÑO 2015 FÍSICA PAU XUÑO 2015 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica) Problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA. 2.- Cando se bombardea nitróxeno 14 7 N con partículas alfa xérase o isótopo 17 8O e outras partículas. A

FÍSICA. 2.- Cando se bombardea nitróxeno 14 7 N con partículas alfa xérase o isótopo 17 8O e outras partículas. A 22 FÍSICA Elixir e desenvolver unha das dúas opcións propostas. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1,5 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Non se valorará a simple

Διαβάστε περισσότερα

Polinomios. Obxectivos. Antes de empezar. 1.Polinomios... páx. 4 Grao. Expresión en coeficientes Valor numérico dun polinomio

Polinomios. Obxectivos. Antes de empezar. 1.Polinomios... páx. 4 Grao. Expresión en coeficientes Valor numérico dun polinomio 3 Polinomios Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Achar a expresión en coeficientes dun polinomio e operar con eles. Calcular o valor numérico dun polinomio. Recoñecer algunhas identidades notables,

Διαβάστε περισσότερα

Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 FÍSICA

Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 FÍSICA Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 Código: 23 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado)

Διαβάστε περισσότερα

Física cuántica. Relatividade especial

Física cuántica. Relatividade especial Tema 8 Física cuántica. Relatividade especial Evolución das ideas acerca da natureza da luz Experimento de Young (da dobre fenda Dualidade onda-corpúsculo Principio de indeterminación de Heisemberg Efecto

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA. = 9, kg) = -1, C; m e

FÍSICA. = 9, kg) = -1, C; m e 22 FÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 03a. Vibracións

Exercicios de Física 03a. Vibracións Exercicios de Física 03a. Vibracións Problemas 1. No sistema da figura, un corpo de 2 kg móvese a 3 m/s sobre un plano horizontal. a) Determina a velocidade do corpo ó comprimirse 10 cm o resorte. b) Cal

Διαβάστε περισσότερα

ELECTROTECNIA. BLOQUE 1: ANÁLISE DE CIRCUÍTOS (Elixir A ou B) A.- No circuíto da figura determinar o valor da intensidade na resistencia R 2

ELECTROTECNIA. BLOQUE 1: ANÁLISE DE CIRCUÍTOS (Elixir A ou B) A.- No circuíto da figura determinar o valor da intensidade na resistencia R 2 36 ELECTROTECNIA O exame consta de dez problemas, debendo o alumno elixir catro, un de cada bloque. Non é necesario elixir a mesma opción (A ou B ) de cada bloque. Todos os problemas puntúan igual, é dicir,

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2010 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2010 MATEMÁTICAS II PAU XUÑO 010 MATEMÁTICAS II Código: 6 (O alumno/a deber responder só aos eercicios dunha das opcións. Puntuación máima dos eercicios de cada opción: eercicio 1= 3 puntos, eercicio = 3 puntos, eercicio

Διαβάστε περισσότερα

VIII. ESPAZO EUCLÍDEO TRIDIMENSIONAL: Ángulos, perpendicularidade de rectas e planos

VIII. ESPAZO EUCLÍDEO TRIDIMENSIONAL: Ángulos, perpendicularidade de rectas e planos VIII. ESPZO EULÍDEO TRIDIMENSIONL: Áglos perpediclaridade de rectas e plaos.- Áglo qe forma dúas rectas O áglo de dúas rectas qe se corta se defie como o meor dos áglos qe forma o plao qe determia. O áglo

Διαβάστε περισσότερα

Trigonometría. Obxectivos. Antes de empezar.

Trigonometría. Obxectivos. Antes de empezar. 7 Trigonometría Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Calcular as razóns trigonométricas dun ángulo. Calcular todas as razóns trigonométricas dun ángulo a partir dunha delas. Resolver triángulos rectángulos

Διαβάστε περισσότερα

1 La teoría de Jeans. t + (n v) = 0 (1) b) Navier-Stokes (conservación del impulso) c) Poisson

1 La teoría de Jeans. t + (n v) = 0 (1) b) Navier-Stokes (conservación del impulso) c) Poisson 1 La teoría de Jeans El caso ás siple de evolución de fluctuaciones es el de un fluído no relativista. las ecuaciones básicas son: a conservación del núero de partículas n t + (n v = 0 (1 b Navier-Stokes

