Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO...2

Save this PDF as:
 WORD  PNG  TXT  JPG

Μέγεθος: px
Εμφάνιση ξεκινά από τη σελίδα:

Download "Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO...2"

Transcript

1 Tema 8. CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS DE CORRENTE CONTINUA Índice 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO Concepto de corrente eléctrica Concepto de corrente eléctrica Características dun circuíto de corrente continua Características dun circuíto de corrente continua Símil hidráulico Símil hidráulico MAGNITUDES ELÉCTRICAS Intensidade de corrente Resistencia eléctrica Voltaxe, tensión ou diferencia de potencial Lei de Ohm Enerxía e potencia eléctrica. Efecto Joule ELEMENTOS DUN CIRCUÍTO Xenerador de corrente eléctrica Acumuladores de corrente eléctrica Elementos de control e manobra Elementos de protección de circuítos Receptores RESOLUCIÓN DE CIRCUÍTOS COMPLEXOS Leis de Kirchhoff...19 Boletín

2 1. O CIRCUÍTO ELÉCTRICO Un circuíto eléctrico é un conxunto de elementos empregados para a transmisión e control da enerxía eléctrica dende o xenerador (lugar onde se xenera) ata o receptor (lugar onde se consume). Existen dous tipos de corrente eléctrica: continua (c.c) e alterna (c.a). Neste tema vas estudar a corrente continua, que é a proporcionada por dinamos, pilas e baterías. 1.1 Concepto de corrente eléctrica A materia está formada por elementos químicos denominados átomos. Cada átomo consta dun núcleo formado por protóns (con carga eléctrica positiva) e neutróns (partículas sen carga eléctrica). Arredor do núcleo xiran os electróns (partículas con carga eléctrica negativa) ocupando diferentes órbitas ou niveis enerxéticos (fig.1). Figura 1. Composición dun átomo. En estado natural, todos os átomos son neutros, é dicir, teñen o mesmo número de protóns que de electróns. Se por calquera causa un átomo perde un electrón, quedará cargado positivamente, denominándose ion positivo ou catión. Se o gaña, o átomo quedará cargado negativamente, chamá ndose ion negativo ou anión (fig.2). Figura 2. Catións e anións. Imaxínate que se dispón dun grupo de catións (ions positivos), que tenderán á captación de electróns con obxecto de quedar en estado neutro, e que, por outro lado, hai

3 un grupo de anións (ions negativos), que tratarán de desprenderse dos electróns sobrantes. Se unimos ambos grupos de átomos mediante un cable (condutor), haberá unha transferencia de electróns dos anións (que teñen exceso de electróns) aos catións (aos que lle faltan electróns) ata que queden coa mesma carga eléctrica. Esta transferencia ou movemento de electróns a través do condutor denomínase corrente eléctrica. Importante! O sentido convencional da corrente eléctrica é contrario ao que levan os electróns na realidade. Os electróns móvense do polo negativo (exceso de electróns) ao polo positivo (falta de electróns). Sen embargo, a intensidade de corrente considérase, na teoría de circuítos, que sae do polo positivo do xerador. Actualmente, coñécense diferentes métodos para producir electricidade, é dicir, para extraer electróns dun corpo e almacenalos noutros. Os máis importantes son: 1. Xerador de corrente continua ou dinamo, cun funcionamento baseado nos efectos do electromagnetismo. O movemento relativo entre un bobinado e un campo magnético (por exemplo, o xerado por un imán) conleva a aparición dunha corrente continua no condutor (bobinado). 2. Pilas de hidróxeno ou pilas de combustible, nelas obtense corrente eléctrica facendo reaccionar hidróxeno e osíxeno. 3. Placa fotovoltaicas, baseadas no efecto fotoeléctrico. Cando os fotóns (partículas que compoñen a luz) inciden sobre determinados materiais semicondutores liberan electróns, é dicir, xerase corrente eléctrica. 1.2 Características dun circuíto de corrente continua Para que un receptor (bombilla, motor, resistencia, etc.) poida funcionar é necesario que a corrente eléctrica xenerada (corrente de electróns) chegue a ese receptor a través dun condutor (cable). Despois terá que atravesalo, cedendo a súa enerxía, e voltar de novo ao xerador. Polo tanto, será necesario que tanto o xerador coma o receptor posúan dúas tomas de corrente.

4 Figura 3. E 1 >E 2 debido ás perdas no transporte. Tal e como se aprecia na figura 3, necesítase unha enerxía externa (xeralmente mecánica), que se transforme en enerxía eléctrica mediante o xerador (arrastranso electróns dun borne á outro). Estes electróns, que teñen un nivel de enerxía determinado, diríxense polo cable ata o receptor, onde ceden a súa enerxía (transformándoa noutro tipo de enrerxía, nun motor en mecánica ou nunha bombilla en lumínica). Finalmente os electróns regresan oa borne positivo do xerador. Atendeno a isto, os circuítos poden atoparse en dous estados (fig.4): Circuítos pechados. A corrente de electróns circula ao longo do circuíto, atravesando o receptor e regresando ao xerador. Circuítos abertos. Non hai circulación de electróns (corrente eléctrico); polo tanto, non hai transmisión nin conversión de enerxías. O receptor non funciona. Figura 4. Estados dun circuíto. 1.3 Símil hidráulico O compotamento da electricidade é moi parecido ao da auga nun circuíto hidráulico. Imos establecer unha analoxía entre ambos tipos de circuítos. Na táboa 1 podes observar as similitudes.

5 Táboa 1. Símil hidráulico dun circuíto eléctrico de corrente continua. 2. MAGNITUDES ELÉCTRICAS Existen tres magnitudes fundamentais: intensidade, resistencia e voltaxe, que convén entender ben antes de pasar ao estudo doutras magnitudes derivadas (enerxía e potencia). 2.1 Intensidade de corrente Intensidade de corrente é a cantidade de electróns que circulan por un punto calquera do circuíto na unidade de tempo, é dicir, nun segundo. Coma os electróns son unha unidade de medida moi pequena, emprégase un culombio. Un culombio ( C ) é igual á carga eléctrica duns 6, electróns. A fórmula, segundo a definición, para o cálculo da corrente eléctrica é: I= Q t I= Intensidade de corrente (en amperios) Q= Carga (en culombios) t= Tempo (en segundos) A unidade da intensidade de corrente é o amperio (A), que se define coma a intensidade de corrente que circula por un punto do circuíto cando por ese punto pasa un culombio nun segundo (1A = 1C/s ). O amperio é unha unidade moi grande, polo que ás veces úsanse submúltiplo, coma o miliamperio e o microamperio (táboa 2). Submúltiplo Símbolo Equivalencia Miliamperio ma 1mA = 10-3 A

6 Microamperio µa 1µA = 10-6 A Táboa 2. Submúltiplos do amperio máis utilizados. A intensidade da corrente mídese cun aparato denominado amperímetro. O amperímetro sempre se coloca en serie no circuíto, de xeito que toda a corrente pase por el. 2.2 Resistencia eléctrica Resistencia eléctrica é a oposición que ofrece un corpo ao paso da corrente eléctrica. Represéntase coa letra R e exprésase en ohmios ou ohms (Ω). A resistencia eléctrica depende do tipo de material empregado como condutor, da súa lonxitude e da súa sección, segundo a fórmula: R= p L S R = Resistencia do material (en Ω). p = Resistividade (en Ω.mm 2 /m ou en Ω.m) L = Lonxitude do cable (en metros) S = Sección do condutor (en mm 2 ou en m 2 ) Os múltiplos do ohmio (non se adoita empregar submúltiplos) son megaohmio e kilohmio (táboa 3). Múltiplo Símbolo Equivalencia Megaohmio MΩ 1 MΩ = 10 6 Ω Kiloohmio kω 1 kω = 10 3 Ω Táboa 3. Múliplos do ohmio máis habituais. A resistencia eléctrica mídese cun aparato denominado óhmetro ou ohmnímetro, estando a resistencia non conectada a ningún xerador. Atendendo ao seu comportamento fronte á corrente eléctrica, os materiais pódense clasificar en: Materiais aillantes. Non conducen ou son malos condutores da electricidade. Algúns exemplos son a cerámica, os plásticos ou o vidro. Materiais condutores. Conducen ben a electricidade, aínda que ofrecen certa resistencia ao paso dos electróns. Supercondutores. Son materiais, descubertos a finais do século vinte, que non ofrecen ningunha resistencia ao paso da corrente. O único incoveniente, ata agora, é que necesitan ser enfriados para ofrecer resistencia nula. Un exemplo de supercondutor é un óxido de cobre (Ca 2 Ba 2 Cu 3 HgO 8 ) que é supercondutor a

7 -143ºC. Semicondutores. Permiten o paso da corrente soamente cando son alimentados cunha voltaxe mínima determinada. Son moi empregados en componentes electrónicos. 2.3 Voltaxe, tensión ou diferencia de potencial Denomínase voltaxe, tensión ou diferencia de potencial (ddp) á enerxía necesaria para transportar a unidade de carga (Q) dende un punto a outro dun circuíto eléctrico. O aparato encargado de proporcionar a voltaxe no circuíto é o xerador. Denomínase forza electromotriz (fem) á enerxía consumida por un xerador de corrente para transportar a unidade de carga (Q) dende o polo positivo ao negativo, polo interior do xerador, para manter nos seu bornes unha tensión determinada. Tanto a forza electromotriz coma a voltaxe mídense en voltios (V) cun aparato denominado voltímetro, en paralelo co elemento do circuíto do que queremos coñecer a diferencia de potencial. O múltiplo e o submúltiplo da voltaxe e a fem máis empregados son o kilovoltio e o milivoltio. Figura 6. Medición da intensidade nun circuíto. Figura 7. Medición da voltaxe nun circuíto. 2.4 Lei de Ohm É unha fórmula que relaciona as tres magnitudes eléctricas fundamentales estudiadas anteriormente. I= V R I = Intensidade de corrente (en amperios, A) V = Voltaxe (en voltios, V)

8 R = Resistencia (en ohmios, Ω) Da fórmula dedúcese: Se mantemos a voltaxe constante: a maior resistencia, menor intensidade de corrente. Se mantemos a resistencia constante: a maior voltaxe, maior intensidade de corrente. 2.5 Enerxía e potencia eléctrica. Efecto Joule Defínese coma enerxía eléctrica consumida por un receptor ao produto da carga que o atravesa multiplicado pola voltaxe que hai entre os seus bornes (nivel de enerxía que posúe ese carga). É dicir: E=Q V E = Enerxía suministrada (en julios) Q = Carga que atravesa o receptor (en culombios) V = Voltaxe que hai nos seus bornes (en voltios) Segundo a definición de intensidade de corrente : Sustituíndo: E=Q V =I t V I = Intensidade de corrente (en amperios, A) V = Voltaxe (en voltios, V) t = tempo de funcionamento (en segundos, s) Defínese a potencia P = E / t = I. t. V /t = V. I I= Q t Efecto Joule. Cando unha corrente eléctrica atravesa un condutor parte da súa enerxía transfórmase en calor. A cantidade de calor emitido dependerá da resistencia que ofreza o cable ao paso da corrente. A este fenómeno coñécese co nome de efecto Joule. Se queremos calcular a enerxía perdida en forma de calor: E=I t V=I t I R=I 2 R t Sendo R a resistencia do cable. 3. ELEMENTOS DUN CIRCUÍTO Todo circuíto, sexa do tipo que sexa (neumático, eléctrico, hidráulico, etc.), consta dos seguintes elementos: conversor (xenerador), acumulador, elementos de protección, elementos de control e receptores.

9 Na táboa 4 pódese ver un circuíto xenérico cos seus elementos e, de xeito máis detallado, os dun circuíto eléctrico, que se estudarán a continuación. Táboa 4. Elementos presentes en todo circuíto e propios dos circuítos eléctricos. 3.1 Xenerador de corrente eléctrica Os xeneradores de corrente eléctrica son todas aquelas máquinas que transforman Calquera tipo de enerxía en electricidade. Todos os xeneradores están consituídos internamente por un circuíto que ofrece unha certa resitencia ao paso de electróns que se denomina resistencia interna e se designa pola letra minúscula r. Este valor é moi pequeño e en moitos casos adóitase desprezar. Nesta resistencia, unha parte moi pequena da enerxía eléctrica transfórmase en calor (E r ) polo efecto Joule. O seu valor é: E r = I 2. r. t

10 Desprezando este valor, a forza electromotriz (fem) do xerador é igual á diferenza de potencial (ddp) nos seus bornes. Tipos de xeneradores. Segundo o tipo de enerxía eléctrica obtida existen dous tipos de xeradores: Xeneradores de corrente continua. Caracterízanse porque a intensidade de corrente que xeran sempre vai no mesmo sentido. Os máis importantes son: Dinamos. Tradicionalmente empregadas en bibicletas, aproveitan a enerxía mecánica de rotación da roda para producir electricidade. Placas fotovoltaicas. Basean o seu funcionamento no efecto fotoeléctrico. Aproveitan a luminosidade do sol para convertila en enerxía eléctrica. Figura 8. Corrente alterna: comportamento da volatxe en función do tempo. Xeneradores de corrente alterna. Caracterízanse porque os electróns móvense ao longo do condutor nun sentido e ao instante seguinte hacia o outro. Isto débese a que a polaridade do xenerador está cambiando continuamente, pasando dun valor positivo a un negativo, e viceversa. Acoplamento de xeneradores. Ás veces adoita ocorrer que nun mesmo circuíto hai acoplado máis dun xenerador. O resultado final dependerá da forma do acoplamento. Nun circuíto eléctrico sinxelo, os xeneradores pódense acoplar de tres formas: en serie, en paralelo e mediante acoplamento mixto (Táboa 5).

11 Táboa 5. Acoplamentos de xeradores. 3.2 Acumuladores de corrente eléctrica Os acumuladores de corrente son dispositivos eléctricos que serven para almacenar enerxía eléctrica. Os acumuladores máis empregados son os condesadores (con moi pouca capacidade), pilas e baterías (que son pilas recargables). Condensadores. Constan de dúas placas condutoras separadas entre si mediante un aillante. Os condensadores, cando se cargan, compórtanse coma un receptor no que a placa conectada ao negativo do xenerador cárgase de electróns e a outra, a conectada ao positivo, de catións. Cando se descargan, compórtanse como xeneradores, mais non existe circuíto pechado xa que o condensador ten un aillante no seu interior. A corrente cesa moi rapidamente. Capacidade dun condensador. A cantidade de carga que pode almacenar un condensador é igual a: Q=C V C = Capacidade do condensador (en faradios) V = Voltaxe (en voltios) Q = Carga do condensador (en culombios) A unidade da capacidade é o faradio (F). Coma é unha unidade excesivamente grande adóitase empregar submúltiplos, coma o microfaradio (µf = 10-6 F), o nanofaradio (nf = 10-9 F) ou o picofaradio (pf = ).