Διαβάστε περισσότερα

την..., επειδή... Se usa cuando se cree que el punto de vista del otro es válido, pero no se concuerda completamente

την..., επειδή... Se usa cuando se cree que el punto de vista del otro es válido, pero no se concuerda completamente - Concordar En términos generales, coincido con X por Se usa cuando se concuerda con el punto de vista de otro Uno tiende a concordar con X ya Se usa cuando se concuerda con el punto de vista de otro Comprendo

Διαβάστε περισσότερα

CALCULO DA CONSTANTE ELASTICA DUN RESORTE

CALCULO DA CONSTANTE ELASTICA DUN RESORTE 11 IES A CAÑIZA Traballo de Física CALCULO DA CONSTANTE ELASTICA DUN RESORTE Alumno: Carlos Fidalgo Giráldez Profesor: Enric Ripoll Mira Febrero 2015 1. Obxectivos O obxectivo da seguinte practica é comprobar,

Διαβάστε περισσότερα

Uso e transformación da enerxía

Uso e transformación da enerxía Educación secundaria para persoas adultas Ámbito científico tecnolóxico Educación a distancia semipresencial Módulo 4 Unidade didáctica 5 Uso e transformación da enerxía Páxina 1 de 50 Índice 1. Introdución...3

Διαβάστε περισσότερα

ELECTROTECNIA. BLOQUE 3: MEDIDAS NOS CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS (Elixir A ou B)

ELECTROTECNIA. BLOQUE 3: MEDIDAS NOS CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS (Elixir A ou B) 36 ELECTROTECNIA O exame consta de dez problemas, debendo o alumno elixir catro, un de cada bloque. Non é necesario elixir a mesma opción (A o B ) de cada bloque. Todos os problemas puntúan do mesmo xeito,

Διαβάστε περισσότερα

a) Calcula m de modo que o produto escalar de a( 3, 2 ) e b( m, 5 ) sexa igual a 5. ( )

a) Calcula m de modo que o produto escalar de a( 3, 2 ) e b( m, 5 ) sexa igual a 5. ( ) .. MATEMÁTICAS I PENDENTES (º PARTE) a) Calcula m de modo que o produto escalar de a(, ) e b( m, 5 ) sea igual a 5. b) Calcula a proección de a sobre c, sendo c,. ( ) 5 Se (, ) e y,. Calcula: a) Un vector

Διαβάστε περισσότερα

As nanopartículas metálicas

As nanopartículas metálicas As nanopartículas metálicas Manolo R. Bermejo Ana M. González Noya Marcelino Maneiro Rosa Pedrido Departamento de Química Inorgánica Contido Introdución Qué son os NANOMATERIAIS INORGÁNICOS Qué son as

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2016 FÍSICA

PAU XUÑO 2016 FÍSICA PAU XUÑO 2016 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica) Problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Académico Introducción

Académico Introducción - Σε αυτήν την εργασία/διατριβή θα αναλύσω/εξετάσω/διερευνήσω/αξιολογήσω... general para un ensayo/tesis Για να απαντήσουμε αυτή την ερώτηση, θα επικεντρωθούμε πρώτα... Para introducir un área específica

Διαβάστε περισσότερα

MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS

MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS 61 MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS O alumno debe resolver só un exercicio de cada un dos tres bloques temáticos. BLOQUE DE ÁLXEBRA (Puntuación máxima 3 puntos) 1 0 0 1-1 -1 Sexan as matrices

Διαβάστε περισσότερα

1. Formato da proba [CS.PE.B02]

1. Formato da proba [CS.PE.B02] Páxina 1 de 9 [CS.PE.02] 1. Formato da proba Formato A proba consta de vinte cuestións, distribuídas deste xeito: Problema 1: tres cuestións tipo test. Problema 2: tres cuestións tipo test. Problema 3:

Διαβάστε περισσότερα

OS PRONOMES RELATIVO INTERROGATIVOS E INDEFINIDOS SINTAXE DA ORACIÓN DE RELATIVO. O INFINITIVO E A SÚA SINTAXE.