12 Acoplamento de condensadores. Existen as configuracións que se indican na táboa 6. Táboa 6. Acoplamentos de condensadores. Pilas e baterías. As pilas e baterías son acumuladores que transforman a enerxía química en enerxía elécrica. Traballan, entón, como xeneradores de corrente continua cun rendemento que supera o 90%. Características das pilas e baterías. Resistencia interna. As pilas internamente transportan electróns dende o polo positivo ata o polo negativo (a través do electrólito), grazas a súa enerxía interna. Este electrólito ofrece unha resistencia ao paso da corrente que se denomina resistencia interna ( r ). Este valor é constante para cada pila ou batería. Capacidade. É a cantidade de electricidade que pode suministrar a pila ou batería nunha descarga completa. Mídese en amperios hora (Ah) ou miliamperios hora (mah). A capacidade depende dos materiais e dimensións da pila. Forza electromotriz (e). É a volataxe que hai entre os seus bornes cando está en circuíto aberto. Cando o circuíto ao que estea conectado está pechado, a tensión entre os seus bornes (V) diminúe e é igual a: V = e ( r. I ) Importante! Nas baterías adóitase indicar a súa capacidade en A.h (amperios por hora) ou ma.h (miliamperios por hora). Para que unha batería suministre esa cantidade de enerxía é necesario que a súa descarga fágase lentamente. Por exemplo, unha batería dun coche de 60 A.h pode suministrar 1A durante 60h. Sen embargo, non pode suministrar 60A durante 1h. 1Ah=3600C

13 3.3 Elementos de control e manobra Permiten a apertura e peche dun circuíto eléctrico a voluntade do ususario. Os máis empregados son: interruptores, conmutadores, pulsadores e relés (táboa 7). 3.4 Elementos de protección de circuítos Son elementos que permiten protexer ás persoas que están nas proximidades de instalacións eléctricas.os máis empregados son: fusibles, interruptores magnetotérmicos e interruptores diferenciais (táboa 8).

14 Táboa 7. Elementos de control e manobra.

15 Táboa 8. Elementos de protección de circuítos.

16 3.5 Receptores Son os elementos do circuíto que transforman a enerxía eléctrica noutro tipo de enerxía (calorífica, mecánica, química, etc.). Acoplamento de receptores. En corrente continua, todos os receptores poden ser considerados, a efectos de cálculos, coma resistencias eléctricas. Os receptores pódense conectar dos seguintes xeitos: en serie, en paralelo e mediante acoplamento mixto (serie-paralelo). 1. Acoplamento serie. Os receptores están en serie cando a corrente que sae dun deles pasa íntegramente por tódolos demais (fig. 8) -Cálculo da intensidade que atravesa o circuíto.todas as resistencias pódense substituír por unha soa, denominada resistencia equivalente (R t ), que é igual á suma de todas as resistencias R t =R 1 +R 2 +R Deste xeito circuíto transfoemase nun que soamente ten unha resistencia ao que se pode aplicar a lei de Ohm: I= V Rt - Cálculo da tensión entres os bornes de cada receptor. Aplícase a lei de Ohm: V 1 =I.R 1 ; V 2 = I.R 2... Ao desprezar as perdas por efecto Joule, a suma das voltaxes nos extremos de cada receptor é igual a fem do xenerador. 2. Acoplamento paralelo. Os receptores están conectados entre sí polos seus extremos. - Cálculo da resistencia equivalente. 1 Rt= 1 R1 + 1 R2 - Intensidade total que atravesa. It= V Rt As diferencias de potencial nos extremos de cada receptor son as mesmas e iguais á forza electromotriz que ten o xenerador (desprezando a súa resistencia interna). Polo

17 tanto, V = V 1 = V 2 =... Entón, I 1 =V/R 1 ; I 2 =V/R 2... E a intensidade total: I=I 1 =I 2 =... Figura 9. Circuíto serie. Figura 10. Circuíto paralelo. 3. Acoplamento mixto. Para determinar a resistencia equivalente hai que facelo por partes, primeiro se calcula a resistencia equivalente dos receptores en serie e logo se determina a resitencia total no circuíto paralelo. Figura 11. Circuíto mixto. Tipos de receptores. Dependendo da enerxía obtida, temos diferentes tipos de receptores que se amosan na táboa 9.

18 Táboa 9. Tipos de receptores. 4. RESOLUCIÓN DE CIRCUÍTOS COMPLEXOS Os circuítos eléctricos normalmente adoitan ser moito máis complexos que os estudados en páxinas anteriores. Para resolvelos, un dos métodos empregados é o de Kirchhoff.

19 4.5 Leis de Kirchhoff Primeira lei de Kirchhoff. En calquera nodo do circuíto (punto da rede onde concorren dous ou máis condutores) a suma das intensidades de corrente que chegan é igual á suma das intensidades que saen (fig.12). Figura 12. Primeira lei de Kirchhoff Figura 13. Circuíto dunha malla. Segunda lei de Kirchhoff. En todo circuíto pechado (fig.13) a suma alxebraica das forzas electromotrices (tensións que suministran os xeneradores) máis a suma alxebraica das caídas de tensión (debida aos receptores) é igual a 0. Σe = Σ R I Resolución de problemas dunha malla. Un circuíto dunha malla é un circuíto pechado no que pode haber varios xeneradores e receptores. Nos circuítos dunha malla a intensidade de corrente é a mesma en todos os seus puntos Para averiguar a intensidade que atravesa o circuíto así coma as caídas de tensión en cada unha das resistencias, os pasos a seguir son: 1. Establecer o sentido da intensidade de corrente (I). Elíxese ao azar. Se o final o valor da intensidade sae negativo, quere dicir que ten sentido contrario ao elixido. A continuación, ao lado de cada receptor escríbise a polaridade; por onde entra a intensidade colócase un positivo (+) e por onde sae un negativo (-). 2. Aplicar a 2ª lei de Kirchhoff. No exemplo da figura 3:

20 e 1 = - e 3 + I.R 3 + I.R 4 + e 2 + I.R 1 Resolución de problemas con varias mallas. Pasos a seguir: 1. Sinálanse os sentidos de todas as intensidades de corrente ao azar. 2. Aplícase a 1ª lei de Kirchhoff a todos os nodos menos a un. 3. Aplícase a 2ª lei de Kirchhoff a tantas mallas coma teña o circuíto menos a unha. 4. Resólvese o sistema de ecuacións resultantes. Boletín 7 1. Calcula qué intensidade de corrente terá circulado por un cable se por el pasaron 20C en 10 segundos. 2. A cantos miliamperios e microamperios equivalen 0,27A? 3. Canto tempo tardarán en pasar 36C se a intensidade é de 3A? 4. Que cantidade de electróns atravesaron un radiador se a intensidade foi de 8A e estivo funcionando 2 horas? 5. Determina a resitencia total que ofrece un cable de cobre de lonxitude 250m e ten un diámetro de 4mm. (ρ=0,0172ω.mm 2 /m). 6. Que lonxitude deberá ter un fío de cobre se o seu diámetro é de 0,3mm e queremos que ofreza unha resistencia de 7Ω. 7. Pode ocorrer que a diferencia de potencial (ddp) nos extremos dun receptor teña un valor superior á fem do xenerador? Por que? E ao revés? 8. Calcula a enerxía consumida, en W.h, por un braseiro eléctrico que se conecta a unha tensión de 230V se a súa resistencia é de 17Ω e está funcionando 8horas. Averigua tamén a enerxía calorífica producida en kcal. 9. Calcula a carga almacenada nun condensador de capacidade 10µF que está conectado a unha batería de 12V. 10. Determina a fem xenerada por tres dinamos, conectadas en serie, cando a fem (en circuíto aberto) de cada unha delas é: e 1 =9V; e 2 =6V; e 3 =4,5V. Se a resistencia interna de cada unha delas é de 1Ω e se atopan conectadas a un receptor de 200Ω, cal será a enerxía perdida (por efecto Joule) ao cabo de 12 horas nos xeneradores? 11. Dispoñemos de dúas pilas conectadas en serie para alimentar un electroimán. Sabendo que a resistencia interna do electroimán é de 6Ω e as fem son de 4,5V e 12V, determina a potencia perdida, debida ao efecto Joule, e a tensión en bornes de saída se a resitencia interna de cada pila é de 1Ω. 12. Hai catro receptores en paralelo nun circuíto, de valores resistivos: 7,3,9 e 6Ω. Se a tensión de alimentación é de 6V, determina a enerxía total consumida ao cabo de 24h e a ddp nos extremos do receptor de 9Ω. 13. Calcula a intensidade de corrente que atravesará dúas lámpadas conectadas en serie se as súas resistencias son R 1 =4Ω e R 2 =7Ω. Ambas están conectadas a unha pila de 12V. Determina, tamén, a ddp nos extremos de cada lámpada. 14. Averigua o tempo que tardará en recargarse unha batería se a súa capacidade é

21 de 60Ah e se suministra unha intensidade constante de 13A. Que capacidade, en culombios, terá a batería unha vez cargada? 15. Unha batería de 12V cárgase durante 25horas cunha corrente de 2A. Cal será a carga que adquire a batería en A.h, ma.h e C. Cal será a enerxía almacenada pola batería? 16. Calcula a intensidade de corrente que percorre o circuíto así coma a caída de tensión nos extremos de cada resistencia e as potencias que disipan cada unha delas. 17. Calcula as tensións nos dous voltímetros do circuíto da figura. 18. Calcula a resitencia total, correntes, tensións e potencias do seguinte circuíto. 19. Calcula a resistencia total, correntes e tesións do seguinte circuíto.

22 20. No circuíto da figura sábese que a potencia consumida por cada unha das lámpadas é: 45W, 10W e 5W. Calcula as correntes que circulan polo mesmo. 21. Calcula as intensidades que circulan polo seguinte circuíto. 22. Calcula as intensidades que circulan polo seguinte circuíto. 23. Calcula a tensión entre os puntos A e B do seguinte circuíto.

23 24. Calcula a tensión entre os puntos A e B do seguinte circuíto. Cal seráo rendemento do xenerador de 50V?

24 Información complementaria Pilas de combustible Unha pila de combustible pódese definir coma un dispositivo electroquímico que transforma directamente e, o que é máis importante, de forma continuada, a enerxía química almacenada por un combustible en enerxía eléctrica. O seu principio de funcionamento é inverso ao da electrólise. Por exemplo, na electrólise da auga sepárase este composto nos seus dous compostos, hidróxeno e osíxeno, mentres que nunha pila de combustible obteríase unha corrente eléctrica por medio da reacción entres estes dous gases. Electrólise Hidróxeno + Osíxeno Electricidade + Auga Pilas de combustible As pilas de combustible están constituídas por un conxunto de celdas apiladas, cada unha delas posúe un ánodo (electrodo negativo) e un cátodo (electrodo positivo), separados por un electrolito que facilita a transferencia iónica entre os electrodos.

ELECTROTECNIA. BLOQUE 1: ANÁLISE DE CIRCUÍTOS (Elixir A ou B) A.- No circuíto da figura determinar o valor da intensidade na resistencia R 2

ELECTROTECNIA. BLOQUE 1: ANÁLISE DE CIRCUÍTOS (Elixir A ou B) A.- No circuíto da figura determinar o valor da intensidade na resistencia R 2 36 ELECTROTECNIA O exame consta de dez problemas, debendo o alumno elixir catro, un de cada bloque. Non é necesario elixir a mesma opción (A ou B ) de cada bloque. Todos os problemas puntúan igual, é dicir,

Διαβάστε περισσότερα

ELECTROTECNIA. BLOQUE 3: MEDIDAS NOS CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS (Elixir A ou B)

ELECTROTECNIA. BLOQUE 3: MEDIDAS NOS CIRCUÍTOS ELÉCTRICOS (Elixir A ou B) 36 ELECTROTECNIA O exame consta de dez problemas, debendo o alumno elixir catro, un de cada bloque. Non é necesario elixir a mesma opción (A o B ) de cada bloque. Todos os problemas puntúan do mesmo xeito,

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE REFORZO: RECTAS E PLANOS

EXERCICIOS DE REFORZO: RECTAS E PLANOS EXERCICIOS DE REFORZO RECTAS E PLANOS Dada a recta r z a) Determna a ecuacón mplícta do plano π que pasa polo punto P(,, ) e é perpendcular a r Calcula o punto de nterseccón de r a π b) Calcula o punto

Διαβάστε περισσότερα

Procedementos operatorios de unións non soldadas

Procedementos operatorios de unións non soldadas Procedementos operatorios de unións non soldadas Técnicas de montaxe de instalacións Ciclo medio de montaxe e mantemento de instalacións frigoríficas 1 de 28 Técnicas de roscado Unha rosca é unha hélice

Διαβάστε περισσότερα

Tema 1. Espazos topolóxicos. Topoloxía Xeral, 2016

Tema 1. Espazos topolóxicos. Topoloxía Xeral, 2016 Tema 1. Espazos topolóxicos Topoloxía Xeral, 2016 Topoloxía e Espazo topolóxico Índice Topoloxía e Espazo topolóxico Exemplos de topoloxías Conxuntos pechados Topoloxías definidas por conxuntos pechados:

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. ELECTROMAGNETISMO 1 ELECTROMAGNETISMO. F = m a

Física P.A.U. ELECTROMAGNETISMO 1 ELECTROMAGNETISMO. F = m a Física P.A.U. ELECTOMAGNETISMO 1 ELECTOMAGNETISMO INTODUCIÓN MÉTODO 1. En xeral: Debúxanse as forzas que actúan sobre o sistema. Calcúlase a resultante polo principio de superposición. Aplícase a 2ª lei

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II Código: 26 (O alumno/a debe responder só os exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1= 3 puntos, exercicio 2= 3 puntos, exercicio

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS PROBLEMAS M.H.S.. 1. Dun resorte elástico de constante k = 500 N m -1 colga unha masa puntual de 5 kg. Estando o conxunto en equilibrio, desprázase

Διαβάστε περισσότερα

Indución electromagnética

Indución electromagnética Indución electromagnética 1 Indución electromagnética 1. EXPERIECIA DE FARADAY E HERY. A experiencia de Oersted (1820) demostrou que unha corrente eléctrica crea ao seu redor un campo magnético. Como consecuencia

Διαβάστε περισσότερα

FISICA 2º BAC 27/01/2007

FISICA 2º BAC 27/01/2007 POBLEMAS 1.- Un corpo de 10 g de masa desprázase cun movemento harmónico simple de 80 Hz de frecuencia e de 1 m de amplitude. Acha: a) A enerxía potencial cando a elongación é igual a 70 cm. b) O módulo

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE ÁLXEBRA. PAU GALICIA

EXERCICIOS DE ÁLXEBRA. PAU GALICIA Maemáicas II EXERCICIOS DE ÁLXEBRA PAU GALICIA a) (Xuño ) Propiedades do produo de marices (só enuncialas) b) (Xuño ) Sexan M e N M + I, onde I denoa a mariz idenidade de orde n, calcule N e M 3 Son M

Διαβάστε περισσότερα

Problemas y cuestiones de electromagnetismo

Problemas y cuestiones de electromagnetismo Problemas y cuestiones de electromagnetismo 1.- Dúas cargas eléctricas puntuais de 2 e -2 µc cada unha están situadas respectivamente en (2,0) e en (-2,0) (en metros). Calcule: a) campo eléctrico en (0,0)

Διαβάστε περισσότερα

CiUG COMISIÓN INTERUNIVERSITARIA DE GALICIA

CiUG COMISIÓN INTERUNIVERSITARIA DE GALICIA CiUG COMSÓN NTERUNVERSTARA DE GALCA PAAU (LOXSE) XUÑO 200 Código: 36 ELECTROTECNA O exame consta de dez problemas, debendo o alumno elixir catro, un de cada bloque. Non é necesario elixir a mesma opción

Διαβάστε περισσότερα

Código: 25 PAU XUÑO 2014 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

Código: 25 PAU XUÑO 2014 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU XUÑO 2014 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