OS PRONOMES RELATIVO INTERROGATIVOS E INDEFINIDOS SINTAXE DA ORACIÓN DE RELATIVO. O INFINITIVO E A SÚA SINTAXE. EPAPU OURENSE GREGO 1º BACHARELATO CURSO 2008-09 1 GREGO 1º BACHARELATO 11º QUINCENA OS PRONOMES RELATIVO INTERROGATIVOS E INDEFINIDOS SINTAXE DA ORACIÓN DE RELATIVO. O INFINITIVO E A SÚA SINTAXE. 1º.-

Διαβάστε περισσότερα

Áreas de corpos xeométricos

Áreas de corpos xeométricos 9 Áreas de corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Antes de empezar 1.Área dos prismas....... páx.164 Área dos prismas Calcular a área de prismas rectos de calquera número de caras.

Διαβάστε περισσότερα

S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA EXTRACCIÓN DO ADN EXTRACCIÓN DO ADN CUANTIFICACIÓN. 260 280 260/280 ng/µl

S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA EXTRACCIÓN DO ADN EXTRACCIÓN DO ADN CUANTIFICACIÓN. 260 280 260/280 ng/µl CUANTIFICACIÖN 26/VI/2013 S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA - ESPECTROFOTÓMETRO: Cuantificación da concentración do ADN extraido. Medimos a absorbancia a dúas lonxitudes

Διαβάστε περισσότερα

Tema 6 Ondas Estudio cualitativo de interferencias, difracción, absorción e polarización. 6-1 Movemento ondulatorio.

Tema 6 Ondas Estudio cualitativo de interferencias, difracción, absorción e polarización. 6-1 Movemento ondulatorio. Tema 6 Ondas 6-1 Movemento ondulatorio. Clases de ondas 6- Ondas harmónicas. Ecuación de ondas unidimensional 6-3 Enerxía e intensidade das ondas harmónicas 6-4 Principio de Huygens: reflexión e refracción

Διαβάστε περισσότερα

Mostraxe Inferencia estatística

Mostraxe Inferencia estatística Mostraxe Inferencia estatística A mostraxe e a inferencia estatística utilízase para coñecer as características dunha poboación a partir dun grupo pequeno de elementos da mesma e para coñecer os erros

Διαβάστε περισσότερα

Catálogodegrandespotencias

Catálogodegrandespotencias www.dimotor.com Catálogogranspotencias Índice Motores grans potencias 3 Motores asíncronos trifásicos Baja Tensión y Alta tensión.... 3 Serie Y2 Baja tensión 4 Motores asíncronos trifásicos Baja Tensión

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2013 MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS II

PAU XUÑO 2013 MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS II PAU XUÑO 2013 Código: 36 MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS II (O alumno/a debe responder só aos exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1 = 3 puntos,

Διαβάστε περισσότερα

PROBLEMAS DE SELECTIVIDADE: EQUILIBRIO QUÍMICO

PROBLEMAS DE SELECTIVIDADE: EQUILIBRIO QUÍMICO PROBLEMAS DE SELECTIVIDADE: EQUILIBRIO QUÍMICO 3013 2. Para a seguinte reacción: 2NaHCO 3(s) Na 2 CO 3(s) + CO 2(g) + H 2 O (g) ΔH

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2016 QUÍMICA

PAU XUÑO 2016 QUÍMICA PAU Código: 7 XUÑO 016 QUÍICA Cualificación: O alumno elixirá UNHA das dúas opcións. Cada pregunta cualificarase con puntos. Todas as cuestións teóricas deberán ser razoadas. OPCIÓN A 1. 1.1. Xustifique,

Διαβάστε περισσότερα

Observación dunha nova partícula cunha masa de 125 GeV

Observación dunha nova partícula cunha masa de 125 GeV Observación dunha nova partícula cunha masa de 125 GeV Experimento CMS, CERN 4 de xullo de 2012 Resumo Investigadores do experimento CMS do Gran Colisionador de Hadróns do CERN (LHC) presentaron nun seminario

Διαβάστε περισσότερα

Tema 7. Glúcidos. Grados de oxidación del Carbono. BIOQUÍMICA-1º de Medicina Dpto. Biología Molecular Isabel Andrés. Alqueno.