INTERACCIÓNS GRAVITATORIA E ELECTROSTÁTICA

INTERACCIÓNS GRAVITATORIA E ELECTROSTÁTICA INTEACCIÓNS GAVITATOIA E ELECTOSTÁTICA AS LEIS DE KEPLE O astrónomo e matemático Johannes Kepler (1571 1630) enunciou tres leis que describen o movemento planetario a partir do estudo dunha gran cantidade

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 02b. Magnetismo

Exercicios de Física 02b. Magnetismo Exercicios de Física 02b. Magnetismo Problemas 1. Determinar el radio de la órbita descrita por un protón que penetra perpendicularmente a un campo magnético uniforme de 10-2 T, después de haber sido acelerado

Διαβάστε περισσότερα

Exame tipo. C. Problemas (Valoración: 5 puntos, 2,5 puntos cada problema)

Exame tipo. C. Problemas (Valoración: 5 puntos, 2,5 puntos cada problema) Exame tipo A. Proba obxectiva (Valoración: 3 puntos) 1. - Un disco de 10 cm de raio xira cunha velocidade angular de 45 revolucións por minuto. A velocidade lineal dos puntos da periferia do disco será:

Διαβάστε περισσότερα

TRIGONOMETRIA. hipotenusa L 2. hipotenusa

TRIGONOMETRIA. hipotenusa L 2. hipotenusa TRIGONOMETRIA. Calcular las razones trigonométricas de 0º, º y 60º. Para calcular las razones trigonométricas de º, nos ayudamos de un triángulo rectángulo isósceles como el de la figura. cateto opuesto

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN

Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN Física P.A.U. GRAVITACIÓN 1 GRAVITACIÓN PROBLEMAS SATÉLITES 1. O período de rotación da Terra arredor del Sol é un año e o radio da órbita é 1,5 10 11 m. Se Xúpiter ten un período de aproximadamente 12

Διαβάστε περισσότερα

Tema 4 Magnetismo. 4-5 Lei de Ampere. Campo magnético creado por un solenoide. 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted

Tema 4 Magnetismo. 4-5 Lei de Ampere. Campo magnético creado por un solenoide. 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted Tema 4 Magnetismo 4-1 Magnetismo. Experiencia de Oersted 4-2 Lei de Lorentz. Definición de B. Movemento dunha carga nun campo magnético. 4-3 Forza exercida sobre unha corrente rectilínea 4-4 Lei de Biot

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA OPCIÓN 1. ; calcula: a) o período de rotación do satélite, b) o peso do satélite na órbita. (Datos R T. = 9,80 m/s 2 ).

FÍSICA OPCIÓN 1. ; calcula: a) o período de rotación do satélite, b) o peso do satélite na órbita. (Datos R T. = 9,80 m/s 2 ). 22 Elixir e desenrolar unha das dúas opcións propostas. FÍSICA Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1,5 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Non se valorará a simple

Διαβάστε περισσότερα

IX. ESPAZO EUCLÍDEO TRIDIMENSIONAL: Aplicacións ao cálculo de distancias, áreas e volumes

IX. ESPAZO EUCLÍDEO TRIDIMENSIONAL: Aplicacións ao cálculo de distancias, áreas e volumes IX. ESPAZO EUCLÍDEO TRIDIMENSIONAL: Aplicacións ao cálculo de distancias, áreas e volumes 1.- Distancia entre dous puntos Se A e B son dous puntos do espazo, defínese a distancia entre A e B como o módulo

Διαβάστε περισσότερα

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 1

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato Estrutura atómica 2 1 As leis ponderais e volumétricas, estudadas no anterior tema, analizadas á luz da teoría atómica que hoxe manexamos resultan ser unha consecuencia lóxica da mesma, pero non debemos esquecer que historicamente

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS

Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS Física P.A.U. VIBRACIÓNS E ONDAS 1 VIBRACIÓNS E ONDAS INTRODUCIÓN MÉTODO 1. En xeral: a) Debúxanse as forzas que actúan sobre o sistema. b) Calcúlase cada forza. c) Calcúlase a resultante polo principio

Διαβάστε περισσότερα

EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS

EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS EJERCICIOS DE VIBRACIONES Y ONDAS 1.- Cando un movemento ondulatorio se atopa na súa propagación cunha fenda de dimensións pequenas comparables as da súa lonxitude de onda prodúcese: a) polarización; b)

Διαβάστε περισσότερα

A proba constará de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta.

A proba constará de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Páxina 1 de 9 1. Formato da proba Formato proba constará de vinte cuestións tipo test. s cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Puntuación Puntuación: 0.5

Διαβάστε περισσότερα

Física e química 4º ESO. As forzas 01/12/09 Nome:

Física e química 4º ESO. As forzas 01/12/09 Nome: DEPARTAMENTO DE FÍSICA E QUÍMICA Problemas Física e química 4º ESO As forzas 01/12/09 Nome: [6 Ptos.] 1. Sobre un corpo actúan tres forzas: unha de intensidade 20 N cara o norte, outra de 40 N cara o nordeste

Διαβάστε περισσότερα

a) Ao ceibar o resorte describe un MHS, polo tanto correspóndelle unha ecuación para a elongación:

a) Ao ceibar o resorte describe un MHS, polo tanto correspóndelle unha ecuación para a elongación: VIBRACIÓNS E ONDAS PROBLEMAS 1. Un sistema cun resorte estirado 0,03 m sóltase en t=0 deixándoo oscilar libremente, co resultado dunha oscilación cada 0, s. Calcula: a) A velocidade do extremo libre ó

Διαβάστε περισσότερα

PAU SETEMBRO 2014 FÍSICA

PAU SETEMBRO 2014 FÍSICA PAU SETEMBRO 014 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

A circunferencia e o círculo

A circunferencia e o círculo 10 A circunferencia e o círculo Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar os diferentes elementos presentes na circunferencia e o círculo. Coñecer as posicións relativas de puntos, rectas e circunferencias.

Διαβάστε περισσότερα

As Mareas INDICE. 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación

As Mareas INDICE. 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación As Mareas INDICE 1. Introducción 2. Forza das mareas 3. Por que temos dúas mareas ó día? 4. Predición de marea 5. Aviso para a navegación Introducción A marea é a variación do nivel da superficie libre

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 FÍSICA

PAU XUÑO 2011 FÍSICA PAU XUÑO 2011 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2012 FÍSICA

PAU XUÑO 2012 FÍSICA PAU XUÑO 2012 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica) Problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Eletromagnetismo. Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística. ...:: Solução ::...

Eletromagnetismo. Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística. ...:: Solução ::... Eletromagnetismo Johny Carvalho Silva Universidade Federal do Rio Grande Instituto de Matemática, Física e Estatística Lista -.1 - Mostrar que a seguinte medida é invariante d 3 p p 0 onde: p 0 p + m (1)

Διαβάστε περισσότερα

PAU Xuño 2011 FÍSICA OPCIÓN A

PAU Xuño 2011 FÍSICA OPCIÓN A PAU Xuño 20 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos ( cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos ( cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA PROBLEMAS DIOPTRIO PLANO 1. Un raio de luz de frecuencia 5 10¹⁴ Hz incide cun ángulo de incidencia de 30 sobre unha lámina de vidro de caras plano-paralelas de espesor 10

Διαβάστε περισσότερα

ELECTROMAGNETISMO Problemas PAAU

ELECTROMAGNETISMO Problemas PAAU ELECTROMAGNETISMO Problemas PAAU XUÑO-96 PROBLEMA 2. op B Dadas as cargas puntuais q 1 = 80 µc, q 2 = -80 µc y q 3 = 40 µc situadas nos puntos A (-2,0), B(2,0) y C(0,2) respectivamente (coordenadas en

Διαβάστε περισσότερα

b) Segundo os datos do problema, en tres anos queda a metade de átomos, logo ese é o tempo de semidesintegración.

b) Segundo os datos do problema, en tres anos queda a metade de átomos, logo ese é o tempo de semidesintegración. FÍSICA MODERNA FÍSICA NUCLEAR. PROBLEMAS 1. Un detector de radioactividade mide unha velocidade de desintegración de 15 núcleos min -1. Sabemos que o tempo de semidesintegración é de 0 min. Calcula: a)

Διαβάστε περισσότερα

Materiais e instrumentos que se poden empregar durante a proba

Materiais e instrumentos que se poden empregar durante a proba 1. Formato da proba A proba consta de cinco problemas e nove cuestións, distribuídas así: Problema 1: dúas cuestións. Problema 2: tres cuestións. Problema 3: dúas cuestións Problema 4: dúas cuestión. Problema

Διαβάστε περισσότερα

PAU Xuño Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

PAU Xuño Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU Xuño 00 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos ( cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos ( cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS

RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS RADIACTIVIDADE. PROBLEMAS 1. Un detector de radiactividade mide unha velocidade de desintegración de 15 núcleos/minuto. Sabemos que o tempo de semidesintegración é de 0 min. Calcula: a) A constante de

Διαβάστε περισσότερα

PAU Setembro 2010 FÍSICA

PAU Setembro 2010 FÍSICA PAU Setembro 010 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2012 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2012 MATEMÁTICAS II PAU Código: 6 XUÑO 01 MATEMÁTICAS II (Responder só aos exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1= 3 puntos, exercicio = 3 puntos, exercicio 3= puntos, exercicio

Διαβάστε περισσότερα

Probas de acceso a ciclos formativos de grao superior CSPEB03. Código. Proba de. Física

Probas de acceso a ciclos formativos de grao superior CSPEB03. Código. Proba de. Física Probas de acceso a ciclos formativos de grao superior Proba de Física Código CSPEB03 1. Formato da proba A proba consta de cinco problemas e nove cuestións, distribuídas así: Problema 1: dúas cuestións.

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

PAU XUÑO Código: 25 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU XUÑO 013 Código: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2010 FÍSICA

PAU XUÑO 2010 FÍSICA PAU XUÑO 1 Cóigo: 5 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 caa cuestión, teórica ou practica) Problemas 6 puntos (1 caa apartao) Non se valorará a simple anotación un ítem como solución ás cuestións;

Διαβάστε περισσότερα

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato O enlace químico 3 1

Profesor: Guillermo F. Cloos Física e química 1º Bacharelato O enlace químico 3 1 UNIÓNS ENTRE ÁTOMOS, AS MOLÉCULAS E OS CRISTAIS Até agora estudamos os átomos como entidades illadas, pero isto rara vez ocorre na realidade xa que o máis frecuente é que os átomos estea influenciados

Διαβάστε περισσότερα

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA

Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA Física P.A.U. ÓPTICA 1 ÓPTICA PROBLEMAS DIOPTRIO PLANO 1. Un raio de luz de frecuencia 5 10 14 Hz incide, cun ángulo de incidencia de 30, sobre unha lámina de vidro de caras plano-paralelas de espesor

Διαβάστε περισσότερα

Volume dos corpos xeométricos

Volume dos corpos xeométricos 11 Volume dos corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Comprender o concepto de medida do volume e coñecer e manexar as unidades de medida do S.M.D. Obter e aplicar expresións para o

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II

PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II PAU XUÑO 2011 MATEMÁTICAS II Código: 26 (O alumno/a debe responder só os exercicios dunha das opcións. Puntuación máxima dos exercicios de cada opción: exercicio 1= 3 puntos, exercicio 2= 3 puntos, exercicio

Διαβάστε περισσότερα

PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE

PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE PROBLEMAS E CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE O KMnO en presenza de H SO transforma o FeSO en Fe (SO ), formándose tamén K SO, MnSO e auga: a) Axusta a reacción molecular. b) Cantos cm de disolución de KMnO 0,5

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 01. Gravitación

Exercicios de Física 01. Gravitación Exercicios de Física 01. Gravitación Problemas 1. A lúa ten unha masa aproximada de 6,7 10 22 kg e o seu raio é de 1,6 10 6 m. Achar: a) A distancia que recorrerá en 5 s un corpo que cae libremente na

Διαβάστε περισσότερα

Áreas de corpos xeométricos

Áreas de corpos xeométricos 9 Áreas de corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Antes de empezar 1.Área dos prismas....... páx.164 Área dos prismas Calcular a área de prismas rectos de calquera número de caras.

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2015 FÍSICA

PAU XUÑO 2015 FÍSICA PAU XUÑO 2015 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica) Problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

U.D. 7: INTRODUCIÓN E FUNDAMENTOS DA HIDRÁULICA

U.D. 7: INTRODUCIÓN E FUNDAMENTOS DA HIDRÁULICA U.D. 7: INTRODUCIÓN E FUNDAMENTOS DA HIDRÁULICA 1 1. INTRODUCIÓN A palabra "hidráulica" procede do vocablo grego "hydor" que significa auga, sen embargo, hoxe atribúeselle o significado de transmisión

Διαβάστε περισσότερα

Química 2º Bacharelato Equilibrio químico 11/02/08

Química 2º Bacharelato Equilibrio químico 11/02/08 Química º Bacharelato Equilibrio químico 11/0/08 DEPARTAMENTO DE FÍSICA E QUÍMICA Nome: PROBLEMAS 1. Nun matraz de,00 litros introdúcense 0,0 10-3 mol de pentacloruro de fósforo sólido. Péchase, faise

Διαβάστε περισσότερα

2.6 Teoría atómica (unha longa historia)

2.6 Teoría atómica (unha longa historia) 2.6 Teoría atómica (unha longa historia) Milleiros de resultados experimentais avalan a idea de que as partículas que forman os gases, os sólidos e os líquidos, en todo o universo, están constituídas por

Διαβάστε περισσότερα

U.D. 3: ACTUADORES NEUMÁTICOS

U.D. 3: ACTUADORES NEUMÁTICOS U.D. 3: ACTUADORES NEUMÁTICOS INDICE 1. Actuadores lineais 1.1. Cilindro de simple efecto 1.2. Cilindro de dobre efecto 1.3. Características principais 1.4. Construción dun cilindro 1.5. Criterios de selección

Διαβάστε περισσότερα

MATEMÁTICAS. (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 puntos)

MATEMÁTICAS. (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 puntos) 21 MATEMÁTICAS (Responder soamente a unha das opcións de cada bloque temático). BLOQUE 1 (ÁLXEBRA LINEAL) (Puntuación máxima 3 Dada a matriz a) Calcula os valores do parámetro m para os que A ten inversa.

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO Física Exercicios de Selectividade Páxina 1 / 8 EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO 15-16 http://ciug.cesga.es/exames.php TEMA 1. GRAVITACIÓN. 1) CUESTIÓN.- Un satélite artificial de masa m que

Διαβάστε περισσότερα

TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO

TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO TEORÍA DE XEOMETRÍA. 1º ESO 1. CORPOS XEOMÉTRICOS No noso entorno observamos continuamente obxectos de diversas formas: pelotas, botes, caixas, pirámides, etc. Todos estes obxectos son corpos xeométricos.

Διαβάστε περισσότερα

REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS

REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS REACCIÓNS DE TRANSFERENCIA DE PROTÓNS 1. Concepto de ácido e base segundo as teorías de Arrhenius e Brönsted-Lowry. 2. Concepto de par ácido-base conxugado. 3. Forza relativa dos ácidos e bases. Grao de

Διαβάστε περισσότερα

A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta.

A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Páxina 1 de 8 1. Formato da proba Formato A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Puntuación Puntuación: 0.50

Διαβάστε περισσότερα

A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta.