Tema 7. Glúcidos. Grados de oxidación del Carbono. BIOQUÍMICA-1º de Medicina Dpto. Biología Molecular Isabel Andrés. Alqueno. Tema 7. Glúcidos. Funciones biológicas. Monosacáridos: nomenclatura y estereoisomería. Pentosas y hexosas. Disacáridos. Enlace glucídico. Polisacáridos de reserva: glucógeno y almidón. Polisacáridos estructurales:

Διαβάστε περισσότερα

TRAZADOS XEOMÉTRICOS FUNDAMENTAIS NO PLANO A 1. PUNTO E RECTA

TRAZADOS XEOMÉTRICOS FUNDAMENTAIS NO PLANO A 1. PUNTO E RECTA TRAZADOS XEOMÉTRICOS FUNDAMENTAIS NO PLANO 1. Punto e recta 2. Lugares xeométricos 3. Ángulos 4. Trazado de paralelas e perpendiculares con escuadro e cartabón 5. Operacións elementais 6. Trazado de ángulos

Διαβάστε περισσότερα

VI. VECTORES NO ESPAZO

VI. VECTORES NO ESPAZO VI. VECTORES NO ESPAZO.- Vectores no espazo. Operacións Sexa E o espazo de pntos ordinario o intitio da xeometría elemental. Un segmento orientado AB con orixe no pnto A e extremo no pnto B recibe o nome

Διαβάστε περισσότερα

MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS

MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS 61 MATEMÁTICAS APLICADAS ÁS CIENCIAS SOCIAIS O alumno debe resolver só un exercicio de cada un dos tres bloques temáticos Puntuación máxima de cada un dos exercicios: Álxebra 3 puntos; Análise 3,5 puntos;

Διαβάστε περισσότερα

METABOLISMO DEFINICIÓN :

METABOLISMO DEFINICIÓN : 1 METABOLISMO DEFINICIÓN : É o conxunto de reaccións químicas que se producen no interior das células e que conducen á transformación dunhas moléculas noutras. As distintas reaccións químicas do metabolismo

Διαβάστε περισσότερα

Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA

Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA PROBLEMAS TERMOQUÍMICA 1. Para o proceso Fe 2O 3 (s) + 2 Al (s) Al 2O 3 (s) + 2 Fe (s), calcule: a) A entalpía da reacción en condicións estándar e a calor desprendida

Διαβάστε περισσότερα

Química P.A.U. ÁCIDOS E BASES 1 ÁCIDOS E BASES

Química P.A.U. ÁCIDOS E BASES 1 ÁCIDOS E BASES Química P.A.U. ÁCIDOS E BASES 1 ÁCIDOS E BASES PROBLEMAS ÁCIDO/BASE DÉBIL 1. Unha disolución de amoníaco de concentración 0,01 mol/dm 3 está ionizada nun 4,2%. a) Escriba a reacción de disociación e calcule

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios das PAAU clasificados por temas

Exercicios das PAAU clasificados por temas Exercicios das PAAU clasificados por temas. 1996-2008 Índice: Unidade 1: CÁLCULOS NUMÉRICOS ELEMENTAIS EN QUÍMICA... 1 Unidade 2: ESTRUCTURA DA MATERIA... 4 Unidade 3: ENLACE QUÍMICO... 6 Unidade 4: TERMOQUÍMICA...

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 QUÍMICA OPCIÓN A

PAU XUÑO 2011 QUÍMICA OPCIÓN A AU XUÑO 011 Código: 7 QUÍMICA Cualificación: O alumno elixirá UNA das dúas opcións. Cada pregunta cualificarase con puntos OCIÓN A 1. 1.1. Que sucedería se utilizase unha culler de aluminio para axitar

Διαβάστε περισσότερα

Inmigración Estudiar. Estudiar - Universidad. Indicar que quieres matricularte. Indicar que quieres matricularte en una asignatura.

Inmigración Estudiar. Estudiar - Universidad. Indicar que quieres matricularte. Indicar que quieres matricularte en una asignatura. - Universidad Me gustaría matricularme en la universidad. Indicar que quieres matricularte Me quiero matricular. Indicar que quieres matricularte en una asignatura en un grado en un posgrado en un doctorado

Διαβάστε περισσότερα

ENERXÍA, TRABALLO E POTENCIA

ENERXÍA, TRABALLO E POTENCIA NRXÍA, TRABALLO POTNCIA NRXÍA Pódese definir enerxía coo a capacidade que ten un corpo para realizar transforacións nel eso ou noutros corpos. A unidade de enerxía no SI é o Joule (J) pero é frecuente

Διαβάστε περισσότερα