A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Páxina 1 de 8 1. Formato da proba Formato A proba consta de vinte cuestións tipo test. As cuestións tipo test teñen tres posibles respostas, das que soamente unha é correcta. Puntuación Puntuación: 0.50

Διαβάστε περισσότερα

Números reais. Obxectivos. Antes de empezar.

Números reais. Obxectivos. Antes de empezar. 1 Números reais Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Clasificar os números reais en racionais e irracionais. Aproximar números con decimais ata unha orde dada. Calcular a cota de erro dunha aproximación.

Διαβάστε περισσότερα

Ámbito científico tecnolóxico. Movementos e forzas. Unidade didáctica 5. Módulo 3. Educación a distancia semipresencial

Ámbito científico tecnolóxico. Movementos e forzas. Unidade didáctica 5. Módulo 3. Educación a distancia semipresencial Educación secundaria para persoas adultas Ámbito científico tecnolóxico Educación a distancia semipresencial Módulo 3 Unidade didáctica 5 Movementos e forzas Índice 1. Introdución... 3 1.1 Descrición da

Διαβάστε περισσότερα

PAAU (LOXSE) Setembro 2009

PAAU (LOXSE) Setembro 2009 PAAU (LOXSE) Setembro 2009 Código: 22 FÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos ( cada

Διαβάστε περισσότερα

Catálogodegrandespotencias

Catálogodegrandespotencias www.dimotor.com Catálogogranspotencias Índice Motores grans potencias 3 Motores asíncronos trifásicos Baja Tensión y Alta tensión.... 3 Serie Y2 Baja tensión 4 Motores asíncronos trifásicos Baja Tensión

Διαβάστε περισσότερα

PAAU (LOXSE) Setembro 2004

PAAU (LOXSE) Setembro 2004 PAAU (LOXSE) Setembro 004 Código: FÍSICA Elixir e desenvolver unha das dúas opcións propostas. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos (1,5 cada apartado). Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou

Διαβάστε περισσότερα

ENERXÍA, TRABALLO E POTENCIA

ENERXÍA, TRABALLO E POTENCIA NRXÍA, TRABALLO POTNCIA NRXÍA Pódese definir enerxía coo a capacidade que ten un corpo para realizar transforacións nel eso ou noutros corpos. A unidade de enerxía no SI é o Joule (J) pero é frecuente

Διαβάστε περισσότερα

SERVICIO DE PREVENCIÓN DE RISCOS LABORAIS

SERVICIO DE PREVENCIÓN DE RISCOS LABORAIS NORMAS DE SEGURIDADE NA MANIPULACIÓN DE INSTALACIÓNS ELÉCTRICAS NORMAS DE SEGURIDADE NA MANIPULACIÓN DE INSTALACIÓNS ELÉCTRICAS PERIGOS DA ELECTRICIDADE: Os principais perigos que presenta a electricidade

Διαβάστε περισσότερα

Código: 25 PAU XUÑO 2012 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B

Código: 25 PAU XUÑO 2012 FÍSICA OPCIÓN A OPCIÓN B PAU XUÑO 2012 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado). Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4

CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4 CUESTIÓNS DE SELECTIVIDADE RELACIONADOS CO TEMA 4 2013 C.2. Se se desexa obter unha imaxe virtual, dereita e menor que o obxecto, úsase: a) un espello convexo; b)unha lente converxente; c) un espello cóncavo.

Διαβάστε περισσότερα

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 4 Definición Elementos dun poliedro

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 4 Definición Elementos dun poliedro 9 Corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar que é un poliedro. Determinar os elementos dun poliedro: Caras, arestas e vértices. Clasificar os poliedros. Especificar cando un

Διαβάστε περισσότερα

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 138 Definición Elementos dun poliedro

Corpos xeométricos. Obxectivos. Antes de empezar. 1. Poliedros... páx. 138 Definición Elementos dun poliedro 8 Corpos xeométricos Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Identificar que é un poliedro. Determinar os elementos dun poliedro: Caras, arestas e vértices. Clasificar os poliedros. Especificar cando un

Διαβάστε περισσότερα

1. Formato da proba [CS.PE.B03]

1. Formato da proba [CS.PE.B03] 1. Formato da proba A proba consta de cinco problemas e nove cuestións, distribuídas así: Problema 1: tres cuestións. Problema 2: dúas cuestións. Problema 3: dúas cuestións Problema 4: dúas cuestión. Problema

Διαβάστε περισσότερα

Química P.A.U. EQUILIBRIO QUÍMICO 1 EQUILIBRIO QUÍMICO

Química P.A.U. EQUILIBRIO QUÍMICO 1 EQUILIBRIO QUÍMICO Química P.A.U. EQUILIBRIO QUÍMICO 1 EQUILIBRIO QUÍMICO PROBLEMAS FASE GAS 1. A 670 K, un recipiente de 2 dm 3 contén unha mestura gasosa en equilibrio de 0,003 moles de hidróxeno, 0,003 moles de iodo e

Διαβάστε περισσότερα

PAU XUÑO 2014 FÍSICA

PAU XUÑO 2014 FÍSICA PAU XUÑO 2014 Código: 25 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica), problemas 6 puntos (1 cada apartado) Non se valorará a simple anotación dun ítem como solución

Διαβάστε περισσότερα

CRITERIOS DE AVALIACIÓN/CORRECCIÓN

CRITERIOS DE AVALIACIÓN/CORRECCIÓN CRITERIOS DE AVALIACIÓN/CORRECCIÓN BLOQUE A: Valorarase cada cuestión arcada correctaente con 0,5 puntos, sen necesidade de xustificación. Non se terán en conta as cuestións al respondidas. BLOQUE B: Só

Διαβάστε περισσότερα

Uso e transformación da enerxía

Uso e transformación da enerxía Educación secundaria para persoas adultas Ámbito científico tecnolóxico Educación a distancia semipresencial Módulo 4 Unidade didáctica 5 Uso e transformación da enerxía Páxina 1 de 50 Índice 1. Introdución...3

Διαβάστε περισσότερα

Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 FÍSICA

Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 FÍSICA Proba de Avaliación do Bacharelato para o Acceso á Universidade XUÑO 2017 Código: 23 FÍSICA Puntuación máxima: Cuestións 4 puntos (1 cada cuestión, teórica ou práctica). Problemas 6 puntos (1 cada apartado)

Διαβάστε περισσότερα

Física cuántica. Relatividade especial

Física cuántica. Relatividade especial Tema 8 Física cuántica. Relatividade especial Evolución das ideas acerca da natureza da luz Experimento de Young (da dobre fenda Dualidade onda-corpúsculo Principio de indeterminación de Heisemberg Efecto

Διαβάστε περισσότερα

Polinomios. Obxectivos. Antes de empezar. 1.Polinomios... páx. 4 Grao. Expresión en coeficientes Valor numérico dun polinomio

Polinomios. Obxectivos. Antes de empezar. 1.Polinomios... páx. 4 Grao. Expresión en coeficientes Valor numérico dun polinomio 3 Polinomios Obxectivos Nesta quincena aprenderás a: Achar a expresión en coeficientes dun polinomio e operar con eles. Calcular o valor numérico dun polinomio. Recoñecer algunhas identidades notables,

Διαβάστε περισσότερα

ENLACE QUÍMICO CUESTIÓNS ENLACE IÓNICO. 1. Considerando o elemento alcalinotérreo do terceiro perquíodo e o segundo elemento do grupo dos halóxenos.

ENLACE QUÍMICO CUESTIÓNS ENLACE IÓNICO. 1. Considerando o elemento alcalinotérreo do terceiro perquíodo e o segundo elemento do grupo dos halóxenos. QQuímica P.A.U. ELACE QUÍMICO 1 ELACE QUÍMICO CUESTIÓS ELACE IÓICO 1. Considerando o elemento alcalinotérreo do terceiro perquíodo e o segundo elemento do grupo dos halóxenos. a) Escribe as súas configuracións

Διαβάστε περισσότερα

MECÁNICA CUÁNTICA 2. ORIXES DA TEORÍA CUÁNTICA: RADIACIÓN DO CORPO NEGRO. HIPÓTESE DE PLANCK

MECÁNICA CUÁNTICA 2. ORIXES DA TEORÍA CUÁNTICA: RADIACIÓN DO CORPO NEGRO. HIPÓTESE DE PLANCK MECÁNICA CUÁNTICA 1. INTRODUCIÓN No tema anterior vimos como a busca dun sistema de referencia privilexiado, en repouso absoluto, chocou de cheo cos postulados da Física Clásica e como os intentos de solucionalo

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO

EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO Física Exercicios de Selectividade Páxina 1 / 9 EXERCICIOS DE SELECTIVIDADE DE FÍSICA CURSO 16-17 http://ciug.cesga.es/exames.php TEMA 1. GRAVITACIÓN. 1) PROBLEMA. Xuño 2016. A nave espacial Discovery,

Διαβάστε περισσότερα

Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA

Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA Química P.A.U. TERMOQUÍMICA 1 TERMOQUÍMICA PROBLEMAS TERMOQUÍMICA 1. Para o proceso Fe 2O 3 (s) + 2 Al (s) Al 2O 3 (s) + 2 Fe (s), calcule: a) A entalpía da reacción en condicións estándar e a calor desprendida

Διαβάστε περισσότερα

Exercicios de Física 03b. Ondas

Exercicios de Física 03b. Ondas Exercicios de Física 03b. Ondas Problemas 1. Unha onda unidimensional propágase segundo a ecuación: y = 2 cos 2π (t/4 x/1,6) onde as distancias se miden en metros e o tempo en segundos. Determina: a) A

Διαβάστε περισσότερα

EXERCICIOS DE REFORZO: SISTEMAS DE ECUACIÓNS LINEAIS

EXERCICIOS DE REFORZO: SISTEMAS DE ECUACIÓNS LINEAIS EXERCICIOS DE REFORZO: SISTEMAS DE ECUACIÓNS LINEAIS. ) Clul os posiles vlores de,, pr que triz A verifique relión (A I), sendo I triz identidde de orde e triz nul de orde. ) Cl é soluión dun siste hooéneo

Διαβάστε περισσότερα

FÍSICA. ) xiran arredor da Terra con órbitas estables de diferente raio sendo r A. > m B

FÍSICA. ) xiran arredor da Terra con órbitas estables de diferente raio sendo r A. > m B ÍSICA Elixir e desenvolver un problema e/ou cuestión de cada un dos bloques. O bloque de prácticas só ten unha opción. Puntuación máxima: Problemas 6 puntos ( cada apartado). Cuestións 4 puntos ( cada

Διαβάστε περισσότερα

LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS

LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS LUGARES XEOMÉTRICOS. CÓNICAS Páxina REFLEXIONA E RESOLVE Cónicas abertas: parábolas e hipérboles Completa a seguinte táboa, na que a é o ángulo que forman as xeratrices co eixe, e, da cónica e b o ángulo

Διαβάστε περισσότερα

Ámbito científico tecnolóxico. Números e álxebra. Unidade didáctica 1. Módulo 3. Educación a distancia semipresencial

Ámbito científico tecnolóxico. Números e álxebra. Unidade didáctica 1. Módulo 3. Educación a distancia semipresencial Educación secundaria para persoas adultas Ámbito científico tecnolóxico Educación a distancia semipresencial Módulo Unidade didáctica 1 Números e álxebra Índice 1. Introdución... 1.1 Descrición da unidade

Διαβάστε περισσότερα

Ventiladores helicoidales murales o tubulares, versión PL equipados con hélice de plástico y versión AL equipados con hélice de aluminio.

Ventiladores helicoidales murales o tubulares, versión PL equipados con hélice de plástico y versión AL equipados con hélice de aluminio. HCH HCT HCH HCT Ventiladores helicoidales murales o tubulares, de gran robustez Ventiladores helicoidales murales o tubulares, versión PL equipados con hélice de plástico y versión AL equipados con hélice

Διαβάστε περισσότερα

1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos

1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos V. PROBABILIDADE E ESTATÍSTICA 1 Experimento aleatorio. Espazo de mostra. Sucesos 1 Experimento aleatorio. Concepto e exemplos Experimentos aleatorios son aqueles que ao repetilos nas mesmas condicións

Διαβάστε περισσότερα

O MOVEMENTO. A ACELERACIÓN 21/10/05

O MOVEMENTO. A ACELERACIÓN 21/10/05 O MOVEMENTO. A ACELERACIÓN 21/10/05 1. Considerando a seguintes gráfica posición-tempo, indicar a. En qué casos a velocidade é constante. b. Quén se está a mover no sentido positivo c. En qué casos hai

Διαβάστε περισσότερα

U.D. 1: PRINCIPIOS FÍSICOS DA PNEUMÁTICA, TRATAMENTO E DISTRIBUCIÓN DO AIRE COMPRIMIDO

U.D. 1: PRINCIPIOS FÍSICOS DA PNEUMÁTICA, TRATAMENTO E DISTRIBUCIÓN DO AIRE COMPRIMIDO U.D. 1: PRINCIPIOS FÍSICOS DA PNEUMÁTICA, TRATAMENTO E DISTRIBUCIÓN DO AIRE COMPRIMIDO INDICE 1. Introdución 2. O sistema pneumático básico 3. Principios físicos da pneumática 4. Humidade do aire 5. Presión

Διαβάστε περισσότερα

QUÍMICA EXERCICIOS RESOLTOS. Segundo Curso de Bacharelato. Manuela Domínguez Real

QUÍMICA EXERCICIOS RESOLTOS. Segundo Curso de Bacharelato. Manuela Domínguez Real QUIMICA º BACHARELATO QUÍMICA Segundo Curso de Bacharelato Manuela Domínguez Real 1ª Edición Setembro 003 003 Manuela Domínguez Real 003 BAÍA Edicións Polígono de Pocomaco, ª Avda. Parcela G18 Nave posterior

Διαβάστε περισσότερα

Tema 6 Ondas Estudio cualitativo de interferencias, difracción, absorción e polarización. 6-1 Movemento ondulatorio.

Tema 6 Ondas Estudio cualitativo de interferencias, difracción, absorción e polarización. 6-1 Movemento ondulatorio. Tema 6 Ondas 6-1 Movemento ondulatorio. Clases de ondas 6- Ondas harmónicas. Ecuación de ondas unidimensional 6-3 Enerxía e intensidade das ondas harmónicas 6-4 Principio de Huygens: reflexión e refracción

Διαβάστε περισσότερα

Expresións alxébricas

Expresións alxébricas Expresións alxébricas Contidos 1. Expresións alxébricas Que son? Como as obtemos? Valor numérico 2. Monomios Que son? Sumar e restar Multiplicar 3. Polinomios Que son? Sumar e restar Multiplicar por un

Διαβάστε περισσότερα

S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA EXTRACCIÓN DO ADN EXTRACCIÓN DO ADN CUANTIFICACIÓN. 260 280 260/280 ng/µl

S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA EXTRACCIÓN DO ADN EXTRACCIÓN DO ADN CUANTIFICACIÓN. 260 280 260/280 ng/µl CUANTIFICACIÖN 26/VI/2013 S1301005 A REACCIÓN EN CADEA DA POLIMERASA (PCR) NA INDUSTRIA ALIMENTARIA - ESPECTROFOTÓMETRO: Cuantificación da concentración do ADN extraido. Medimos a absorbancia a dúas lonxitudes

Διαβάστε περισσότερα